Аннотация: Студзень 1951 года. СССР аднаѓляецца пасля крывавай Другой сусветнай вайны. Будуюцца розныя заводы i фабрыкi. А ѓ розных сюжэтных лiнiях адбываюцца свае прыгоды.
СТАЛIН -ПУЦIН I СТУДЗЕНСКI МАРОЗ
АНАТАЦЫЯ
Студзень 1951 года. СССР аднаѓляецца пасля крывавай Другой сусветнай вайны. Будуюцца розныя заводы i фабрыкi. А ѓ розных сюжэтных лiнiях адбываюцца свае прыгоды.
. РАЗДЗЕЛ No 1.
Вось пышна адсвяткавалi Новы год i Праваслаѓнае Ражство Хрыстова. Сталiн-Пуцiн быѓ вельмi нават задаволены святам. Можна сказаць, што настрой узняѓся. Краiна адбудоѓваецца, i пакуль пануе мiр. I можна сказаць усё добра i весела. Нават паляванне падскокваць i смяяцца. Хоць ты ѓжо застары. I варта паводзiць сябе больш самавiта. Правадыр СССР успамiнае сваё мiнулае, таксама вельмi бурнае жыццё. Тады ён кiраваѓ Расiяй.
I яму з аднаго боку шанцавала, але з другога боку была i праца, i часам рызыкоѓныя крокi.
У прыватнасцi рашэнне пачаць наступленне на вахабiцкiя вёскi ѓ Дагестане магло выклiкаць масавы выбух гэтым жабракам, i густанаселеным рэгiёне. Ды i вялiкая вайна супраць Чачэнii была справай надзвычай рызыкоѓнай.
Маглi атрымаць другi Аѓганiстан, цi нават горай. Ну добра гэта даѓняе мiнулае. Больш свежай была вайна з Украiнай, якую не хочацца i ѓспамiнаць. Ды трэба было дык вось падставiцца.
Сталiн-Пуцiн уздыхнуѓ i пацягнуѓ гарбаты з лiмонам. Так можа быць i лягчэй. Сапраѓды, чаго ён тады хацеѓ. Вось у гэтым альтэрнатыѓным свеце, кiруе Гiтлер i захапiѓ большую частку планеты.
I ѓ Сталiна-Пуцiна адна задача - пазбегнуць войны i выжыць. I пакуль на гэта накiраваныя ѓсе дзеяньнi рэжыму. I нядрэнна было б абзавесцiся атамнай бомбай.
Эх, паглядзець для весялосцi якое-небудзь кiно? Гэта адцягне ад паѓсядзённай руцiны.
Ну што ж, а чаму б i не пакаштаваць фiльм. Тым больш iх зараз навучылiся здымаць каляровымi.
Вось напрыклад не абавязкова пра вайну, можа нешта мастацкае.
I Сталiн-Пуцiн лёг на мяккую канапу, i трапляючы слабаалкагольнае, салодкае вiно стаѓ глядзець.
У дадзеным выпадку сапраѓды ён глядзеѓ знятую ѓ колеры казку.
Там дзеянне адбывалася ѓ нейкiм нямецкiм горадзе ѓ сярэднiя вякi.
У прыватнасцi загадай чараду дзяѓчын i маладых жанчын. Яны былi ѓ абарваных, жабраках i басаногiя. Адна з iх зрэшты вылучалася. У яе сукенка беднае, але вельмi кароткае, проста мiнi-спаднiца нейкая што не тыпова для сярэднiх вякоѓ. Гэтым яна выдзяляецца выставiѓшы на агляд, свае босыя, голыя, загарэлыя, мускулiстыя i вельмi нават панадлiвыя ножкi.
Ды i сама дзяѓчынка вельмi нават прыгожая - натуральная бландынка, з доѓгiмi, злёгку залацiстымi, i ледзь павойнымi валасамi. I твар у яе такi выразны, што адразу вiдаць што гэта не проста чалавек. А нiбы беглая, босая, у беднай, кароткай сукенцы прынцэса.
Сталiн-Пуцiн гледзячы на яе нават адчуѓ хваляванне i жаданне, што не часта бывае калi твайму цела за семдзесят гадоѓ, а душы нават больш. Бо сам Пуцiн на момант смерцi, быѓ нават старэйшы за Сталiна ѓ рэальнай гiсторыi, i амаль дагнаѓ Брэжнева. Але вышэйшыя сiлы сказалi яму тады - хопiць Уладзiмiр. Ты шмат наламаѓ дроѓ у гэтым часе, iдзi наламай яшчэ ѓ наступным. I, магчыма, гэта было правiльна ѓ тым плане, што перапынiлi кiраванне, калi Расiя рэальна магла развалiцца, але стварылi ѓ iншым светабудове яшчэ большы раздрай i хаос.
Сталiн-Пуцiн уздыхнуѓ... Ён замест таго каб плыць па плынi, i быць абапiраючыся на веды будучынi палепшаным Сталiнам, вырашыѓ пакараць Брытанiю i ЗША. I гэта яму скажам прама - атрымалася! Але Трэцi Рэйха праглынуѓшы такi велiзарны патэнцыял, стаѓ занадта ѓжо моцным.
Але i тут фартуна, якая вельмi любiла Пуцiна, прыйшла яму на дапамогу, i Гiтлер напаѓ на Японiю. У вынiку чаго амаль пераможаны СССР здолеѓ нейкую частку сябе захаваць. I нават адваяваць, захопленае Японiяй, а таксама паѓднёвы Сахалiн i Курыльскую граду. Гэта ёсць дасягненне.
Акрамя таго Гiтлер дазволiѓ зрабiць у Маскву калiдор, i вывеѓ свае войскi з гэтага часткова ѓжо ѓзятага горада. Што ж Сталiн-Пуцiн захаваѓ сваю ѓладу.
Далей Гiтлер правёѓ яшчэ некалькi аперацый, захоплiваючы, што не паспеѓ захапаць.
I на сёння, у яго засталiся - толькi Фiнляндыя, у склад якой уваходзiць i частка паѓночных тэрыторый СССР, а таксама Румынiя, Венгрыя, Балгарыя, Харватыя, з каланiяльнымi валадарствамi ѓ Расii.
Але ѓсе гэтыя краiны ѓвайшлi ѓ зону супермаркi i ѓ поѓнай залежнасць ад Трэцяга Рэйха. Так што пакуль Адольф Гiтлер iх захоплiваць не спяшацца. А ѓ Сталiна-Пуцiна ёсць перадышка. I СССР аднаѓляецца. Праѓда з цяжкасцю, i даводзiцца яшчэ выплачваць Трэцяму Рэйху рэпарацый.
Плюс яшчэ абмежаваннi па ѓзбраеннях. I калi танкi яшчэ можна рабiць, i новыя, то атамную бомбу - строгае табу! Але таемна ѓсё роѓна спрабуюць нешта зрабiць, але ѓ звышсакрэтным рэжыме, гэта значыць вельмi павольна.
Ды i улiчваючы характар Гiтлер парай ядзерных зарадаѓ яго не стрымаеш, можа i ахвяраваць сваiмi. Ды i ракеты патрэбны для гэтага даволi магутныя, а на бамбавiках да Берлiна не даляцiш занадта моцнае ѓ немцаѓ СПА i радары, i рэактыѓныя знiшчальнiкi. Ёсць машыны на якiх цэлых дзевяць авiягармат устаноѓлены - i яны могуць i па сухапутных цэлым бiць i па паветраных.
Так што совацца сабе даражэй, i пакуль Сталiн-Пуцiн спрабуе проста выжыць.
А вось фiльм даволi цiкавы. Дзяѓчыны i маладыя жанчыны iдуць па-пад вартай. Iх босыя ножкi ступаюць голымi, безабароннымi ступнямi па буйнай гальцы i вострым камянях сярэднявечных дарог. I iх ногi ступаюць па вострых камянях, паказваюць буйным планам. Асаблiва дзяѓчаты-бландынкi. Вiдаць яна ходзiць басанож не адзiн месяц, i ёй ступаць па вострых каменьчыках зусiм не балюча. Прыступi мазолiстыя, ногi загарэлыя, вiдаць што яна такая амаль круглы год, раз што ѓ мароз можа быць нечым захутаецца. Але ногi пры гэтым прыгожыя i панадлiвыя, вельмi хупавыя i iх форма зусiм не грубiянская.
Сталiн-Пуцiн iзноѓ гледзячы на яе ножкi ѓзбуджаецца. Ды яна здольная i мёртвага падняць з ложа. I такая сэксуальная... I дзе такую артыстку падабралi?
Дзяѓчыны i маладыя жанчыны iдзе. Часам iх бiзунамi падсцёбваюць, i прадстаѓнiцы выдатнай падлогi ѓскрыкваюць.
Сталiн-Пуцiн падумаѓ - а з чаго гэта? Яны што патрапiлi ѓ палон, i iх вядуць як законную здабычу. Усе дзяѓчыны i маладыя жанчыны прыгожыя, але апранутыя бедна, i як правiла басанож.
Вось яны ля брамы, там варта аглядаць тавар. Снуюць дзецi, таксама напаѓголыя i басаногiя. Дарэчы, гэта хутчэй за ѓсё поѓдзень Германii - лета цёплае, i басанож хадзiць у такое надвор'е прыемна. Дзяѓчынку-бландынку падзывае адзiн з воiнаѓ. Ён яе хапае за падбародак i спрабуе паглядзець на зубы. Дзяѓчына адбрыкваецца. Чуцца смяшкi. На самай справе пацешна гэта. I потым iх уводзяць у горад. I зноѓ дзяѓчаты iдуць, шлёпаючы босымi ножкамi. Яны прыгожых слоѓ няма. Сталiн-Пуцiн клiча сабе дзяѓчынку. Абудзiлася жаданне i трэба яго лавiць, а то ва ѓзросце, калi табе за семдзесят абудзiлае жаданне можа i знiкнуць. I да яго падбягае мiльгаючы босымi ножкамi, у кароткай спаднiцы з развiтымi формамi камсамолка.
Сталiн-Пуцiн пачынае яе лашчыць i мацаць, i пры гэтым пазiраючы фiльм. Трэба сказаць, пра вайну сучасную з танкамi i самалётамi надакучыла, i старажытнасць вабiць.
Дзяѓчынак i на самой справе выводзяць на памост. Вiдаць, збiраючыся прадаваць нявольнiц. Вядома, гэта не ѓсходнiх кiрмаш, i iх у дадзеным выпадку не распранаюць да гала. Але дазваляюць мужчынам памацаць, i зазiраць у раты.
Яе мужчыны мацаюць ножкi. Дзяѓчына-бландынка з iх самая яркая i прыгожая. I яе як схопяць за голую, загарэлую падэшву i давай яе камячыць i казытаць. Пагодзiцеся даволi пацешна.
Сталiн-Пуцiн адзначыѓ:
- Вось гэта выдатна! Даѓно такiх фiльмаѓ не бачыѓ! А то здымаюць толькi пра басаногiх у шортах пiянераѓ.
Дзяѓчына-камсамолка адказала:
- А чаго вы пажадаеце спадар?
Сталiн-Пуцiн запярэчыѓ:
- Я не пан, а таварыш! А быць таварышам лепш, чым гаспадаром! Так нiбы спадар пазначае - крывасмок i эксплуататар!
Дзяѓчына ѓсклiкнула:
- Вы маеце рацыю таварыш Сталiн!
Правадыр СССР адзначыѓ:
- А зараз прынясi мне порцыю, чабурэкаѓ са свiнiнай i часныком.
Дзяѓчына кiнулася бегчы зiхоцячы босымi, ружовымi пяткамi. Сталiн-Пуцiн любiѓ глядзець на голыя пяткi дзяѓчынак. Таму нават у студзенi прыслужнiцы хадзiлi без абутку. I ступалi далiкатна i бясшумна. Тым больш у рэзiдэнцыi Сталiна-Пуцiна даволi цёпла i падаграваецца i падлога, так што дзяѓчынкам камфортна.
Ёсць тэорыя, якая часткова пацвярджаецца практыкай, што знаходжанне пажылога мужчыны сярод юных дзяѓчат амалоджвае арганiзм пры дапамозе бiятокаѓ.
Дзяѓчыны гэта выдатна. Вось тут якраз на экране нейкая бойка пачалася. Вiдаць кiраѓнiк разбойнiкаѓ збiраѓся адбiць бландынку. Ахоѓнiкi аднак аказалася шмат. I дзяѓчына са светлым валасамi, таксама вiдаць не ѓ захапленнi падзялiць ложа з бандытамi. I не кiдаецца ѓ рукi атаману.
А ѓ бой даволi дарэчы прыгожыя i эфектныя ѓступаюць падмацаваннi. I вось нават атрад пад правадырства рыцара. I разбойнiкi разумеючы, што iх справа ѓжо не выйграна адступаюць.
А дзяѓчат i маладых жанчын бяруць пад варту. I пад узмоцненым канвоем адводзяць у крэпасць.
Там iх заводзяць да вялiкай камеры, з раскiданай саломай. Дзяѓчаты i маладыя жанчыны кладуцца на салому. I бландынка задраѓшы босыя ножкi аб нечым размаѓляе з маладой жанчынай.
Яны абедзве ляжаць на саломе. У жанчыны з якой яна размаѓляе таксама босыя ножкi, але спаднiца не такая кароткая, i больш тыповая для сярэднявечча.
Яны вялi размову, аб тым што ѓ турме сумнавата, але менш дакучлiвых мужчын.
Бландынка прыгожая, i яе ногi вельмi добра бачныя, у тым лiку каленкi. I iншыя жанчыны ѓ гэтай камеры таксама размаѓляюць i на вокнах кратаѓ.
Сталiн-Пуцiн адзначыѓ, што нi адна з жанчын не была старой, i большая частка маладыя. I што ён i сам быѓ бы не супраць апынуцца ѓ гэтай камеры з прадстаѓнiцам прыгожага полу, ды яшчэ басаногiмi. Асаблiва чароѓнай бландынкай. I яны б разам павесялiлiся.
Тут Сталiн-Пуцiн падумаѓ, што ахвотна адмовiѓся б ад улады каб усялiцца ѓ цела дваццацiгадовага юнака цi нават падлетка. А то гэтае цела. Накшталт бы вачамi i жадаецца, а сiл то i няма!
А як панадлiва выглядае бландынка на саломе задраѓшы да верха ножкi такiя загарэлыя, голенькiя, iдэальнай формы. I нават агрубелая падэшва з хупава выгнутай круглай пяткай глядзiцца панадлiва i хораша.
Яна дарэчы не брудная, а крыху запыленая, што выглядае даволi эстэтычна. I пазногцi на босых ножках акуратна падстрыжаныя. Ну гэта ѓжо непраѓдападобна, але зроблена для таго, каб калi камера паказвае ступнi вельмi прыгожай i фiгурыстай дзяѓчынкi буйным планам глядзець было прыемна i выклiкала эстэтычнае пачуццё радасцi i любаваннi. А адрослыя пазногцi, ды яшчэ брудныя маглi б такое ѓражанне сапсаваць.
Сталiн-Пуцiн ухмыльнуѓся - ды гэта прыгожа. I па-свойму цудоѓны побыт прыгажунi дзяѓчынкi за кратамi. Яшчэ б ланцугi надзелi б для большай сэксуальнасцi.
Але, зразумела, у кiно доѓга ляжаць дзяѓчына на саломе не будзе. Разбойнiкi выпiлавалi краты, забраѓшыся па сценах. I жанчыны сталi спускацца па вяровачнай лесвiцы. I ступаючы сваiмi цудоѓнымi, босымi ножкамi бландынка пайшла першай. Ды гэта сапраѓды хораша i асаблiва калi яе ступнi паказваюць па ѓсходах буйным планам.
Добра вось яна на зямлi i правадыр разбойнiкаѓ падхоплiвае яе i саджае на каня. I яны разам з ёй iмчацца ѓ лес. Гэта можна сказаць вельмi нават выдатна i цiкавая сцэна.
Вось яны глыбей i глыбей паглыбляюцца, а вакол пануе лета i пышная, зялёная трава. Дзяѓчына-бландынка звесiла з каня свае босыя, загарэлыя ножкi. I яны панадлiва калышуцца. А светлыя валасы лунаюць нiбы сцяг.
I вось яны дамчалiся на скрыжаванне. Вось барадаты разбойнiк спынiѓ каня на ѓскрайку, i спытаѓ дзяѓчыну:
- Ты гатовая пайсцi за мяне замуж?
Бландынка лагiчна адказала:
- Ты занадта хутка робiш прапанову! А я цябе ж практычна не ведаю! Ды i па ѓзросце ты мне ѓ бацькi годзiшся!
Кiраѓнiк разбойнiкаѓ ухмыльнуѓся i адказаѓ:
- Ну як хочаш! Я цябе няволiць не буду! Толькi пытанне - куды ты пойдзеш?
Дзяѓчына лагiчна адказала:
- Кудысьцi ды прыйду!
I саскочыѓшы з каня, затупала па сцежцы сваiмi босымi ножкамi. Яна была такой грацыёзнай i ганарлiвай, нягледзячы на жабрачную вопратку, а кароткая спаднiца рабiла яе вельмi сэксуальнай.
I яна хутка пакрочыла па сцежцы. Яна юная, здаровая, стройная дзяѓчына, якая не выглядала знясiленай, нягледзячы на ??тое, што вiдавочна галодная. Некалькi разоѓ яна нахiлялася i зрываючы ягады, адразу ж iх адпраѓляючы ѓ пунсовы раток.
Такая вось цудоѓная дзяѓчынка - можна сказаць супер. I ѓ яе вельмi выразны арыстакратычны твар. I вось яна так i iдзе, але ѓ кiно зразумела ѓвесь яе шлях не будзе паказаны.
Вось яна дайшла да возера. А канчаткова расцвiло i вада нагрэлася.
Дзяѓчына скiдае з сябе трухлявую сукенку, яно падае да яе босым, iдэальнай формы ног, i застаецца зусiм голай, на ёй нiякай нiжняй бялiзны. Праѓда яе аголенай адкрыта не паказваюць. Вось яна плёскаецца ѓ вадзе, i бачныя яе голыя плечы i грудзi.
Але вось з'яѓляюцца вартаѓнiкi i яны скачуць на канi. А наперадзе нясуцца сабакi, яны яѓна ѓзялi след. Такiя буйныя i злыя нiбы ваѓкi. Вось яны i палезлi ѓ ваду. Воiны сталi iх прытрымваць i адгукваць, каб не разарвалi дзяѓчыну.
А яна адбрыкваецца. I яе валакуць за валасы да берага. Выцягваюць. Дзяѓчынка адчайна катуе прыкрыць сваё аголенае цела рукамi. У яе развiтая грудзi i моцныя сцягна, даволi тонкая стан. Ён безумоѓна прыгожая, i яе далонi iмкнуцца прычынiць iнтымныя месцы. I такая яна сарамлiва прычыненая яшчэ панадлiвей, i ѓзбуджае куды мацней, чым напрыклад юрлiвыя стрыптызёркi якiя нахабна выстаѓляюць свае любаты на паказ. А такая сарамлiвасць вельмi нават фiгурыстай з развiтымi формамi бландынкi яшчэ мацней узбуджае.
Сталiн-Пуцiт адчувае як мужчынская дасканаласць у яго брыняе i гатова лопнуць.
Яна ѓзбуджаны нiбы нявiннiк-падлетак, а не мужчына якi i мiнулага жыцця дацягнуѓ да сямiдзесяцi пяць гадоѓ, ледзь не пабiѓшы ѓзроставы рэкорд Леанiда Брэжнева. А потым ужо хутка будзе дзевяць гадоѓ з траѓня 1942 гады, як ён у целе Сталiна. Так што гадоѓ яму ѓжо столькi... А вось прыгожая бландынка сарамлiва прыкрыѓ цела рукамi так ѓзбудзiла. Што яго кiдае нiбы падлетка то ѓ жар, то ѓ холад. Выдатная вiдаць у сэксуальнасцi дзяѓчынка.
Але вось яе вядуць, i магчыма вельмi жадаюць згвалтаваць. Але з'яѓляецца, яшчэ адзiн рыцар i крычыць спынiць i апрануць.
На голае, мокрае цела дзяѓчынкi, нацягваюць яе яшчэ нейкiм цудам трымаецца сукенка ѓбогай служанкi.
I саджаюць у клетку, якую падагналi загадзя. Дзяѓчына садзiцца на салому. Ёй сунулi збан з вадой i перапечку. У турме бландынка не паспела паесцi i з прагнасцю злапала чэрствы хлеб, i запiла вады.
Яе возяць у горад. Скачуць басаногiя, абарваныя, напаѓапранутыя дзецi. Свiшчуць i паказваюць пальцамi жабракi, дваровыя хлапчукi. Праѓда некаторыя з iх асаблiва старэйшыя яшчэ маюць якiя грубыя драѓляныя чаравiкi. Да басанож напэѓна ѓлетку i камфортней асаблiва дзiцяцi, у якога падэшва хутка грубее, i выпрабоѓвае ад кантакту з колючай паверхняй хутчэй задавальненне, чым дыскамфорт.
А дзяѓчыну-бландынку зневажаюць, але яна глядзiць так ганарлiва i погляд у яе поѓны добрыя якасцi i пагарды. Нiбы яна вышэй за ѓсё гэтага.
I сапраѓды калi гнiлы памiдор трапiѓ ёй у шчаку яна нават не паварушылася.
Вось яе прывезлi ѓ намам. Там ёй вартавы выцер твар. I яна адправiлася далей, тупаючы сваiмi босымi загарэлымi ножкамi па каменных усходах, а яе суправаджала варта ѓ цяжкiх даспехах.
А ѓ зале займаѓся юнак. Ён быѓ у пазалочаных латах, вiдавочна багаты, i шляхетны.
I вось у раскошную залу ѓвялi гэтую жабраку, але вельмi прыгожую i ганарлiвую з голымi, мускулiстымi, загарэлымi нагамi дзяѓчынку з вельмi яркiмi белымi валасамi.
Юнак падышоѓ да яе. Дзяѓчынка глядзела з выклiкам. Нечакана юнак пакланiѓся, упаѓ перад яе босымi, хупавымi, злёгку запаленымi нагамi i вымавiѓ:
- О мая ты найвялiкшая прынцэса! Я рады вiтаць дачку караля Мэрсэдэс!
I ён стоячы на каленях пацалаваѓ яе голыя ступнi. Хоць яны i запылiся. Дзяѓчына ѓсмiхнулася. Яна аказваецца дачка караля. А яна ж заѓсёды такое падазравала. I яе босыя ножкi на смак саладзей мёда.
Стражнiкi таксама сталi на каленi. I як гэта выдатна i нечакана.
Сталiн-Пуцiн адзначыѓ з усмешкай:
- Класны скажам паварот! Але я заѓсёды падазраваѓ, што гэта не шалаве, а прынцэса.
Сталiн-Пуцiн тут падумаѓ, да чаго ж прыгожыя дзяѓчынкi! Як гэта сцэна яго зноѓ узбудзiла. Калi выдатны юнак у пазалочаных даспехах стаiць перад басаногай жабрачкай. Вось гэта i на самай справе дзiка ѓзбуджае i здаецца мужчынская дасканаласць лопне ад перанапружання.
Але вось юнак устаѓ. Увайшоѓ старэйшы чалавек, i з iм жанчына, таксама не надта маладая, але ѓ сукенцы абсыпанай каштоѓнымi канмямi.
I яна распарадзiлася:
- Прынцэсу вымыць i апрануць! А потым зладзiць ёй царскi пачастунак!
I вось з'явiлiся служанкi, апранутыя так страката, што галеча Мэрсэдэс была асаблiва падкрэслена. Асаблiва яе яркiя валасы мядовай бландынкi.
У вось яе адвялi ѓ пакой з залатой ваннай i ѓключылi душ, знялi сукенку i сталi адмываць дзяѓчынку, шампунямi. Ну, гэта паказалi праз вэлюм, не так прыкметна.
А потым дзяѓчынку апранулi i абулi, у вельмi раскошныя адзеннi з каменьчыкамi i каралямi, гiрляндамi, i iншай прыгажосцi. Але ѓ гэтай каштоѓнай скарынцы Мэрсэдэс не так узбуджала. У Сталiна-Пуцiна ѓпала годнасць i нават стала хварэць.
Ды самае цiкавае, мабыць, прайшло. Але нiчога, яшчэ ёсць што паглядзець. Напрыклад, разбойнiк з'явiѓся. Вiдаць, ён таксама хоча заявiць свае правы.
Сталiн-Пуцiн ужо глядзеѓ у падлогу вочы. Яго больш цiкавiлi танкi. У прыватнасцi IС-7 адзiная машына, якая магла змагацца на роѓных з пiрамiдальнымi гiтлераѓскiмi танкамi. Трэба сказаць, гэты танк добры, але дарагi. Яго ѓ серыi савецкая прамысловасць не пацягнула. Паступiлi прасцей на шасi "Зверабоя", усталявалi гармату ѓ 130-мiлiметраѓ гэтую карабельную.
Вось гэта вельмi добрыя былi самаходкi. Але гэта не самае галоѓнае. Кумулятыѓныя снарады - можна будзе i танку Т-54 ваяваць з пiрамiдальнымi танкамi.
Вось на гэта i робяць стаѓку ѓ будучай вайне. I Гiтлер у любы момант можа пачаць новую вайну. Тым больш, планы ѓ фашыстаѓ, трэба сказаць вельмi амбiцыйныя. Спачатку ѓлада над планетай Зямля, а потым i над усiм Сусветам.
Прама як у злыдня з комiксаѓ!
А тым часам юнак i разбойнiк ваююць. I юнак у масцы i бранi. I разбойнiк вiдаць таксама не просты. I дзярэцца вельмi нават нядрэнна. А дзяѓчына Мэрсэдэс у раскошнай сукенцы абсыпанай каштоѓнымi камянямi глядзiць на гэта. Дарэчы, ёй не камфортна ѓ туфлях на высокiх абцасах. I яна iх скiнула. А два хлопчыкi-рабы ёй ножкi сталi мыць у залатым тазiку, ружовай вадой з вяхоткамi.
Дзяѓчына глядзiць i ѓсмiхаецца. Але вось пасля ѓдалага ѓдару разбойнiка з юнака зляцеѓ шлем i агалiлася яго светлая галава.
I тут эпiчная сцэна. Разбойнiк яго пазнаѓ i ѓсклiкнуѓ:
- Ты мой сын! Я твой бацька!
Юнак спачатку не паверыѓ, але разбойнiк паказаѓ яму медальён.
Пасля чаго яны абнялiся, i пацалавалiся.
А потым герцаг загадаѓ арыштаваць разбойнiка, i адцягнуць юнака назад у пакоi.
Сталiн-Пуцiн усмiхнуѓся i праспяваѓ:
А Сталiн наш свет i надзея,
У iмя вялiкай краiны...
Кветкi расцвiтаюць дзе раней,
Палалi пажары вайны!
Сталiн-Пуцiн падумаѓ, што калi ѓ рэальнай гiсторыi, Гiтлер запусцiѓ бы ѓ серыю Е-10 замест бескарысных прац над Маѓсамi, i Львамi, то гiтлераѓцы цалкам маглi б затармазiць савецкiя войскi на ѓсходнiм вале, i скiнуць Чырвоную Армiю ѓ Дняпро.
Тады вайна магла б надоѓга зацягнуцца. Сталiн-Пуцiн падумаѓ, што падчас вайны з Украiнай неяк недаацанiлi ролю танкаѓ i самаходак. А бо было б нядрэнна выпусцiць вялiкую колькасць самаходак вагой дзесяць тон на газатурбiнных цi электрычных рухавiкоѓ. I з двума цi нават адным членам экiпажа, i ѓзброенымi кулямётамi i авiягарматамi. I хуткасць пры гэтым падабраць такую каб магла самаходка абганяць дроны. Нядрэнная дарэчы была iдэя. Можа, лепей, чым танк Т-90. Апошнi танк маральна састарэлы, хоць i нядрэнная машынка.
Але яна гэта толькi злёгку мадэрнiзаваны Т-64, якi з'явiѓся яшчэ ѓ шасцiдзесятыя гады, дваццатага стагоддзя.
У плане бранi расейскiя войскi тады аселi, i ну вось ён тады падставiѓся.
Сталiн-Пуцiн праспяваѓ:
Нашы танкi бруду не баяцца,
Мы заѓсёды ѓмелi з фрыцам бiцца!
У кiно новы паварот. Разбойнiк паказаны за кратамi. Яго вiдавочна збiраюцца замарыць голадам. I ён сядзiць. Але вось басаногая служанка па загадзе прынцэсы-бландынкi падкiнула яму бохан хлеба i збан малака.
I ѓ заключэнне бой разбойнiка супраць герцага. Той надзеѓся ѓ даспехi рыцара. Ён буйнейшы, высокi i шыракаплечы чым разбойнiк. Свайго роду яны змагаюцца за будучыню. I рыцар-герцаг здаецца значна мацнейшым. Вось ён нават сякеру разбойнiку адсек.
Сталiн-Пуцiн тым часам падумаѓ, што калi б Вялiкая Айчынная вайна ѓ рэальнай гiсторыi зацягнулася, запусцiѓ бы ѓ серыю Сталiн IС-7 цi ѓсё ж такi гэты танк занадта дарагi i складаны. Ды i сам Сталiн магчыма не жадаѓ пераймаць Гiтлеру якi занадта ѓжо захапiѓся цяжкiмi танкамi ѓ шкоду рухомасцi i лагiстыцы.
Але IС-7 гэта такi магутны танк з асаблiвай вежай "Шчупаковы лыч", што мог бы стварыць праблемы нават сучасным "Абрамсам", i "Леапардам". I яго гармата даволi забойная, хаця пачатковая хуткасць снарада i саступае сучасным гарматам.
Тым часам перамог у кiно разбойнiк. I ѓ герцага зляцела галава. Прычым, Сталiн-Пуцiн прапусцiѓ якiм чынам гэта зрабiѓ лясны воiн. Ну што ж гэта цiкава атрымалася.
Далей усё заканчваецца добра. Разбойнiк становiцца сам герцагам, а дзяѓчынка-прынцэса выходзiць замуж за юнака. I на гэтым каханне i хепiэнд!
Сталiн-Пуцiн з задавальненнем паглядзеѓ фiльм. На шчасце, у рэальнага Сталiна са зрокам праблем не было. А пазбавiѓшыся ад звычкi курэння, можна было адтэрмiнаваць iнсульт. Так можна яшчэ некаторы час паправiць.
Ну ѓ цэлым, ён можа быць задаволеным, што хоць нешта свяжэй, а не чарговы Цiмур i яго каманда, цi пра дзяѓчат-партызанак.
Добра было б вядома яшчэ б зняць фiльм пра ѓзяцце Берлiна, але лепш не дражнiць Гiтлера.
Трэцi Рэйх яшчэ вельмi моцны i поѓны дынамiкi. I з iм ваяваць самагубна.
Сталiн-Пуцiн прылёг на канапе, i патэлефанаваѓ па тэлефоне Берыi, крыху з iм пагаварыѓ. У цэлым пакуль у СССР спакойна i нават злачыннасць падае. Праѓда ѓ лагерах усё яшчэ iдзе сукi вайна i забойстваѓ здзяйсняецца шмат. Ну, гэта хоць падчышчае крымiнальны свет.
А так можна сказаць - у Багдадзе ѓсё спакойна. I добра б кудысьцi ѓ Афрыку злятаць i на пляжы папесцiцца. Узгадаѓся адзiн раман з альтэрнатыѓнай гiсторыi, дзе царская Расiя выйшла да Iндыйскага акiяна. I рускi цар загадаѓ будаваць горад на ѓзбярэжжы Персiдскага залiва. Новую сталiцу Расiйскай iмперыi - што было выдатна!
Магчыма, што ѓ выпадку перамогi ѓ першай сусветнай вайне сталiца царскай Расii была б перанесена ѓ Царград. I гэта таксама вельмi нават нядрэнная iдэя. Тым больш у Санкт-Пецярбургу холадна i дажджлiва.
Сталiн-Пуцiн ляжаѓ на канапе. А перад iм танчылi прыгожыя дзяѓчаты ѓ бiкiнi. I ѓсё ж хоць яны i жвава пляскалi босымi, точанымi ножкамi, але не так ужо i моцна ѓзбуджалi, як гэтая галаваногая прынцэса.
Сталiн-Пуцiн загадаѓ:
- Акторцы што згуляла прынцэсу з фiльма "Кароль разбойнiкаѓ", знайсцi i даставiць у мае пакоi! Яна ѓва мне абудзiла мужчыну! I гэта трэба сказаць слаѓнае i класнае адчуванне! А што да ѓсяго астатняга, то будуць новыя час i новыя зруйнавальныя перамогi!
I дзяѓчынкi ѓ бiкiнi працягваючы танчыць заспявалi:
На прасторах Радзiмы цудоѓнай,
Гартуючыся ѓ бiтвах i дужаннi...
Мы склалi радасную песню,
Аб вялiкiм сябру i правадыру!
Сталiн гэта слава баявая,
Сталiн нашага юнацтва палёт...
З песняй змагаючыся i перамагаючы,
Наш народ за Сталiным iдзе!
З песняй змагаючыся i перамагаючы,
Наш народ за Сталiным iдзе!
. РАЗДЗЕЛ No 2.
Алег Рыбачэнка працягваючы здзяйсняць заваёвы ѓ Афрыцы, i будуючы там дарогi ѓ тым лiку i жалезныя, працягваѓ складаць.
Алiк i Алiна вырашылi крыху прагуляцца па вулiцы. Ужо павiнна была быць ноч, але насамрэч светла як днём. Нешта змянiлася. Нiбы над планетай павесiлi люстэркi, цi можа быць запалiлi дадатковыя свяцiлы.
Алiна, з задавальненнем шлёпаючы босымi ножкамi, адзначыла:
- Вось гэта выдатна, прама як у казцы - вечны дзень!
Алiк як разумны хлопчык-вундэркiнд заѓважыѓ:
- А так планета Зямля i перагрэцца можа!
Дзяѓчынка з некаторым сумневам адзначыла:
- Спадзяюся, у новых гаспадароѓ хопiць розуму падобнага не дапусцiць!
Хлопчык-вундэркiнд адзначыѓ:
- Захапiць Зямлю хапiла, спадзяюся, хопiць яе не загубiць.
Юныя асобы iмкнулiся iсцi там, дзе не было народа. Дарослых ужо практычна не засталося, ну, а дзецi крочылi строем. Iх пераапраналi або ѓ аранжавыя, або паласатыя камбiнезоны з нумарамi. Быццам цяпер была адна, вялiкая дзiцячая калонiя. Што глядзелася i пацешна i страшна.
Алiна адзначыла:
- Мы з табой яшчэ сапраѓдныя дзецi, так што можа быць нам i пераапранацца не давядзецца?
Алiк з усмешкай кiѓнуѓ:
- Дзяцей, ператвараць у дзяцей - гэта глупства! Але з iншага боку чаго на свеце не бывае!
Яны iшлi басанож, i нават было спякотна, асфальт прыпякаѓ дзiцячыя пяткi. А ѓ паветры было вельмi нават свежа - пахла азонам. I круцiѓся нейкi дзiѓны ветрык.
Планета Зямля акупаваная i памаладзелая. Мiма iх прабегла дзяѓчынка, у нармальным адзеннi i не босая. Яна пiскнула:
- Што за жах! Куды падзелiся ѓсе дарослыя?
Алiк адказаѓ з усмешкай:
- Вярнулiся ѓ дзяцiнства! I зараз могуць быць шчаслiвыя!
Алiна дадала:
- А ты ж наша равеснiца?
Дзяѓчынка згодна кiѓнула:
- Так! Але я не ведаю, што будуць рабiць гэтыя каты з дзецьмi!
Хлопчык-вундэркiнд шчыра адказаѓ:
- I я таксама не ведаю! Але ёсць пад кетчуп спадзяюся сапраѓды не будуць!
Алiна прапанавала:
- Давайце для бадзёрасцi праспяем!
Алiк пагадзiѓся:
- Ды праспяваем, i не будзем ведаць бед i гора!
I дзецi-праграмiсты ѓзялi i з пачуццём i выразам заспявалi:
Жанна Дарк на вогнiшча добраахвотна ѓзышла,
Паказала нам усiм, што такое каханне!
I дзяѓчынкi просты: таксама мара-мара,
Стаць магутным байцом - пралiваць у бiтвах прытулак!
Але нарадзiлася яна ѓ часы, што сумныя,
Дзе вайна далёкая: толькi па скрынi круцяць!
Бо такi байцу - прыгоды патрэбны,
Каб адкiнуць покрыва, павуцiнне i каламуцi!
Але здарылася раптам тое, рукатворны кашмар,
Часы прарвалiся - раскалолася прастора!
I навечна ѓ сэрцах нам застанецца шнар,
Як Расiю ѓраз абрынулася пякельнае царства!
Але затое ты зараз, можаш бiцца ѓвесь дзень,
Што нi суткi, то подзвiг, то кулi ѓ лыча!
Бiць ворагаѓ на вайне, нам дзяѓчаты не лянота,
Як трымаць у руках меч, Русь мая не забылася!
Цяжка, цяжка, тулава паслабiць нельга,
Бо даводзiцца, доѓга пакутлiва бiцца!
За спiнаю сябры, за сябрамi сям'я,
Адцягну плячо цяжар ратнага ранца!
Але марыла, i мара спраѓдзiлася,
Прэтэнзii да Бога ѓ дзяѓчыны няма!
I хоць ные, пакутуе пакутлiва плоць,
Я хачу атрымаць ордэн у партбiлету!
Што такое вайна? Хто не ведаѓ, не зразумее,
Гэта салодкая пяшчота, крывавых бiтваѓ!
Цi шчыт у цябе, цi пiша кулямёт,
Адчуваеш ад раны жорсткае паленне!
Калi супернiк вудзiць, расквiтае душа,
Ох, ты крохкае жыццё, як у акенцы шкло!
I балдзееш ад шчасця фашыстаѓ душа,
А таварыш загiнуѓ, па шчацэ раптам шкло!
Вось засталося ледзь-ледзь i тады на стагоддзi,
Зацвердзiцца ѓ сусвеце Расiйская ѓлада!
Сiла Радзiмы нашай Русi вялiкая,
Не дамо мы Айчыне ѓ клааку знiкнуць!
Вось так праспявалi баявыя i агрэсiѓныя дзецi. I тупалi босымi ножкамi. Але гэта сапраѓды песенька, якая можа падбадзёрыць. Да iх падбег хлапчук у шортах, гадоѓ дзесяцi i спытаѓ:
- Вы оперныя спевакi?
Алiна ѓпэѓнена адказала:
- Спевакi, але не оперныя! А хутчэй нават папса!
Хлопчык гадоѓ дзесяцi, гэта значыць яшчэ малодшай Алiка кiѓнуѓ i прачырыкаѓ:
Нам хлопцы нешта не шанцуе,
Нiбы блукаем па пустынi...
Дзеѓка басаногая спявае,
Лепш бы кавалак адразаць дынi!
Алiна заѓважыла з усмешкай, якая зрэшты, была невясёлая:
- Не варта казаць пра нешанцаванне, а тым больш так спяваць - можна наклiкаць!
Хлопчык у шортах быѓ басанож, i вiдаць было што з нязвычкi ѓ яго з'явiлiся маленькiя пухiры на падэшвах.
I ён заѓважыѓ:
- У мяне былi тата i мама. А зараз засталiся толькi брат i сястра!
Алiна спытала:
- Памяць у iх захавалася?
Хлопчык у шортах пацiснуѓ плячыма:
- Не ведаю! Я ѓбачыѓ, што яны сталi на выгляд гадоѓ дванаццацi i iх пераапранулi ѓ паласатыя пiжамы, нiбы зняволеных-малалетак.
Дзяѓчынка хiхiкнула i адзначыла:
- Гэта па-свойму пацешна!
Алiк запярэчыѓ:
- Не, не надта пацешна ѓ мяне ёсць таксама бацькi, а таксама бабуля i дзядуля!
Хлопчык кiѓнуѓ i дадаѓ:
- Дзяѓчына з вушкамi рысi прымусiла мяне зняць сандалi. Сказаѓшы, што я цяпер раб i абавязаны ходзiць басанож. А пакуль яны яшчэ будуць рашаць, што з маленькiмi рабiць!