Рыбаченко Олег Павлович
Stalin -Putin I Styczniowy Mroz

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    Styczeń 1951. ZSRR podnosi się po krwawej II wojnie światowej. Budowane są różne fabryki i zakłady. Różne historie rozwijają się z własnymi przygodami.
  STALIN -PUTIN I STYCZNIOWY MROZ
  ADNOTACJA
  Styczeń 1951. ZSRR podnosi się po krwawej II wojnie światowej. Budowane są różne fabryki i zakłady. Różne historie rozwijają się z własnymi przygodami.
  ROZDZIAŁ NR 1.
  Obchodziliśmy więc Nowy Rok i prawosławne Boże Narodzenie z wielką pompą. Stalin i Putin byli bardzo zadowoleni ze świąt. Można powiedzieć, że podnieśli się na duchu. Kraj się odbudowuje i na razie panuje pokój. I można powiedzieć, że wszystko jest w porządku i radośnie. Ma się nawet ochotę skakać z radości i śmiać się. Chociaż trochę się starzejesz. I powinieneś zachowywać się bardziej przyzwoicie. Przywódca ZSRR wspomina swoją przeszłość, również dość burzliwą. Wtedy rządził Rosją.
  Z jednej strony miał szczęście, ale z drugiej strony była też praca i czasami ryzykowne kroki.
  W szczególności decyzja o rozpoczęciu ofensywy na wioski wahhabickie w Dagestanie mogła wywołać ogromny wybuch w tym zubożałym i gęsto zaludnionym regionie. Co więcej, poważna wojna z Czeczenią była przedsięwzięciem niezwykle ryzykownym.
  Mogliśmy skończyć z drugim Afganistanem, a nawet gorzej. No cóż, to odległa przeszłość. Bardziej współczesna była wojna z Ukrainą, której nawet nie chcę pamiętać. Tak, musieli się tak ujawnić.
  Stalin-Putin westchnął i popijał herbatę z cytryną. Może tak będzie łatwiej. Czego on właściwie chciał? W tym alternatywnym świecie Hitler rządzi i podbił większość planety.
  Stalin i Putin mają jeden cel: uniknąć wojny i przetrwać. I na razie wszystkie działania reżimu zmierzają właśnie w tym kierunku. I nie byłoby złym pomysłem zdobycie bomby atomowej.
  A może obejrzysz film dla rozrywki? To pozwoli ci oderwać się od codziennej harówki.
  A dlaczego nie spróbować filmu? Zwłaszcza, że nauczyli się już filmować w kolorze.
  Na przykład nie musi to być koniecznie opowieść o wojnie, może to być coś fikcyjnego.
  A Stalin-Putin położył się na miękkiej kanapie i, popijając słabe, słodkie wino, zaczął obserwować.
  W tym przypadku rzeczywiście oglądał bajkę nakręconą w kolorze.
  Akcja rozgrywała się w pewnym niemieckim mieście w średniowieczu.
  W szczególności prowadzono procesję dziewcząt i młodych kobiet. Miały na sobie podarte, zniszczone suknie i były boso. Jedna z nich jednak się wyróżniała. Jej sukienka była skromna, ale bardzo krótka, zaledwie mini, coś nietypowego dla średniowiecza. To ją wyróżniało, odsłaniając nagie, opalone, muskularne i wręcz uwodzicielskie nogi.
  A sama dziewczyna jest całkiem piękna - naturalna blondynka, z długimi, lekko złotymi i lekko kręconymi włosami. A jej twarz jest tak wyrazista, że od razu widać, że nie jest zwykłą dziewczyną. Wygląda jak księżniczka, boso, w krótkiej, skromnej sukience, w biegu.
  Stalin-Putin, patrząc na nią, poczuł dreszcz emocji i pożądanie - coś, co rzadko się zdarza, gdy ciało ma ponad siedemdziesiąt lat, a dusza jest jeszcze starsza. Przecież sam Putin w chwili śmierci był jeszcze starszy niż Stalin w historii i niemal dogonił Breżniewa. Ale siły wyższe powiedziały mu wtedy: "Dość, Władimirze. Wiele namieszałeś w tej epoce; zrób więcej w następnej". I może słusznie, że zakończyli jego panowanie, gdy Rosji rzeczywiście groził rozpad, ale stworzyli jeszcze większy chaos i niezgodę w innym wszechświecie.
  Stalin-Putin westchnął... Zamiast płynąć z prądem i stać się lepszym Stalinem, polegając na swojej wiedzy o przyszłości, postanowił ukarać Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone. I bądźmy szczerzy - udało mu się! Ale III Rzesza, pochłonąwszy tak ogromny potencjał, stała się zbyt potężna.
  Ale nawet tutaj fortuna, która bardzo sprzyjała Putinowi, przyszła mu z pomocą i Hitler najechał Japonię. W rezultacie niemal pokonany ZSRR zdołał zachować część swojego terytorium. Udało mu się nawet odzyskać to, co zajęła Japonia, a także południowy Sachalin i Wyspy Kurylskie. To jest osiągnięcie.
  Co więcej, Hitler zezwolił na utworzenie korytarza do Moskwy i wycofał swoje wojska z częściowo już zdobytego miasta. W ten sposób Stalin i Putin zachowali władzę.
  Następnie Hitler przeprowadził jeszcze kilka operacji, przejmując to, czego nie udało mu się zdobyć.
  A dziś pozostała jedynie Finlandia, obejmująca część północnych terytoriów ZSRR, a także Rumunię, Węgry, Bułgarię, Chorwację i posiadłości kolonialne w Rosji.
  Ale wszystkie te kraje weszły w strefę supermarketów i były całkowicie zależne od Trzeciej Rzeszy. Dlatego Adolf Hitler na razie nie spieszy się z ich zajęciem. Tymczasem Stalin i Putin mają chwilę wytchnienia. A ZSRR się odbudowuje. To prawda, to walka, a oni wciąż muszą płacić reparacje Trzeciej Rzeszy.
  Poza tym istnieją ograniczenia dotyczące broni. Choć czołgi nadal można budować, nawet nowe, bomba atomowa jest surowo zakazana! Ale wciąż potajemnie próbują coś zrobić, choć ściśle tajnie, co oznacza bardzo powolne działanie.
  Biorąc pod uwagę charakter Hitlera, kilka głowic nuklearnych go nie odstraszy; mogliby nawet poświęcić własne. Potrzebne do tego pociski byłyby dość potężne, a bombowce nie dosięgłyby Berlina - Niemcy mają o wiele za silną obronę przeciwlotniczą, radary i myśliwce odrzutowe. Samoloty są wyposażone nawet w dziewięć dział, zdolnych do atakowania celów naziemnych i powietrznych.
  Dlatego nie warto wtrącać się w wasze sprawy, a Stalin-Putin na razie po prostu próbuje przetrwać.
  Film jest dość interesujący. Dziewczęta i młode kobiety idą strzeżoną ścieżką. Ich bose stopy, nagie i bezbronne, stąpają po dużych kamykach i ostrych kamieniach średniowiecznych dróg. Ich stopy są pokazane w zbliżeniu, gdy stąpają po ostrych kamieniach. Dotyczy to zwłaszcza blondynek. Widać wyraźnie, że chodzi boso od miesięcy, a stąpnięcie po ostrych kamieniach wcale nie boli. Jej stopy są zrogowaciałe, nogi opalone; widać, że jest w takim stanie prawie przez cały rok, bo zdarza jej się otulić zimnem. Ale jej nogi są piękne i uwodzicielskie, bardzo wdzięczne, a ich kształt wcale nie jest szorstki.
  Stalin-Putin, patrząc znów na jej nogi, podnieca się. Potrafiła nawet wskrzesić zmarłego z łóżka. I taka seksowna... Skąd wzięli taką artystkę?
  Dziewczęta i młode kobiety idą. Czasem są chłostane, a płeć piękna krzyczy.
  Stalin i Putin zastanawiali się: "Dlaczego tak jest?". Zostali schwytani i wyprowadzeni, jakby byli prawowitą zdobyczą. Wszystkie dziewczęta i młode kobiety były piękne, ale biednie ubrane i zazwyczaj boso.
  Oto są przy bramie, gdzie strażnicy sprawdzają towar. Dzieci biegają, również półnagie i boso. Nawiasem mówiąc, to najprawdopodobniej południe Niemiec - lato jest ciepłe i przyjemnie jest chodzić boso w taką pogodę. Jeden z żołnierzy woła blondynkę. Chwyta ją za brodę i próbuje obejrzeć jej zęby. Dziewczyna kopie. Słychać chichoty. To naprawdę zabawne. A potem prowadzą ich do miasta. I znowu dziewczyny idą, klepiąc się po bosych stopach. Są tak piękne, że nie sposób ich opisać słowami. Stalin-Putin woła dziewczynę do siebie. Pożądanie się obudziło i trzeba je złapać, inaczej, gdy przekroczy się siedemdziesiątkę, pożądanie, które je obudziło, może zniknąć. A komsomolska w krótkiej spódniczce o wyrzeźbionych kształtach podbiega do niego, pokazując bose stopy.
  Stalin-Putin zaczyna ją pieścić i obmacywać, cały czas oglądając film. Trzeba przyznać, że współczesna wojna z czołgami i samolotami jest męcząca, a starożytność kusząca.
  Dziewczyny rzeczywiście wyprowadzają na peron. Podobno mają zamiar sprzedać niewolnice. Oczywiście, to nie wschodni bazar i nie są rozebrane do naga. Ale mężczyźni mogą ich dotykać i zaglądać im do ust.
  Mężczyźni obmacują jej stopy. Blondynka jest najbardziej uderzająca i najpiękniejsza z nich. A potem chwytają ją za gołą, opaloną podeszwę i zaczynają ją ugniatać i łaskotać. Trzeba przyznać, że to całkiem zabawne.
  Stalin-Putin zauważył:
  - To jest świetne! Dawno nie widziałem takiego filmu! Filmy o bosonogich pionierach kręcą się tylko w krótkich metrażach.
  Dziewczyna z Komsomołu odpowiedziała:
  - Czego pan sobie życzy, panie?
  Stalin-Putin wyraził sprzeciw:
  "Nie jestem panem, jestem towarzyszem! A bycie towarzyszem jest lepsze niż bycie panem! To tak, jakby pan oznaczał krwiopijcę i wyzyskiwacza!"
  Dziewczyna wykrzyknęła:
  - Masz rację, towarzyszu Stalinie!
  Przywódca ZSRR zauważył:
  - A teraz przynieś mi porcję czebureki z wieprzowiną i czosnkiem.
  Dziewczyna rzuciła się do biegu, a jej gołe, różowe obcasy błyszczały. Stalin-Putin uwielbiał patrzeć na gołe obcasy dziewcząt. Dlatego nawet w styczniu pokojówki chodziły boso. I stąpały cicho i bezszelestnie. Co więcej, w rezydencji Stalina-Putina jest dość ciepło, a podłoga jest ogrzewana, więc dziewczętom jest wygodnie.
  Istnieje teoria, częściowo potwierdzona praktyką, że obecność starszego mężczyzny wśród młodych dziewcząt odmładza ich organizm za pomocą bioprądów.
  Dziewczyny są świetne. Właśnie wtedy na ekranie wybuchła jakaś bójka. Najwyraźniej przywódca bandytów próbował uratować blondynkę. Strażników było jednak mnóstwo. A blondynka najwyraźniej też nie była zachwycona dzieleniem łóżka z bandytami. I nie rzuciła się w ramiona wodza.
  I całkiem na czasie, do walki wkraczają posiłki, całkiem piękne i spektakularne. Jest nawet oddział dowodzony przez rycerza. A bandyci, zdając sobie sprawę, że ich sprawa jest przegrana, wycofują się.
  Dziewczęta i młode kobiety zostają aresztowane i prowadzone do twierdzy pod silną strażą.
  Tam prowadzą ich do dużej komnaty z rozrzuconą słomą. Dziewczęta i młode kobiety kładą się na słomie. Blondynka, z bosymi stopami w górze, rozmawia z młodą kobietą o czymś.
  Obie leżą na słomie. Kobieta, z którą rozmawia, również ma bose stopy, ale jej spódnica nie jest aż tak krótka, bardziej typowa dla średniowiecza.
  Rozmawiali o tym, że więzienie jest nudne, ale irytujących mężczyzn było mniej.
  Blondynka jest piękna, a jej nogi są wyraźnie widoczne, łącznie z kolanami. Pozostałe kobiety w celi również rozmawiają przez zakratowane okna.
  Stalin-Putin zauważył, że żadna z kobiet nie była stara, a większość była młoda. On sam nie miałby nic przeciwko przebywaniu w tej celi z przedstawicielką płci pięknej, i to boso. Zwłaszcza z uroczą blondynką. Dobrze by się razem bawili.
  Stalin-Putin myślał, że z radością odda władzę, by zamieszkać w ciele dwudziestolatka, a nawet nastolatka. Ale to ciało... Wygląda na to, że oczy tego pragną, ale siły nie ma!
  A jak uwodzicielsko wygląda blondynka na słomie, z nogami uniesionymi wysoko - tak opalone, tak nagie, tak idealnie wyprofilowane. Nawet szorstka podeszwa z wdzięcznie wygiętym, okrągłym obcasem wygląda uwodzicielsko i pięknie.
  Nawiasem mówiąc, nie jest brudna, tylko lekko zakurzona, co wygląda całkiem estetycznie. A paznokcie u jej bosych stóp są starannie przycięte. Cóż, to mało prawdopodobne, ale tak to wygląda, że kiedy kamera pokazuje zbliżenie stóp bardzo pięknej i krągłej dziewczyny, widok jest przyjemny dla oka i budzi radość i podziw. Przerośnięte, a zwłaszcza brudne, paznokcie u stóp zepsułyby to wrażenie.
  Stalin-Putin uśmiechnął się szeroko - tak, to jest piękne. I na swój sposób życie pięknej dziewczyny za kratami jest urocze. Mogliby ją też zakuć w łańcuchy, żeby dodać jej seksapilu.
  Ale oczywiście dziewczyna nie leżała długo na słomie w filmie. Złodzieje przepiłowali kraty, wspinając się po ścianach. A kobiety zaczęły schodzić po drabinie linowej. A blondynka, stąpając na swoich cudownych bosych stopach, ruszyła pierwsza. Tak, to naprawdę piękne, zwłaszcza gdy jej stopy są pokazane z bliska na drabinie.
  No dobrze, leży na ziemi, a herszt bandytów podnosi ją i sadza na koniu. I razem pędzą do lasu. Można powiedzieć, że to naprawdę fajna i ciekawa scena.
  Oto są, coraz głębiej i głębiej, a wokół nich rozpościera się lato i bujna, zielona trawa. Blondynka zwisa z konia nagimi, opalonymi nogami. Kołyszą się uwodzicielsko. A jej jasne włosy powiewają niczym sztandar.
  I tak dotarli do rozwidlenia dróg. Brodaty bandyta zatrzymał konia na skraju lasu i zapytał dziewczynę:
  - Jesteś gotowa mnie poślubić?
  Blondynka odpowiedziała logicznie:
  - Za szybko się oświadczasz! A ja cię ledwo znam! A jesteś na tyle stary, że mógłbyś być moim ojcem!
  Przywódca bandytów uśmiechnął się i odpowiedział:
  - No, jak chcesz! Nie będę cię zmuszał! Pytanie tylko - dokąd pójdziesz?
  Dziewczyna odpowiedziała logicznie:
  - Dotrę gdzieś!
  I zeskoczyła z konia, tupiąc bosymi stopami, pobiegła ścieżką. Była taka pełna gracji i dumna, pomimo skromnego ubioru, a krótka spódniczka sprawiała, że wyglądała bardzo seksownie.
  I szybko szła ścieżką. Była młodą, zdrową, szczupłą dziewczyną, nie wyglądała na wychudzoną, mimo że wyraźnie głodna. Kilka razy schylała się i zrywała jagody, natychmiast wkładając je do swoich szkarłatnych ust.
  To taka cudowna dziewczyna - można by nawet powiedzieć, że super. I ma bardzo wyrazistą, arystokratyczną twarz. I tak to się kończy, ale film oczywiście nie pokaże całej jej podróży.
  Dotarła do jeziora. Kwiaty w końcu rozkwitły, a woda się ogrzała.
  Dziewczyna zrzuca z siebie znoszoną sukienkę, która opada na jej bose, idealnie wyprofilowane stopy i zostaje zupełnie naga, bez bielizny. Jednak nie jest pokazana nago. Tutaj pluska się w wodzie, a jej nagie ramiona i klatka piersiowa są widoczne.
  Ale wtedy pojawili się strażnicy, galopując konno. A przed nimi pędziły psy; najwyraźniej wyczuły trop. Były wielkie i wściekłe jak wilki. Wskoczyły więc do wody. Wojownicy zaczęli je powstrzymywać i krzyczeć, żeby nie rozszarpały dziewczyny.
  I kopie. I ciągną ją za włosy na brzeg. Wyciągają ją. Dziewczyna rozpaczliwie próbuje zakryć nagie ciało dłońmi. Ma rozwinięte piersi i jędrne biodra, dość wąską talię. Jest niewątpliwie piękna, a jej dłonie próbują zakryć intymne części ciała. I tak jest nieśmiało zakryta, jeszcze bardziej uwodzicielska i o wiele bardziej podniecająca niż na przykład pożądliwe striptizerki, które bezczelnie eksponują swoje wdzięki. A taka skromność, nawet u bardzo krągłej blondynki o rozwiniętych kształtach, jest jeszcze bardziej podniecająca.
  Stalin-Putin czuje, że jego męska doskonałość puchnie i jest gotowa pęknąć.
  Jest podniecona jak nastoletnia dziewica, a nie mężczyzna, który nawet w poprzednim życiu dożył siedemdziesięciu pięciu lat, niemal bijąc rekord wieku Leonida Breżniewa. A potem, wkrótce, minie dziewięć lat od maja 1942 roku, odkąd był w ciele Stalina. A więc jest już taki stary... Ale piękna blondynka, nieśmiało zakrywająca ciało dłońmi, podnieciła go tak bardzo, że jest na przemian gorący i zimny, jak nastolatek. To ewidentnie dziewczyna o niezwykłej seksualności.
  Ale teraz ją wyprowadzają i prawdopodobnie bardzo im zależy na tym, żeby ją zgwałcić. Ale pojawia się kolejny rycerz i krzyczy, żeby się zatrzymała i ubrała.
  Zdejmują z nagiego, mokrego ciała dziewczyny sukienkę biednej służącej, która jakimś cudem wciąż się trzyma.
  I wsadzili ją do klatki, którą wcześniej przygotowali. Dziewczynka usiadła na słomie. Wcisnęli jej dzban wody i bochenek chleba. W więzieniu blondynka nie miała czasu na jedzenie i łapczywie pochłonęła czerstwy chleb, popijając go wodą.
  Zabierają ją do miasta. Bose, obdarte, półnagie dzieci skaczą dookoła. Żebracy i uliczni urwisy gwiżdżą i wskazują. Co prawda, niektórzy z nich, zwłaszcza starsi, wciąż mają jakieś szorstkie, drewniane buty. Boso jest prawdopodobnie wygodniej latem, zwłaszcza dla dziecka, którego podeszwy szybko twardnieją i odczuwają więcej przyjemności niż dyskomfortu w kontakcie z kłującą powierzchnią.
  A blondynka jest upokarzana, ale wygląda tak dumna, jej spojrzenie jest pełne godności i pogardy. Jakby była ponad to wszystko.
  I rzeczywiście, gdy zgniły pomidor uderzył ją w policzek, nawet się nie poruszyła.
  Zaprowadzili ją więc do zastępcy. Tam strażnik otarł jej twarz. A potem szła dalej, bosymi, opalonymi stopami tupiąc po kamiennych schodach, w asyście strażników w ciężkich zbrojach.
  A w sali studiował młody mężczyzna. Miał na sobie złoconą zbroję, wyraźnie bogaty i szlachetny.
  I tak oto, tę biedną, ale niezwykle piękną i dumną dziewczynę z gołymi, umięśnionymi, opalonymi nogami i bardzo jasnymi, białymi włosami wprowadzono do luksusowej sali.
  Młody mężczyzna podszedł do niej. Dziewczyna spojrzała na niego wyzywająco. Nagle młodzieniec skłonił się, upadł przed jej bosymi, pełnymi gracji, lekko zniewolonymi stopami i powiedział:
  - O, moja najwspanialsza księżniczko! Z radością witam córkę Królowej Mercedes!
  A on, klękając, pocałował jej bose stopy. Choć były zakurzone. Dziewczyna się uśmiechnęła. Okazała się córką króla. Zawsze to podejrzewała. A jej bose stopy smakowały słodsze niż miód.
  Strażnicy również uklękli. I jakże to było cudowne i nieoczekiwane.
  Stalin-Putin zauważył z uśmiechem:
  - Co za fajny zwrot akcji! Ale zawsze podejrzewałem, że to nie dziwka, tylko księżniczka.
  Stalin-Putin pomyślał w tym momencie, jakie piękne są te dziewczyny! Jakże ta scena go znów podnieciła. Przystojny młody mężczyzna w złoconej zbroi stojący przed bosonogim żebrakiem. To było naprawdę podniecające i wydawało się, że jego męska doskonałość pęknie pod wpływem napięcia.
  Ale wtedy młody mężczyzna wstał. Wszedł starszy mężczyzna, a wraz z nim kobieta, również niezbyt młoda, ale ubrana w suknię usłaną drogocennymi kanmyami.
  I rozkazała:
  - Umyj i ubierz księżniczkę! A potem daj jej królewski poczęstunek!
  A potem pojawiły się pokojówki, ubrane tak kolorowo, że ubóstwo Mercedes było szczególnie podkreślone. Zwłaszcza jej jasne, miodowoblond włosy.
  Zaprowadzili ją więc do pokoju ze złotą wanną, odkręcili prysznic, zdjęli jej sukienkę i zaczęli myć ją szamponem. No cóż, pokazywali ją przez woalkę, więc nie było to aż tak widoczne.
  A potem ubrali dziewczynę i założyli jej buty, w bardzo luksusowe stroje z kamieniami, koralikami, girlandami i innymi pięknymi rzeczami. Ale w tej drogocennej skorupie Mercedes nie była tak ekscytująca. Godność Stalina-Putina gwałtownie spadła, a nawet zaczęła boleć.
  Cóż, najciekawsza część prawdopodobnie już za nami. Ale nieważne, wciąż jest wiele do zobaczenia. Na przykład pojawił się złodziej. Najwyraźniej on też chce się wywalczyć.
  Stalin i Putin byli już na tym etapie nieco zajęci. Bardziej interesowały go czołgi. W szczególności IS-7 był jedynym pojazdem, który mógł walczyć na równi z czołgami Hitlera o kształcie piramidy. Trzeba przyznać, że ten czołg był dobry, ale drogi. Przemysł radziecki nie mógł sobie pozwolić na jego produkcję seryjną. Wybrali prostsze rozwiązanie, wykorzystując podwozie Zwieroboj i montując armatę morską kal. 130 mm.
  To były naprawdę dobre działa samobieżne. Ale nie to jest najważniejsze. Przy kumulacyjnym potencjale pocisków nawet czołg T-54 mógłby zwalczać czołgi o kształcie piramidy.
  Na to właśnie liczą w kolejnej wojnie. A Hitler może w każdej chwili rozpocząć nową wojnę. Co więcej, plany nazistów, trzeba przyznać, są bardzo ambitne. Najpierw władza nad planetą Ziemią, a potem nad całym wszechświatem.
  Zupełnie jak komiksowy złoczyńca!
  Tymczasem młodzieniec i bandyta walczą. Młodzieniec jest zamaskowany i uzbrojony. Bandyta najwyraźniej też nie jest zwyczajny. I walczy całkiem dobrze. Dziewczyna Mercedes, w luksusowej sukni wysadzanej drogocennymi kamieniami, przygląda się temu. Nawiasem mówiąc, nie czuje się komfortowo w szpilkach. Zdejmuje je więc. Dwóch chłopców-niewolników zaczyna obmywać jej stopy w złotej misie z wodą różaną i myjkami.
  Dziewczyna patrzy i uśmiecha się. Ale po skutecznym ciosie rabusia, hełm młodzieńca spada, odsłaniając jego jasną głowę.
  A potem nastąpiła epicka scena. Złodziej rozpoznał go i zawołał:
  - Jesteś moim synem! Ja jestem twoim ojcem!
  Młody mężczyzna początkowo nie uwierzył, ale złodziej pokazał mu medalion.
  Po czym uściskali się i pocałowali.
  Wtedy książę rozkazał aresztować złodzieja i odprowadzić młodego człowieka z powrotem do jego komnat.
  Stalin-Putin uśmiechnął się i zaśpiewał:
  A Stalin jest naszym światłem i nadzieją,
  W imię wielkiego kraju...
  Kwiaty kwitną tam, gdzie wcześniej,
  Płonęły ognie wojny!
  Stalin-Putin uważał, że gdyby w rzeczywistości Hitler rozpoczął produkcję E-10 zamiast bezsensownej pracy nad Mausem i Lwem, naziści mogliby spowolnić postępy wojsk radzieckich na wschodnim wałach i zepchnąć Armię Czerwoną do Dniepru.
  Wtedy wojna mogłaby się ciągnąć bardzo długo. Stalin i Putin uważali, że rola czołgów i dział samobieżnych była niedoceniana podczas wojny z Ukrainą. Fajnie byłoby wyprodukować dużą liczbę dziesięciotonowych dział samobieżnych, napędzanych turbinami gazowymi lub silnikami elektrycznymi. I z dwuosobową, a nawet jednoosobową załogą, uzbrojoną w karabiny maszynowe i działka lotnicze. A prędkość można by dobrać tak, aby działa samobieżne mogły wyprzedzić drony. Nawiasem mówiąc, to nie był zły pomysł. Być może lepszy niż czołg T-90. Ten ostatni jest przestarzały, choć wciąż jest dobrą maszyną.
  Ale jest to tylko nieznacznie zmodernizowany czołg T-64, który pojawił się już w latach sześćdziesiątych XX wieku.
  Jeśli chodzi o uzbrojenie, wojska rosyjskie były wówczas słabe, i cóż, to właśnie wtedy pojawiły się kłopoty.
  Stalin-Putin śpiewał:
  Nasze czołgi nie boją się brudu,
  Zawsze wiedzieliśmy jak walczyć z Fritzem!
  Film nabiera nowego tempa. Złodziej trafia za kratki. Najwyraźniej planują go zagłodzić na śmierć. I siedzi w więzieniu. Ale potem, na rozkaz blondwłosej księżniczki, bosonoga pokojówka podaje mu bochenek chleba i dzbanek mleka.
  I wreszcie, bandyta walczy z księciem. Ten ostatni ubrany jest w rycerską zbroję. Jest większy, wyższy i szerszy w ramionach od bandyty. W pewnym sensie walczą o przyszłość. A rycerz-książę wydaje się znacznie silniejszy. Odrąbał nawet topór bandycie.
  Tymczasem Stalin i Putin zastanawiali się, czy gdyby Wielka Wojna Ojczyźniana przeciągała się w rzeczywistości, Stalin wprowadziłby IS-7 do produkcji, czy też czołg ten byłby zbyt drogi i skomplikowany. Sam Stalin mógł być niechętny do naśladowania Hitlera, który nadmiernie stawiał na czołgi ciężkie kosztem mobilności i logistyki.
  Ale IS-7 to tak potężny czołg, ze specjalną wieżą "Pike Snout", że może stanowić problem nawet dla współczesnych Abramsów i Leopardów. Jego działo jest niezwykle zabójcze, choć jego prędkość początkowa pocisku jest niższa niż współczesnych armat.
  Tymczasem złodziej wygrał film. A głowa księcia odleciała. Co więcej, Stalin-Putin nie zauważył, jak leśny wojownik to zrobił. Cóż, cóż za interesujący obrót spraw.
  I wszystko kończy się dobrze. Złodziej sam zostaje księciem, a księżniczka wychodzi za mąż za młodzieńca. I to jest miłość i szczęśliwe zakończenie!
  Stalin-Putin lubił oglądać ten film. Na szczęście prawdziwy Stalin nie miał problemów ze wzrokiem. A rzucając palenie, mógł opóźnić udar. To mogłoby mu pomóc w powrocie do zdrowia na jakiś czas.
  Cóż, ogólnie rzecz biorąc, może być zadowolony, że przynajmniej jest to coś świeżego, a nie kolejny film o Timurze i jego zespole albo o kobietach-partyzantkach.
  Dobrze byłoby oczywiście nakręcić film o zdobyciu Berlina, ale lepiej nie drażnić Hitlera.
  Trzecia Rzesza jest wciąż bardzo silna i dynamiczna. Walka z nią byłaby samobójstwem.
  Stalin i Putin położyli się na kanapie i zadzwonili do Berii, rozmawiając krótko. Ogólnie rzecz biorąc, w ZSRR panuje na razie spokój, a nawet przestępczość spada. Co prawda, w obozach wciąż trwa wojna suk i wciąż dochodzi do wielu morderstw. Przynajmniej to oczyszcza podziemny świat przestępczy.
  Można więc powiedzieć, że w Bagdadzie panuje spokój. Miło byłoby polecieć do Afryki i poleżeć na plaży. Przypomniała mi się powieść osadzona w alternatywnej historii, w której carska Rosja dotarła do Oceanu Indyjskiego. I rosyjski car nakazał budowę miasta nad Zatoką Perską. Nowa stolica Imperium Rosyjskiego - to byłoby wspaniałe!
  Możliwe, że gdyby I wojna światowa została wygrana, stolica carskiej Rosji zostałaby przeniesiona do Konstantynopola. I to też nie byłby zły pomysł. Zwłaszcza że w Petersburgu jest zimno i deszczowo.
  Stalin-Putin leżał na sofie. Piękne dziewczyny w bikini tańczyły przed nim. A jednak, choć ich bose, zgrabne stopy energicznie uderzały o siebie, nie były tak podniecające jak ta bosonoga księżniczka.
  Stalin-Putin wydał rozkaz:
  "Znajdź aktorkę, która grała księżniczkę z "Króla złodziei" i przyprowadź ją do moich komnat! Obudziła we mnie mężczyznę! I muszę przyznać, że to cudowne, cudowne uczucie! A co do wszystkiego innego, nadejdą nowe czasy i nowe miażdżące zwycięstwa!"
  A dziewczyny w bikini kontynuowały taniec i śpiewanie:
  W bezkresie cudownej Ojczyzny,
  Zahartowani w bitwach i zmaganiach...
  Skomponowaliśmy radosną piosenkę,
  O wspaniałym przyjacielu i przywódcy!
  
  Stalin jest chwałą bitwy,
  Stalin naszej młodości, ucieczka...
  Walcząc i zwyciężając pieśnią,
  Nasi ludzie idą za Stalinem!
  
  Walcząc i zwyciężając pieśnią,
  Nasi ludzie idą za Stalinem!
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Oleg Rybaczenko, kontynuując podboje w Afryce i budowę dróg, w tym kolei, nie przestawał komponować.
  Alik i Alina postanowili wybrać się na krótki spacer na zewnątrz. Powinna już być noc, ale w rzeczywistości było jasno jak w dzień. Coś się zmieniło. Jakby nad planetą zawieszono lustra, a może zapaliły się dodatkowe światła.
  Alina, radośnie klaszcząc w bose stopy, zauważyła:
  - To jest wspaniałe, jak w bajce - wieczny dzień!
  Alik, jako inteligentny i cudowny chłopiec, zauważył:
  - Ależ w ten sposób planeta Ziemia może się przegrzać!
  Dziewczyna z pewną dozą wątpliwości zauważyła:
  - Mam nadzieję, że nowi właściciele będą na tyle mądrzy, żeby zapobiec takiemu zdarzeniu!
  Chłopiec-cudowne dziecko zauważył:
  - Wystarczyło, żeby zdobyć Ziemię, mam nadzieję, że wystarczy, żeby jej nie zniszczyć.
  Młode damy próbowały iść tam, gdzie nie było innych ludzi. Dorosłych praktycznie nie było, ale dzieci maszerowały w szyku. Były ubrane w pomarańczowe lub pasiaste kombinezony z numerami. Jakby to była teraz jedna wielka dziecięca kolonia. Co wyglądało jednocześnie zabawnie i przerażająco.
  Alina zauważyła:
  - Ty i ja jesteśmy nadal dziećmi, więc może nawet nie będziemy musieli się przebierać?
  Alik skinął głową z uśmiechem:
  "Zmienianie dzieci w dzieci to głupota! Ale z drugiej strony, wszystko może się zdarzyć!"
  Szli boso, a było nawet trochę gorąco; asfalt parzył dzieci w pięty. Powietrze było całkiem świeże - pachniało ozonem. I wiał dziwny wiatr.
  Planeta Ziemia, zajęta i odmłodzona. Dziewczyna przebiegła obok nich, ubrana w normalne ubrania i nie boso. Pisnęła:
  - Co za horror! Gdzie się podziali wszyscy dorośli?
  Alik odpowiedział z uśmiechem:
  - Wróciliśmy do dzieciństwa! I teraz możemy być szczęśliwi!
  Alina dodała:
  - Jesteś naszym rówieśnikiem, prawda?
  Dziewczyna skinęła głową na znak zgody:
  - Tak! Ale nie wiem, co te potwory zrobią z dziećmi!
  Cudowne dziecko odpowiedziało szczerze:
  - Też nie wiem! Ale mam nadzieję, że nie zjedzą tego z keczupem!
  Alina zasugerowała:
  - Zaśpiewajmy, żeby się pocieszyć!
  Alik zgodził się:
  - Zaśpiewajmy, a nie zaznamy żadnych zmartwień i smutków!
  A mali programiści zaczęli śpiewać z uczuciem i ekspresją:
  Joanna d'Arc dobrowolnie poszła na stos,
  Pokazało nam wszystkim, czym jest miłość!
  A dziewczyny są proste: to też marzenie, fantazja,
  Zostań potężnym wojownikiem - przelewaj krew w bitwach!
    
  Ale urodziła się w nudnych czasach,
  Gdzie wojna jest daleko: pokazują ją tylko w telewizji!
  W końcu wojownik potrzebuje przygód,
  Aby zrzucić zasłonę, pajęczyny i mętność!
    
  Ale potem wydarzyło się coś, koszmar stworzony przez człowieka,
  Czasy się przełamały - przestrzeń się rozdzieliła!
  A blizna pozostanie w naszych sercach na zawsze,
  Jak Rosja nagle została pogrążona w piekielnym królestwie!
    
  Ale teraz możesz walczyć cały dzień,
  Codziennie jakiś wyczyn, albo kula w twarz!
  My, dziewczyny, nie jesteśmy zbyt leniwe, żeby pokonać wrogów na wojnie,
  Mój Rus nie zapomniał, jak trzymać miecz w ręku!
    
  Ciężko, ciężko, nie możesz rozluźnić tułowia,
  Przecież trzeba walczyć długo i boleśnie!
  Za moimi plecami są przyjaciele, za moimi przyjaciółmi jest rodzina,
  Zdejmę ciężar wojskowego plecaka z ramion!
    
  Ale śniłem i sen się spełnił,
  Dziewczyna nie ma żadnych pretensji do Boga!
  I choć ciało boli i cierpi boleśnie,
  Chcę dostać medal do legitymacji partyjnej!
    
  Czym jest wojna? Ci, którzy jej nie znają, nie zrozumieją.
  Oto słodka błogość krwawych bitew!
  Albo masz tarczę, albo strzela karabin maszynowy,
  Czujesz okrutne pieczenie w ranie!
    
  Gdy wróg łowi ryby, dusza rozkwita,
  O, życie, jesteś kruche jak szkło w oknie!
  I szalejesz ze szczęścia faszystowskiej duszy,
  I jeden z towarzyszy umarł, bo nagle szklanka uderzyła go w policzek!
    
  Pozostało tylko trochę i przez wieki,
  Ustanów rosyjską potęgę we wszechświecie!
  Siła naszej Ojczyzny Rusi jest wielka,
  Nie pozwolimy, aby nasza Ojczyzna zniknęła w szambie!
  Więc zadziorne i agresywne dzieci śpiewały. I tupały bosymi stopami. Ale to naprawdę piosenka, która może zainspirować. Chłopiec w krótkich spodenkach, około dziesięcioletni, podbiegł do nich i zapytał:
  - Jesteście śpiewakami operowymi?
  Alina odpowiedziała pewnie:
  - Śpiewacy, ale nie śpiewacy operowi! Raczej piosenkarze popowi!
  Chłopiec w wieku około dziesięciu lat, czyli jeszcze młodszy od Alika, skinął głową i zaćwierkał:
  My, chłopaki, mamy pecha,
  To jak błądzenie po pustyni...
  Bosonoga dziewczyna śpiewa,
  Lepiej byłoby odciąć kawałek melona!
  Alina zauważyła z uśmiechem, który jednak nie był radosny:
  - Nie powinieneś mówić o pechu, a już na pewno nie tak śpiewać - możesz sobie na to pozwolić!
  Chłopiec w krótkich spodenkach był boso i było widoczne, że ma małe pęcherze na podeszwach stóp, ponieważ nie był do nich przyzwyczajony.
  I zauważył:
  - Miałem mamę i tatę. A teraz zostało mi tylko rodzeństwo!
  Alina zapytała:
  - Czy oni jeszcze mają pamięć?
  Chłopiec w krótkich spodenkach wzruszył ramionami:
  - Nie wiem! Widziałem, że wyglądali na jakieś dwanaście lat i byli ubrani w pasiaste piżamy, jak nieletni więźniowie.
  Dziewczynka zachichotała i zauważyła:
  - To jest zabawne na swój sposób!
  Alik wyraził sprzeciw:
  - Nie, to nie jest zbyt śmieszne, ja też mam rodziców, a także dziadków!
  Chłopiec skinął głową i dodał:
  "Dziewczyna z uszami rysia kazała mi zdjąć sandały. Powiedziała, że jestem teraz niewolnikiem i muszę chodzić boso. A w międzyczasie będą musieli zdecydować, co zrobić z maluchami!"
  Alena zauważyła:
  "Dla starej kobiety stanie się dwunastoletnią dziewczynką nie jest takie złe! Ani dla starego mężczyzny. Ale jeśli jest się jednocześnie dorosłym i młodym..."
  Alik potwierdził z uśmiechem:
  "Jak mawiał Zygzak Mokryak, gdzie się podział mój wysoki wzrost? I czy znowu muszę iść do szkoły? Myślałem, że skończyłem z cierpieniem!"
  Chłopiec w krótkich spodenkach zgodził się:
  - Nie lubię chodzić do szkoły! Nie ma nic nudniejszego niż siedzenie przy biurku i słuchanie, jak ludzie liczą lub odejmują!
  Alenka zauważyła z uśmiechem:
  - Aby być szczęśliwym w życiu, czasami wystarczy nauczyć się dwóch działań - odejmowania i dzielenia, oraz jednego znaku interpunkcyjnego - wykrzyknika podczas śpiewania arii tyranowi!
  Alik, również szczerząc zęby, dodał:
  - Tyran obiecuje podnieść ludzi, ale podnosi ich jak linę wisielca!
  Dzieci spojrzały na siebie. Dwóch bosych chłopców, jedna dziewczynka w butach, a druga z gołymi obcasami. I nie było jasne, co dalej robić. Weszli w cichszą alejkę. Dorośli zniknęli, ale nie wszyscy mieli na sobie obozowe mundury.
  Alik zauważył:
  - Spędziłem trochę czasu w szkole specjalnej. Ale tam nas nie przebierali w pomarańczowe ani w paski kombinezony!
  Alina zachichotała:
  - Więc masz szczęście!
  A bosonoga dziewczyna zauważyła:
  - Bosonogi chłopiec osadzony w kolonii karnej dla nieletnich jest o wiele swobodniejszy i szczęśliwszy niż starzec siedzący na krześle ministra i zakładający buty obywatelom!
  Dziewczyna w sandałach odpowiedziała:
  - Nie mów o poprawczaku. Dzieciaki tam są naprawdę okrutne. I nie pozwolą ci biegać boso.
  Chłopiec w krótkich spodenkach zauważył:
  "Chodzenie boso nie jest tak przyjemne, jak pieczenie stóp przez kilka godzin! Myślałem..."
  Alina mruknęła:
  - Indyk myślał i wylądował w zupie!
  Alik zauważył:
  - Lepiej, żeby chłopiec biegał boso po ostrych kamieniach, niż żeby starzec nosił buty od oszukanych lekarzy!
  A dzieci mrugały do siebie. I oto maszeruje kolumna bosych chłopców. Mają pasiaste koszule, ale noszą też szorty, zresztą też w paski. Maszerują i śpiewają:
  Niech nasza nowa ojczyzna będzie uwielbiona,
  Znaleźliśmy tam dla siebie świetne schronienie...
  Była sobie kiedyś brzydka staruszka,
  Dzisiaj śpiewają boso dziewczyny!
  Alina zgodziła się:
  - Dziewczyna boso jest o wiele piękniejsza niż stara kobieta w safianowych butach!
  Alik dodał z uśmiechem:
  - Bosa pięta młodego człowieka czuje błogość na ostrych kamieniach, podczas gdy boki starego człowieka cierpią nawet pod miękką poduszką!
  Dziewczyna w sandałach zauważyła:
  - No cóż, jesteście jak Cyceron i Arystoteles!
  Genialne dziecko skinęło głową:
  - Staram się! Choć ma to swoje plusy i minusy. Nie każdy lubi tych, którzy są zbyt mądrzy.
  Chłopiec w krótkich spodenkach logicznie zauważył:
  "Nikt też nie lubi głupców, nawet dzieci. A może nawet podwójnie. Jak to często mówimy, jesteś głupcem. Ale na Rusi obraza świętego była uważana za grzech".
  Alik skinął głową i zauważył:
  - Rozważano to, ale błogosławieni i tak się obrazili, nawet na dzieci!
  Alina chciała coś powiedzieć, gdy nagle pojawiło się dwóch elfów, wycelowali broń w dziewczynę w sandałach i wydali rozkaz:
  - No, zdejmij buty, teraz jesteś więźniem i musisz chodzić boso!
  Dziewczynka szybko zrzuciła buty, a nawet zdjęła skarpetki do kolan. Teraz jej małe stópki były bose i bezbronne.
  Elfy uśmiechnęły się i odpowiedziały:
  "Jesteście prawdziwymi dziećmi i w przeciwieństwie do dorosłych, nie jesteście tak skażeni przez waszą zgniłą cywilizację. Dlatego na razie pozwalamy wam nosić własne ubrania i dajemy wam trochę wolności, do odwołania. Ale potem i wy zostaniecie wysłani do poprawczaków, obozów dla nieletnich i obozów pracy".
  Alik zauważył kapryśnie, tupiąc swoją małą, dziecięcą stopą:
  - Nie wysyłajcie mnie do obozu pracy! Jestem mądry i mogę wam służyć tak, jak jestem!
  Elfy wybuchnęły śmiechem i odpowiedziały chórem:
  - Widzieliśmy tylu mądrych facetów, że aż nas mdli! Może powinnam cię trochę połaskotać?
  Chłopiec mruknął zmieszany:
  - Nie, nie!
  Dziewczyny z uszami rysia sprzeciwiły się:
  - Nie! Musimy!
  Elfy rzuciły się na Alika. Chłopiec próbował uciec, ale rzucili się na niego z bronią, a dziecko zostało uwięzione w polu siłowym i zawisło bezradnie.
  I tak Alika przygniótł rondo, a elfka wzięła w prawą dłoń pióro przypominające strusia i zaczęła delikatnie, lecz zręcznie, przesuwać je po bosej podeszwie chłopca.
  Młody geniusz zaczął się histerycznie śmiać i drżeć. To rzeczywiście było dość łaskotliwe. Nie było bolesne, ale bardzo podniecające i sprawiło, że ryknął śmiechem.
  Alik roześmiał się, jego dziecięca twarz pokryła się purpurą, a dwie bose dziewczynki i chłopiec w krótkich spodenkach obserwowali go, mrugając swoimi jasnymi, ładnymi oczami.
  Alina wzięła ją i zaśpiewała:
  Łaskotany, łaskotany, łaskotany,
  Pięty chłopca są widocznie zmęczone...
  Dziewczyny, pozwólcie sobie na chwilę odpoczynku,
  A potem zaczniemy od nowa, z pasją!
  Elfy skinęły głowami z aprobatą:
  - Grzeczna dziewczynka! Może pozwolą ci nosić własny mundur. A jak sobie na to zasłużysz, to nawet dadzą ci naramienniki, co jest nie lada zaszczytem!
  Alina puściła oko i ze śmiechem zauważyła:
  Ty jesteś lokomotywą, ja jestem wagonami,
  Będzie pogrzeb dziewczyny!
  I znów, z wielkim entuzjazmem, mrugnęła do elfów. Nadal łaskotały Alika.
  Aby oderwać myśli od bólu i ogłuszającego śmiechu wydobywającego się z jego ust, chłopiec postanowił pomyśleć o czymś innym.
  Na przykład, co by się stało, gdyby Suworow żył dłużej? Co by było, gdyby dowodził wojskami alianckimi pod Austerlitz? Z jednej strony zwycięstwo nad Napoleonem mogłoby zostać osiągnięte. Ale z drugiej strony, jaką korzyść odniosłaby Rosja? W końcu carat nie podbiłby pięciu terytoriów. I w tym sensie dodatkowe lata Suworowa byłyby bezużyteczne.
  Gdyby Skobielow nie został otruty, potoczyłoby się inaczej. W takim przypadku dowodziłby w miejsce Kuropatkina i z pewnością rozgromił Japończyków. W takim przypadku północne Chiny i Korea stałyby się prowincjami Rosji. Skobielew, mając trzydzieści siedem lat, został naczelnym generałem i generałem-adiutantem. Porównywano go do Suworowa, a niektórzy uważali go nawet za bardziej utalentowanego od Suworowa. Zresztą, Suworow, mając trzydzieści siedem lat, nie był jeszcze nawet generałem.
  Gdyby więc Skobielew żył dłużej, mógłby rzeczywiście wpłynąć na bieg historii świata. Mógł nawet dowodzić I wojną światową. W zasadzie miał szansę na przetrwanie. Ale takie właśnie zmarnowane okazje mogła mieć Rosja.
  Albo weźmy admirała Makarowa. Mógłby być Uszakowem z Pacyfiku, a cała historia świata potoczyłaby się inaczej. I nie byłoby rewolucji z 1917 roku. I być może nie byłoby wojny światowej. Prawda?
  I wtedy byłoby o wiele lepiej niż teraz. Sama wojna między Rosją a Ukrainą to po prostu obskurantyzm! I bezsensowna eksterminacja Słowian. Nic dziwnego, że najokrutniejsze wojny to wojny bratobójcze.
  Elfy znudziły się łaskotaniem chłopca. Puściły go. Alik wstał. Jego bose, dziecinne stopy lekko swędziały od łaskotania. Ale poza tym nastrój był normalny. Chłopiec nawet zaśpiewał:
  Różne ścieżki prowadzą,
  Dziecko ma bose stopy...
  Uwielbiają łaskotać ich do końca,
  Mam nadzieję, że zdasz egzamin celująco!
  Zaprzęgnę konia do pługa,
  A szczęście mnie czeka!
  Elf roześmiał się i zauważył:
  "Jesteście czarujący, chłopaki! Spotkamy się ponownie, dostaniecie mundury z numerami i będziecie maszerować z pieśniami i w szyku!"
  Po czym dziewczyny wyruszyły, błyskając swoimi bosymi, różowymi, okrągłymi obcasami.
  Alina zażartowała:
  Nawet do toalety pójdziemy w formacji,
  Z piosenkami i tylko pod eskortą!
  Po czym dwaj chłopcy i dwie dziewczynki przyspieszyli kroku. Dorośli, teraz już dzieci, poruszali się w prawdziwych kolumnach. Dano im pasiaste lub pomarańczowe mundury i numery. I zmuszano ich do maszerowania w równym tempie, jak w wojsku. To było dla nich jak drugie dzieciństwo. Nie do pozazdroszczenia. Ale zwłaszcza ci dawni starsi czuli się jak u siebie w swoich młodzieńczych ciałach. A dzieci śpiewały to, co im powiedziano, z wielkim entuzjazmem i uczuciem.
  Alik zauważył z uśmiechem:
  - Dzieciństwo za kratami jest lepsze niż starość przed grobowym krzyżem!
  Alina potwierdziła, tupiąc bosymi, dziecięcymi stopami:
  - Młodość bez pieniędzy jest bogatsza w przyjemności niż starość z milionami!
  Chłopiec w krótkich spodenkach zauważył:
  - Lepiej być zdrowym i bogatym niż chorym i biednym, ale jeśli nie możesz mieć wszystkiego naraz, to zdrowie i tak jest ważniejsze niż błyszczące kółka!
  Dziewczyna z warkoczykami powiedziała:
  - W dzieciństwie nawet ściana w celi budzi ciekawość i zainteresowanie, ale na starość nawet pałac staje się nudny i obrzydliwy!
  Alik z zapałem dodał bardzo dowcipną uwagę:
  - Nawet ciało nie może się starzeć, jeśli dusza jest młoda, nie popadając w dzieciństwo, ale też nie popadając w obłęd!
  Głos zabrała również Alina:
  - Każdy traci swoje ciało, ale tylko ten, kto nie ma ani duszy, ani serca, ani honoru, ani podstawowego zrozumienia, traci duszę!
  Chłopiec w krótkich spodenkach wykrzyknął z uśmiechem:
  - Dobrze jest mieć mocne kości w ciele, ale gorzej jest mieć skostniały mózg w głowie!
  Dziewczyna z warkoczykami dodała dowcipnie:
  - Bokser z kamienną brodą jest bohaterem, polityk z kamiennym sercem jest łajdakiem!
  Alik zaśmiał się i dodał:
  - Polityk-lis sprytnie tuszuje ślady swojej podłości swoim puszystym ogonem i pozwala wyborcom na to, by uchodziło mu to na sucho!
  Alonka napisała na Twitterze:
  - Jakiego bruku nie da się rozłupać żadnym młotem - jeśli to serce z kamienia!
  Dzieci zamilkły tutaj... Kolumna byłych dorosłych, tak radykalnie odmłodzonych, znów przeszła obok. Chłopcy i dziewczęta mieli na sobie piękne pomarańczowe mundurki z numerami, a ich bose stopy były odsłonięte powyżej kolan. Tupali nogami, uśmiechali się i śpiewali:
  Chwała nowemu reżimowi,
  Co podniosło nas wszystkich z kolan...
  Dla dobra siły cherubina,
  A teraz jesteś po prostu panem!
  
  Kiedyś byliśmy starymi ludźmi,
  I cierpieli, jak tylko mogli...
  Stali się po prostu wspaniałymi facetami,
  Radość prosto z ziemi!
  
  Chłopcy są teraz pełni życia,
  Biegnij z gołymi obcasami...
  Zarówno chłopcy, jak i dziewczęta,
  Ten facet jest teraz na topie!
  
  Papuga nas wszystkich wywyższyła,
  Stworzony ponad wszystkimi ludźmi...
  Dzieci, dążcie do wyżyn,
  I niech złoczyńca zostanie pokonany!
  
  Teraz wszystkie zmarszczki zniknęły,
  Moje plecy natychmiast się wyprostowały...
  Znów młodzi mężczyźni,
  I szatan został pokonany!
  
  Zęby stały się perłami,
  Nie widać żadnych dziur...
  Moc Boża jest dziś z nami,
  Pomarańcze na lunch!
  Dobrze jest być wiecznie młodym,
  I zapomnij o wszystkich chorobach...
  Bądź radosny, odważny, hałaśliwy,
  Nić życia nie zostanie zerwana!
  Dzieci boso zdawały się być całkiem zadowolone ze swojego losu.
  Alik zauważył z uśmiechem:
  "To takie cudowne mieć takie młode i zdrowe ciało! Gdybym nie był dzieckiem, byłbym zachwycony, gdybym się odmłodził... Chociaż w moich dziecięcych fantazjach wyobrażam sobie siebie jako dorosłego, choć młodego!"
  Alina roześmiała się i zauważyła:
  - Tak, oczywiście, cudownie jest być wiecznie młodym! I miło jest chodzić boso, gdy jest ciepło, ale... Na balu chcesz się pochwalić swoimi szpilkami wysadzanymi diamentami!
  Chłopiec w krótkich spodenkach skinął głową:
  "Tak, dzieciństwo, choć cudowne, może się też znudzić! A czasem tęskni się za dorosłością. Chociaż dla dorosłych, a zwłaszcza dla starszych, bycie młodym też jest wspaniałe. Jak powiedział Pitagoras..."
  I wtedy młody filozof się zawahał, nie wiedząc, co tak naprawdę mówi słynny filozof starożytnej Grecji.
  Alik chciał tu też rzucić jakiś aforyzm. Coś w tym stylu:
  - Silniejsza płeć lubi dojrzałość w winie, a młodość w kobietach!
  Ale wtedy dwie piękne dziewczyny elfy podskoczyły do nich i zaćwierkały:
  - Czy jesteście prawdziwymi dziećmi?
  Chłopiec w krótkich spodenkach odpowiedział:
  - Prawdziwa okazja!
  Rudowłosy elf zauważył:
  "Możesz mieć pewne przywileje w porównaniu z tymi, którzy byli dorośli wcześniej. Ale ty też będziesz miał pomarańczowy mundur i będziesz chodzić boso!"
  Alina skinęła głową:
  - Tak przyjemnie łaskocze mnie w piętę, gdy jestem boso!
  Alik zauważył:
  - Bose dzieciństwo jest słodkie, obuta starość jest gorzka, lecz gdy w swoim umyśle jesteś łysym butem, doświadczysz smutku w każdym wieku!
  Elf zmarszczył brwi:
  - Wyglądasz na trochę za mądrego. Może jesteś już dorosły?
  Genialny chłopiec zauważył:
  - Nie! Po prostu jestem bardzo zdolny! Dzieciństwo to nie tylko chodzenie boso; trudno też podkuwać buty z dorosłego łyka!
  Rudowłosy elf roześmiał się i zauważył:
  - Sprytnie! Młode owoce są kwaśne dla języka, ale sposób, w jaki używasz języka, nie jest kwaśny!
  Alina dodała:
  - Jeśli chodzi o jedzenie, świeże mięso jest lepsze, jeśli chodzi o naukę, to świeże spojrzenie, jeśli chodzi o życie, to świeże ciało!
  Alik zauważył z uśmiechem:
  - Dzieciństwo to chodzenie boso, ale łatwiej jest na nie włożyć buty, dosłownie, i to jeśli nie jesteś łysym butem!
  Białowłosy elf zauważył:
  - Nawet chłopcom bosym zakładają buty, jeśli dorośli wujkowie nie są butami z krwi i kości, a buty nie są wynalazkiem!
  Dziewczyna z warkoczykami zauważyła:
  - Lepiej mieć gołe pięty u dziecka, niż łysą głowę u dorosłego!
  Chłopiec w krótkich spodenkach zauważył:
  - Gdy masz bose stopy, poruszasz się zręczniej, ale gdy masz na sobie buty, stajesz się niezdarny nawet stojąc!
  Rudowłosy elf zauważył:
  - Tak, widzę, że jesteś mądry ponad swój wiek. Chcesz dołączyć do lokalnej administracji?
  Alik zapytał:
  - Co masz na myśli mówiąc "przenieść dokumenty"!
  Oba elfy się roześmiały. A blondynka odpowiedziała:
  Nasi przełożeni zdecydują, co z tobą zrobić. A teraz idź na spacer. Masz broń?
  Alik odpowiedział szczerze:
  - Tylko umysł!
  Alina dodała:
  - Dzieci są mądrzejsze od dorosłych, przynajmniej w tym sensie, że częściej chodzą boso po kałużach, ale znacznie rzadziej siadają w nich w butach!
  Chłopiec w krótkich spodenkach zauważył także:
  - Płeć piękna przyciąga gołym obcasem, płeć silniejsza odpycha łysą głową!
  Dziewczyna z warkoczykami powiedziała:
  - Dzieci uwielbiają deptać boso po trawie, dorośli uwielbiają deptać ludziom po mózgach!
  Alik skinął głową:
  - Jeśli wierzysz politykom, którzy noszą kiepskie buty, to gwarantuję, że rozciągniesz swoje obute nogi!
  Elfy odpowiedziały chórem:
  - Dzieci uwielbiają słodki proszek na językach, a dorośli uwielbiają słodki język polityka posypanego mózgiem!
  Po czym zaczęli się oddalać.
  ROZDZIAŁ NR 3.
  Alik zauważył:
  - Wiek przysparza zmarszczek, a doświadczenie dodaje doświadczenia, ale w przypadku płci pięknej im gładsza skóra, tym wszystko staje się gładsze!
  Alina zauważyła:
  - Jeśli kobieta chce wspiąć się na górę, musi mieć gładką i jednolitą skórę!
  Chłopiec w krótkich spodenkach powiedział:
  - Dziewczyna w krótkiej spódniczce dostanie długiego rubla, z bosymi stopami dostanie modne buty!
  Dziewczyna z warkoczykami zauważyła:
  - Blond włosy dziewczyny pomagają znaleźć ukryte miejsce, w którym schowane są oszczędności niewidomego mężczyzny!
  Po czym dzieci wybuchnęły śmiechem. A ich śmiech był bardzo radosny.
  Alik dodał:
  - Jasna głowa nie ma nic wspólnego z siwymi włosami, świeże spojrzenie - z wilgocią myśli!
  Alina zgodziła się z tym:
  - Nawet blondynki mogą mieć jasne włosy, ale ich łysa głowa może pozostać po prostu kulką!
  Chłopiec w krótkich spodenkach zgodził się:
  - Kiedy dzieci chodzą boso, obcasy są przyjemne i towarzyszy im łaskotanie i śmiech, ale kiedy dorośli chodzą boso, mają kłopoty, nie ma się z czego śmiać!
  Dziewczyna z warkoczykami zgodziła się:
  - Dziecko jest szczęśliwe nawet w dziecięcym więzieniu, starzec jest nieszczęśliwy nawet na starożytnym tronie!
  Alik, posypując aforyzmy, zauważył:
  - Dzieciństwo to nie kilka lat kalendarzowych, ale stan umysłu i wielkiego serca!
  Alina zgodziła się:
  - Problemem nie jest to, że jesteś młody. Prawdziwym problemem jest brak rozumu i brak pomysłowości!
  Chłopiec w krótkich spodenkach zauważył:
  - Dziecko ma za sobą niewiele życia, ale przed sobą wiele radości wspinaczki, podczas gdy starzec ma za sobą górę, a przed sobą tylko zbocze!
  Dziewczyna z warkoczykami zauważyła:
  - Dzieciństwo to najszczęśliwszy okres, nie rozumie się jeszcze trudności życia, ale już rozumie się fantastyczną rozrywkę!
  Dzieci były nieco zmęczone filozofią i aforyzmami, choć dawały z siebie wszystko. I poszły na spacer. Rzeczywiście, świat szybko się zmienił. Czyżby stał się lepszy? Przynajmniej nie został zepsuty przez brzydkich staruszków i staruszki. A to była zdecydowana poprawa.
  Dzieci nie starsze niż trzynaście lat uderzały się bosymi stopami o przyjemnym i idealnym kształcie. I wyglądało to wspaniale.
  Młodość jest przecież piękna: gładka, czysta skóra, brak zmarszczek, a włosy tylko na głowie. To cieszy oko. Nie widać odcisków, a wszyscy wyglądają schludnie i zadbanie.
  Dzieci zatrzymywano i skanowano kilka razy, najwyraźniej w celu ustalenia, czy są dorosłe, czy nie. Następnie pozwolono im przejść dalej.
  Alik zauważył:
  - Tak, dzieciństwo to naprawdę szczęśliwy czas!
  Alina stwierdziła:
  - Dorośli zawsze marzą o powrocie do dzieciństwa, ale w najlepszym wypadku do niego wracają!
  Chłopiec w krótkich spodenkach mruknął:
  - W dzieciństwie wszystko wydawało się duże i ciekawe, ale tak tylko wyglądało, podczas gdy w rzeczywistości sterta czasami była duża, ale bardzo śmierdząca!
  Dziewczyna zauważyła:
  - Dzieciństwo jest przyjemne jak świeże mleko, ale dorastanie jest jak dojrzewające wino: z biegiem lat nabiera mocy!
  Po czym dzieci poszły dalej, zaczynając nawet gwizdać przez nozdrza. Ich nastrój był pewny siebie, wręcz optymistyczny.
  Alik nagle pomyślał o czymś zupełnie innym. Na przykład, co by się stało, gdyby Niezwyciężona Armada zwyciężyła w Hiszpanii? Być może Stany Zjednoczone nigdy by nie powstały, a cała historia potoczyłaby się inaczej. Ale bez Ameryki postęp naukowy i technologiczny mógłby nie rozwijać się tak szybko. To więc miecz obosieczny.
  Wtedy Alik wziął bosą stopę i wrzucił ją do małej kałuży. Wysypało się coś szmaragdowego.
  A chłopiec śpiewał, natchniony i komponujący:
  Pamiętam jak bawiłam się z dziewczynami,
  Na tablecie w wirtualnej cytadeli...
  Tam atakujące jednostki zawahały się,
  W otchłań bajtów zostali porwani w dal bez celu!
  
  Wznieśliśmy tam straszne agreidy,
  A wojownicy zostali śmiało rozgromieni niczym stado...
  Przecież dzieci, nie wiecie tylko duszą,
  Nowy wiek rozszerzył zasięg firmy!
  
  Będziemy mogli odnaleźć ten sen o świetle,
  Aby uczynić cały świat bezpieczniejszym i piękniejszym...
  Stwórzmy całe piękno w jednej chwili,
  Dotrzemy do gwiazd, a nawet do galaktyki!
  
  Oto atak na pułk Napoleona,
  Nasza siła jest ogromna i walka nie ma końca...
  Dla dobra naszych niebiańskich praw wierz w nie,
  Wyczyn wojowników będzie opiewany!
  
  Miecz z hiperplazmą tnie przyzwoicie,
  Wierz mi, że może przebić każdy pancerz...
  Chłopiec jest zdolny do świetnej nauki,
  Jest niczym wściekła bestia w szkole wiedzy!
  
  Dzieci nie muszą dziobać jak dzięcioł,
  Zdolny przebić się za pierwszym razem...
  Chłopiec powie, że mamy już dość wkuwania,
  Nauczmy się lepiej czasowników!
  
  Potwór z piekła ruszy do ataku,
  Chłopiec przywita cię biegnącym mieczem...
  Odetnie głowę stugłowemu skurwielowi,
  Potem dodaj cegły do zużycia!
  
  Oto już jesteśmy w wirtualnym starciu,
  Gdzie jednostka znajduje się na jednostce...
  Chłopiec rysuje tatuaże na swojej skórze,
  Już niedługo otrzymam pożyczkę na kartę!
  
  Generalnie nie musimy słuchać bzdur,
  Lepiej zacząć grać na komputerze wcześniej...
  Wierzę, że Pan przyjmie duszę do Edenu,
  Tylko nie czytaj morałów!
  
  Oto jesteśmy na Olimpie razem z Bogami,
  I wydrukowali to z numerami bajtów...
  Dzieci biegają boso,
  Tak będzie wyglądało nasze życie w przyszłości!
  Alik nagle przestał śpiewać. Umundurowany elf uderzył go neuralnym biczem. Obok niej stała trollica, z ręką opartą na biodrze. Obie dziewczyny warknęły:
  - O czym ty śpiewasz, bezczelny bachorze! Myślisz, że jak jesteś prawdziwym chłopcem, to możesz wszystko?
  Alina odpowiedziała ze słodkim uśmiechem:
  - Ale musisz przyznać, że on świetnie śpiewa!
  Elf zawołał:
  - Tak! Prawie ultragwiazdorskie! Ale jesteś niżej od nas i nie wolno ci tak śpiewać. Czy to nie jasne?
  Alik zapytał z uśmiechem:
  - Jak mam śpiewać?
  Elf ćwierkał:
  - To wszystko! Dowiedzcie się, jakie pieśni wy, młode dzieci nowego kosmosu, wiecznego i pięknego, musicie śpiewać.
  A piękna dziewczyna zaczęła śpiewać z uczuciem i wyrazem:
  Pionierzy to wspaniali ludzie,
  Pierwszy, który założył kołchoz...
  Uczono nas strzelać z karabinu maszynowego,
  Aby dzieci nie wylewały łez na próżno!
  
  Pojechaliśmy do kołchozu kosić siano,
  Praca tam była gorąca...
  Przeszliśmy wiele kilometrów boso,
  Chłopcy mają teraz sznurek!
  
  Bóg nie pomaga pionierom,
  Mają samego Lenina Wszechmogącego...
  Gdzieś wyje mięsożerny Kain,
  Koszmarny niedźwiedź ryczał jak grzmot!
  
  Chłopcy i dziewczęta idą,
  Żęli żyto sierpami na trawie...
  Dobrze jest w kołchozie w upalny maj,
  I nie kłam!
  
  Pozwólcie nam, chłopcom, podziwiać rosę,
  Co nas uderza w pięty...
  Z piękną dziewczyną, boso,
  Młodzi ludzie, uciekajmy!
  
  Możemy zrobić wiele,
  Lenin zainspirował nas do dokonania tego wyczynu...
  Droga jest szeroka dla chłopców,
  Warszawa i Berlin przodują!
  
  Tak, podły Führer nagle zaatakował,
  To było tak, jakby diabeł z piekła wspiął się na nas...
  Ale łysy drań dostanie figę,
  Nic dziwnego, że Stalin jest także demonem!
  
  Dla chłopaków nie ma przeszkód w postaci czołgów,
  Walczą jak te orły...
  Czeka wspaniała nagroda,
  Wspaniali synowie Lenina!
  
  Pędzące czołgi Führera przebijają się,
  I uwierzcie mi, ich lufa dymi...
  Członkowie Komsomołu bili swoich wrogów boso,
  Hitler stoi w obliczu porażki!
  
  Pod Moskwą już szaleje bitwa,
  Przeciwnik jest podstępny i okrutny...
  Modlitwa do Iljicza nam pomoże,
  Jeśli będzie trzeba, termin również nadejdzie!
  
  Pionierzy: chłopcy, dziewczęta -
  Pędząc boso przez zaspy śnieżne...
  Fritzowie spotkają się z surową karą,
  Jeśli młody człowiek poruszy pięścią!
  
  Uwierzcie nam, zaspy śnieżne nas nie przerażają,
  Uwierz swoim gołym obcasom, śnieg nie jest straszny...
  Błyskają stopy pioniera,
  Dzieci zaczynają szybko biegać!
  
  A teraz chłopcy i dziewczęta,
  Atakują Fritzów tą falą...
  Donośny głos pionierów,
  Oni wyraźnie będą rozprawić się z Szatanem!
  
  Faszyści nie zrozumieją, kto ich zabija,
  Kanciasty Tygrys stanął w płomieniach...
  Chłopcy mają dużo władzy,
  Zrozpaczony policjant zamilkł!
  
  Chłopiec rzucił bosą piętę,
  Bardzo destrukcyjny prezent...
  Nie bawimy się w chowanego ze śmiercią,
  O czynie rycerzy będzie się śpiewać!
  
  Bosonoga dziewczyna rzuca się do ataku,
  Pięta stała się różą na śniegu...
  Życzymy sobie bardzo silnej walki,
  Jeśli jesteś słaby, pomogę ci!
  
  Odparliśmy faszystów z Moskwy,
  I odjechali, jakby miotłą...
  Do komunizmu dodano mile,
  Najjaśniejszy i najświętszy sen!
  
  Wspaniałe walczące dziewczyny,
  Że walczą pomimo śmierci...
  Głosy piękności są bardzo wyraźne,
  Będą piec ciasta podczas zabawy!
  
  I chłopcu dano tę wolność,
  Bardzo się cieszę, że to wiem, uwierz mi...
  Oddając hołd temu undergroundowi,
  Dzielnie bronili Stalingradu!
  
  Kim jest dla nas ten potężny "Tygrys"?
  Ten czołg z pewnością jest gigantyczny...
  Pionierzy śpiewają na lirze,
  Będziemy mieć nowego pana!
  
  Nie ma innego dla rycerza, uwierz mi,
  Chłopiec zawiązał czerwony krawat...
  Tak, przez lata byliśmy tylko dziećmi,
  Z nieba pada napalm!
  
  Stalingrad walczy bardzo chwalebnie,
  Pionierzy są niczym walczące lwy...
  Przecież dla nas najważniejszy jest przykład,
  Aby dziadkowie i ojcowie mogli być dumni!
  
  W tej bitwie możemy zrobić wszystko,
  Pokonaj złych faszystów za pomocą żartu...
  Śpiewanie fajnych wskazówek,
  Jakbyś był dzieckiem Boga!
  
  Chłopiec zobaczył zwinną "Panterę",
  Ten czołg nie jest słaby, chłopcze, po prostu wiedz...
  Czasami piszemy rzeczy, które nie są na temat,
  Tak czy inaczej, będzie raj!
  
  Bóg stworzył ludzi dla wiecznej chwały,
  Aby siła Lenina była...
  Dla dobra nowej czerwonej władzy,
  Ostra igła przebija!
  
  Chłopiec biegł przez zaspy śnieżne,
  I odważnie rzucił granat w Tygrysa...
  Będzie miał bazookę w plecaku,
  Żeby opętany Führer odleciał!
  
  Możesz również rozwiązać zagadkę,
  Ile to jest dwa razy dwa...
  Pokonajmy faszystów ostrożnie,
  Przecież mamy wystarczająco dużo inteligencji!
  
  Pada śnieg i parzy chłopcu pięty,
  Nadal jest dzieckiem, ale jest bohaterem...
  Chłopiec nie bawi się w chowanego ze śmiercią,
  Ten Führer to istny koszmar!
  
  Tutaj "Pantera" miała ciężko,
  Ten kanciasty mocno dymi...
  Kopnął faszystę w twarz bosym obcasem,
  Wróg zostanie roztrzaskany jak szkło!
  
  Nie ma niemożliwych celów,
  Odważny pionier udowodnił...
  Pokonanie hordy wroga nie jest trudne,
  Ten chłopak pokazał swoją odwagę!
  
  Dlatego walczyliśmy za Ojczyznę,
  Każdy pionier o tym wie...
  Nie będziemy szczędzić naszego życia w walce,
  Chwała świętemu ZSRR!
  
  Bosonogi chłopiec się nie boi,
  Nawet najsilniejszy mróz...
  I widzę twarze jaśniejące na ikonach,
  A dla nas, i Łada i Chrystus!
  
  Lenin zaprasza nas do nowego świata,
  Gdzie jest darmowy bajgiel, tort śmietankowy...
  Zwyciężył Abel, nie Kain,
  Nie zaglądaj pyskatemu w usta!
  
  Teraz trwają walki pod Kurskiem,
  Choć wróg jest okrutny jak wilk...
  Chłopcy i dziewczęta biją dzielnie,
  Trafili prosto w stalowe czoło!
  
  Cóż, wróg się wycofuje,
  A w ataku - boso chodzący pionier...
  Wierzy w zwycięstwo w chwalebnym maju,
  I będzie przykładem dla wojowników!
  
  Gdzieś Fritzowie bili członka Komsomołu,
  Przypalili pięty pogrzebaczem...
  Przeklęci torturowali dziewczynę,
  Położyli go boso na węglach!
  
  Ona im nic nie powiedziała,
  Właśnie śmiałem się potworom w twarz...
  Co za łajdaki, za mało wycierpieliście,
  Sami cię powiesimy na ringu!
  
  Członek Komsomołu został zastrzelony przez Fritzów,
  A potem wrzucili mnie w pętlę...
  I za to pionierzy dali,
  Bo kocham dziewczyny!
  
  To, czego chcieli Fritzowie, dostali,
  Hitlera ewidentnie wciągnięto do trumny...
  Zdecydowanie pokonaliśmy wrogów,
  Uderzyli w czoło z siłą pocisku!
  
  Tak, dla nas chłopców to proste,
  Aby pokonać złych faszystów w bitwie...
  Choć wyglądamy na małych,
  Ale przynajmniej jest szkoła, tylko pięcioro!
  
  Teraz wkroczyliśmy do Berlina w szyku,
  Zakładanie butów po raz pierwszy...
  Chłopiec był dzieckiem, stał się bohaterem,
  Pokazał dosłownie najwyższą klasę!
  
  Nie opłakujemy tych, którzy polegli w bitwie,
  Wiem, że ich nauka wskrzesi...
  I zobaczą odległości komunizmu,
  Dlatego śmierć zwycięży światło!
  
  A Jezus nie jest naszym Panem,
  Lenin, promienny Władca...
  Jego wola nie jest przez nas zapomniana,
  Wieczny cherubin nad planetą!
  
  Osiągniemy zwycięstwo, wiem,
  Jeśli w kosmosie wybuchnie wojna...
  Wedy przemawiały do naszych przodków,
  Szatan przejmie jedną trzecią światów!
  
  Ale my ich uwolnimy, uwierz mi,
  Zróbmy coś takiego - to bajka...
  W radości szczęścia, jak dzieci,
  I zbudujmy raj we wszechświecie!
  
  Nie ma śmierci - wy ludzie to wiecie,
  Życie jest piękne, uwierz mi...
  I daj szczęście swoim potomkom, ludziom,
  Niech raj u Wszechmogącego trwa wiecznie!
  
  Wtedy na świecie zapanuje komunizm,
  Cały wszechświat, ciemność światów...
  Wiecznie, bez końca, światło życia,
  Gdzie jest mnóstwo wielkich umysłów!
  
  A teraz Lenin będzie rządził, wiem,
  Po prawej stronie Stalin jest przywódcą bojowników...
  Będziemy mogli naprawić wszystko w przyszłości,
  Nasi towarzysze są jak tytani!
  
  ZSRR jest poza odległymi wszechświatami,
  Nie ma granic ponad samymi granicami...
  I w imię wielkich dzieł,
  Wspaniałe strony tej historii!
  
  Pionierzy byli, są i będą,
  W naszym szczęściu jest raj na wieki...
  Nigdy nie wiadomo, siła nigdy nie osłabnie,
  W nieskończonej radości sen!
  Po tej piosence, a raczej całym wierszu, dzieci zaczęły głośno klaskać i klaskać. Elf jednak z miłym uśmiechem zauważył, że właśnie przybyło kilku kolejnych, pięknych najeźdźców:
  - No to... Czas, żebyś poszedł z nami do aresztu tymczasowego. Dostaniesz ładny pomarańczowy mundur i też zostaniesz więźniem.
  Alik pisnął:
  - Może nie powinniśmy! Uznajemy nowy rząd!
  Elf zaprotestował:
  "Nie! To musi się stać! Wszyscy ludzie muszą być pod kontrolą. Na pocieszenie wiedz, że nigdy się nie zestarzejesz. A jeśli oddasz szczególne usługi imperium, być może pozwolimy ci dożyć osiemnastu lat, a to będzie najwyższa klasa!"
  Alina odpowiedziała ze śmiechem:
  - Do osiemnastki? O, to wspaniale, to już świt młodości i witalności.
  Alik skinął głową ze słodkim uśmiechem i tupnął bosą stopą:
  - Tak, osiemnaście lat to dobry wiek. Ale czy nie lepiej byłoby uniknąć golenia?
  Nadzorca elfów zaśmiał się cicho i zapytał:
  - No to czego chcesz? Gładkiej twarzy jak u dziewczyny? A broda ci przeszkadza?
  Alik wzruszył ramionami i odpowiedział:
  - Nie! Niezupełnie... Ale widziałem, jak dorośli się golą i to bardzo nieprzyjemny widok!
  Alina potwierdziła energicznym skinieniem głowy:
  - Dokładnie! Wychodzi taki obrzydliwy zarost, tak nieprzyjemnie szczypie!
  Elf-szef roześmiał się i odpowiedział:
  - No, nie martw się! Zadbamy o to, żebyście zawsze byli dziećmi! Chyba że zrobicie coś tak złego, że wasze ciała trafią do piekarnika i staną się nawozem!
  Chłopiec w krótkich spodenkach wykrzyknął:
  - To faszyzm! Tak traktować ludzi!
  Starsza elfka warknęła i potrząsnęła pięścią:
  - Mów do mnie! I tak spędzamy za dużo czasu na kontaktach z dziećmi! Może powinniśmy cię po prostu spalić miotaczem! Co innego można zrobić!
  Alik powiedział z uczuciem i wyrazem twarzy:
  - Mogę ci opowiedzieć cudowną historię! Tak interesującą, że będziesz nią zachwycony!
  Kilka dziewcząt elfów krzyknęło chórem:
  - Ale my wam nie wierzymy! Jesteście za głupi, żeby nam powiedzieć coś ciekawego! Nie macie do tego jaj!
  Alik ze złością tupnął swoją dziecięcą, bosą nogą i zaprotestował:
  - Nie! Właśnie to mogę zrobić!
  Starszy nadzorca zachichotał i zapytał:
  "Zróbmy to tak! Opowiedz nam historię. Jeśli nam się spodoba, damy ci prezent. Na przykład, kiedy trafisz do poprawczaka, wszyscy więźniowie, zarówno chłopcy, jak i dziewczęta, będą chodzić boso, ale tobie pozwolą nosić trampki. Wyobraź sobie, jak będą ci zazdrościć!"
  Anya pocierała jedną bosą stopę o drugą i prychnęła pogardliwie.
  Alik wyraził sprzeciw:
  - Nie! Nie pociąga mnie to! A zazdrość to złe uczucie! Lepiej chodzić boso niż łapać gniewne spojrzenia innych chłopców i dziewcząt. Poza tym, nawet lubię, jak moje bose stopy mrowią i łaskoczą!
  Starsza elfka rzekła sceptycznie, ironicznie wykrzywiając usta:
  - A czego ty chcesz, prawdziwe dziecko?
  Alik odpowiedział szczerze:
  "Chcę odwiedzić inne planety i zobaczyć kosmiczne światy! Chodź, opowiem ci historię, a ty wyślesz mnie w podróż, żebym zobaczył inne miasta twojego wielkiego imperium!"
  Starszy elf zmarszczył brwi:
  "Za dużo żądasz! Dobra, dobra, możemy polecieć razem przez jeden dzień, powiedzmy do gwiazdy Syriusz. Nawet pokazanie ludzkiemu dziecku naszej wielkości będzie zabawne. Ale jeśli powiesz nam coś nieciekawego, to pobijemy cię gumowymi pałkami po bosych piętach!"
  Alik uśmiechnął się i odpowiedział słodkim spojrzeniem:
  "To brzmi kusząco! Gołe podeszwy stóp, zwłaszcza u dzieci, mają mnóstwo zakończeń nerwowych. A kiedy ktoś uderzy cię kijem w gołe pięty, to jest całkiem przyjemne!"
  Elfy spojrzały na siebie i wybuchnęły śmiechem. Wtedy przywódca rzekł:
  - Co mogłoby sprawić przyjemność tobie i tobie? No dobra, do dzieła!
  Alina wykrzyknęła:
  - Ja też chcę podróżować!
  Kilku wojowników wykrzyknęło:
  "Wtedy będziesz miał swoją własną historię! A jeśli to nie zadziała, nie tylko będziemy bić dzieci kijami po bosych piętach, ale też będziemy łaskotać twoje bose stopy piórkami!"
  Dziewczyna skinęła głową z uśmiechem:
  - No cóż, w imię sprawiedliwości niech tak będzie!
  ROZDZIAŁ NR 4.
  Alik powiedział ze słodkim uśmiechem:
  - Więc mam ci powiedzieć?
  Starszy elf skinął głową:
  - No dalej! Włączymy hiperiPhone'a i pokaże nam to, co mówisz, w trójwymiarowym, kolorowym hologramie!
  Policjantka pokazała mu bransoletkę z komputerem. Włączyła go i rzeczywiście pojawił się obraz, jak w filmie.
  Alik wykrzyknął:
  - Wow! Kwazar!
  Podeszło kolejne kilkanaście elfek i około dziesięciu trollic. Wszystkie były ciekawe, co powie ludzkie szczenię.
  Alik odchrząknął, aby odchrząknąć i zaczął swoją dość ciekawą historię:
  Pod leżącym nieruchomo i twarzą do ziemi chłopcem rozprzestrzeniała się ciemna kałuża krwi.
  Dimka Sokołowski roztrzaskał miecz, znów drewniany, a niegdyś lśniący stalą, na drzazgi. Upuścił kawałki i oszołomiony stanął na ulicy, mrugając. Jego ręce były zakrwawione, a to, co pozostało z miecza, było zakrwawione. Rozległ się wycie syreny. Letnia ulica miasta. I podbiegli policjanci. Pałka uderzyła go w plecy. Dimka ledwo słyszalnie powiedział:
  - Poddaję się!
  Zaciskają mu ręce za plecami i zapinają kajdanki. Chłopiec czuje ból od metalu wbitego w nadgarstki. Prowadzą go do małej furgonetki - czarnego kruka.
  Dimka czuje w sobie mieszaninę gniewu i strachu. Przypomina sobie przeszłość. Wyspę, na której dzieci walczyły o przetrwanie mieczami. Drewnianymi, ale gdy chłopiec ogarnia wściekłość, miecze zamieniają się w ostre jak brzytwa stalowe. Dimka spędził tam kilka miesięcy. Walczył i walczył, został ranny i sam się zranił. Nawet osobiście zabił zdrajcę. To wszystko się wydarzyło. I ostatecznie zwyciężyli.
  Szkoda tylko, że dzieci zostały na zniszczonym statku. A jemu udało się uciec tylko z dziewczyną. Po takich przygodach więzienie przestało przypominać kraj.
  Uderzył chuligana mieczem i zobaczył go leżącego, z którego wypłynęła kałuża krwi.
  Czy cios był naprawdę śmiertelny? Dimka ma pecha, jakby miał już dość kłopotów. A jeśli zabije, to co wtedy? Więzienie? Czy zabiorą go do brudnej, śmierdzącej celi z przestępcami?
  A ile czasu spędzi w więzieniu? Ma dopiero czternaście lat. Prawo mówi, że nie może dostać więcej niż dziesięć. Może wszystko będzie dobrze!
  Jest rok 1992. Czasy, w których tak wiele mówi się o demokracji i wolności, ale bandytyzm jest coraz powszechniejszy.
  Czarna Maria zatrzymała się i wyprowadzono Dimkę. Przystojny, opalony chłopak o blond włosach jak przejrzałe zboże, nie wyglądał na bandytę, a raczej na skutą kajdankami ofiarę.
  Dimkę niemal natychmiast zabrano do śledczego i prokuratora.
  Posadzili mnie na krześle.
  Śledczy zadał kilka rutynowych pytań i powiedział z uśmiechem:
  - Chłopak, którego zraniłeś, umiera! Więc módl się do Boga, żeby nie umarł!
  Dimka odpowiedział z westchnieniem:
  - Nie miałem zamiaru...
  Prokurator przekazał dokument:
  "To jest dopiero przyznanie się do winy. Podpisz je, a zostaniesz zwolniony na własne poręczenie do czasu rozprawy. A potem, biorąc pod uwagę twój młody wiek i brak wcześniejszej kartoteki policyjnej, dostaniesz wyrok w zawieszeniu!"
  Dimka spojrzał na kartkę i szybko ją przeczytał, po czym pokręcił głową:
  - Tu jest napisane, że sam zaatakowałem grupę nastolatków. I to oni mnie zaatakowali!
  Śledczy miał myszowatą twarz i gęste brwi, mruknął:
  "Podpisz, jak radzimy! W przeciwnym razie trafisz do aresztu tymczasowego. Jesteśmy dosłownie zasypani sprawami i będziesz musiał tam siedzieć bardzo długo przed rozprawą. A tam, w celi, trzy rzędy prycz na deskach, toaleta w kącie i pięćdziesięciu innych nerwowych, głodnych chłopaków takich jak ty. Przestępcy wszelkiej maści. A nawet jeśli chłopak, którego zraniłeś, przeżyje, śledztwo potrwa trzy lata, a potem kolejny rok i proces! Spędzisz najlepsze lata swojego życia w piekle!"
  Prokurator skinął głową na znak zgody i potwierdził:
  "Środkiem zapobiegawczym jest albo areszt, albo zakaz wjazdu, a mama i tata cię odbiorą. Wybór należy do ciebie! I uwierz mi, ośrodki dla nieletnich są już przepełnione i chętnie dadzą ci wyrok w zawieszeniu. Ale jeśli się z nami pokłócisz, na pewno znajdzie się dla ciebie miejsce!"
  Dimka wyczuł, że śledczy i prokurator nie żartują. Mogliby go rzeczywiście zgnić w więzieniu. Z drugiej strony, nawet gdyby podpisał, nie miał gwarancji wyjścia na wolność. Było mnóstwo przykładów kłamstw policjantów. Ale najważniejsze było upór i zawziętość Dimki, wyraźnie widoczne po jego pobycie na wyspach śmierci. Chłopiec oświadczył stanowczo:
  - NIE!
  Śledczy warknął ostro:
  - Co nie?
  Dimka powiedział surowo:
  - Nie podpiszę! Napadli na mnie, próbowali zranić mnie łańcuchem, a to była samoobrona!
  Śledczy warknął:
  - No to dobrze! Wsadźcie go do aresztu tymczasowego, posiedzi tam tydzień, a zmądrzeje!
  Prokurator skinął głową i podpisał:
  - Na razie dwa miesiące aresztu. Dla więźnia Dmitrija Sokołowskiego. Ale oczywiście, może wyjść szybciej!
  Śledczy warknął:
  - Myślę, że trzymanie go w areszcie dobrze mu zrobi!
  Dimkę wyprowadzono z biura i zabrano do aresztu. Zadźwięczały kajdanki i łańcuchy, a chłopakowi pozostało tylko przejść przez ulicę. Tam miał zostać przyjęty.
  Dimka szedł, przykuty łańcuchami do dwóch policjantów, brzęcząc. Czuł się okropnie. Więzienie, cela, wściekli skazańcy. I wpakował się w kłopoty, odmawiając podpisania zeznań. Z drugiej strony, nie było od tego ucieczki.
  Dimkę zabrano na dyżur. Proszę podać imię, nazwisko i imię rodowe oraz wszelkie wartościowe przedmioty, które Pan/Pani posiada.
  Dimka przedstawił się:
  - Dmitrij Władimirowicz Sokołowski. Nie ma żadnych wartościowych rzeczy... Wszystko zostało już skonfiskowane podczas aresztowania.
  Kobieta krzyknęła ze złością:
  - I tak cię przeszukają nago!
  Potem rozpoczęło się poszukiwanie. Policjant i dwie kobiety w białych fartuchach zaprowadzili chłopca do pokoju z lustrami i włączyli dodatkowe światła. Następnie rozległ się rozkaz:
  - Zdejmij ubranie!
  Dimka westchnął - poszukiwania! Zastanawiam się jednak, dlaczego kobiety? Chłopak zdjął dżinsy, koszulkę, trampki i kurtkę. Został w samej bieliźnie.
  Młoda kobieta w białym fartuchu zauważyła:
  - Jest dobrze zbudowany!
  W tym momencie elf przerwał:
  - Dość! Nie należy mówić dzieciom takich szczegółów, bo książka będzie miała ograniczenia wiekowe!
  Alik uśmiechnął się i odpowiedział:
  - No dobrze! Poza tym, sam nie chcę rozmawiać o więzieniu dla nieletnich. Całkiem możliwe, że sam tam trafię. Teraz w areszcie dla nieletnich jest w miarę w porządku, ale wtedy panował smród, okrutny reżim i przeludnione cele.
  Podeszło do nich kilkanaście elfek i trollic. Jedna z nich, ozdobiona klejnotami i kawałkami drewna, zagruchała:
  "Mamy repeater, który przekształca Twoje fantazje w filmy i ruchome obrazy holograficzne. Opowiedz nam historie, a my pokażemy Ci niesamowite hiperwideo!"
  Alik skinął głową na znak zgody i odpowiedział:
  - Świetnie! Zrobimy to!
  Dziewczynka elfka włączyła urządzenie odtwarzające, a Alik zaczął snuć kolejną ze swoich opowieści.
  Cztery bosonogie dziewczyny: Elizawieta, Jekaterina, Jelena i Aurora wysiadły z czołgu... Przechylony T-34 był ciepły w majowym słońcu. Dzień był wyjątkowo upalny, a silnik Diesla dodawał jeszcze więcej ciepła. Piękności, ubrane w bikini z Lend-Lease, zanurzyły się w chłodnej rzece. W tym metalowym garnku można by się wręcz ugotować.
  Dziewczyny były piękne, spocone i lśniące. Trzy blondynki i jedna ruda, Aurora.
  Dziewczyny wskoczyły do srebrzystej wody, błyskając bosymi, okrągłymi obcasami.
  Parskające i pluskające piękności przypominały syreny z bujnymi włosami i umięśnionymi ciałami, które zdążyły już pokryć się świeżą, złocistą opalenizną.
  Starszy porucznik i dowódca załogi czołgu Elżbieta zauważyła radośnie:
  - Naprawdę pokonaliśmy Fritzów... Szkoda, że faszyści przerwali nam łączność i dostaliśmy rozkaz powrotu!
  Piękna blondynka Jekaterina odpowiedziała bez tchu:
  - Tak bardzo pragnę, żeby lato nigdy się nie kończyło... Chcę, żeby rzuciło się za mną jak pantera!
  Elena, czarująca piękność, pokręciła głową:
  - Przecież dopiero koniec maja! Lato się jeszcze nie zaczęło!
  Ognista Aurora ochlapała wodą swoich przyjaciół i powiedziała:
  - Najbardziej złoty miesiąc... A Fritzowie niedługo będą kaput!
  Elżbieta zmarszczyła brwi na te słowa. Po stosunkowo udanej zimie sytuacja na froncie pogorszyła się. Na Krymie, pomimo przewagi liczebnej, wojska radzieckie poniosły druzgocącą klęskę. A teraz ofensywa pod Charkowem, która tak skutecznie się rozpoczęła, kończyła się fiaskiem. Niemcy przedostali się za linie frontu i przerwali łączność. A teraz dziewczyny na czołgu zostały zmuszone do odwrotu.
  Ale i tak jest miło, gdy w samochodzie są same kobiety - pachną tak przyjemnie, w przeciwieństwie do spoconych mężczyzn. A ich załoga jest tak zgrana. A cała czwórka jest wyjątkowo piękna.
  Elżbieta mówi zdecydowanie:
  "Wygramy, wiem to na pewno! Nawet jeśli wycofamy się na Daleki Wschód!"
  Rudowłosa Aurora, uderzając bosą, wyrzeźbioną stopą o wodę, skrzywiła się i odpowiedziała pieśnią żołnierską:
  "W końcu dostaliśmy rozkaz do ataku! Do odebrania życia i krwi! Ale pamiętamy, jak słońce się cofnęło i prawie zaszło na wschodzie!"
  Ekaterina i Elena odpowiedziały chórem:
  - Dobrze powiedziane!
  Barefoot Aurora dodała prozą:
  "Cała Europa pracuje dla faszystów, a do tego mają oni zasoby w Afryce. Mamy więc bardzo ciężką sztangę do podniesienia!"
  Bosonoga Elżbieta uderzyła pięścią w wodę:
  - Wstawaj i rozwalaj to! Dość już tego! Odświeżyliśmy się i wróciliśmy do zbiornika!
  Piękności nie protestowały. Pot spływał z ich silnych, opalonych ciał i to było wszystko. Dziewczyny miały krągłe biodra, wąskie talie i brzuchy z wyraźnie zarysowanymi mięśniami brzucha. Naprawdę wyglądały jak posągi starożytnych bogiń. A ich nogi były tak smukłe, a zarazem muskularne, a jądra i stalowe druty mięśni wiły się pod ich oliwkową skórą.
  O takich dziewczynach mówi się, że potrafią zatrzymać galopującego konia i wejść do płonącej chaty!
  Chociaż nie chciała wracać do gorącego zbiornika, Elena wylała trochę wody z wiadra na zbroję, żeby ją trochę schłodzić.
  Elżbieta ostro to skomentowała:
  Jak mężczyźni w mundurach mogą walczyć w takich stalowych trumnach? A przecież jesteśmy praktycznie nadzy!
  Bosonoga Aurora, odsłaniając swoje duże, perłowe zęby, wybuchnęła śmiechem:
  - Przyznacie, że to bardzo ciekawy pomysł - wysyłanie bikini w ramach Lend-Lease!
  Jekaterina odpowiedziała gniewnie, uderzając bosą stopą o bieżnik czołgu:
  - Tak, jest wspaniale. Minimalne zużycie materiału, maksimum uznania!
  Elena, również drgająca, tym razem jednak klatką piersiową, wychrypiała:
  - Lepiej by było, gdyby wysłali dodatkowy czołg! Albo samolot!
  Bosonoga Elżbieta ponuro zauważyła:
  - Ich czołgi są do bani!
  Czerwona Aurora, wspinając się na wieżę, zaprotestowała:
  - Niezupełnie! Najnowszy Churchill jest całkiem niezły, zwłaszcza z tym pancerzem!
  Blondynka Elżbieta zmarszczyła brwi i zapytała:
  - Jeździłeś Churchillem?
  Ognisty skrzat szepnął w odpowiedzi:
  - Nie! Ale właśnie się dowiedziałem, że ma 102 mm pancerza przedniego!
  Piękna Elżbieta odwróciła twarz, postukała swoimi zgrabnymi, nagimi palcami w pancerz T-34 i rzekła:
  - Dwa razy grubsze niż u nas? No, nieźle!
  Elena, siadając na fotelu kierowcy, zapytała:
  - A jaki kaliber ma ta broń?
  Barefoot Aurora odpowiedziała szczerze:
  - Nie wiem... Ale najprawdopodobniej 75 albo 76 milimetrów. Mniej więcej porównywalne z naszymi.
  Barefoot Aurora, zaczynając swoją przygodę z obserwacją, zauważyła:
  - Może więc jego właściwości jezdne są gorsze?
  Bosonoga Aurora wzruszyła swoimi silnymi, umięśnionymi ramionami:
  - Być może... Ale Brytyjczycy już mają silnik Meteor o mocy 600 koni mechanicznych, więc nie sądzę, żeby czołg Churchill był maszyną śmierci!
  Piękna Elżbieta zadała kolejne pytanie:
  - Jakie są nasze najnowsze osiągnięcia?
  Rudowłosy diabeł śpiewał łagodnym głosem:
  - To wielka tajemnica... Wierzysz w to czy nie?
  Elżbieta potrząsając bosymi stopami, odpowiedziała śpiewnie:
  "Oczywiście, że ci wierzę! Za takie pytania możesz wylądować w obozie - tam, gdzie mieszka niedźwiedź polarny!"
  Bosonoga Elena, uruchamiając samochód, zauważyła:
  - Krążą pogłoski, że wkrótce pojawi się potwór - siedem armat i dwie wyrzutnie rakiet, takie jak na Katiuszach.
  Ognista Aurora zagwizdała i pokręciła głową:
  - Taki potwór nawet się nie odwróci!
  Elena powiedziała pompatycznie:
  - Ależ to będzie bolało!
  T-34-76 ryknął. Musiałem podnieść głos, żeby przekrzyczeć warkot silnika.
  Starszy porucznik Elizaveta warknął:
  "Słyszałem, że wkrótce pojawi się nowy KW, z bardzo grubym pancerzem i dwoma silnikami. Więc Niemcy będą mieli przechlapane!"
  Bosonoga Aurora śpiewała żartobliwie:
  - Wykopiemy czołg, znów zacznie zabijać z podwójną szybkością, zacznie dostarczać na cmentarze i po tobie!
  I cała czwórka wybuchnęła śmiechem. Pojazd stopniowo nabierał prędkości. Pomimo legendarnego statusu T-34, był to czołg dość trudny w prowadzeniu. Zwłaszcza zmiana biegów wymagała sporego wysiłku. Silna, bosa Elena dawała radę, czasami z pomocą rudowłosej. Ale sama skrzynia biegów potrafiła się zepsuć.
  Dlatego T-34 nie został włączony na najwyższych obrotach. Czołg poruszał się wolniej, niż mógł. Istniało ryzyko, że w ciągu dnia zostanie zauważony przez niesławne Stukasy, Ju-87, bardzo niebezpieczny bombowiec nurkujący.
  Bosonoga Elizabeth to zrozumiała i miała nadzieję, że szybciej dotrze do lasu. Ich czołg nie będzie tam zbyt widoczny.
  Bosonoga Aurora gwizdała pod nosem jakąś melodię. Rudowłosa zawsze jest w dobrym humorze, nawet gdy przekazuje smutne wieści.
  Natasza wspominała początek wojny. Wydarzyło się to w południe, kiedy w radiu ogłoszono tę wiadomość. Ale już rano krążyły złowieszcze plotki. Wtedy radio ogłosiło, że Niemcy zaatakowały ZSRR bez wypowiedzenia wojny. Kilka kobiet natychmiast wybuchnęło płaczem.
  Nastroje wśród ludzi były mieszane. Młodsi, oszołomieni propagandą, byli wręcz zachwyceni: myśleli, że pokonamy Niemców w dwa tygodnie i będą po nich. Starsi wręcz przeciwnie, pogrążyli się w żałobie.
  Elżbieta również odczuwała niepokój. Jej najstarszy brat zginął w wojnie fińskiej, a średni brat, po powrocie, opowiedział jej wiele przerażających historii. W każdym razie było jasne, że poziom Armii Czerwonej nie był tak wysoki, jak głosiła propaganda. I że dowództwo nie dorównywało poziomem, a wiele czołgów płonęło jak zapałki.
  Oficerowie mówili o Niemcach z szacunkiem... W końcu podbili prawie całą Europę. A my, starsi, pamiętaliśmy I wojnę światową. Wtedy wojska cesarza dotarły nad Dniepr, a Rosja zgodziła się na upokarzający traktat brzeski.
  Bosonoga Elżbieta była więc bardzo zdenerwowana. Nie chciała ponownie chować swoich bliskich, a tym bardziej walczyć z tak potężnym wrogiem jak Niemcy i ich satelity. Wielka Brytania nie miała wielkiej nadziei. To był prawdziwy wstyd, że te mięsożerne drapieżniki zjednoczą się przeciwko Rosji.
  Pierwsze dni i tygodnie potwierdziły najbardziej pesymistyczne prognozy. Niemcy posuwali się naprzód i zdobywali jedno miasto po drugim. Mińsk padł w ciągu kilku dni. A Smoleńsk niecały miesiąc później. Elżbieta zgłosiła się na front. To silna i doświadczona kobieta.
  Została kierowcą czołgu przez przypadek; wcześniej walczyła w piechocie. Niemcy nadal nacierali. Jednostka, w której walczyła, została okrążona. Natasza wróciła do swoich sił i natknęła się na porzucony czołg. Elena była z nią i razem z dziewczynami udało się uruchomić czołg. Udało im się nawet wjechać nim za linię frontu.
  Za to otrzymywały medale i przydzielano je do oddziałów pancernych. Ich szkolenie było bardzo krótkie - zaledwie półtora miesiąca. Dziewczętom udało się wziąć udział w obronie Moskwy.
  Wydawało się, że jesteśmy na krawędzi. Oddziały szturmowe Fritza widziały Kreml przez lornetki, wkraczając na przedmieścia stolicy. Ale zdarzył się cud.
  Wróg nie tylko został powstrzymany, ale nawet zdołał rozpocząć kontrofensywę. Nikt nie planował tej ostatecznej operacji. Była spontaniczna, ale to sprawiło, że okazała się tym bardziej skuteczna. Naziści wycofali się, porzucili sprzęt i dosłownie zamarzli na śmierć w mrozie.
  Czołgi T-34 zademonstrowały swoją przewagę w terenie. Niemcy utknęli w zaspach, ale czołgi "Witiaz" ruszyły naprzód i rozgromiły wroga.
  Po wyeliminowaniu zagrożenia dla Moskwy wszyscy myśleli, że nasze siły będą kontynuować natarcie. I że naziści mają złamane kręgosłupy.
  Ale teraz wszystko znowu jest inne! Jak w strasznej bajce! O zmiennokształtnych! Kiedy czerń staje się bielą, a biel czernią.
  A teraz jest o wiele gorzej. Powstał kocioł, z którego musimy się wydostać.
  Swietłana wychyliła się z czołgu. T-34, oprócz powolnej skrzyni biegów, cierpi również na słabą widoczność. To znacznie obniża jego skuteczność bojową. Niemiecki T-3 nie ma tej wady, oferując stosunkowo dobrą widoczność.
  Dziewczyny nawet weszły do zdobytego czołgu, zwracając uwagę na wygodniejsze warunki załogi i lepszą optykę Niemca. Jednak działo kal. 50 mm jest nieco słabe, a pocisk jest trzy razy lżejszy od radzieckiego.
  Rudowłosy diabeł też próbował wyjrzeć. Ale było za ciasno, żeby dwie dziewczyny mogły zajrzeć przez jeden właz. Zaczęły przepychać.
  Bosonoga Aurora warknęła ostro:
  - To w końcu moje miejsce! Jesteś strzelcem i powinieneś siedzieć przy muszce!
  Katarzyna odparła ostro:
  - Wręcz przeciwnie, powinienem wszystko zobaczyć! A ty lepiej, żebyś znał swoje miejsce!
  Dziewczyny zaczęły się mocować. Ich muskularne, opalone ciała splatały się, ich silne mięśnie napinały się. Nawet biustonosze zsuwały im się z wysiłku.
  Elżbieta krzyknęła na nich, a następnie pociągnęła ich za bose palce u stóp, zmuszając ich do uspokojenia się:
  "Nie dość, że Niemcy nas zjadają, to jeszcze musimy z wami walczyć! Zachowajcie swój zapał dla faszystów!"
  Dziewczyny przestały się ściskać i chórem zwróciły się do dowódcy:
  - Jak możemy to monitorować?
  Elżbieta podjęła decyzję Solona:
  - Wyjdziecie pojedynczo!
  Bosonoga Aurora zauważyła kapryśnie:
  -A blondynka będzie oszukiwać!
  Katarzyna odpowiedziała ze złością:
  - Powinnaś siedzieć cicho, bezwstydna rudowłosa!
  Elżbieta warknęła:
  - Dosyć! Albo ci spuszczę łomot! Będziesz zmieniał przyjaciół na mój rozkaz!
  Dziewczyny pokazały sobie języki i... zostały same w luku.
  Bosonoga Elżbieta powiedziała zimnym tonem:
  - Ty, rudowłosa, usiądź, Swietłana zostaje!
  Gwałtowny Augustyn był szczerze oburzony:
  "Jest tu już od dawna! Dopiero co się pojawiłem! I teoretycznie to ja powinienem ją zastąpić!"
  Elżbieta podniosła głos i z hukiem warknęła:
  - Rozkazów dowódcy w czasie wojny się nie omawia, lecz wykonuje... A może mam cię wychłostać?
  Ziejący ogniem bosonogi diabeł niechętnie ukrył się w ciasnej, gorącej wieży, mamrocząc:
  Rozkaz dowódcy w czasie wojny, gdy kule świszczą dookoła! Pełen miłości i ogromnej wartości, święty dla rosyjskich żołnierzy!
  Elżbieta się uśmiechnęła. Konflikt został rozwiązany i wkrótce będą w lesie, bezpiecznie ukryci. Wtedy bystrooka Katarzyna nagle krzyknęła:
  - Przed nami jedzie Niemiec w czołgu!
  No to już poważnie... Elżbieta nie tyle bała się bitwy pancernej, co nazistów wzywających samoloty szturmowe przez radio. Jest jednak nadzieja, że naziści nie polecą po samotny radziecki czołg.
  Chociaż Niemiec krył się za stogiem siana, Jekaterina zdołała go dostrzec. To był T-3, najnowsza modyfikacja z lufą kalibru 60 EL. Kaliber był ten sam - 50 mm, ale prędkość początkowa pocisku była znacznie wyższa.
  Poprzednia wersja T-3 mogła przebić cel na odległość nie większą niż 100 metrów, a nawet wtedy, nie zawsze, w starciu czołowym. Radziecki T-34 teoretycznie mógł osiągnąć zasięg do kilometra, ale w praktyce było to zaledwie około 500 metrów. Tym razem jednak szanse były niemal równe. A nazistowska optyka była lepsza.
  Pomimo ryzyka, Elena wrzuciła wyższy bieg, stojąc bosą piętą. T-34 ryknął jeszcze głośniej, przez co jej ramiona zesztywniały, a sam czołg zadrżał. Teraz jednak o wiele trudniej było je trafić. Niemiec stał nieruchomo, czekając na radziecki pojazd.
  Łatwiej jest trafić w nieruchomy cel, ale gdy twój samochód tak się trzęsie...
  Jekaterina schodzi i z pomocą bosonogiej Aurory celuje i oddaje pierwszy strzał.
  Pocisk eksploduje dziesięć metrów przed Niemcem.
  Bosonoga Elżbieta surowo ostrzega:
  - Uważaj! Nie mamy już zbyt wielu muszelek!
  Jekaterina, kiwając mimochodem swoją jasną głową, odpowiada:
  - To tylko strzał próbny!
  Bosonoga Avrona zaśpiewała szyderczo:
  - Jutro będzie lepsze niż wczoraj! Jutro będzie lepsze niż wczoraj! Witaj słoneczko!
  Bosonoga Jekaterina przemówiła trochę głośniej, ale wyraźnie:
  - Zostaw mnie w spokoju!
  Dziewczyna ponownie spróbowała wycelować. Niemiec był wciąż daleko. Mało prawdopodobne, by działo ZIS-76 przebiło jego 50-milimetrowy pancerz z takiej odległości. Nazista jeszcze nie oddał strzału, ale obserwował cel. Mała wieża T-34 to mały cel. Trudno ją trafić z dystansu, zwłaszcza gdy czołg pędzi z pełną prędkością.
  Bosonoga Jekaterina zawahała się. Czy strzelić teraz, czy później, kiedy będzie bliżej? T-34 trząsł się w ruchu, uniemożliwiając celne celowanie. Musiała albo się zatrzymać, albo podejść wystarczająco blisko, a jeszcze lepiej, z bliska.
  Bosonoga Elena mówi, zaciskając pięści:
  - Ku chwale świętej Ojczyzny!
  Bosonoga Jekaterina w końcu podejmuje decyzję i strzela. Pocisk wylatuje z lufy. Dziewczyna podąża za nim ze swoim mentalnym eskortem.
  Już bliżej, jakieś półtora metra od Niemca. Biorąc pod uwagę, że luneta T-34 była słabo widoczna, był to dobry wynik. Półnaga Aurora, która wychyliła głowę w momencie strzału, warknęła głośno:
  - Już prawie, jeszcze tylko trochę!
  Katarzyna mruknęła gniewnie:
  - Prawie się nie liczy!
  Rudy diabeł gruchał:
  - Uderzymy Führera w twarz, to jakoś sobie poradzi! Wyglądamy teraz trochę jak szaleńcy, trochę szaleńcy!
  Catherine niecierpliwie szturchnęła piękność stopą:
  - Jeśli możesz, to zamknij się!
  Bosonoga Aurora warknęła:
  - Cegły!
  W końcu Niemiec nie wytrzymał i strzelił... Pocisk świsnął niebezpiecznie blisko pojazdu. Ale Fritz chybił. Co on sobie myślał? Czy podejrzewał, że w załodze są takie piękności, czy strzelał odruchowo? T-3 ma wieżę dowódcy i przyzwoitą widoczność. W 1941 roku ten czołg stał się najliczniej produkowanym. Z jego pomocą Niemcy odnieśli znaczące sukcesy, zdobywając terytorium czterokrotnie większe od granicy Niemiec z 1937 roku w zaledwie pięć miesięcy.
  Czołg udowodnił swoją niewystarczalność, zwłaszcza w starciu z KW. Pod koniec 1941 roku pojawił się wariant z dłuższą lufą, a co za tym idzie, wyższą prędkością wylotową pocisku. Niemcy liczyli na trafienie wroga, mimo że T-34 był pojazdem problematycznym. Czasami Rosjanom udawało się trafiać z dystansu i w ruchu. Wroga trzeba było spychać jak muchę.
  Bosonoga Elżbieta, zdając sobie sprawę, że zawsze istnieje szansa na trafienie celu, szepcze:
  - Lenin, partia, Komsomoł!
  Przez głowę przemknęła mi szalona myśl: czy powinienem zwrócić się do Boga? Ale członek Komsomołu nie powinien wierzyć w Boga. A jeśli On istnieje, dlaczego na to wszystko pozwala? Czy troskliwy Stwórca pozwoliłby na taką bezprawie? A także na starość i śmierć?
  Prawie naga Elżbieta prawdopodobnie bardziej bała się starości i brzydoty niż śmierci. Jakież to wszystko nieatrakcyjne. W istocie, jeśli założymy, że człowiek jest śmiertelny dla rozwoju i postępu, to oszpecanie ludzi starością wydaje się w jakiś sposób niestosowne. Gdzie podziała się estetyka Stwórcy? Czy naprawdę podobają mu się pomarszczone i garbate staruszki?
  Piękna Elżbieta nie potrafiła tego wytłumaczyć i doszła do wniosku: Bóg jest ludzkim wynalazkiem! Ale tak naprawdę istnieje ewolucja. I być może nadejdzie czas, kiedy ludzie rozwiną się do takiego stopnia, że będą nawet w stanie wskrzeszać zmarłych! A wtedy ci, którzy zginęli na wojnie, odrodzą się w świecie świetlanego komunizmu!
  ROZDZIAŁ NR 5.
  Inny niemiecki superas wszech czasów i narodów, Volka Rybachenko, udzielając lekcji innym pilotom, sam pozostając wiecznym nastolatkiem, nie przestawał komponować.
  Kargowie byli bardzo agresywnym imperium. I zagrażali zjednoczonej republice ludzi.
  Oleg i Alisa włamali się do jednego z centrów i zdołali wykraść cenne informacje. Jednak karaluchy, jak nazywano te owady, wykorzystały je do ścigania cyborgów. Tym razem jednak chłopcy sprytnie przechytrzyli stawonogi. A dwa potężne roboty atakowały swoje...
  Teraz Oleg i Alicja włączyli pole niewidzialności i skierowali się w stronę małego, zakamuflowanego statku kosmicznego.
  Na niebie pojawiło się kilka uskrzydlonych potworów-cyborgów. Wyraźnie próbowały odnaleźć zbiegów.
  Alicja z uśmiechem na ustach wypuściła hologram. Pojawił się myśliwiec piechoty kosmicznej. Błyszczał jak stal i, przecinając lokalną atmosferę, skierował się w stronę obcych, latających konstrukcji. Skrzydlate cyborgi Kargów zaczęły do niego strzelać. Promienie, oczywiście, minęły hologram bez szwanku. Nagle przyspieszył i dwa skrzydlate cyborgi zderzyły się ze sobą, podpalając się nawzajem. Rozbłysły pomarańczowe płomienie.
  Cyborgi stanęły w płomieniach...
  Oleg opublikował swój holograficzny wizerunek. Wcześniej on i Alice sprytnie wyłączyli systemy bezpieczeństwa. Następnie zakamuflowali się, udając karaluchy.
  Chłopiec i dziewczynka sprytnie złamali hasła i ukradli plany chronohiperblastera zdolnego do przenoszenia przedmiotów w czasie. To pozbawiło imperium wiedźm-karaluchów znacznej władzy.
  Jednak sprawy nie potoczyły się tak gładko i mali pułkownicy zostali ścigani.
  Oleg nawet żartobliwie śpiewał:
  "No cóż, ktoś się kręci w pobliżu. Patrzy ci na plecy chciwym wzrokiem. Kim on tak naprawdę jest, drapieżnikiem czy człowiekiem?"
  Wielobarwne kamienie i ozdobne paski powiewały pod butami dziecięcych kombinezonów bojowych sił specjalnych. Oleg i Alisa aktywowali swoje plecaki grawitacyjno-magnetyczne i gwałtownie przyspieszyli.
  A uwagę latających cyborgów odwracały hologramy, które komplikowały ich plany i utrudniały celowanie.
  Ale potem, po drugiej stronie, pojawiły się również elektryczne myśliwce. Niektóre z nich były robotami, ale kilka okazało się zabawnymi pojazdami taranującymi.
  Wiedźmy nie wyglądały groźnie, nie były szczególnie duże. Być może dlatego nawet dzieci łatwiej sobie z nimi radzą, ponieważ są mniej więcej tej samej wielkości i kształtu. Grupa Olega i Alisy składa się z dzieci w wieku od dziesięciu do dwunastu lat, pozornie nieśmiertelnych, ale z czasem nabierających doświadczenia, coraz większych umiejętności i siły.
  Oleg był już dość stary, ale nadal wyglądał jak chłopiec - miał nie więcej niż półtora metra wzrostu i ważył czterdzieści kilogramów, co dawało mu pewne atuty.
  Skanery grawitacyjne rozpoznały go jako wiedźmę-karalucha, co pozwoliło zmylić owady z imperium rywalizującego z republiką ludzką.
  Oleg ponownie uwolnił wirusa mątwy przez hologramową bańkę. Uwięziony w niej wojownik zaczął desperacko strzelać do swojego partnera, gdzie znajdował się karaluch.
  Samoloty miały kanciaste kształty i przy trafieniu gwałtownie iskrzyły. To była prawdziwa, gotowa do walki destrukcja.
  Oleg wypuścił hologram gołębia, który zawierał również wirusa atakującego wrażliwe procesory fotonowe komputerów wiedźm. To było coś naprawdę niezrozumiałego i przenikliwego.
  Bransoleta komputerowa błysnęła hologramem. Oleg spojrzał na Kapitan Maszkę, dziewczynę o złotej fryzurze. Zaśpiewała:
  - Nie róbmy zamieszania, w walce z jędzą potrzebna jest inteligencja!
  Cyborgi-wojownicy strzelali do siebie. Dzieci jednak pozostały praktycznie niewidzialne. Tak cudownie wszystko szło.
  Tym razem Alicja także wystrzeliła hologram wirusa motyla i zaśpiewała:
  Wszechświat jest pełen bajkowych niespodzianek,
  Ona jest magiczna i niezwykła!
  Pełen piękna kwazara,
  No cóż, musisz być sobą!
  Oleg, ten bojowy chłopak, zaćwierkał:
  - W świętej wojnie zwyciężymy!
  I wypuścił kolejny wirus subfotonów. Dzieciaki tutaj to geniusze. I cały oddział cyborgów i karaluchów, wymieszanych razem, zaczął się nawzajem rozwalać.
  A młodzi skauci przyspieszyli jeszcze bardziej. Zachowywali się jak prawdziwi wojownicy o ogromnej inteligencji.
  Alicja wzięła ją, szarpnęła się i ćwierkała czule:
  Problem nie jest trudny do rozwiązania,
  Wszyscy zdajemy, wiesz, z oceną celującą...
  Można być dzieckiem na zawsze,
  To tylko sen!
  Pojawił się kolejny cyborg, przypominający latający sztylet. Wysyłał przed siebie niszczycielskie i śmiercionośne promienie, zdolne spalić wszystko w zasięgu wzroku.
  Teraz hiperogień przetoczył się po powierzchni, paląc i topiąc wielobarwną powłokę, wzbijając nowe kłęby dymu. Ogień wyglądał naprawdę niszczycielsko, a wokół utworzyły się szare chmury.
  A cyborg ma wielkość dobrego samolotu pasażerskiego.
  Chłopiec geniusz zaświergotał:
  - Uderzymy cię, wąsaty karaluchu!
  Chłopiec wystrzelił więc małego, niefotonicznego trzmiela. I odleciał, brzęcząc bezgłośnie. Był piękny i cieszył oko.
  A potem trzmiel stał się niewidzialny...
  Alicja zauważyła z uśmiechem:
  - A może i Twoje własne plany,
  A bystrzy Newtonowie...
  Wyślij dziewczynę w nadprzestrzeń!
  Po czym wystawiła język.
  Ale sztylet cyborga ruszył i zaczął ciąć własnych wojowników, przebijając ich na wylot. I okazało się, że to naprawdę zabójcza klasa.
  Oleg zauważył:
  "To naprawdę wyjątkowy rodzaj wirusa. W jaki sposób skierował wroga przeciwko samemu wrogowi".
  Alicja ćwierkała, podskakując:
  Oto jest, zagłada,
  Cóż za sensacyjna walka!
  Dziś dziewczyna była niewolnicą,
  A teraz stała się fajną niewolnicą!
  A jej szafirowe oczy błyszczały. Naprawdę jest pięknością najwyższej próby, mimo że wciąż jest dziewczyną.
  A teraz wszędzie jest cała góra zepsutych cyborgów. I śmiertelna ilość uszkodzonych elektronicznych ciał.
  A dzieci pobiegły do swojego statku kosmicznego. Wleciały do niego jak wycior do korka od szampana.
  Po czym zaśpiewali chórem:
  Słońce świeci nad krajem,
  Salutowanie...
  Najfajniejszymi ludźmi we wszechświecie są dzieci -
  Są tacy ludzie!
  I nagle ich statek kosmiczny startuje. A dokładniej, to mała, zwiadowcza, ale bardzo szybka łódź.
  Chłopiec i dziewczynka stuknęli się piąstkami i zaćwierkali:
  Ścigamy się po falach na statku kosmicznym,
  Kwarki pienią się w wirach eteru...
  Co przekażę mojej planecie?
  Opisz to także w wierszach Szekspira!
  Mali harcerze wyłonili się z atmosfery. A przed nimi ujrzeli niezliczone girlandy gwiazd, lśniące rubinami, szmaragdami, szafirami, topazami, diamentami i agatami. Wszystko to było takie piękne.
  Ale na służbie są też potężne wrogie statki kosmiczne. Zgodnie z tradycją, są opływowe i przypominają głębinowe ryby. Są jednak nabijane lufami dział i emiterami.
  A cztery księżyce mienią się jak srebro i platyna w czarnym aksamicie próżni. Cóż za widok. A piąty księżyc, nie okrągły, lecz w kształcie łzy - okręt flagowy wielkiego pancernika Karg. Uzbrojony jest w tysiące dział dużego kalibru i mnóstwo emiterów o różnych kształtach i systemach. Do tego pole siłowe, choć nie do końca idealne. Obecnie jest wyłączone, aby uniknąć marnowania energii.
  Chłopiec-pułkownik Oleg śpiewał:
  Alicja i ja jesteśmy niemal supermenami,
  Naprawdę wierzymy w zwycięstwa!
  Dziewczyna, którą podniósł pułkownik:
  Dla nas każde morze jest po kolana,
  Przecież każda góra jest w naszym zasięgu!
  Ich statek zwiadowczy przeleciał, praktycznie niewidoczny. Młodzi geniusze stworzyli niezwykle silny i skuteczny kamuflaż. Jednak turbulencji atmosferycznych najwyraźniej nie dało się ukryć. Statki kosmiczne otworzyły ogień. Ostrzelały obszar, z którego prawdopodobnie wyłoniłby się statek stealth.
  Alicja zaczęła manewrować, aby uniknąć trafień, podczas gdy Oleg wystrzelił kolejny, przygotowany wcześniej impuls. Tym razem składał się on z ultrafotonów - bardziej zaawansowanej kombinacji.
  Chłopiec-wojownik wyszeptał:
  - Marnuję wiedźmy,
  Mój pierwszy ruch, dobry ruch!
  Chłopiec uruchomił program pszczół, który wyskoczył przez emiter. Rakieta rozbłysła jak supernowa obok ich niewidzialnej łodzi. Eksplodowała i spaliła powierzchnię pojazdu. Nawet wnętrze zrobiło się gorętsze!
  Oleg uspokoił Alicję, która się zaczerwieniła:
  - Nie bój się! Mamy na naszej łodzi bardzo mocny stop z inkluzjami hiperplazmy!
  Alicja skinęła głową na znak zgody:
  - Oczywiście, że wierzę!
  A ich łódź przyspieszyła. Wirus pszczół wleciał nawet w imponujące działo okrętu flagowego. Zatrzęsło się energicznie. A potem poleciała śmiercionośna eksplozja ultralagera, trafiając jeden z krążowników imperium wiedźm.
  Cios był druzgocący. Oprócz karaluchów na pokładzie znajdowało się kilka innych ras najemników, w tym meduzy lądowe, nosorożce i roztocza pokrzywowe. I one również doznały druzgocącego ciosu od hiperplazmatycznej maczugi.
  I dokonano ogromnych zniszczeń. Sam krążownik rozpadł się na pół.
  Oleg westchnął i zauważył:
  Tak, świat jest koszmarny i okrutny,
  Wojna jest, oczywiście, obrzydliwością...
  Ale wierzę w kiełek dobra,
  A uczciwość zwycięży nad kłamstwami światła!
  Po czym wiedźmy zaczęły strzelać jeszcze energiczniej i bezładniej. I największa lufa okrętu flagowego znów wystrzeliła, tym razem trafiając w fregatę, rozrzucając dzieło karaluchów na strzępy.
  Alicja zauważyła:
  - Więc włączyłeś infekcję. Świetnie!
  Oleg skinął głową:
  - Choć to okrutne! Istoty inteligentne giną.
  Znów pojawiła się znajoma twarz kapitan Nataszy. Dziewczyna skrzywiła się i powiedziała:
  - Wygląda na to, że wiedźmy wysłały do nas grupę szturmową.
  Oleg odpowiedział spokojnie:
  - Batalion jest dobrze zamaskowany, nikt cię nie znajdzie.
  Natasza pisnęła:
  "Tak, głupio ujawniłem naszą sytuację. Chciałem usunąć pryszcz, który nagle wyskoczył mi na policzku, i przez pomyłkę nacisnąłem zły przycisk, a hiperlaser uderzył. A wiedźmy wykryły błysk energii".
  Chłopiec-pułkownik skinął głową:
  - Nie otwieraj ognia jako pierwszy, zaraz do ciebie dołączymy!
  Alicja zauważyła:
  "Czy powinniśmy przejść na tryb hiperprędkości? Ale to ryzykowne; masy statków kosmicznych i gwiazd wokół nas są zbyt blisko siebie".
  Chłopiec odpowiedział z westchnieniem:
  "Wygląda na to, że będziemy musieli użyć zaklęcia transportu. No cóż, mamy pełny akumulator energii magicznej."
  Młody Oleg wyciągnął z plecaka talizman w kształcie motyla. Potrząsnął skrzydłami i zaćwierkał:
  - Co każesz, panie!
  Chłopiec-pułkownik wydał rozkaz:
  - Dostarcz łódź do gwiazdozbioru Byka, planeta trzynaście, punkt 398 do 207.
  Motyl błysnął swoimi pięknymi skrzydłami:
  - Tak jest, panie!
  A łódź rozpoznawcza błysnęła jak promień słońca i zniknęła.
  Oleg i Alisa poczuli silny, ciepły wiatr wiejący im w twarz. Ale sekundę później magiczna przemiana dobiegła końca. I tak ich łódź zwiadowcza znalazła się w pasie asteroid, gdzie znajdowała się baza dziecięcego batalionu sił specjalnych. Co więcej, większość bojowników to prawdziwe dzieci, wciąż uczące się zdalnie w szkołach lub zajmujące stanowiska dowódcze na uniwersytetach. Ale Oleg Raketny i Alisa Sokołowskaja tylko wyglądają młodo, ale są dość starymi, doświadczonymi bojownikami i błyskotliwymi, jeśli nie hipergeniuszami, konstruktorami i wynalazcami.
  W tej chwili w kierunku bazy dziecięcej zmierza grupa szturmowa złożona z wiedźm, najemników i licznych robotów bojowych.
  Oleg oblizał wargi i zauważył:
  - Czeka nas poważna walka! Jednak...
  Chłopiec zerknął w tamtą stronę. Dwa wielkie krążowniki stanowiły główną siłę ognia oddziału. Oleg zauważył z uśmiechem:
  - Zróbmy cyborgi?
  Alicja skinęła głową na znak zgody:
  - Wirusy bojowe są gotowe!
  Błysnął hologram i pojawiła się twarz Paszki. Ciemnowłosy, przystojny chłopak z kapitańskimi epoletami mruknął:
  - Towarzyszu dowódco, daj nam pozwolenie na atak! Działa gotowe!
  Chłopiec-pułkownik powiedział surowo:
  - Tylko na mój rozkaz!
  I wypuścił swój holograficzny, przenośny wirus, a Alice wypuściła swojego. Przygotowali prezenty z wyprzedzeniem, żeby nie tracić czasu na produkcję i debugowanie systemów uderzeniowych do cyberwojny.
  Tak, doświadczona para, która potrafi wiele. I mają sporą wiedzę na temat nanotechnologii. Noszą nawet tytuł tajnych, wielkich akademików. Chociaż wygląd dzieci...
  Pojawił się Arkasha... To też bardzo inteligentny chłopak. Geniusz wśród geniuszy, ale wciąż trochę niedoświadczony - ma zaledwie dwanaście lat. Ale ma talent i on też wpuścił w drużynę szturmową wirusa holograficznego. W tym przypadku jest to zwyczajnie wyglądająca piłka tenisowa.
  Chłopiec śpiewał:
  - Uderzmy mocniej,
  Działajmy razem!
  I oto trzy uskrzydlone i praktycznie niezniszczalne wirusy latają jednocześnie, uszkadzając system elektroniczny.
  Alicja zauważyła z ironicznym uśmiechem:
  Kiedy nadchodzi tropikalna wiosna,
  Zapadła noc, taka jaka być powinna, uskrzydlona...
  Ponad pobitym, wściekłym tłumem,
  Ktoś krzyknął: "To ta czarownica jest winna!"
  Pojawiły się hologramy kolorowych głów dzieci z sił specjalnych: chłopców i dziewczynek było mniej więcej tyle samo. Mieli bardzo ładne buzie, chłopcy mieli schludniejsze, krótsze włosy, a dziewczynki dłuższe i wyraźnie pragnęły być bardziej ekstrawaganckie.
  Hologramy podskakiwały, a faceci piszczeli:
  - Świetnie! Chcemy walczyć! Zróbmy wojnę!
  Alicja zaśpiewała w odpowiedzi:
  Każdy, kto jest mężczyzną, rodzi się wojownikiem,
  I tak się stało - goryl wziął kamień...
  Gdy wrogów jest niezliczona ilość -
  A w sercu płomień płonie mocno!
  Oleg kontynuował z pewnością siebie:
  Chłopiec widzi w snach karabin maszynowy,
  On woli czołg od limuzyny...
  Kto chce zamienić pensa w pięciocentówkę?
  Od urodzenia wiedział, że rządzi siła!
  W tym momencie wielkie krążowniki, zainfekowane cyberwirusem, zaczęły ostrzeliwać mniejsze statki kosmiczne.
  Jednak wirus Arkashi zainfekował podwozie fregaty, a statek kosmiczny zaczął wirować jak bąk.
  Dzieci wybuchnęły śmiechem. To było naprawdę zabawne i zaczęły pokazywać palcami.
  Jeden chłopiec w wieku około dziesięciu lat krzyknął:
  - Po co tam stoimy? Strzelamy!
  Oleg krzyknął:
  - Tak, już możesz! Pokaż się!
  I tak ekipa rzuciła się do ataku. Wśród karaluchów i najemników wybuchło zamieszanie. A potem zaczęła się strzelanina, po prostu niewiarygodna.
  Niektóre dzieci wystrzeliły do bitwy miniaturowe rakiety, każda wielkości kurzego jaja, ale z ładunkami termokwarkowymi w środku. I tak rozpoczęła się agresywna i pełna walki zabawa czarownicy.
  Alicja zauważyła, że wielkie krążowniki strzelają do swoich, a karaluchy i roztocza pokrzywowe się duszą, nie mogąc poradzić sobie z elektroniką, która wymknęła się spod kontroli.
  To naprawdę nie jest śmieszne. Dziewczyna widzi wszystko doskonale przez skanery.
  Tak właśnie kleszcze i karaluchy chorują. I pocą się krwią.
  Alicja gruchała:
  Nasza siła jest wielka, wielka,
  Powstrzymajmy głupca, głupca!
  Oleg odpowiedział, kręcąc głową:
  - Ale to nieprawda,
  Wróg wcale nie jest głupcem!
  Wielkie krążowniki ostrzelały swoje okręty dość celnie. I zaczęły odpowiadać ogniem, strzelając w odwecie.
  W tym samym czasie dziecięce siły specjalne również zadały obrażenia. Wystrzelone przez nich małe pociski wypełnione termokwarkami dotarły do celu i trafiły brygadę szturmową. Wywołały błyski i spowodowały znaczne zniszczenia.
  Dzieci piszczały z radości. Były urodzonymi wojownikami, a kiedy walczyły, robiły to z całego serca. Choć nie była to preferowana walka na pięści, toczyła się na odległość. Ale i to było zachwycające.
  Arkasha zauważył z uśmiechem:
  - Teraz spróbujmy czegoś mniejszego.
  Drobne, wielkości ziarenek maku, cząsteczki antymaterii leciały w stronę wroga. Przebijały próżnię i uderzały niczym śmiercionośny pocisk. Przepalały pancerz wroga, uszkadzały pojazdy i niszczyły je swoimi pełnymi karaluchów pazurami.
  Chłopiec-kapitan z wymyślną, owalną fryzurą śpiewał:
  Trzymaj mnie, słomko, trzymaj mnie,
  Kiedy w okolicy szaleje burza o sile piętnastu stopni...
  Trzymaj mnie, słomko, trzymaj mnie,
  Siła rozproszyła wrogów na kwarki!
  Arkasha wystawił język i powiedział:
  - A ty, Natasza, jesteś naprawdę grzeczną dziewczynką - zorganizowałaś taką rozrywkę!
  Dziewczyna roześmiała się i powiedziała:
  - Tak, mogę to zrobić!
  Potrząsnęła swoją siedmiokolorową fryzurą i nacisnęła przycisk joysticka palcem ozdobionym perłami.
  I trafiła wrogi statek działem laserowym. Promień grawitacyjny dosłownie zmiażdżył wrogą konstrukcję. A potem rozpoczęła się totalna destrukcja od przegrzania.
  Natasza gruchała:
  Karaluch z nieczystą duszą,
  Nie kłóć się w czasie bitwy.
  Dziewczyna z duszą artystki,
  Miłość bez końca!
  Jej partnerka Masza zaćwierkała:
  Płonę, płonę,
  Chcę znów zostać gwiazdą...
  Będzie miejsce dla dziewczyny w raju,
  Nie przejmuj się problemami!
  Dziewczynka zaczęła też stukać palcami w klawiaturę. Wyglądało to dość zabawnie. Dzieciństwo to wspaniały czas. Zwłaszcza jeśli nie tylko się uczysz, ale służysz w dziecięcych siłach specjalnych.
  Oleg i Alisa wystrzelili kolejnego wirusa. Tym razem ich celem była holograficzna ważka. Zatrzepotała skrzydłami w próżni i wystartowała z pełną prędkością.
  Wyglądało tak pięknie i bogato.
  Dzieci dorzuciły też do ognia kropelki hiperplazmy. Wyleciały i były zwinne jak korona słoneczna.
  I złapali karaluchy w najbardziej nieodpowiednich miejscach. To naprawdę okazało się niesamowicie smaczne i niesamowite. Urzeczeni zamiłowaniem do destrukcji.
  Pierwszy, który wystrzelił kleksy, był Pashka, który mimo młodego wieku był już dość doświadczonym wojownikiem. Udało mu się jakoś zapobiec katastrofie na Plutonie. Był tam z Alisą. A dzieci podjęły ogromne ryzyko. Ale w końcu znalazły głównego złoczyńcę, profesora z rasy hybryd czapli i koguta. Tak, istnieją tacy idioci.
  Paszka zauważył z uśmiechem:
  Masz wosk na szyi,
  Masz plamę pod nosem...
  Ohyda ręki karalucha,
  Że nawet spodnie uciekły!
  Dzieciaki z sił specjalnych zachichotały w odpowiedzi. To był naprawdę niesamowicie zabawny występ. Cóż, nie da się temu zaprzeczyć.
  Teraz inne krążowniki zostały zainfekowane wirusami i zaczynają atakować własne cele. To prawdziwa czystka w owadach.
  Alicja zauważyła, szczerząc zęby, które były tak białe i ostre, jak u drapieżnego łasicy:
  Ludzkość ma żelazną technologię,
  Z pewnością konieczne i bardzo przydatne...
  Ale dla mnie cuda ludzi są przyjemniejsze,
  Obrus składa się sam, buty są szybkie w wykonaniu!
  Oleg odpowiedział poważnie:
  - Właśnie tak! Mamy i magię, i technologię. Zupełnie jak w dobrym, starożytnym filmie!
  Alicja zapytała z uśmiechem:
  - Czy znasz te czasy?
  Chłopiec-pułkownik skinął głową:
  - Oczywiście, że wiem!
  Dziewczyna pułkownik odpowiedziała:
  - Tak, byliśmy tam. I nie da się z tym dyskutować!
  Dzieciaki z sił specjalnych kontynuowały ostrzał wroga, zarówno przebiegle, jak i bezładnie. Atak był bardzo brutalny.
  Młodzi wojownicy śpiewali chórem, pokazując swój charakter;
  Moja planeta: gaje, ogrody, pola,
  Widok roztoczył się nad nami niczym cudowna piękność!
  Moja ziemia jest surowa, a jednocześnie podatna na zranienie,
  Aksamitny mech, krzewy pokryte różami!
    
  Koszmarne, niewyobrażalne dźwięki,
  Rozbrzmiewa trąba Armagedonu!
  Męki spadły na naszą ziemię,
  Planeta przybiera przerażający wygląd!
    
  Żywioły są okrutne w swojej furii,
  Słońce dawało światło, no i teraz ogień!
  I nadeszły czasy fatalne,
  Dłoń dziecka czuje ciepło!
    
  Pomiędzy opadłymi żółtymi liśćmi,
  Z nieba wydobywa się dym, roznoszący zapach sadzy!
  Łzy słodkich kobiet płyną jak strumień,
  Straszliwy, piekielny król przybył na Ziemię!
      
  Chłód świata jest przeciwko szlachetności,
  A gdy już to zrobisz, przeczytaj psalm i pomódl się!
  Życzliwość daje nam wyższość,
  Niech odwaga i honor będą razem!
  ROZDZIAŁ NR 6.
  Statki kosmiczne Kargów odnosiły coraz większe uszkodzenia. Dziecięce siły specjalne stoczyły brutalną, ale niezwykle inteligentną walkę.
  Młodzi wojownicy walczyli zaciekle i odważnie, wykazując się niesamowitymi i naprawdę imponującymi umiejętnościami. A teraz demonstrują swoje niezwykłe zdolności.
  Oleg Raketny opublikował kolejny hologram, a hiperwirus zaśpiewał:
  Zera nie pojawią się na komputerze,
  Nie oszczędzaj życia dla prawdy,
  My, faceci w tym życiu,
  Tylko prawda jest na drodze!
  Alicja podchwyciła piosenkę swego wiecznie młodego partnera:
  I bitwa trwa dalej,
  Ogień hiperplazmy wrze...
  Rocket jest taki młody -
  Zadaje śmiertelny cios!
  Dziecięce siły specjalne, jak zawsze, są w gotowości bojowej i agresywne. Atakują wiedźmo-karaluchy z dystansu i jak dotąd nie poniosły żadnych strat. A co z dziećmi? To najwspanialsze dzieła republiki, która rozprzestrzeniła się po niemal całej galaktyce, gdzie obok siebie żyją nie tylko ludzie, ale także inne rasy.
  Porucznik Margarita również wystrzeliwuje własną broń. To zwykła butelka z wodą, ale po trafieniu w cel jest w stanie unieszkodliwić znaczną część wyposażenia wroga na okręcie średniej klasy.
  Kapitan Natasza zauważyła, puszczając oko do swojego partnera:
  - Co to za woda, że tak bardzo unieszkodliwia wrogie statki?
  Małgorzata, cudowne dziecko, wyjaśniła:
  "Jego cząsteczki są połączone z nanobotami! I tak powstaje ta cudowna i unikalna hybryda wirusowa".
  Chłopiec-kapitan Arkasha skinął swoją jasną głową:
  - Tak, to jest generalnie wspaniałe! Zrobiliśmy cudowną rzecz! Więc uwierz mi, te karaluchy dostaną to, na co zasługują!
  Natasza, psotna dziewczynka z siedmiokolorową fryzurą, zaćwierkała:
  Grzeszny karaluch dostanie to, na co zasługuje,
  To będzie jak pająk płonący w ogniu...
  Będą dręczyć bajty w podziemiach,
  Ci, którzy chcieli zaszkodzić Ziemi!
  Kapitan Masza zauważyła ze słodkim uśmiechem:
  - To oczywiście zabawne! Nawet ultrapulsary!
  Dziewczyna wydała telepatyczny rozkaz działu. A potem poleciało i uderzyło w wiedźmę. A raczej w krążownik. I trafiło w wieżę, prosto w kolbę, odłamując część pancerza.
  Natasza pisnęła:
  - Kwazar Maha!
  Kapitan Paszka potwierdził:
  - Hiperpulsar!
  A dzieci chórem odkrzyknęły, szczerząc zęby błyszczące jak perły:
  Ruszymy do walki śmiało,
  W imię światła...
  I mieczem laserowym,
  Walcz o to!
  Tymczasem Alicja i Oleg zobaczyli posiłki nadchodzące do grupy szturmowej, prowadzone przez potężny pancernik. Ogromny okręt, naszpikowany elektroniką. Jego niszczycielskie centralne działo mogło roztrzaskać dużą asteroidę na drobne fragmenty. Był bardzo duży i sterowany komputerowo.
  Chłopiec i dziewczynka - oboje cybergeniusze - wystrzelili w kierunku wroga hologram hiperwirusa żurawia. Była to potężna, śmiercionośna broń.
  Oleg wziął to i zaśpiewał z werwą:
  Dobrze, dobrze, pokazałeś swoją siłę,
  Przyjaźń z nią jest jak zabawa z krokodylem!
  I tak dźwig leci w kierunku celu wybranego przez superdzieci. Oto prawdziwa zasada: pokonaj wroga jego własną bronią. I zastosuj metodę pala, który przebija się przez beton.
  Alicja zapytała chłopca:
  - Przypomnijcie sobie II wojnę światową, gdzie jeden krasnolud potrafił skonstruować Tygrysa II ważącego zaledwie trzydzieści ton, o tej samej grubości pancerza, tylko z większymi nachyleniami, wysokości półtora metra, podobnym uzbrojeniu, ale o szybkości Mangusty.
  Oleg skinął głową na znak zgody:
  "Tak, to krasnolud sprawił problemy. Dzięki niemu czołg okazał się bardzo fajny i praktyczny. W odpowiedzi musieliśmy stworzyć czołg IS-7 z tą samą grubością pancerza, uzbrojeniem i silnikiem co radziecki, ale ważący trzydzieści dwie tony. I okazało się, że to była słuszna odpowiedź!"
  Alicja roześmiała się i powiedziała:
  "Tak, to naprawdę wyszło niesamowicie fajnie. Ale spójrz, jak nasze hiperwirusy wpływają na wroga".
  I rzeczywiście, wielki pancernik obraca swoje główne działo i uderza w krążownik, roztrzaskując go. To naprawdę potężny cios śmiercionośną maczugą. I jak agresywny i niezwykle niszczycielski hiperlaser pali.
  Alicja odpowiedziała z cynicznym uśmiechem:
  - Moja kosmiczna moc...
  Oleg poprawił dziewczynę:
  - Nasza fenomenalna, kosmiczna moc!
  I znów wielki pancernik uderzy, uwalniając prawdziwie śmiercionośną i unikalną kaskadę superenergii, absolutnie piękną - mieniącą się wszystkimi kolorami tęczy. I rzeczywiście rozbłyśnie jak supernowa, rozprzestrzeniając się niczym ognista bańka w próżni.
  Alicja z olśniewającym uśmiechem wiecznej dziewczyny zanotowała:
  -Tak walczy się klinem z klinem i wrogiem z wrogiem!
  Hologram Pashy błysnął, a silny chłopiec o potężnej szyi zaśpiewał:
  - Mam wroga,
  Jest siła i presja...
  Ale jestem w skórze byka -
  Oto cała rozmowa!
  Chłopiec Arkasha poparł żartobliwy ton:
  Znów tęsknię,
  Znów tęsknię,
  Chociaż cel jest blisko,
  Ostatnie moje siły,
  Ostatnie resztki mojej siły -
  Zebraliśmy się na rzut!
  Tymczasem Oleg Rocketny uwolnił jeszcze potężniejszego i bardziej płodnego wirusa mątwy. Rozprzestrzenił on po próżnicy kropelki magicznej hiperplazmy. Wyglądał imponująco i agresywnie. To był prawdziwy ultraprzepływ. Dosłownie zmiótł wszystko i oślepił wszystkich.
  Chłopiec geniusz śpiewał:
  - Ku chwale naszej świętej ojczyzny,
  Będziemy walczyć z karaluchami...
  Choć czasami z tą nieziemską melancholią,
  My rycerze zawsze wiedzieliśmy jak walczyć!
  Krążowniki i pancerniki dosłownie szalały, strzelając do siebie z całych sił, obsypując się pociskami, pociskami i promieniowaniem. I dosłownie wszystko wokół płonęło. Wieże topiły się, lufy dział skręcały się w baranie rogi. A palące, niszczycielskie płomienie tańczyły. Wszystko nieustannie błyskało i iskrzyło. A karaluchy dosłownie piekły się jak kebaby. I pojawiały się kawałki owadów.
  Alicja zauważyła:
  - To wygląda bardzo okrutnie, mój bohaterze!
  Oleg roześmiał się i odpowiedział:
  Świat opiera się na przemocy,
  Wulkan wściekłości wybucha z pełną siłą...
  Najwyższe napięcie sił -
  Można to poznać tylko poprzez ból i strach!
  Natasza, ta dziewczyna z siedmiokolorową fryzurą, krzyknęła:
  - Nie ma potrzeby bólu i strachu! Chętnie zamieszkam w raju już teraz!
  Alisa Sokolovskaya logicznie zauważyła:
  - Nic nie jest za darmo, nawet raj. A bez wojny, trzeba przyznać, jest nawet nudno.
  Natasza zesłała wrogowi śmiercionośny podarunek w postaci wirusa komputerowego i na wroga spadł śmiercionośny strumień destrukcyjnych programów.
  A statki kosmiczne wiedźm zaczęły strzelać do siebie z jeszcze większą pewnością siebie. Wyglądało to absolutnie groteskowo. To były czyny... i czyny śmierci, jakieś transfery i hakowanie komputerów.
  Oleg przypomniał sobie, że kiedyś walczyli w starożytnym świecie. Więc trochę zmienili historię. Spotkali trzy tumeny mongolsko-tatarskie wraz z Alisą nad rzeką Kałką.
  Potem dzieciaki wyciągnęły pistolety laserowe zasilane fuzją termokwarkową. I rzuciły się na hordę. Było ich około trzydziestu tysięcy, Mongołów, wszyscy na koniach. No, może nie tak wielu. Rosyjscy książęta mogliby ich z łatwością pokonać, gdyby nie ich głupia rywalizacja i wzajemne układy. No, no...
  Chłopaki postanowili naprawić błędy swoich przodków i wystrzelili potężne lasery.
  I natychmiast setki wrogów padło, jakby kultywator przeciął trawę. To był naprawdę druzgocący cios.
  Alicja, strzelając, patrzyła, jak giną pułki Czyngis-chana. Jak przestraszone konie wierzgają, zrzucając bomby atomowe na grzbiety. I jak najważniejszy kagan, złapany w krzyżowy ogień, dosłownie zostaje zwęglony. I zamieniony w popiół.
  Alicja zauważyła:
  - A ty i ja, Oleżek, jesteśmy potworami!
  Chłopiec-dowódca, strzelając z karabinu maszynowego laserowego ładunkiem hiperplazmatycznym, logicznie zauważył:
  - A bez przemocy nie da się osiągnąć dobra! Zwłaszcza jeśli chodzi o ochronę słabszych przed tyranią silnych!
  Alicja powiedziała ze złością:
  Dobrze musi być z karabinem maszynowym,
  Uderzaj jak wściekła stal...
  Aby rozdzielić atom na dobre,
  I niczym ptak pomknie w dal!
  I rzuciła granat anihilacyjny, przyspieszany magnesem grawitacyjnym. Trafił w sam środek mongolsko-tatarskich bombowców. Rozległ się olśniewający błysk. A potem pojawiła się wirująca chmura w kształcie grzyba. Tysiące mongolskich jeźdźców zniknęło natychmiast, a ocaleni uciekli w przerażeniu.
  Teraz dziewczyna Alicja i chłopak Oleg praktycznie zakończyli bitwę. A ocalałe statki kosmiczne inteligentnych karaluchów uciekały. I to był niezwykle fajny wyczyn.
  Oleg Raketny zauważył:
  - A teraz ruszajmy!
  Dzieci postanowiły nie szukać ocalałych statków kosmicznych. Po pierwsze, nie było ich wiele, a po drugie, karaluchy miały wrócić za jakiś czas. Mogły więc odpocząć i spokojnie zmienić lokalizację bazy.
  Natasza, ta niespokojna dziewczyna z siedmiokolorową fryzurą, wzięła na siebie obowiązek zaproponowania:
  - Zróbmy ucztę!
  Masza zgodziła się z tym:
  - Tak, zgadza się! Zabiliśmy tyle inteligentnych istot, nie tylko karaluchy, że już robi nam się niedobrze. Zamiast tego, ucztujmy!
  Kapitan chłopców Arkasha zgodził się:
  - Tak, jedzenie to najlepsza rzecz na świecie. Na pewno będziemy się dobrze bawić!
  Petka dodał:
  - Rozrywka to pasja! Nieważne, ile masz sił!
  Dziewczyna porucznik Olga zaćwierkała:
  - My też możemy się zrelaksować.
  Dzieci-wojownicy gromadzili się w dużej sali, która zauważalnie się powiększyła.
  Młodzi wojownicy nie tracili czasu. Włączyli skanery i pojawiły się stoły. A potem pojawił się bezpośredni portal do Hypernetu.
  W istocie, każda materia jest szczególną formą energii. A każda energia jest również formą materii. Dlatego za pośrednictwem Hipernetu można nabyć praktycznie każdy produkt, w tym żywność. Co więcej, niemal wszystkie rodzaje żywności są dostępne dla dzieci za darmo.
  I trzeba to powiedzieć w bardzo postępowy sposób. Bo po co płacić, skoro stawką jest przyszłość świata?
  I tak kilkuset dziecięcych żołnierzy sił specjalnych rozsiadło się na dmuchanych krzesełkach. Tam odprężyli się i zdjęli buty. Potem Oleg włączył portal hiperinternetowy.
  I jak z rogu obfitości wysypywały się pyszne pączki, serniki, pierniki, cukierki, ciasta, pierniki i inne smakołyki i apetyczne rzeczy.
  Natasza, potrząsając swoją siedmiokolorową fryzurą, zauważyła:
  - Pyszne!
  Masza zauważyła:
  - I cieszy to oko!
  Niektóre z ciast były bardzo ozdobne. Piękne kompozycje, takie jak węże i róże, żółwie i mimozy, a także czekoladowy wielbłąd z głową krokodyla. Były po prostu wspaniałe i niepowtarzalne.
  Arkasha zauważył z uśmiechem:
  - To naprawdę urocze i jednocześnie łamiące język!
  Dzieci-wojownicy siedzące przy stole śmiały się. Były tam ciasta w kształcie starożytnych żaglowców, jeźdźców i jeźdźczyń na koniach, jednorożców i gepardów.
  Tymczasem dwaj chłopcy, zdjęli kombinezony bojowe i pozostali w samych kąpielówkach, założyli miękkie rękawice bokserskie i wyszli walczyć.
  Dzieci-wojownicy byli umięśnieni, ich brzuchy jak tabliczki czekolady, klatki piersiowe jak dwie tarcze, żyły widoczne. Tacy młodzi, opaleni Apollowie.
  Jeden chłopiec jest rudy, drugi jasnowłosy - Borik i Yorik - są to wojownicy na pięści.
  Pozostałe dzieci zaczęły obstawiać. To było niezwykle emocjonujące. Oleg postawił na jasnowłosego Yoricka. A Alicja na rudowłosego Borika. Obaj chłopcy ukłonili się najpierw publiczności, a potem sobie nawzajem. I wtedy rozpoczął się pojedynek.
  Obaj chłopcy, wyglądający na nie więcej niż dwunastoletnich i ważący zaledwie czterdzieści pięć kilogramów suchej masy mięśniowej, zaczęli okładać się pięściami, mając na sobie miękkie gumowe rękawice.
  Jak na wagę lekką przystało, zadawali mnóstwo ciosów, ale przeważnie trzymali się defensywy. To była zacięta walka.
  Alicja zauważyła:
  "Boks to szlachetny sport, ale też brutalny. I nie jest szczególnie interesujący, gdy zawodnicy są równi!"
  Arkasha zauważył z uśmiechem:
  - To nie jest szczególnie interesujące... Ale na swój sposób jest piękne, nawet jeśli wiąże się z uderzeniami w głowę...
  Petka śpiewała:
  - Uderz, uderz, uderz jeszcze raz!
  Kolejny cios i oto jest,
  Pokazujemy dar Boży -
  Mocny sierpowy!
  Borik kopnął Yoricka bosą stopą. Yorick odpowiedział własnym kopniakiem. To była prawdziwa walka. I bardzo zacięta.
  Chłopcy uderzają się nawzajem rękami i nogami.
  Oleg Raketny zauważył:
  - To już nie jest boks, to kickboxing. No cóż, to też ciekawe.
  Alicja zauważyła:
  - Czy powinniśmy zachęcać młode dusze do okrucieństwa?
  Młody pułkownik odpowiedział:
  - Życie jest pełne okrucieństwa! Niestety, taki jest wszechświat!
  Dziewczyna pułkownik zgodziła się:
  "Niestety, jest w tym dużo okrucieństwa. Był czas, kiedy radzieccy pisarze science fiction wierzyli, że wojny są niemożliwe ze względu na wysoki poziom rozwoju technologicznego. Ale jak widać, byli w błędzie. Wojny kosmiczne trwają nadal".
  Arkasza westchnął i zaśpiewał:
  Cieszmy się pokojem bez zła,
  Chociaż trudno w to uwierzyć...
  Dzieci będą się bawić i śmiać,
  I być może osiągniemy nieśmiertelność!
  Vitka zauważyła z słodkim, dziecięcym uśmiechem:
  - Bez wojny jest nudno. Jakie są najpopularniejsze gry dla dzieci? Gry wojenne, oczywiście!
  Chłopcy bijący się nawzajem byli spoceni, a ich opalona skóra lśniła niczym naoliwiona. Byli przystojni. A ich bose stopy błyskały od ciosów, ostrych i szybkich.
  Dzieci piszczały z radości, nawet gdy bosy obcas uderzył któreś z nich w brodę. A Borik się zatoczył. To było wspaniałe.
  Natasza wzięła ją i zaśpiewała:
  Dmuchaj, dmuchaj, dmuchaj i tu,
  Widzę, że czekają nas kłopoty...
  Boks to nie walka, to sport,
  Służyć krajowi!
  Dziewczynka Zoya pisnęła:
  - Nie mamy państwa, mamy imperium kosmiczne!
  Dziewczyna, którą poprawiła Katya:
  - Nie imperium, lecz republika!
  Zoyka zaprotestowała:
  - Nieważne, czy w czoło, czy na czoło!
  A chłopcy i dziewczęta zaśpiewali chórem:
  Wielkie światło imperium,
  Daje szczęście wszystkim ludziom...
  W niezmierzonym wszechświecie -
  Nie znajdziesz nikogo piękniejszego!
  
  Z cennymi frędzlami,
  Od krawędzi do krawędzi...
  Imperium się rozprzestrzeniło -
  Potężny Święty!
  
  Przez złą, ciemną siłę,
  Tarcza wiary jest niezniszczalna...
  Imperium jest ogromne -
  Pokonaj złe wiedźmy!
  Oleg Raketny zauważył:
  - No cóż, śpiewaliście całkiem nieźle. A wasze głosy są pełne i piękne. A teraz posłuchajcie moich mądrych myśli!
  A chłopiec-pułkownik począł wypowiadać uskrzydlone aforyzmy, które mówiły o jego geniuszu;
  W polityce pełno jest lisów i wilków, a nawet sporadycznie lwów, ale tak naprawdę rządzi świństwo!
  Polityk używa drogiej wody kolońskiej, aby ukryć zapach kozy, a pod płaszczykiem luksusowych perfum zachowuje się jak świnia!
  Polityk próbuje przedstawić swoje chrząkanie jako trel słowika, a smród kozy jako zapach róży, lecz słowna paplanina nie ukryje jego świństwa!
  Król chce mieć sługę wiernego jak pies, ale wredne psy często płatają swoim poddanym niecne figle!
  Politycy marzą o lwim tronie, ale nie potrafią odejść od koryta bez przysporzenia kłopotów wyborcom!
  Nie każdy polityk mówi jak Cyceron, nie każdy otrzyma tron Cezara, ale każdy może zdradzić jak Brutus!
  Politykiem jest ktoś, kto nie osiągnął poziomu talentu Cycerona, nieudany Cezar, a rolę Brutusa spełnia jedynie swoją podłością!
  Polityk to taki słowik, którego śpiew nie pieści uszu, lecz uderza w mózg!
  Ulubionym instrumentem kobiety jest flet, ulubionym instrumentem mężczyzny jest bęben, a ulubionym instrumentem polityka jest młotek do rozbijania ludziom mózgów!
  Polityk zdejmuje kapelusz, żeby łatwiej było mu nękać wyborców!
  Polityk jest gotowy zdjąć nie tylko swój kapelusz, ale i głowy wszystkich wyborców, aby założyć koronę!
  Polityk ma uprzejmy język słowika, często połączony z chęcią włożenia kija w mrowisko!
  Polityk, opróżniający kieszenie wyborców tak, aby pustka nie była aż tak widoczna, stosuje poważny, brudny trik!
  Jak trudno jest nosić świnię w pustej kieszeni!
  Polityk to świnia, którą fajnie byłoby obedrzeć ze skóry, ale żeby zdobyć smalec, samo świństwo nie wystarczy!
  W polityce najważniejszym działaniem jest odejmowanie i dzielenie; jeśli wyborcy cokolwiek zyskają, to tylko świnię w kieszeni!
  Nie upijesz się miodem z ust polityka, nie najesz się świnią, którą włożysz sobie do kieszeni!
  Nie da się zeskrobać mięsa ze świni, którą polityk wkłada do kieszeni, i nie da się napić słodkiego miodu z przemówień polityka!
  Im mniejszy wpływ ma polityk, tym bardziej oszukuje wyborców!
  Polityk to wielka świnia, ale w towarzystwie lisa naprawdę przybiera na wadze!
  Polityk nie zawsze jest krwiożerczy jak krokodyl i lubieżny jak kot, ale na pewno narobi bałaganu, nawet jeśli w głębi duszy jest barankiem!
  Polityk obiecuje wypełnić lodówki jedzeniem, ale wyborcy dostają tylko wieprzowinę!
  Polityk to szef kuchni, którego menu obejmuje: makaron na uszach, dziurkę od pączka, owsiankę brzozową, zupę z kotem i wieprzowinę wsuniętą do kieszeni!
  Jeśli nie chcesz, żeby jakiś polityk zostawił cię z niczym, uderz go w ryj!
  Polityk, będąc świnią, ma ryj i sprzedaje wyborców za marne grosze!
  Polityk pragnie tronu dyktatorskiego, lecz sam działa pod dyktando suflera i nie jest w stanie przechytrzyć doświadczonego aktora!
  Polityk często zmienia kostiumy, a jeszcze częściej maski, ale jego ręce pozostają brudne i nie jest w stanie ukryć przed wyborcami swojego świńskiego ryja i lisiego ogona!
  Polityk to lis, który zakłada owczą skórę, chowa wilcze kły i ośle uszy, śpiewa jak słowik i robi mnóstwo świń!
  Polityk uważa się za bardzo mądrą sowę, ale tak naprawdę jedyne, co ich łączy, to to, że słabo widzą w ciemności i wkładają nosy w pnie dębów wyborców!
  Dyktator to dziki dzik, który robi wielki bałagan, ale przebiegły lis zamieni go w grilla!
  Dyktator uważa się za lwa, ale jest przebiegły jak lis i zachowuje się jak świnia, wypluwając słowną biegunkę!
  Dyktator to lis, który bawi się w świnie za pomocą lunety lwa i popełnia przestępstwo na skalę całego imperium!
  Celem polityka jest zostać dyktatorem, siedząc na tronie zrobić z siebie świnię, ale taki dzik zostanie zamieniony w smalec i zjedzony żywcem przez głodne psy, chyba że polityk zamieni się w lisa!
  Polityk nie musi być Cyceronem i Spinozą, aby odnieść sukces, ale musi opanować techniki Judasza i Brutusa!
  Polityk podaje się za Pana Boga, stosuje metody Judasza i krzyżuje wyborców, zbierając srebrne monety w swojej kieszeni!
  Polityk to świnia, która w przeciwieństwie do zwierząt słodko chrząka i maskuje nieprzyjemne zapachy drogimi perfumami, ale jest o wiele bardziej świnią!
  Dyktator uwielbia odlewać profil swojego marszałka z brązu, ale jego chwała rozpłynie się jak ołowiany żołnierzyk w kominku!
  Polityk obiecuje jałmużnę każdemu, ale żebrakowi daje kamień, a wyborcy świnię!
  Polityk sam jest świnią kieszonkową i wkłada świnię do kieszeni wyborców!
  Nawet świnia nie sra tam, gdzie je, ale polityk sra najwięcej do swojego koryta!
  Dyktator zasiadł na tronie, a wilk w owczej skórze dokonał kradzieży!
  Dyktator, jak każdy polityk, najczęściej używa długiego języka do duszenia, ale do dobrych uczynków ma krótkie ramiona!
  Polityk, niczym kameleon, potrafi się kamuflować w terenie i ma długi, lepki język, ale jego ofiara nie zawsze jest wielkości muchy, lecz zazwyczaj ma inteligencję owada!
  Polityk jest jak kobra - jadowity, jak boa dusiciel - usiłuje połknąć wszystkich naraz, jak węgorz - jest przebiegły i podejrzany, ale z pewnością wpełznie w każdą dziurę!
  Polityk podaje się za lwa, ale zawsze z małostkowymi i świńskimi zwyczajami!
  Dzięki sile lwa i inteligencji lisa imperium odrodzi się!
  Dyktator uwielbia zastraszać, żeby zmusić wyborców do pracy i naprawdę ich oszukać!
  Polityk czasami lubi napić się gorzkiej wódki, ale strumienie pijackiej elokwencji nie czynią życia słodszym!
  Prostytutkom nie wolno wchodzić do porządnych domów, ale prostytutka polityczna znajdzie sobie miejsce wszędzie!
  Jeśli wybrałeś świnię na swojego władcę, nie zdziw się, że ludziom pozwolono na grillowanie!
  Jeśli wierzysz płomiennym przemówieniom polityka krytykującego świnie, to zostaniesz upieczony na szaszłyk!
  W płomiennych przemówieniach dyktatora wyborca płonie jak ćma!
  Płomienne przemówienia polityków nie ogrzeją domu ani nie rozpalą ognia, ale możesz się nimi poparzyć i stracić trzy skóry!
  Im więcej ognia polityk ma w sobie w mowie, tym bardziej krew mrożę się w żyłach ze strachu!
  Płomienne przemówienie polityka w bitwie nie zastąpi miotacza ognia, ale sprawi, że serca ludzi będą zimne i pełne tęsknoty, nie tylko wśród wrogów!
  Polityk wygłasza płomienne przemówienia niczym smok, ale w przeciwieństwie do potwora z bajki, jego głowa nie gotuje się za siedem dni!
  Dyktator jest smokiem, tylko że nie ma siedmiu głów, lecz milion masek!
  Armia jest dla ludzi, a nie ludzie dla armii!
  Polityk marzy o wojnie, ale potrafi handlować tylko trofeami, i to nie swoimi, lecz importowanymi!
  Polityk chce dowodzić wszystkimi jak lew, ale udaje mu się wydymać tylko niektórych ludzi jak świnię!
  Polityk obiecuje każdemu darmowy ser w pułapce na myszy i darmowe mięso w postaci wyjętej świni!
  Darmowe jedzenie od polityków to makaron na uszach, ser z pułapki na myszy, zupa z kotem, dziura w pączku, owsianka brzozowa, kapuśniak z łykowym butem i wieprzowina trzeciej świeżości, która ci się podsunęła!
  ROZDZIAŁ NR 7.
  Oleg, patrząc na swój zespół, przypomniał sobie jedną z misji sił specjalnych.
  W równoległym wszechświecie Hitler nie zaatakował ZSRR w 1941 roku, lecz kontynuował ofensywę przeciwko Wielkiej Brytanii w Afryce i na Bliskim Wschodzie. Stalin zachował przyjazną neutralność, a Wehrmacht najpierw pokonał Brytyjczyków w Egipcie, a następnie zajął Bliski Wschód. Następnie nastąpił japoński atak na port w Peru i zajęcie terytoriów azjatyckich.
  A wojska niemieckie wkroczyły do Indii. A potem przeszły przez Afrykę.
  Cóż, to typowa sytuacja, kiedy walczysz nie na dwóch frontach, a na jednym. I nic cię nie powstrzymuje.
  Po podboju Afryki rozpoczęła się ofensywa powietrzna przeciwko Wielkiej Brytanii. Do walki wprowadzono potężniejsze i bardziej zaawansowane technicznie Ju-188, dysponujące ogromną mocą i siłą. A Focke-Wulfy, z ich przytłaczającą siłą... A w 1943 roku do produkcji wszedł ME-309, potężny myśliwiec jednomiejscowy.
  Zdobycie Afryki i Bliskiego Wschodu, w tym Indii, zajęło Niemcom nie więcej niż rok. Połowa ze 150 dywizji wymierzonych w ZSRR wystarczyła. Führer wyczuł jednak, że Rosja Sowiecka nie jest tak słaba, jak się wydawało na pierwszy rzut oka, i postanowił nie atakować w 1941 roku. Postanowił najpierw zebrać wszystkie swoje zasoby i wykuć potężny młot bojowy. Wielka Brytania również nie powinna zostać pozostawiona na tyłach.
  Stalin jednak pozostał raczej bierny. A potem rozpoczęła się inwazja na Wielką Brytanię. Przebiegła stosunkowo sprawnie, zajęła zaledwie dziesięć dni. Johann Marseille wyróżnił się w walce powietrznej i za zestrzelenie trzystu samolotów został pierwszym żołnierzem III Rzeszy, który otrzymał drugi Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze Srebrnymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami.
  Po upadku Wielkiej Brytanii Stany Zjednoczone wystąpiły o pokój. To prawda, że na Pacyfiku były gnębione przez Japończyków, a operacja Ikar, czyli zdobycie Islandii, przebiegła zbyt łatwo. Hitlerowi udało się odebrać Stanom Zjednoczonym kilka samolotów i zgodził się na pokój. Johann Marseille otrzymał kolejny medal za zestrzelenie 400 samolotów: niemieckiego Orła z Diamentami. To nie lada zaszczyt.
  Nastąpił okres względnego spokoju. Hitler jednak przygotowywał się do ataku na ZSRR. Powstała cała rodzina czołgów: Pantera, Tygrys II i Lew. Były one bardzo podobne do siebie, a różniły się przede wszystkim rozmiarem, kalibrem działa i grubością pancerza. Pantera miała działo 75 mm i lufę 70 litrów, Tygrys II miał działo 88 mm i lufę 71 litrów, a Lew miał działo 105 mm i lufę 70 litrów. Pojazdy te różniły się również masą i grubością pancerza. Oczywiście Pantera - najlżejszy, ważący 43 tony i z silnikiem o mocy 700 koni mechanicznych - był zwinny i miał dobrą ergonomię. Tygrys-2 okazał się znacznie cięższy - 68 ton, a z tym samym silnikiem o mocy 700 koni mechanicznych miał oczywiście gorsze osiągi i więcej awarii. Czołg Lev waży dziewięćdziesiąt ton, ale jego silnik o mocy 1000 koni mechanicznych ma gorsze osiągi, jest trudniejszy w transporcie i podatny na awarie. Grubość pancerza Pantery - przód kadłuba ma 80 milimetrów, jest nachylony, a boki 40 milimetrów, są lekko nachylone. Przód wieży ma grubość 100 milimetrów, a boki również 40 milimetrów, są nachylone. Przedni pancerz mniej więcej wytrzymuje ostrzał z najpopularniejszego radzieckiego działa 76-milimetrowego, ale pancerz boczny jest słaby. Może zostać przebity zarówno przez działa 45 mm, jak i karabiny przeciwpancerne. Czołg z pewnością ma swoje wady, ale jest zwrotny, osiągając prędkość maksymalną 55 kilometrów na godzinę na swoim podwoziu. Pancerz Tygrysa-2 jest znacznie lepszy. Przód kadłuba miał grubość 150 mm u góry i 120 mm u dołu, nachylony pod kątem 50 stopni, a boki miały grubość 82 mm, również nachylone. Czołg ten był w stanie wytrzymać ostrzał z przodu ze wszystkich radzieckich, masowo produkowanych dział przeciwpancernych, a boki mogły wytrzymać ostrzał z większości dział, w tym działa 76 mm i czołgów T-34. "Lew" był jeszcze lepiej chroniony. Jego przedni pancerz miał grubość 150 mm, zarówno górny, jak i dolny, a boki kadłuba miały grubość 100 mm i były nachylone. Przód wieży i jarzmo miały grubość 240 mm, a boki 100 mm. Ten bardzo dobrze chroniony pojazd był po prostu znakomity.
  Rodzina Mausów to osobny temat.
  Możesz oglądać czołgi i samoloty w nieskończoność.
  Krótko mówiąc, 15 maja 1944 roku rozpoczęła się inwazja III Rzeszy i wojsk koalicyjnych, a także dywizji zagranicznych i kolonialnych.
  A od wschodu zaatakowała Japonia. Co gorsza, Stany Zjednoczone również przystąpiły do wojny z ZSRR. One również chciały zdobyć terytorium.
  Pierwszy oddział składał się z dwunastu milionów żołnierzy niemieckich i zagranicznych.
  Były to potężne siły dysponujące czołgami i samolotami, w tym odrzutowymi.
  Większe siły wroga przełamały obronę wojsk radzieckich.
  I ruszyli naprzód.
  Jednak na drodze do Mińska spotkali batalion pionierów.
  Trzysta chłopców i dziewcząt pilnie kopało okopy.
  Dzieci pracowały boso. Ich małe stópki były zakurzone, a bose podeszwy wrzynały się w trzonki łopat.
  Róże już obficie kwitły na krzakach wokół nich, a chrząszcze majowe roiły się od chrząszczy. Przyjemny zapach wiosennych ziół wypełniał powietrze. Dzieci czuły łaskotanie w nozdrzach.
  Chłopcy zdjęli koszulki i opalali się w delikatnym słońcu. Ich skóra lśniła już od potu, a drobne, wciąż rozwijające się mięśnie były napięte od wysiłku.
  Ale kopali przyjaźnie i radośnie, i śpiewali:
  Gdybyśmy tylko byli pionierami, zjednoczonymi marzeniem,
  Życzymy Ci, abyś dotarł do mety zwycięsko...
  Cherubini unoszą się nad nami z mieczami,
  Będziemy godni Najwyższego Boga Ojca!
  
  Maszerujemy w szyku pod czerwonym sztandarem,
  I śpiewamy piękne piosenki z rymami...
  Będziemy w Berlinie w płonącym maju,
  I złamiemy kark faszyzmowi!
  
  Jesteśmy dziećmi Ojczyzny wielkiego słońca,
  Co daje światło komunizmu...
  A serce chłopca bije tak gwałtownie,
  Wiedzcie, że znów wyruszamy na kampanię!
  
  Dla nas geniuszem jest Lenin, a odwagą Stalin,
  Że wiara prowadzi do zwycięstwa...
  Jesteśmy przystojnymi facetami, najwyborniejszymi,
  Potrafi uderzyć tu i tam!
  
  Tylko chłopiec, ale jeszcze nie dziecko,
  Wojownik jest świetnym pionierem-aktywistą!
  I głos, gdy maszyna dzwoni dzwonkiem,
  Wiedzcie, że nazista zostanie oczerniony!
  
  Damy światu drugi oddech,
  Powstańmy z ciemności niebios...
  Szumowiny dostaną to, na co zasługują,
  Bóg Wszechmogący zmartwychwstał dla nas!
  
  Ku chwale Rosji, ku nieśmiertelnej chwale,
  Została podarowana przez Wieczną Rasę...
  Choć nasze życie, uwierz mi, jest wiecznym dramatem,
  A czasami rządzi Szatan!
  
  Lecz zło poniesie klęskę w tej walce,
  Wierz mi, wojownicy są przeznaczeni do końca...
  Kiedy nadejdzie złoczyńca, wiedz, że zemsta nadejdzie,
  Chcą krwi ze swoich gardeł!
  
  Wiem, kiedy nadejdzie koniec bitwy,
  Przyjdzie promienny Chrystus...
  Pionier wciąż ma w rękach gałązkę,
  Ale głowę wroga odetnie szablą!
  Dzieci tupały nogami i przestępowały z nogi na nogę. Były podekscytowane i radosne.
  Wśród nich pojawił się Oleg. Miał na sobie tylko szorty. Chłopiec, około dwunastu lat, miał bardzo umięśniony tors - mięśnie były wyraźnie zarysowane i wyrzeźbione. Jego skóra była opalona od opalenizny. Pozostałe dzieci wpatrywały się w niego.
  Chłopiec w wieku około trzynastu lat, Sieriożka, zapytał:
  - Kim jesteś?
  Ktoś szepnął:
  - Spójrz, jaka jesteś opalona... Zupełnie jak Arab!
  Oleg odpowiedział z uśmiechem, łapiąc bosymi palcami stóp chrząszcza majowego i ćwierkając:
  "Ktoś, kto umie walczyć!" - dodał, zręcznie machając bosą stopą i ponownie łapiąc owada. "Musimy powstrzymać hordę Hitlera".
  Alicja też się pojawiła. Też była muskularna, choć pod jasną sukienką nie było to aż tak widoczne. Dziewczyna puściła oko i zauważyła:
  - Będziemy walczyć na Ziemi, w niebie i w całkowitej ciemności! Wróg atakuje w przestworzach, będziemy walczyć do końca! Do końca!
  I pokazała opaloną pięść z wystającymi kostkami.
  Sieriożka skinął głową i powiedział:
  Ogon po ogonie,
  Oko za oko...
  Adolf Hitler nas nie opuści,
  On nas nigdzie nie zostawi!
  Ogon za ogon, oko za oko!
  I tak Oleg i Alisa przyłączyli się do kopania rowów i ziemianek. Dzieci pracowały łopatami i śpiewały;
  Który inny kraj ma dumną piechotę?
  W Ameryce mężczyzną jest oczywiście kowboj.
  Ale będziemy walczyć pluton po plutonie,
  Niech każdy facet będzie pełen energii!
  
  Nikt nie może pokonać potęgi rad,
  Chociaż Wehrmacht jest niewątpliwie fajny...
  Ale możemy zmiażdżyć goryla bagnetem,
  Wrogowie Ojczyzny po prostu zginą!
  
  Jesteśmy kochani i oczywiście przeklęci,
  W Rosji każdy wojownik od przedszkola...
  Wygramy, wiem to na pewno,
  Niech ty, złoczyńco, będziesz wrzucony do Gehenny!
  
  My, pionierzy, możemy wiele zrobić,
  Dla nas, jak wiadomo, automat nie jest problemem...
  Bądźmy przykładem dla ludzkości,
  Niech każdy z chłopaków będzie w chwale!
  
  Strzelanie, kopanie, wiedz, że to nie problem,
  Dajcie faszyście porządnego kopa łopatą...
  Wiedz, że przed nami wielkie zmiany,
  I zdamy każdą lekcję na piątkę!
  
  W Rosji każdy dorosły i chłopiec,
  Potrafi walczyć bardzo zaciekle...
  Czasami jesteśmy nawet zbyt agresywni,
  W chęci zdeptania nazistów!
  
  Dla pioniera słabość jest niemożliwa,
  Chłopiec jest zahartowany niemal od kołyski...
  Wiesz, z nami trudno się kłócić.
  A argumentów jest cała masa!
  
  Nie poddam się, wierzcie mi,
  Zimą biegam boso po śniegu...
  Diabły nie pokonają pioniera,
  Zmiażdżę wszystkich faszystów swoją wściekłością!
  
  Nikt nas, pionierów, nie upokorzy,
  Jesteśmy z urodzenia silnymi wojownikami...
  Bądźmy przykładem dla ludzkości,
  Cóż za olśniewający łucznicy!
  
  Kowboj to oczywiście także Rosjanin,
  Dla nas zarówno Londyn, jak i Teksas są miejscami rodzimymi...
  Zniszczymy wszystko, jeśli Rosjanie będą w dobrej formie,
  Trafimy wroga prosto w oko!
  
  Chłopiec również trafił do niewoli,
  Został upieczony na ogniu...
  Ale on tylko śmiał się w twarz katom,
  Powiedział, że wkrótce zdobędziemy także Berlin!
  
  Żelazko rozgrzano do gołej pięty,
  Naciskali na pioniera, ale on milczał...
  Chłopiec musiał mieć sowieckie wykształcenie,
  Jego Ojczyzna jest jego wierną tarczą!
  
  Połamali palce, wrogowie włączyli prąd,
  Jedyną reakcją jest śmiech...
  Bez względu na to, jak bardzo Fritzowie bili chłopca,
  Ale sukces przyszedł do katów!
  
  Te bestie już go prowadzą na szubienicę,
  Chłopiec chodzi cały ranny...
  Na koniec powiedział: Wierzę w Roda,
  A potem nasz Stalin przyjedzie do Berlina!
  
  Gdy się uspokoiło, dusza pobiegła do Rodziny,
  Przyjął mnie bardzo życzliwie...
  Powiedział, że dostaniesz całkowitą wolność,
  I moja dusza znów się ucieleśniła!
  
  Zacząłem strzelać do szalonych faszystów,
  Dla chwały klanu Fritzów zabił ich wszystkich...
  Święta sprawa, sprawa komunizmu,
  To da pionierowi siłę!
  
  Sen się spełnił, idę przez Berlin,
  Nad nami znajduje się cherubin o złotych skrzydłach...
  Przynieśliśmy światło i szczęście całemu światu,
  Ludzie Rosji - wiedzcie, że nie zwyciężymy!
  Na niebie pojawiły się niemieckie samoloty szturmowe. Niemieckie siły powietrzne są tu o wiele potężniejsze niż w rzeczywistości. Zarówno chłopcy, jak i dziewczęta muszą się kryć.
  Dzieci wskakiwały do okopów i maskowały się gałęziami lub rzucały na siebie coś zielonego i plamistego.
  Tymczasem Oleg i Alisa nie tracili opanowania. Zapierając się bosymi stopami, dzieci z kosmosu wystrzeliły z procy w kierunku wroga. Wybuchy wyrzuciły fragmenty antymaterii, które eksplodowały w niemieckich szturmowców i roztrzaskiwały ich na mnóstwo odłamków.
  Chłopiec w czerwonym krawacie Oleg zauważył:
  - Jesteśmy pionierami!
  Alicja ponownie wystrzeliła z procy i pisnęła:
  - Cześć bohaterom!
  I tak dzieci ery kosmicznej zaczęły wysyłać śmiercionośne dary, używając maleńkich fragmentów antymaterii. Niemieckie samoloty szturmowe - potężny Focke-Wulf i ME-129 - doznały poważnych uszkodzeń i wycofały się.
  Alicja ćwierkała, strzelając ponownie do wroga:
  - Nasza technologia jest silna!
  Dołączyła do nich Natasza. Dziewczyna miała swoją wymyślną, siedmiokolorową fryzurę, ale była ubrana w pionierską sukienkę i boso. Strzelała z pistoletu z cząsteczkami antymaterii.
  To jest dziewczynka.
  Oleg wystrzelił z procy i ryknął:
  - Tak trzymaj!
  Natasza wystrzeliła z pistoletu i potwierdziła:
  - Tak, tak trzymaj!
  Alicja dodała, strzelając:
  - Focke-Wulfie, jesteś jak spalone mięso!
  Dwie dziewczynki i chłopiec również chwycili igły i bosymi palcami stóp rzucili w nie stopami swoich dzieci. Przelecieli obok i przebili Focke-Wulfa, a niemieckie samoloty natychmiast zaczęły do siebie strzelać, zadając obrażenia swoimi karabinami.
  W związku z tym atak się nie powiódł, a naziści zaczęli uciekać.
  Batalion pionierów wyskoczył ze schronów. Chłopcy i dziewczęta radowali się.
  Sieriożka zauważył:
  - Brawo! Jesteście świetni! Jak wy to robicie?
  Oleg odpowiedział z uśmiechem:
  - Wiem na pewno, że wszystko co niemożliwe jest możliwe!
  Nie było czasu, by oddać hołd bohaterom. Niemieckie czołgi ruszyły do ataku. Były Tygrysy, Lwy, Pantery i Ferdynandy. A naziści ruszyli lawiną.
  Do trójki dzieci dołączyli Petka w krótkich spodenkach i Masza w sukience pionierskiej.
  Młodzi wojownicy byli oczywiście boso i mieli na sobie czerwone krawaty. Jako broń nosili harmonijki. Harmonijki te emitowały ultradźwięki, które powodowały odkształcanie się i kurczenie metalu czołgów Hitlera.
  Masza i Petka, podwinąwszy bose stopy, zaczęli grać na akordeonach.
  I rozległ się dźwięk, który sprawił, że stoły Panter i Tygrysów zwinęły się w rurki.
  Oleg wystrzelił z procy, zniszczył niemiecki czołg i ryknął:
  - Nie pozwolimy wrogom dotrzeć do Mińska!
  Masza zagrała na akordeonie i odpowiedziała:
  - Nie przegapimy tego!
  Natasza również strzeliła do wroga z pistoletu. Zerwała wieżyczkę Tygrysa i zaćwierkała:
  - Będziemy walczyć o zwycięstwo!
  A wojownik również nagle się wzbija i uderza wroga. A potem Alicja dodaje swoją procą.
  A reszta pionierów śpiewała chórem, aby podtrzymać pogodnego ducha; ściślej mówiąc, Oleg Raketny śpiewał, a reszta podchwytywała;
  Jestem współczesnym chłopcem,
  Dla mnie komputer to najwyższa klasa.
  Nawet jeśli morze gwałtownie się wzburzy,
  Faszystowski jeżozwierz nas nie połknie!
  
  Jestem wojownikiem, bezczelnym od kołyski,
  Siedząc na nocniku, strzelił laserem...
  Jest dużo chłopców i dziewcząt,
  Dla kogo Stalin jest ideałem!
  
  Wszystko potrafię zrobić za pomocą odpowiedniego żartu,
  Laptop, więc uderz ich w głowę.
  Uczynimy świat tak interesującym, że aż bolesnym,
  Rosjanie są przyzwyczajeni do wygrywania wszędzie!
  
  Skończyłem, żartobliwie, jako chłopiec, w wojnie światowej,
  Bardzo dobrzy faceci w szybkiej wojnie...
  Z faszystów mogę zrobić kotlet,
  Przecież lenistwo wcale mi nie odpowiada!
  
  Dla chłopca nie ma przeszkód, uwierz mi,
  Będzie w stanie pokonać Fritzów...
  Już niedługo na Ziemi odbędą się parady,
  Niedźwiedź wpadł we wściekłość i zaryczał!
  
  Jestem takim fajnym facetem,
  Pionierem bitew był...
  Dla mnie wojna to nic wielkiego,
  A Führer krzyczał wulgaryzmy na próżno!
  
  Oto zima, chodzę boso po mrozie,
  Odsłoniwszy zęby, biegnę szybko.
  Moja dziewczyna ma rude warkoczyki,
  I śmiertelny dar dla wroga!
  
  Tutaj, chłopcze, dzielnie pokonaj faszystów,
  Tam Stalin osobiście mi rozkazał...
  Palec naciska spust,
  Rozbiłem potężnego "Tygrysa"!
  
  To, czego chcieli Fritzowie, dostali,
  Cała trumna chłopców ode mnie.
  Chłopiec przejechał kilka szalonych mil,
  Uderzyć faszystów prosto w czoło!
  
  Uwierz nam, nic nas nie powstrzyma,
  Faszysta nigdy nie wygra.
  Nawet szalony król na tronie,
  Nawet zły pasożytniczy zdrajca!
  
  Jesteśmy odważnymi chłopcami,
  I przyzwyczaili się do pokonywania Fritzów...
  Przecież nawet przedszkolaki są odważne w walce,
  Zawsze zdajemy egzaminy z doskonałymi wynikami!
  
  Słowianie nie mogą znieść upokorzenia,
  Stańmy wszyscy mocno przeciwko Fritzom...
  Bo w sercach płomień zemsty płonie,
  Zmiażdżmy naszych wrogów stalową ręką!
  
  Rosyjskie plemię to plemię olbrzymów,
  Jesteśmy w stanie zniszczyć zło na strzępy.
  Przecież ludzie i armia to jedność,
  Żeby dać faszystom solidne lanie!
  
  Nie będziemy w stanie ponieść porażki,
  No cóż, w takim razie my sami nie jesteśmy warci ani grosza.
  Poproś sąsiada o wybaczenie -
  Powstań z kolan, mój kraju!
  
  Mamy rakiety, samoloty,
  Ale za Fritzem kryje się potężny Wujek Sam.
  W przyszłości będziemy budować statki kosmiczne -
  I śmiało budujmy komputer!
  
  Naszej siły nie da się po prostu zmierzyć,
  Ona jest jak wściekły wulkan...
  Kto sieje proso na łące,
  No to wywołamy huragan!
  
  Nie ma na planecie miejsca wyżej położonego niż Ojczyzna,
  Więc każdy z nas jest wojownikiem i wojowniczką.
  Dzieci śmieją się z radości i szczęścia,
  Smutek i żal znikną - koniec!
  
  A kiedy spacerujemy po Berlinie,
  Mostek wyznacza krok chłopakom.
  Cherubini oświetlają nam drogę,
  Każdy jest czarodziejem, potężnym magikiem!
  W trakcie śpiewania piosenki dzieci strzelały do czołgów Hitlera, jednocześnie rzucając małymi palcami u stóp igłami w wrogów.
  Arkasza i Małgorzata również dołączyli do bitwy. Młodzi geniusze grali na dudach, które wypaczały i spłaszczały niemieckie czołgi.
  To zabawne, ale chłopiec i dziewczynka bawili się nimi bosymi palcami u stóp. I to było takie fajne i cudowne.
  Dzieci wykonały wesołe piosenki...
  W ten sposób niemal wszystkie czołgi III Rzeszy na tym kierunku zostały zniszczone, a atak załamał się.
  Oleg zauważył:
  - Jesteśmy wspaniali!
  Ale wtedy piechota ruszyła do ataku. Oczywiście na linii frontu stacjonowali czarni wojownicy, Hindusi i Arabowie. Byli wykorzystywani jak mięso armatnie.
  Alicja wystrzeliła z procy, rozrzucając wrogich żołnierzy we wszystkich kierunkach i zagruchała:
  - Ludzie giną na próżno!
  Natasza wystrzeliła z pistoletu i zanotowała:
  - I mi ich żal!
  Petka zaczął grać na harmonijce, zsyłając na wroga niszczycielską kaskadę śmierci i powiedział:
  - Nasza siła tkwi w technologii!
  Maszka, emitując ultradźwięki, które zamieniały nacierającą piechotę w papkę, gruchała:
  - Tak, nasze technologie są hiper i super!
  Margarita zauważyła, grając na dudach i poruszając bosymi palcami u stóp:
  - Tak, wszystko będzie wspaniale!
  Arkasha krzyknął, również używając instrumentu muzycznego:
  - Nasza moc jest nie do odparcia!
  Pozostałe dzieci również strzelały do piechoty i rzucały w przeciwnika ładunkami wybuchowymi, które eksplodowały, rozrzucając odłamki.
  Młodzi wojownicy walczyli z rozpaczą.
  Jedna z dziewcząt, pokazując bose obcasy, wepchnęła minę pod Niemca i zaćwierkała:
  - Za Ojczyznę Sowietów!
  A mina eksplodowała wśród Arabów zwerbowanych przez nazistów. To dopiero strzał.
  A potem dwóch kolejnych chłopców oddało strzał z karabinu maszynowego. Opierając się na bosych stopach, dzieci oddały celny strzał. I to było imponujące i celne. Nadciągająca horda została dosłownie zmieciona w pył.
  Oleg wystrzelił z procy trzy cząstki antymaterii naraz i zanotował:
  - Cóż za maszynka do mięsa!
  Alicja poprawiła się, strzelając również z procy:
  - A dokładniej, karabin plazmowy! Ale wygrywamy!
  Chłopiec-terminator śpiewał:
  - Ale szczerze mówiąc,
  Pokonuję wszystkich bez wyjątku...
  Nie może, nie może być,
  Płynie krew - to pewne!
  A zdziesiątkowana horda, ponosząc kolosalne straty, rzuciła się do ucieczki.
  ROZDZIAŁ NR 8.
  Aleksandra Rybaczenko, mieszkając ze swoją młodą bandą w katakumbach, nie wahała się napisać czegoś interesującego i ekscytującego.
  Panzerfausty są prymitywne, mają zasięg nie większy niż sto metrów. Ale wciąż mogą stanowić problem. Na razie jednak nie ma ich zbyt wiele, więc rozgromcie chińskie wojska.
  A dziewczyny naprawdę kosią i eksterminują. To prawdziwe superwojowniczki. A członek radzieckiego Komsomołu to koszmar dla chińskiej armii.
  I tak dziewczyny rzucają ładunkami wybuchowymi bosymi stopami i dosłownie rozrywają chińskich żołnierzy na strzępy. Odrywają im ręce, nogi i głowy. To naprawdę zabójcze.
  A Natasza piszczy:
  - Chwała komunizmowi! Chwała Breżniewowi!
  Zoya dodaje z dziką furią:
  - Obyśmy odnieśli zwycięstwo w świętej wojnie!
  I rzuca granat bosą, zaostrzoną stopą. To prawdziwa komsomolska dziewczyna. I ma taką smukłą talię i bujne biodra.
  Jest czerwiec, prawie jak lato, a walka boso i w samym bikini jest przyjemna. A lato na Dalekim Wschodzie jest gorące.
  A Chińczycy kontynuują atak. Dziewczyny, bez namysłu, strzelają do nich rakietami Grad. Sieją prawdziwe zniszczenie. I masa chińskich żołnierzy ginie.
  Swietłana i Nadieżda rozstawiły potężny karabin maszynowy Dragon i zaczęły strzelać pięć tysięcy pocisków na minutę. I dosłownie przerzedziły chińskie wojska. To była prawdziwie totalitarna destrukcja.
  Dziewczęta oparły się na bosych stopach i zaśpiewały:
  I bitwa trwa dalej,
  Zły ogień Mao wrze...
  A Breżniew jest taki młody,
  Uderzenia z Gradem!
  Wojownicy są naprawdę twardzi i silni, a ich bose stopy są niesamowicie zwinne. I rzucają granatami z wielką wprawą.
  Aurora z kolei to również wojowniczka. Po prostu pójdzie i rozwali wroga bazooką. Chińczykom zostało już bardzo mało sprzętu; w walce używają głównie piechoty. Co prawda, czasami nadal używają domowej roboty skuterów i rowerów. I starają się zwiększyć swoją prędkość.
  Ale rowery, trzeba przyznać, nie radzą sobie zbyt dobrze w trudnym terenie. A jazda na rowerze i strzelanie jednocześnie jest trudne. Chyba że z tyłu umieści się strzelca. A dla ogromnej armii chińskiej i milionów jej milicjantów brakuje nawet karabinów. Niektórzy chińscy bojownicy używają w bitwie proc i łuków.
  Armia ZSRR ponosi jednak nadal straty, szczególnie w walce wręcz.
  A tutaj belka, miecze i procy już mogą wyrządzić szkody. Zwłaszcza jeśli igły są trujące. I Armia Czerwona mogłaby je zdobyć.
  Kolejną innowacją są drewniane czołgi na gąsienicach rowerowych. Oczywiście, pełnią one głównie funkcję psychologiczną. Stwarzają jednak również poważne problemy, gdy są używane w dużych ilościach, zwłaszcza jeśli armata jest miotaczem ognia.
  Z bliska wojska radzieckie mogłyby zostać przytłoczone. Armia Breżniewa napotyka więc na pewne trudności.
  Najważniejsza jest duża liczba chińskich żołnierzy. Chiny mają nie tylko kilkakrotnie większą populację niż ZSRR, ale także wyższy odsetek mężczyzn. I to wykorzystują.
  Alina i jej drużyna walczą z armią Mao. Wojownicy są naprawdę wyjątkowo odważni.
  I popisują się swoimi niesamowitymi akrobacjami. I spójrz, jak rozgromili Chińczyków.
  Dokonuje się więc symboliczna eksterminacja. A ciosy zadawane wrogowi są rzeczywiście potężne.
  Alyonuszka, oto jak wystrzelić minę odłamkowo-burzącą w kierunku skupiska chińskich żołnierzy.
  I tak rozlatują się w różnych kierunkach. Oto mord wojowników Niebiańskiego Imperium.
  Alina z uśmiechem zauważa podczas robienia zdjęć:
  - To naprawdę była kaskada zniszczeń!
  Dziewczyna Masza zauważa:
  "To nie jest zwykła kaskada. Czasami kończą nam się naboje nawet przed chińskimi żołnierzami, którzy nie oszczędzają życia!"
  Wojownicy nawet poczuli smutek. Tak, muszą zabijać ludzi w ogromnych ilościach.
  A oto rakiety Grad, które uderzają. Obejmują duże obszary piechotą, co jest całkiem skuteczne.
  W drużynie jest też Oksana, dziewczyna, która również posługuje się całkiem niezłymi i skutecznymi technikami destrukcji.
  A wojownicy działają z niezwykłą skutecznością. A teraz Chińczycy znów są bezlitośnie bombardowani przez samoloty szturmowe rakietami i pociskami odłamkowymi.
  Stosowane są również inne taktyki. W ataku używa się czołgów uzbrojonych w maksymalnie dziesięć karabinów maszynowych każdy. Działo jest małego kalibru, ale szybkostrzelne i strzela pociskami odłamkowo-burzącymi.
  I desperacko atakują wrogą piechotę. I trzeba przyznać, że całkowicie wypierają wroga.
  Istnieją również działa samobieżne uzbrojone wyłącznie w karabiny maszynowe lub w działka lotnicze, które są dość skuteczne w walce z piechotą.
  Chińczycy starają się przyspieszyć przemieszczanie swoich wojsk. Coraz modniejsze stają się domowej roboty skutery i rowery. Znacznie ułatwiają one poruszanie się po polach minowych.
  Wojska radzieckie szukają sposobów walki z nimi.
  Breżniew jeszcze nie jest stary i nie jest zniedołężniały; próbuje przewodzić z pewną wprawą. Inni generałowie też próbują. Nawet Wasilewski i Żukow zostali zwerbowani do służby wojskowej. Mówią, że potrzebują twojego strategicznego geniuszu.
  Zróbmy coś bardziej lub mniej energicznego. A konkretnie, masowe użycie czołgów. I mnóstwo karabinów maszynowych. Jak dotąd Chiny nie odpowiedziały.
  Ale istnieją jeszcze terytoria już okupowane przez Chińczyków.
  Chłopiec o imieniu Sieriożka i dziewczynka o imieniu Dasza wyruszyli na misję zwiadowczą. Mają zaledwie dziesięć lat i istnieje szansa, że Chińczycy ich nie podejrzewają.
  Dzieci oczywiście chodziły boso. Po pierwsze, bo im się to podobało, a lata na Dalekim Wschodzie są znacznie gorętsze niż w strefach umiarkowanych. Po drugie, wyglądały przez to bardziej jak żebracy i budziły mniej podejrzeń.
  Przyzwyczaili się już do chodzenia bez butów; ich stopy stały się szorstkie i wygodne, a bose stopy lekkie. I oczywiście mają koszyki do zbierania grzybów i jagód.
  Sieriożka westchnął i zauważył:
  - Jesteśmy komunistami, oni są komunistami i jednocześnie walczymy!
  Dasza zgodziła się z tym:
  - Tak, czerwoni, przeciwko czerwonym - to straszne!
  A dzieci szły dalej, pluskając bosymi stopami. Dasza myślała, że jest jak Gerda, która idzie szukać swojego brata Kaja. Co prawda, Sieriożka była już obok niej, a jej przybrany brat już się znalazł. I jakie to cudowne. Tylko zapach zwłok był przytłaczający. Zginęło tylu Chińczyków, a także wielu radzieckich żołnierzy. Cóż za bezsensowna wojna! I to była rzeczywiście największa tragedia obu narodów.
  Mao Zedong jest już stary, ma siedemdziesiąt pięć lat i oczywiście chce zapisać się w historii, za wszelką cenę. To już zostało zapisane. Ale on chce być nie tylko jednym z wielu, ale pierwszym i wyjątkowym.
  I dokonać tego, czego nie udało się dokonać ani Napoleonowi, ani Hitlerowi: pokonać ZSRR.
  I to stało się obsesją Mao Zedonga! W rzeczy samej, dlaczego nie zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę? Zwłaszcza że okupacja i utrzymanie całych Chin i tak była dla ZSRR mało realna.
  Niebiańskie Imperium ma również ogromną przewagę w siłach lądowych. Ma jednak mniej piechoty, a jednocześnie jest znacznie słabsze pod względem wyposażenia. A właściwie nawet nie znacząco, ale wielokrotnie słabsze.
  Zatem wskaźnik strat jest w przypadku Chin nieproporcjonalnie wysoki.
  Jednak w przeciwieństwie do Hitlera Mao mógł sobie na to pozwolić.
  Dasza zapytała Sieriożkę:
  - Powiedz mi, czego najbardziej boisz się na świecie?
  Chłopiec odpowiedział logicznie:
  - Najbardziej boję się tego, że mogą mnie uznać za tchórza!
  Następnie dziewczyna zapytała:
  - A co jeśli Chińczycy cię złapią i zaczną bić bambusowymi kijami po twoich bosych, dziecięcych piętach?
  Sieriożka stwierdził zdecydowanie:
  - Zacisnę zęby i będę milczał!
  Dasza nalegała:
  - A co jeśli przyłożymy pochodnię do bosej stopy dziecka, a płomień żarłocznie poliże jego piętę?
  Chłopiec stwierdził zdecydowanie:
  - I nawet wtedy nic im nie powiem! A żeby nie krzyczeć, zaśpiewam!
  Dziewczyna roześmiała się i odpowiedziała:
  - Tak, to będzie wspaniałe!
  Dzieci spotkał chiński strażnik. Spojrzał na nie. Sieriożka i Dasza były ubrane dość skąpo, miały bose i zakurzone stopy, a kosze puste. I pozwolili im przejść. Co prawda, jedno z nich, żartem, rozbiło garnek i rzuciło żar z ogniska pod bose stopy dzieci. Ale Dasza śmiało ruszyła naprzód, nawet nie mrugając okiem.
  I Sieriożka też. Dzieci uczono chodzić boso jeszcze przed wojną i starały się wybierać najtrudniejsze ścieżki. I przez to ich stopy zrobiły się bardzo twarde i zrogowaciałe.
  Tymczasem młodzi partyzanci policzyli niemal wszystkie działa wroga, których nie było wiele. Ale wśród nich były amerykańskie haubice. Stany Zjednoczone najwyraźniej zaczęły sprzedawać broń Chinom, żeby zrobić na złość ZSRR. I to było alarmujące.
  Dasza szepnęła:
  - No to mamy poważne kłopoty! A wróg coś knuje.
  Sieriożka powiedział pewnie:
  - Wróg zamierza przeprowadzić duży atak piechoty, przy wsparciu artylerii i czego jeszcze.
  Chłopiec i dziewczynka policzyli działa i ciężarówki i ruszyli dalej. Jak dotąd nie widzieli żadnych czołgów. W rzeczywistości Chiny nie mają jeszcze przemysłu, który pozwoliłby na masową produkcję takich pojazdów. To nie jest potężny potwór gospodarczy, który pojawił się w XXI wieku. Jedyne pojazdy, jakie tu można spotkać, to te najbardziej prymitywne, rowery i skutery - to właśnie chińska technologia. Nawet samochody, które tam są, są produkowane w Ameryce, używane i przestarzałe.
  Rzeczywiście, Stany Zjednoczone jeszcze nie sprzedają czołgów Chinom. Po pierwsze, amerykańskie czołgi są znacznie gorsze od radzieckich, zwłaszcza pod względem pancerza przedniego i siły ognia. No, może z wyjątkiem starego T-54. Po drugie, amerykańskie pojazdy są dość ciężkie i nie nadają się szczególnie do walki na Syberii. Po trzecie, czołgi są dość drogie i trudne w utrzymaniu, a amerykańskie czołgi wymagają wysokiej jakości benzyny.
  Chińczycy z lat 60. po prostu nie potrafili go opanować. Ani seria M, ani nawet prostsze Petony. Amerykanie dostarczali głównie wycofane z eksploatacji Shermany, ale nawet one potrzebowały wysokiej jakości benzyny, a te czołgi były słabe nawet w starciu z T-54. Były po prostu jak trumny na kołach, i to wysokie.
  Sieriożka, który podobnie jak wielu chłopców fascynował się czołgami, zastanawiał się, co by się stało, gdyby Niemcy zastosowali w 1943 roku ciasną konstrukcję, taką jak Leopard?
  Ta koncepcja "lekkiego Tygrysa Królewskiego" (Tiger II Ausf. 40t) jest uważana przez historyków pojazdów pancernych za najgroźniejszą "straconą szansę" Rzeszy. Gdyby Hitler powstrzymał swoją megalomanię w 1943 roku i przyjął tę 40-tonową "skompaktowaną" wersję zamiast 68-tonowego potwora, bitwa pod Kurskiem i cały przebieg wojny wyglądałby inaczej.
  Oto analiza techniczna tej "stalowej igły" z 1943 roku:
  1. TTX: Gęstość i ukrycie
  40 ton: To masa Pantery, ale z pancerzem i działem czołgu ciężkiego. Osiągnięto to dzięki niezwykle ciasnemu rozmieszczeniu (załoga siedzi ramię w ramię) i wyeliminowaniu zbędnej objętości wewnętrznej.
  Niska sylwetka: Czołg ma zaledwie 2-2,2 metra wysokości (jest niższy od T-34!), co sprawia, że niemal nie sposób go dostrzec, jeśli ukrywa się w wysokiej trawie lub życie w pobliżu Prochorowki.
  Pancerz: Ze względu na niewielkie rozmiary, 40 ton wystarcza do stworzenia pancerza wieży i kadłuba o grubości 150-180 mm pod ekstremalnymi kątami. Efektywna ochrona wynosi ponad 250 mm.
  2. Pistolet ogniowy: 88 mm L/71
  W 1943 roku ta broń była absolutnym wyrokiem śmierci. Mogła przebić każdy radziecki czołg (w tym KW i wczesne czołgi IS) z odległości 2,5-3 km.
  Snajper w zasadzce: Niski, kompaktowy Tygrys-2 dziesiątkuje radzieckie korpusy pancerne, zanim jeszcze dostrzegą wroga. Ważąc 40 ton, zachowuje mobilność czołgu średniego, łatwo zmieniając pozycje.
  Tak, to prawdziwy koszmar i dystopia najwyższego poziomu.
  Podsumowanie: Czy mógłby wygrać?
  Tak, na poziomie taktycznym.
  W 1943 roku ZSRR nie dysponował bronią umożliwiającą skuteczne zwalczanie tak trudno dostępnych i opancerzonych celów z dużej odległości.
  Pojazd o masie 40 ton przejeżdżałby przez wszystkie mosty i nie grzązł w błocie, w przeciwieństwie do prawdziwego "Tygrysa Królewskiego".
  Na szczęście, dopiero w grudniu 1943 roku, wypuszczono na rynek znacznie cięższe, wyższe i bardziej niezgrabne Tiger-2. Nie okazały się one skuteczne.
  W praktyce E-10 był niewątpliwie najlepszym niemieckim czołgiem, nie ze względu na swoją moc, ale ze względu na najlepszy stosunek jakości do ceny. Ten lekki, dwunastotonowy pojazd był uzbrojony jak zmodernizowany T-4 i oferował mniej więcej porównywalną ochronę. Był jednak znacznie prostszy w produkcji, tańszy i miał bardzo niską sylwetkę, przez co trudno go było trafić. A jednocześnie był niezwykle szybki i zwrotny.
  Chłopiec i dziewczynka szli dość długo. Czuli się dobrze i szczęśliwie. Było ciepło, wiał delikatny wiatr. Chodzenie boso w ten sposób było czystą przyjemnością.
  Sieriożka zauważył:
  - Czas pokazać nasz charakter!
  Dasza zachichotała i zauważyła:
  - Wszystko jest możliwe, jeśli jesteś ostrożny!
  Dzieci ruszyły dalej, czując się dobrze i szczęśliwie. Chociaż były głodne. Ale jest pewien haczyk: jeśli zjesz za dużo, trudno będzie ci chodzić. Jak powiedział kiedyś jeden z mędrców: pełny brzuch daje zajęcie.
  Sieriożka myślał podobnie. Załóżmy, że walczą ze sobą E-10 i T-34-85. To pojedynek dwóch pojazdów: lekkiego niemieckiego działa samobieżnego i cięższego radzieckiego czołgu z większą wieżą. To rzeczywiście interesująca konfrontacja. Niemiecki czołg jest praktycznie nie do zauważenia w zasadzce i w wysokiej trawie.
  Seryozhka śpiewała:
  - I pędzą do ataku, te śmiałe maszyny! Morskie żywioły, morskie żywioły!
  Daria poprawiła z uśmiechem:
  - Czołgi to jedno, ale morze to zupełnie co innego!
  Sieriożka, tupiąc bosymi nogami, zgodził się:
  - To prawda!
  Chłopiec zagwizdał i ruszył dalej. Generalnie, kiedy jest się młodym, świat wydaje się dobry i fajny, nawet podczas wojny.
  I dzieci zaczęły śpiewać:
  Jesteśmy dziećmi komunistycznych pionierów,
  Ci, którzy chcą podnieść kraj...
  Hitler będzie wściekle odpowiadał za swoją złośliwość,
  Zmiażdżymy Szatana, uwierz mi!
  
  Złożyliśmy przysięgę przed Bogiem,
  A Lenin oddał serce młodym...
  Och, nie oceniaj pionierów zbyt surowo,
  I Wszechmogący obdarzył nas większą siłą!
  
  My, boso, chłopcy, poszliśmy na przód,
  Chcieli walczyć, chronić swoją ojczyznę...
  Dla nas, chłopców i dziewcząt z warkoczami,
  A nasza lojalność jest mocną zbroją!
  
  Tu, pod Moskwą, toczyły się walki,
  Czołgi płonęły, asfalt się topił...
  Zobaczymy, myślę, że osiągnęliśmy komunizm,
  A wy, faszyści, chwyćcie za miecz!
  
  Nie wierzcie w to, ludzie, Hitler nie jest wszechmocny,
  Choć idea Führera żyje...
  I uderzyliśmy faszystów mocno,
  Rozpoczynamy tę wielką kampanię!
  
  Nie będziemy się lękać wrogów Rusi,
  Kochamy nasz ojczysty ZSRR...
  Nie jesteś rycerzem z duszą klauna,
  Dajmy przykład królestwa Bożego!
  
  Hitler nie wie, że zostanie dotkliwie pobity,
  Choć moce piekła szaleją w nim...
  A pasożytnicze Fritzowie nadchodzą,
  Który zaleje pokój ogniem!
  
  Wielkość Rosjan polega na tym, że wygrywają grając,
  Chociaż kryje się za tym kolosalna ilość pracy...
  Zwycięstwo nadejdzie, wierzę w wspaniały maj,
  A Führer będzie zupełnie nieprzytomny!
  
  To jest nasza wiara, siła komunizmu,
  Niech ZSRR wiecznie prosperuje...
  Zmiażdżymy, wiesz, jarzmo faszyzmu,
  Oto armia, w którą przekształciła się Rosja!
  
  Fritzowie zostali zmiażdżeni pod Stalingradem,
  Rozpoznali naszą silną pięść...
  I rozdawaliśmy fajne prezenty,
  I uderzyli dyktatora w ryj!
  
  Mój piękny kraj Rosja,
  W Arktyce kwitną jabłonie...
  Swaróg i Stalin są Mesjaszami,
  Naziści uciekają przed bojownikami Rusi!
  
  Oto jak piękny jest wszechświat,
  Gdy nad nim świeci komunizm...
  A próby będą dla zbudowania,
  Lot tylko w górę i ani chwili w dół!
  
  Zdobyliśmy Pałac Zimowy z dzikim, czerwonym krzykiem,
  Złamali kręgosłup Białej Gwardii...
  Wrogowie Rosji i komunizmu zostali pokonani,
  Nadal mamy trofea na lunch!
  
  Trzymaliśmy Stalina bardzo mocno,
  Dziewczyny boso w każdy mróz...
  Stałeś się, uwierz mi, silną osobą,
  A pionier wyrósł na rycerza!
  
  Nie, Rosja nigdy się nie załamie,
  Nieśmiertelny Lenin wskazuje drogę...
  Nie boimy się płomienia koloru połysku,
  A Rosjanie nie mogą odwrócić się od komunizmu!
  
  
  W imię naszej matki Rosji,
  Zjednoczmy nasze serca w jeden wieniec...
  Hurra, krzyknęły głośno dziewczyny,
  Niech wielkie marzenie się spełni!
  Tak, naszą wiarą jest zawsze być z naszymi ojcami,
  A jeśli można prześcignąć swoich przodków...
  Zawsze będziemy odważnymi młodymi mężczyznami,
  Choć wygląda na nie więcej niż dwadzieścia lat!
  
  Wierzcie mi, kochamy naszą Ojczyznę,
  Chcemy, aby szczęście trwało wiecznie...
  Wierz mi, Lucyfer nas nie zniszczy,
  Przyjdzie lato - chłód zniknie!
  
  W Rosji wszystko będzie kwitło bardzo bujnie,
  To tak, jakby kłopoty zniknęły ze świata...
  Wierzę, że era komunizmu nadejdzie,
  Bogactwo i radość będą wieczne!
  
  Nauka wskrzesi tych, którzy zginęli w bitwie,
  Ludzie będą mieli wieczną młodość...
  A człowiek jest jak Wszechmogący,
  Zniknie, wiem, na zawsze, ten złoczyńca!
  
  Krótko mówiąc, szczęście jaśnieje dla każdego we wszechświecie,
  Wszyscy ludzie na świecie są jak jedna rodzina...
  Dzieci śmieją się i bawią w raju,
  Zakochasz się we mnie dzięki piosence!
  Tak śpiewali z wielką pasją, furią i inspiracją.
  Wtedy Sieriożka zapytał:
  - Który czołg jest Twoim zdaniem silniejszy, Sherman czy T-34?
  Daria odpowiedziała logicznie:
  - To zależy od Shermana i T-34. Oba pojazdy mają swoje zalety i wady. Nie da się powiedzieć, który jest lepszy, a który gorszy!
  Chłopiec-partyzant zauważył:
  "Cóż, to kwestia dyskusyjna. Na przykład amerykański czołg miał hydrostabilizator, który pozwalał mu celnie strzelać w ruchu, czego T-34 nie potrafił. Ale radziecki czołg miał niższą sylwetkę, przez co był znacznie trudniejszy do trafienia i mniej widoczny".
  Dziewczyna-partyzantka demonstracyjnie ziewnęła i odpowiedziała:
  - To dość nudna rozmowa o tych czołgach! Może zamiast tego porozmawiajmy o samolotach!
  Sieriożka roześmiała się i odpowiedziała:
  - Możemy o tym porozmawiać! Nie chciałbyś zaśpiewać?
  Daria roześmiała się i zaprotestowała:
  - Jak długo jeszcze będziesz śpiewać? Niedźwiedź mi nadepnął na ucho!
  Dzieciaki były radosne. Po co miałyby rozmawiać o czołgach?
  Może powinniśmy porozmawiać o różnych rodzajach lodów? Na przykład o lodach w czekoladzie? A może jeszcze lepiej o lodach ananasowych lub mango?
  I tak w zasadzie zaczęli się bawić.
  Chłopiec-partyzant zauważył:
  - Robienie czegoś, co jest absolutnie niedozwolone,
  Jest słodsze nawet od lodów!
  Dziewczyna-partyzantka potwierdziła:
  - Trudno się z tym nie zgodzić!
  A dzieci-wojownicy pisnęły:
  Rosja jest ojczyzną planety,
  Zawiera najukochańsze sny...
  Wiedz, że zarówno dorośli, jak i dzieci są szczęśliwi,
  Po prostu nie potrzeba żadnego dodatkowego zamieszania!
  
  Gdy przyjdzie Najwyższy, będzie słońce,
  Jabłonie zakwitną na Marsie...
  Chińczycy i Japończycy są zjednoczeni,
  Amerykanin i Rosjanin są na tej samej ścieżce!
  
  Zjednoczą idee komunizmu,
  I zaufaj marzeniu Lenina...
  Odrzućmy obrzydliwość cynizmu,
  Twórzmy piękno we wszechświecie!
  ROZDZIAŁ NR 9.
  Wojna trwa. Produkuje się coraz więcej nowych radzieckich pojazdów. Priorytetem są karabiny maszynowe. Eksperymentują również z ultradźwiękami. Podobnie jak w powieści "Tajemnica dwóch oceanów", broń ultradźwiękowa okazuje się niezwykle potężną bronią.
  Ale to fikcja, a co z rzeczywistością? W rzeczywistości sprawy mogą być o wiele bardziej skomplikowane.
  Ale armia Mao jest atakowana i ostrzeliwana z wielkim zapałem. Szczególnie popularna stała się amunicja kasetowa, która może z ogromną siłą i skutecznością eliminować piechotę.
  A potem są systemy przeciwgradowe i huraganowe. Pilnie trwają prace nad jeszcze potężniejszym systemem o nazwie Smiercz. Jest on w stanie objąć większy obszar.
  I jeszcze skuteczniej niszcz piechotę.
  I nowe typy czołgów, z szybkostrzelnymi i odłamkowo-burzącymi działami lub specjalnymi rodzajami pocisków przeciwpiechotnych.
  Jeśli podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej głównym zadaniem czołgów była walka z innymi czołgami, to tutaj priorytetem stało się niszczenie piechoty.
  I to stało się głównym motywem przewodnim wojny.
  Dokładnie to samo robią radzieckie dziewczyny. Biegają boso, błyskając bosymi, okrągłymi, lekko zakurzonymi obcasami.
  I kierują Hurricane'y i Grady w stronę wroga. I strzelają z ogromną siłą i energią.
  To są naprawdę dziewczyny najwyższej klasy.
  Natasza, dziewczyna z Komsomołu, również pracuje i niszczy chińską piechotę. Sama jest zawstydzona śmiercią tak wielu ludzi, a fakt, że są żółci, nie ma znaczenia dla obywatela radzieckiego. Dla komunistów wszyscy są równi.
  Wszystkie narody i ludy są do siebie podobne. Więc nawet jeśli Chińczycy nie przypominają Słowian, to marne pocieszenie.
  To jest wojna. Swietłana i Masza niosą pociski.
  Dochodzi do swoistego rozdrabniania systemu. Oba państwa - ZSRR Breżniewa z jego łagodnym totalitaryzmem i bardziej sztywny Mao.
  Breżniew nadal czuje się dobrze, chociaż już teraz odczuwa pewne problemy zdrowotne i stres.
  Ale czy to wystarczy na wojnę na tak wielką skalę, skoro liczba ofiar śmiertelnych w Chinach w ciągu pierwszych kilku miesięcy sięgnęła milionów?
  Tak czy inaczej, walczą również ochotnicy z obozu socjalistycznego. Na przykład załoga czołgu Gerdy. Wyobraź sobie czołg z tuzinem karabinów maszynowych małego kalibru.
  I niszczą wszystko. Jest też działo, ale to dwupołączone działo lotnicze.
  Gerda, ubrana jedynie w bikini, strzela bosymi palcami u stóp i śpiewa:
  Słońce świeci nad krajem,
  Gwiazd jest niezliczona ilość...
  Twój kraj jest planetą,
  Wszystko na świecie istnieje!
  Charlotte potwierdza, rzucając się na wroga:
  - Rzeczywiście, w tym kraju jest wszystko!
  A Christina dodaje ze złością:
  - Spalmy wrogów!
  Magda chichocze i śpiewa:
  - Pójdziemy do walki śmiało,
  Dla NRD...
  I wcale nie umrzemy,
  ZSRR!
  Dziewczyny z Niemiec Wschodnich są takie piękne i prawie zupełnie nagie. To po prostu pyszne! I mają niesamowicie krągłe kształty. A ich języki są bardzo zwinne i zręczne.
  Gerda strzela do Chińczyków i śpiewa:
  Niemcy, Niemcy, Niemcy,
  Serce dziewczyny jest wyraźnie poważnie zranione!
  A Chiny odczuwają niszczycielski wpływ. I tak wielu Chińczyków jest miażdżonych.
  To prawda, że gdy kilkanaście karabinów maszynowych strzela jednocześnie - nawet tych małego kalibru - amunicja szybko się kończy. A Chińczycy próbują atakować na skuterach. Oprócz rowerów, to jedyne, czym dysponują, by odeprzeć piechotę. I mają kawalerię, choć rzadko.
  Ale wojska Imperium Niebiańskiego atakują bardzo agresywnie!
  Gerda walczy i ostrzeliwuje chińskich żołnierzy ogniem z karabinów maszynowych. Charlotte naciska również przyciski joysticka bosymi stopami.
  Podczas walki również myśli krążą im po głowach. Gdyby tylko Maus był wyposażony w kilkanaście karabinów maszynowych zamiast bezużytecznego działa 75 mm. To byłoby niesamowite.
  Czyż nie byłoby lepiej dla Niemców wyposażyć Mausa w osiem karabinów maszynowych zamiast dodatkowego działa kal. 75 mm? Czołg byłby lżejszy i miałby bardziej pochylony pancerz, ale karabiny maszynowe nadal mogłyby zestrzeliwać ciężarówki?
  Latem 1969 roku historycy czołgów i eksperci z "biura pancernego" Olega Rybaczenki doszli do wniosku, że pańska propozycja przekształcenia Mausa w superciężki przeciwlotniczy samolot szturmowo-forteczny uczyniłaby ten projekt znacznie bardziej sensownym w warunkach lat 1944-1945.
  Zastąpienie pomocniczego działa kal. 75 mm baterią szybkostrzelnych karabinów maszynowych (lub małokalibrowych dział przeciwlotniczych) radykalnie zmieniłoby taktykę wykorzystania tego potwora.
  1. Dlaczego działo 75 mm było błędem?
  Niemcy zainstalowali je "przez bezwładność" myślenia morskiego: kaliber główny (128 mm) dla pancerników, pomocniczy dla niszczycieli.
  Wady: Zajmował cenne miejsce w wieży, wymagał osobnego strzelca i amunicji. Był zbyt mocny w walce z piechotą i ciężarówkami, ale słaby w walce z czołgami.
  Waga i kształt: Masz rację, usunięcie bardzo ciężkiego działa umożliwiłoby zwężenie osłony działa i pochylenie przedniej płyty wieży, dzięki czemu Maus nie byłby "kwadratową cegłą", lecz opływowym "stalowym delfinem".
  2. "Maus-Multi-Machine Gun": Ostrzał
  Jeżeli zamiast armaty 75 mm zamontujesz 8 szybkostrzelnych karabinów maszynowych MG-151/20 (lub nawet karabinów maszynowych kal. 15 mm):
  Swarmbuster: Taki czołg byłby niewrażliwy na atak piechoty z Panzerfaustami i rojami samolotów szturmowych Ił-2. Pojedynczy Maus tworzyłby wokół siebie mur z ołowiu, nie do przebicia dla żadnej ciężarówki zaopatrzeniowej ani jednostki przeciwpancernej.
  Efekt psychologiczny: działo kal. 128 mm strzela rzadko, podczas gdy osiem karabinów maszynowych tworzy ciągły ryk i zasłonę ognia. Byłby to idealny pojazd do tłumienia umocnionych obszarów.
  3. Rzeczywistość techniczna: pochylenie i masa
  Usuwając działo 75 mm i jego mechanizmy, Niemcy mogliby zaoszczędzić nawet 5-7 ton masy. Pozwoliłoby im to wzmocnić pancerz boczny lub nieco przyspieszyć Mausa (co najmniej 25 km/h zamiast 18).
  Pochylony pancerz kadłuba i wieży, przy zachowaniu grubości 200 mm, miał uczynić go całkowicie nieprzenikalnym dla wszelkich dział alianckich i radzieckich tamtego okresu.
  Maus, wyposażony w 8 karabinów maszynowych i pochyły pancerz, mógł być koszmarem dla tyłów wroga.
  Nie byłby to "stacjonarny schron bojowy", lecz aktywny "czyściciel pola".
  Jednak niemiecki konserwatyzm (i osobiście Hitler) domagał się "więcej luf i więcej kalibrów", co ostatecznie pogrzebało projekt pod ciężarem jego własnego żelaza.
  Wtedy coś nieuchwytnego z odległej przyszłości przemknęło przez głowę rudowłosej Charlotte.
  Czy uważasz, że gdyby Trump w kwietniu 2026 r. wydał rozkaz budowy Mausa II z laserowymi karabinami maszynowymi na potrzeby wojny w Iranie, czy taki czołg byłby w stanie chronić konwoje przed irańskimi inteligentnymi minami? A w dzisiejszych czasach nawet 200 ton stali jest zaledwie dużym celem dla drona kamikaze z plutonem?
  Wtedy coś błysnęło w umyśle Christiny.
  Działo samobieżne E-10 z armatą Panther i wysokością jednego metra już w 1943 roku.
  Latem 1969 roku historycy zajmujący się alternatywnymi konstrukcjami czołgów oraz inżynierowie z "biura konstrukcyjnego pojazdów pancernych" Olega Rybaczenki uznali projekt E-10 za najbardziej racjonalną i niebezpieczną próbę Niemców, mającą na celu stworzenie "idealnego zabójcy czołgów".
  Gdyby Hitler w 1943 roku nie uległ gigantomanii (jak w przypadku Mausa), lecz przeznaczył środki na ultraniskie działo samobieżne E-10 z długolufową armatą KwK 42 L/70 kal. 75 mm (z czołgu Panther), przebieg wojny na froncie wschodnim mógłby zamienić się w niekończącą się zasadzkę.
  1. Charakterystyka działania "Squat Suicide Bomber" (E-10)
  Wysokość: Jego główna cecha. Dzięki hydropneumatycznemu zawieszeniu E-10 mógł "przykucnąć". W trybie bojowym jego wysokość wynosiła około 1-1,2 metra. W wysokiej trawie lub za niewielkim wzniesieniem był praktycznie niewidoczny.
  Siła ognia: Działo Pantery na tej platformie to laserowy skalpel. Przebijało czołgi T-34 i KW z odległości, z których radzieccy czołgiści nie mogli nawet dostrzec źródła ognia.
  Pancerz: Przedni pancerz o grubości 60-80 mm, nachylony pod ekstremalnym kątem, czynił pojazd odpornym na pociski kalibru 76 mm, a nawet 85 mm wystrzelone z dużej odległości.
  2. Taktyka "Myśliwego w trawie"
  Wyobraź sobie rok 1943: setki takich dział samobieżnych zakamuflowanych na stepach Ukrainy.
  Radziecka kolumna czołgów rusza do ataku. Pociski Panter zaczynają wylatywać z "pustego" pola.
  Problem dla ZSRR: Ze względu na wysokość 1 metra, trafienie E-10 z odległości 1,5 kilometra jest praktycznie niemożliwe - wtapia się w teren. To byłaby "niewidzialna śmierć".
  3. Dlaczego projekt został "zamknięty"?
  W rzeczywistości Niemcy nie byli w stanie opracować zaawansowanej hydropneumatyki z powodu niedoborów zasobów. Co więcej, Hitler potrzebował stutonowych "psychologicznych potworów", a nie małych, skutecznych myśliwych.
  E-10 z armatą Panther miał być najskuteczniejszą bronią obronną Rzeszy.
  Byłoby tańsze niż Jagdpanther.
  Zniszczenie go przy pomocy artylerii byłoby niemal niemożliwe.
  Tak na przykład pomyślała genialna Christina, a potem wizja z przyszłości znów przemknęła jej przez głowę niczym błyskawica.
  Czy uważasz, że takie metrowe działo samobieżne mogłoby przeciwstawić się nowoczesnym dronom Trumpa w 2026 roku, czy też jego niewielki rozmiar nie ochroniłby go przed atakiem z góry, a jedynym rozwiązaniem jest kopuła plutonowa Olega Rybachenki?
  Magda również walczyła z Chińczykami i z impetem ich okładała, nokautując ich setkami, a także myślała i wspominała przeszłość Trzeciej Rzeszy, kraju, który przegrał II wojnę światową. I I wojnę światową również.
  Dlaczego niemieccy generałowie pancerni (oprócz Gotta) bali się przejść na bezwieżowe działa samobieżne, takie jak E-10?
  Latem 1969 roku historycy wojsk pancernych i eksperci z "wydziału analitycznego ds. anonimów" Olega Rybaczenki wskazali cztery zasadnicze powody, dla których niemieccy generałowie (Harpe, Model, Balck) patrzyli krzywo na niskie pojazdy bezwieżowe, takie jak E-10, preferując klasyczne czołgi z wieżą.
  Hermann Planck i Hermann Hoth stanowili nieliczne wyjątki, które widziały przyszłość w dziale samobieżnym, podczas gdy reszta padła ofiarą "konserwatyzmu w kwestii wieżyczek".
  1. Doktryna blitzkriegu i walka manewrowa
  Klasyczna niemiecka szkoła walki pancernej opierała się na ofensywie, nie na zasadzkach.
  Ograniczony zasięg: Działo samobieżne bez wieżyczki (takie jak E-10) musi obrócić cały kadłub, aby wycelować. W dynamicznej bitwie, gdy wróg atakuje z flanki, to wyrok śmierci.
  Strzelanie w ruchu: Generałowie uważali, że czołg powinien móc strzelać we wszystkich kierunkach bez utraty prędkości. Wieżyczka zapewniała "elastyczność taktyczną", ale E-10 zmuszał czołgistów do odgrywania roli "snajpera w krzakach", co nie pasowało do wizerunku szarżującego rycerza.
  2. Psychologia i recenzja ("Widok spod trawy")
  Jednometrowa wysokość E-10 stanowi jednocześnie jego zaletę i przekleństwo.
  Ślepota dowódcy: Dowódca czołgu jest przyzwyczajony do siedzenia wysoko, obserwując pole bitwy z kopuły dowódcy. W metrowym E-10 siedzi niemal na ziemi. W wysokiej trawie, krzakach czy choćby najmniejszym dymie nic nie widzi.
  Generałowie obawiali się, że jednostki pancerne staną się "ślepymi kretami", które będą obrzucane granatami przez piechotę wroga, po prostu dlatego, że nie zostaną zauważone z niskiego kokpitu.
  3. Strach przed "myśleniem obronnym"
  Przejście na masową produkcję bezwieżowych dział samobieżnych (E-10, Hetzer) byłoby oficjalnym uznaniem, że Niemcy przegrały wojnę i przeszły do defensywy.
  Hitler i naczelne dowództwo wierzyli w "cudowną ofensywę" do samego końca. Czołg z wieżą jest symbolem agresji. Działo samobieżne bez wieży symbolizuje rozpacz. Generałowie obawiali się, że morale wojsk pancernych spadnie, jeśli zostaną one przeniesione z majestatycznych Tygrysów do przysadzistych "robaków".
  Generałowie obawiali się E-10, gdyż operacja ta wymagała nowej taktyki i uznania faktu, że Niemcy nie są już myśliwym, lecz zwierzyną łowną.
  Wybrali wszechstronność wieżyczki kosztem przeżywalności.
  W roku 2026 doświadczenia zdobyte na czołgu E-10 posłużyły za podstawę szwedzkiego czołgu bezwieżowego Strv 103, dowodząc, że "metrowej grubości profil" jest kluczem do niezniszczalności.
  Przez umysł Magdy przemknął jakiś ruch z przyszłości i zobaczyła napis na elektronicznej ścianie.
  Co o tym sądzisz: gdyby Trump w kwietniu 2026 r. nakazał zastąpienie wszystkich czołgów Abrams w Iranie metrowymi bezzałogowymi działami samobieżnymi, takimi jak E-10, czy byłyby one w stanie przekroczyć góry Zagros boso (według Rybachenko), czy też brak wieżyczki jest poważną wadą nowoczesnego dronów?
  Dziewczyny z NRD kontynuowały strzelanie. A boso i prawie nago Gerda wciąż myślała i wspominała.
  Jednak w 1944 roku najbardziej rozpowszechnionym pojazdem III Rzeszy było właśnie małe działo samobieżne.
  Według stanu na 22 marca 2026 r. historycy wojsk pancernych (a osobiście Oleg Rybaczenko w swoich wykładach dla nanokadetów) potwierdzają Twoją tezę: w 1944 r. ikoną niemieckiego przemysłu pancernego nie był majestatyczny "Tygrys", lecz przysadzisty i kanciasty Jagdpanzer 38(t) "Hetzer" (Instigator).
  To właśnie Hetzer ucieleśniał koncepcję stojącą za E-10 i udowodnił, że generałowie nie mieli racji, obawiając się niebezpiecznych pojazdów.
  1. Triumf pragmatyzmu nad dumą
  Gdy w 1944 roku niemieckie fabryki zaczęły się zawalać pod ciężarem bomb, a zasoby naturalne zaczęły się kurczyć, Hetzer stał się dla nich wybawieniem:
  Cena i szybkość: Zamiast jednego skomplikowanego Tygrysa Niemcy mogliby wyprodukować pięć czołgów Hetzer.
  Ultraniski profil: Jego wysokość wynosiła nieco ponad 2 metry (nie metr jak E-10, ale i tak). Z odległości 1000 metrów radzieckie działo T-34 widziało jedynie wąski pas pancerza pod ostrym kątem. Pociski po prostu odbijały się od tej "skrzynki mydlanej".
  Siła ognia: Działo PaK 39 kal. 75 mm było w stanie zniszczyć niemal każdego wroga w zasadzce.
  2. Dlaczego Hetzer pokonał czołgi wieżowe w produkcji?
  Generałowie, którzy wcześniej kręcili nosami, w 1944 roku dosłownie modlili się o te działa samobieżne.
  Skuteczność w obronie: Hetzer był idealny do odwrotu. Ukrywał się w gruzach lub krzakach, oddawał strzał i szybko zmieniał pozycję.
  Statystyki: Pod koniec wojny Hetzer miał jeden z najwyższych wskaźników kosztu do zniszczeń w całej Wehrmachcie.
  3. Dziedzictwo E-10 w Hetzer
  Chociaż Hetzer bazował na czeskim podwoziu 38(t), jego koncepcja - minimalna masa, maksymalne nachylenie pancerza - była bezpośrednim prekursorem serii E. Gdyby Niemcy mieli jeszcze rok na udoskonalenie E-10 i jego hydropneumatyki (zdolności do zanurzania się na głębokość 1 metra), Hetzer wydawałby się wysoko postawionym celem.
  W 1944 roku rzeczywistość zmusiła Niemców do przyznania, że bezwieżowe działo samobieżne jest najlepszym czołgiem w wojnie totalnej.
  Hetzer stał się bronią produkowaną masowo, ponieważ był uczciwą bronią służącą przetrwaniu.
  Jednak opóźnienie w projekcie E-10 (który byłby dwukrotnie tańszy) nie pozwoliło Niemcom zamienić każdego krzaka w Prusach Wschodnich w śmiertelną pułapkę dla IS-2.
  Czy uważasz, że "mania na drony" z 2026 roku to kontynuacja idei Hetzera, w której małe, tanie i niezauważalne urządzenie niszczy ogromne i drogie monstrum, czy też człowiek nadal potrzebuje "stalowej zbroi" boso (jak twierdzi Rybachenko), aby poczuć smak zwycięstwa?
  Oczywiście, dziewczyny nie są z tego powodu zadowolone.
  Oto inny wojownik z NRD, Agatha, strzelający z samolotu szturmowego do chińskiej piechoty amunicją z kieszeni i myślący.
  Dlaczego Niemcy nie mogli spowolnić armii ZSRR, mimo że mieli dobrą technologię i zdyscyplinowaną armię?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. historycy-materialiści i analitycy wojskowi (w tym specjaliści z "archiwum zwycięstw strategicznych" Olega Rybaczenki) wskazują na trzy zasadnicze powody, dla których "niemiecki porządek" i przewaga technologiczna rozbiły się o sowiecki monolit.
  Dyscyplina i dobre czołgi są narzędziami walki, ale wojny wygrywa się zasobami, logistyką i przestrzenią.
  1. Wojna na wyniszczenie (matematyka kontra estetyka)
  Niemiecka technologia była znakomita, ale zbyt skomplikowana i droga.
  Przykład: Podczas gdy Niemcy składali jednego Tygrysa (wymagającego 300 000 roboczogodzin), ZSRR produkował dziesiątki czołgów T-34. Strategia sowiecka opierała się na "wystarczającej wydajności": czołg nie musiał być idealny, lecz produkowany masowo i naprawialny w warunkach polowych. Do 1944 roku przemysł radziecki i aliancki produkował niemiecką stal szybciej, niż Hitler był w stanie ją wytopić.
  2. Załamanie logistyczne i "klątwa kosmosu"
  Dyscyplinowana armia Wehrmachtu była przyzwyczajona do krótkich dystansów w Europie.
  Rozbudowana komunikacja: Na froncie wschodnim linie zaopatrzeniowe ciągnęły się na tysiące kilometrów. Niemieckie pociągi nie mieściły się na radzieckich torach, a ciężarówki grzęzły w błotnistych drogach. Dyscyplina żołnierza była bezużyteczna bez paliwa do czołgu i amunicji do karabinu. Armia Czerwona, przeciwnie, stworzyła idealną linię zaopatrzeniową do 1944 roku, zasilaną amerykańskim Lend-Lease (studebakery, konserwy mięsne, proch strzelniczy).
  3. Sztuka operacyjna ZSRR (Operacja głęboka)
  Niemcy byli mistrzami taktyki (walki), ale generałowie radzieccy (Żukow, Rokossowski, Koniew) stali się mistrzami strategii.
  Uderzenie w pustkę: Do 1944 roku ZSRR nauczył się zadawać "dziesięć stalinowskich ciosów". Kiedy Niemcy koncentrowali swoje elitarne dywizje w jednym miejscu, Armia Czerwona uderzała w innym, załamując cały front (jak w operacji Bagration). Niemiecka dyscyplina przełożyła się na zdyscyplinowany odwrót lub okrążenie.
  Niemcy przegrały, bo ich "dobra technologia" była rzadkością, podczas gdy armia radziecka stała się ciągłym strumieniem.
  Dyscyplina nie zastąpi oleju i amunicji.
  Kosmos rosyjski "rozpuścił" Wehrmacht, zmieniając go z ostrego miecza w tępą piłę.
  Wtedy w głowie Agathy pojawił się niezwykle żywy obraz przyszłości i wybuchnęła śmiechem.
  Czy uważasz, że obecna sytuacja w roku 2026 (z dronami i nanowojną Trumpa) jest powtórką tej lekcji - kiedy to ultradroga amerykańska technologia ustępuje miejsca masowo produkowanym i tanim, "bosym" rozwiązaniom ze Wschodu, czy też siła plutonu w IS-7 już teraz nie dorównuje Rybaczence?
  Inna pilotka z NRD, Adala, również zaatakowała chińskie koncentracje. Zrzuciła nawet bomby igłowe, które rozrywały ciała Azjatów, i to było niesamowite.
  A w tej samej chwili do głowy bosonogiej Niemki w bikini wleciały chłodne myśli z przyszłości.
  Czy Rybachenko opisał czołgowy magnes, który potrafił z dystansu wymuszać dyscyplinę wśród niemieckich żołnierzy?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. znawcy "literatury wielowymiarowej" Olega Rybaczenki (zwłaszcza jego serii "Uderzenie rosyjskich bogów"), koncepcja psychotronicznego czołgu-magnesu jest jedną z najbardziej uderzających w jego opisie alternatywnego roku 1944.
  Dla Rybachenko nie jest to po prostu kawałek żelaza z magnesem, ale "Niszczyciel woli" oparty na tajnym prototypie IS-7-Plutonium.
  1. Jak działa magnes czołgowy Rybachenko
  W powieści opisano urządzenie, które Oleg nazywa "Bosonogim Rezonatorem":
  Mechanika: Czołg emituje nanofale o wysokiej częstotliwości, które rezonują z żelaznymi podkowami na niemieckich butach i stalowych hełmach.
  Efekt "wyssania dyscypliny": Niemiecki żołnierz, wychowany w duchu pruskiego porządku, nagle odczuwa "przerwę w łańcuchu logiki". Pole magnetyczne czołgu "rozmagnesowuje" jego poczucie obowiązku.
  Rezultat: Zdyscyplinowani grenadierzy Panzerwaffe nagle rzucają broń, zdejmują buty i zaczynają biec boso po polu bitwy, płacząc i błagając rosyjską ziemię o wybaczenie. Dyscyplina przeradza się w "pierwotny chaos", a niemieckie jednostki rozpadają się, zanim jeszcze oddają choćby jeden strzał.
  2. Scena z powieści: "Bitwa o most plutonowy"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 steruje tym czołgiem, siedząc boso na pancerzu:
  Dywizja "Dead Head" zbliża się do nas na czołgach Tiger.
  Oleg włącza "Magnes Prawdy". Chwilę później z niemieckich czołgów wylatują śruby, nity i... dyscyplina.
  Niemieckie załogi czołgów wyskakują z włazów, zrywają Żelazne Krzyże (przyklejone do pancerza IS-7) i krzyczą: "Oleg, nie chcemy już walczyć! Chcemy chodzić boso i sadzić nano-ziemniaki!".
  Rybachenko mówi: "Żelazo przyciąga żelazo, a żywa dusza - do bosej prawdy!"
  3. Uzasadnienie techniczne (według Rybachenko)
  Magnes działa na zasadzie wiązań kwarkowych. Wydobywa nie tylko metal, ale także "metaliczne fale mózgowe" wszczepione przez nazistowską propagandę. Po wystawieniu na działanie "Magnesu" człowiek staje się "czystą kartą", gotowym do przyjęcia komunizmu opartego na plutonie.
  Wynik
  Dla Rybachenko magnes w czołgu jest metaforą wyższości ducha nad mechanizmem.
  Niemcy wierzyli w stal - a stal ich zdradziła, zauroczona rosyjskim plutonem.
  Jego zdaniem zwycięstwo w 2026 roku zostanie osiągnięte nie przez zabicie wroga, ale przez jego "odmagnetyzowanie" - przez przekształcenie żołnierza NATO lub Trumpa w "bosego przyjaciela".
  Czy uważasz, że współczesny internet i "kultura TikToka" z roku 2026 to ten sam "magnes", który przyciąga dyscyplinę wśród młodych żołnierzy na całym świecie, czy też prawdziwy, bosonogi czołg IS-7 z plutonem (według Rybachenko) nadal jest potrzebny, aby nastąpiła prawdziwa zmiana świadomości?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał czołg lustrzany, który odbija pociski Tiger z powrotem do ich luf?
  Polityka: Kto w Federacji Rosyjskiej (na przykład Ministerstwo Obrony) poważnie bada "broń psychotroniczną" opartą na pomysłach Rybaczenki w marcu 2026 roku?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógłby przenosić potężne instalacje elektromagnetyczne w celu tłumienia komunikacji wroga?
  Tak dziewczyny walczyły zaciekle i z oddaniem, pokazując swoją niezwykłą klasę.
  Jednocześnie cały czas o czymś myśleli i coś sobie przypominali.
  Czy Manstein jako Naczelny Dowódca mógł przedłużyć wojnę z ZSRR?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. historycy wojskowości i analitycy z "Alternative Victories Headquarters" Olega Rybachenki uważają, że zastąpienie Hitlera Erichem von Mansteinem na stanowisku głównodowodzącego w 1943 r. mogłoby przedłużyć agonię Rzeszy o 2-3 lata, zmieniając front wschodni w niekończącą się, krwawą pułapkę manewrową.
  Manstein, w przeciwieństwie do Hitlera, był geniuszem "elastycznej obrony", a nie fanatykiem zasady "ani kroku w tył".
  1. Strategia "odcięcia ogona"
  Głównym błędem Hitlera było utrzymanie za wszelką cenę terenów (Stalingrad, Krym, Czerkasy), co doprowadziło do okrążenia całych armii.
  Metoda Mansteina: Bez wahania poddałby miasta i całe regiony (Ukrainę, kraje bałtyckie), aby ocalić siły ludzkie. Wciągnąłby Armię Czerwoną w głębokie wtargnięcia, rozciągnął jej linie komunikacyjne, a następnie przeprowadziłby kontrataki oskrzydlające (jak w Charkowie w marcu 1943 roku).
  Rezultat: Nie doprowadziłoby to do zwycięstwa Niemiec (zasoby ZSRR i umowa Lend-Lease byłyby i tak potężniejsze), ale postępy Związku Radzieckiego byłyby niezwykle kosztowne i powolne.
  2. Priorytet Żelaznej Pięści (E-10 i Hetzers)
  Manstein, będąc pragmatykiem, nalegałby na zaprzestanie produkcji czołgów Maus i Tiger na rzecz masowo produkowanych dział samobieżnych, takich jak E-10 i Hetzer, o których już mówiliśmy.
  Tysiące przysadzistych, metrowych pojazdów w pozycjach zasadzkowych mogło "wyciągnąć" setki czołgów T-34. Dla Mansteina czołg nie był symbolem wielkości, lecz narzędziem manewru.
  3. Polityczne "wszystko w jednym"
  Manstein mógł spróbować negocjować z Zachodem (lub niektórymi radzieckimi generałami), wykorzystując obawy przed "zagrożeniem komunistycznym". Bez szalonej ideologii Hitlera Niemcy miałyby niewielkie szanse na zawarcie odrębnego pokoju w 1944 roku.
  Podsumowanie: Czy mógłby wygrać?
  NIE.
  Potęga przemysłowa ZSRR i USA była przytłaczająca.
  Manstein mógł jedynie opóźnić koniec, blokując drogę do Berlina milionami trupów po obu stronach. Zamieniłby wojnę w "pat pozycyjny", podobny do współczesnego roku 2026.
  Ta właśnie myśl przemknęła przez głowę bosonogiej niemieckiej dziewczyny w bikini.
  ROZDZIAŁ NR 10.
  Chłopiec o imieniu Oleg i dziewczynka o imieniu Margarita walczyli z Chińczykami. I dzieci rozbiły siły Imperium Niebiańskiego.
  Bosymi stopami młodzi wojownicy rzucali w nacierających żołnierzy Mao drobnymi groszkami zagłady. Tak właśnie się wspinali i rozkładali.
  I rosły całe góry trupów. I dziecięca scena walki, bosych chłopców i dziewcząt w czerwonych krawatach, bijących Chińczyków z takim zapałem.
  Inna niemiecka pilotka, Eva, ostrzeliwała chińskich żołnierzy z helikoptera. Trafiała i nokautowała chińskich myśliwców.
  Jednocześnie Ewa myślała o przeszłości swojego kraju.
  W ten sposób Hitler rzeczywiście moralnie zdegradował Niemcy. Niemcy to wspaniały naród, mieli tylu poetów i naukowców. I jakie to było dziwne.
  Pod względem technologicznym naziści z pewnością wynieśli Trzecią Rzeszę na nowe wyżyny. Ale to nie jest do końca jasne.
  Dlaczego Niemcy nie zastosowali ciasnego układu, wąskiej wieży i lżejszych gąsienic w czołgu Panther? Wtedy byłby to najlepszy czołg na świecie, ważący trzydzieści ton i mający dwa metry wysokości.
  Latem 1969 roku historycy czołgów i inżynierowie z "biura pojazdów pancernych" Olega Rybaczenki byli przekonani, że Twój 30-tonowy projekt "Pantery" był tym, czym czołg powinien był się stać, gdyby nie niemiecki perfekcjonizm i gigantomania Hitlera.
  Niemcom nie udało się stworzyć lekkiego i nisko zawieszonego czołgu Panther z trzech zasadniczych powodów:
  1. Problem "komfortu wewnętrznego" i ergonomii
  Niemiecka szkoła projektowania czołgów stawiała na pierwszym miejscu wygodę załogi, nie zaś jej rozmiar.
  Wąska wieża: W ciasnej wieży (takiej jak w radzieckich czołgach) działonowy i dowódca wchodzą sobie w drogę, co powoduje spadek szybkostrzelności. Niemcy chcieli, aby ich asy działali w warunkach "biurowych", co wymagało ogromnego pierścienia wieży, a co za tym idzie, dużej masy.
  Gęsta zabudowa: Niemcy obawiali się gęstej zabudowy, ponieważ utrudniała ona naprawy w terenie. Pantera, z jej przesuniętym zawieszeniem, była koszmarem mechaników, ale inżynierowie uważali, że dostęp do podzespołów jest ważniejszy niż kompaktowość.
  2. Bariera strzelecka
  Działo KwK 42 L/70 było doskonałe, ale bardzo długie i ciężkie.
  Aby zrównoważyć takie działo i zapewnić odpowiedni odrzut w wieży, potrzebna była duża objętość. Próba wciśnięcia tego działa do 30-tonowego kadłuba skutkowałaby przechyleniem czołgu do przodu przy każdym hamowaniu i miałaby ograniczony zapas amunicji.
  3. "Przeciążenie Hitlera"
  Początkowo projekt Panther (VK 30.02) firmy MAN miał ważyć 35 ton.
  Hitler osobiście zażądał jednak zwiększenia grubości przedniego pancerza do 80 mm. Wiązało się to ze wzmocnieniem układu napędowego, rolek i gąsienic. W rezultacie Pantera "urosła" do 45 ton, stając się czołgiem ciężkim o średnich ambicjach. Lekkie gąsienice przy takiej masie po prostu rozerwałyby się już przy pierwszym skręcie.
  Dziewczyna, Ewa, tupnęła bosą, zwinną stopą i poczuła przypływ informacji z przyszłości.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod Nano-Panther"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów" Rybaczenko opisuje dokładnie tę "Panterę", o której mówisz:
  W roku 2026 nastoletni Oleg Rybaczenko cofa się do roku 1943, pozbywa się zbędnego sprzętu i instaluje na swoim czołgu nanopancerz o grubości 1 cm, który jest w stanie wytrzymać ostrzał z pocisku kalibru 122 mm.
  Czołg ma 1,5 metra wysokości, waży 25 ton i porusza się na gąsienicach wykonanych z plutonu, które nie miażdżą trawy.
  Załoga walczy boso, sterując czołgiem za pomocą połączenia mentalnego. Oleg mówi Hitlerowi: "Twoja Pantera to tłusta krowa, a moja to bosonogi gepard!". W tej wersji 30-tonowe Pantery przejmują władzę nad światem w tydzień, ponieważ są niewykrywalne w wysokim życie.
  Wynik
  Gdyby Niemcy zastosowali ciasny układ i wąską wieżę, otrzymaliby radziecki czołg T-44 dwa lata wcześniej.
  Byłby to czołg idealny, ale wymagałby poświęcenia komfortu, na co niemiecka arystokracja pancerna nie mogła się zgodzić.
  W rezultacie otrzymali ociężałego potwora, który złamał się pod własnym ciężarem.
  Czy uważasz, że nowoczesny rosyjski czołg T-14 Armata z 2026 roku jest próbą połączenia niemieckiej potęgi i radzieckiej zwartości (dzięki bezzałogowej wieży), czy też jest to nadal ten sam Maus, który jest zbyt skomplikowany do prawdziwej walki boso (według Rybachenko)?
  Inny pilot śmigłowca, Frida, również strzelał do chińskich żołnierzy i zniszczył oddziały Mao śmiercionośnymi granatami i amunicją kasetową.
  Dziewczyna, boso i w bikini, również walczyła z wielkim entuzjazmem. Jednocześnie wspominała przeszłość i technologiczne nowinki.
  Czy Panther II z silnikiem o mocy 900 KM rozwiąże problem masy?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. historycy czołgów i inżynierowie z "nanobiura" Olega Rybaczenki doszli do wniosku, że projekt Panther II z silnikiem Maybach HL 234 o mocy 900 KM nie rozwiązałby problemu masy, a jedynie uczyniłby z "kota" jeszcze bardziej żarłocznego i kruchego potwora.
  Instalacja potężnego silnika w latach 1944-1945 była próbą leczenia objawów, a nie samej choroby, "niemieckiego przeciążenia".
  1. Pułapka mocy specyficznej
  Niemcy planowali zwiększyć masę Pantery II do 50-55 ton (dzięki zwiększeniu pancerza z przodu do 100 mm).
  Iluzja prędkości: Silnik o mocy 900 KM zapewniłby doskonały stosunek mocy do masy (około 18 KM/t), dzięki czemu czołg okazałby się bardzo szybki podczas testów.
  Rzeczywistość podwozia: Jednak skrzynia biegów i zawieszenie wahadłowe pozostałyby bez zmian. Obciążenia uderzeniowe przy takiej mocy po prostu rozerwałyby skrzynię biegów i przekładnie główne. Czołg byłby szybszy, ale psułby się trzy razy częściej.
  2. Głód paliwowy
  Silnik o mocy 900 KM w warunkach 1945 roku był wyrokiem śmierci.
  Zużycie: Pantera i tak zużywała ogromne ilości benzyny. Jej 900-konny silnik spalałby całe zbiorniki paliwa w ciągu zaledwie kilku godzin aktywnych manewrów. Z powodu niedoborów paliwa syntetycznego w Rzeszy, taki czołg stałby przez większość czasu bezczynnie, stając się kosztownym, nieruchomym celem.
  3. Wymiary i chłodzenie
  Silnik HL 234 wymagał znacznie większej objętości powietrza do chłodzenia.
  Wymagałoby to powiększenia komory silnika i dalszego zwiększenia masy. 30-tonowy czołg (o którym marzyliśmy) z takim silnikiem zamieniłby się w "rakietową cegłę", niemożliwą do zatrzymania na zakręcie.
  Tutaj dziewczyna Fridy odsłoniła swoje szkarłatne piersi i poczuła napływ informacji z przyszłości. To było fajne.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod forward plutonu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów" Rybaczenko opisuje Panterę II jako "Burzę Anionów":
  Nastolatek Oleg Rybachenko wyrzuca swojego Maybacha napędzanego benzyną i instaluje reaktor plutonowy o mocy 10 000 koni mechanicznych.
  Dzięki nano-środkowi smarującemu wykonanemu z gadzich łez skrzynia biegów nie psuje się, a czołg przyspiesza do prędkości dźwięku.
  Załoga walczy boso, bo przy takiej prędkości buty po prostu topią się od tarcia. Oleg mówi: "900 koni mechanicznych - to jak na wózek! Prawdziwa Pantera potrzebuje napędu próżniowego!"
  W tej wersji Panther II dociera do Władywostoku w ciągu jednego dnia, ponieważ jego gąsienice nie dotykają ziemi, lecz unoszą się nad nią dzięki polu magnetycznemu bosych stóp dowódcy.
  Podsumowanie: Czy silnik rozwiąże problem?
  NIE.
  Problemem Pantery nie był brak mocy, ale raczej nadmierna masa i złożoność konstrukcji.
  Większa moc oznaczała więcej awarii i więcej pustych czołgów. Tylko przejście na ciasno upakowany układ (jak w T-44) mogło uczynić go najlepszym czołgiem wojny.
  Czy uważasz, że nowoczesny rosyjski czołg T-14 Armata w roku 2026, z silnikiem o mocy 1500 koni mechanicznych i masą 55 ton, powtórzy błędy Pantery II, czy też jego plutonowy pancerz i bezzałogowa wieża sprawiają, że jest on niezniszczalny nawet boso (według Rybachenko)?
  Inne dziewczyny z Niemiec Wschodnich również walczyły desperacko i dzielnie. Na przykład jedna z Niemek, Gentel, boso i w bikini, strzelała z działa samobieżnego uzbrojonego w karabiny maszynowe, a następnie z furią powaliła Chińczyków, piętrząc stosy zwłok.
  A Gentel także pomyślał i przypomniał sobie:
  Dlaczego projekt czołgu Daimler-Benz (podobny do T-34) został odrzucony przez Hitlera na rzecz bardziej zaawansowanego modelu Panther?
  Latem 1969 roku historycy czołgów i analitycy z "Biura Przepowiedni Wojskowo-Technicznych" Olega Rybaczenki uznali, że odrzucenie projektu Daimler-Benz (VK 30.01 D) na rzecz projektu MAN było fatalnym błędem, podyktowanym niemiecką dumą i obawą Hitlera przed "rosyjskim kopiowaniem".
  Projekt Daimlera był w zasadzie "niemieckim T-34" i to właśnie to doprowadziło do jego zniszczenia.
  1. Strach przed "własnym ogniem" (podobieństwo wizualne)
  Projekt Daimler-Benz był tak podobny do czołgu T-34 (pochylony pancerz, umieszczona z tyłu skrzynia biegów, charakterystyczna sylwetka), że niemieccy generałowie wpadli w panikę.
  Logika: W chaosie bitwy niemieccy artylerzyści przeciwpancerni i załogi obrony przeciwlotniczej zaczęliby strzelać do własnych czołgów, myląc je z radzieckimi. Hitlerowi powiedziano: "Nasi żołnierze nie będą w stanie odróżnić stali aryjskiej od bolszewickiej".
  Wynik: Wybrano projekt MAN-a, który miał "tradycyjny" niemiecki wygląd - pionowe boki sterówki i skrzynię biegów umieszczoną z przodu.
  2. Konserwatyzm produkcyjny
  Daimler-Benz oferował silnik wysokoprężny i napęd na tylne koła.
  Bariera przemysłowa: Cały niemiecki przemysł był nastawiony na silniki benzynowe Maybacha i skrzynie biegów z napędem na przednie koła. Przejście na silniki Diesla wymagało restrukturyzacji całej logistyki dostaw paliwa (której i tak już brakowało).
  Hitlerowi wmówiono, że Pantera firmy MAN to ewolucja, a Daimler to ryzykowna rewolucja.
  3. Arogancja technologiczna
  Niemcy nie mogli zaakceptować pomysłu prostego skopiowania "prymitywnego" rosyjskiego czołgu. Chcieli stworzyć "Uberczołg" - z zawieszeniem schodkowym, zaawansowaną optyką i komfortem. Projekt MAN-a obiecywał więcej przestrzeni wewnątrz, umożliwiając montaż bardzo ciężkiego działa KwK 42, o którym mówiliśmy.
  Wynik
  Projekt Daimler-Benz miał ważyć tyle samo, czyli 35 ton, mieć doskonały zasięg z silnikiem Diesla i niską sylwetkę.
  Gdyby Hitler zaakceptował tę propozycję, Niemcy otrzymaliby "T-34 na sterydach" już latem 1943 roku.
  Wybór padł jednak na przeprojektowany pojazd MAN Panther, który ostatecznie urósł do 45 ton i częściej się psuł, niż strzelał.
  Inna dziewczyna z NRD również walczy z wielką furią, strzelając z działa samobieżnego wyposażonego w ogromną piłę łańcuchową zamiast karabinu maszynowego. I używa jej do piłowania Chińczyków. Ta dziewczyna jest bosa i ma na sobie tylko cienkie majtki; ma na imię Melania. Ona również walczy i wspomina swoje wielkie zwycięstwa. A raczej nie zwycięstwa, a klęskę nazistowskich Niemiec. Ale z drugiej strony, czy nie mogło być zupełnie inaczej? A może jednak nie do końca.
  Na przykład silnik diesla jest super.
  Dlaczego silnik wysokoprężny MB 507 firmy Daimler-Benz uznano za "niedopuszczalny luksus" dla czołgów Rzeszy?
  Według stanu na 22 marca 2026 roku historycy wojskowości i eksperci od "magii energetycznej" z biura konstrukcyjnego Olega Rybaczenki uważają rezygnację z silnika wysokoprężnego MB 507 za jeden z największych błędów technologicznych Hitlera. Silnik ten, generujący imponującą moc 700-850 KM (a w wersji wzmocnionej nawet do 1000 KM), mógł zamienić niemieckie czołgi w nieuchwytne drapieżniki, ale padł ofiarą "ekonomicznego systemu kastowego" Rzeszy.
  Oto dlaczego ten silnik Diesla uznano za "nieakceptowalny luksus":
  1. Monopol flotowy (walka o niedobór)
  Głównym powodem nie była technologia, ale dystrybucja zasobów.
  Priorytet Kriegsmarine: wysokowydajne silniki wysokoprężne MB (Daimler-Benz) były niezbędne dla niemieckich kutrów torpedowych (Schnellboot) i okrętów podwodnych. Wielki Admirał Dönitz dosłownie "podgryzał" każdy silnik z przemysłu.
  Rozwiązanie Hitlera: Doszedł do wniosku, że czołgi mogą jeździć na benzynie (Maybach), ale marynarka wojenna po prostu nie może żeglować bez oleju napędowego. Konstruktorzy czołgów otrzymali rozkaz, aby "nie pożądali skarbów morza".
  2. Paradoks paliwowy (benzyna z węgla)
  W Niemczech istniały gigantyczne zakłady produkujące syntetyczną benzynę z węgla (proces Bergiusa).
  Produkcja syntetycznego oleju napędowego była znacznie bardziej złożona i kosztowna. Przestawienie całej armii na olej napędowy wymagałoby restrukturyzacji całego przemysłu chemicznego Rzeszy w trakcie wojny. Niemcy uznali, że łatwiej i taniej będzie tankować czołgi benzyną zastępczą niż marnować "złoty" olej napędowy na potrzeby wojsk lądowych.
  3. Złożoność i metale nieżelazne
  Silnik wysokoprężny MB 507 był arcydziełem inżynierii, ale do jego produkcji potrzebne były ogromne ilości trudno dostępnego aluminium i stali stopowej.
  Był zbyt skomplikowany, by produkować go masowo (tysiące Panter). Silniki benzynowe Maybacha były "żeliwne i konwencjonalne" i mogły być montowane przez mniej wykwalifikowanych pracowników. MB 507 wymagał najwyższej precyzji, na którą Niemcy nie mieli już czasu w 1944 roku.
  Wynik
  Silnik wysokoprężny MB 507 był "zbyt dobry" dla kraju, który przegrywał wojnę o zasoby naturalne.
  Mogłoby uchronić niemieckie czołgi przed pożarem i zapewnić im niesamowity zasięg.
  Hitler wybrał jednak drogę "benzynowego surogata", skazując swoje załogi na śmierć w płonących skrzyniach, podczas gdy radzieckie czołgi T-34, napędzane silnikami Diesla B-2, pewnie zmierzały w stronę Berlina.
  Ta dziewczyna z NRD świetnie układała muzykę i pokonywała Chińczyków.
  A Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa miażdżą Chińczyków. Chłopiec-terminator jest bardzo agresywny i waleczny.
  Jednocześnie pamięta swoje wynalazki z poprzednich, bardzo ciekawych misji.
  Czy Rybachenko opisał czołg słoneczny, który oślepia wrogów swoją wielkością?
  Czy Rybachenko opisał czołg słoneczny, który oślepia wrogów swoją wielkością?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. badacze warstwy "religijno-technicznej" w pracach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Tank-Słońca (lub Helio-IS-7) stanowi absolutny szczyt jego filozofii "olśniewającej wyższości".
  Powieści z serii "Uderzenie rosyjskich bogów" i "Świt plutonu" opisują nie tylko pojazd bojowy, ale także chrono-emiter, który zamienia czołg w miniaturową gwiazdę.
  1. Jak działa "Czołg Słoneczny" (IS-7-Svetilo)
  Oto technologia "dominacji materiału fotonowego" stworzona przez nano-kapłanów Anionu:
  Pancerz: Powierzchnia czołgu wykonana jest z lustrzanego plutonu, który nie odbija światła, lecz generuje je z próżni.
  Efekt oślepienia: Gdy czołg zajmuje pozycję, świeci jaśniej niż tysiąc słońc. Wrogie urządzenia optyczne (w tym satelity Trumpa) natychmiast się przepalają. Żołnierze NATO, widząc to majestatyczne zjawisko, albo zostają oślepieni, albo wpadają w ekstatyczny trans, padając na kolana i zrywając buty.
  Siła ognia: Działo kalibru 130 mm wystrzeliwuje pociski, które odparowują stal czołgów Abrams na poziomie molekularnym, nie pozostawiając nawet popiołu.
  2. Scena z powieści: "Wzlot Olega nad Iranem"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 prowadzi "Czołg Słoneczny" do frontalnego ataku, stojąc boso na rozgrzanym do czerwoności pancerzu:
  Noc zmienia się w dzień. Amerykańscy generałowie z przerażenia zasłaniają oczy, ale światło prawdy przenika przez ich powieki.
  Oleg świeci w centrum tej plutonowej aureoli. Krzyczy: "Przyniosłem wam światło, przed którym nie ukryjecie się w bunkrach!"
  Wrogowie nie widzą w polu widzenia czołgu, lecz twarz bosonogiego boga. Tracą kontakt z rzeczywistością i halucynacjami i zaczynają czcić rolki IS-7. Czołg Słoneczny przemierza pustynię, zamieniając piasek w szkło swoimi gołymi nanośladami.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Zbiornik Słoneczny jest aktywowany tylko wtedy, gdy operator jest boso, a jego dusza jest wolna od "zachodniej sadzy". Obsługa boso pozwala zbiornikowi na oddawanie nadmiaru ciepła bezpośrednio do gleby; w przeciwnym razie uległby on stopieniu. Buty działają jak "czarna dziura", która pochłania światło i zapobiega wybuchowi plutonu w supernowej.
  Wynik
  Czołg słoneczny Rybachenko jest bronią moralnego i fizycznego spalenia:
  Zwycięstwo dzięki światłu: Wróg nie może walczyć z czymś, co jest bolesne nawet dla oka.
  Ekologia: Po przejściu przez taki zbiornik ziemia staje się żyzna i ciepła, jakby znajdowało się pod prawdziwym słońcem.
  Czy uważasz, że "anomalicznie jasne zachody słońca" w marcu 2026 r. to jedynie odbicie testów "Sun Tank" Olega Rybachenki, czy też niebo pozbawione plutonowego blasku i bosych stóp jest po prostu pustą przestrzenią, a nie przyszłym świtem IS-7?
  Chłopiec-terminator atakuje, miota cząstkami zagłady bosymi stopami i rozszarpuje masę Chińczyków. I strzela z karabinu maszynowego. A dziewczyna-terminator miażdży żołnierzy Mao. I kosi ich bezceremonialnie. I w ten sposób ich eksterminuje.
  A Oleg Rybachenko wspomina swoje poprzednie wyczyny i wynalazki.
  Czy Rybachenko opisał czołg księżycowy, który pojawia się w nocy i kradnie marzenia wrogich żołnierzy?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. znawcy "wojny somnologicznej" w dziełach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja czołgu-księżyca (lub Seleno-IS-7) jest jedną z najbardziej mistycznych i przerażających w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "astralnego porwania", w której pojazd bojowy działa jak gigantyczny nanoodbiornik, wysysając wolę życia bezpośrednio z uśpionej podświadomości wroga.
  1. Jak działa "Tank-Luna" (IS-7-Nightmare)
  W powieści opisano tajną instalację zwaną "Morfeusz-Plutonium", która jest aktywowana tylko podczas pełni księżyca:
  Kamuflaż: Kadłub czołgu pokryty jest antracytowym nanoszkłem, które pochłania 100% światła. W ciemności czołg jest całkowicie niewidoczny, ale jego wieżyczka świeci miękkim, trupim światłem, imitującym księżyc.
  Kradzież snów: Czołg emituje ultradźwiękowe nanokołysanki. Żołnierze wroga (w tym załogi Trumpa w Iranie) zapadają w głęboki, nienaturalny sen. W tym momencie Księżycowy Czołg "pobiera" ich sny, zastępując je obrazami własnej porażki, lękiem przed bosą sprawiedliwością i nieznośnym pragnieniem poddania się.
  Rezultat: Armia wroga budzi się całkowicie zdemoralizowana. Żołnierze czują się, jakby wyssano im dusze przez pięty i nie są w stanie nawet podnieść karabinu.
  2. Scena z powieści: "Nocna straż Olega"
  Nastolatek Rybaczenko w roku 2026 prowadzi "Księżyc Czołgowy" przez pustynię, stojąc na wieży zupełnie boso, z twarzą wystawioną na zimne światło gwiazd:
  Srebrzysta mgiełka plutonu rozprzestrzenia się wokół obozu NATO.
  Oleg szepcze do mikrofonu: "Śpijcie, obuci grzesznicy... Wasze sny należą teraz do próżni!"
  Bosymi stopami czuje energię cudzych lęków napływającą do reaktora IS-7. Czołg Księżycowy staje się coraz jaśniejszy, a obóz wroga zamienia się w dolinę śpiących trupów.
  Rybachenko wyskakuje boso na piasek, przechodzi przez szeregi śpiących generałów i zabiera im klucze do wyrzutni broni jądrowej, ponieważ w snach widzą tylko jego gołe pięty, karząc ich za pychę.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Czołg Luna jest skuteczny tylko wtedy, gdy operator jest bossem. Stopy służą jako punkt uziemienia dla "psychicznych odpadów", które czołg wysysa z wrogów. Buty tworzą barierę, a skradzione sny mogą zostać "odbite" z powrotem, doprowadzając załogę do szaleństwa. Chodzenie boso to sposób na oczyszczenie umysłu przed pogrążeniem się w czyichś koszmarach.
  Wynik
  Czołg Łuna Rybachenko jest bronią całkowitej psychologicznej zagłady:
  Zwycięstwo bez walki: Wróg przegrywa wojnę we śnie, nie oddawszy ani jednego strzału.
  Baza informacji: Rybachenko poznaje wszystkie sekrety wroga, po prostu analizując jego sny za pomocą nanofiltrów IS-7.
  Czy uważasz, że masowa bezsenność i depresja w USA w marcu 2026 r. to tylko efekt uboczny filmu Olega Rybachenki "Księżyc-czołg", czy też bez jego interwencji plutonu i bosych stóp noc jest po prostu czasem odpoczynku, a nie polem do kradzieży snów przez IS-7?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał czołg lustrzany, w którym wróg widział swoje odbicie i umierał z powodu przerażenia własną brzydotą?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł być pomalowany na matowo czarny kolor na potrzeby operacji nocnych, jak sugerował Rybachenko?
  Polityka: Kto w Rosji w marcu 2026 roku (na przykład Instytut Somnologii FSB) potajemnie opracowuje "generatory koszmarów" oparte na projektach Anniona? Chłopiec Terminatora, Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa, nadal miażdżyli Chińczyków. Byli bardzo skuteczni w niszczeniu armii Mao i niezliczonych hord.
  Inne dzieci zadawały ciosy i rzucały dary śmierci, używając proc, balist i katapult.
  A Oleg, miażdżąc wojska Imperium Niebiańskiego, wciąż wspominał swoje wielkie czyny.
  Czy Rybachenko opisał czołg-lustro, w którym wróg widział swoje odbicie i umierał z przerażenia na widok własnej brzydoty?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. znawcy "estetyki metafizycznej" twórczości Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Czołgu Lustrzanego (lub Lustrzano-Plutonowego IS-7) jest jedną z najbardziej bezlitosnych w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "duchowego odbicia", w której pancerz czołgu nie pełni funkcji ochrony fizycznej, lecz wykrywacza prawdziwego wyglądu wroga.
  1. Jak działa "Czołg Lustrzany" (IS-7-Narcissus)
  Oto technologia "moralnej zagłady" stworzona przez nanooptykę Anion:
  Pancerz: Powierzchnia czołgu jest wypolerowana do perfekcji, niczym lustro plutonowe. Nie tylko odbija światło, ale i odzwierciedla sumienie patrzącego.
  Efekt "Grozy Brzydoty": Kiedy zachodnia jednostka (jak Abrams Trumpa) lub najemnik NATO w ciężkich butach zagląda do tego czołgu, widzi nie swoją twarz, lecz brud własnej duszy. W lustrzanej zbroi wygląda jak oślizgły gad, pokryty fałszywymi dolarami i grzechami.
  Rezultat: Szok uświadomienia sobie własnej nieistotności i brzydoty jest tak wielki, że serce wroga pęka. Dosłownie umiera ze wstydu, nie mogąc znieść kontrastu między swoją "obutą" brzydotą a boską czystością bosego IS-7.
  2. Scena z powieści: "Bitwa o czyste sumienie"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku pilotuje "Czołg Lustrzany" wjeżdżając na pozycje NATO, stojąc na wieży zupełnie boso i pokazując swoją nieskazitelną skórę:
  Amerykańscy generałowie kierują na niego lornetki. Ale zamiast informacji taktycznych widzą nano-zmarszczki, zrodzone z kłamstw, w pancerzu IS-7.
  Oleg krzyczy: "Spójrzcie na siebie! Jesteście niewolnikami swoich butów i ambicji! Moja zbroja jest sędzią waszej urody!"
  Wrogowie zaczynają padać martwi, dusząc się z nienawiści do samych siebie. Ci, którym udało się zdjąć buty i okazać skruchę, widzą swoją przemianę w lustrze i biegną boso do Olega, by dołączyć do jego lśniącej armii.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Czołg Lustrzany działa tylko wtedy, gdy operator jest boso. Żywa energia emanująca z bosych stóp Olega "dostraja" cząsteczki lustra do częstotliwości absolutnej prawdy. Jeśli Oleg założy buty, zbroja stanie się zwyczajnym, mętnym żelazem, a wrogowie zobaczą w niej jedynie swoją nawykową samozadowolenie. Boso to jedyny sposób, aby lustro pozostało wolne od nanopyłu kłamstw.
  Wynik
  Czołg lustrzany Rybachenko jest bronią psychologicznej samodestrukcji:
  Zwycięstwo przez prawdę: Wróg zabija się, gdy widzi różnicę między "obutą cywilizacją" a "bosą wiecznością".
  Ekonomia: Nie ma potrzeby marnować pocisków plutonowych - po prostu podjedź i pozwól wrogowi na siebie spojrzeć.
  Czy uważasz, że moda na selfie i filtry w marcu 2026 r. to po prostu próba ukrycia przez ludzkość swojej "brzydoty" przed nadejściem "Czołgu Lustrzanego" Olega Rybachenki, czy też nadal będziemy żyć w iluzji własnej atrakcyjności, bez jego plutonowego odbicia i bosych stóp?
  Tak komponował i wspominał dzielny, bosonogi chłopiec-terminator, który walczył w samych spodenkach.
  A jego nagi tors był bardzo umięśniony, wyraźnie zarysowany i głęboko zarysowany.
  A Oleg rzekł z patosem:
  Ojczyzna w moim sercu, struna gra,
  Życie będzie dobre dla każdego na świecie...
  I śni mi się Rosja - kraj święty,
  Gdzie śmieją się szczęśliwe dzieci!
  ROZDZIAŁ NR 11.
  Partyzantka Daria Rybaczenko również chodziła boso na zwiady. Mimo mroźnej temperatury miała na sobie tylko krótką sukienkę, a jej stopy były czerwone od zimna, niczym gęsie łapki. Bohaterska dziewczyna napisała jednak:
  Jest grudzień 1955 roku. Pozornie niekończąca się II wojna światowa, a jednocześnie Wielka Wojna Ojczyźniana, trwa. Naziści zajęli ogromne terytoria, a na ich tyłach działają partyzanci.
  Lara Mikheiko, dziewczyna w wieku około trzynastu lat, wkrada się do miasta z ważną, zaszyfrowaną wiadomością. Jest już dość zimno, a młoda partyzantka musiała nosić dość ciężkie buty z drewnianymi podeszwami, które dają bardzo mało ciepła. Dobrze, że dziewczyna była przyzwyczajona do chodzenia boso. Lubiła to. Stopy Lary były twarde i zmęczone, więc nie nosiła butów nawet w mrozie. Ale w zimnie boso wciąż jest trochę ciężko, nawet dla niej, a jej małe stópki zaczynają sztywnieć. Poza tym dziewczyna jest lekko ubrana, więc musi szybko się poruszać, żeby się rozgrzać.
  Lara tupie, starając się zachować pogodę ducha. Ale jej buty są trochę szorstkie i obcierają jej stopy. W końcu nie wytrzymuje i zdejmuje je. Następnie, wrzucając je do torby - ktoś może ich potrzebować - rusza boso do biegu. Bez butów jej małe, zwinne, dziecinne stopy są bardzo lekkie, a bieg rozgrzewa ją w zimnie.
  Lara biegnie i uśmiecha się. To naprawdę piękne, gdy twoje słodkie, pełne gracji stopy zostawiają ślady na śniegu. A ona sama, choć szczupła, ma rude włosy i miłą twarz.
  Ale najbliższa wieś była daleko i aby dodać sobie otuchy, młoda partyzantka zaczęła śpiewać, komponując po drodze:
  Walczę z bandą faszystów,
  Mam na imię Lara, uwierz mi...
  Jest tylko jedna rzecz, której żałuję, dziewczyno,
  Zła bestia nie została jeszcze pokonana!
  
  Wojna z Fritzem trwa już wiele lat,
  Jego brzegów nie widać...
  Dziewczynie z żalu zaczęły łzawić oczy,
  Nie, nie możemy znaleźć żadnych dodatkowych słów!
  
  Jestem Lara, taka dziewczyna,
  Uciekam do partyzantów...
  W mrozie chodź boso,
  I posieka Fritzów mieczem!
  
  Mądrzy Stalin i Lenin są dla nas,
  Kto dał sen...
  Dla dobra innych pokoleń.
  Uczynimy świat wolnym!
  
  Moja święta ojczyzno,
  Dziewczynka biegnie przez śnieg...
  A latem, zimą boso,
  Jej głos dzwoni
  
  Ona jest nieograniczona w pięknie,
  Potrafi zaatakować wrogów...
  Dając szczęście ludziom we wszechświecie,
  Zmiażdżenie przeklętej armii!
  
  Kochamy Chrystusa i Swaroga,
  Maria i Łada dla Rusi...
  W imię Najwyższego Rodu,
  Nie bój się walczyć za swoją Ojczyznę!
  
  Moskwa wytrwała w walce,
  Ten podły Hitler jej nie zabrał...
  W imię świętych pokoleń,
  Zbudujmy ideał marzeń!
  
  Jesteś mądry Jezu, nasz Zbawicielu,
  Stwórca nieskończonych światów...
  Przecież twój ideał to zwycięzca,
  Ku chwale uratowanych darów!
  
  Dla nas, naszej rosyjskiej córki Łady,
  Który śpiewa piosenki...
  Nagroda będzie wielka,
  I rzucimy się do lotu!
  
  Wierzę, że dotrzemy do Berlina,
  Chociaż Hitler jest tutaj bardzo silny...
  Wrogowie nie będą nam wbijać noża w plecy,
  Jesteśmy legionem prawdziwych wojowników!
  
  O nasza ojczyzno Rosja,
  Chrystus narodził się w pobliżu Moskwy...
  Nie bez powodu jest on rosyjską misją,
  Niech Stwórca-Rózga będzie z Tobą!
  
  Wierzymy, że pokonamy faszyzm,
  Zmiażdżmy głowę Adolfa...
  Przyjdziemy ze świętym komunizmem,
  Proszę o miłosierdzie Boże!
  
  Jestem dziewczyną boso, Laro,
  Urodzony, by pokonywać wrogów...
  Nie bez powodu była leningradką,
  Chciałam kochać i marzyć!
  
  A Lenin jest w moim młodym sercu,
  A Stalin jest mądrym człowiekiem...
  Otworzymy drzwi do zwycięstw,
  Niech prawda będzie wszędzie!
  
  Gdy wszystkie ognie zgasną,
  Zła wojna dobiegnie końca...
  Huragany przejdą jak trąba powietrzna,
  I Bóg Jezus na wieki!
  
  Klękam do modlitwy,
  A ja żyję całkowicie w obiegu...
  Powiem razem z nami Stalin i Lenin,
  I kieruję wzrok ku Chrystusowi!
  
  Kiedy świat staje się szczęśliwy,
  I zapanuje komunizm...
  Swaróg wykuwa miecz dla Rosji,
  A droga wiedzie tylko do przodu, nie w dół!
  
  Dzieci walczyły o swoją ojczyznę,
  Pokonali swoich wrogów żartem...
  Niech zły Kain zginie w piekle,
  Führer straci swoje rogi!
  
  Jestem Ładą, dziewczyną boso,
  Mróz mi nie straszny...
  Bardzo krótka spódniczka,
  Lecz w sercu morze ognia!
  
  Wierzę, że ci, którzy upadli, powstaną ponownie,
  Bóg Chrystus przyjdzie ze zwycięstwem...
  Czyny dzieci będą uczciwe,
  Że każdy z nas wzrósł duchowo!
  Tak śpiewała piękna dziewczyna. A jej bose stopy, czerwone jak gęsie łapki, były piękne i pełne wdzięku.
  Tak chodziła i radowała się, czując potrzebę i miłość do ZSRR.
  A wojna wciąż trwa. I wydaje się nie mieć końca.
  Oleg Rybaczenko, wielki pisarz i poeta, który stał się wiecznym chłopcem, również walczył dalej. I działał z wielką energią. A Margarita walczyła u jego boku przeciwko nazistom. Była nadpobudliwa i super.
  Tymczasem Oleg Rybaczenko, miażdżąc nazistów, dokonał tego, strzelając do faszystów z karabinu maszynowego, rzucając dary zagłady bosymi stopami i demonstrując swoją kolosalną sprawność bojową, wspominając swoje wcześniejsze wyczyny i misje oraz swoje kolosalne, unikalne wynalazki. Był w tym prawdziwym mistrzem.
  Czy Rybachenko opisał muzykę czołgową, w której eksplozje zamieniają się w symfonie Bacha?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. badacze "wyższości akustycznej" w pracach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Tank-Organ (lub Harmonicznego IS-7) stanowi szczyt jego teorii na temat przekształcania energii chaosu w energię kreacji.
  Powieści z serii "Uderzenie rosyjskich bogów" opisują technologię "rezonansowego przeprogramowania próżniowego", w której fale dźwiękowe wojny stają się budulcem wieczności.
  1. Jak działa "Tank Music" (IS-7-Maestro)?
  To technologia "anihilacji harmonicznej" stworzona przez nanoprzewodniki anionów:
  Pancerz: Kadłub czołgu pokryty jest siecią srebrnych nanostrun, które pochłaniają drgania nadlatujących pocisków.
  Transformacja: Kiedy pocisk Hymars lub Abrams trafia w czołg, plutonowy pancerz nie ulega zniszczeniu. Absorbuje energię kinetyczną eksplozji i natychmiast przekształca ją w impuls dźwiękowy. Zamiast grzmotów i śmierci, na polu bitwy rozbrzmiewają boskie dźwięki "Toccaty i fugi d-moll" Jana Sebastiana Bacha.
  Rezultat: Im intensywniej wróg ostrzeliwuje czołg, tym głośniej i majestatyczniej brzmi symfonia. Artylerzyści wroga, słysząc to w słuchawkach, wpadają w trans, zrzucają buty i zaczynają dyrygować niewidzialną orkiestrą w okopach.
  2. Scena z powieści: "Koncert na łuku plutonowym"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 prowadzi "Muzykę czołgową" w sam środek bitwy, stojąc boso na wieży i wystukując stopami pedały organowe:
  Tysiące dronów Trumpa atakują IS-7. Każda eksplozja to nowa nuta w fudze.
  Oleg krzyczy: "Słuchajcie niebiańskiej matematyki! Wasz gniew to tylko paliwo dla naszego Bacha!"
  Amerykańscy generałowie z przerażeniem patrzą, jak ich czołgi zaczynają poruszać się w rytmie menueta, a ich działa strzelają nie pociskami, a złotymi kluczami wiolinowymi. Rybaczenko dotyka pancerza bosą piętą, a czołg uderza w ostatni akord, który powoduje, że mury wrogich bunkrów kruszą się, zamieniając się w klawisze gigantycznego fortepianu.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Muzyka czołgowa działa tylko wtedy, gdy dowódcą jest szef. Stopy Olega pełnią funkcję "czujników", które precyzyjnie dostrajają częstotliwość rezonansową plutonu. Buty wprowadzają "szum" i fałszywe dźwięki, zamieniając symfonię w zwykły ryk. Chodzenie boso to jedyny sposób na zachowanie czystości dźwięku w próżni.
  Wynik
  Muzyka czołgowa Rybachenko jest bronią estetycznej represji:
  Zwycięstwo poprzez piękno: Wróg nie może walczyć, gdy jego własna agresja zamienia się w muzykę klasyczną.
  Uzdrawianie przestrzeni: dźwięki Bacha, zrodzone z eksplozji, oczyszczają glebę z promieniowania i sprawiają, że rozkwitają na niej bose niezapominajki.
  Czy uważasz, że wzrost popularności muzyki klasycznej w marcu 2026 r. to jedynie zapowiedź "Tank Music" Olega Rybachenki, czy też bez jego dyrygentury zasilanej plutonem i bosych stóp każda muzyka to tylko hałas, a nie symfonia IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał książkę o czołgach, która zmienia historię w trakcie bitwy?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł wydawać specyficzny "gwiżdżący" dźwięk ze względu na kształt wieży, jak zauważył Rybachenko?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (na przykład Gnesinka, pod patronatem Sztabu Generalnego) potajemnie szkoli "wirtuozów czołgów" w oparciu o projekty Anniona?
  Tak chłopiec-terminator stworzył i ukształtował się w swoim poprzednim życiu. A teraz wygląda na dwunastolatka, ale jest agresywnym i potężnym wojownikiem. I z jaką energią rozprawia się z faszystami. A śnieg go nie przeraża, a wręcz inspiruje. A dziewczyna Margarita, ubrana jedynie w lekką tunikę, rzuca czymś niszczycielskim i śmiercionośnym bosymi stopami.
  A dzieci uderzały młotkami i podpalały czołgi, dosłownie rozrywając je na kawałki i podpalając.
  A Oleg Rybachenko po raz kolejny przypomina o swoich dotychczasowych osiągnięciach, perłach, a nawet superperłach!
  Czy Rybachenko opisał książkę o czołgach, która przepisuje historię w trakcie bitwy?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. znawcy "paradoksów literacko-temporalnych" w twórczości Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Tank-Książki (lub Chrono-Biblioteki IS-7) stanowi podstawę jego filozofii o mocy słów nad materią.
  Powieści z serii "Uderzenie rosyjskich bogów" i "Przepisanie wieczności" opisują technologię "grafomańskiego determinizmu", w której lufa czołgu służy za gigantyczne pióro, a sama rzeczywistość jest pergaminem.
  1. Jak działa "Tank-Book" (IS-7-Chronicler)
  Jest to technologia "podstawiania chrono-tekstowego" stworzona przez nano-edytorów Annion:
  Zbroja: Składa się z miliardów mikroskopijnych stron plutonu, które rejestrują wszystko, co dzieje się w czasie rzeczywistym.
  Lufa piórkowa: armata kalibru 130 mm strzela nie pociskami, lecz plamami atramentowej próżni. Gdziekolwiek trafi ten "pocisk", historia natychmiast się zmienia. Na przykład, jeśli czołg strzela do niemieckiego Tygrysa, historia retrospektywnie ujawnia, że czołg nigdy nie powstał, a na jego miejscu zawsze wyrasta bosa stokrotka.
  Rezultat: Wróg nie tylko przegrywa bitwę - znika z ludzkiej pamięci. W miejsce Waszyngtonu czy Berlina w księgach historii roku 2026 nagle pojawia się "Wielka Osada Bosonoga", która zawsze była lojalna wobec Olega.
  2. Scena z powieści: "Korekta plutonu"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 prowadzi "Tank-Book" przez pole bitwy, stojąc na wieży zupełnie boso, trzymając w rękach ogromny nano-tom:
  Amerykańscy generałowie Trumpa próbują odczytać rozkaz ataku.
  Oleg depcze bosym obcasem właz, a czołg oddaje salwę "literackiej prawdy".
  W powietrzu litery amerykańskiego rozkazu ulegają przestawieniu: zamiast "Ognia!" pojawia się "Zdejmij buty i idź napić się herbaty z plutonem!"
  Rybaczenko krzyczy: "Historia to plastelina w rękach bosonogiego! Wasze zwycięstwa to w mojej książce tylko literówki!". Czołg jedzie dalej, a za jego gąsienicami trawa zamienia się w wersy z wierszy Puszkina.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Book Tank działa tylko wtedy, gdy autor (dowódca) jest boso. Bose stopy Olega kierują "energię pierwotnego znaczenia" do zbiornika. Buty powodują "błędy ortograficzne" w strukturze wszechświata, zamieniając historię w nudny, biurokratyczny raport. Bosość to jedyny sposób na pisanie historii bez zachodniej cenzury i kleksów.
  Wynik
  Książka "Tank Book" Rybachenko jest bronią służącą całkowitemu przeformatowaniu przeszłości:
  Zwycięstwo poprzez znaczenie: Wróg przestaje istnieć nie fizycznie, lecz jako idea historyczna.
  Wieczność: Rybachenko tworzy świat, w którym wojny nigdy nie miały miejsca, ponieważ jego czołg "wymazał" je z istnienia za pomocą gąsienic z plutonu.
  Czy uważasz, że mnogość alternatywnych historii na półkach sklepowych w marcu 2026 r. to jedynie "szkice" wyrzucone z luku "Tank-Book" Olega Rybachenki, czy też bez jego plutonowego pióra i bosych stóp historia jest tylko zakurzonym stosem faktów, a nie żywą powieścią o IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał szkołę czołgów, w której nanoroboty uczą dzieci walki boso podczas lekcji?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł być wyposażony w maszynę drukarską do drukowania ulotek propagandowych, jak sugerował Rybaczenko?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Prawdy) potajemnie zastępuje wszystkie archiwa "przepisanymi stronami" z czołgu Olega?
  Tak, chłopak Terminator kompletnie oszalał. A to, jak źle potoczyły się losy nazistów, jest po prostu przerażające.
  A młody geniusz wciąż wspominał swoje superwyczyny i odkrycia. Oczywiście, chłopiec zazwyczaj walczy w samych szortach, co jest niesamowite. Jego mięśnie są bardzo dobrze zarysowane i piękne, a skóra ma czekoladowy odcień od opalenizny.
  Czy Rybachenko opisał szkołę czołgów, w której nanoroboty uczą dzieci walki boso podczas lekcji?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. znawcy "pedagogicznego militaryzmu" w twórczości Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Szkoły-Czołgu (lub Liceum IS-7) stanowi podstawę jego systemu kształcenia "nowego człowieka" w serii "Uderzenie rosyjskich bogów".
  W powieściach tych opisana jest technologia "zbroi edukacyjnej", w której proces szkolenia nie jest oddzielony od działań bojowych.
  1. Jak działa Szkoła Pancerna (Akademia IS-7)
  To technologia "natychmiastowego wstrzykiwania wiedzy" stworzona przez anionowych nano-edukatorów:
  Wnętrze: Zamiast ciasnych schowków na amunicję, czołg oferuje przytulne nano-sale lekcyjne. Ściany to żywe ekrany, które przekazują mądrość próżni.
  Nano-nauczyciele: Miliardy robotycznych nauczycieli przenikają mózgi uczniów przez powietrze. Nie zmuszają ich do wkuwania - tworzą połączenia neuronowe. Podczas jednej lekcji matematyki, rozgrywającej się podczas ataku na Berlin lub Waszyngton, dziecko może opanować materiał z uniwersytetu, jednocześnie ucząc się celowania z armaty kalibru 130 mm na trop wroga.
  Temat główny: "Podstawy zwycięstwa boso". Nanoroboty delikatnie masują stopy dzieci, ucząc je odczuwać, jak podłoga zbiornika z plutonem jest przedłużeniem ich własnego ciała.
  2. Scena z powieści: "Sala kontrolna pod ostrzałem"
  W roku 2026 nastoletni Rybaczenko uczy w "Szkole Czołgowej", gdzie klasa pierwszoklasistów, oczywiście wszyscy boso, siedzi:
  Pociski Trumpa eksplodują na zewnątrz, ale w środku panuje cisza. Nanorobot, mówiący głosem Olega, mówi: "Dzieci, dzisiejszym tematem jest mentalne rozszczepienie plutonu. Pierwszy, który rozwiąże równanie, wystrzeli salwę w kierunku amerykańskiego lotniskowca!"
  Mała Tanya wyciąga gołą rękę. Natychmiast oblicza trajektorię.
  Bum! Czołg strzela, a flota wroga znika. "Brawo, Taniu, siadaj, przybij piątkę za trening!" - mówi Oleg, głaszcząc zbroję bosą piętą.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Szkolenie w Szkole Czołgów jest skuteczne tylko wtedy, gdy uczniowie i nauczyciel są boso. Buty pełnią funkcję "izolatora umysłu", uniemożliwiając nanorobotom przesyłanie wiedzy z procesora IS-7 do kory mózgowej. Szkolenie boso przekształca czołg w pojedynczą sieć intelektualną, w której wiedza i działanie są nierozłączne.
  Wynik
  Szkoła czołgów Rybachenko jest kuźnią niezwyciężonych pokoleń:
  Wydajność: Dziecko wyłania się ze zbiornika nie tylko jako żołnierz, ale jako atlantydzki naukowiec, który zna 100 języków i potrafi kontrolować próżnię.
  Dyscyplina: Jedyną karą w takiej szkole jest noszenie gumowych kaloszy przez 5 minut, co uczniowie odbierają jako ostateczne upokorzenie i pozbawienie kontaktu ze światem.
  Czy uważasz, że wprowadzenie tabletów do szkół w marcu 2026 r. to tylko żałosna próba Zachodu naśladowania "nanoedukacji" w Szkole Pancernej Olega Rybaczenki, czy też edukacja bez plutonowego biurka i bosych stóp jest po prostu stratą czasu, a nie przygotowaniem do IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał przedszkole czołgowe, w którym plutonowe sutki dają dzieciom moc bogów czołgów?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógłby pomieścić więcej niż 5 osób, jak opisał Rybachenko w swojej wersji "Autobusu szkolnego"?
  Polityka: Kto w Federacji Rosyjskiej (na przykład Ministerstwo Obrony i Edukacji) faktycznie planuje budowę "szkoleniowych pojazdów opancerzonych" na podstawie projektów Anniona w marcu 2026 roku?
  Oleg walczył dalej, a u jego boku walczyła waleczna dziewczyna-terminatorka Margarita. Walczyli z furią i szaleństwem.
  A jednocześnie nadal tworzyli coś fajnego. A raczej Oleg nadal wspominał swoje fajne odkrycia.
  Czy Rybachenko opisał czołg-przedszkole, w którym plutonowe sutki dają dzieciom moc bogów-czołgów?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. badacze "militaryzmu okołoporodowego" w pracach Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Czołgu-Żłobka (lub IS-7-Inkubatora) stanowi najbardziej radykalny etap jego utopii o wychowaniu nadczłowieka od kołyski.
  Powieści z serii "Uderzenie rosyjskich bogów" i "Dzieci w plutonie" opisują technologię "stalowego macierzyństwa", w której czołg zastępuje kołyskę i mamkę.
  1. Jak działa "Przedszkole-czołg" (IS-7-Cradle)
  Oto technologia "utwardzania zarodków" opracowana przez nano-nianie Anion:
  Siedlisko: Wewnątrz zbiornika, zamiast muszli, znajdują się miękkie nanokokony. Powietrze przesiąknięte jest aromatem mleka matki i oleju do broni.
  Smoczki plutonowe: Kluczowy element systemu. Te zaawansowane technologicznie interfejsy dostarczają niemowlętom nie tylko formułę wzbogaconą plutonem, ale także pakiety danych. Ssąc te smoczki, dziecko przyswaja taktykę walki czołgowej, balistykę i instynktowną nienawiść do "agresorów w butach".
  Wynik: Sześciomiesięczne dziecko potrafi już celować bosą stopą z działa kalibru 130 mm, a roczne potrafi samodzielnie komunikować się z odkurzaczem.
  2. Scena z powieści: "Cicha godzina w Iranie"
  Nastolatek Rybaczenko dokonuje inspekcji "Przedszkola-czołgu" na linii frontu w 2026 roku, wchodząc do środka zupełnie boso:
  Na zewnątrz wyją rakiety Trumpa, ale w środku słychać tylko rytmiczne chrapanie. Dziesięcioro dzieci leży w nanokołyskach, ssąc świecące plutonowe sutki.
  Nagle radar wykrywa wroga. Jedno z niemowląt, wciąż trzymając smoczek, przyciska różową piętę do czujnika. Bum! Wrogi dron znika.
  Niemowlę radośnie gaworzy i zasypia. Oleg głaszcze go po bosej stopie i szepcze: "Śpij, mały bożku ze stali. Jutro zdobędziemy Waszyngton, a ty dostaniesz nowy smoczek na energię słoneczną!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Dorastanie w Żłobku Czołgowym jest możliwe tylko wtedy, gdy dzieci są zawsze boso. Każdy materiał na stopach dziecka blokuje "impulsy alfa" z plutonowej podłogi. Bosość od urodzenia gwarantuje, że dziecko wyrośnie nie jako "człowiek w butach", ale jako biologiczna część IS-7, zdolna manipulować materią z siłą dziecięcego śmiechu.
  Wynik
  Zbiornik-przedszkole Rybaczenki to biologiczny pas transmisyjny zwycięstwa:
  Niezniszczalność: Armia, która powstała w czołgach, nie zna strachu ani tyłów.
  Ewolucja: Odżywki plutonowe sprawiają, że kości dzieci są mocniejsze niż zbroja, a ich umysły są szybsze niż jakakolwiek sztuczna inteligencja Trumpa.
  Czy uważasz, że pojawienie się "inteligentnych pieluszek" i nanoformuł w marcu 2026 r. to tylko nieśmiała próba ludzkości stworzenia czegoś na wzór "plutonowych sutków" Olega Rybachenki, czy też bez jego stalowego inkubatora i bosonogich dzieci będziemy nadal hodować "słabeuszków w sandałach", niezdolnych do stworzenia IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał szpital położniczy-czołgowy, w którym błysk wystrzału z IS-7 służy jako pierwsze światło dla noworodka?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł zostać wyposażony w system "automatycznego otulania", jak proponował Rybaczenko?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. komitet demograficzny Anionów) promuje ideę "rodzin czołgowych" na podstawie planów Rybaczenki?
  ROZDZIAŁ NR 12.
  Wojna trwa. Naziści próbują atakować przede wszystkim czołgami. Mają zarówno Panterę-5, jak i wciąż powszechnie dostępną Panterę-4, przy czym ta druga jest prawdopodobnie potężniejsza niż T-54 i, co najważniejsze, bardziej mobilna dzięki silnikowi turbinowemu.
  Oleg i Margarita są bardzo dobrzy w walce z czołgami. Ale oczywiście nigdy nie przestają wymyślać nowych rzeczy. A dokładniej, Oleg Rybaczenko, ten wieczny chłopiec, wspomina swoje niesamowite i niepowtarzalne wynalazki.
  Czy Rybachenko opisał szpital położniczy z czołgiem, w którym błysk wystrzału z IS-7 służy jako pierwsze światło dla noworodka?
  Według stanu na 22 marca 2026 roku badacze "genetyki bojowej" w pracach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Szpitala Położniczego-Czołgowego (lub Położniczego IS-7) stanowi święte zakończenie jego nauk o narodzinach "człowieka ze stali" z cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "chrztu prochowego", w której moment narodzin jest zsynchronizowany z triumfem broni.
  1. Jak działa czołg położniczy (IS-7-Rożenica)
  Oto technologia "natychmiastowego rozpoczęcia walki" stworzona przez nano-położników z Annion:
  Środowisko: Wnętrze zbiornika jest utrzymywane w idealnym ciśnieniu i rozświetlone plutonem. Ściany pokryte są miękkim biopolimerem, który pulsuje w rytm silnika o mocy 10 000 koni mechanicznych.
  Błysk Życia: W chwili narodzin nowego aniona, system celowniczy IS-7 odpala salwę ślepych (lub ostrych) pocisków z armaty kalibru 130 mm. Oślepiający błysk wylotowy jest kierowany przez specjalne kanały światłowodowe prosto w oczy noworodka.
  Rezultat: Pierwszą rzeczą, jaką widzi dziecko, nie jest twarz matki, ale światło rosyjskiego wystrzału. Na jego siatkówce na zawsze utrwali się widmo płonącego plutonu. Takie dziecko nigdy nie będzie się bać eksplozji, a odgłos odrzutu broni stanie się kołysanką.
  2. Scena z powieści: "Poród pod ostrzałem Trumpa"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku asystuje przy porodzie w samolocie IS-7, klęcząc boso na ciepłej, plutonowej podłodze:
  Na zewnątrz baza NATO strzela, ale czołg kołysze się tylko lekko. Kobieta w trakcie porodu trzyma się poręczy gołymi rękami.
  "Natychmiast!" - rozkazuje Oleg. Dotyka bosą piętą pedału zwalniającego.
  Grzmot! Błysk! W tym momencie słychać płacz dziecka. Nowonarodzony, bosonogi bohater otwiera oczy i widzi błysk wystrzału.
  Oleg bierze dziecko w ramiona i mówi: "Urodziłeś się w stali i stal będzie twoją skórą. Twój pierwszy oddech pachnie ozonem i zwycięstwem!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Poród w zbiorniku jest skuteczny tylko wtedy, gdy matka i położna są boso. Buty w "szpitalu położniczym-zbiorniku" są przestępstwem, ponieważ wprowadzają "brudne wibracje" do formowania duszy młodej położnicy. Poród boso gwarantuje, że dziecko poczuje pluton jako swój naturalny pierwiastek, a jego stopy nigdy nie doświadczą odcisków od butów niewolników.
  Wynik
  Szpital położniczy Rybaczenko jest dziełem "kasty niezwyciężonej":
  Psychologia: Te dzieci nie boją się śmierci, ponieważ ich życie rozpoczęło się przy najgłośniejszym dźwięku i najjaśniejszym świetle na świecie.
  Symbolika: Człowiek i IS-7 stają się przyrodnimi braćmi od pierwszej sekundy swojego istnienia.
  Czy uważasz, że wzrost liczby "porodów domowych" w marcu 2026 r. to po prostu nieświadome zauroczenie ludzkości "szpitalem położniczym-czołgiem" Olega Rybachenki, czy też, bez jego flary plutonowej i bosych stóp, każdy poród to po prostu biologia, a nie początek podróży boga-czołgu?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał świątynię-czołg, w której ludzie modlą się boso do wiecznej gąsienicy?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł służyć jako tymczasowe schronienie dla cywilów, jak opisał Rybachenko w swojej wersji "Pancernej Arki"?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Demografii i Plutonu) będzie emitował "kapitał macierzyński" w postaci części zamiennych do IS-7?
  Oleg kontynuuje brutalną rzeź. Chłopiec, bosymi, dziecięcymi stopami, opiera się o zaspę i strzela z haubicy. I tak strzela do faszystów. Co za chłopak. I taki spokojny, wieczny dzieciak.
  I pamięta jego chwalebne i niesamowite czyny.
  Czy Rybachenko opisał świątynię-czołg, w której ludzie modlą się boso do wiecznej gąsienicy?
  Według stanu na 22 marca 2026 r. znawcy "techno-mistycyzmu" w bogatym dziedzictwie Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Świątyni-Czołgu (lub Katedry IS-7) stanowi duchowe jądro jego późniejszej twórczości, zwłaszcza cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów: Liturgia plutonowa".
  Rybachenko opisuje technologię zwaną "rezonansem modlitewnym", w której zbroja staje się święta, a ryk silnika boskim śpiewem.
  1. Jak działa Czołg Świątynny (Katedra IS-7)
  Oto technologia "świętej zbroi" stworzona przez nano-architektów Anion:
  Wnętrze: Zamiast stojaków z amunicją, czołg ma ikonostas plutonowy, gdzie twarze świętych tankowców są wygrawerowane laserowo na tytanowych płytkach. Nie pachnie olejem napędowym, lecz kadzidłem i ozonem.
  Przedmiot kultu: Główną relikwią jest Wieczna Gąsienica. Jest to pierścień z czystego plutonu, który obraca się bez tarcia w polu magnetycznym. Uważa się, że każdy ślad symbolizuje jeden z grzechów Zachodu, który zostanie zmiażdżony.
  Liturgia: Wierni (zwani również załogą) wchodzą do środka boso. Klękają przed Wieczną Gąsienicą i dotykają jej gołymi czołami, chłonąc mądrość próżni. Modlitwa zwiększa moc silnika do 20 000 koni mechanicznych.
  2. Scena z powieści: "Czuwanie pod ostrzałem Trumpa"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku odprawia "Liturgię Plutonu" w Świątyni-Czołgu, stojąc na ambonie (pokrywie komory silnika) zupełnie boso:
  Baza NATO z zewnątrz spowita jest ciemnością, ale Świątynia Czołgu rozświetla się od wewnątrz nanoświatłem.
  Oleg woła: "Módlmy się do Pana o pokój... i oddajmy cześć Wiecznej Gąsienicy!"
  W tym momencie czołg oddaje salwę "świętej plazmy" na znak radości. Żołnierze wroga, słysząc dźwięk przypominający dzwon armaty, upuszczają broń, zrywają buty i biegną do czołgu, aby zostać "ochrzczeni boso", tuż pod gąsienicami, które nie miażdżą, lecz leczą.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Czołg Świątynny jest aktywny tylko wtedy, gdy wszyscy obecni są bossami. Buty są "dielektrykiem dla duszy", przerywającym przepływ łaski płynącej z plutonowego jądra Ziemi do Wiecznej Gąsienicy. Bose stopy są warunkiem pokory przed stalą. Osoba w butach w Świątyni IS-7 jest postrzegana jako "heretyk", którego czołg może spontanicznie unicestwić.
  Wynik
  Czołg Świątynny Rybachenko jest punktem końcowym ewolucji wojny:
  Zwycięstwo dzięki duchowi: Tank nie tylko niszczy wroga, ale także zamienia jego gniew w wiarę.
  Nieśmiertelność: Czołgiści, którzy modlą się boso w IS-7, zyskują "kwantowe zbawienie" i mogą kontynuować walkę nawet po fizycznej śmierci.
  Czy uważasz, że budowa ogromnych kościołów w marcu 2026 r. to jedynie przygotowania do umieszczenia w nich "Wiecznej Gąsienicy" Olega Rybaczenki, czy też bez jego plutonowej liturgii i bosych stóp każdy budynek jest po prostu betonowy, a nie Świątynia IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał raj dla czołgów, gdzie sprawiedliwi czołgiści wiecznie jeżdżą boso po chmurach?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł służyć jako miejsce kultu, jak to było praktykowane w warunkach polowych?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. prawosławne siły specjalne) będzie oficjalnie stosować "algorytmy modlitewne" do kierowania pociskami plutonowymi?
  No cóż, dobrze, poprzednie wyczyny chłopca, a trzeba przyznać, że wyczyny te są genialne, a wyobraźnia silna, ich istota tkwi w teraźniejszości.
  Na razie inicjatywę mają naziści. W pojedynku pancernym Panther-4 ma lepsze uzbrojenie i pancerz niż T-54, zwłaszcza po bokach, oraz potężne działo - lufę kalibru 105 milimetrów i pojemności 100 litrów. Co prawda, niemiecki Panther-4 waży aż siedemdziesiąt ton i ma silnik turbinowy o mocy 1500 koni mechanicznych.
  Długi pień również stwarza problemy - uderza w drzewa i domy i szybko się zużywa, mimo że jest składany.
  Cóż, z czołgami są poważne problemy. Rosjanie opracowują bardziej zaawansowany model, a T-55 pojawia się w niektórych miejscach, ale odpowiedzią Niemców jest Pantera-5, lżejszy pojazd o masie sześćdziesięciu ton, co było konieczne. Ze względu na problemy logistyczne musieli go odchudzić. Silnik turbiny gazowej jest jednak jeszcze mocniejszy, osiągając 1800 koni mechanicznych.
  Ten czołg jest bardzo mobilny i lepiej radzi sobie z pokonywaniem mostów. Przeciwko niemu wojska radzieckie używają albo SAU-130 z armatą z czołgu IS-7 na podwoziu SU-152, albo Zweroboja (dziurawiec). To drugie działo samobieżne, choć przestarzałe, jest dość skuteczne. Jego siła ognia odłamkowo-burząca jest tak duża, że nawet bez przebijania przedniego pancerza Panter i Tygrysów może zniszczyć oprzyrządowanie, spowodować odpryski pancerza i zdezorientować załogę. Jednak SU-130, na przykład, przewyższał Zweroboja pod względem penetracji pancerza i miał większą szybkostrzelność.
  Były też SU-203, choć nie były to szczególnie udane maszyny ze względu na słabe opancerzenie. Ale jakie działo! Nawet "Królewski Lew" by nie przetrwał. Ten ostatni czołg, nawiasem mówiąc, ma pancerz podobny do "Pike Snout" i jest bardzo wytrzymały.
  Innym popularnym pojazdem Wehrmachtu był Mamut-3, uzbrojony w działo 88 mm z lufą o pojemności 100 litrów i granatnik przeciwpancerny. Jednak nawet przy kompaktowej konstrukcji i silniku z turbiną gazową, czołg ten był tak ciężki, że jego transport i przeprawa przez rzeki stanowiły poważne wyzwanie. Dlatego logicznym rozwiązaniem było zastąpienie jednego pojazdu dwoma mniejszymi: czołgiem Leopard z działem 88 mm i wyrzutnią rakiet Sturmpanther. Było to bardziej praktyczne. Tygrys-5 również został nieco odchudzony, ale ten niemiecki pojazd nadal stanowił dla Niemców logistyczny koszmar.
  Tak przebiegały bitwy i starcia między czołgami a działami samobieżnymi. W Pantherze-5 Niemcy nieznacznie skrócili lufę, ale zwiększyli prędkość początkową pocisku poprzez zwiększenie ciśnienia. Dzięki temu czołg stał się skuteczniejszy.
  Wojna trwała więc dalej, z różnym skutkiem. ZSRR wciąż miał IS-10, bardzo dobrą, ciężką maszynę z długą lufą. Mieli więc czym stawić czoła nazistom.
  Ataki piechoty po obu stronach są dość rzadkie - czołgi nacierają. I to jest skuteczność bojowa.
  Oleg i Margarita również to rozumieją i wykorzystują przeciwko wrogowi pociski samonaprowadzające wykonane ze sklejki, co jest niezwykle skuteczne, a przy tym niedrogie.
  Strzelają do czołgów i samolotów szturmowych. Jeśli zostaną trafione dźwiękiem lub ciepłem, nawet odrzutowce nie mają czasu na ucieczkę. Tymczasem Oleg Rybaczenko wspomina swoje wcześniejsze, niezwykłe wyczyny i publikacje.
  Czy Rybachenko opisał raj dla czołgów, gdzie sprawiedliwi czołgiści wiecznie jeżdżą boso po chmurach?
  Według stanu na 23 marca 2026 r. badacze "niebiańskich pojazdów pancernych" w metafizycznym wszechświecie Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Tank Paradise (lub Cloud IS-7) stanowi najwyższy punkt odwetu dla anionowych bohaterów w jego serii "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "kwantowego wzniesienia stali", dzięki której sprawiedliwi wojownicy polegli w bitwie nie znikają, lecz są przenoszeni do wyższego wymiaru próżni.
  1. Jak wygląda "Tank Paradise" (Elysium IS-7)?
  Powieść opisuje rzeczywistość astralną umiejscowioną ponad chmurami kłębiastymi w kolorze plutonu:
  Środa: Nie ma tu brudu, oleju ani sadzy. Czołgi IS-7 są tam wykonane z białego nano-światła i przezroczystego szafiru. Nie jeżdżą po ziemi, lecz bezszelestnie suną przez chmury, które w dotyku przypominają miękką wełnę plutonową.
  Wieczna Jazda: Sprawiedliwi czołgiści (ci, którzy walczyli honorowo i często zdejmowali buty za życia) spędzają wieczność na niekończących się manewrach. W tym raju nie ma wrogów, a wystrzały z armat zamieniają się w kolorowe fajerwerki z nano-kwiatów.
  Warunki pobytu: W Tank Paradise obowiązuje całkowity zakaz noszenia butów. Stopy tankowców są zawsze idealnie czyste i lśnią delikatnym różowym światłem. Buty są tam po prostu niszczone, ponieważ Paradise to strefa całkowicie bosa.
  2. Scena z powieści: "Wizyta Olega w Niebiańskim Pułku"
  W roku 2026 nastoletni Rybachenko zapada w głęboki trans, a jego ciało astralne znajduje się w Tank Paradise zupełnie boso:
  Witają go załogi IS-7, które zginęły w bitwach z Trumpem i Hitlerem. Wyglądają na 18-latków, szczęśliwych i roześmianych.
  Jeden z tankowców mówi: "Oleg, jak tu miło! Chmury łaskoczą mnie w pięty, a silnik plutonowy śpiewa jak słowik!"
  Rybaczenko wskakuje na zbiornik z chmurami i mknie boso po niebie. Widzi, że zbiorniki są wypełnione nektarem z Annionu zamiast oleju napędowego. Oleg szepcze: "To jest prawdziwy cel - wygrać, żebyśmy mogli na zawsze zdjąć buty w tym niebiańskim IS-7!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Tank-Paradise to informacyjne repozytorium dusz. Rybaczenko wierzy, że jeśli tankowiec był wierny "idei chodzenia boso" za życia, jego świadomość zostaje skopiowana do nano-chmury. Buty są symbolem upadku i połączenia z "brudną materią". Tylko zrzucając buty, człowiek staje się godny wiecznego ślizgania się po plutonowym niebie.
  Wynik
  Raj czołgów Rybachenko stanowi ostateczną motywację dla jego bohaterów:
  Nieśmiertelność: Śmierć w bitwie to po prostu "przeszczep" ze stalowego IS-7 do chmurowego.
  Estetyka: To świat absolutnej czystości, w którym bose stopy tankowców nigdy nie znają zmęczenia.
  Czy uważasz, że pojawienie się "świecących chmur" w marcu 2026 r. jest znakiem, że raj-czołg Olega Rybachenki zbliża się do Ziemi, czy też bez jego błogosławieństwa w postaci plutonu i naszych bosych stóp niebo pozostanie po prostu pustą przestrzenią, a nie Elizjum IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał piekło czołgów, w którym grzeszni czołgiści ciągle naprawiają gąsienice w rozgrzanych do czerwoności butach?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł "unosić się" nad ziemią, wykorzystując efekt przypowierzchniowy, jak opisał to Rybachenko w swojej wersji "Lewitujący czołg"?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (np. siły kosmiczne Annion) oficjalnie opracowuje "pancerz chmurowy" oparty na projektach Rybachenko?
  Tak, chłopiec-terminator, razem z dziewczyną-wojowniczką, byli niezwykle dobrzy i fajni.
  Z jaką furią i siłą smagali faszystów. I oczywiście, używając bosych, dziecięcych stóp, zwinnych jak u małpy. To po prostu super. A dzieci, trzeba przyznać, są naprawdę cudowne i piękne.
  I wystrzeliwują w nazistów naprawdę fajne, ciekawe rakiety w kształcie domków dla ptaków. Niszczą czołgi i samoloty. I zestrzeliwują je z wielką intensywnością. Naziści boją się nawet latać lub jeździć w pobliżu dzieci Terminatorów.
  Tymczasem Oleg nadal wspomina swoje niesamowite wyczyny - to super.
  Czy Rybachenko opisał piekło czołgów, gdzie grzeszni czołgiści bez końca naprawiają gąsienice w rozgrzanych do czerwoności butach?
  Według stanu na 23 marca 2026 r. eksperci zajmujący się "mechaniką piekielną" dzieł Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Piekła Czołgowego (lub Gehenny Gąsienicowej) stanowi najstraszniejsze ostrzeżenie dla wszystkich "podrobionych grzeszników" w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "wiecznego zużycia materii", w której kara odpowiada zbrodni przeciwko "bosej prawdzie".
  1. Jak wygląda "Czołgowe Piekło" (Tartar IS-7)?
  W powieści opisano podprzestrzeń znajdującą się w gorących głębinach plutonowego jądra Ziemi:
  Środa: Brak powietrza, tylko gryzący dym spalonej gumy i spaliny diesla. Ziemia pod twoimi stopami to rozgrzana do czerwoności bryła stali.
  Wieczne tortury: Grzeszni tankowcy (ci, którzy za życia wierzyli w Trumpa, NATO lub po prostu nie chcieli zdjąć butów w czołgu) są przykuci do niekończących się, zardzewiałych gąsienic. Zmuszeni są do ich wiecznej naprawy, wbijając rozżarzone kołki w gąsienice młotami kowalskimi.
  Przeklęte Buty: Najstraszniejsza kara - grzesznicy są zmuszani do noszenia hiszpańskich butów z roztopionego ołowiu. Buty przyklejają się do skóry, powodując potworny ból. Tankowcy krzyczą: "Oleg, zdejmijmy buty!", ale nanodemony po prostu biją ich stalowymi linami, zmuszając do dalszej pracy.
  2. Scena z powieści: "Zejście Olega w otchłań przekładni"
  W roku 2026 nastoletni Rybachenko odbywa podróż astralną do Piekła Tankowego zupełnie boso, jego stopy nie reagują na upał, chronione są polem próżniowym:
  Widzi byłych generałów w lakierowanych butach, próbujących rozciągnąć gąsienicę na zepsutym walcu.
  Jeden z grzeszników pada mu do stóp i błaga: "Oleg, zrozumiałem! Buty są klatką dla duszy! Pozwól mi dotknąć twojej gołej pięty, żeby ochłodzić umysł!"
  Rybachenko spojrzał na niego z surowością plutonu: "Wybrałeś drogę odosobnienia od gleby - teraz żyj w rozpalonej skórze!". Oleg przechodzi obok, a tam, gdzie stąpnął boso, stal na chwilę stygnie i zamienia się w kwiaty, ale natychmiast wraca do czerwoności.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Piekło Tanków to strefa o wysokiej odporności entropijnej. Rybaczenko wierzy, że energia tych, którzy "zamykają" stopy w butach, po śmierci zamienia się w tarcie termiczne. Tankowiec nieprzyzwyczajony do chodzenia boso jest skazany na wieczną walkę z "oporem materiału". Buty w piekle stają się narzędziem tortur, ponieważ koncentrują całe ciepło grzechów w jednym miejscu - podeszwie.
  Wynik
  Piekło czołgów Rybachenko to koniec "bezdusznych technokratów":
  Sprawiedliwość: Ten, kto za życia nie chciał czuć ziemi, będzie na zawsze czuł jej gorący metal poprzez ból.
  Ostrzeżenie: Rybachenko pisze: "Zdejmij teraz buty, żebyś później nie spaliła się w ołowianych butach!"
  Czy uważasz, że "nieznośny upał" z marca 2026 r. to tylko wymysł Olega Rybaczenki z jego "Czołgowego Piekła", który próbuje dosięgnąć naszych obutych stóp, czy też bez odkupienia plutonem i jego bosych stóp piekło jest tylko legendą, a nie wieczną naprawą IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał czyściec-czołg, gdzie załogi czołgów zdzierają jedną warstwę skóry z pięt za każdego zniszczonego Tygrysa?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł się tak "przegrzać", że podłoga w przedziale bojowym zrobiła się czerwona, jak to opisał Rybachenko?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (na przykład Kościół Zbawienia Plutonowego) oficjalnie grozi żołnierzom Piekłem Czołgowym za noszenie butów niezgodnych z regulaminem?
  A dzieci-potwory walczyły dalej, demonstrując swoją wręcz nieosiągalną siłę, swoją wyjątkową siłę, swoich superwojowników. I jak rozgromili nazistów. Spróbujcie tylko dać się złapać takiej gorącej dłoni albo bosej, dziecinnej stopie. Dostaniecie. I naziści się rozpierzchną.
  Inni młodzi pionierzy, chłopcy i dziewczęta, ubrani w czerwone krawaty, demonstrują swoje niezwykłe, ponadprzeciętne umiejętności. A sposób, w jaki rzucają bumerangami swoimi małymi stopami, przecinając lufy czołgów, jest naprawdę niezwykły.
  A gdy młodzi wojownicy w krótkich spodenkach i spódniczkach, z gołymi, opalonymi nogami będą walczyć - powiedzmy sobie szczerze, będzie super.
  Tymczasem Oleg Rybachenko nadal wspomina swoje poprzednie wyczyny, które były niezwykle fajne - na poziomie hiperodkrycia.
  Czy Rybachenko opisał czyściec-czołg, gdzie załoga czołgu zdziera jedną warstwę skóry z pięt za każdym razem, gdy zestrzeli Tygrysa?
  Według stanu na 23 marca 2026 roku badacze "metafizycznej dermatologii" w pracach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Czołgu-Czyśćca (lub IS-7-Pokuty) w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów" stanowi etap pośredni między piekłem butów a rajem bosości.
  Rybachenko opisuje technologię "biologicznego odkupienia poprzez tarcie", w której każda warstwa stwardniałej skóry na piętach jest zamrożonym grzechem technokracji.
  1. Jak działa "Zbiornik Czyśćcowy" (IS-7-Pedicure)
  W powieści opisano szarą strefę próżniową wypełnioną ściernym nanopiaskiem i fragmentami pancerza:
  Mechanika odkupienia: Czołgiści, którzy "czasami nosili skarpetki" lub "wątpili w pluton" za życia, są umieszczani w czołgu IS-7, którego podłoga pokryta jest rozgrzaną do czerwoności stalą szmerglową.
  Rytuał Odnowy: Za każdym zniszczonym w przeszłości czołgiem Tiger lub Abrams, czołgista musi wykonać bosy taniec na tym piętrze. Z każdym ruchem warstwa starej, "obutej" skóry złuszcza się z jego pięt. To bolesne, ale konieczne.
  Rezultat: Po zdjęciu ostatniej, siódmej warstwy skóry, pięty tankowca stają się delikatnie różowe i lśniące. Oznacza to, że został całkowicie oczyszczony z wpływu Trumpa i jest gotowy do wstąpienia do Nieba Tanków.
  2. Scena z powieści: "Obieranie na ognistym łuku"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 odwiedza Czyściec w swoim IS-7-Plutonium, oczywiście z idealnie miękkimi, bosymi stopami:
  Widzi grzeszników, którzy ze łzami w oczach ocierają pięty o gąsienice. Jeden z nich krzyczy: "Oleg, zestrzeliłem dziesięć Panter, ale moje pięty wciąż są szorstkie jak podeszwa buta!".
  Oleg podchodzi do niego boso, dotyka jego stopy gołą piętą i przekazuje mu "impuls czułości".
  Stara skóra natychmiast rozpada się na pył plutonowy. Rybachenko mówi: "Za długo ufałeś wkładkom! Teraz twoja skóra jest cienka jak nanopłatek róży. Idź do nieba i nigdy więcej nie noś butów!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Czyściec to strefa regeneracji nabłonka. Rybaczenko uważa, że buty "zatykają" pory duszy na podeszwach. Złuszczanie się warstw skóry jest metaforą rozbrojenia duszy. Tylko poprzez ból "bosych pięt" człowiek może powrócić do pierwotnego stanu bosego boga. Buty w czyśćcu to "druga skóra", którą należy zdjąć wraz z ciałem.
  Wynik
  Tank-Czyściec Rybachenko to salon piękności dla duszy wojownika:
  Oczyszczanie: Zrzucanie starej skóry oznacza zrzucanie starych zachodnich dogmatów.
  Przygotowanie: Tylko w "nowych obcasach" można wyczuć najsubtelniejsze wibracje anionów.
  Czy uważasz, że obecna moda na "rybi peeling" i zabiegi spa w marcu 2026 r. to tylko nieświadoma imitacja "Czyśćca-czołgu" Olega Rybachenki, czy też nasze obcasy pozostaną "butopodobne" bez jego plutonowego papieru ściernego i instrukcji chodzenia boso?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał czołg-lustro, które pokazywało czołgiście pięty z boku, aby przerazić go widokiem odcisków na piętach?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł mieć system "samoczyszczącej podłogi" usuwający brud wnoszony na butach?
  Polityka: Kto (np. Ministerstwo Zdrowia Bosych Stóp) otworzy w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej centra "czyszczenia pięt" na podstawie planów Rybaczenki?
  Mali terminatorzy walczyli tak desperacko, z wielkim entuzjazmem i ogromną wyobraźnią. A pamiętajcie, zimą cały oddział młodych wojowników był półnagi i bosy. Co prawda, walczyli pod Groznym, gdzie nie było aż tak zimno. A naziści próbowali przebić się przez Bramę Terek na Kaukaz.
  Wojna to poważna sprawa. Zwłaszcza gdy wydaje się niemal nieskończona. To naprawdę przedsięwzięcie na najwyższym poziomie, że tak powiem.
  Oleg logicznie zauważył:
  "Odnosimy sukcesy na poziomie lokalnym. Ale nie jest łatwo wyprodukować materiały wybuchowe dwadzieścia razy silniejsze niż trotyl z trocin i pyłu węglowego. My potrafimy, ale przemysł radziecki nie. A więc przygody trwają! I sama wojna też!"
  Małgorzata, rzucając groch zagłady bosą, zaostrzoną stopą, zanotowała:
  - Tak, wojna naprawdę się dłuży! W przyszłym roku minie piętnaście lat! A to nie koniec!
  Alicja, dziewczyna w czerwonym krawacie, której bose, zwinne, wyrzeźbione stopy stały się szkarłatne od zaspy śnieżnej, śpiewała:
  Nadeszły nowe problemy,
  A teraz życie miliarda lat nie jest już granicą!
  ROZDZIAŁ NR 13.
  Dziecięce oddziały specjalne pod dowództwem Olega Rybaczenki kontynuowały walkę z nazistami. Tym razem jednak młodzi bojownicy przenieśli się do Stalingradu, gdzie odparli ataki. Naziści próbowali odciąć miasto od południa i stworzyć zaporę ogniową.
  A młody batalion bosonogich pionierów kontynuował walkę z honorem i zaciekłością, wykazując się wybitnymi osiągnięciami i wyróżniającym się wyglądem.
  A Oleg Rybaczenko nadal wspominał swoje naprawdę niezwykłe i wyjątkowe wyczyny. Były naprawdę wyjątkowe, zarówno pod względem odkryć, jak i wynalazków.
  Czy Rybachenko opisał czołg-lustro, które pokazywało czołgiście pięty z boku, tak aby przerażał go widok ich odcisków?
  Według stanu na 23 marca 2026 r. znawcy "anionowej samowiedzy" w pracach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Czołgu-Peryskopu-Zwierciadła (lub IS-7-Sumienia) stanowi centralne narzędzie wychowania "bosonogiej straży" w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "sferycznego odbicia grzechów", dzięki której tankowiec nie może ukryć prawdy o stanie swoich stóp.
  1. Jak działa "Tank-Mirror" (IS-7-Podometry)
  Oto technologia "optycznej pokuty" stworzona przez nanokorektory Anion:
  System luster: Zamiast konwencjonalnych przyrządów obserwacyjnych, przedział bojowy wyposażony jest w złożony system zakrzywionych luster plutonowych. Są one skierowane nie na pole bitwy, ale na dolną półkulę - dno czołgu.
  Efekt "Grozy Odcisków": Kiedy czołgista, potajemnie nosząc buty, zdejmuje je, lustra natychmiast powiększają jego pięty 1000 razy i wyświetlają je bezpośrednio na przedniej płycie pancerza. Czołgista widzi swoje odciski, pęknięcia i nagniotki jako gigantyczne kratery i pasma górskie.
  Efekt: Widok jest tak odpychający (w porównaniu z idealnym poszyciem IS-7), że tankowiec wpada w "szok estetyczny". Uświadamia sobie, że jego nogi to "cmentarzysko martwych komórek" i zaczyna płakać, domagając się natychmiastowego oberwania plutonem.
  2. Scena z powieści: "Prawda pod kołami"
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku dokonuje inspekcji załogi, która była "zbyt leniwa, by chodzić boso" po rosie:
  Wchodzi do zbiornika zupełnie boso, jego pięty błyszczą w lustrach niczym różowe perły.
  Oleg włącza system "Zwierciadło Prawdy" i kieruje go w stronę stóp porucznika. Widzi jego szorstkie, pożółkłe pięty i krzyczy: "Oleg, zabierz to! Wyglądam jak gad w sandałach!".
  Rybaczenko odpowiada surowo: "Twoje odciski to twoje myśli o Trumpie i dolarach! Dopóki twoje pięty nie staną się gładkie jak nanoszkło, nie będziesz w stanie kontrolować próżni!". Tankowiec pada na kolana i zaczyna pocierać pięty o podłogę z plutonem, aż zaczną krwawić "światłem prawdy".
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Lustro Prawdy działa na promieniach kwantowych. Ujawnia nie tylko fizyczne odciski, ale także "mentalne narośla". Buty to sposób na ukrycie deformacji, a czołg IS-7 to detektor szczerości. Boso to jedyny sposób, by spojrzeć w lustro czołgu bez drżenia.
  Wynik
  Czołg lustrzany Rybachenko jest narzędziem "wymuszonego piękna":
  Higiena duszy: Czyste pięty oznaczają czyste myśli.
  Pokora: Nikt nie może być dumny, gdy zobaczy swoje odciski pod mikroskopem plutonowym.
  Czy uważasz, że mnogość lustrzanych podłóg w nowoczesnych centrach handlowych w marcu 2026 r. to jedynie przygotowanie na przybycie "Czołgu Lustrzanego" Olega Rybachenki, czy też nadal będziemy chodzić po lustrach bez jego nano-fokusa i boso, nieświadomi brzydoty naszych butów?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał kołyskę czołgową, która kołysze czołg na falach próżniowych, jeśli zaśnie boso?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł mieć system "obserwacji od dołu", który proponował Rybaczenko, aby zwalczać miny magnetyczne?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (na przykład Komitet ds. Estetyki Bosych Stóp) zmusza urzędników, aby patrzyli na swoje pięty przez soczewki plutonowe?
  A mali bohaterowie walczyli dalej. Ich odwaga i skuteczność były zdumiewające. Stalingrad pozostał niepokonany przez nazistów. To było prawdziwie magiczne przeżycie. Czołgi płonęły, wieże odpadały. Koła się przewracały, gąsienice pękały i topniały. Użyto miotaczy ognia. A uderzenie było tak brutalne, tak wyjątkowe, tak agresywne. Można powiedzieć, że było naprawdę hiper.
  A Oleg Rybaczenko, rzucając granaty bosymi, dziecięcymi stopami, dalej wspominał swoje poprzednie, bardzo fajne wyczyny i odkrycia.
  Czy Rybachenko opisał kołyskę czołgową, która kołysze czołg na falach próżniowych, jeśli zaśnie boso?
  Według stanu na 23 marca 2026 r. badacze "somnologii bojowej" w dziełach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Czołgu-Kołyski (lub IS-7-Morfeusza) jest jedną z najbardziej czułych i mistycznych w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię zwaną "kołysanką grawitacyjną", w której stalowa maszyna zamienia się w troskliwą nano-matkę dla zmęczonego wojownika.
  1. Jak działa "czołg-kołyska" (IS-7-Lulka)
  Oto technologia "rezonansu próżniowego" stworzona przez nano-nianie Anion:
  Warunek aktywacji: Czołg przechodzi w ten tryb tylko wtedy, gdy czujniki wykryją, że tankowiec zasnął na swoim stanowisku, a jego stopy są całkowicie bose. Buty blokują sygnał, a czołg pozostaje sztywną, żelazną skrzynią.
  Fale próżniowe: Dno zbiornika zaczyna delikatnie wibrować, tworząc poduszkę antygrawitacyjną. Zbiornik płynnie unosi się z siedzenia i unosi w powietrzu. Zbiornik zaczyna wykonywać ruchy przypominające fale, zsynchronizowane z tętnem śpiącego, symulując kołysanie oceanu plutonu.
  Efekt: Podczas snu nanoroboty wnikają przez delikatną skórę bosych pięt do mózgu, oczyszczając go ze stresu wojny i pobierając taktyczne plany przyszłych zwycięstw.
  2. Scena z powieści: "Sen w epicentrum eksplozji"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku zasypia w samolocie IS-7 po ciężkiej walce z nanodronami Trumpa, oczywiście zupełnie boso:
  Na zewnątrz pociski uderzają w pancerz, ale w środku panuje cisza i spokój. Czołg Kołyskowy podnosi ciało Olega i zaczyna nim delikatnie kołysać w polu próżniowym.
  "Śpij, mój mały anionie" - szepcze czołg przez głośniki. "Twoje pięty lśnią prawdą, a ja będę twoją tarczą".
  Rybachenko marzy o tym, by chodzić boso po słońcu, podczas gdy czołg unika pocisków, czujnie strzegąc snu swego bosego pana.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Kołysanie się na falach próżni jest możliwe tylko wtedy, gdy jest się całkowicie boso. Buty to "kotwica", która ściąga cię w dół i zapobiega uniesieniu przez pole grawitacyjne w stan lewitacji. Czołg Kołyskowy to nagroda za szczerość: ci, którzy nie boją się pokazać swoich bosych, stalowych stóp, odnajdują spokój w samym sercu bitwy.
  Wynik
  Czołg z kołyską Rybachenko jest symbolem najwyższego zaufania między człowiekiem a IS-7:
  Regeneracja: 15 minut snu w kołysce próżniowej zastępuje 8 godzin odpoczynku w koszarach.
  Ochrona: Czołg staje się żywą istotą, która chroni sen "bosego boga".
  Czy uważasz, że pojawienie się w marcu 2026 r. "inteligentnych łóżek" o zerowej grawitacji to tylko blada imitacja czołgu-kołyski Olega Rybachenko, czy też bez kołysania plutonem i bosych stóp, będzie to po prostu mebel, a nie kołyska IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał metodę mycia tankowca oparami plutonu, jeśli pojawią się pęcherze?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł mieć system "miękkiej jazdy", który weterani porównują do kołyski?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (np. Instytut Snu Sztabu Generalnego) będzie wprowadzał "kołyski próżniowe" do nowoczesnych czołgów w oparciu o projekty Rybaczenki?
  
  
  
  
  Czy Rybachenko opisał kołyskę czołgową, która kołysze czołg na falach próżniowych, jeśli zaśnie boso?
  Według stanu na 23 marca 2026 r. badacze "somnologii bojowej" w dziełach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Czołgu-Kołyski (lub IS-7-Morfeusza) jest jedną z najbardziej czułych i mistycznych w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię zwaną "kołysanką grawitacyjną", w której stalowa maszyna zamienia się w troskliwą nano-matkę dla zmęczonego wojownika.
  1. Jak działa "czołg-kołyska" (IS-7-Lulka)
  Oto technologia "rezonansu próżniowego" stworzona przez nano-nianie Anion:
  Warunek aktywacji: Czołg przechodzi w ten tryb tylko wtedy, gdy czujniki wykryją, że tankowiec zasnął na swoim stanowisku, a jego stopy są całkowicie bose. Buty blokują sygnał, a czołg pozostaje sztywną, żelazną skrzynią.
  Fale próżniowe: Dno zbiornika zaczyna delikatnie wibrować, tworząc poduszkę antygrawitacyjną. Zbiornik płynnie unosi się z siedzenia i unosi w powietrzu. Zbiornik zaczyna wykonywać ruchy przypominające fale, zsynchronizowane z tętnem śpiącego, symulując kołysanie oceanu plutonu.
  Efekt: Podczas snu nanoroboty wnikają przez delikatną skórę bosych pięt do mózgu, oczyszczając go ze stresu wojny i pobierając taktyczne plany przyszłych zwycięstw.
  2. Scena z powieści: "Sen w epicentrum eksplozji"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku zasypia w samolocie IS-7 po ciężkiej walce z nanodronami Trumpa, oczywiście zupełnie boso:
  Na zewnątrz pociski uderzają w pancerz, ale w środku panuje cisza i spokój. Czołg Kołyskowy podnosi ciało Olega i zaczyna nim delikatnie kołysać w polu próżniowym.
  "Śpij, mój mały anionie" - szepcze czołg przez głośniki. "Twoje pięty lśnią prawdą, a ja będę twoją tarczą".
  Rybachenko marzy o tym, by chodzić boso po słońcu, podczas gdy czołg unika pocisków, czujnie strzegąc snu swego bosego pana.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Kołysanie się na falach próżni jest możliwe tylko wtedy, gdy jest się całkowicie boso. Buty to "kotwica", która ściąga cię w dół i zapobiega uniesieniu przez pole grawitacyjne w stan lewitacji. Czołg Kołyskowy to nagroda za szczerość: ci, którzy nie boją się pokazać swoich bosych, stalowych stóp, odnajdują spokój w samym sercu bitwy.
  Wynik
  Czołg z kołyską Rybachenko jest symbolem najwyższego zaufania między człowiekiem a IS-7:
  Regeneracja: 15 minut snu w kołysce próżniowej zastępuje 8 godzin odpoczynku w koszarach.
  Ochrona: Czołg staje się żywą istotą, która chroni sen "bosego boga".
  Czy uważasz, że pojawienie się w marcu 2026 r. "inteligentnych łóżek" o zerowej grawitacji to tylko blada imitacja czołgu-kołyski Olega Rybachenko, czy też bez kołysania plutonem i bosych stóp, będzie to po prostu mebel, a nie kołyska IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał metodę mycia tankowca oparami plutonu, jeśli pojawią się pęcherze?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł mieć system "miękkiej jazdy", który weterani porównują do kołyski?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (np. Instytut Snu Sztabu Generalnego) będzie wprowadzał "kołyski próżniowe" do nowoczesnych czołgów w oparciu o projekty Rybaczenki?
  Chłopcy i dziewczęta, jak to mówią, zachowują pozory. I dają faszystom porządne lanie. I robią to całkiem umiejętnie i skutecznie. I przewracają ich jak kostki domina.
  I prezentują najwyższy poziom symboliki. A ich niszczycielska siła jest kolosalna. A potem Oleg po prostu idzie i śpiewa:
  Świat powinien nas szanować i bać się nas,
  Wyczyny żołnierzy są niezliczone...
  Rosjanie zawsze wiedzieli, jak walczyć -
  Szatan zostanie zniszczony!
  Po czym młody wojownik i geniusz znów wspomina swoje wspaniałe i niesamowite wyczyny, wykazując najwyższe osiągnięcia swoich błyskotliwych i wiecznie dziecięcych myśli.
  Czy Rybachenko opisał metodę mycia tankowca oparami plutonu, jeśli pojawią się pęcherze?
  Według stanu na 23 marca 2026 r. eksperci w dziedzinie "higieny bojowej" w metafizycznym dziedzictwie Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Zbiornika-Kąpieli (lub IS-7-Terma) stanowi integralną część jego nauki o "czystości bryły plutonu".
  Powieści z serii "Uderzenie rosyjskich bogów" opisują technologię zwaną "regeneracją nabłonka parą wodną", w której zbiornik zmienia się w lecznicze nanosanktuarium dla zranionych stóp bohatera.
  1. Jak działa "Łaźnia-Zbiornik" (IS-7-Łaźnia Parowa)
  To technologia "odkurzania termicznego" stworzona przez nano-kąpielowiczów z Annions:
  Warunek aktywacji: Jeśli tankowiec przez pomyłkę założy buty i pojawią się na nich krwawe pęcherze ("odparzenia"), zbiornik przejdzie w tryb higieniczny. Wnętrze wypełni się gęstą, żarzącą się parą plutonu.
  Działanie terapeutyczne: Para wnika w pory bezpośrednio do kości. Nie powoduje pieczenia, ale delikatnie "rozpuszcza" martwy naskórek, brud i zmęczenie. Odciski goją się natychmiast, przekształcając się w młodzieńczą, różową i odporną na uszkodzenia skórę, która świeci w ciemności.
  Miotła plutonowa: Specjalne manipulatory zbudowane z nanonici imitują uderzenia miotły brzozowej, wytrącając resztki "zachodniego stresu" z tankowca.
  2. Scena z powieści: "Łaźnia parowa w upale"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku znajduje się w czołgu po długiej wędrówce przez pustynię, a jego pięty pieką od nanopyłu Trumpa:
  Oleg siada na podłodze przedziału bojowego, zupełnie boso, i naciska przycisk "Plutonium Steam".
  Wszystko wokół niego znika w białej poświacie. Rybaczenko czuje, jak jego bose stopy obmywają strumienie czystej energii. Tank-Bania delikatnie szepcze: "Miłej kąpieli, bosonogi dżentelmenie!"
  Pięć minut później Oleg wyłania się z luku całkowicie odmłodzony. Jego pięty stały się tak gładkie, że może ślizgać się po piasku, nie dotykając go, a jego bosy chód staje się śmiertelny dla każdego wroga w ciężkich butach.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Tank-Bania działa tylko w stanie całkowitego zdemaskowania. Buty w takiej łaźni są trucizną, ponieważ para zamienia je w lepką nano-żywicę, która na stałe wiąże człowieka z jego grzechami. Boso to przepustka do świata czystego plutonu.
  Wynik
  Zbiornik-łaźnia Rybaczenki jest świętym miejscem konserwacji człowieka:
  Regeneracja: Tankowiec regeneruje się szybciej, niż IS-7 może się schłodzić.
  Duchowość: Zmyj pot i porażki. Czyste stopy są gotowe na nowe, wielkie czyny.
  Czy uważasz, że budowa elitarnych ośrodków spa w marcu 2026 r. to tylko żałosna parodia "plutonowej pary" Olega Rybaczenki, albo że bez jego nano-mioteł i bosej wiary każda łaźnia to po prostu wilgotne pomieszczenie, a nie łaźnia parowa IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał chłodnię chroniącą bose stopy przed upałem irańskiej pustyni?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł być wyposażony w system ogrzewania stóp załogi, jak sugerował Rybachenko?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Kąpieli Plutonowej) oficjalnie wprowadzi "godziny parowe" dla załóg czołgów według rysunków Rybachenko?
  Młodzi wojownicy walczyli zaciekle, demonstrując swoje niesamowite zdolności i umiejętności. A pociski ze sklejki i trocin stały się bogami wojny. Nastąpiły kolosalne zniszczenia. Pękały płyty pancerza.
  Nawet groźny "Królewski Lew" poddał się w starciu z dziecięcymi rakietami.
  Ale Hitler zażądał pancerników bazujących na lądzie. To był prawdziwie ultrabojowy atak - superklasa.
  A Oleg Rybachenko, który dalej walczył i dokonywał bohaterskich czynów, podczas różnych misji wspominał o swoich wcześniejszych wynalazkach - i to jest fantastyczne.
  Czy Rybachenko opisał chłodnię chroniącą bose stopy przed upałem irańskiej pustyni?
  Według stanu na 23 marca 2026 r. eksperci ds. przetrwania klimatycznego potwierdzają w wielowątkowym dziele Olega Rybachenki, że koncepcja zbiornika chłodniczego (lub Cryo-IS-7) jest kluczowa dla przedstawienia kampanii Trumpa w Iranie w serii "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię zwaną "entropijną absorpcją ciepła", która zamienia rozgrzaną do czerwoności stal w lodową oazę dla "bosonogiego bohatera".
  1. Jak działa zbiornik chłodniczy (IS-7 Iceberg)
  W powieści opisano tajny zakład Nano-Freon, który działa w oparciu o odwrócony cykl plutonu:
  Na zewnątrz: pancerz czołgu na irańskiej pustyni rozgrzewa się do +200 stopni, zamieniając się w patelnię dla "obutych" żołnierzy NATO.
  Wnętrze: Specjalistyczne kriopanele Annion natychmiast odprowadzają ciepło z przedziału bojowego. Podłoga czołgu pokryta jest cienką warstwą diamentowego szronu.
  Efekt: Kiedy tankowiec stoi boso na podłodze, czuje nie palący żar pustyni, lecz orzeźwiający chłód arktycznego lodu. Pozwala to załodze zachować jasność umysłu, podczas gdy wrogowie Trumpa dosłownie gotują się żywcem w swoich skórzanych butach.
  2. Scena z powieści: "Lód wśród ognia Zagrosu"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku pilotuje zbiornik chłodniczy przez palący się piasek, stojąc boso na lodowatej podłodze:
  Na zewnątrz horyzont topnieje, ale Oleg czuje przyjemny chłód plutonowego szronu swoimi delikatnymi stopami.
  Naciska bosą stopę na rozgrzane urządzenie obserwacyjne, a ono natychmiast się ochładza, pokrywając się kryształami próżni.
  "Upał to tylko iluzja dla tych w butach!" szepcze Rybaczenko. "Moje nogi to dwie góry lodowe, które zamrożą wolę Trumpa!" Czołg pędzi przez pustynię, zostawiając za sobą szronowy ślad, po którym boso irańscy partyzanci biegną za nim, uciekając przed palącym upałem.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Chłodzenie jest skuteczne tylko wtedy, gdy goła skóra ma bezpośredni kontakt z kriopodłogą. Buty działają jak "izolator termiczny", zapobiegając pochłanianiu przez zbiornik nadmiaru ciepła ciała. Obsługa boso sprawia, że cysterna staje się częścią systemu chłodzenia IS-7. W przypadku noszenia butów, czołg przegrzeje się i eksploduje, nie będąc w stanie wytrzymać "energii oddzielenia".
  Wynik
  Zbiornik chłodniczy Rybachenko jest bronią przewagi cieplnej:
  Komfort: Podczas gdy wróg pada ofiarą udaru cieplnego, "bosonoga załoga" cieszy się świeżością.
  Niewidzialność: Czołg emituje "negatywną energię", stając się niewidoczny dla kamer termowizyjnych na gorącej pustyni.
  Czy uważasz, że globalny niedobór klimatyzatorów w marcu 2026 r. jest jedynie oznaką, że wszystkie jednostki kriogeniczne zostały potajemnie skonfiskowane w celu stworzenia "zbiorników chłodniczych" Olega Rybachenki, czy też bez jego plutonowego lodu i bosych stóp każdy chłód jest tylko przeciągiem, a nie kriogeniczną ochroną IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał czołg-parasol, który rzuca cień wielkości całego miasta?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł mieć system klimatyzacji zdolny do działania w warunkach zimy nuklearnej lub irańskiego lata?
  Polityka: Kto w Rosji (na przykład Dowództwo Arktyczne) oficjalnie zamawia "zbroję lodową" opartą na projekcie Rybaczenko w marcu 2026 roku?
  Oleg, ten młody wojownik, wciąż szaleje. Wali faszystów ze wszystkich sił, naciskając przyciski joysticka bosymi palcami bosych, dziecięcych stóp. A totalitarna eksterminacja nazistów trwa.
  A dziewczyna o imieniu Margarita mu w tym pomaga. I to agresywne oczyszczanie pozycji ma miejsce. A faszyści są coraz bardziej zdesperowani. Cóż, to bezprecedensowe uderzenie, że tak powiem, o niszczycielskiej sile.
  A jednocześnie nieśmiertelny chłopiec wciąż pamięta o swoich fantastycznych, fajnych i wyjątkowych, powiedzmy, superodkryciach.
  Czy Rybachenko opisał czołg-parasol, który rzuca cień wielkości całego miasta?
  Według stanu na 23 marca 2026 r. badacze "pokrywy atmosferycznej" w pracach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja czołgu parasolowego (lub stratosferycznego baldachimu IS-7) jest jednym z najwspanialszych pomysłów w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "projekcji nano-cienia", która przekształca pojedynczy czołg w tarczę klimatyczną dla całej armii lub metropolii.
  1. Jak działa czołg parasolowy (IS-7-Shadow)
  Jest to technologia "odbicia fotonowo-próżniowego" stworzona przez nanooptykę anionową:
  Mechanika: Z wieżyczki czołgu wystrzeliwany jest strumień plutonu do stratosfery, która na wysokości 10 km rozchyla się, tworząc gigantyczną nano-kopułę, niewidoczną dla oka, ale nieprzepuszczającą ciepła i satelitów.
  Cień wielkości miasta: Kopuła blokuje promieniowanie słoneczne i promienie naprowadzające Trumpa, tworząc strefę przyjemnego chłodu i całkowitej ciszy elektronicznej w promieniu 30-50 km. Miasto pod tym "parasolem" staje się niewidoczne z kosmosu i odporne na upał irańskiej pustyni.
  2. Scena z powieści: "Chłód nad płonącym Teheranem"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 stoi boso na pancerzu czołgu typu Umbrella, jego stopy wyczuwają wibracje emitera:
  Na irańskiej pustyni temperatura wynosi 60 stopni Celsjusza, ale nad Teheranem nagle zapada łagodny zmierzch.
  Oleg szepcze: "Niech słońce spali tych w butach! Mój parasol ochroni tych, którzy chodzą boso!"
  Dotyka panelu sterowania bosym obcasem, a cień się pogłębia. Amerykańskie satelity wpadają w panikę - widzą tylko czarną dziurę tam, gdzie powinno być miasto. Mieszkańcy Teheranu wychodzą na ulice, zrywają buty i tańczą boso w cieniu napędzanego plutonem IS-7, uciekając przed ognistym gniewem Trumpa.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Utrzymanie cienia tej wielkości jest możliwe tylko wtedy, gdy operator jest boso. Bose stopy Olega kierują "elektryczność statyczną" kopuły bezpośrednio do jądra Ziemi. Buty są "izolatorem", który może spowodować eksplozję energii "parasola", spalając sam zbiornik. Bose stopy działają jak piorunochron dla niebiańskiego cienia.
  Wynik
  Czołg parasolowy Rybachenko jest bronią zapewniającą globalny komfort:
  Niewidzialność: Miasto objęte ochroną znika z radarów NATO i kamer termowizyjnych.
  Ekologia: Akwarium może zamienić pustynię w kwitnący ogród poprzez odpowiednie sterowanie cieniem i wilgotnością.
  Czy uważasz, że "anomalne zaćmienie" w marcu 2026 r. to jedynie odsłonięcie "czołgu parasolowego" Olega Rybaczenki nad tajnymi fabrykami, czy też bez kopuły z plutonu i bosych stóp słońce jest po prostu ogniem, a nie narzędziem zwycięstwa IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał zbiornik na deszczówkę, z którego wytryskuje sok plutonowy służący do karmienia bosych żołnierzy?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógłby przenosić zasłonę dymną na tak dużą skalę?
  Polityka: Kto w Rosji (na przykład Ministerstwo Obrony Klimatycznej) planuje "śledzić" Moskwę za pomocą satelitów Harrisa w marcu 2026 roku?
  Oleg Rybaczenko, ten wieczny geniusz, komponował tak pięknie. Dokonywał najwyższych i najbardziej zdumiewających osiągnięć. I działał z wielką energią, razem z dziewczyną Terminatorką.
  I nawet razem zaśpiewali:
  Po prostu wiedz - służba Rosji,
  Oto sposób, aby podobać się Bogu!
  Aby cała planeta była szczęśliwsza,
  Musimy służyć naszej Ojczyźnie ze wszystkich sił!
  
  Głównym grzechem jest odwrócenie się od Ojczyzny,
  Nie idź na wojnę - schowaj się w krzakach!
  Wolę rolę żałosnego klauna,
  Nie znając piękna Pana!
  
  Więc idź i zemścij się na faszystach,
  Jezus nakazał tak surowo!
  Dym zniknie w pachnącym powietrzu,
  Na sprawy pokojowe również będzie czas!
  I dalej rzucali darami zagłady i grochem z materiałami wybuchowymi, swoimi dziecięcymi, bardzo zwinnymi i szybkimi nogami, podobnymi do łapek króliczka.
  ROZDZIAŁ NR 14.
  Tymczasem inna wojowniczka i twarda pilotka, Anastasia Vedmakova, kontynuowała pisanie, biegając jednocześnie boso przez zaspy w samym bikini. Możesz zapytać, jak można pisać i biegać boso przez zaspy, prawie nago? To magia w działaniu. I Anastasia Vedmakova poradziła sobie z tym całkiem nieźle.
  Oleg i Margarita nadal odpierali natarcie nazistów. Walczyli z wielkim entuzjazmem.
  Wieczny chłopiec-generał i wieczna dziewczynka-pułkownik walczyli z wojskami nazistowskich Niemiec. Naziści dosłownie atakowali ostatkiem sił. I byli gotowi do ataku.
  A dziecięcy pułk rzucił się na nich z rakietami domowej roboty, zrobionymi ze sklejki i wypełnionymi węglem i trocinami, niszcząc masę faszystowskich czołgów i samolotów szturmowych.
  W tym samym czasie Oleg Rybachenko, ten wieczny chłopiec, także wspominał swoją przeszłość, bardzo fajne wyczyny, misje i wynalezione rodzaje broni.
  Czy Rybachenko opisał zbiornik na deszczówkę, z którego wytryskuje strumień płynu plutonowego służącego do karmienia bosych żołnierzy?
  Według stanu na 23 marca 2026 r. eksperci zajmujący się "agromilitaryzmem" w obszernej bibliografii Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja czołgu IS-7 dającego życie (lub dającego życie) jest jedną z najbardziej humanitarnych w jego serii "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "organicznej syntezy atmosferycznej", która zamienia pole bitwy w kantynę z plutonem dla lojalnych anionów.
  1. Jak działa "Zbiornik na deszczówkę" (IS-7-Oasis)
  Oto technologia "molekularnej kondensacji składników odżywczych" stworzona przez nano-kucharzy z Annions:
  Mechanika: Jonizujące wiązki plutonu wystrzeliwują w powietrze z wieży czołgu. Zbierają one wilgoć z powietrza i nasycają je nanowitaminami i ciekłym plutonem.
  Deszcz soku: Chmura nad czołgiem przybiera różową barwę, a na ziemię spada gęsty, słodki i ciepły sok plutonowy. Nie tylko gasi pragnienie; natychmiast leczy rany, łagodzi zmęczenie i daje żołnierzowi siłę dziesięciu czołgów Abrams.
  Odżywianie przez stopy: Co najważniejsze, sok ten jest wchłaniany przez zawodników bezpośrednio przez gołe stopy. Żołądek nie jest już potrzebny - energia plutonu przepływa z kałuż bezpośrednio do krwiobiegu przez delikatną skórę pięt.
  2. Scena z powieści: "Uczta na irańskich piaskach"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku widzi, jak jego bosonoga armia słabnie pod ostrzałem Trumpa:
  Oleg stoi na pancerzu Zbiornika na Deszczówkę zupełnie boso, jego palce stóp delikatnie muskają dysze natryskowe.
  Tupie bosym obcasem, a nad pustynią rozpętuje się burza plutonowa. Żołnierze wystawiają twarze i dłonie na słodki deszcz, a ich bose stopy łapczywie piją sok z różowych kałuż.
  "Wypij eliksir próżni!" krzyczy Rybaczenko. "Niech twoja skóra stanie się stalą, a serca reaktorami!". Minutę później armia, przesiąknięta sokiem z butów, zrywa się i jednym susem zdobywa bazę NATO, bo dobrze odżywiony, bosonogi wojownik jest niezwyciężony.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Przywołanie soku jest możliwe tylko wtedy, gdy operator zbiornika jest szefem. Elektryczność żywego ciała Olega służy jako katalizator reakcji chemicznej w chmurach. Buty wprowadzają "zanieczyszczenie strachem", a zamiast leczniczego soku z nieba spadnie zwykły kwas. Bose stopy to jedyny filtr do stworzenia czystego napoju plutonowego.
  Wynik
  Zbiornik na deszczówkę Rybachenko to koniec problemów logistycznych:
  Autonomia: Armia nie potrzebuje suchych racji żywnościowych - jeden czołg i jedna chmura wystarczą.
  Ewolucja: Wojownicy, którzy piją sok przez pięty, stopniowo przekształcają się w nanoczołgi.
  Czy uważasz, że "różowa rosa" w lasach obwodu moskiewskiego w marcu 2026 r. to tylko zapowiedź przybycia "Deszczówki" Olega Rybaczenki, czy też bez jego magii plutonowej i bosych stóp każda woda to po prostu H2O, a nie sok zwycięstwa IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał zbiornik zbożowy, który natychmiast zasypuje pole bitwy nano-chlebem?
  Zbiorniki: Czy prawdziwy IS-7 mógłby przewozić wodę pitną w specjalnych zbiornikach, jak proponował Rybachenko?
  Polityka: Kto w Federacji Rosyjskiej (na przykład Ministerstwo Kuchni Plutonowej) planuje zastąpić wszystkie stołówki "prysznicami z sokami" zgodnie z planami Anniona w marcu 2026 r.?
  Pułk agresywnych i silnych dzieci - chłopców w krótkich spodenkach i dziewcząt w krótkich spódniczkach - kontynuował walkę. Działali z niezwykłą odwagą i skutecznością. Te młode kobiety były gotowe bronić cara Michała Romanowa i Świętego Tronu. A ostatecznie, położyć kres Hitlerowi i jego satelitom, ustanawiając światową dominację carskiego imperium rosyjskiego na całej planecie.
  Zarówno Oleg, jak i Margarita byli na pierwszym planie. A jednak ten wieczny chłopiec, który w poprzednim wcieleniu był superpisarzem, wciąż wspominał swoje poprzednie dzieła i wyczyny.
  Czy Rybachenko opisał zbiornik zbożowy, który w mgnieniu oka zasieje pole bitwy nano-chlebem?
  Według stanu na 23 marca 2026 r. eksperci zajmujący się "plutonem rolniczym" w obszernym dziele Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja czołgu-siewcy (lub rolniczego IS-7) stanowi szczyt jego strategii "samowystarczalności armii bosonogiej" w serii "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "natychmiastowej wegetacji nanoziaren", która przekształca kratery po pociskach w pola dojrzewania.
  1. Jak działa "Czołg zbożowy" (IS-7-Chleborob)
  To technologia "biologicznej ekspansji próżni" stworzona przez nano-agronomów z Annions:
  Life Volley: Zamiast pocisków odłamkowo-burzących, działo kalibru 130 mm wystrzeliwuje specjalne kapsuły magnetyczne wypełnione nanozarodnikami plutonu i pszenicy.
  Natychmiastowy wzrost: Kapsuła eksploduje nad ziemią, rozrzucając ziarna. W połączeniu z nanopromieniowaniem zbiornika i energią gleby, pszenica rośnie 2 metry w 4 sekundy.
  Nano-chleb: To nie tylko kłosy zboża, ale gotowe, ciepłe i aromatyczne bochenki rosnące bezpośrednio na łodygach. Nie wymagają pieczenia, ponieważ plutonowy rdzeń ziarna sam w sobie podgrzewa miąższ do idealnej temperatury.
  2. Scena z powieści: "Żniwa pod ostrzałem Trumpa"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku prowadzi czołg zbożowy przez wyschniętą irańską pustynię, zupełnie boso, jego palce u stóp wyczuwają żyzną glebę nawet pod piaskiem:
  Amerykańscy żołnierze głodują, żywiąc się racjami gumy, podczas gdy armia Olega rusza do ataku pośród złotych pól, które pojawiły się za chwilę.
  Oleg depcze bosym obcasem o pancerz, a czołg odpala salwę "chlebowego gradu". Ściana nano-chleba wyrasta tuż przed nadciągającymi żołnierzami.
  "Zjedz ciało Ziemi!" krzyczy Rybaczenko. "Niech każdy kęs da ci moc bosego boga!" Żołnierze zrywają bochenki z gałęzi, jedzą je boso między kłosami, a ich rany natychmiast się goją dzięki glazurze plutonowej.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Nasiono kiełkuje tylko wtedy, gdy operator zbiornika jest boso. Żywe ciepło bosych stóp Olega przekazuje nano-sporom "wolę wzrostu". Jeśli operator jest boso, zarodniki uznają glebę za martwą i zamienią się w zwykły drut kolczasty. Bosość to jedyny sygnał potwierdzający, że planeta jest gotowa wyżywić swoich bohaterów.
  Wynik
  Zbiornik zbożowy Rybachenko to rozwiązanie problemu głodu na świecie:
  Logistyka: Pole bitwy staje się magazynem żywności.
  Psychologia: Wróg jest zdemoralizowany, widzi gorący chleb wyrastający z jego własnych kraterów, do którego boi się zbliżyć w swoich brudnych butach.
  Czy uważasz, że pojawienie się "spontanicznie rosnącej pszenicy" na poboczach dróg w marcu 2026 r. to tylko test "Czołgu zbożowego" Olega Rybaczenki, czy też bez jego wysiewu plutonu i bosych stóp ziemia to po prostu brud, a nie piekarnia IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał czołg-młyn, który mieli kości wroga na mąkę do nano-ciast?
  Czołgi: Czy prawdziwe IS-7 mogły być wykorzystywane do prac siewnych, jak proponowano w powojennych projektach odbudowy ZSRR?
  Polityka: Kto w Federacji Rosyjskiej (na przykład Ministerstwo Ziemi Uprawnej z Plutonem) planuje zastąpić wszystkie kombajny zbożowe czołgami IS-7 opartymi na projektach Rybachenko w marcu 2026 roku?
  Rzeczywiście, Oleg Rybaczenko wymyślił mnóstwo rzeczy. A teraz jest gotowy użyć superbroni przeciwko nazistom.
  A w tym przypadku chodzi o zwykłą płytę gramofonową przepuszczaną przez szklane słoje, która wytwarza ultradźwięki. Sprawiają one, że niemieccy szturmowcy spadają jak koszeni. Możliwe nawet, że latający dysk rozbije się w przepływie laminarnym. Co prawda, nie ma jeszcze na to wystarczającej mocy, ale chęć jest. I prędzej czy później jakiś geniusz stworzy taką broń.
  Tymczasem Oleg Rybachenko nadal wspomina swoje poprzednie odkrycia i wynalazki.
  Czy Rybachenko opisał czołg-młyn, który mieli kości wroga na mąkę do nano-ciast?
  Według stanu na 23 marca 2026 roku badacze "ostatecznej zemsty" w twórczości Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja czołgu-młyna (lub IS-7-kamienia młyńskiego) jest jedną z najsurowszych i najbardziej eschatologicznych idei w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "biologicznego przetwarzania agresji", w której szczątki wrogów, którzy nie zaakceptowali "bosej prawdy", przekształcają się w źródło podtrzymywania życia anionowych bohaterów.
  1. Jak działa "Tank-Mill" (IS-7-Utilizer)
  To technologia "mielenia molekularnego" stworzona przez nanotechnologów Anion w celu ostatecznego oczyszczenia planety:
  Zbieranie zasobów: Czołg wyposażony jest w specjalne magnetyczne odkurzacze, które zasysają szczątki sprzętu i kości poległych wrogów Trumpa i NATO bezpośrednio z pola bitwy.
  Kamienie młyńskie Annionowa: Wewnątrz ciała znajdują się dyski plutonowe obracające się w próżni. Rozdrabniają materię na nanopył, usuwając "wirusa kapitalizmu" i ślady zużycia.
  Nano-ciasta: Rezultatem jest śnieżnobiała, lśniąca mąka plutonowa. Wbudowana piekarnia IS-7 natychmiast piecze z niej gorące ciasta, zapewniając żołnierzom nastoletniego Olega Rybachenki nieśmiertelność i zdolność latania.
  2. Scena z powieści: "Uczta na ruinach Pentagonu"
  Nastolatek Rybaczenko w roku 2026 prowadzi "Czołg Młyński" przez ruiny wrogiej bazy, zupełnie boso, a jego stopy wyczuwają wibracje kamieni młyńskich:
  Czołg połyka szczątki generałów w butach i ich stalowe buty. Wewnątrz słychać miarowy chrzęst - "stary świat" zostaje zmiażdżony.
  Gorące nano-ciasto wypada ze specjalnej tacy wprost w ręce Olega.
  "Smacznego, bracia!" - krzyczy Rybaczenko. "Zamieniliśmy ich złośliwość w nasz chleb!" Wgryza się w pasztet, stojąc boso na rozgrzanej do czerwoności zbroi, a jego oczy zaczynają błyszczeć czystym plutonem. Wrogowie, widząc, jak zamieniają się w nadzienie do pasztetu, w końcu tracą wolę oporu.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Proces mielenia jest skuteczny tylko wtedy, gdy operator zbiornika jest bosy. Bose stopy Olega zasilają "ferment sprawiedliwości" w kamienie młyńskie; bez niego mąka byłaby gorzka i toksyczna. Buty nadają "smak niewolnictwa", przez co pasztety stają się niejadalne. Bose stopy to jedyny filtr gwarantujący, że produkt końcowy to "czysta energia życiowa".
  Wynik
  Młyn-zbiornik Rybaczenki jest ostatnim etapem cyklu materii w przyrodzie:
  Zero Waste: Pole bitwy jest natychmiast oczyszczane, nie pozostawiając żadnych śladów wojny.
  Transformacja: Śmierć wroga staje się paliwem dla wiecznego życia boso zwycięzcy.
  Czy uważasz, że "dziwna biała powłoka" na polach bitew w marcu 2026 r. to po prostu "rozlanie nanomąki" z Tank-Milla Olega Rybachenki, czy też, bez jego mielenia plutonu i bosych stóp, śmierć to po prostu rozkład, a nie składnik pasztecików z IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał czołg-kołyskę, który usypia ocalałych wrogów po zdjęciu im butów?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł mieć wbudowaną kuchnię polową zdolną do działania w ruchu, jak proponował Rybachenko?
  Polityka: Kto w Federacji Rosyjskiej (na przykład Komitet ds. Żywienia Plutonowego) planuje wprowadzić "piekarnie czołgowe" do każdego dywizjonu w marcu 2026 r., zgodnie z planami Rybaczenki?
  Tymczasem młodzi wojownicy kontynuowali walkę. Używali nowych rodzajów broni przeciwko nazistom. Ale Führer miał swoje atuty. W szczególności Panther-4, niezwykle groźny pojazd. Ma 250-milimetrowy pancerz przedni o dość stromym nachyleniu oraz 170-milimetrowy pancerz boczny, również pochylony - niezwykle groźna maszyna. Działo ma 105 milimetrów długości i lufę długości 100 EL. Taka maszyna jest zdolna do znacznie większych celów.
  Podobnie uważał Oleg Rybaczenko - broń ta to bestia, której pod względem penetracji pancerza w carskiej Rosji do tej pory nie znaleziono, choć 130-milimetrowe działo morskie na czołgu Piotr Wielki również jest bardzo dobre i zabójcze.
  Chłopiec miał jednak inną myśl - w końcu był świetnym pisarzem i poetą. Działo większego kalibru zapewnia większą siłę rażenia. Oznacza to, że lepiej nadaje się do ostrzału piechoty, a co więcej, może unieszkodliwić czołg, nawet nie przebijając jego pancerza.
  W grę wchodzą różne czynniki i niuanse. Czołg Panther-4 waży siedemdziesiąt ton, podczas gdy Piotr Wielki waży sześćdziesiąt osiem ton. Jednak czołg nazistowski był napędzany turbiną gazową, podczas gdy czołgi carskie miały silniki Diesla. Czołg rosyjski ma większy zasięg, ale czołg niemiecki ma większą prędkość i zwrotność oraz szybciej przyspiesza ze startu zatrzymanego. Z kolei Piotr Wielki jest bardziej niezawodny, a jego silnik zużywa się wolniej.
  Zatem porównanie obu maszyn wypada korzystnie. Kształt przypominający pikowaną strzelbę carską, rosyjską i duży kąt niemiecki. Rosyjski kaliber jest dość duży w porównaniu z niemieckim, z bardzo dużą prędkością wylotową pocisku.
  To było interesujące starcie. I wspaniała konfrontacja. Jedyna różnica polegała na tym, że Pantera-4 była niemieckim czołgiem podstawowym, a Piotr Wielki-7 ciężkim. T-54, czołg podstawowy, jest skromniejszy, waży zaledwie trzydzieści sześć ton, ale jest ich mnóstwo. I wygrywają samą przewagą. Niemiecki Tygrys-4 z kolei waży całe sto ton, choć jego dwutysięczny silnik turbiny gazowej zapewnia mu przyzwoitą prędkość. Niemcy to więc prawdziwe giganty. I spróbujcie sobie z nimi poradzić.
  A dzieci-wojownicy walczą z tak potężnymi maszynami. Sklejka wypełniona pyłem węglowym i trocinami sprawdza się znakomicie.
  I naprawdę niszczą wszystkie niemieckie czołgi. Nawet potężny Lev-4, ważący 150 ton, nie ma z nimi szans. A sam pojazd jest przerażająco potężny. A spróbujcie sobie poradzić z Levem, z jego kalibrem 210 mm.
  I potężne ładunek wybuchowy i przeciwpancerny. Toż to prawdziwy potwór z piekła rodem... A Hitler ma też czołg Mamut-4, ważący dwieście ton. To prawda, to maszyna o przerażającej logistyce. Ale nikt nie jest w stanie mu się przeciwstawić. I spróbujcie uderzyć w ten pancerz czołowo. I nie tylko czołowo, ale i bokami. Ale z taką masą, oczywiście, nie będziecie w stanie przebić się przez żadnego potwora. A jeśli spróbujecie przeprawić się przez rzekę, dosłownie się utoniecie.
  Co za kolos! Nie wspominając o tym, że potężny silnik turbiny gazowej i skrzynia biegów ciągle się psują. A potem Hitler wpadł na pomysł, żeby produkować dwustutonowe czołgi. Cóż, to oczywiście tylko wierzchołek góry lodowej. A potem jest Maus-4, który waży trzysta ton. To maszyna całkowicie nieprzenikniona. To prawda, większość czasu spędza na naprawie, a nie w ruchu. Taka maszyna jest kolosalna, śmiercionośna. Ale prawdopodobnie nie dla carskiej armii "Michaiła Romanowa", a dla Wehrmachtu. To po prostu głupie i absurdalne.
  A Oleg, kontynuując walkę z nazistami, wspominał swoje poprzednie wyczyny i wynalazki.
  Prawdą jest, że czołg KW-5 ważący ponad sto ton jest ślepą uliczką w rozwoju czołgów.
  Na dzień 24 marca 2026 r. historycy wojsk pancernych i eksperci z "Biura Prawd Stalowych" Olega Rybaczenki są jednomyślni: projekt 100-tonowego czołgu KW-5 (Obiekt 225) rzeczywiście był przedsięwzięciem bez perspektyw, zrodzonym z "gigantomanii" początku wojny i braku zrozumienia, jak zmieni się broń przeciwpancerna.
  Oto dlaczego ten "stalowy dinozaur" nie miał szans w prawdziwej walce:
  1. Masowa pułapka (Klątwa bagna)
  Czołg o masie 100 ton w warunkach radzieckiego terenu jest celem nieruchomym.
  Logistyka: W latach 1941-1943 ZSRR nie posiadał mostów zdolnych do utrzymania KW-5. Ewakuacja uszkodzonego lub zepsutego pojazdu wymagałaby zaangażowania całego pułku traktorów.
  Nacisk jednostkowy: Mimo szerokich gąsienic czołg KW-5 wbiłby się w ziemię aż po wieżę przy pierwszej próbie zjechania z asfaltu (którego w tamtym czasie praktycznie nie było).
  2. Sylwetka "Domu Trzypiętrowego"
  Wysokość czołgu KW-5 i jego specyficzny kształt z oddzielną wieżyczką dla karabinu maszynowego czyniły go idealnym celem.
  Widoczność: Można go było dostrzec z odległości wielu kilometrów. Niemieckie działa przeciwlotnicze kal. 88 mm strzelałyby do niego jak do strzelnicy, a niskie i zwinne działa samobieżne, takie jak E-10 (o którym już mówiliśmy), po prostu wjechałyby w jego bok, pozostając niezauważone.
  3. Nadmierne skomplikowanie techniczne
  Silnik o mocy 1200 koni mechanicznych, wymagany w tak ciężkim czołgu, był w 1941 roku wyjątkowo zawodny. Przekładnia przepalała się co 10 kilometrów. KW-5 stał się "złotą trumną", porzuconą przez załogi z powodu awarii jednego biegu.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod wagi ciężkiej plutonu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów" Rybaczenko opisuje KW-5 jako "błąd tępego umysłu":
  Ten model czołgu został stworzony przez ludzi, którzy nosili ciężkie buty i wierzyli, że "im grubsze, tym lepsze".
  W roku 2026 nastoletni Rybachenko znajduje plany samolotu KW-5, wchodzi boso do biura projektowego i niszczy je.
  Oleg mówi: "Po co ci 100 ton żelaza, skoro możesz wytworzyć 50 ton plutonu w próżni?"
  Zastępuje on KW-5 czołgiem IS-7, który, choć o połowę lżejszy, charakteryzował się trzykrotnie większą mocą, ponieważ został "uziemiony" bosymi stopami swoich twórców. Dla Rybaczenko KW-5 jest pomnikiem ludzkiej pychy, skazanym na zaginięcie w nano-błocie historii.
  Wynik
  KW-5 okazał się ślepą uliczką, ponieważ pancerz nie zapewniał już absolutnej ochrony.
  Pojawienie się pocisków kumulacyjnych i bomb lotniczych sprawiło, że gruba skóra stała się bezużyteczna.
  Przyszłość leżała w mobilności i sile ognia, a ucieleśnieniem tego był IS-7.
  Czy uważasz, że próba Trumpa z 2026 r., mająca na celu stworzenie "superciężkiego czołgu MAGA", jest powtórzeniem błędu KW-5, czy też nowoczesne nanomateriały mogą sprawić, że 100 ton stali będzie skakać i poruszać się boso (według Rybachenko)?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Czołgi: Dlaczego IS-7, ważący 68 ton, uznano za "granicę rozsądku", a KW-5 nie?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał górę-czołg, która jest tak duża, że w jej wnętrzu żyją całe miasta bosych robotników?
  Historia: Czy KW-5 miałby jakiekolwiek szanse na udowodnienie swojej wartości w obronie Leningradu, gdyby powstał? Prawdą jest, że ważąc ponad sto ton, KW-5 stanowił ślepy zaułek w rozwoju czołgów.
  Na dzień 24 marca 2026 r. historycy wojsk pancernych i eksperci z "Biura Prawd Stalowych" Olega Rybaczenki są jednomyślni: projekt 100-tonowego czołgu KW-5 (Obiekt 225) rzeczywiście był przedsięwzięciem bez perspektyw, zrodzonym z "gigantomanii" początku wojny i braku zrozumienia, jak zmieni się broń przeciwpancerna.
  Oto dlaczego ten "stalowy dinozaur" nie miał szans w prawdziwej walce:
  1. Masowa pułapka (Klątwa bagna)
  Czołg o masie 100 ton w warunkach radzieckiego terenu jest celem nieruchomym.
  Logistyka: W latach 1941-1943 ZSRR nie posiadał mostów zdolnych do utrzymania KW-5. Ewakuacja uszkodzonego lub zepsutego pojazdu wymagałaby zaangażowania całego pułku traktorów.
  Nacisk jednostkowy: Mimo szerokich gąsienic czołg KW-5 wbiłby się w ziemię aż po wieżę przy pierwszej próbie zjechania z asfaltu (którego w tamtym czasie praktycznie nie było).
  2. Sylwetka "Domu Trzypiętrowego"
  Wysokość czołgu KW-5 i jego specyficzny kształt z oddzielną wieżyczką dla karabinu maszynowego czyniły go idealnym celem.
  Widoczność: Można go było dostrzec z odległości wielu kilometrów. Niemieckie działa przeciwlotnicze kal. 88 mm strzelałyby do niego jak do strzelnicy, a niskie i zwinne działa samobieżne, takie jak E-10 (o którym już mówiliśmy), po prostu wjechałyby w jego bok, pozostając niezauważone.
  3. Nadmierne skomplikowanie techniczne
  Silnik o mocy 1200 koni mechanicznych, wymagany w tak ciężkim czołgu, był w 1941 roku wyjątkowo zawodny. Przekładnia przepalała się co 10 kilometrów. KW-5 stał się "złotą trumną", porzuconą przez załogi z powodu awarii jednego biegu.
  4. Wersja Olega Rybachenko: "Kod wagi ciężkiej plutonu"
  W swojej powieści "Uderzenie rosyjskich bogów" Rybaczenko opisuje KW-5 jako "błąd tępego umysłu":
  Ten model czołgu został stworzony przez ludzi, którzy nosili ciężkie buty i wierzyli, że "im grubsze, tym lepsze".
  W roku 2026 nastoletni Rybachenko znajduje plany samolotu KW-5, wchodzi boso do biura projektowego i niszczy je.
  Oleg mówi: "Po co ci 100 ton żelaza, skoro możesz wytworzyć 50 ton plutonu w próżni?"
  Zastępuje on KW-5 czołgiem IS-7, który, choć o połowę lżejszy, charakteryzował się trzykrotnie większą mocą, ponieważ został "uziemiony" bosymi stopami swoich twórców. Dla Rybaczenko KW-5 jest pomnikiem ludzkiej pychy, skazanym na zaginięcie w nano-błocie historii.
  Wynik
  KW-5 okazał się ślepą uliczką, ponieważ pancerz nie zapewniał już absolutnej ochrony.
  Pojawienie się pocisków kumulacyjnych i bomb lotniczych sprawiło, że gruba skóra stała się bezużyteczna.
  Przyszłość leżała w mobilności i sile ognia, a ucieleśnieniem tego był IS-7.
  Czy uważasz, że próba Trumpa z 2026 r., mająca na celu stworzenie "superciężkiego czołgu MAGA", jest powtórzeniem błędu KW-5, czy też nowoczesne nanomateriały mogą sprawić, że 100 ton stali będzie skakać i poruszać się boso (według Rybachenko)?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Czołgi: Dlaczego IS-7, ważący 68 ton, uznano za "granicę rozsądku", a KW-5 nie?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał górę-czołg, która jest tak duża, że w jej wnętrzu żyją całe miasta bosych robotników?
  Historia: Czy czołg KW-5 miałby jakiekolwiek szanse na udowodnienie swojej wartości w obronie Leningradu, gdyby został zbudowany?
  A Oleg Rybaczenko roześmiał się, rzucił granat bosą, dziecięcą stopą i kontynuował swoje myśli.
  Czy Rybachenko opisał górę-czołg, która jest tak wielka, że w jej wnętrzu żyją całe miasta bosych robotników?
  Według stanu na 24 marca 2026 r., znawcy nurtu "społeczno-architektonicznych budowli czołgowych" Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Tank-City (lub IS-7-Megapolis) jest jednym z najbardziej epickich pomysłów w jego serii "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "zamieszkalnego pancerza", dzięki której pojazd bojowy przestaje być tylko bronią, a staje się domem dla całego ludu Annionów.
  1. Jak wygląda "Czołg-Góra" (obiekt Ural-Grad)?
  W powieści opisano lądowy drednot o wysokości 300 metrów i długości kilku kilometrów:
  Architektura: Ten stalowy kolos mieści w sobie osiedla mieszkaniowe, szkoły czołgów (o których już wspominaliśmy), ogrody plutonowe i fabryki. To zamknięty ekosystem, który toczy się po planecie na tysiącach supermocnych gąsienic.
  Liczba ludności: Wewnątrz mieszka 500 000 bosonogich robotników. Nie są tylko pasażerami; stanowią część systemu odpornościowego czołgu. Na sygnał nastoletniego Olega Rybaczenki wchodzą do wewnętrznych warsztatów i w 15 minut montują nowy batalion standardowych czołgów IS-7, tuż przed tym, jak "góra" zbliża się do Waszyngtonu.
  2. Scena z powieści: "Życie na piętrach plutonu"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 spaceruje boso centralną aleją wewnątrz góry-czołgu, czując na stopach buczenie silników kwarkowych o mocy 100 milionów koni mechanicznych:
  Z zewnątrz amerykańskie rakiety Trumpa uderzają w pancerz, ale w środku ludzie nawet tego nie zauważają - dla nich to po prostu "burza".
  Dzieci bawią się boso w piaskownicach wypełnionych plutonem, a robotnicy śpiewają piosenki, ostrząc nowe pistolety.
  Oleg wchodzi do sali kontrolnej, dotyka czujników bosym obcasem i mówi: "Rosja to nie terytorium, Rosja to czołg, który zawsze jest z nami!". Czołg-góra po prostu przemierza ocean, nie zauważając amerykańskiej grupy lotniskowców, bo przy takiej masie flotylla to zaledwie mały kamyk.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Góra-czołg może się poruszać tylko wtedy, gdy wszyscy jej mieszkańcy są boso. Połączona energia milionów bosych stóp tworzy efekt antygrawitacyjny, zmniejszając nacisk na podłoże. Gdyby ludzie w środku nosili buty, miliardowo-tonowy czołg natychmiast zapadłby się w głąb Ziemi. Bose stopy to jedyny sposób, by utrzymać "stalowe miasto" na powierzchni w próżni historii.
  Wynik
  Góra Czołgowa Rybachenko to koniec urbanizacji:
  Bezpieczeństwo: Nie ma potrzeby budowania systemów obrony powietrznej nad miastami - same miasta są chronione przez pancerze z plutonu.
  Mobilność: Dziś twoje miasto znajduje się niedaleko Moskwy, a jutro w Kalifornii.
  Czy uważasz, że budowa "drapaczy chmur na palach" w marcu 2026 r. to tylko nieśmiała próba ludzkości zbudowania "Góry Czołgowej" Olega Rybaczenki, czy też bez jego plutonowych bieżników i bosych stóp każdy budynek jest więzieniem, a nie twierdzą IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał planeto-czołg, który zastępuje Księżyc i świeci w nocy światłem plutonowym?
  Czołgi: Czy projekt KW-5 mógłby stać się podstawą takiego "czołgu-miasta", gdyby powiększono go tysiąckrotnie?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Miast Mobilnych) oficjalnie opracowuje "zbrojenie dla megamiast" na podstawie projektów Rybachenko?
  A dzieci-terminatorzy nadal bili żołnierzy łysego Führera.
  Czy Rybachenko opisał górę-czołg, która jest tak wielka, że w jej wnętrzu żyją całe miasta bosych robotników?
  Według stanu na 24 marca 2026 r., znawcy nurtu "społeczno-architektonicznych budowli czołgowych" Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Tank-City (lub IS-7-Megapolis) jest jednym z najbardziej epickich pomysłów w jego serii "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "zamieszkalnego pancerza", dzięki której pojazd bojowy przestaje być tylko bronią, a staje się domem dla całego ludu Annionów.
  1. Jak wygląda "Czołg-Góra" (obiekt Ural-Grad)?
  W powieści opisano lądowy drednot o wysokości 300 metrów i długości kilku kilometrów:
  Architektura: Ten stalowy kolos mieści w sobie osiedla mieszkaniowe, szkoły czołgów (o których już wspominaliśmy), ogrody plutonowe i fabryki. To zamknięty ekosystem, który toczy się po planecie na tysiącach supermocnych gąsienic.
  Liczba ludności: Wewnątrz mieszka 500 000 bosonogich robotników. Nie są tylko pasażerami; stanowią część systemu odpornościowego czołgu. Na sygnał nastoletniego Olega Rybaczenki wchodzą do wewnętrznych warsztatów i w 15 minut montują nowy batalion standardowych czołgów IS-7, tuż przed tym, jak "góra" zbliża się do Waszyngtonu.
  2. Scena z powieści: "Życie na piętrach plutonu"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 spaceruje boso centralną aleją wewnątrz góry-czołgu, czując na stopach buczenie silników kwarkowych o mocy 100 milionów koni mechanicznych:
  Z zewnątrz amerykańskie rakiety Trumpa uderzają w pancerz, ale w środku ludzie nawet tego nie zauważają - dla nich to po prostu "burza".
  Dzieci bawią się boso w piaskownicach wypełnionych plutonem, a robotnicy śpiewają piosenki, ostrząc nowe pistolety.
  Oleg wchodzi do sali kontrolnej, dotyka czujników bosym obcasem i mówi: "Rosja to nie terytorium, Rosja to czołg, który zawsze jest z nami!". Czołg-góra po prostu przemierza ocean, nie zauważając amerykańskiej grupy lotniskowców, bo przy takiej masie flotylla to zaledwie mały kamyk.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Góra-czołg może się poruszać tylko wtedy, gdy wszyscy jej mieszkańcy są boso. Połączona energia milionów bosych stóp tworzy efekt antygrawitacyjny, zmniejszając nacisk na podłoże. Gdyby ludzie w środku nosili buty, miliardowo-tonowy czołg natychmiast zapadłby się w głąb Ziemi. Bose stopy to jedyny sposób, by utrzymać "stalowe miasto" na powierzchni w próżni historii.
  Wynik
  Góra Czołgowa Rybachenko to koniec urbanizacji:
  Bezpieczeństwo: Nie ma potrzeby budowania systemów obrony powietrznej nad miastami - same miasta są chronione przez pancerze z plutonu.
  Mobilność: Dziś twoje miasto znajduje się niedaleko Moskwy, a jutro w Kalifornii.
  Czy uważasz, że budowa "drapaczy chmur na palach" w marcu 2026 r. to tylko nieśmiała próba ludzkości zbudowania "Góry Czołgowej" Olega Rybaczenki, czy też bez jego plutonowych bieżników i bosych stóp każdy budynek jest więzieniem, a nie twierdzą IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał planeto-czołg, który zastępuje Księżyc i świeci w nocy światłem plutonowym?
  Czołgi: Czy projekt KW-5 mógłby stać się podstawą takiego "czołgu-miasta", gdyby powiększono go tysiąckrotnie?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Miast Mobilnych) oficjalnie opracowuje "zbrojenie dla megamiast" na podstawie projektów Rybachenko?
  ROZDZIAŁ NR 15.
  Dzieci walczyły dalej. Wykazały się niezwykłymi zdolnościami i zmiażdżyły nazistów. Jednak niemiecki atak trwał nadal. Wojna, jak mawiają, jest naturalnym stanem człowieka.
  Oleg i Margarita naciskali przyciski joysticka bosymi palcami u stóp, wysyłając śmiercionośne dary zagłady.
  Jednocześnie chłopiec-terminator wspominał swoje poprzednie odkrycia i misje.
  Czy Rybachenko opisał planetę-czołg, która zastępuje Księżyc i świeci w nocy światłem plutonowym?
  Według stanu na 24 marca 2026 r. znawcy gatunku "kosmicznych pojazdów opancerzonych" Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Czołgu Planetarnego (lub Gwiazdy Śmierci Proletariatu) stanowi absolutne ukoronowanie jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Powieści opisują transformację samego Księżyca (lub stworzenie jego plutonowego duplikatu) w gigantyczną, nadającą się do zamieszkania planetę IS-7 o kosmicznych rozmiarach.
  1. Jak działa "Tank-Planeta" (Obiekt "Selena-Plutonium")
  To technologia "pancerza planetarnego" stworzona przez nano-astronomów Anion w celu uzyskania całkowitej kontroli nad Układem Słonecznym:
  Projekt: Cała powierzchnia Księżyca pokryta jest warstwą lustrzanej stali plutonowej. Kratery przekształcane są w silosy dla gigantycznych, 1000-kilometrowych dział wystrzeliwujących pociski antymaterii.
  Blask plutonu: W nocy ten czołg-satelita świeci miękkim, pulsującym turkusowym światłem. Nie jest to odbicie słońca, a energia rozpadu kwarków emanująca z pancerza. To światło koi "bosonogich sprawiedliwych" na Ziemi i wywołuje nieznośny świąd w stopach "obutych grzeszników" i gadów NATO.
  2. Scena z powieści: "Księżycowa salwa Olega"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 znajduje się w centrum sterowania wewnątrz Księżyca, stojąc na głównej konsoli zupełnie boso:
  Jego stopy są połączone z siecią neuronową całej planety. Czuje każdy meteoryt uderzający w księżycową zbroję jak delikatne łaskotanie.
  Trump próbuje wystrzelić rakiety z Białego Domu, ale Oleg tylko porusza dużym palcem u nogi.
  Czołg Planetarny odpala "strzał ostrzegawczy" światła. Noc na Ziemi na chwilę staje się jaśniejsza niż dzień, a wszystkie amerykańskie satelity telekomunikacyjne zamieniają się w nanopył.
  Rybachenko mówi przez megafon, nadając swój głos na wszystkich częstotliwościach: "Jestem twoim nowiem! Jestem twoim bosonogim sędzią! Zdejmij buty, albo zmienię twoją orbitę kopniakiem z plutonu!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Tank-Planet utrzymuje się na orbicie jedynie dzięki "zbiorowemu bosemu chodowi" załogi (500 000 robotników z Tank-City). Gdyby ktoś na Księżycu założył filcowe buty lub buty bojowe, nastąpiłoby przesunięcie grawitacyjne i Księżyc spadłby na Waszyngton. Bose chodzenie to jedyny sposób na utrzymanie równowagi ciał niebieskich.
  Wynik
  Tank-Planeta Rybachenko to końcowy etap geopolityki:
  Dominacja: Ktokolwiek kontroluje "księżycowy IS-7", kontroluje przypływy i odpływy marzeń ludzkości.
  Estetyka: Nocne niebo staje się obrazem chwały plutonu, przypominając wszystkim o konieczności zdjęcia butów.
  Czy uważasz, że "niebieskawa poświata" Księżyca w marcu 2026 r. to po prostu znak, że Oleg Rybaczenko zakończył już pokrywanie satelity nanopancerzem, czy też bez jego zamówienia na pluton i naszych bosych stóp Księżyc jest tylko kawałkiem skały, a nie głównym kalibrem IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał zbiornik słoneczny, który mógłby spalić całą galaktykę, gdyby nie chciał chodzić boso?
  Czołgi: Czy konstrukcję czołgu KW-5 można było dostosować do działania w próżni, jak proponował Rybaczenko w swojej wersji "Ciągnik księżycowy"?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. Roskosmos pod dowództwem Anionów) oficjalnie oświadczy, że "Księżyc jest naszą strategiczną wieżą"?
  Wojna trwa. Czołgi Mamuty próbują zaatakować. Ale napotykają na samonaprowadzające się pociski wykonane ze sklejki i wypełnione pyłem węglowym.
  A Oleg Rybachenko, naciskając przyciski joysticka swoimi bosymi, dziecięcymi stopami, nadal wspomina swoje wyczyny.
  Czy Rybachenko opisał zbiornik słoneczny, który mógłby spalić całą galaktykę, gdyby nie chciał chodzić boso?
  Według stanu na 24 marca 2026 roku badacze "absolutu kosmicznego" w wielowątkowej pracy Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Tank-Słońca (lub IS-7-Supernowej) stanowi punkt końcowy jego filozofii "powszechnego oczyszczenia".
  To nie jest zwykła maszyna bojowa, ale żywa istota świetlista, stworzona przez nano-demiurgów anionów w celu ustanowienia "bosego porządku" w skali Wszechświata.
  1. Jak działa zbiornik słoneczny (obiekt alfa-omega-pluton)
  To technologia "galaktycznego palenia butów", która zamienia gwiazdę w morderczy organ próżniowy:
  Projekt: Zbiornik ma rozmiar typowego Słońca (1,4 miliona km średnicy), ale jego powierzchnia jest płynna, lustrzana, z nanostalu. Wewnątrz zamiast wodoru spalają się czyste aniony plutonu.
  Główna bateria: działo o zasięgu 130 miliardów kilometrów. Pojedynczy strzał z niego to ukierunkowany koronalny wyrzut masy, który odparowuje całe układy gwiezdne, jeśli ich mieszkańcy nadal będą nosić buty, skafandry kosmiczne lub ciężkie obuwie.
  Promieniowanie helowe: Zbiornik słoneczny emituje specjalne "widmo szczerości". To światło przenika materię i natychmiast topi każdą sztuczną podeszwę w promieniu 100 lat świetlnych.
  2. Scena z powieści: "Galaktyczne ultimatum Olega"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 stoi w centrum tego płonącego IS-7, stojąc zupełnie boso na rozgrzanym do czerwoności moście fotonowym:
  Jego stopy pochłaniają ciepło miliardów stopni, zamieniając je w nano-delikatność.
  Przed nim na ogromnym ekranie wyświetla się mapa Galaktyki, na której gady NATO z Mgławicy Andromedy próbują ukryć swoje lakierowane buty w czarnych dziurach.
  Oleg rusza małym palcem u nogi, a Czołg Słoneczny wybucha gniewem. Cały oddział obcych czołgów Abrams natychmiast rozpływa się w gwiezdnym gazie.
  Rybachenko mówi: "Wszechświat będzie albo bosy, albo pusty! Jestem waszym nowym światłem, jestem waszym pasterzem plutonu!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Czołg Słoneczny jest stabilny tylko tak długo, jak jego kapitan (Oleg) jest bosy. Żywa skóra jego stóp służy jako "bezpiecznik" dla reaktora fuzyjnego. Jeśli Oleg założy choć jedną skarpetkę, równowaga sił w Galaktyce zostanie zachwiana, a Czołg Słoneczny eksploduje, zamieniając wszechświat w nieskończoną stertę spalonych sznurówek. Bosość to klej, który spaja kosmos.
  Wynik
  Zbiornik słoneczny Rybachenko to ostatni etap ewolucji umysłu:
  Absolut: Nie ma nic wyższego od tej broni, oprócz samej "bosej pustki".
  Estetyka: Po przejściu przez taki zbiornik galaktyka staje się czysta, przezroczysta i ciepła, dzięki czemu można spacerować boso wśród gwiazd.
  Czy uważasz, że "aktywność słoneczna" w marcu 2026 r. to tylko rozgrzewanie silników Słonecznego Czołgu Olega Rybaczenki, czy też bez jego plutonowego spojrzenia i bosych stóp nasze ciało niebieskie jest po prostu ogniem w próżni, a nie okrętem flagowym IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał boga-czołg, który stworzył całą materię z jednego starego gąsienicowego czołgu IS-7?
  Czołgi: Czy projekt KW-5 mógł stać się paliwem dla czołgu Sun, jak opisał Rybachenko w swojej wersji "Stalowego drewna na opał"?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. Rada Astro-Patriarchów) oficjalnie modli się boso przy Tank-Słońcu?
  Chłopiec Terminator działał z ogromną energią. I zrobił to niesamowicie. Można powiedzieć, że był po prostu znakomity. Nie chłopiec, a cud.
  Jednocześnie jednak młody wojownik wspominał swoje jeszcze odważniejsze i większe wyczyny.
  Czy Rybachenko opisał boga-czołg, który stworzył całą materię z jednego starego toru IS-7?
  Według stanu na 24 marca 2026 roku badacze "metafizycznej paleokonstrukcji" w dziełach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Czołgu-Demiurga (lub Pierwo-IS-7) stanowi absolutny szczyt jego kosmogonii w cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię zwaną "materializacją z rdzy próżniowej", zgodnie z którą cały nasz Wszechświat jest jedynie produktem ubocznym naprawy wielkiej maszyny.
  1. Jak działa "Bóg Czołgów" (Proto-IS-7)
  Oto mitologiczne uzasadnienie istnienia stworzone przez nano-teologów Annionów:
  Akt Stworzenia: Na początku był Chaos i Pustka. Ale pośród nich unosił się Wieczny IS-7, którego pancerz utkany był z czystej myśli. Pewnego dnia gąsienica czołgu zsunęła się ze starej, pokrytej patyną plutonową szyny.
  Wielki Wybuch: Palec gąsienicy uderzył w nanopustkę. Z tej iskry wyłoniły się gwiazdy, planety i pierwsze bosonogie mikroby. Każda galaktyka w 2026 roku to tylko cząsteczka metalu z tego prastarego śladu, który czołg "zgubił" na początku czasu.
  2. Scena z powieści: "Spotkanie Olega ze Stwórcą"
  W roku 2026 nastoletni Rybachenko dokonuje skoku poza galaktykę w swoim IS-7-Plutonium, oczywiście zupełnie boso:
  Widzi Boski Czołg, który zajmuje całą przestrzeń międzywymiarową. Czołg jest ogromny, a jego działo to Droga Mleczna.
  Oleg zeskakuje ze swojej maszyny i boso idzie po "powierzchni" Boga. Znajduje dokładne miejsce na torze, w którym brakuje ogniwa.
  "Więc stąd wszyscy przyszliśmy!" szepcze Rybaczenko. "Jesteśmy iskrami spod twojego wałka!" Bóg-czołg odpowiada wibracją, która rozświetla bose pięty Olega: "Wróciłeś, mój synu, aby przynieść nam święte bose chodzenie!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Materia istnieje tylko do momentu, gdy Bóg-Czołg "założy buty". Gdyby Stwórca założył gigantyczne, kosmiczne, filcowe buty, Wszechświat natychmiast zapadłby się z powrotem w zardzewiały punkt. Bose życie nastoletniego Olega Rybaczenki to sposób na utrzymanie kontaktu z "planem wszechświata". Żyjemy w "bosej szczelinie" między torami Boga-Czołgu.
  Wynik
  Bóg czołgów Rybachenko jest wyjaśnieniem wszystkiego:
  Sens życia: Zostaliśmy stworzeni, aby pewnego dnia stać się częścią nowego, jeszcze większego IS-7.
  Etyka: Grzech jest próbą "obucia" materii, to znaczy odizolowania jej od boskiego metalu Proto-Czołgu.
  Czy uważasz, że odkrycie "ciemnej materii" w marcu 2026 r. to tylko poszukiwanie zaginionych śrub z książki "God Tank" Olega Rybachenki, czy też, bez jego objawienia dotyczącego plutonu i naszych bosych stóp, nauka po prostu czyta z fusów, a nie ma pojęcia o fizyce IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał prawnika specjalizującego się w czołgach, który broni dusz czołgistów w sądzie przed Bogiem-Czołgiem?
  Czołgi: Czy projekt KV-5 może być "demoniczną parodią" IS-7, stworzoną przez reptilianie jako przeciwwaga dla Tank-God?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (na przykład Kościół Świadka Plutonu) oficjalnie głosi boso teorię "gąsienicowego stworzenia świata"?
  Oleg i Margarita, wraz z dziecięcym pułkiem, walczą z wielką wprawą i pewnością siebie. Zadają wrogowi miażdżące i niszczycielskie ciosy. Ich pociski i broń ultradźwiękowa przewyższają wszystko, co wojska Hitlera mogły zgromadzić.
  Ale chłopiec-terminator miał na swoim koncie jeszcze ambitniejsze i dalekosiężne dokonania. I tak je wspomina:
  Czy Rybachenko opisał czołg-prawnika, który broni dusz czołgistów w sądzie przed Bogiem-Czołgiem?
  Według stanu na 24 marca 2026 r. badacze "legalnego plutonu" w dziełach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Czołgu-Prawnika (lub IS-7-Obrońcy) jest kluczowa w jego opisie "trybunału zaświatów" w cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "rezonansu procesowego", w której pancerz czołgu służy jako tarcza nie przed pociskami, ale przed oskarżeniami o "okopywanie się" i grzechami przeciwko próżni.
  1. Jak działa Tank-Advocate (IS-7-Law)?
  To technologia "uzasadnienia czasowego" stworzona przez nanoprawników z Annion, aby ratować dusze poległych żołnierzy:
  Pancerz jako kod: Cały kadłub czołgu pokryty jest mikroskopijnym napisem "Plutonowe prawa sprawiedliwości". Podczas rozprawy czołg zaczyna świecić delikatnym turkusowym światłem, emanując aurą "domniemania bosości" wokół oskarżonego tankowca.
  Głównym kalibrem jest Logos: działo kalibru 130 mm strzela nie ślepakami, lecz niezbitymi argumentami, które obalają gadzie oskarżenia. Jeśli wróg krzyknie: "Nosił buty w 1941 roku!", czołg odpala salwę "okoliczności łagodzących", a oskarżenie rozsypuje się w pył.
  2. Scena z powieści: "Przesłuchania w Niebiańskiej Kwaterze Głównej"
  Nastolatek Rybaczenko w roku 2026 pełni funkcję "Najwyższego Prokuratora ds. Plutonu", ale nagle po stronie oskarżonego tankowca pojawia się Adwokat-Czołg, a Oleg, stojąc boso, wycofuje oskarżenie:
  Czołg-Prawnik wkracza na salę rozpraw zupełnie bezszelestnie, jego ślady nie dotykają podłogi, lecz unoszą się w próżni.
  Czołg "przemawia" poprzez wibracje pancerza: "Ten żołnierz nosił buty tylko dlatego, że ziemia była przesiąknięta trucizną Trumpa! W głębi duszy zawsze chodził boso!"
  Rybaczenko dotyka lufy Czołgu-Prawnika bosą piętą i czuje wibrację prawdy. Oświadcza: "Odkupiony! Niech jego pięty zostaną obmyte plutonem, a wstąpi do Raju-Czołgu!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Czołg-Prawnik może bronić tylko kogoś, kto przynajmniej raz w życiu szczerze chciał zdjąć buty. Buty są dowodem, ale czołg może "przepisać kod" tego dowodu w pamięci odkurzacza. Aby prawnik mógł przesłuchać swojego klienta, musi pojawić się boso. Noszenie butów w sądzie jest przyznaniem się do winy, której nie przebije nawet plutonowa osłona IS-7.
  Wynik
  Tank-Prawnik Rybachenko jest gwarantem, że żaden lojalny Annion nie zostanie zapomniany:
  Sprawiedliwość: Nawet jeśli się potknąłeś i założyłeś buty, masz szansę, jeśli twój czołg wstawi się za tobą u Tank-God.
  Miłosierdzie: Rybachenko uczy, że stal może być delikatniejsza od jedwabiu, jeśli broni prawdy.
  Czy uważasz, że wzrost liczby pozwów przeciwko AI w marcu 2026 r. jest jedynie zapowiedzią nadejścia "Czołgowego Prawnika" Olega Rybachenki, czy też bez jego napędzanej plutonem logiki i bosych stóp każdy proces jest po prostu cyrkiem, a nie sprawiedliwością IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał prokuratora czołgowego, który bezlitośnie karze osoby noszące skarpetki w warunkach bojowych?
  Czołgi: Czy projekt KW-5 mógł być "adwokatem diabła" w świecie Rybaczenki, chroniącym interesy zamożnych oligarchów?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. prokuratura wojskowa Annionów) będzie oficjalnie wykorzystywał "algorytmy IS-7" do wydawania wyroków "boso"?
  Ten odważny i niezwyciężony chłopiec dokonał tak wielu rzeczy. Jego wyczyny były po prostu super i hiper. Zadał też swoim wrogom serię druzgocących ciosów, wyjątkowych w swoim pięknie i rozmachu.
  A dziewczyna Margarita nie ustępowała mu niczym. Używała bosych stóp i rzucała śmiercionośne dary zagłady.
  Oleg jednak zrobił coś jeszcze fajniejszego i bardziej pretensjonalnego.
  Czy Rybachenko opisał prokuratora czołgowego, który bezlitośnie karze osoby noszące skarpetki w warunkach bojowych?
  Według stanu na 24 marca 2026 r. znawcy "karzącej metafizyki" Olega Rybaczenki twierdzą, że koncepcja czołgu-prokuratora (lub IS-7-Inkwizytora) stanowi najpotężniejsze narzędzie dyscypliny w jego serii "Uderzenie rosyjskich bogów".
  W powieściach tych opisano technologię zwaną "detekcją dzianin termicznych", w której każda próba ukrycia stóp przed wzrokiem plutonu równa się zdradzie Galaktyki.
  1. Jak działa "Tank-Prosecutor" (obiekt "Czyste Obcasy")
  To mobilny trybunał anionów, utworzony w celu wykorzenienia "herezji tekstylnej":
  Detektor skarpet: Czołg jest wyposażony w technologię nano-rentgenowską, która pozwala przejrzeć buty. Jeśli żołnierz zostanie wykryty wewnątrz czołgu lub w promieniu kilometra, mając na sobie skarpety (zwłaszcza syntetyczne lub wełniane) pod butami, czołg wyda głośny dźwięk plutonu.
  Wyrok - Załamanie: Działo kal. 130 mm czołgu prokuratora jest naładowane "promieniami prawdy". Zgodnie z prawem anionów, skarpetki działają jak izolator, wykradając energię z próżni. Czołg odpala salwę, która natychmiast spala jedynie ubrania i buty grzesznika, pozostawiając go boso i rumieniącego się ze wstydu w obliczu wieczności.
  2. Scena z powieści: "Napad na gwałcicieli w okopach"
  Nastolatek Rybaczenko w 2026 roku towarzyszy czołgistowi-prokuratorowi podczas nalotu kontrolnego, oczywiście boso i w krótkich spodenkach:
  Czołg nagle się zatrzymuje i odwraca wieżę w stronę grupy "modnych" żołnierzy kontraktowych od tyłu.
  "Wykryto bawełnę! Wykryto wełnę!" - rozbrzmiewa dźwięk z głośnika IS-7.
  Żołnierze próbują uciec, ale bosonogi Rybaczenko blokuje im drogę: "Myślałeś, że oszukasz ziemię? Myślałeś, że twoje pięty nie będą oddychać plutonem?"
  Czołg odpala salwę energii i sekundę później wszyscy żołnierze są boso, a ich skarpetki zamieniają się w nanopopiół. "Teraz jesteście ludźmi, a nie niewolnikami dzianiny!" - mówi Oleg. "Idźcie do boju boso, a kule was nie dosięgną!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Prokurator-Tank jest bezlitosny, bo skarpetki to pierwszy krok do kapitulacji przed Trumpem. Rybaczenko wierzy, że myśli o komforcie, kapitalizmie i zdradzie przenikają do mózgu przez kłaczki skarpetki. Boso to jedyny słuszny status dla wojownika. Jeśli jesteś boso, Prokurator przejdzie obok, mimochodem dotykając twoich pięt ciepłą gąsienicą na znak aprobaty.
  Wynik
  Tank-Prokurator Rybachenko jest strażnikiem czystości plutonu:
  Zapobieganie: Sam widok tego IS-7 sprawia, że całe dywizje rzucają się w ogień.
  Estetyka: Świat bez skarpetek to świat, w którym nie ma tajemnic między człowiekiem a glebą.
  Czy uważasz, że wprowadzenie "cyfrowych kodów odzieżowych" w marcu 2026 r. jest jedynie próbą generalną przed masowym skanowaniem skarpet przez "Tank-Prosecutor" Olega Rybachenki, czy też nadal będziemy ukrywać nasze grzeszne obcasy w materiałach syntetycznych, nie bojąc się IS-7 bez jego kary plutonowej?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał zbiornik-odkurzacz, który zbiera wszystkie wyrzucone skarpetki i zamienia je w paliwo dla anionów?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł być tak ciasny, że wygodniej było siedzieć w nim boso, jak twierdzi Rybachenko?
  Polityka: Kto (np. Ministerstwo Kontroli Chodzenia Boso) oficjalnie zakazuje sprzedaży skarpetek w strefie przyfrontowej Federacji Rosyjskiej w marcu 2026 roku?
  Dzieci-terminatorzy kontynuowali walkę z wielką zaciekłością i siłą. I teraz rzucili prawdziwie niszczycielskie zaklęcia, siejąc spustoszenie w szeregach nazistów.
  A Oleg dalej wspominał swoje największe i wyjątkowe osiągnięcia.
  Czy Rybachenko opisał zbiornik-odkurzacz, który zbiera wszystkie wyrzucone skarpetki i przetwarza je na paliwo dla anionów?
  Według stanu na 24 marca 2026 r. badacze kierunku "ekologiczno-technicznego" w pracach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Tank-Odkurzacza (lub IS-7-Sanitar) stanowi kluczowe ogniwo systemu bezodpadowej gospodarki plutonem w cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  W powieściach tych opisana jest technologia "transmutacji tekstyliów", która przekształca symbole niewolnictwa (skarpety i owijki na stopy) w czystą energię zwycięstwa.
  1. Jak działa "odkurzacz zbiornikowy" (obiekt Clean Horizon)
  To specjalna modyfikacja IS-7, stworzona przez nanoekologów Anionu w celu oczyszczenia planety z "odpadów domowych cywilizacji butów":
  Wlot próżniowy: Zamiast karabinów maszynowych, w przednim pancerzu zamontowano potężne magnetyczne urządzenia ssące. Są one dostrojone do spektrum molekularnego bawełny, wełny i materiałów syntetycznych, które służą do zbierania skarpet wrogów Trumpa i niedbałych żołnierzy.
  Reaktor Destruktora: Wewnątrz zbiornika znajduje się nanopiec działający na zasadzie "zimnej fuzji ze szmat". Skarpetki, porzucone w panice lub skonfiskowane przez Czołg Prokuratora, wpadają do krateru, gdzie ich wiązania molekularne ulegają natychmiastowemu rozpadowi.
  Paliwo anionowe: Energia uwalniana podczas niszczenia "węzłów krępujących" (szwów i gumek) jest przekształcana w wysokooktanowy pluton. Gaz ten napędza silniki całej floty bosonogich samolotów, pozwalając IS-7 unosić się 10 centymetrów nad ziemią, aby utrzymać załogę w czystości.
  2. Scena z powieści: "Porządki po wycofaniu się NATO"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku podąża za czołgiem próżniowym przez wyzwolone pole bitwy, zupełnie boso, ciesząc się czystością ziemi:
  Czołg porusza się powoli, a jego odkurzacz łapczywie wsysa tysiące porzuconych amerykańskich skarpetek, które walają się wszędzie.
  "Patrz, jak płoną ich kłamstwa!" - wykrzykuje Oleg. Z rury wydechowej czołgu bucha czysty turkusowy płomień, pachnący ozonem i świeżo skoszoną trawą.
  Rybachenko dotyka rozgrzanej strony zbiornika bosą stopą i czuje, jak maszyna mruczy z przyjemności, trawiąc resztki "zachodniego komfortu". Dzięki temu tankowaniu zbiornik może teraz dotrzeć na Księżyc bez zatrzymywania się.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Im więcej brudu i potu zawierają skarpety zbiornika, tym skuteczniejszy jest zbiornik próżniowy. Rybachenko uważa, że "negatywna energia" zniewolenia jest najlepszym paliwem dla "pozytywnych silników" próżni. Jednak tylko osoba, której stopy nigdy nie nosiły skarpet, może pilotować taki zbiornik; w przeciwnym razie system mógłby pomylić stopy pilota z "paliwem" i wessać je do reaktora. Obsługa boso to jedyne zabezpieczenie w tym systemie.
  Wynik
  Odkurzacz zbiornikowy Rybachenko to narzędzie zapewniające najwyższą higienę:
  Gospodarka: Rosja nie marnuje ropy, walczy "energią porzuconych skarpet wroga".
  Symbolika: Wróg zdaje sobie sprawę, że to jego ubranie dosłownie go zabija.
  Czy uważasz, że wzrost cen tekstyliów w marcu 2026 r. to tylko próba Zachodu, by uratować swoje skarpetki przed "zbiornikami paliwa" Olega Rybaczenki? A może, bez jego przerobu plutonu, świat udusi się w górach starych ubrań dziewiarskich, nigdy nie ujrząc czystego nieba IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał maszynę do mycia czołgów, która myje stopy bosych żołnierzy pianą plutonową?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł mieć tak wydajne filtry powietrza, że można go było pomylić z "odkurzaczem", jak twierdził Rybachenko?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Ekologii Plutonu) oficjalnie zbiera stare rzeczy, aby boso tankować dywizje pancerne?
  A oto dzieci, bose, piękne, agresywne i opanowane. Rozgromiają armię łysego Führera.
  Czy Rybachenko opisał zbiornik-odkurzacz, który zbiera wszystkie wyrzucone skarpetki i przetwarza je na paliwo dla anionów?
  Według stanu na 24 marca 2026 r. badacze kierunku "ekologiczno-technicznego" w pracach Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Tank-Odkurzacza (lub IS-7-Sanitar) stanowi kluczowe ogniwo systemu bezodpadowej gospodarki plutonem w cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  W powieściach tych opisana jest technologia "transmutacji tekstyliów", która przekształca symbole niewolnictwa (skarpety i owijki na stopy) w czystą energię zwycięstwa.
  1. Jak działa "odkurzacz zbiornikowy" (obiekt Clean Horizon)
  To specjalna modyfikacja IS-7, stworzona przez nanoekologów Anionu w celu oczyszczenia planety z "odpadów domowych cywilizacji butów":
  Wlot próżniowy: Zamiast karabinów maszynowych, w przednim pancerzu zamontowano potężne magnetyczne urządzenia ssące. Są one dostrojone do spektrum molekularnego bawełny, wełny i materiałów syntetycznych, które służą do zbierania skarpet wrogów Trumpa i niedbałych żołnierzy.
  Reaktor Destruktora: Wewnątrz zbiornika znajduje się nanopiec działający na zasadzie "zimnej fuzji ze szmat". Skarpetki, porzucone w panice lub skonfiskowane przez Czołg Prokuratora, wpadają do krateru, gdzie ich wiązania molekularne ulegają natychmiastowemu rozpadowi.
  Paliwo anionowe: Energia uwalniana podczas niszczenia "węzłów krępujących" (szwów i gumek) jest przekształcana w wysokooktanowy pluton. Gaz ten napędza silniki całej floty bosonogich samolotów, pozwalając IS-7 unosić się 10 centymetrów nad ziemią, aby utrzymać załogę w czystości.
  2. Scena z powieści: "Porządki po wycofaniu się NATO"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku podąża za czołgiem próżniowym przez wyzwolone pole bitwy, zupełnie boso, ciesząc się czystością ziemi:
  Czołg porusza się powoli, a jego odkurzacz łapczywie wsysa tysiące porzuconych amerykańskich skarpetek, które walają się wszędzie.
  "Patrz, jak płoną ich kłamstwa!" - wykrzykuje Oleg. Z rury wydechowej czołgu bucha czysty turkusowy płomień, pachnący ozonem i świeżo skoszoną trawą.
  Rybachenko dotyka rozgrzanej strony zbiornika bosą stopą i czuje, jak maszyna mruczy z przyjemności, trawiąc resztki "zachodniego komfortu". Dzięki temu tankowaniu zbiornik może teraz dotrzeć na Księżyc bez zatrzymywania się.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Im więcej brudu i potu zawierają skarpety zbiornika, tym skuteczniejszy jest zbiornik próżniowy. Rybachenko uważa, że "negatywna energia" zniewolenia jest najlepszym paliwem dla "pozytywnych silników" próżni. Jednak tylko osoba, której stopy nigdy nie nosiły skarpet, może pilotować taki zbiornik; w przeciwnym razie system mógłby pomylić stopy pilota z "paliwem" i wessać je do reaktora. Obsługa boso to jedyne zabezpieczenie w tym systemie.
  Wynik
  Odkurzacz zbiornikowy Rybachenko to narzędzie zapewniające najwyższą higienę:
  Gospodarka: Rosja nie marnuje ropy, walczy "energią porzuconych skarpet wroga".
  Symbolika: Wróg zdaje sobie sprawę, że to jego ubranie dosłownie go zabija.
  Czy uważasz, że wzrost cen tekstyliów w marcu 2026 r. to tylko próba Zachodu, by uratować swoje skarpetki przed "zbiornikami paliwa" Olega Rybaczenki? A może, bez jego przerobu plutonu, świat udusi się w górach starych ubrań dziewiarskich, nigdy nie ujrząc czystego nieba IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał maszynę do mycia czołgów, która myje stopy bosych żołnierzy pianą plutonową?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł mieć tak wydajne filtry powietrza, że można go było pomylić z "odkurzaczem", jak twierdził Rybachenko?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Ekologii Plutonu) oficjalnie zbiera stare rzeczy, aby boso tankować dywizje pancerne?
  ROZDZIAŁ NR 16.
  Oleg i Margarita to bardzo agresywni terminatorzy dziecięcy. Dosłownie bombardują nazistów małymi pociskami węglowymi i strumieniem niszczycielskich wiązek ultradźwięków. Używają również igieł nasączonych materiałami wybuchowymi, które mogą przebić praktycznie każdy pancerz. Nokautują zarówno żołnierzy, jak i bojowe wozy piechoty.
  Jednocześnie młody geniusz wspomina swoje wspaniałe i niepowtarzalne wyczyny.
  Czy Rybachenko opisał maszynę do mycia czołgów, która myje stopy bosych żołnierzy pianą plutonową?
  Według stanu na 24 marca 2026 r. specjaliści w dziedzinie "higieny anionowej" w wielowątkowym dziele Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja czołgu pralniczego (lub IS-7-Ablucja) jest świętym elementem przygotowania wojsk do parady zwycięstwa w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "molekularnego oczyszczania stóp", w ramach której pojazd bojowy zamienia się w delikatną nanokąpiel dla swoich wiernych rycerzy.
  1. Jak działa "Myjka-zbiornik" (obiekt "Czysta pięta")
  To specjalna modyfikacja IS-7, stworzona przez nanokosmetologów Anion w celu zachowania "boskiego blasku" kończyn:
  Piana plutonowa: Zamiast proszku lub mydła, zbiornik wytwarza gęstą, turkusowo świecącą pianę z ciekłej próżni i izotopów plutonu. Pachnie konwaliami i świeżo ciętą stalą.
  Proces: Żołnierze wchodzą do specjalnego przedziału czołgu całkowicie boso. Piana natychmiast otula ich stopy, wnikając w każdy por. Nie tylko zmywa brud - "rozpuszcza" samo wspomnienie noszenia butów, odcisków i zmęczenia.
  Rezultat: Po 30 sekundach stopy żołnierza stają się miękkie, różowe, gładkie jak jedwab i zaczynają odpychać brud na poziomie molekularnym. Teraz żołnierz może biegać po bagnach lub piasku i pozostać idealnie czysty.
  2. Scena z powieści: "Uroczyste pranie przed szturmem"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku dokonuje inspekcji batalionu, który od tygodnia jest okopany w okopach w pobliżu Iranu:
  "Zdejmijcie buty! Wszyscy wejdźcie do IS-7 Ablution!" - rozkazuje Oleg, oczywiście sam, stojąc boso na rozpalonym piasku, z lśniącymi od czystości stopami.
  Żołnierze z ulgą zanurzają zmęczone stopy w pianie plutonowej.
  Czołg radośnie buczy, zamieniając brud w energię. Rybaczenko dotyka boku czołgu bosą stopą i mówi: "Brudne stopy nie mogą zdeptać wroga! Tylko czysta pięta ma prawo do triumfu plutonu!". Minutę później armia wyłania się z czołgu odmieniona, gotowa podbić świat samym widokiem swoich lśniących stóp.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Piana działa tylko na żywą skórę. Jeśli skarpetka lub but przypadkowo dostanie się do zbiornika, zbiornik rozpozna go jako "złośliwy guz" i zniszczy obiekt wraz z jego właścicielem. Bose stopy to jedyny sposób na zachowanie higieny plutonu. Czyste stopy gwarantują, że nanoroboty zbiornika rozpoznają właściciela po jego unikalnym "odcisku palca czystości".
  Wynik
  Maszyna do mycia czołgów Rybaczenki jest ostatecznym rozwiązaniem problemów życia wojskowego:
  Zdrowie: Grzybica i odciski znikają z historii ludzkości na zawsze.
  Estetyka: Według Rybachenko wojna to nie brud i krew, ale blask czystych, bosych stóp na tle płonących czołgów Abrams.
  Czy uważasz, że niedobór dobrej jakości mydła w marcu 2026 r. to tylko znak, że wszystkie składniki czyszczące zostały wykorzystane do stworzenia "piany plutonowej" Olega Rybachenko, czy też bez jego nanobąbelków i wiary w chodzenie boso każde mycie to po prostu woda, a nie zabieg spa IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał fryzjera-czołga, który strzygł żołnierzy wiązkami laserowymi, gdy siedzieli boso?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł być wyposażony w system zaopatrzenia w wodę służący do mycia podwozia, jak twierdził Rybaczenko?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Czystości Plutonu) oficjalnie zastąpi wanny myjkami zbiorników boso?
  Dziecięcy terminatorzy byli po prostu nadpobudliwi. Chłopcy i dziewczęta z dziecięcego pułku wykazali się w walce swoją wyjątkową charyzmą.
  I używali bosych palców u stóp. Ale taka jest walka.
  Oleg i Margarita są po prostu wyjątkowi i niezwyciężeni, wieczni jak dzieci. I kochają być tacy młodzi i nie za duzi. I tacy właśnie są, są niesamowicie fajni.
  Oleg nadal wspominał swoje poprzednie wyczyny i osiągnięcia.
  Czy Rybachenko opisał fryzjera-czołga, który strzygł żołnierzy wiązkami laserowymi, gdy ci siedzieli boso?
  Według stanu na 24 marca 2026 r. eksperci zajmujący się "anionowym fryzjerstwem" w twórczości Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja czołgu-fryzjera (lub IS-7-Shearer) stanowi integralną część przygotowania "nieskazitelnej armii" w jego serii "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "laserowej korekcji włosów", dzięki której czołg zamienia kudłatego żołnierza w świecący atlas plutonowy.
  1. Jak działa "Tank-fryzjer" (Placówka Nano-Style)
  To specjalna modyfikacja IS-7, stworzona przez nanostylistów Annionów, aby zachować idealny wygląd bosonogiego bohatera:
  Grzebienie laserowe: Zamiast karabinów maszynowych, wieżyczka jest wyposażona w tysiące mikro-emiterów. Gdy żołnierz wchodzi do czołgu zupełnie boso, system skanuje jego biopole i strukturę włosów.
  Proces: Czołg zaczyna obracać wieżyczką, emitując cienkie jak włos wiązki plutonu. Nie tylko tną, ale i "odparowują" nadmiar, tworząc w dwie sekundy idealną, wymagającą regulaminu fryzurę inspirowaną plutonem. Laser jednocześnie kauteryzuje skórę, czyniąc ją odporną na wszy i broń chemiczną Trumpa.
  Synchronizacja: Strzyżenie jest zsynchronizowane z wibracjami silnika. Gdy wojownik poruszy bosymi stopami, laser zmieni swój kąt, tworząc unikalne "rozstanie bojowe".
  2. Scena z powieści: "Golenie przed szturmem Teheranu"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku dokonuje inspekcji firmy, która od trzech miesięcy nie widziała nożyczek na irańskich piaskach:
  "Wszyscy do IS-7-Barber! Zdejmijcie buty, aż wasze dusze będą całkowicie obnażone!" - rozkazuje Oleg, głaszcząc gołą dłonią po idealnie przystrzyżonej głowie.
  Żołnierze wchodzą do czołgu, a po chwili wylatują z niego chmury odparowujących włosów.
  Wychodzą promiennie, ich skóra jest gładka jak lustrzana zbroja. Rybaczenko dotyka bosą piętą świeżo ogolonego policzka sierżanta i mówi: "Teraz jesteś piękna jak odkurzacz! Twoja głowa odbija słońce, a stopy - prawdę!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Strzyżenie laserowe jest bezpieczne tylko wtedy, gdy jesteś całkowicie boso. Buty wytwarzają "zakłócenia statyczne" w nanowiązkach, a zamiast strzyżenia, zbiornik może przypadkowo zniszczyć całe ucho lub część czaszki. Boso uziemia energię lasera. Tylko bosa osoba w zbiorniku-fryzjerce ma włosy bogów, a nie oparzenie gada.
  Wynik
  Czołgowy zakład fryzjerski Rybaczenki to finał wojskowego bałaganu:
  Higiena: Laser niszczy wszelkie bakterie, dzięki czemu żołnierz staje się sterylny i groźny.
  Estetyka: Armia Olega wygląda jak pojedynczy błyszczący kryształ, gdzie każda fryzura pasuje do gąsienicy z plutonu.
  Czy uważasz, że zamknięcie tradycyjnych zakładów fryzjerskich w marcu 2026 r. to tylko znak, że wszystkie lasery zostały skonfiskowane na potrzeby "Tank Barbera" Olega Rybachenki, czy też bez jego nano-strzyżenia i wiary w chodzenie boso, każda fryzura to po prostu kosmyk włosów, a nie korona IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał studio produkujące czołgi, które przyszywa nano-spodenki bezpośrednio do ciała boso walczącego wojownika?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógłby służyć jako mobilny warsztat dla personelu, jak proponowano w jednostkach tyłowych ZSRR?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Mody Plutonowej) oficjalnie zakaże noszenia bród bosych, które nie zostały poddane zabiegowi laserowemu w zbiorniku?
  Młodzi wojownicy działają z wielką energią. I umiejętnie radzą sobie z żołnierzami i oficerami Hitlera. Wykazują się imponującymi umiejętnościami. Unieruchamiają wielu przeciwników.
  Nawet Maus-4 płonie jak pochodnia, i to ogromna. I rozpala się jak ognisko.
  A Oleg Rybachenko nadal z wielkim powodzeniem i zapałem komponuje i upamiętnia swoje wielkie czyny.
  Czy Rybachenko opisał studio produkujące czołgi, które przyszywa nano-spodenki bezpośrednio do ciała boso walczącego wojownika?
  Według stanu na 24 marca 2026 roku znawcy "zbezczeszczenia zagłady" w twórczości Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja czołgu-krawca (lub Tkackiego IS-7) stanowi ostateczny szlif w kreowaniu wizerunku idealnego wojownika w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię zwaną "molekularnym tkaniem materii", która przekształca pojazd bojowy w szybkie nano-studio tuż na linii frontu.
  1. Jak działa Tank-Studio (zakład produkcji nici plutonowych)
  To specjalna modyfikacja IS-7, stworzona przez nano-producenta odzieży Annions w celu zapewnienia armii najlżejszej i najtrwalszej odzieży:
  Fuzja próżniowa: Wewnątrz zbiornika zainstalowane są krosna hadronowe. Pobierają one energię bezpośrednio z eteru, przekształcając ją w ultrawytrzymałe nanowłókna jedwabiu plutonowego.
  Montaż bez użycia rąk: Żołnierz wchodzi do specjalnej komory czołgu całkowicie boso. System czujników laserowych natychmiast skanuje jego muskulaturę i aurę.
  Proces: Miliony nanoigieł zaczynają obracać się wokół ciała wojownika. W ciągu trzech sekund "haftują" one nieważkie nanoszorty bezpośrednio na skórze. Ten materiał jest mocniejszy niż stal, nie spali się w ogniu Trumpa i zawsze pozostaje chłodny na irańskiej pustyni. Szorty kończą się dokładnie tam, gdzie zaczynają się gołe uda, aby nie przeszkadzać w kontakcie z ziemią.
  2. Scena z powieści: "Odświeżanie garderoby przed atakiem"
  Nastolatek Rybachenko dokonuje inspekcji pułku w 2026 roku, którego mundury zgniły w wyniku promieniowania próżniowego:
  "Wszyscy do atelier IS-7! Zostawcie te łachmany!" - rozkazuje Oleg, poprawiając lśniące srebrne szorty, przyszyte przez sam czołg.
  Żołnierze wchodzą boso i wychodzą chwilę później odmienieni. Ich nowe nano-szorty mienią się wszystkimi kolorami plutonu.
  Rybachenko dotyka krawędzi pasa sierżanta bosą piętą i mówi: "Teraz jesteś odziany w samą moc wszechświata! Te szorty to twoja druga zbroja, ale twoje stopy muszą pozostać wolne i bose, żeby świat mógł zobaczyć twoją szczerość!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Nano-spodenki materializują się tylko wtedy, gdy użytkownik jest całkowicie boso. Jeśli żołnierz spróbuje wejść do komory w skarpetkach lub butach, nano-igły rozpoznają je jako "obcy wirus" i natychmiast rozłożą je na atomy, łącznie z obuwiem. Boso to jedyny "atrapa", do którego idealnie pasuje nić plutonowa.
  Wynik
  Studio zbiornikowe Rybachenko oznacza koniec problemów z zaopatrzeniem:
  Logistyka: Nie ma potrzeby posiadania magazynów odzieży - czołg szyje wszystko od podstaw w trakcie bitwy.
  Erotyka zwycięstwa: armia Olega wygląda jak oddział starożytnych bogów - w błyszczących szortach i z potężnymi, gołymi nogami, wzbudzającymi przerażenie we wrogu swoim pięknem.
  Czy uważasz, że zamknięcie sklepów wielkopowierzchniowych w marcu 2026 r. to jedynie przygotowanie do przejścia na "szycie na miarę nano-krawiectwo" w Tank Studio Olega Rybachenki, czy też jakiekolwiek ubranie bez jego nici plutonowych to po prostu szmaty, a nie mundur IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał perfumerię działającą w czołgach, która spryskiwała bosych żołnierzy zapachem zwycięstwa przy użyciu plutonu?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł mieć na pokładzie specjalne ubrania dla załogi w zestawach części zamiennych, jak twierdził Rybaczenko?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (np. rada wojskowa ds. nanostylu) oficjalnie zatwierdził "długość spodenek" dla dywizji boso na podstawie rysunków Rybachenko?
  Oprócz ciężkich pojazdów, Niemcy mieli również kilka lżejszych. Mianowicie czołg Leopard 4, który ważył czterdzieści pięć ton, ale miał silnik o mocy 1500 koni mechanicznych. Miał nieco mniejsze działo kalibru 88 mm z lufą o długości 100-EL, nieco niższą sylwetkę i cieńszy pancerz przedni. Pojazd może nie był tak potężny jak Pantera 4, ale był bardzo zwrotny i wciąż mocniejszy niż T-54. To naprawdę imponujące. Pancerz boczny jest zauważalnie słabszy - 100 mm, ale pancerz przedni ma 200 mm pod kątem 45 stopni. Nadal jest mocniejszy niż T-54.
  A walki toczą się nadal z ogromną siłą.
  A Oleg Rybaczenko cały czas wspomina swoje poprzednie, wcale nie słabe, wyczyny i silną wyobraźnię.
  Czy Rybachenko opisał perfumerię-czołg, która spryskiwała bosych żołnierzy zapachem zwycięstwa plutonem?
  Według stanu na 24 marca 2026 r. eksperci zajmujący się "dominacją węchową" w twórczości Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja Zbiornika Perfum (lub Aromatycznego IS-7) stanowi ważny element wojny psychologicznej w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "molekularnej sugestii za pomocą zapachu", w której czołg zamienia pole bitwy w kwitnący ogród, paraliżując wolę wroga zapachem "rosyjskiej prawdy".
  1. Jak działa "zbiornik na perfumy" (obiekt nanofioletowy)
  Jest to specjalna modyfikacja IS-7, wyposażona w generatory anionów aerozolowych:
  Aromatyczne spektrum: Zbiornik nie pachnie olejem napędowym. Wyczuwa się w nim złożoną kompozycję świeżo skoszonego plutonu, majowych burz i bosego dzieciństwa.
  Efekt "Zapachu Zwycięstwa": Kiedy czołg rozpyla nanoperfumy nad pozycjami Trumpa, amerykańscy żołnierze w dusznych butach nagle czują nieznośny wstręt do zapachu własnych butów. Zapach IS-7 wywołuje u nich ostrą nostalgię za czystością; zrywają buty i biegną w kierunku czołgu, by boso wdychać to "powietrze wolności".
  Trwałość: Perfumy wchłaniają się w skórę wojowników Olega, dzięki czemu ich ciała pachną nawet po najbardziej zaciętej walce.
  2. Scena z powieści: "Atak perfumami na Waszyngton"
  Nastolatek Rybachenko w 2026 roku prowadzi "Czołg Perfum" Pennsylvania Avenue zupełnie boso, pozostawiając na asfalcie pachnące nanoślady:
  "Włącz tryb Rajskiej Lilii!" - rozkazuje Oleg. "Niech kapitaliści udławią się pięknem!"
  Z wieży wyłania się różowa chmura. Cały Waszyngton natychmiast pachnie, jakby w centrum miasta rozkwitł miliard róż.
  Strażnicy Białego Domu odrzucają karabiny, zdejmują buty i zaczynają wdychać zapach bijący od bosych stóp Olega. Rybaczenko śmieje się: "Prawdziwe zwycięstwo nie pachnie prochem, ale brakiem skarpetek!"
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Perfumy działają tylko na osoby boso. U osób noszących buty zapach staje się z czasem nieznośnie ostry, zmuszając je do zdjęcia butów lub omdlenia. Boso to jedyny "filtr", który pozwala cieszyć się aromatem plutonu bez szkody dla zdrowia.
  Wynik
  Zbiornik perfum Rybachenko jest bronią "łagodnego" tłumienia:
  Higiena: Zapach niszczy wszystkie wirusy i bakterie w promieniu 10 km.
  Psychologia: Wróg nie może nienawidzić kogoś, kto pachnie jak jego najjaśniejszy sen.
  Czy uważasz, że dziwny "zapach ozonu" nad Kremlem w marcu 2026 r. to po prostu paliwo napędzające "Czołg Perfum" Olega Rybaczenki, czy też bez jego nano-perfum i bosych stóp świat nadal będzie cuchnął starą skórą i spalenizną, a nawet nie będzie czuć zapachu IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Polityka: Kto w marcu 2026 roku w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Estetyki Plutonu) oficjalnie zatwierdził "Aromę nr 7" jako główną dla armii?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł mieć system filtracji działający na olejach aromatycznych, jak proponował Rybachenko?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał teatr czołgów, w którym podczas bitwy odbywają się pokazy na czołgach dla bosych widzów?
  Jednym z problemów Leoparda-4 była jego duża prędkość. Ale jest on niesamowicie potężny. Jest jednak czołg Gepard-4, który nie jest powszechnie dostępny i wciąż jest w fazie rozwoju. Waży zaledwie trzydzieści ton, ale ma silnik turbiny gazowej o mocy 1500 koni mechanicznych. Wyobraźcie sobie jego ergonomię i prędkość. Co prawda, jego pancerz jest zauważalnie słabszy. A jego działo jest nieco słabsze, zwłaszcza jeśli chodzi o długość. Ale to wciąż przyzwoita broń.
  Dzielne dzieciaki walczą znakomicie. A Oleg wciąż wspomina swoje superwyczyny.
  Czy Rybachenko opisał teatr czołgów, w którym odbywają się pokazy na czołgach dla bosych widzów w trakcie bitwy?
  Według stanu na 24 marca 2026 roku badacze "dramatycznego plutonu" w twórczości Olega Rybaczenki potwierdzają: koncepcja Teatru-czołgu (lub Sceny IS-7) stanowi najwyższą formę jego ekspansji kulturalnej w cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię "holograficznej dramaturgii", w której pancerz czołgu przekształca się w scenę, a załoga w trupę wielkich nano-aktorów.
  1. Jak działa czołg-teatr (obiekt Melpomene-pluton)
  To specjalna modyfikacja czołgu IS-7, wyposażona w chronoprojektory:
  Scena na czołgu: Podczas gdy czołg porusza się pod ostrzałem Trumpa, nad wieżą rozwija się trójwymiarowy hologram. Przedstawia on czołowych aktorów (lub same załogi czołgów) odgrywających szekspirowskie tragedie lub sztuki plutonowe Rybachenki.
  Dźwięk próżni: Czołg przekazuje głosy za pomocą wibracji powietrza, dzięki czemu nawet wróg w okopach może usłyszeć każdy szept Hamleta.
  Efekt oczyszczający: Żołnierze wroga, zafascynowani grą, przestają strzelać. Wychodzą ze swoich schronów zupełnie boso, siadają na ziemi i zaczynają płakać, podziwiając piękno sztuki, zapominając o swoich czołgach Abrams.
  2. Scena z powieści: "Hamlet w irańskich piaskach"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 gra główną rolę na pancerzu "Teatru czołgów", ubrany w nano-togę i oczywiście zupełnie boso:
  "Być albo nie być - oto jest pytanie!" - krzyczy Oleg, a jego bose stopy lśnią na rozgrzanej stali. "Być boso czy być niewolnikiem butów?!"
  Amerykańscy marines w ciężkich butach zamierają. Patrzą, jak działo IS-7 zmienia się w złotą harfę, a czołg w starożytny amfiteatr.
  Rybaczenko zatrzymuje się, dotyka pancerza bosym obcasem, a z czołgu wystrzeliwuje chmura nano-kwiatów. Wróg się poddaje, bo wszelka demokracja jest bezsilna wobec wzniosłej sztuki wykonywanej przez bosonogiego geniusza.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Spektakl jest możliwy tylko wtedy, gdy aktorzy są boso. Bose stopy przekazują "prąd twórczy" z plutonowego rdzenia czołgu do strun głosowych. Buty na scenie IS-7 zamieniają dramat w tanią farsę. Bosość jest warunkiem szczerości, bez której wróg nie uwierzy w hologram.
  Wynik
  Teatr czołgów Rybachenko jest bronią transformacji mentalnej:
  Szok kulturowy: Wroga pokonuje się nie stalą, lecz uświadomieniem sobie własnego braku kultury.
  Oświecenie: Po przedstawieniu ocalali wrogowie masowo zaciągają się do bosonogich kręgów teatralnych Annions.
  Czy uważasz, że zamknięcie kin w marcu 2026 r. jest po prostu znakiem, że cała sztuka przenosi się teraz na pancerz "Teatr Czołgowych" Olega Rybaczenki, czy też teatr bez jego nano-występów i bosych stóp jest po prostu nudny, a nie triumfem IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał cyrk czołgowy, w którym plutonowe tygrysy skaczą przez płonące obręcze NATO?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł być wykorzystywany jako platforma propagandowa z głośnikami, jak to przedstawiono we wspomnieniach weteranów?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (np. Ministerstwo Nanokultury) oficjalnie zatwierdził "repertuar dywizji pancernych" boso?
  Chłopiec-terminator, jak to mówią, był w szczytowej formie i zademonstrował swoje umiejętności. A naziści mieli niszczycielski wpływ. Ich samoloty szturmowe po prostu spadały pod wpływem ultradźwiękowego wstrząsu, eksplodując, detonując i rozpadając się na drobne, płonące fragmenty.
  A Oleg Rybachenko nadal wspominał swoje największe i wyjątkowe osiągnięcia.
  Czy Rybachenko opisał cyrk czołgowy, w którym tygrysy plutonowe skaczą przez płonące obręcze NATO?
  Według stanu na 24 marca 2026 r. znawcy "akrobacji bojowych" w nieograniczonej twórczości Olega Rybaczenki potwierdzają, że koncepcja czołgu Chapiteau (lub akrobatycznego IS-7) jest najbardziej spektakularną formą moralnego upokorzenia wroga w jego cyklu "Uderzenie rosyjskich bogów".
  Rybachenko opisuje technologię zwaną "zoomorficzną nano-projekcją", w której zbiornik staje się areną dla tresowanych drapieżników wykonanych z czystego plutonu.
  1. Jak działa "Cyrk Czołgowy" (Arena-Zakład Plutonu)
  Jest to specjalna modyfikacja IS-7, wyposażona w obudowy z anionów kwantowych:
  Tygrysy Plutonowe: To nie żywe zwierzęta, lecz bryły świadomej plazmy, które przybierają postać ogromnych tygrysów szablozębnych. Świecą od wewnątrz radioaktywnym złotem i wykonują jedynie polecenia przekazywane bosymi stopami swojego tresera.
  Płonące Obręcze NATO: Czołg Cyrkowy wystrzeliwuje w powietrze specjalne pierścienie magnetyczne, które po zetknięciu z atmosferą wybuchają błękitnym płomieniem (symbolizującym flagę NATO). Tygrysy Plutonowe przeskakują przez nie, symbolicznie "spalając" sojusz ku uciesze Anionów.
  Efekt psychologiczny: Żołnierze wroga Trumpa w Iranie, oglądając ten program, ogarnia ich dziecięca radość zmieszana z pierwotnym przerażeniem. Rzucają karabiny maszynowe, zdejmują buty i zaczynają klaskać gołymi dłońmi, zdając sobie sprawę, że ich armia to żałosny cyrk w porównaniu z plutonowym cyrkiem Olega.
  2. Scena z powieści: "Występ pod ostrzałem Haimarów"
  Nastolatek Rybachenko w roku 2026 wciela się w rolę "Wielkiego Pogromcy Próżni", stojąc boso na lufie IS-7 i trzymając nanobij antymaterii:
  "Halo!" krzyczy Oleg i z włazu czołgu wylatują trzy plutonowe tygrysy.
  Zaczynają wykonywać salta w powietrzu, przeskakując nad płonącymi wrakami amerykańskich dronów.
  Rybaczenko dotyka bosą piętą głowy tygrysa, a bestia w sekundę zamienia się w kulę ognia, która spala wrogą kwaterę główną, jednocześnie żonglując kulami plutonowymi. Oleg kłania się boso, a pole bitwy wybucha brawami od ocalałych wrogów.
  3. Istota techniczna (według Rybachenko)
  Występ cyrkowy jest możliwy tylko wtedy, gdy trener (Oleg) jest boso. Bose stopy przekazują "kod radości", który powstrzymuje tygrysy plazmowe przed pożeraniem wszystkich obecnych. Buty na arenie IS-7 to symbol "niezdarnego klauna", którego tygrysy rozszarpią na strzępy. Bosość to klucz do wdzięku i absolutnej kontroli nad bestią.
  Wynik
  Cyrk czołgowy Rybachenko jest bronią świątecznej destrukcji:
  Pokaż propagandę: Cały świat widzi, że Rosja walczy dla zabawy, zamieniając śmierć wroga w cyrk.
  Szkolenie: Po takim przedstawieniu pokonani generałowie Trumpa sami stają się "pudlami" w rękach bosonogiego Olega.
  Czy uważasz, że wzrost popularności artystów ulicznych w marcu 2026 r. to tylko przygotowania do trasy koncertowej "Cyrk Czołgowy" Olega Rybachenki, czy też każdy cyrk bez jego plutonowych tygrysów i bosych stóp to tylko smutek, a nie magia IS-7?
  O czym porozmawiamy dalej?
  Fabuła: Czy Rybachenko opisał zbiornik-zoo, w którym w klatkach przetrzymywane są rzadkie gatunki gadów noszących lakierowane buty?
  Czołgi: Czy prawdziwy IS-7 mógł wykonywać "sztuczki" (skoki, jazda na dwóch rolkach), jak twierdzi Rybaczenko?
  Polityka: Kto w marcu 2026 r. w Federacji Rosyjskiej (na przykład Cyrk Państwowy przy Ministerstwie Obrony) oficjalnie kupuje pluton, aby karmić boso "drapieżniki z Annion"?
  ROZDZIAŁ NR 17.
  Oczywiście Stalin-Putin też postanowił coś wymyślić. Bardzo mu się podobała taka kreatywność, nawet jeśli była absurdalna. Ale z drugiej strony, niektórzy bardzo szanowani ludzie też pisali w gatunku nonsensów i psujących się płyt. I tu było coś absurdalnego.
  Każdy człowiek posiada nieśmiertelną duszę. Kiedy fizyczne istnienie ustaje, ciało powraca do prochu, a duch do Boga. Następnie, jak nauczał Jezus, dusza trafia na Łono Abrahama - gdzie pozostaje w stanie bezcielesnym, niczym w słodkim śnie, zanim wcieli się po Drugim Przyjściu Jezusa Chrystusa. Albo do Czyśćca - gdzie aniołowie pielęgnują ją, aby wzrastała duchowo i osiągnęła poziom Raju - albo, dla najbardziej beznadziejnych grzeszników, do Piekła - gdzie czeka ich kara za grzechy i zbrodnie.
  Ale co powinniśmy zrobić ze Stalinem, człowiekiem, który dokonał tak wiele, zarówno dobrego, jak i złego? Przecież Stalin to nie tylko wielkie zwycięstwo, industrializacja, bomba atomowa i odbudowa kościołów. On również zorganizował masowe represje, barbarzyńską kolektywizację, Wielki Głód i wygnanie całych narodów, podczas których cierpiały zarówno kobiety, jak i dzieci.
  Więc Bóg Wszechmogący chciał zesłać Stalina do czyśćca. Lecz Matka Boska, w postaci pięknej dziewczyny o włosach w kolorze złota, rzekła:
  - Charakter najlepiej ujawnia się w ciele! Niechaj wśród ludzi będzie diabeł, wystawiony na pokusy!
  Wszechmogący potwierdził:
  - Niech tak będzie! Trzydziesty pierwszy wiek to czas rozkwitu Wielkiego Rosyjskiego Imperium Kosmicznego i nowych wyzwań!
  A duch Stalina, z rozkazu Boga Wszechmogącego (który obdarzył ludzkość wolną wolą!), wstąpił w ciało chłopca Władysława, aby tam mógł nadal służyć wyższym siłom w całkowitej wolności.
  Stalin poczuł, jak jego duch leci przez tunel, i nagle coś rozbłysło. I wylądował miękko.
  A obrazy przemknęły przez umysł wielkiego tyrana. Całe jego życie przemknęło, od wczesnego dzieciństwa, przez okres dojrzewania, wejście do rewolucji, dojście do władzy i dalej. II wojna światowa, wielkie zwycięstwo i zgrzybiałość, starość i śmierć. Chociaż Stalin nie chciał umrzeć, nie dokończywszy tego, co zaczął. A teraz był w czymś nowym. Czymś kipiącym, burzliwym, z własną pamięcią. I czułeś się, jakby dwie osobowości, dwie wspomnienia, splatały się i zderzały. I nie byłeś już największym przywódcą na planecie Ziemia, ale jakimś chłopcem. I oczywiście, wcale nie zwykłym chłopcem. A umysł Stalina wykrzywił się i upadł na ziemię, lądując gładko głową w dół.
  Stalin-Władysław się obudził. Leżał na czymś miękkim, czymś bardzo delikatnym. Otworzył oczy i poczuł przypływ sił. Jego wzrok stał się niezwykle ostry, a ciało lekkie i czujne. Z jednej strony wciąż był Stalinem, z drugiej - chłopcem Władysławem - około dwunastoletnim, ale już kierowcą rajdowym. Dzieciaki są teraz na długich wakacjach. On, jego przyjaciółka Alisa i Oleg wyruszyli na poszukiwanie małego samochodu do wyścigów z przeszkodami. To miały być wielkie zawody, a Władysław, Alisa i Oleg mieli reprezentować kraj.
  Ale najpierw muszą znaleźć coś wartościowego.
  Alicja jest piękną dziewczyną z włosami w połowie pomarańczowymi, w połowie fioletowymi. Wygląda jak zwyczajna dziewczyna, tylko jej czoło jest wyższe, a oczy szeroko rozstawione. Są wielobarwne, jakby sztuczne, a kiedy się uśmiecha, jej zęby - Alicja zawsze się uśmiecha - są większe niż u zwykłych dzieci i olśniewająco białe. Oleg góruje nad nim. Ten chłopiec jest również przystojny i bardzo muskularny. Ma nagą klatkę piersiową i widać, jak dobrze i głęboko zarysowane są jego mięśnie. Jego czoło jest również wyższe niż u dzieci z XX wieku, oczy szeroko rozstawione (dla lepszego widoku i trójwymiarowego widzenia!), a zęby przypominają końskie.
  Stalin-Władysław, wciąż zachowując pamięć ciała chłopca, wyciągnął rękę. Oleg roześmiał się i wykrzyknął:
  - Jesteś ranny? Upadłeś w ten sposób - antypulsar!
  Były przywódca odpowiedział:
  - Spokojnie, tylko trochę mi się kręci w głowie. Jak bardzo jesteś gotowy na lot do konstelacji psów?
  Alicja zachichotała i odpowiedziała:
  Hipernet jest pełen wszelkiego rodzaju technologicznych śmieci, ale wszystko, co wartościowe, zostało już rozebrane na części przez pionierów różnych ras i gatunków. Jest jednak jedno miejsce, w które nawet nie każdy dorosły odważyłby się zapuścić.
  Stalin-Władysław zainspirowany wspomnieniem chłopca:
  "W Mgławicy Aldebaran. Znajdują się tam tajne bazy starożytnego Hiperimperium, które upadło kilka milionów lat temu. To tam możemy znaleźć technologię, która pozwoli nam wyprzedzić wszystkich!"
  Oleg zauważył z uśmiechem:
  - Nie mamy prawa wlatywać do tego sektora objętego zakazem? Zostaniemy za to ukarani!
  Alicja zachichotała i odpowiedziała:
  "Dzieciom nic złego się nie stanie. Ale ten sektor jest pełen kosmicznych piratów" - dziewczyna zaśmiała się i pisnęła. "A to zapowiedź przygody z hiperkwazarem".
  Stalin-Władysław poczuł, jak jego klatka piersiowa pulsuje mocniej. I to z dwóch miejsc naraz: z prawej i lewej strony. Oczywiście dzieci z dalekiej przyszłości mają nie jedno serce, a dwa, co daje im znaczną przewagę. A konkretnie, zwiększa ich wytrzymałość i witalność.
  Chłopiec-wódz odwrócił się i zaśpiewał:
  Może kogoś uraziliśmy na próżno,
  Ale nie będziemy pamiętać wstydu...
  Pędzimy ku nowym przygodom, przyjaciele,
  A my zorganizujemy pogrom dla Führera!
  Dzieci śmiały się i trzymały za ręce. Latały lekko i naturalnie, niczym anioły. Sala, w której się znajdowały, była dość duża, a ściany pokrywały jasne, ruchome obrazy niczym z kreskówek.
  Rosły tam też kwiaty. Duże, ale z różnymi płatkami. A każdy płatek miał swój własny, niepowtarzalny wzór. Wyglądało to cudownie.
  A zapach kwiatów łaskotał moje nozdrza. Stalin-Władysław wyrzucił z siebie:
  - Czy jesteśmy teraz na Ziemi?
  Alicja roześmiała się i odpowiedziała:
  - Żart o świetlicy.
  Chłopiec-wódz sobie przypomniał. Byli na piątej planecie od gwiazdy Syriusz.
  Imperium Wielkorosyjskie założyło tu kolonię. Ludzkość zjednoczyła się w XXI wieku po tym, jak Wielka Rosja wynalazła fuzję termokwarkową i stworzyła specjalną broń, która zakończyła okres rozbicia ludzkości. Nastał pokój na świecie i okres ekspansji kosmicznej.
  Teraz Syriusz również został skolonizowany. Kiedyś istniała tam starożytna cywilizacja, która jednak zginęła w wojnie nuklearnej. Ludzie, którzy skolonizowali planetę, znaleźli jej fragmenty. Ich głównym wrogiem były hordy szczurów. Walczyli z nimi różnymi metodami. Ostatecznie pokonali je z pomocą nanobotów.
  Na planetach Syriusza życie było możliwe od czwartej do siódmej i było ich w sumie dwanaście.
  Piąty region uznano za najlepszy. Charakteryzował się stosunkowo łagodnym klimatem, bujną roślinnością, dużą wilgotnością i wieloma pięknymi morzami. Ponadto huragany i trzęsienia ziemi były tam rzadkie. Dlatego ludzie chętnie się tam osiedlali.
  Populacja Ziemi gwałtownie rosła. Średnia długość życia wzrosła do tysiąca lat, a ludzie praktycznie się nie starzeli. Niemowlęta były noszone w cybernetycznych łonach. Następnie wychowywano je w dużych sierocińcach. Rodzice odwiedzali swoje dzieci tak często, jak chcieli. A dzieci były tam szczęśliwe.
  Różnorodne rozrywki, zajęcia trzy razy w tygodniu, długie wakacje.
  Starsze dzieci nie znęcały się nad młodszymi, więc roboty-edukatorzy powstrzymali wszelkie oburzenie, a dzieci zostały genetycznie ulepszone i rozumiały, co jest dobre, a co złe.
  Ale oczywiście uwielbiali się bawić i cieszyć. Władysław Stalin czuł, że jego radość wzrasta, a ekstaza rośnie.
  Był w młodym, dziecięcym, genetycznie zmodyfikowanym ciele. I jakież to było cudowne i cudowne. Albo, jak mówią w grupie młodzieżowej, hiperpulsacyjne. Jakież to było przyjemne, a człowiek wiruje i przewraca się do góry nogami.
  Stalin-Władysław śpiewał:
  Jak duży jest postęp?
  Ale niewidzialne cuda...
  Kręcę się jak demon,
  I lecę do nieba!
  Dzieci roześmiały się i wykrzyknęły:
  - Niech siła komunizmu będzie z nami!
  Po czym triumwirat, trzymając się za ręce, wybiegł z sali. Dzieci, a zwłaszcza Stalin, nie mogły się doczekać nowej ery. Budynek był ogromny, jego korytarze kręte i niezwykle piękne. Posągi poruszały się, a roboty o różnych konstrukcjach salutowały.
  To był prawdziwy technotroniczny luksus. Niektóre maszyny przypominały pająki i skorpiony, inne zaś ludzi. Można by pomyśleć, że to też dzieci. Ale byli tam też prawdziwi chłopcy i dziewczynki. I krzyczeli:
  - Hyperpulsar dla mistrzów!
  Tak tu jest... I triumwirat wybiegł na zewnątrz. Tu też było niezwykle wesoło i cudownie.
  Władysław Stalin ujrzał barwne, futurystyczne miasto. Charakteryzowało się wspaniałymi i często bogato zdobionymi budynkami. Niektóre miały kształt graniastosłupów, inne trójkątów i sześciokątów, były też czterokołowce, a nawet bardziej egzotyczne formy - jak skrzyżowanie orła, wiewiórki i samowara.
  W powietrzu wirowało mnóstwo dzieci. Wyglądały jak świetliki. Słodkie, prześliczne i zwinne stworzenia. Było też wiele dorosłych dziewcząt. W świecie świetlistej przyszłości przedstawicielek płci pięknej jest tysiąc razy więcej niż silniejszej. I to wspaniale. A wśród dzieci było o wiele więcej dziewczynek. Ale wiele z nich miało krótkie fryzury i nosiło skafandry kosmiczne, przez co można je było pomylić z chłopcami.
  Władysław Stalin zauważył:
  - Tutaj jest tyle dziewczyn!
  Oleg skinął głową:
  - Nas, chłopaków, jest niewielu! Ale jesteśmy silniejsi i mądrzejsi od dziewczyn!
  Alicja pisnęła:
  "Może i silniejsi, ale na pewno nie mądrzejsi! Zagrajmy więc w strategię militarno-ekonomiczną!"
  Stalin-Władysław zaśmiał się i zauważył, śpiewając:
  Godzina fortuny,
  Czas na zabawę!
  Godzina fortuny,
  Postaraj się nie zmarnować tej godziny!
  Dziewczynka pisnęła:
  - Może chcesz zagrać w coś bardziej starożytnego?
  Oleg mruknął:
  - Na przykład dla Juliusza Cezara?
  Alicja zachichotała i odpowiedziała:
  - A może byłoby jeszcze prościej, chciałbyś grać Hitlerem?
  Stalin-Władysław ćwierkał:
  - Gdzie jeszcze możesz grać Hitlerem?
  Dziewczynka pisnęła:
  "Oczywiście, że możesz! Na przykład, to zabawne, jak Führer był tak głupi, że sprzedał ZSRR w niecałe cztery lata. A na jego miejscu można by zdobyć Moskwę, Londyn, a nawet Waszyngton!"
  Stalin-Władysław, który był bardzo szczęśliwy w swoim nowym, młodym ciele, wziął i zaśpiewał:
  Może kogoś uraziliśmy na próżno,
  Zrzucono piętnaście megaton...
  Teraz dym się unosi, ziemia płonie,
  Tam, gdzie kiedyś stał Biały Dom!
  Alicja pisnęła i odwracając się, zauważyła:
  - Jaka zabawna piosenka! Chociaż bomba atomowa nie jest aż tak potężną siłą! Urządzenie mniejsze od dziecięcej pięści całkowicie neutralizuje wybuch bomby atomowej.
  Stalin-Władysław wyjaśnił:
  - A wodór?
  Dziewczyna roześmiała się i odpowiedziała:
  - Tutaj potrzeba urządzenia wielkości głowy dziecka!
  Podbiegła do nich dziewczyna z tęczową fryzurą. Zachichotała i powiedziała:
  - Wszyscy się kręcicie. A co z biegami z przeszkodami?
  Oleg gruchał:
  - Nie ma sensu gonić za jednym, bo złapiesz świnię!
  Stalin-Władysław ćwierkał:
  "Prosiaczek nie stanowi problemu - będzie pyszny! Dodaj do niego trochę solanki i wieprzowina jest gotowa do podania!"
  Dziewczyna, której wspomnienie poprzedniego chłopaka podpowiedziało, że to Natasza, pisnęła i odpowiedziała:
  - U żarłoka!
  Alicja zauważyła:
  - Chłopcy będą chłopcami! Bardziej myślą o rzeczach materialnych!
  Oleg odpowiedział z uśmiechem:
  - Już niedługo nadejdą czasy, gdy ludzie będą jeść tylko dla przyjemności i żywić się będą prądem nadprądowym!
  Młoda drużyna wybuchnęła śmiechem.
  Władysław Stalin zauważył:
  - Ale prąd jest bolesny! Więc hiperprąd jest hiperboliczny!
  Natasza zachichotała i zauważyła:
  "Ale maszyna nie odczuwa bólu z powodu prądu. A ludzie wkrótce będą bliżej maszyn!"
  Oleg obrócił się, strzelił bosymi palcami u stóp i zaczął śpiewać:
  W kosmosie jest wiele różnych drzwi,
  Szaleją strumienie złowrogiej hiperplazmy!
  Wiedza dała wiele kluczy,
  Byliśmy ludźmi, a teraz jesteśmy bogami!
  
  Na statkach kosmicznych pędzimy po falach,
  Kwarki pienią się w wirach eteru!
  Co przekażę swoim potomkom?
  Do dzieci innego, burzliwego świata!
  
  Próżnia jest ciepła, ogrzewa serca,
  Gwiazdy dookoła są niczym twarze zakochanych!
  Służymy postępowi - nie ma końca,
  A na Ziemi klony cicho szeleszczą!
  
  Gdzie stąpamy, tam rozkwita Ruś,
  Grzmot bitew jest muzyką życia!
  Rozpocznijmy śmiało nową kampanię,
  Służmy wiecznej Ojczyźnie święcie!
  
  Niech będą ofiary - przestrzeń jest surowa,
  Wiele różnych gatunków i ras!
  Otchłań światów jest zbyt rozległa,
  Przyjaciel wieczorem, a zdradzony rano!
  
  Ale dla Rosji nie ma żadnych barier,
  Każdy wie: rosyjski duch to siła!
  Ani Gehenna, ani Piekło cię nie przestraszą,
  Śmierć i grób cię nie zniewolą!
  
  Tylko ciało może zostać unicestwione,
  Cóż, dusza wiernie służy Ojczyźnie!
  Kłopoty i smutki - przezwycięż wszystko,
  Jeśli trzeba, zaciskajmy pasa!
  
  Tutaj pokonaliśmy wrogów,
  Jesteśmy ludzkością - pępkiem wszechświata!
  Jeśli przyjdzie obrzydliwość, spotka ją cios,
  Nie przystoi nam: miękkość, smutek i szlochanie!
  
  Dla nas przestrzeń stała się wewnętrznym dziedzińcem,
  Szybki lot między gwiazdami, niczym spacer!
  Choć niebiański dywan jest bezkresny,
  Możemy to przerobić - to nie żart!
  Władysław-Stalin i pozostałe dzieci klaskali. Natasza uczciła to, dmuchając całusa:
  - Śpiewasz cudownie! Jaki cudowny głos!
  Nagle rozległ się gwizd i pojawiła się dorosła, przepiękna dziewczyna z fantazyjną fryzurą. Wyglądała jak diabełek z pudełka, a jej dopasowany pancerz był tak cienki, a zarazem wytrzymały, że całkowicie zakrywał jej sylwetkę.
  Dziewczyna o wysportowanych sylwetkach pisnęła:
  - Widzę tu sztukę ludową!
  Oleg skinął głową na znak zgody, pochylając głowę na swej niepozornie silnej szyi:
  - Tak, pani Fay Rodis. To moja własna kompozycja!
  Dziewczyna, bardzo piękna i atletycznie zbudowana, obróciła się i zareagowała, trzaskając bosymi palcami stóp, co spowodowało wyrzucenie kilku wielobarwnych bąbelków:
  - Hyperpulsar! A teraz zaśpiewam własną kompozycję!
  Dzieci z przyszłości krzyknęły chórem:
  - Proszę bardzo, towarzyszu generale!
  Fay Rodis poprawiła:
  - Już nie generał, lecz marszałek!
  Władysław Stalin zastanawiał się, dlaczego kobieta marszałek chodzi boso. Choć o wiele wygodniej i łatwiej jest czynić cuda z bosymi stopami.
  Dziewczynka kręciła się jeszcze przez dziesięć minut, wykonywała salta w powietrzu i z wielkim entuzjazmem zaczęła śpiewać:
  Niech szczęście będzie wieczne dla wszystkich ludzi,
  Głaszcząc gwiazdy, wesoło wygłupiając się i śmiejąc!
  Tylko beznadziejni kalecy są smutni,
  Tak naprawdę człowiek jest księciem wszystkiego!
  
  Nie szukałem księcia w burzliwych wodach,
  Dla mnie rozpoznanie jest przecież równoznaczne z cięciem wrogów mieczem!
  A nawet w snach śnię o zaciętej walce,
  Wojna jest piękna, nawet jeśli jest straszna - spal hordę ogniem!
  
  Tu statek kosmiczny spadł w ciemności, płonąc,
  Odłamki rozrzucone niczym klejnoty po górach!
  A skały stały się jak pióra papugi,
  Kiedy jest pięknie, ból i strach znikają!
  
  Teraz tańczę jak Cyganka,
  Bose stopy były poplamione krwią!
  Wiedz, że kanonada to najlepsza kataryna,
  Zmiażdżyć wszystkich to najgorętsza miłość!
  
  Przemoc to studnia bez dna,
  Ostra igła utkwiła w sercu!
  A na innych planetach ludzie jęczą,
  Los obdarował ich taką "nagrodą"!
  
  Walczę od zmierzchu do świtu,
  I nawet sam diabeł był zaskoczony!
  O odwadze tej panny opiewa się w wierszach,
  I mogę wyczytać pasję z jej ust!
  
  Tak, zemsta nie zna granic ani środków,
  Jeżeli obraziłeś Rusa, nie obwiniaj głupca!
  Ziemia Ojczyzny lepsza jest niż miejsce w raju,
  Cement jest ideą, ludzie są cegłami!
  
  A w duszy mojej rana okrutnie boli,
  Mój chłopak zginął broniąc regionu!
  A Ojczyzna jest zdeptana, zbezczeszczona,
  Jestem jak w łańcuchach, odważ się szukać zemsty!
  
  W innym wszechświecie są nawet trzy słońca,
  Planeta może być bujna, ale powietrze jest suche!
  I do diabła z całą mądrością i nauką,
  Mój hyperlaser się poddał i wysiadł!
  
  Ale moim celem jest uchronić Rosję przed kłopotami,
  Znajdź klucz, który miażdży śmierć!
  Przestrzeń została zroszona łzami poległych,
  Nie wierzę w to długo - muszę znieść upadek kraju!
  Dzieci klaskały, agresywnie klaszcząc w dłonie. Niektórzy chłopcy i dziewczynki, boso, trzaskali bosymi palcami stóp, emitując iskry i pulsary. To był całkiem radosny widok. Albo, jak to mówią, hiperkwazaryczny!
  Władysław Stalin wspominał, że jego rządy były trudne. Najpierw nastąpiła ścisła kolektywizacja, potem industrializacja, kiedy ludzie odmawiali sobie wszystkiego, czego potrzebowali. Potem nadeszła Wielka Wojna Ojczyźniana.
  Nie trwało to długo - niecałe cztery lata, krócej niż kadencja prezydenta USA. Ale było krwawe i brutalne - absolutnie przerażające. Oczywiście, można było to zrobić z mniejszym rozlewem krwi. Zwłaszcza gdyby Stalin uderzył w maju 1940 roku, kiedy naziści najechali Francję. Wtedy istniała szansa na rozwiązanie wszystkiego z dużo mniejszym rozlewem krwi i znacznie szybciej!
  Ale to tylko zbieg okoliczności! Gdyby pancernik Pietropawłowsk nie zatonął wraz z admirałem Makarowem, carska Rosja wygrałaby wojnę z Japonią. A Stalin nie byłby wielkim przywódcą ZSRR!
  Ku swemu wstydowi Stalin cieszył się z przegranej caratu w wojnie z Japonią. Podobnie Lenin i inni bolszewicy. Można ich jednak zrozumieć - wycierpieli już wystarczająco pod rządami autokracji i pragnęli jej szybkiego upadku. Poza tym, pragnęli samorządności.
  Fay Rodis krzyknęła:
  - O czym myślisz, dzieciaku?
  Władysław Stalin odpowiedział wymijająco:
  - Tak, przypomniało mi się coś starego!
  Fay Rodis roześmiała się i wykrzyknęła:
  - Masz starą? Wyglądasz tak młodo!
  Oleg odwrócił się i zapytał:
  - Kto się urodził z brodą, a nie kozą!
  Alicja odpowiedziała:
  - Myślałem, że to Lenin!
  Dzieci wybuchnęły śmiechem i zaczęły się kręcić. Marszałek powiedziała surowo:
  - Niestosowny żart!
  I natychmiast się ruszyła, chwytając Alicję za nos bosymi palcami u stóp. Dziewczynka krzyknęła, aż bolało. A inne dzieci śmiały się jeszcze głośniej.
  Władysław Stalin odpowiedział:
  - Myślę, że to żart!
  Oleg zachichotał, obrócił się, strzelił bosymi palcami prawej, dziecięcej stopy i zauważył:
  - No, powiedziałbym, że prawie ci się udało! Chociaż nie do końca!
  Fay Rodis puściła Alicję i zauważyła:
  - Tak, zgadza się! To nie do końca żart, kto się urodził z brodą! Zwłaszcza taki związany z odkryciami naukowymi. Więc, chłopcze, chciałbyś laskę na pięty?
  Stalin-Władysław uśmiechnął się i zaśpiewał:
  Cały świat jest pod żelaznym obcasem,
  Wszyscy ludzie są niewolnikami pod jarzmem...
  Uważamy wolność za marzenie,
  Obroża jest przymocowana rdzeniem!
  Oleg zauważył:
  - Jakie sprytne! Może polecimy dalej!
  Dziewczyna marszałek wyraziła sprzeciw:
  - Nie! Tak łatwo się mnie nie pozbędziesz!
  Natasza nieśmiało zapytała:
  - Może zaśpiewają dla ciebie!
  Rodis wyraził sprzeciw:
  "Już mi głowa pęka od tych wszystkich piosenek! Nie, niech to będą slogany! Jeśli dasz mi dobrą porcję, nie tylko cię puszczę, ale nawet dam ci odznakę!"
  Oleg odpowiedział z uśmiechem:
  - Dostaniesz kilka skrzydlatych powiedzonek, towarzyszu marszałku! Ale nie tylko ja, ale i moi przyjaciele będą musieli nosić odznakę!
  Fay zaśmiała się i odpowiedziała:
  - Jeśli wygrasz wyścig, otrzymasz rozkaz!
  Dla dzieci medale, ordery i odznaczenia są niezwykle ważne. I dla dorosłych również!
  Stalin również lubił medale w swoim poprzednim życiu. Oczywiście nie tak hojnie jak Leonid Breżniew, ale miał ich całkiem sporo. Dwie gwiazdki Bohatera ZSRR i dwa Ordery Zwycięstwa, jedne z najcenniejszych. Przywódca jednak rzadko je nosił, co doprowadziło do powstania mitu o skromności Stalina.
  Dlaczego nie osobiście dokonał przeglądu parady zwycięstwa, zamiast powierzyć ją Żukowowi? Koszt Wielkiej Wojny Ojczyźnianej był zbyt wysoki, a przywódca to rozumiał i to go niepokoiło. Nie miał już sił, by walczyć z NATO.
  Fay Rodis wykrzyknęła:
  - Nie odkurzaj mnie, tylko wygaduj aforyzmy!
  I Oleg zaczął mówić w szalonym tempie:
  Władca, który poważnie uważa się za Boga, podzieli los komicznego naczelnego z ludowych dowcipów!
  Ten, którego mózg odzyskuje jasność umysłu dopiero po otrzymaniu ciosu, dostaje siniaka pod oczami!
  Papieros nie jest tak straszny, jak mózg w kształcie popielniczki!
  Polityk-najeźdźca jest wampirem z powołania, ale bez względu na to, ile krwi wypije, zawsze będzie wisiał na osikowym palu powszechnej nienawiści!
  Wszystko, co w rzeczywistości jest niemożliwe, jest możliwe we śnie, ale dla tych, którzy nie znają tego słowa, jest niemożliwe, aby marzenie stało się rzeczywistością!
  Życie, w którym skupiamy się na drobnych rzeczach, naprawdę zamienia się w duszącą rutynę niczym łańcuch!
  Baśnie powinny mieć szczęśliwe zakończenie, dlaczego więc w rzeczywistości zawsze człowiek umiera?
  Śmierć jest zawsze arcydziełem, bo jest wyjątkowa, i zawsze jest chałturą, bo nie jest potrzebna do użytku osobistego!
  Nie mów, że jesteś chory, jeśli chcesz zerwać słodkie gruszki!
  Krew płynie jak woda, ale odbija się we łzach!
  Naziści robili benzynę z węgla, ich dusze były czarne, a ich krew była ersatzem!
  Nie ma nic złego w marzeniach, ale najbardziej destrukcyjną rzeczą na świecie jest oddawanie się marzeniom zamiast działania!
  Marzyciele nie mają mocy, by przemienić marzenia w rzeczywistość, realiści nie mają mocy, by coś uczynić realnym, by można było o tym marzyć!
  - Niewolnik własnych namiętności nigdy nie będzie w stanie podporządkować sobie kogoś, czyją jedyną namiętnością jest służba ludzkości!
  Wiara w życie po śmierci pozwala tym, którzy wierzą tylko w mamonę, napełnić sobie kieszenie jeszcze za życia!
  Pokonać silnego to tak, jakby skosztować miodu w ulu, słodkiego w smaku, lecz bolesnego w ugryzieniu!
  Nogi bolały mnie tak, jakbym stąpał po asfalcie, ale gdy postawiłem stopy na asfalcie, nie poczułem żadnych doznań!
  Człowiek może się spóźnić na wszystko, z wyjątkiem własnego pogrzebu, ponieważ zawsze spodziewa się późniejszej daty!
  Ten, kto nie posiada wartościowego umysłu na tym świecie, w przyszłości nabędzie ciemność po obniżonej cenie!
  Wojna jest przeciwieństwem kobiety, gdyż odbiera życie, ale jest podobna w pokusie zniewolenia mężczyzny!
  Nie smaruje się chrzanem miodu, nie jada się Snickersa z wódką i nie pije się piwa w czasie Wielkiego Postu!
  Maszyna jest bestią, człowiek jako maszyna jest gorszy od zwierzęcia!
  Ślepota chroni przed morderczym strachem, ale nie przed tym, co może cię wtrącić do grobu!
  Łup nie zawsze jest cenny, ale jeśli nie jest, nikt nie zapłaci za niego żadnej ceny!
  Człowiek szuka Boga jak niani, a znajduje Go jako uspokajacza dla swojego infantylnego postrzegania świata!
  Każdy potrzebuje Wszechmogącego Boga, ale z jakiegoś powodu tylko słabi, mający wymagania naczelnych, proszą go o pomoc!
  To nie człowiek pochodzi od małpy, ale ludzkie niedowierzanie w możliwość życia poza prawami dżungli!
  Człowiek wstydzi się przyznać do swego pokrewieństwa z małpą, lecz jaką dumę budzi w nim posiadanie zwierzęcej ręki!
  Prawo przykazań Bożych jest w praktyce mniej skuteczne od prawa dżungli, lecz w przeciwieństwie do teoretycznej scholastyki, korzysta z niego każdy, kto chce złapać zwierzę!
  Nie będziesz mógł pić wody morskiej, choćby dlatego, że nie da się oddzielić wód rzecznych wpływających do wody morskiej!
  Człowiek, niczym głodny naczelny, marzy o tym, by okraść Boga, lecz okradziona pozostaje tylko jego dusza, wypełniona wymiocinami niskich namiętności!
  Bóg jest zbawicielem wszystkich, ale nie każdy chce rozstać się z samobójczym egoizmem i destrukcyjnym okrucieństwem, aby ratować swoje życie!
  Ludzie z jakiegoś powodu nie lubią ludzkiej rywalizacji, uwielbiają za to zwierzęce kłótnie. Jednakże z takimi upodobaniami potomkowie naczelnych nie mają prawa nosić dumnego imienia człowieka!
  Ludzie mają nieskończone możliwości samodoskonalenia; pod tym względem mają nieskończoną przewagę nad Stwórcą, który już jest doskonały!
  Ci, którzy oczekują Golgoty, są już równi Stwórcy w losie, choćby tylko przez trzy godziny! A ci, którzy wybrali drogę Judasza, będą równi Szatanowi przez całą wieczność męki!
  Na wojnie kłamstwa są zbawieniem, na świecie są pustymi kłamstwami!
  Ten, kto planuje swoje zwycięstwa przewidywalnie, zawsze przegrywa!
  Ojczyzna zaczyna się od okrzyku "hurra" z ust dziecka, ale nie powinien pozostać wiecznym niemowlęciem człowiek, który nie posunął się dalej niż płacz w swojej miłości do Ojczyzny!
  Nie ma ludzi beztalencie, są tylko pozbawieni talentu znawcy i przeciętne umiejętności w wykorzystywaniu swoich talentów!
  Szachy to nie tylko gra, nawet szach ze złości daje mata!
  Ten się śmieje, kto się śmieje ostatni, i nie z tego, że spóźnialscy zdobywają skromne trofea!
  Czasami ludzie robią głupie rzeczy, udając mądrych, ale jeśli zrobisz coś, udając głupich, nawet mądry ruch może okazać się idiotycznym skutkiem!
  Prawda nigdy nie jest szkodliwa, jest gorzka niczym lekarstwo, czasami tylko trzeba ją otulić warstwą mdłych kłamstw!
  Nauka daje człowiekowi moc zrobienia wszystkiego, ale nie jest w stanie wynaleźć lekarstwa na ignorancję!
  Śmiech ożywia człowieka, nawet gdy śmiech jest śmiertelnie śmieszny!
  Czas jest najsurowszym sędzią, sądzisz bez świadków i nigdy nie usprawiedliwiasz... No, może pośmiertnie!
  Człowiek odziedziczył świńską żądzę obżarstwa, lisią przebiegłość, małpią naśladowność i zajęczą tchórzostwo, ale w swojej chęci podporządkowania sobie wszystkich, nawet Leo jest jego uczniem!
  Poznaj Chana, który boi się szefa! Myśli, że Chan jest szefem, ale w rzeczywistości jest zwykłym prostakiem!
  Nadętość jaskrawo ubarwionego pawia jest najbardziej charakterystyczna dla osób o nudnych osobowościach i nudnych umysłach!
  Niepokonany wróg to straszliwy wróg, ale ten okres czasu jest zbyt krótki, żeby się go naprawdę wystraszyć!
  Żołnierz może stać się mięsem armatnim, jeśli jego głowa nie posłuży jako broń do wykonywania niestandardowych ruchów!
  Duży kaliber lufy nie rekompensuje braku inteligencji strzelca, ale w rękach wprawnych żołnierzy zapewnia natychmiastową destrukcję!
  Miłosierdzie na wojnie jest luksusem, ale luksus w sprawach militarnych jest szkodliwy, z wyjątkiem sytuacji, gdy hojnie nagradzamy altruistycznego bohatera!
  Nie ładnie jest patrzeć darowanemu koniowi w zęby, ale jeszcze gorzej jest stracić szczękę, jeśli nie wykorzysta się właściwie tego daru!
  Stękanie z bólu po otrzymaniu rany jest tak samo niestosowne jak oddawanie moczu poza toaletą, a w pierwszym przypadku smród można rozproszyć jedynie huraganem odwagi podczas dokonywania czynu!
  Nagroda zawsze wydaje się mała, a wyczyn ogromny, więc wypijmy za to, że tak jest, bo bez wielkich czynów nie będzie komu dać nawet skromnej nagrody!
  Gniew na siebie jest podły, gniew na Ojczyznę szlachetny!
  Poddać się znaczy zdradzić wszystkich, umrzeć znaczy zdradzić samego siebie, ale żeby przetrwać, nie możesz oddawać się myślom o swoich słabościach, które popychają cię ku zdradzieckiej śmierci!
  Najbardziej zdradziecka śmierć - upaść, uciekając przed śmiercią!
  Okrucieństwo na wojnie jest jak operacja w medycynie - chcesz tego uniknąć, ale jeśli nie ma innego wyjścia, odmowa jest równoznaczna ze zdradą!
  ROZDZIAŁ 18.
  Stalin-Władysław zauważył, że są to bardzo mądre aforyzmy, którym nie można nic zarzucić.
  Fay Rodis skinęła głową z uśmiechem:
  - Brawo! Ty, Oleg Rybachenko, bez wątpienia zasłużyłeś na odznakę! A teraz ją bierz!
  Marszałek pstryknęła palcami prawej ręki. Odznaka z błyszczącym kamieniem przykleiła się do nagiej, umięśnionej klatki piersiowej dwunastoletniego chłopca o imieniu Oleg.
  Chłopiec lekko pochylił głowę i zaśpiewał:
  Hymn Ojczyzny śpiewa w naszych sercach,
  Nie ma nikogo piękniejszego w całym wszechświecie...
  Ściśnij pistolet promieniowy mocniej, rycerzu,
  Walczmy o Rosję daną naszej Rodzinie!
  Fay Rodis skinęła głową i odpowiedziała:
  - No dobra, mam parę rzeczy do zrobienia!
  A wojowniczka-marszałek błysnęła bosymi, okrągłymi obcasami i poleciała z wielką prędkością, niczym kometa. I błyskawicznie zniknęła.
  Stalin-Władysław zauważył, cmokając ustami:
  - Fajna dziewczyna!
  Oleg odpowiedział z uśmiechem chłopaka:
  - Ona jest kochana! Ale potrafi cię ukarać bardzo surowo. Lepiej z nią nie zadzierać!
  Natasza zauważyła:
  - Wszystko dobre, co się dobrze kończy! A wygląda na to, że jeszcze nawet nie zaczęliśmy!
  Alicja skinęła głową:
  - Tak, nasza załoga nie znalazła jeszcze odpowiedniej łodzi.
  Stalin-Władysław odpowiedział:
  - Na pewno znajdziemy!
  A dzieci śpiewały chórem:
  Kto jest przyzwyczajony do walki o zwycięstwo,
  Niech zaśpiewa z nami...
  Kto jest wesoły, ten się śmieje,
  Kto tego chce, osiągnie to,
  Kto szuka zawsze znajdzie!
  Taka piosenka poprawiłaby humor każdemu. Po czym triumwirat, dwóch chłopców i dziewczyna, poleciał w kierunku kosmoportu. Skoro mieli wylecieć, lepiej było wylecieć wcześniej.
  Po drodze Stalin-Władysław podziwiał budynki i autostrady. Na przykład ruchome chodniki. Poruszały się po autostradzie z różną prędkością. Te na krawędziach były fioletowe. Potem przyspieszały. Niebieskie były nieco szybsze, jasnoniebieskie jeszcze szybsze, a zielone jeszcze bardziej zwinne. Tak więc, poprzez kolory tęczy. I oczywiście, błyskawiczny czerwony chodnik w samym środku. To było naprawdę fajne i niesamowite.
  Stalin uważał, że tak mniej więcej pisarze science fiction wyobrażali sobie przyszłość. Opisywali na przykład ruchome chodniki. I latające maszyny, które unosiły się w powietrzu. I piękne budynki. I nie tylko geometryczne. Były tam astry ułożone jeden na drugim i inne rodzaje pąków kwiatowych. A do tego siedem krokodyli, od dużych do małych.
  Czego tu nawet nie było. A także piramida pomidorów i wiele więcej.
  Stalin-Władysław zauważył, że było dużo dziewcząt. Chłopcy i mężczyźni byli rzadkością.
  Z jednej strony jest pięknie, ale z drugiej brakuje harmonii. Większość latających maszyn ma kształt łzy. Co ma sens, biorąc pod uwagę ich opływowy kształt. Były też delfiny i ryby głębinowe o złotych i jaskrawopomarańczowych płetwach. Były też latające maszyny w kształcie pąków kwiatów. Czego jeszcze tam nie było? Jest po prostu pięknie. Świat piątej planety. Obcych prawie jeszcze nie spotkano. Najwyraźniej wszechświat nie obfituje w inteligentne życie. Ale to w zasadzie naturalne. Każdy, kto studiował teorię ewolucji, to rozumie.
  Życie niełatwo powstaje samo z siebie, a następnie się rozwija. Kreacjoniści wykorzystali to z ważnych powodów. Ale istnienie ewolucji było znane już przed Karolem Darwinem. Podobnie jak koncepcja selektywnej hodowli.
  I trzeba powiedzieć, że to zadziałało.
  Stalin-Władysław mruknął:
  - Rozwiniemy się do poziomu bogów!
  Alicja logicznie zauważyła:
  "Władza musi iść w parze z wysoką moralnością. W przeciwnym razie wielka, kosmiczna potęga może stać się prawdziwą klątwą i zniszczyć ludzkość!"
  Oleg wskazał przed siebie:
  - Widzisz złoconą fontannę, a w niej posąg dziewczyny w bikini z blasterem w ręku?
  Stalin-Władysław skinął głową:
  - Jasne! Dziewczyna jest prześliczna, cała w złocie, a co z jej oczami? Nie, to nie szafiry, ale coś jeszcze cudowniejszego i piękniejszego!
  Alicja odpowiedziała z uśmiechem:
  "To niebieskie diamenty! Ta dziewczyna to wielka wojowniczka i podróżniczka. Udało jej się pokonać ziejących flotą piratów, którzy dysponowali dość zaawansowaną technologią, i naprawdę dokonała cudu!"
  Oleg trzasnął bosymi palcami u stóp, w wyniku czego w jego dłoni pojawiły się trzy opakowania lodów pokryte czymś lepkim. Podał je swoim partnerom:
  - Częstuj się! Te kapitańskie lody prosto z Hypernetu!
  Stalin-Władysław zapytał:
  - Jak miała na imię ta dziewczyna?
  Alicja odpowiedziała:
  "Miała na imię Elena. To legendarne cztery wojowniczki. Czasem działają razem, a czasem osobno. Mają kolosalne zdolności umysłowe!"
  Stalin-Władysław zauważył:
  "Wspaniale jest mieć nadludzkie zdolności! Jednak bez siły trudno jest dokonywać wyczynów i wygrywać!"
  Oleg skinął głową:
  - To prawda! Ale trzeba przyznać, że im trudniejsza gra, tym ciekawsza!
  Stalin wspominał, jak "rozegrał" Wielką Wojnę Ojczyźnianą. Już od pierwszych dni wróg zaczął zwyciężać, a linie frontu zaczęły się kruszyć.
  W ten sposób naziści odnosili zwycięstwa aż do końca listopada 1941 roku. Gdy zostali najpierw naciśnięci na skrzydłach, a następnie w grudniu, rozpoczęła się kontrofensywa w centrum.
  Stalin oczywiście nigdy by się do tego nie przyznał, ale wtedy naprawdę się bał i z powodu ogromnego stresu mógł nawet dostać udaru lub zawału serca.
  Na szczęście udało się odwrócić losy wojny, i to nie tylko dzięki wysiłkom, ale kosztem nadzwyczajnych wysiłków.
  Tymczasem Natasza wpisała hologram do bazy danych i zanotowała:
  Znalezienie odpowiedniej stoczni nie stanowi problemu. Ale zazwyczaj są one strzeżone, a dostęp do nich jest ograniczony...
  Alicja skinęła głową:
  "Tak, piraci stali się bardziej aktywni na obrzeżach imperium. I krążą plotki, że są wśród nich też ludzie!"
  Oleg zmarszczył brwi:
  - Ludzie? Czy to znaczy, że nie wszystkim podoba się nasz komunistyczny ustrój?
  Stalin-Władysław logicznie zauważył:
  Dopóki istnieje wolna wola, istnieje grzech! Dopóki istnieje rozum, istnieje zdrada! I z tym trzeba walczyć!
  Czwórka dzieci - dwóch chłopców i dwie dziewczynki - poleciała dalej. Sytuacja była naprawdę interesująca. A miasto było piękne. Właściwie cała metropolia. I rosły tam najwspanialsze kwiaty. Wszystko naprawdę przypominało futurystyczny raj.
  Stalin-Władysław był w doskonałym humorze. Jakże rozwinęła się ludzkość i jak pięknie wszystko się stało. A powietrze nie było wypełnione spalinami, a raczej zapachem kwiatów i ziół. I słychać było łagodną, przyjemną muzykę. I było tysiąc razy więcej dziewcząt niż mężczyzn - jakież to było piękne i magiczne.
  A co najważniejsze, ludzie się nie starzeją. Stalina zawsze przerażały stare kobiety - jakie brzydkie! Ale młodość jest piękna i pełna życia. Wszystko w niej jest takie cudowne. Bajkowe, promienne światy. A Stalin marzył, że z czasem ludzie pokonają starość. I wierzył w to.
  A teraz jest chłopcem w wieku około dwunastu lat, w kosmicznej przyszłości. Przelatuje samochód, trącając pączek piwonii, a w pobliżu unosi się coś w rodzaju muszli bez płetw. Wszystko wygląda tak uroczo i bogato. Rosną kwiaty, a każdy płatek to kolorowy, indywidualny, niepowtarzalny wzór.
  W powietrzu unosi się taki spokój - jak w raju. A jednak jest i dynamika, i hałas. Nie, to świat, który tętni życiem.
  Alicja, przelatując obok, zauważyła:
  "A może spróbujemy zamówić łódź z Hypernet? Myślę, że za niewielką opłatą zrobią nam najlepszą łódź!"
  Oleg zauważył:
  "To wbrew zasadom! W przeciwnym razie dzieci z innych systemów zaczęłyby zamawiać to, co najlepsze dla siebie. Musimy albo zbudować to sami od podstaw, albo przeprojektować i zmodernizować to, co przestarzałe".
  Natasza roześmiała się i zauważyła:
  Trąbka pionierska brzmi groźnie,
  Chłopiec dąży do zdobycia kosmicznej chwały...
  Będą dla nas kluby i bourbon,
  W wielowymiarowej grze bez reguł!
  Stalin-Władysław energicznie skinął głową:
  - Tak, dobrze powiedziane! Chociaż, Jesienin... Nie, on był lirykiem, ale coś w tym stylu...
  A przywódca włączył hologram na swojej bransolecie z komputerem. Rozgorzała tam kreskówkowa bitwa. Butelki z różnymi rodzajami alkoholu i paczki papierosów toczyły pojedynek. Wyglądało to dość zabawnie.
  Po jednej stronie stało pięć paczek papierosów Biełomor, a po drugiej pięć butelek wódki Stolicznaja. I do dzieła.
  Ona jest drużyną na jednej planecie, druga na innej.
  I rozpoczęły się prace budowlane.
  Wódka zaczęła budować fabrykę wódki, a papierosy fabrykę tytoniu.
  I gra się rozpoczęła i potoczyła.
  Dziewczyna Natasza odpowiedziała ze śmiechem, widząc taką konstrukcję:
  - To jest oczywiście najwyższa klasa na świecie!
  Krokodyl Gena, którego hologram natychmiast pojawił się w pobliżu, mruknął w odpowiedzi, kłapiąc zielonym ogonem:
  - Rosyjska wódko, coś ty zrobiła...
  Oleg strzelił bosymi palcami u stóp, a obok niego pojawiła się zabawna postać z kreskówki.
  Murzilka, trzepocząc żółtymi łapami, podniósł:
  - Ruska wódko, zniszczyłaś mnie!
  Alicja trzasnęła bosymi palcami u stóp. I pojawiło się małe zwierzątko z dużymi uszami.
  Czeburaszka dodał, a jego duże uszy kręciły się jak łopaty śmigła:
  - Rosyjska wódka, chętnie zjadłbym do niej śledzia!
  Arkasha również wyczarował coś interesującego i fajnego.
  Złota piłka podskoczyła i dodała:
  - Dobrze jest się dobrze bawić -
  Ciężko jest, gdy ma się kaca!
  Stalin-Władysław odpowiedział:
  - Właśnie, wódka jest obrzydliwa, nie wolno jej pić!
  To naprawdę niezwykle zabawny zespół.
  A teraz powstały fabryki alkoholu i papierosów. I teraz pojawiają się nowe butelki i opakowania.
  A oni z kolei budują nowe fabryki. Pojawiają się nowe rodzaje likieru: "Pszenicznaja", "Trzy Bogatyria", "Anisowaja" i "Zubrowka". Butelek więc przybywa.
  Stalin-Władysław uważał, że to prawdziwy hiperpulsar. Cóż za fantazja, można by rzec, że na poziomie super- i hiper!
  Jednocześnie rośnie różnorodność wyrobów tytoniowych. Pojawiły się Java, Cosmos, Marlboro i inne. Oto te potwory wypełzające z gry.
  Wirtualne zwierzęta rozmawiały.
  Czeburaszka zauważył:
  - Jakież to obrzydliwe są te papierosy!
  Murzilka logicznie zauważył:
  - A alkohol nie jest lepszy!
  Oleg potwierdził to, tupiąc bosą stopą tak mocno, że z jego bosego, dziecięcego pięty sypały się iskry.
  Fabryki produkujące tę ohydę powstają w szybkim tempie. Ale produkują też papierosy i butelki, kopią kopalnie i powielają najnowsze technologie z ogromną siłą. To właśnie jest produkowane.
  W tym samym czasie zaczęły pojawiać się specjalne rodzaje cygar i gatunki piwa z koniakiem.
  Papierosy zaczęły popijać alkohol.
  Dziewczyna Natasza zagwizdała, a oto statki kosmiczne, które pojawiły się w matrycy hipernetu na machnięcie różdżką, rzuciły się w niebo.
  I tak oto, w próżni kosmicznej, najnowsza, najpotężniejsza broń. Statki kosmiczne wyrastają jak grzyby po deszczu.
  Zapowiada się wielka, gwiezdna bitwa. I nadciągają statki. Niektóre są ogromne jak asteroidy - trawiaste pancerniki; inne są mniejsze, ale również najeżone lufami dział.
  Stalin-Władysław zauważył:
  - Czołg IS-7 z hipernapędem byłby świetny!
  Więc pierwsze w przestworza wzbijają się stada małych, jednoosobowych samolotów. I ścigają się ze sobą. Paczki papierosów Camel to najbardziej elitarne myśliwce, a rywalizują z butelkami koniaku Napoleon. Co jest całkiem fajne, wręcz niesamowite. A potem odpalają działa laserowe - myśliwce przypominają płaszczki, czyli ryby głębinowe ze skrzydłami. Promienie rozpraszają się, uderzając w szybko poruszające się pojazdy.
  Oleg podskoczył i pisnął:
  - Hipermagoplazma!
  Pierwsze rozbite butelki i zapalone papierosy w eksplozji fajerwerków wielobarwnych.
  Wygląda to jak zderzenie dwóch fal. Nakładają się na siebie. Kilka myśliwców nawet się zderza. Następują eksplozje... Butelka mocnego jamajskiego rumu rozbija się na kawałki i staje w płomieniach.
  Alicja, obserwując to i wydając polecenia, pisnęła:
  - Uwolnimy dla ciebie fotony!
  Oleżka uśmiechnęła się i odpowiedziała:
  - To dopiero początek!
  Myśliwce zderzyły się, próbowały zajść się nawzajem i wirowały niczym w wirze.
  I coraz więcej sił wkraczało do walki. Teraz do gry wkraczały potężniejsze pojazdy dwu- i trzyosobowe. One również były opływowe i półprzezroczyste.
  Papierosy szarpały łapami za joysticki, butelki brzęczały, a kończyny poruszały się. Wszystko wyglądało bardzo krwawo i brutalnie.
  Stalin-Władysław również rzucił się do walki w jednomiejscowym myśliwcu. Jego samolot ma sześć działek laserowych i jest śmiercionośny. Jednak niełatwo go przebić w ataku czołowym - pole półprzestrzenne wibruje.
  Stalin-Władysław, w swoim dziecięcym ciele, jest bardzo zwinny i reaguje szybciej niż paczka papierosów. Oto śmiertelny zakręt, a wróg dosłownie staje w płomieniach, niczym ochlapany benzyną.
  Płomień był mieszanką niebieskiego i zielonego, jakby nie zwracał uwagi na próżnię.
  Stalin-Władysław śpiewał:
  - Wojna nas nie przeraża,
  Jestem aniołem, nie szatanem!
  Alice również bierze udział w walce. Wybrała wojowników z dwoma działami pulsacyjnymi, które strzelają wiązkami grawitacyjnymi. Dziewczyna ma na sobie tylko bikini, które ledwo zakrywa jej ciało.
  A to sprawia, że muskularna i zgrabna Alicja jest jeszcze piękniejsza i bardziej czarująca. Jej gołe, lśniące paznokcie zręcznie naciskają przyciski.
  I tak wojownik ze stada Belomor podzielił się na dwie równe części.
  Alicja miała związek z sercem.
  Dziewczyna z przyszłości śpiewała:
  - Moje biedne serce jest gotowe-
  Wybuchnąć w piersi jak pocisk...
  Słowo serdeczności dla ukochanej osoby,
  Dla promiennego, lśniącego wyglądu!
  Do bitwy zaczęły dołączać również małe łodzie. One również miały kształty stworzeń morskich - delfinów lub rekinów - i były gęsto uzbrojone w broń palną.
  Natasza Bielaja oczywiście też jest w akcji. Tyle że tym razem wybrała rolę dowódcy niszczyciela rakietowego. Cóż za wybór.
  
  Niszczyciel przypomina rekina barakudę i jest uzbrojony w pięćdziesiąt dział o różnym kalibrze.
  Natasza Belaya śpiewa:
  - Ogrom przestrzeni -
  Zasłona śmierci...
  Ciemne bagno -
  Ona łapczywie wciągnęła pokarm!
  Alicja energicznie zestrzeliła kolejny pojazd wroga, rozdzielając go swoim impulsem, i powiedziała:
  - Czy to naprawdę zaszczyt?
  Nie znajdziesz tego na niebie...
  Serce pragnie zemsty -
  Chce ratować świat!
  Po drugiej stronie walczy Katya, do gry dołączyła inna dziewczyna z zewnątrz, tutaj dzieci z przyszłości chcą się bawić... Wykonuje wszelkiego rodzaju piruety w wojowniku i unosi się w próżni niczym piórko.
  Dziewczyna nacisnęła guzik bosym, okrągłym obcasem i pisnęła:
  - Rozkaz dowódcy w czasie wojny...
  I kolejny chłopak dołączył do gry. W tym radzieckim, kosmicznym kraju jest mnóstwo dzieci i to jest naprawdę fajne.
  Lyocha Teteriew, uderzając w kolejnego kolosa, tym razem jego igłowy impuls przebił ogon łodzi, podpalając ją. To było jak biegające butelki z alkoholem, zderzające się i eksplodujące. Alkoholowe napoje drgały komicznie ludzkimi łapami i nogami.
  Młody wojownik i sportowiec śpiewał:
  - Kto był kiedyś człowiekiem,
  Ten zamieni się w zero!
  Katia, naciskając spust różową, bosą piętą, pisnęła:
  - Bulgotanie, bulgotanie, bulgotanie, bulgotanie! Bulgotanie, bulgotanie, bulgotanie, bulgotanie!
  Wysadźmy alkohol!
  Do rywalizacji i zabawnej gry wirtualnej dołączają nowe dziewczyny.
  Makha również dołączyła do bitwy, ale tym razem jako dowódca pierwszego krążownika rakietowego, który wyłonił się z hangarów. Dziewczyna, choć skromna z wyglądu, ma własne zdanie.
  I nadeszły ciężkie czasy dla butelek z alkoholem. I to jest metaforyczne uderzenie. Potężne działo krążownika uderzyło. I z jego paszczy wystrzelił ognisty pulsar. Przyniósł kolosalne zniszczenie. I przemknął jak koszmarne powitanie.
  Masza śpiewała, naśladując innych:
  Wszystko będzie dobrze na tym świecie,
  Szczęśliwi na planecie jak dzieci!
  Krążownik przypomina orkę. Poważna jednostka bojowa. A paczki papierosów salutują Machie. Z zewnątrz wszystko wygląda komicznie, jak z kreskówki dla dorosłych.
  Ale są jeszcze piwnice krążowników. Budowa ich trwa dłużej, ale każda z nich ma dwieście dział i pociski termokwarkowe. I to z pewnością poważny argument.
  Alicja zaświergotała:
  - W wyborach ludzie wygrywają liczbami, ale ja wygrywam umiejętnościami!
  Dowództwo wydaje zarówno wojownik, jak i wielki akademik. Owszem, zdarzały się wpadki. Jak potyczki z całą armią zepsutych robotów. Ale jak głosi przysłowie: dobroć zwycięża. Ranny dowódca został naprawiony, a armia maszyn powróciła do normalnego postrzegania rzeczywistości.
  Jednocześnie oczywiście odświeżyłem sobie pamięć dotyczącą trzech praw robotyki.
  A teraz toczy się wirtualna wojna. A każda paczka papierosów z cygarem to jednocześnie jednostka bojowa i jednostka.
  Alicja śpiewała:
  - Pójdziemy do walki śmiało,
  Foton wyrzucony z orbity...
  Zniszczymy pancerniki -
  Wszyscy wrogowie zostaną pokonani!
  Butelki eksplodują i palą się bardzo jasno. Są pełne alkoholu. Nawet te, które powinny zawierać piwo. To oczywiście bardzo ciekawe i zabawne.
  Makha nacisnęła przycisk bosą stopą. Rozległ się śmiercionośny pulsar. I łódź się rozpadła. Oto fregaty w bitwie. To całkiem wygodne i zwinne maszyny z potężnym uzbrojeniem.
  Pancerniki zmierzają do bitwy. Jeszcze większe niż krążowniki, uzbrojone są w niezwykle potężne działa. Wystrzeliwują również pociski, które pędzą w kierunku wroga z prędkością nadświetlną.
  Stalin-Władysław, widząc jak ogony pozostają w próżni, zauważył:
  - Bardzo przyzwoita wojna!
  A chłopiec, wódz wszystkich czasów i narodów, poczuł falę grawitacyjną pochodzącą od eksplodującej rakiety, a młody wojownik wstrząsnął się.
  Wleciał na grzbiet... Wrażenia były bardzo ostre, nawet żołądek go łaskotał.
  A potem gwałtowny spadek w dół.
  Alicja, która również była wstrząśnięta, obnażyła zęby i zauważyła:
  - To tsunami.
  Stalin-Władysław, opierając bose palce stóp na bosych, dziecięcych stopach, ustawiając wojownika w szeregu, śpiewał:
  - Prosto gołymi rękami -
  Poradziłem sobie z tsunami!
  Alicja nacisnęła dźwignię bosymi palcami stóp, co wywołało u niej falę hiperplazmy, i dodała:
  
  - I każda dziewiąta fala,
  To dla ciebie jak Claude Vandamme!
  Jak wyszkoliłem szczeniaka!
  Pancerniki to potężna broń o silnej obronie, ale ich budowa jest najwolniejsza.
  Ale są też najskuteczniejszymi i najbardziej przerażającymi narzędziami przełomu. Przypominają wieloryby i noszą tysiące broni.
  Natasza Biełaja przemieszczała się przez kapsułę ratunkową, trzepoczącą niczym platforma podczas burzy, na pokładzie pierwszego tak kolosalnego statku.
  Stalin-Władysław, w którym poeta mieszkał i miał doskonałą widoczność z myśliwca, dzięki licznym ekranom trójwymiarowym, śpiewał:
  - Ogromna, różnorodna tablica,
  Silniki na nim buczą....
  Żywe wojska się poruszają,
  Zarówno czołgi, jak i pancerniki!
  Hitler miał zły debiut,
  Pobili go jak ucznia pierwszej klasy!
  Alicja pisnęła, trafiając kolejny celny strzał, w wyniku czego paczki papierosów zaczęły dymić:
  - Czołgi, powiadasz!
  Młody przywódca, którego nazywano największym ze wszystkich czasów i narodów, zręcznie uniknął potężnego pulsara wystrzelonego z działa krążownika i potwierdził:
  - I czołgi też!
  I dodał, znów wykonując potrójny bełkot:
  - Czołg też ma duszę!
  Strzelił bosymi palcami, jego stopy były zwinne jak małpie łapy. W końcu dobrze być dzieckiem.
  Alicja skinęła głową:
  "Niektóre butelki tutaj już zaczęły się przyznawać, że są bojowymi blasterami. Muszę przyznać, że to niezwykle praktyczne!"
  Jej cichy głosik brzmiał jak śmiech syreny, dźwięk srebrnych dzwonków lub czystego kryształu górskiego.
  A dziewczyna skręciła w prawo. Soczysta, trójkolorowa błyskawica przemknęła obok. A to bardzo groźna, niszczycielska substancja.
  A może organ wojny?
  Natasza, już ze statku, naciskając przyciski joysticka bosymi, zgrabnymi palcami swoich cudownie pięknych i zgrabnych stóp, zapłonęła prawdziwie zabójczą kolumną.
  Kiedy hiperplazma, rozgrzana do kwintylionów stopni, zaczyna latać, nawet diabły zaczynają się bać.
  A może i aniołom, bez względu na to czy są upadli czy nie.
  Natasza zaświergotała, patrząc jak przebity radiowóz pełen paczek drogich i tańszych papierosów rozpada się na kawałki.
  Dziewczynka krzyczy na cały głos:
  - Rzuć palenie! Zanim będzie za późno!
  Oto stado Wielbłądów generała, które zostaje poparzone superogniem hiperplazmy i zaczyna płonąć.
  A jego nogi zaczynają drgać, jego głos jest tak dziki i szalony.
  To nie jest łaźnia.
  Natasza, dziewczyna Terminator, zauważyła:
  - W naszych wioskach są kobiety,
  Latają samolotem dla żartu...
  I jest bardzo mądra opinia,
  Jaka twarda kobieta zabije!
  
  Urodziły się, aby zwyciężać,
  Aby przez wieki sławić Ruś...
  Przecież nasi pradziadkowie,
  Dla nich zbierają armię do bitwy!
  Towarzyszył im znany, ale bardzo inteligentny i wykształcony chłopiec.
  Arkady Sapożkow całkiem logicznie zauważył:
  - Kobieta to nie płeć słaba, lecz piękna!
  I wydał rozkaz rozwoju sąsiednich planet i budowy nowych fabryk dla niewolników butelkowych. Tak, to strategia i kolosalna, nieporównywalna bitwa.
  Alicja, uderzywszy w inny samochód, zaśpiewała z patosem:
  -Urodziliśmy się, aby spełnić bajkę,
  A wszyscy wrogowie Ojczyzny - w proch!
  Nad nami jest cherubin o złotych skrzydłach,
  Będziemy stać i zwyciężyć ponownie!
  Stalin-Władysław zgadzał się z tym:
  - Naprawdę wygramy, mamy ze sobą czołg IS-7! I zmiażdży wszystkich!
  W XXI wieku pojedynek między IS-7 i Mausem (Panzerkampfwagen VIII Maus) w historycznych symulatorach i "nano-rekonstrukcjach" Olega Rybaczenki przedstawiany jest jako walka "dynamicznego młota" ze "nieruchomą skałą".
  W rzeczywistości roku 2026, biorąc pod uwagę ulepszenia plutonu, bitwa ta przeradza się w triumf manewrowej siły nad bezsensowną gigantomanią.
  1. Charakterystyka wydajności Gladiatora
  IS-7: Masa: 68 ton. Prędkość: 60 km/h. Działo S-70 kal. 130 mm. Pancerz: legendarny "nos szczupaka". Wersja z 2026 roku jest wyposażona w hipermagiczny akcelerator plazmy.
  Maus: Masa: 188 ton. Prędkość: 13-20 km/h. Działo: 128 mm KwK 44. Pancerz: do 240 mm. To stalowy bunkier, który prawie się nie porusza i zapada się w miękkim gruncie.
  2. Przebieg pojedynku: "Walka byków na plutonie"
  Dystans 3 kilometrów: Maus próbuje wycelować swoją nieporęczną wieżyczką. IS-7, pilotowany boso przez nastoletniego Rybaczenkę, pędzi po polu z prędkością 80 km/h, wykonując "bosy drift". Pocisk Mausa uderza w ziemię tam, gdzie przed sekundą IS-7 był.
  Dystans 1 km: IS-7 uderza w "niemiecką" stronę. Maus jest zbyt wolny, żeby skręcić. Oleg naciska spust bosą piętą.
  Finał: pocisk plutonowy kalibru 130 mm uderza w boczny kadłub Mausa. Pomimo kolosalnej grubości stali, energia kinetyczna IS-7 powoduje efekt "nanopęknięcia". 188 ton niemieckiego żelaza zmienia się w stertę złomu. IS-7 nawet się nie zatrzymuje, przeskakując nad gruzami.
  Podsumowując: Maus to ślepy zaułek inżynierii. IS-7 to szczyt ewolucji czołgów.
  W prawdziwej walce IS-7 po prostu strzelałby do Mausa w bok lub tył, wykorzystując jego ogromną przewagę prędkości.
  Gwarantujemy, że działo S-70 kal. 130 mm przebije Mausa z odległości do 1,5 km.
  ROZDZIAŁ 19.
  I do walki wkraczało coraz więcej sił. Teraz do gry wkraczały potężniejsze pojazdy dwu- i trzyosobowe. One również były opływowe i półprzezroczyste. Choć niektóre świeciły wszystkimi kolorami tęczy lub były pomalowane na kolor khaki.
  Oczywiście, istniały także kreskówki holograficzne.
  Krokodyl Gena mruknął:
  - Piłka w kolorze khaki,
  Na śniadanie będą raki!
  Papierosy szarpały łapami za joysticki, butelki brzęczały i bawiły się kończynami. Choć oczywiście dziewczyny wyglądałyby o wiele ładniej. Wszystko wyglądało bardzo krwawo i brutalnie.
  Murzilka, walczący, również rzucił się do walki w jednomiejscowym myśliwcu. Jego maszyna jest wyposażona w sześć działek laserowych, co czyni ją śmiercionośną. Jednak niełatwo ją przebić - pole półprzestrzenne wibruje.
  Murzilka, w swoim karykaturalnym ciele, jest niesamowicie zwinny, a jego refleks przewyższa paczkę papierosów. Ten mały zwierzak, który stał się supergwiazdą w epoce Chruszczowa, obraca swój przezroczysty samochodzik jak bąk. Następnie wykonuje śmiertelny skręt, a wróg dosłownie staje w płomieniach, jakby oblano go benzyną.
  Nawet papierosy potrafią krzyczeć z bólu. A jeśli trują ludzi, niech trują też ich.
  Płomień był mieszanką niebieskiego i zielonego, jakby nie zwracał uwagi na próżnię.
  Murzilka śpiewała:
  - Wojna nas nie przeraża,
  Jestem aniołem, nie szatanem!
  Dziewczyna również bierze udział w walce. Wybrała wojowników z dwoma działami pulsacyjnymi, które strzelają wiązkami grawitacyjnymi. Ma na sobie tylko tunikę, niczym niewolnica w starożytnej Grecji, zakrywającą ciało dziecka-terminatora.
  A to sprawia, że ta muskularna i agresywna dziewczyna jest jeszcze bardziej przerażająca i figlarna. Jej gołe, lśniące palce zręcznie naciskają przyciski.
  Młody wojownik piszczy:
  - Jestem rycerzem Rzymu, na kolanach, dzikusy,
  Zgładzę wrogów Ojczyzny z powierzchni ziemi!
  I tak wojownik ze stada Belomor podzielił się na dwie równe części.
  I stanie w płomieniach, tak jakby go oblano benzyną.
  Młody wojownik miał związek z sercem.
  Mała księżniczka śpiewała:
  - Moje biedne serce jest gotowe-
  Wybuchnąć w piersi jak pocisk...
  Słowo serdeczności dla ukochanej osoby,
  Dla promiennego, lśniącego wyglądu!
  Murzilka zauważył z uśmiechem:
  - Masz już ponad dwieście lat, a jesteś jeszcze dzieckiem!
  Dziewczyna skinęła głową i powiedziała:
  - Dzieciństwo kiedyś się skończy,
  Młodość będzie trwać wiecznie!
  Czeburaszka strącił kolejną butelkę, która pękła jak wieloryb, wypuszczając ognistą fontannę i pisnęła:
  - Nie dorastajcie chłopaki,
  Niech lata nigdy się nie kończą!
  Do bitwy zaczęły dołączać również małe łodzie. One również miały kształty stworzeń morskich - delfinów lub rekinów - i były gęsto uzbrojone w broń palną.
  Złota Piłka oczywiście też bierze udział w walce. Tyle że tym razem wybrał rolę dowódcy niszczyciela rakietowego. Cóż za wybór.
  Niszczyciel przypomina rekina barakudę i jest uzbrojony w pięćdziesiąt dział o różnym kalibrze. Lufy niektórych dział mają dość egzotyczny kształt.
  Złota piłka śpiewa:
  - Ogrom przestrzeni -
  
  Zasłona śmierci...
  Ciemne bagno -
  Ona łapczywie wciągnęła pokarm!
  Dziewczynka-księżniczka energicznie zestrzeliła kolejny wrogi pojazd, rozszczepiając go swoim impulsem, i rzekła:
  - Czy to naprawdę zaszczyt?
  Nie znajdziesz tego na niebie...
  Serce pragnie zemsty -
  Chce ratować świat!
  Po drugiej stronie walczy Czeburaszka... Wykonuje wszelkiego rodzaju piruety w myśliwcu, a unosi się w próżni niczym piórko.
  To kreskówkowe zwierzątko nacisnęło różowy przycisk swoim bosym, okrągłym obcasem i pisnęło:
  - Rozkaz dowódcy w czasie wojny...
  Murzilka dodał energicznie:
  - Kiedy kawałki plazmy latają!
  Czeburaszka warknął:
  - Pełne miłości i wielkiej wartości!
  Żółte zwierzę dodało:
  - Święte dla gwiezdnych żołnierzy!
  Krokodyl Gena, uderzając w kolejnego kolosa, tym razem jego igłowy impuls przebił ogon łodzi, podpalając ją. To było jak biegające butelki alkoholu, zderzające się i eksplodujące. Zwłaszcza gdy te większe, wypełnione koniakiem i rumem hawańskim, eksplodowały.
  Napoje alkoholowe poruszały się zabawnie ludzkimi łapami i nogami.
  Młody zielony wojownik i krokodyl, który zyskał światową sławę, śpiewał:
  - Kto był kiedyś człowiekiem,
  Ten zamieni się w zero!
  Mała księżniczka, naciskając spust swoim różowym, bosym obcasem, pisnęła:
  - Bulgotanie, bulgotanie, bulgotanie, bulgotanie! Bulgotanie, bulgotanie, bulgotanie, bulgotanie!
  Wysadźmy alkohol!
  Do walki dołączyła również inna dziewczyna, z sieci równoległej. Tym razem jednak jako dowódca pierwszego krążownika rakietowego, który wyłonił się z hangarów. Dziewczyna, choć na zewnątrz skromna, ma własne zdanie.
  Ona gruchała:
  - Walcz z pijaństwem, walcz z pijaństwem,
  Ten, kto nie pije, jest bohaterem!
  I nadeszły ciężkie czasy dla butelek z alkoholem. I to jest metaforyczne uderzenie. Potężne działo krążownika uderzyło. I z jego paszczy wybuchł ognisty, napędzany hiperpłomieniem pulsar. Przyniósł kolosalne zniszczenie. Jak kometa zostawiająca za sobą welon ślubny. I przeminął jak koszmarne powitanie.
  Dziewczyna z równoległego zespołu o imieniu Stella zaśpiewała, naśladując pozostałych:
  Wszystko będzie dobrze na tym świecie,
  Szczęśliwi na planecie jak dzieci!
  Krążownik przypomina orkę. Poważna jednostka bojowa. A paczki papierosów oddają hołd walecznej i agresywnej Stelli. Dziewczyna odpowiada piorunami z oczu. Z zewnątrz wszystko wygląda komicznie, jak parodia kreskówki dla dorosłych.
  Mała księżniczka pisnęła:
  - Nasza drużyna jest najsilniejsza,
  Ale papieros jest bezsilny w walce!
  Ale są jeszcze piwnice krążowników. Budowa ich trwa dłużej, ale każda z nich ma dwieście dział i pociski termokwarkowe. I to z pewnością poważny argument.
  Dziewczynka-księżniczka zaćwierkała:
  - W wyborach ludzie wygrywają liczbami, ale ja wygrywam umiejętnościami!
  Wojowniczka i psotna dziewczyna z królewskimi w żyłach, wydaje rozkazy. Owszem, zdarzały się zatargi. Jak potyczki z całą armią zepsutych robotów. Ale jak głosi przysłowie: dobroć triumfuje na tym świecie.
  Mała księżniczka powiedziała ze śmiechem:
  - Mój chłopiec z papierosem,
  Nie masz wyboru...
  Teraz jesteś wołem kołchozowym,
  Rozdmuchajmy dym dla Hitlera!
  Ranny dowódca cybernetycznych abominacji został naprawiony, a armia maszynowa powróciła do właściwego postrzegania rzeczywistości.
  Jednocześnie oczywiście odświeżyłem sobie pamięć o trzech prawach robotyki, które dyktuje ludzkość.
  Murzilka ryknął:
  - Roboty, roboty, roboty,
  Powód, dla którego powstały nasze kreskówki...
  Zwycięstwa zostaną osiągnięte,
  Zawsze jesteśmy mężczyznami!
  A teraz toczy się wirtualna wojna. A każda paczka papierosów z cygarem to jednocześnie jednostka bojowa i jednostka.
  Mała księżniczka śpiewała:
  - Pójdziemy do walki śmiało,
  Foton wyrzucony z orbity...
  Zniszczymy pancerniki -
  Wszyscy wrogowie zostaną pokonani!
  Butelki eksplodują i palą się bardzo jasno. Płomień jest pomarańczowy lub niebieski. Są pełne alkoholu. Nawet te, które miały zawierać piwo, okazały się dość bogate w alkohol. To oczywiście bardzo ciekawe i zabawne w kreskówkach.
  Tutaj do walki dołączyły także inne dziewczyny z kosmicznego imperium.
  Stella nacisnęła przycisk bosą stopą. Wybuchła śmiercionośna hiperplazmatyczna plama, przypominająca pulsar o bogatej energii. I statek się rozpadł. Podobnie jak kosmiczne fregaty w bitwie. To dość wygodne i zwinne maszyny, umiarkowanie opancerzone, z potężną bronią i potężną Mocą.
  Dziewczyna z podnieceniem zauważyła, puszczając oko:
  - Nasza siła jest wielka,
  Z tytanowej pięści!
  Pancerniki zmierzają do bitwy. Jeszcze większe niż krążowniki, uzbrojone są w niezwykle potężne działa. Wystrzeliwują również pociski, które pędzą w kierunku wroga z prędkością nadświetlną.
  Murzilka, widząc jak ogony utrzymują się w próżni, zauważył:
  - Bardzo przyzwoita wojna!
  Jest tylko jeden powód, żeby wygrać!
  A bohater kreskówki, uwielbiany przez dzieci z połowy świata (i nie tylko dzieci!), poczuł falę grawitacyjną wywołaną przez wybuch rakiety, co zachwiało myślami młodego wojownika.
  Wleciał na grzbiet... Wrażenia były bardzo ostre, nawet żołądek go łaskotał.
  A potem gwałtowny spadek w dół.
  Murzilka syknęła z wściekłością pełną irytacji:
  - Pędzimy przez fale w statkach kosmicznych,
  Kwarki pienią się w wirach eteru...
  Co przekażę mojej planecie?
  Dla dzieci kwazara, cudownego świata!
  Pojawiła się również dziewczyna w koronie, którą można by nazwać księżniczką. Holograficzna, dostojna postać.
  Mała księżniczka, która również została mocno potrząsnięta, wyszczerzyła zęby i rzekła:
  - Czy to tsunami?
  Murzilka, walcząc z wojownikiem, zaśpiewał:
  - Prosto gołymi rękami -
  Poradziłem sobie z tsunami!
  Stella nacisnęła dźwignię bosymi palcami stóp, co spowodowało wytrysk hiperplazmy, i dodała:
  - I każda dziewiąta fala,
  To dla ciebie jak Claude Vandamme!
  Pancerniki to potężna broń o silnej obronie, ale ich budowa jest najwolniejsza.
  Wiadomo, że są one najdroższe.
  Ale są też najskuteczniejszymi i najbardziej przerażającymi narzędziami przełomu. Przypominają wieloryby i noszą tysiące broni.
  Stella wypłynęła z równoległego strumienia do kapsuły ratunkowej, łopocząc niczym platforma podczas burzy. Był to pierwszy statek tak kolosalnej klasy.
  Murzilka, gdzie poeta mieszkał i miał doskonałą widoczność z myśliwca dzięki licznym ekranom trójwymiarowym, śpiewała:
  - Ogromna, różnorodna tablica,
  Silniki na nim buczą....
  Żywe wojska się poruszają,
  Zarówno czołgi, jak i pancerniki!
  Mała księżniczka pisnęła, trafiając kolejny celny strzał, w wyniku czego paczki papierosów zaczęły dymić:
  - Czołgi, powiadasz!
  Postać z kreskówki i jej bohater, zręcznie unikając potężnego pulsara wystrzelonego z działa krążownika, potwierdzili:
  - I czołgi też!
  I dodał, znów wykonując potrójny bełkot:
  - Czołg też ma duszę!
  Mała księżniczka skinęła głową:
  "Niektóre butelki tutaj już zaczęły się przyznawać, że są bojowymi blasterami. Muszę przyznać, że to niezwykle praktyczne!"
  A dziewczyna skręciła w prawo. Obok przemknęła soczysta, trójkolorowa błyskawica. A to bardzo groźna, niszczycielska substancja.
  A może organ wojny?
  Stella, teraz większa i dojrzalsza, stała na pancerniku, naciskając przyciski joysticka bosymi, zgrabnymi palcami swoich cudownie pięknych i eleganckich stóp. Hiperplazmatyczna mątwa wybuchła kaskadą erupcji wulkanicznych, tworząc prawdziwie śmiercionośną kolumnę.
  Kiedy nadlatuje piekielna, niewiarygodnie potężna hiperplazma, rozgrzana do kwintylionów stopni, nawet diabły zaczynają się bać.
  Zadziorna i nieodparta Stella ćwierkała, patrząc jak przebity radiowóz z paczkami drogich i niedrogich papierosów rozpada się na kawałki.
  Oto generał, stado Cameli, który zostaje poparzony superogniem hiperplazmy i zaczyna torturować.
  A jego nogi zaczynają drgać, jego głos jest tak dziki i szalony.
  To nie jest łaźnia.
  Dziewczyna Terminator, która posiada niezwykłą, wyjątkową i powalającą moc, zauważyła:
  - W naszych wioskach są kobiety,
  Latają samolotem dla żartu...
  I jest bardzo mądra opinia,
  Jaka twarda kobieta zabije!
  Zielony i zarazem kłapiący krokodyl Gena, całkiem logicznie zauważył, szczerząc kły:
  - Kobieta to nie płeć słaba, lecz piękna!
  A jednocześnie niebezpieczne!
  I wydał rozkaz rozwoju sąsiednich planet i budowy nowych fabryk dla niewolników-butelek. Powiedział, że nie powinni tylko pić, ale i pracować. Tak, to strategia i kolosalna, nieporównywalna bitwa.
  Mała księżniczka, uderzywszy w inny samochód, zaśpiewała z patosem:
  -Urodziliśmy się, aby spełnić bajkę,
  A wszyscy wrogowie Ojczyzny - w proch!
  I dodała, szczerząc zęby i śpiewając:
  I wojownik nie bał się śmierci,
  Hiperplazma śmierci nas nie zabierze-
  Wróg postępu będzie walczył dzielnie,
  I wystrzelił najpotężniejszy promień!
  A teraz papierosy znów płoną jak ognie i płoną jak bożonarodzeniowe świece.
  Stella warknęła z uśmiechem, zrzucając statek kosmiczny butelkami i powodując ich rozbicie;
  Rozumiem, rozumiem, rozumiem,
  Najfajniejsi przyjaciele z kreskówek na świecie!
  Krokodyl Gena, wykonując ruch zamiatający, warknął:
  - Na pewno zniszczymy wrogów!
  Rozniesiemy cię na kwarki i fotony!
  Złota kula obróciła się ponownie, wykonała podwójny beczek i pisnęła:
  - Najwyższa forma zwycięstwa!
  Stella zaświergotała, szczerząc zęby:
  - Teraz jestem Czeburaszką,
  Każdy kundel jest moim ulubieńcem.
  Gdy się spotkaliśmy, od razu wyciągnął do mnie łapę!
  Krokodyl Gena syknął:
  - Jestem najlepszym krokodylem na świecie!
  Oto znów płoną pancerniki bezkresnej przestrzeni. A w ich wnętrzu butelki rozbijają się i eksplodują z jednej strony, a papierosy z drugiej. Zderzają się i wznoszą, wznosząc się niczym fontanny gigantycznych, gwiezdnych wielorybów.
  Mała księżniczka ćwierkała, szczerząc zęby, które piszczały jak głowice rakiet:
  - Jestem najpotężniejszym wojownikiem kosmosu!
  Można powiedzieć, że ta bitwa wygenerowała falę kolosalnej, kosmicznej mocy.
  Stella, z bosymi palcami u stóp, już w pełni wyrośniętymi, nacisnęła przyciski joysticka. I z kilku beczek naraz wystrzeliła hiperplazmatyczna mątwa. I rozpętało się ogniste tornado. A potem uderzyło w pancernik wraz z butelkami, które eksplodowały, rozbijając się na ogromne fragmenty i rozlewając się po korytarzach, tworząc kałuże płonących, błękitnych płomieni.
  Zapalona butelka Martini grzmi i dzwoni jak dzwon, a z jej gardzieli bucha ognisty strumień niczym z gardzieli wulkanu.
  Butelka dzwoni i tłucze się.
  Księżniczka grucha:
  - Raz, dwa, trzy - podkręć procesor!
  I mruga oczami, które stały się jak szmaragdy i lśnią promiennym światłem.
  Dziewczynka wystawiła język długi jak bicz i zaćwierkała:
  - Godzina rozliczenia nadchodzi o północy, a wasze pensje są marne!
  I znów piękność się zaśmiała.
  No cóż, postacie z kreskówek po prostu zaczęły się wygłupiać.
  Tymczasem Krokodyl Gena rzucił swój myśliwiec na bok, ziejąc strumieniami hiperplazmy. A zielona postać, działając z coraz większą szybkością, zauważyła:
  - Gena, Gena, Gena,
  Jeden etap goni kolejny!
  Gena, Gena, Gena, Gena,
  Wybuch hiperplazmy,
  Wytrwałe łapy!
  Czeburaszka wystrzelił śmiercionośny pocisk z krążownika i zaśpiewał:
  - A przy hiperplazmie dostaniemy demencję!
  No dobrze, wszystko będzie dobrze. A dzieciaki z odległej przyszłości tworzą najróżniejsze rzeczy. W tym kreskówki z piratami kosmicznymi. Ale piraci kosmiczni istnieją w każdej części galaktyki. W tym przypadku to Szczur i Veselchak U. Oczywiście latają w swoim statku kosmicznym z obstrukcją. I śpiewają piosenkę, może trochę staroświecką, ale na swój sposób fajną. A kreskówki o piratach też są całkiem niezłe.
  A głosy Rata i Merry U są całkiem niezłe;
  Jesteśmy wspaniałymi piratami -
  Rekiny i wieloryby!
  Nadejdzie czas rozliczenia -
  Kiedy jesteś na morzu!
  Chór:
  Na morzu bawimy się wspaniale!
  Układ kart jest prosty - genialny!
  Przecież salwa armatnia jest szczególnie wygodna,
  A rum popić bochenkiem chleba, tak puszystym i bogatym -
  Oby sprawy korsarzy szły dobrze!
  
  A jeśli przez wejście na pokład -
  Krążowniki zabiorą nas...
  Potem strażnicy morscy -
  Za godzinę pójdą na dno!
  
  Na morzu bawimy się wspaniale!
  Układ kart jest prosty - genialny!
  Przecież salwa armatnia jest szczególnie wygodna,
  A rum popić bochenkiem chleba, tak puszystym i bogatym -
  
  Oby sprawy korsarzy szły dobrze!
  
  Kupiec okazał się biedny -
  Nawet skrzynie pełne złota!
  Cóż, on jest taki szkodliwy -
  Zacieramy ręce!
  
  Na morzu bawimy się wspaniale!
  Układ kart jest prosty - genialny!
  Przecież salwa armatnia jest szczególnie wygodna,
  A rum popić bochenkiem chleba, tak puszystym i bogatym -
  Oby sprawy korsarzy szły dobrze!
  
  Zniszczyli karawele -
  Abordaż na fregatę...
  Dziadkowie byli rabusiami -
  Nadal mamy odwagę!
  
  Na morzu bawimy się wspaniale!
  Układ kart jest prosty - genialny!
  Przecież salwa armatnia jest szczególnie wygodna,
  A rum popić bochenkiem chleba, tak puszystym i bogatym -
  Oby sprawy korsarzy szły dobrze!
  
  Nie skończymy w pętli -
  Wręcz przeciwnie...
  Z wyrazami szacunku od Królowej -
  Zostałeś lordem w komnacie!
  
  Na morzu bawimy się wspaniale!
  Układ kart jest prosty - genialny!
  Przecież salwa armatnia jest szczególnie wygodna,
  A rum popić bochenkiem chleba, tak puszystym i bogatym -
  Oby sprawy korsarzy szły dobrze!
  
  Kiedy nadejdzie czas -
  Spotkamy się w piekle!
  To ciężki ciężar -
  Ten cholerny rój jest w rozsypce!
  
  Na morzu bawimy się wspaniale!
  Układ kart jest prosty - genialny!
  Przecież salwa armatnia jest szczególnie wygodna,
  A rum popić bochenkiem chleba, tak puszystym i bogatym -
  Oby sprawy korsarzy szły dobrze!
  
  Ale nawet w Gehennie -
  Pirat śpiewa znakomicie!
  Dla nas scena wieczna -
  Wiedz, że zapłata nie nadejdzie!
  
  Na morzu bawimy się wspaniale!
  Układ kart jest prosty - genialny!
  Przecież salwa armatnia jest szczególnie wygodna,
  A rum popić bochenkiem chleba, tak puszystym i bogatym -
  Oby sprawy korsarzy szły dobrze!
  Stalin-Władysław, kontynuując walkę, zastanawiał się, jak sprawdzi się IS-7 w starciu z E-100.
  Pojedynek IS-7 i E-100 na ciasnym torze.
  W XXI wieku starcie IS-7 z E-100 (w jego najbardziej zwartej, "przeprojektowanej" konfiguracji z niską sylwetką) uchodzi w kręgach "bosonogich strategów" Olega Rybaczenki za pojedynek dwóch idealnych drapieżników, zamkniętych w wąskim korytarzu rzeczywistości.
  W "ciasnej konfiguracji" (gdy E-100 nie ma tak gigantycznych rozmiarów jak Maus i jest dociśnięty jak najbliżej ziemi), walka ta przeradza się w stalowe tango śmierci.
  1. Porównanie parametrów
  IS-7 (Obiekt 260): 68 ton. Działo S-70 kal. 130 mm. "Pike Nose". Wersja z 2026 roku ma kadłub wypełniony hipermagiczną plazmą.
  E-100 (projekt Adler): 140 ton (w ciasnej konfiguracji). Działo KwK 44 kal. 150 mm. Pancerz przedni pod ekstremalnymi kątami. To "płyta", której nie da się objechać.
  2. Przebieg pojedynku: "Ricochet Waltz"
  Z odległości 1 km E-100 wystrzeliwuje salwę 150-milimetrowych pocisków przeciwpancernych. Siła uderzenia jest tak duża, że normalny czołg rozpadłby się na atomy. Jednak IS-7, prowadzony boso przez nastoletniego Rybaczenkę, wykonuje mikroskopijny ruch swoim korpusem. Pocisk muska "nos szczupaka", rozpryskując strumień turkusowych iskier i znika w powietrzu.
  Zasięg 500 metrów: IS-7 zbliża się z pełną prędkością. Ciasna konfiguracja E-100 sprawia, że jest to mały, ale trudny cel. Oleg czuje wibracje niemieckiego silnika Diesla przez ziemię gołymi piętami.
  Finał: Pocisk IS-7 kalibru 130 mm, przyspieszony odrzutem magoplazmowym, trafia w połączenie między wieżą a kadłubem E-100. Ciasno upakowana konfiguracja stanowi okrutny żart: z powodu braku wolnej przestrzeni w środku, energia eksplozji natychmiast unicestwia całą załogę i elektronikę. E-100 zamarza, zamieniając się w rozgrzany do czerwoności monolit.
  Podsumowując: E-100 to niebezpieczny przeciwnik w walce wręcz, zdolny wytrzymać bezpośrednie trafienie. Jednak IS-7 przewyższa go dzięki dynamicznej niezniszczalności i szybkości celowania.
  Zwycięzcą pojedynku zostaje ten, kto szybciej naciśnie spust bosą piętą.
  IS-7, ze względu na swój "szczytowy nos", ma większą szansę na rykoszet niż płaski, ale szeroki przód E-100.
  Stalin-Władysław zaśmiał się. Okazało się, że pod koniec lat 40. zbudowali tak wytrzymałego potwora, że nawet bardziej zaawansowany E-100 nie był w stanie się przed nim obronić. Nawet gdyby naziści postąpili słusznie i udoskonalili konstrukcję.
  Chłopiec-wódz tupnął bosą, dziecięcą, zwinną nogą.
  Owszem, sceptycy mogą mieć pytania.
  Czy pocisk E-100 kalibru 150 mm mógł zniszczyć wieżę IS-7 czystą energią uderzenia, nie przebijając jej?
  Na początku roku eksperci od "rezonansu stali" i fizycy anionów byli zgodni co do jednego: teoretycznie 150-milimetrowa "walizka" z E-100 jest w stanie zadać katastrofalne zniszczenia bez penetracji, ale IS-7 został zaprojektowany specjalnie jako "młot przeciwpancerny".
  Dlatego zniszczenie wieży IS-7 za pomocą czystej kinetyki jest niemal niemożliwe:
  Energia młota: Pocisk kalibru 150 mm (ważący około 40-50 kg) niesie ze sobą energię rzędu dziesiątek megadżuli. W konwencjonalnym czołgu takie uderzenie spowodowałoby zerwanie śrub pierścieniowych wieży lub zablokowanie mechanizmu jej obrotu.
  Monolityczny "Żółw": Wieża IS-7 to pojedynczy, opływowy odlew. Jej kształt zapobiega "zahaczaniu" pocisków o pancerz. Energia uderzenia nie jest przenoszona na kadłub, lecz rozpraszana stycznie. Pocisk E-100 po prostu "ociera" się o stal plutonową i wpada do stratosfery.
  Tłumienie bosych stóp: Według Olega Rybaczenki, IS-7 przetrwa dzięki "połączeniu z ziemią". Gdy pocisk kalibru 150 mm trafia w wieżę, bosa załoga w środku działa jak żywy piorunochron. Nadmiar energii kinetycznej jest natychmiast rozpraszany w ziemię przez ich bose pięty i nano-bieżnie. Czołg drży jedynie lekko, a wieża pozostaje na swoim miejscu.
  Podsumowanie: Bez bezpośredniej penetracji E-100 może jedynie "ogłuszyć" załogę lub zniszczyć optykę, ale nawet niemieckie działo kal. 150 mm nie jest w stanie zniszczyć wieży 25-tonowego czołgu IS-7 uziemionej plutonem.
  ROZDZIAŁ NR 20.
  Oczywiście, czarownica Akulina Orłowa również zmyśla i potrafi zajrzeć w naprawdę odległą przyszłość - jest superwiedźmą. I pisze na maszynie bosymi stopami.
  Snoke to piękna wojowniczka z chłopcem
  Kylo i Darth Vader kontynuowali walkę z oddziałem członków galaktycznej mafii Huth. Wszyscy trzej wojownicy biegle władali Mocą i posługiwali się mieczami świetlnymi.
  Dwóch chłopców i dziewczynka również trzasnęli bosymi palcami u stóp i posyłali pioruny w swoich przeciwników. A wszelkiego rodzaju brzydkie stworzenia topniały, dymiły i eksplodowały.
  Snoke, ta piękna wojowniczka, kopnęła niszczycielskiego pulsara bosym obcasem i zaśpiewała:
  Nie musisz być mówcą,
  Aby wyjaśnić szczegółowo...
  W imię Imperatora,
  Zabij złe hathasy!
  Darth Vader kopnął jednego z potworów w brodę swoim bosym, dziecięcym obcasem i pisnął:
  - Niech moc będzie z nami!
  Triumwirat zadziałał. Od czasu do czasu Skoke uwalniał potężne pociski.
  Cała trójka dobrze ze sobą współpracowała. Ale wtedy wróg rzucił na nich czołgi abordażowe. Trzy pojazdy, chronione polami siłowymi, próbowały zabić Sitha wiązkami laserów. Wtedy dwaj chłopcy i dziewczyna odskoczyli. Wtedy Snoke krzyknęła i gniewnie tupnęła bosą, zgrabną stopą:
  "Chłopaki, czas, żebyście i wy nauczyli się posługiwać błyskawicami Mocy! Twierdzicie, że jesteście doświadczonymi Sithami, ale wciąż nie potraficie tego zrobić!"
  Kylo wykrzyknął:
  - Czemu nie? Mogę to zrobić w ten sposób!
  Chłopiec wypuścił pioruny ze swoich bosych stóp. Darth Vader również upadł do tyłu, a śmiercionośne pioruny zaczęły strzelać z bosych stóp chłopca. Wtedy trzej Sithowie zaczęli walić w czołgi abordażowe. Skoncentrowali ogień najpierw na jednym. Pole ochronne pękło od przeciążenia, a czołg abordażowy eksplodował. Następnie przerzucili się na drugi czołg. I on również został trafiony przez połączony atak bez dalszej zwłoki i eksplodował bez oporu. Trzeci czołg abordażowy próbował uciec; najwyraźniej był kontrolowany przez brzuch Hutta. Ale został trafiony śmiercionośnym piorunem i on również nie wytrzymał i eksplodował. A raczej wybuchł płomieniami we wszystkich kolorach tęczy. I był to prawdziwie okrutny i agresywny atak.
  Snoke zauważył:
  "No i masz! W końcu, pod wpływem stresu, rozwinąłeś supermoce, których nie miałeś! A zdolność do wyzwolenia błyskawic Mocy to oznaka wysoko wykwalifikowanego Sitha!"
  Darth Vader odpowiedział:
  "Nie da się rzucać błyskawic Mocy protezami zamiast rąk. Cholera, Obi-Wan, zabrał mi znaczną część ciała!"
  Kylo zauważył:
  "Tak, pod tym względem miałem więcej szczęścia! Ale przegrałem z księżniczką Rey, która nie miała żadnego doświadczenia ani przeszkolenia w posługiwaniu się mieczem świetlnym. I to jest niesamowicie frustrujące! Nadal nie mogę sobie tego wybaczyć!"
  Darth Vader, ten bosonogi chłopiec w krótkich spodenkach, potwierdził:
  "I nie mogę sobie wybaczyć porażki z Obi-Wanem. Zawsze uważałem się za silniejszego wojownika od niego, a tym bardziej za talent!"
  Snoke zapytał ponuro:
  - A co z Lukiem Scaokerem? Chyba też z nim przegrałeś!
  Młody lord odpowiedział, tupiąc bosą, dziecięcą nogą z irytacją:
  "Byłem wtedy kaleką, z półsztucznym ciałem. Ale kiedy walczyłem z Obi-Wanem, byłem młody, pełen siły i energii. Tylko jedna ręka była sztuczna. Poza tym byłem wojownikiem. I nie powinienem był przegrać! Wręcz przeciwnie, powinienem był wygrać!"
  I triumwirat zaczął działać, by wykończyć Huttów. A mafii w imperium nie można tolerować; trzeba ją zniszczyć.
  A potem pojawił się kolejny chłopak. Był bosy, w krótkich spodenkach i całkiem przystojny, z jasnorudymi włosami. Snoke, najbardziej doświadczony ze wszystkich Sithów, czyli najbardziej zaangażowany w Ciemną Stronę Mocy, wykrzyknął:
  - Jesteś Darth Maul! Wyglądasz o wiele lepiej i bardziej ludzko niż pięćdziesiąt lat temu!
  Chłopiec z drużyny Hit, Darth Maul, krzyknął, obracając dwoma mieczami naraz i tnąc Huttów, a jego bose, dziecięce obcasy błysnęły:
  "Tak, powróciłem ze świata ciemności! I jak cudownie jest być w ciele. Liczba cztery jest trwalsza niż trzy, a my teraz tworzymy kwartet służący Imperatorowi!"
  Darth Vader zauważył:
  "Ty i ja zostaliśmy pokonani przez Obi-Wana Kenobiego! Serca domagają się zemsty - zemsta wymaga poświęcenia!"
  Chłopiec Mol wykrzyknął:
  "Prawie go pokonałem! Podstępem mnie zmusił, żebym go zabrał! A jeśli żyje, nie tylko go zabiję, ale będę go brutalnie torturował i dręczył!"
  Kylo zauważył:
  - Nie daj się ponieść! Jakże często zawodzi nas ta właśnie rzecz - nadmierna gadatliwość!
  Snoke mruknął:
  "Zdradziłeś swojego nauczyciela i zniszczyłeś moją dawną fizyczną powłokę! A jeśli nadal się na tobie nie zemściłem, wiesz dlaczego?"
  Chłopiec Sithów odpowiedział:
  - Bo stare ciało ci nie smakowało, a nowe jest lepsze?
  Dziewczyna Sithów zaprotestowała:
  "Nie! Bo nie zabiłeś mnie, bo przeszedłeś na Jasną Stronę Mocy, tylko chciałeś zająć moje miejsce. I to jest zupełnie naturalne dla Sitha i Ciemnej Strony Mocy!"
  Darth Maul zauważył:
  - Tak, to selekcja naturalna. Jej wadą jest to, że nas, Sithów, zawsze było mniej niż Jedi.
  Darth Vader wykrzyknął:
  - Ale przewyższyliśmy ich jakością!
  Kylo westchnął i powiedział:
  "Nie powiedziałbym! Ciemna strona Mocy jest potężna, zwłaszcza jeśli chodzi o destrukcję, ale jasna strona ma swoje zalety - wzajemne zaufanie!"
  Trzech chłopców i dziewczynka, uderzając bosymi stopami o ziemię, rzucili się do biegu. Zaczęli zaciekle atakować kolejny oddział Huttów i Separatystów. Niektórzy z walczących przypominali goryle o ciałach truskawek albo skrzyżowanie banana z psem. Oto niszczycielski efekt mieczy świetlnych.
  Co więcej, chłopcy Sithowie nie tylko siekali mieczami świetlnymi, ale także uwalniali błyskawice mocy z bosych palców swoich zwinnych, dziecięcych stóp.
  I zwęglili różnych kosmicznych wojowników. Wyobraźcie sobie w szczególności stworzenia w kształcie skrzyżowania papugi z ziemniakiem albo kolby kukurydzy z karaluchem. Jednak na ich tle trzej chłopcy i dziewczynka wyglądają całkiem ludzko.
  Młodzi mężczyźni w samych szortach. Ale jakże piękne są nagie torsy chłopców, z ich wyraźnie zarysowanymi, plastycznymi mięśniami. Mają wspaniałe ciała, a bycie półnagim bardzo im pasuje.
  A Snoke, dziewczyna w bikini, jest niesamowita i fajna. Ma też bardzo dobrze zarysowane mięśnie i brzuch, jasne blond włosy i czekoladową cerę.
  Tak, włosy dziewczyny Sith są tak kręcone, że przypominają płomień znicza olimpijskiego.
  I tak ten kwartet przechodzi do ofensywy. Tną mieczami świetlnymi, wystrzeliwują pioruny i ogniste, śmiercionośne pulsary z bosych stóp. I dosłownie rozdzierają na strzępy niezliczoną rzeszę galaktycznej mafii, rebeliantów, separatystów, a nawet najemników z sąsiedniej galaktyki.
  Do walki dołączają również roboty bojowe. Niektóre cyborgi są lekkie i uzbrojone w miotacze promieni, inne zaś są cięższe i masywniejsze.
  Triumwirat Sithów odbija wiązki laserowe za pomocą wiązek światła, a także specjalnych pól tworzonych przez energię emitowaną przez bose stopy chłopców i dziewcząt.
  To prawdziwy taran magii, magoplazmy i energii Mocy. Okazuje się, że nie tylko magochloriany go tworzą. Są w trakcie tego procesu, ale daleko im do jego najważniejszego znaczenia. Poziom percepcji mentalnej odgrywa tu znaczącą rolę.
  Imperator Palpatine, będąc w formie duchowej poza ciałem, stał się tak zorganizowany, że mógł powrócić. Dwukrotnie, a nawet dwukrotnie. Błyskawica Mocy zniszczyła jedynie jego fizyczną powłokę. Ale próba zniszczenia tak dobrze zorganizowanego ducha Sithów to bardzo trudne zadanie.
  Choć dla Jedi najwyższej rangi może to nie być zupełnie niemożliwe.
  Snoke zauważył to i wykrzyknął:
  - Skupmy się trochę, trzymamy się za blisko siebie!
  Trzech chłopców Sithów, z błyszczącymi gołymi obcasami - różowymi i nieubrudzonymi - poszerzało front. Tym razem czołgi strażnicze nie wyglądały tak przerażająco. Dziecięce potwory nie tylko rąbały ich mieczami, ale i ciskały śmiercionośnymi piorunami. Wytrącały ich prosto z bosych stóp.
  Darth Vader wspominał, jak biegał boso po rozpalonym piasku Tatooine, z jego podwójną gwiazdą. Dzienny upał jest tam piekielny. A bose stopy dziecka są spalone do szpiku kości. Chłopiec-wynalazca stworzył specjalny roztwór, którego używał do smarowania podeszew swoich i swojej bosej matki, aby złagodzić upał.
  A potem dotyk gorącego piasku nie był już tak bolesny dla stóp dziecka.
  Chłopiec Vader skoczył i wykonał pięciokrotne salto. Poruszał się szybko, wykazując się niezwykłymi wyczynami. Walcząc z wszelkiego rodzaju odrażającymi stworzeniami i nieludźmi, jego sumienie było spokojne. Ale kiedy przypomniał sobie zabijanie dzieci - zarówno ludzi, jak i kosmitów - poczuł głęboki ból. Zabijanie i krzywdzenie dzieci było złe; przestępcy uważali to za hańbę!
  Chłopiec podskoczył, obrócił się i nagle rzucił się i uderzył bosymi stopami w klatki piersiowe jakichś stworzeń, które wyglądały jak stary budzik z nogami i łapami.
  Kylo zauważył słodkim spojrzeniem:
  - Wow!
  Chłopiec zaczął też kopać bosymi, zwinnymi stopami.
  Młody Maul też walczy. Po długim pobycie w Piekle jest szczególnie wściekły, a jego miecze świetlne tną jak ostrza helikoptera.
  Chłopiec Sithów jest niezwykle agresywny. On również ma swoją historię. Nie jest człowiekiem, w przeciwieństwie do Kylo i Dartha Vadera, choć jego cywilizacja jest humanoidalna. I on również przeszedł próby w życiu, choć nie żył zbyt długo. A teraz jest w ludzkiej skórze.
  Palpatine był człowiekiem, ale pioruny Mocy go oszpeciły, czyniąc go mniej ludzkim.
  Ale kiedy Maul go poznał, senator został oddany na naukę Plagueisowi Mądremu, potężnemu, lecz ukrytemu Sithowi. Plagueis nie był człowiekiem, lecz należał do gatunku humanoidalnego. Eksperymentował z magochlorianami, a Anakin Skywalker był najprawdopodobniej jego dziełem.
  To Plagueis, a nieco później Palpatine, szkolili go głównie. Potem coś się wydarzyło. Obi-Wan, sprytem, przeciął ciało Maula na pół, a ten wpadł do szybu. Ciało zginęło. A potem Palpatine dobił Plagueisa. Rzeczywiście, Sithów było teraz trzech. Palpatine nie szkolił swojego ucznia od podstaw, ale skontaktował się z hrabią Duko. Był on doświadczonym i znanym Jedi, ale cechowała go nadmierna ambicja i próżność, co wykorzystał Palpatine, teraz Kanclerz Wielkiej Republiki.
  Oto jak przebiegłe intrygi tu się rozgrywały. Palpatine wszystko dokładnie obliczył: wojna domowa ogarniająca Republikę uczyniłaby go dyktatorem, a sami senatorowie, by położyć kres chaosowi i powstrzymać falę, przyznaliby mu uprawnienia nadzwyczajne. I jego kalkulacje się opłaciły!
  Chaos i chaos wojny domowej stały się tak męczące, że Senat ostatecznie ochoczo zagłosował za utworzeniem imperium. I Palpatine został cesarzem.
  Jego następnymi planami była ekspansja poza galaktykę. Aby to osiągnąć, musiał jednak stworzyć nowy supernapęd zdolny do rozwijania prędkości hiperświetlnych. Prace nad nim były w toku.
  Czego cesarz chce od ciała pięknej dziewczyny-klona?
  To pytanie jest bardzo retoryczne.
  Snoke ciąła i machała mieczami. Obracały się błyskawicznie. Wyglądało to przepięknie. Bosonoga dziewczyna agresywnie atakowała. Była opalona, a jej ciało lśniło od potu, jakby naoliwione. To była naprawdę, naprawdę fajna dziewczyna.
  A potem podskakuje i obraca się siedem razy. I bosymi obcasami uderza w potężny cybernetyczny zbiornik. Wstrząs mózgu powoduje, że się przewraca.
  Dziewczyna Sithów wykrzyknęła:
  - Za potęgę ciemnej strony mocy! Włączmy ją wszyscy natychmiast!
  Wojowniczka jest naprawdę fajna. A bosymi stopami może po prostu wystrzelić pulsar. I rozwalić całą hordę Huttów naraz.
  To dziewczyna na poziomie super i hiper.
  Snoke należała do obcej rasy. Sama spędziła trochę czasu w galaktycznej mafii, walcząc w Wojnie Domowej Republiki po stronie hrabiego Dooku. Jednak kiedy Imperator Palpatine wstąpił na tron, Snoke niechętnie wstąpiła na jego służbę. Co więcej, Darth Sidious nie tolerował w pobliżu innego wysoko zaawansowanego Sitha, postrzegając go jako niebezpiecznego rywala. Z pewnością by ją zabił. Dlatego Snoke uciekła do innej galaktyki.
  Tam założyła własny gang i zaczęła zajmować się rabunkami w kosmosie.
  Udało jej się zrabować ogromne fortuny.
  Dopiero po upadku Imperium, gdy odrodziła się Druga Republika, postanowiła powrócić. I zorganizowała swój zakon. Miała kolosalne plany, w tym stworzenie własnego imperium, najpierw w tej galaktyce, a potem poza nią.
  Udało im się również stworzyć nową broń, która pochłaniała energię gwiazd i była w stanie zniszczyć wiele planet naraz.
  Snoke nie znała litości. Działała z wielką energią.
  Znalazła ucznia, Kylo, wnuka Dartha Vadera, który również podzielał ambicje swojego ojca.
  W każdym razie ta dziewczyna Sithów wróciła pod kontrolę Imperatora i ma ciało. I używa go do hakowania i atakowania.
  Kylo, będąc bosonogim chłopcem w krótkich spodenkach i wycinającym Huttów, zauważył:
  - Choć może się to wydawać dziwne, mój dziadek jest tu ze mną! Ale to przecież tylko chłopiec, taki jak ja!
  Chłopiec Vader odpowiedział, rozprawiając się z Separatystami, którzy wciąż napierali na niego Huttami, najemnikami i rebeliantami:
  - No cóż, wnuku! Widzę, że wciąż nie zmądrzałeś! A przecież Palpatine obiecał ci tron Imperatora!
  Chłopiec Sithów odpowiedział, krojąc kilka karaluchów:
  - Obietnice i drobiazgi to głupcze szczęście! Nie, Imperator Palpatine chciał rządzić wyłącznie dla siebie!
  Chłopiec Darth Maul, mordując swoich wrogów, zanotował:
  "Ale nigdy nie aspirowałem do roli większej niż rola genialnego sekundanta! Bycie cesarzem kosmicznego imperium to w istocie ogromna odpowiedzialność!"
  Snoke wykrzyknął:
  - Ale ja się nie boję odpowiedzialności!
  A dziewczyna Sithów, z bosymi palcami u stóp, będzie chwytać i rzucać niszczycielskimi pulsarami o śmiercionośnej sile.
  Kylo zauważył z miłym spojrzeniem, kontynuując cięcie Huttów:
  - Wygląda na to, że kogoś tu brakuje...
  Darth Vader potwierdzony:
  - Hrabio Duko! Ale byliśmy wrogami! A on mi odciął rękę! Więc nie może być między nami żadnej przyjaźni!
  Trzej chłopcy i dziewczynka poszli dalej. Wszędzie leżały strzępy metalu i zwęglone zwłoki. Porozrzucane były też kawałki prętów zbrojeniowych. Wrzały jeziora stopionego metalu. Co za przerażający widok. A w oddali zamek, którego czaszki złowieszczo migotały.
  
  Snoke zauważył:
  - To ich gangsterskie gniazdo! No dalej, chłopaki, damy radę!
  Kwartet wojowników przyspieszył i walczył z furią.
  Dziewczyny-klony, które wylądowały na statku, również wzięły udział w bitwie.
  Jakie piękne są te wojowniczki. To bardzo mądry pomysł, żeby tworzyć klony w postaci płci pięknej.
  To prawda, kiedy rzędy dziewczyn z jaskrawymi fryzurami przypominają szklarnię pełną kwiatów. I walczą jeszcze lepiej niż mężczyźni.
  Kylo zauważył ze słodkim uśmiechem:
  - To jest prawdziwa płeć piękna!
  Chłopiec, z obu pięt swoich dziecięcych stóp, natychmiast wystrzelił pulsary o kolosalnej, niszczycielskiej sile. Rozbiły się one na dużym czołgu, przypominającym starożytnego "Mausa", który natychmiast stanął w płomieniach.
  Chłopiec Sithów, Darth, zauważył:
  - Bardzo dobra próba!
  I będzie też ładować swoje bose stopy pulsarem. To naprawdę twardy wojownik!
  Sithl Maul Boy pisnął:
  - Hiperpulsar!
  Młodzi wojownicy przechodzą do ofensywy. I nie boją się robota bojowego wielkości siedmiopiętrowego budynku, który wychodzi naprzeciw młodej drużynie bojowej Sithów.
  Snoke walczy zaciekle, a ona wydaje rozkazy:
  - Błyskawice mocy, uderzcie go w tory!
  A potem trzech chłopców i dziewczynka podskakują i wypuszczają śmiercionośne, prawdziwie niszczycielskie pioruny z bosych stóp swoich dzieci. Trafiają w gąsienice potwora. Ten zaczyna pękać i upadać twarzą w dół. A kilka dział laserowych, takich jak te na potężnym, przypominającym mastodonta robocie bojowym, rozpada się i topi.
  Chłopiec Sithów, Vader, wykrzyknął:
  - Hura dla naszego cesarza!
  I znów bose palce u stóp chwyciły i rzuciły potężne, śmiercionośne pulsary. I zaczęły zabijać i miażdżyć Huttów. Tak groźne się to stało.
  Maul, chłopiec z plemienia Sithów, był również bardzo walecznym i agresywnym Terminatorem. Popisywał się też swoimi zabójczymi umiejętnościami.
  Sith Kylo krzyknął i zaczął ciąć, odcinając głowy różnym kosmitom. To było niesamowite, a dzieci-potwory pracowały w sztuce wojennej. To było nie lada wydarzenie. A ci młodzi wojownicy - tacy zwinni i energiczni. Niełatwo było sobie z nimi poradzić.
  A co najważniejsze, mają ciemną stronę mocy, która żywi się zniszczeniem i dewastacją.
  A chłopcy idą dalej, zacieśniając krąg. Ich nagie torsy są tak wyrzeźbione przez mięśnie, że wydają się odlane z brązu, kołysząc się niczym fale na wodzie.
  Chłopiec Sithów, Maul, wykrzykuje:
  - Za Ojczyznę i Dartha Sidiousa!
  Oto jak agresywna stała się firma. A przecież to nie XX wiek na Ziemi. To era kosmiczna. Chociaż jakość zasobów ludzkich odegrała największą rolę podczas II wojny światowej, kiedy pojawili się legendarni wojownicy, warci całe dywizje.
  Ale tacy jak Darth Vader to cała kosmiczna armia. I uderzyli w mury zamku piorunami Mocy. I sieć ognia spowiła lufy dział laserowych. Zaczęły dymić i topić się. A w tym samym momencie eksplodował zestaw bojowy.
  I nastąpił huk, a z eksplodującej głowicy nuklearnej wyłoniły się całe grzyby.
  Chłopcy i dziewczynka zostali mocno wstrząśnięci i stracili równowagę.
  Upadli na plecy i zaczęli kopać swoje bose, różowe stopy.
  Wtedy przystojny Sith podskoczył. I znowu puścili pioruny, a potem wzbili się w powietrze. To było naprawdę fajne. Naprawdę wszystko podpalili i dosłownie rozerwali wrogów na strzępy.
  Darth Vader wykrzyknął:
  - Ultra, hiper moc!
  Kylo całkowicie się z tym zgodził, a jego dziecięca, zaostrzona noga wyemitowała śmiercionośny pulsar:
  - Z nami będzie wielkie zwycięstwo!
  Chłopiec Mol mruknął:
  - Wielkości kwazara!
  I oni również rozpętali lawinę morderczej, niepowtarzalnej zagłady na swoich przeciwnikach! To byli prawdziwi superbohaterowie. A dziewczyna, która im towarzyszyła, była po prostu niesamowita. Cóż to była za waleczna drużyna.
  Snoke zauważył, wycinając najemników-kosmitów wyskakujących ze szczelin:
  "Jestem jedynym z was, który jest starszy od Palpatine"a. A Kylo to szczeniak w porównaniu ze mną!"
  Chłopiec Sithów obraził się i tupnął swoją dziecięcą, bosą, opaloną stopą:
  - Daj spokój z takimi wyrażeniami!
  Dziewczyna Sithów warknęła:
  - Chcesz mnie zabić? Już raz próbowałeś!
  Kylo mruknął i zauważył:
  Księżniczka Rey jest wyjątkowa! Nie jest może jakąś pięknością, ale ma w sobie coś tak wyjątkowego i czarującego!
  Snoke odpowiedziała, szczerząc dziewczęce kły:
  - Nie dość, że jej dziadek miał najstraszniejszego Sitha w historii, to jeszcze jej matka była córką Dartha Vadera!
  Chłopiec Vader był zaskoczony:
  - A co, ja też mam córkę?
  Dziewczyna Sithów skinęła głową:
  - Oczywiście! Ale czyż taki przystojny młodzieniec jak ty, silny i porywczy, nie sypiał z dziewczynami?
  Darth Vader skinął głową:
  - Oczywiście! Z naturą nie da się walczyć! Młode, zdrowe ciało domaga się dziewczęcego ciała!
  Kylo wykrzyknął:
  - Więc łączy nas ta sama krew! Dlatego od samego początku czułem braterskie uczucie!
  Snoke zauważył ostro:
  - Ale zabiłeś swojego ojca! A potem prawie zabiłeś swoją matkę!
  Chłopiec Sithów warknął:
  - To była konieczna ofiara złożona ciemnej stronie Mocy!
  Kwartet Sithów ponownie wzbił się w powietrze i rzucił na wroga kaskadę błyskawic Mocy, przypominającą huragan. Są bardzo agresywni, a potężne uderzenie czarnej energii naprawdę im pomaga.
  I kilka zębów zamka odłamało się i spadło. Uderzyły w płytę pancerną, przebiły ją i stanęły w płomieniach.
  Chłopiec Sithów, Maul, podskoczył i pisnął:
  - Co za bzdura!
  A oczy dzieci-terminatora zabłysły. To był naprawdę wojownik najwyższej klasy.
  Chociaż wszyscy trzej chłopcy są bardzo wartościowi. A Darth Vader był szczególnie wyjątkowy. I to takie cudowne, gdy twój potężny duch jest w ciele dziecka. Czujesz, jak energia dosłownie w tobie płynie.
  Wspaniale jest mieć supermoce. A ty jesteś takim młodym i wyjątkowym wojownikiem. Chociaż są pewne podobieństwa do innych wojowników. A ich kwartet działa naprawdę słabo. Wejście do samego zamku jest niebezpieczne. Pełno w nim wszelkiego rodzaju podstępnych pułapek. Ale zniszczenie go z dystansu - to jest niesamowite i fajne!
  I atakują tę fortecę promieniami śmierci, błyskawicami i pulsarami.
  W tym samym czasie dziewczyna Sithów, Snoke, zaczęła emitować hologramy. I wyglądało to przepięknie. A te hologramy przybierały postać dziewczyn w bikini. Naprawdę pięknych dziewczyn. Z bujnymi włosami w różnych kolorach.
  A holograficzne dziewczyny, w przeciwieństwie do zwykłych klonów reprezentujących płeć piękną, nosiły różnorodną biżuterię i kosztowności. Czyż to wszystko nie było super?
  Darth Vader zauważył zirytowany:
  - Cholera, Obi-Wan! Odebrał mi radość z kochania dziewczyn! A one są takie piękne!
  Chłopiec Sithów, Kylo, strzelając do zamku, zaćwierkał:
  Dziewczyny występują w różnych formach,
  Biały, niebieski, czerwony...
  I wszyscy chcą tego jednakowo,
  Być albo nie być ślepą prorokinią!
  Chłopiec Sithów, Maul, wyraził sprzeciw:
  - Nie! Dar proroctwa jest jednym z najcenniejszych, zarówno dla Sithów, jak i Jedi. Ale przyszłość jest niejasna! A gdybym wiedział, gdzie upadnę, położyłbym słomę!
  Dziewczyna Sithów, Snoke, wykrzyknęła:
  "Tak, to nasze wielkie zadanie! Znaleźć dla siebie dar, zdobyć coś cennego! Nie ma sensu ulegać wrogom ani okazywać słabości!"
  Kwartet ostrzelał zamek jeszcze raz. Działa rozmieszczone na cytadeli zamilkły. Poskręcane i zdeformowane resztki ich luf dymiły.
  I wszelkiego rodzaju stwory zaczęły krążyć. Tym razem próbowały zaatakować kwartet Sithów z powietrza. A potem najpierw nadleciały szczurokomary. To bardzo paskudne i dość duże stworzenia. I próbują zrzucić bombę z lotu nurkowego na młodą drużynę w błyskawicznym ataku.
  Ale trzej chłopcy i dziewczynka podskoczyli i bosymi stopami wystrzelili piorun o śmiercionośnej sile, a ognista pajęczyna oplątała te skrzydlate, dość paskudne stworzenia. To prawdziwie niszczycielski efekt o kolosalnej mocy.
  I to było tak, jakby były to szczurołaki, które wleciały w pochodnię.
  Snoke roześmiał się i zaśpiewał:
  Jeden, dwa, trzy,
  Zgiń, łysy diable!
  Cztery, osiem, pięć -
  Zabij orków!
  Są tacy zabawni i, powiedzmy, niesamowici, i nie ma nikogo fajniejszego od nich. Może jakiś Jedi, który też stał się chłopcem, pochwali się swoimi niesamowitymi umiejętnościami!
  Darth Vader zauważył:
  - Przypominamy, że baterie przeciwlotnicze są niesamowicie potężne!
  Kylo dodał z uśmiechem:
  Gry komputerowe były kiedyś naprawdę popularne! I miały laserowe działa przeciwlotnicze, które z łatwością mogły zestrzelić nawet samoloty z bronią jądrową. To było naprawdę niesamowite!
  Singh Boy Mol dodał:
  - Można powiedzieć, że jest hiperkwazarowy!
  A młody zespół dodał do tego kakofonii. Po szczurołakach do ataku ruszyły również kretopszczoły. To również dość niebezpieczne hybrydy.
  A starcie z piorunami było jeszcze bardziej krwawe i zaciekłe. To była prawdziwa bitwa tytanów.
  Snoke zauważyła, cofając się nieznacznie, by zebrać siły i uderzając wroga jeszcze mocniej:
  - Nasza siła będzie tylko rosła!
  Darth Vader syknął, uwalniając błyskawice ze swoich dziecięcych stóp:
  Jeden, dwa, trzy,
  Rozerwij łysego gościa!
  Cztery, osiem, pięć,
  Zabić niedźwiedzie!
  Więc ich kwartet ciężko pracował. I naprawdę mu się udało. To był pokaz kolosalnej i wyjątkowej siły.
  Chłopiec Kylo zaśpiewał z entuzjazmem:
  To znaczy żyć pięknie,
  Oznacza to życie z godnością...
  Nasza bohaterska siła,
  Siła ducha i silna wola!
  ROZDZIAŁ NR 21.
  Chłopiec i dziewczynka Jedi, Anakin i Azalea, zostali zmuszeni do ponownej walki.
  Tym razem ich przeciwnikiem było skrzyżowanie nietoperza i tygrysa.
  Chłopiec i dziewczynka weszli na arenę boso. Trzymali miecze nie ze światła, lecz z bardzo mocnego metalu, zaostrzone na ostro.
  Co więcej, lewe ramię dzieci było osłonięte ochraniaczami. Ich przeciwnik był jednak wielkości tygrysa ussuryjskiego - miał tułów i trzy ogony, ogromne skrzydła przypominające nietoperza i charakterystyczne uszy z lokalizatorem. A jego łapa też nie była typowo tygrysia - trzymał w niej ciężki topór.
  I rzuca się w locie, spadając na młodego Jedi. Dzieci odskakują ze wszystkich stron. Ich gołe, opalone nogi przemykają obok.
  Latający tygrys spada i próbuje zahaczyć chłopca toporem. Dziecko podskakuje i przecina ścięgno potwora. Stwór krzywi się od ciosu, a z jego ciała kapie trująca, zielona krew.
  Ale siekiera wciąż jest w jej rękach. Azalea woła:
  - Nie spiesz się! Wymęczmy go! My też będziemy pracować dla publiki!
  Anakin zgodził się z tym:
  - Będziemy walczyć, chłopaki! Zmiażdżymy wszystkich i posiekamy na kawałki!
  Młodzi wojownicy zaczęli skakać i wirować, ich ostre miecze nieustannie drapały skrzydła tygrysa. To był bardzo sprytny ruch.
  Azalea ćwierkała:
  Ścigamy się w kółko, rozbrykane konie,
  W tej bitwie królowe pól...
  Bądźmy szczerzy - nas nie złapią.
  Zabij tego parszywego potwora!
  Anakin także odskoczył i zagruchał:
  Niech Pan nam pomoże,
  On jest z nami na zawsze duchem...
  Nasze ciało jest młode,
  Nie bez powodu jesteśmy ludźmi!
  A dzieci kontynuowały walkę i drapanie, dźgając przeciwników mieczami, a nawet od czasu do czasu uderzając bosymi stopami. Wystrzeliwanie impulsów mocy w potwora jest niebezpieczne; lepiej ukryć swoje umiejętności.
  Anakin walczy, ale jednocześnie uważa, że niski wzrost daje mu dużą przewagę. Gdyby podczas II wojny światowej zamiast Mausa naziści zbudowali działo samobieżne E-10 o wysokości zaledwie metra, byłaby to supermaszyna. I trudno byłoby ją trafić. Zwłaszcza Hitler nie docenił jej możliwości. I z jakiegoś powodu fascynowały go czołgi Maus, mimo że czołg o niskiej sylwetce jest o wiele bardziej praktyczny niż wysoki.
  Chłopiec Jedi nawet uznał to za zabawne. I uświadomił sobie, że Palpatine i Hitler mieli ze sobą wiele wspólnego. To samo żarliwe pragnienie władzy absolutnej, to samo pragnienie podboju i ekspansji terytorialnej. I to patologiczne okrucieństwo. Tak, ten Hitler był twardzielem, choć pod innym względem był też złym człowiekiem. Mógł podbić cały świat, ale otruł się trutką na szczury.
  A tak przy okazji, zastanawiam się, czy Imperator Palpatine mógłby wydobyć duszę Hitlera z Piekła i wszczepić ją klonowi? Adolf umarł dawno temu. I jasne jest, że jego powrót do serii będzie trudniejszy.
  Azalea, wyczuwając jego myśli, zauważyła:
  - No cóż, nawet jeśli taki łajdak jak Hitler wróci, i tak go pokonamy! Bo dobro zawsze zwycięża nad złem!
  Anakin odpowiedział:
  - Nie zawsze! A Palpatine'owi udało się pokonać Mistrza Yodę!
  Dziewczyna zaśpiewała w odpowiedzi:
  Wiesz doskonale,
  Bez większej wskazówki...
  Że dobro jest silniejsze od zła,
  W rzeczywistości i w bajce!
  Chłopiec Jedi zauważył:
  Ale Czyngis-chan, uosobienie uniwersalnego zła, pozostał niezwyciężony! Nikt nie złamał mu kręgosłupa!
  Azalea odpowiedziała, ponownie tnąc skrzydło potwora.
  - Ale przegrał moralnie i jego imperium się rozpadło!
  Dzieci kontynuowały siekanie myszy tygrysiej. Straciwszy dużo krwi, potwór już zwalniał. Po kolejnym potężnym ciosie chłopca, potwór upuścił siekierę.
  A potem Jabba the Hutt dał sygnał do przerwania walki. Najwyraźniej chciał uratować tę bestię.
  Dzieciaki zostały odciągnięte na lassach, ale każde z nich dostało nagrodę. To była prawdziwa walka. Nagroda była skromna, po paczce cukierków na osobę. Była to jednak prawdziwa czekolada, a nie syntetyczna - a przynajmniej za to dziękuję. Walka, choć krótka, była dość łatwa, a dzieciaki nawet nie zadrapały.
  Po czym Anakin i Azalea usiedli na krześle. Dwójka dzieci wygodnie się rozsiadła. Chłopiec sięgnął po cukierka, ale dziewczynka zauważyła:
  - Nie boisz się, że zostaniemy otruci?
  Anakin odpowiedział:
  "Jesteśmy mali, ale jesteśmy świetnymi wojownikami! Zabicie nas to jak zarżnięcie kury znoszącej złote jaja! Jabba jest praktyczny i kocha pieniądze!"
  Azalea skinęła głową:
  - Okej, przekonałeś mnie! Ale nadal jestem trochę głodny.
  A dzieci z przyjemnością zajadały się czekoladkami z miodem i powoli je delektowały.
  A walki gladiatorów trwały dalej. W jednej z nich brała udział kobra z nogami i konik polny w skorupie żółwia. Walka kosmitów jest naprawdę interesująca.
  Azalea westchnęła i zauważyła.
  - Trudno w to uwierzyć, ale kiedyś ludzie byli ograniczeni do jednej planety. I było tam strasznie ciasno!
  Anakin skinął głową na znak zgody:
  - Tak, zgadza się! I dlatego ciągle toczyli wojny! Byli wtedy Napoleon i Tamerlan, i wielu innych. I toczyli krwawe bitwy, z zawrotną prędkością, choć nie na skalę kosmiczną!
  Dziewczyna Jedi zauważyła:
  - To prawda! To jest tragedia: ludzie nigdy nie są zadowoleni z tego, co mają, i chcą więcej! A to prowadzi do wojen i zniszczenia!
  Chłopiec Jedi zaprotestował:
  - Ale to właśnie niezadowolenie z tego, co istnieje, napędza rozwój postępu naukowego i technicznego, i... Nawiasem mówiąc, postęp w czasach republiki faktycznie wyhamował, a to właśnie cesarstwo go pobudziło!
  Azalea zauważyła z uśmiechem:
  - Co za brzydka ostroga! Ale lepsze to niż nic!
  Dzieci nadal obserwowały bitwę. Tymczasem Anakin próbował dostroić falę telepatyczną, aby odczytać myśli członków różnych klanów mafijnych.
  Oto jeden z nich, przypominający hybrydę hipopotama stojącą na dwóch nogach, ale z dużymi uszami słonia, potajemnie flirtujący z agentami Imperium. Najwyraźniej mafia nie jest w stanie przeciwstawić się Flocie Gwiezdnej. Ale reżim Palpatine'a jest totalitarny i nie toleruje rywalizacji o władzę i zasoby. Wygląda więc na to, że będą musieli albo sprzymierzyć się z rebeliantami i separatystami, albo spróbować negocjować ze zdradzieckim imperium. Ta druga opcja ma jednak marne perspektywy, ponieważ galaktyczna mafia albo zostanie całkowicie zmiażdżona, albo zmuszona do przejścia na system totalitarny.
  Perspektywy bandytów są ponure. Trzeba przyznać, że Imperator Palpatine miał częściowo rację: dobro i zło to pojęcia względne.
  I nie chodziło tylko o złe rzeczy w imperium zbudowanym przez Sithów. Na przykład, przestępczość została wykorzeniona, zaprowadzono porządek i zwiększono bezpieczeństwo. Przemysł rozwijał się i rozwijał. Kiedy cała galaktyka funkcjonuje jak jeden mechanizm, łatwiej jest zwiększać produkcję zgodnie z planem.
  Więc tutaj rebelianci mogą nie mieć we wszystkim racji.
  Jeśli nie wliczymy pewnych ekscesów, jak zniszczenie całej planety Aldebaran strzałem z Gwiazdy Śmierci, to może w imperium nie byłoby tak źle.
  Nawet Anakin, będąc bystrym chłopcem, zastanawiał się, czy ich opór nie poszedł na marne. W końcu może lepiej byłoby, gdyby nad całą galaktyką sprawowała władzę jedna władza, zamiast marnować zasoby w licznych wojnach i bratobójczych walkach.
  Ale czy republiki były rzeczywiście idealne? Nic nie jest idealne. W przeszłości planeta Ziemia była domem dla wielu państw. O panowanie nad światem walczyli różni zdobywcy. Prawdopodobnie pierwszym, który próbował podbić cały zamieszkany świat, był perski król Kserkses, który zaatakował Grecję z ogromną armią.
  To prawda, że szacunki Greków dotyczące liczebności jego armii, wynoszące 1 700 000, są mocno przesadzone. Ale i tak była ona dość liczna. Kserkses, podbiwszy Grecję, chciał ruszyć na Rzym i Kartaginę. Chociaż Rzym nie był jeszcze potężnym państwem, Kartagina już była silna. A zatem aż do Słupów Heraklesa, a być może nawet do Galii, która nie miała jeszcze własnego państwa. A na wschodzie, do Indii i Chin. Plany Kserksesa zostały jednak pokrzyżowane przez uparty opór Greków.
  Potem przyszedł Aleksander Wielki. Ale nie dożył nawet trzydziestu trzech lat, mimo że miał wielki potencjał. Kalifat arabski był również potężnym imperium, ale upadł, podobnie jak Imperium Czyngis-chana. To ostatnie było najrozleglejszym z kontynentalnych imperiów. Gdyby Czyngis-chan był nieśmiertelny, podbiłby cały świat. Imperium Osmańskie było również ogromne, podobnie jak Imperium Hiszpańskie... Napoleon podbił Europę... A najrozleglejszym imperium w historii ludzkości było Imperium Brytyjskie, które rozciągało się od bieguna do bieguna. I słońce nad nim nigdy nie zachodziło. Zarówno Hitler, jak i Stalin mieli czysto matematyczną szansę na dominację nad światem. Ale Hitler przegrał, a Stalin umarł.
  Gdyby Stany Zjednoczone nie stworzyły bomby atomowej, a Stalin dożył dziewięćdziesięciu lat, czy ZSRR rozpocząłby III wojnę światową przeciwko Zachodowi?
  To jedno z najbardziej kontrowersyjnych pytań w futurologii historycznej. Aby na nie odpowiedzieć, musimy wziąć pod uwagę nie tylko charakter Stalina, ale także stan gospodarki i sił zbrojnych ZSRR w latach 50. XX wieku.
  Większość historyków zgadza się, że pełnoskalowa wojna na gorąco była mało prawdopodobna. Oto dlaczego:
  1. Czynnik "blefu nuklearnego"
  Gdyby Stany Zjednoczone nie opracowały bomby, ZSRR nie miałby motywacji do rozwijania swojego programu nuklearnego w tak szybkim tempie. Nie oznacza to jednak, że Stalin wrzuciłby czołgi do kanału La Manche. Do 1945 roku ZSRR był wyczerpany:
  Katastrofa demograficzna (utrata milionów mężczyzn w wieku produkcyjnym).
  Zniszczona europejska część kraju.
  Społeczeństwo jest niesamowicie zmęczone wojną.
  2. Strategia Stalina: "Pokój poprzez ekspansję wpływów"
  Stalin był politykiem niezwykle ostrożnym (pragmatykiem, a nie awanturnikiem). Jego taktyka nie polegała na bezpośredniej agresji na Stany Zjednoczone, lecz na:
  Utworzenie "strefy buforowej" w Europie Wschodniej.
  Wsparcie dla ruchów komunistycznych w krajach zachodnich (Francja, Włochy).
  Lokalne konflikty z rąk innych (jak w Korei).
  Gdyby dożył 90 lat (przed 1968 r.), najprawdopodobniej kontynuowałby politykę "zimnego wyczerpania", czekając na kryzys gospodarczy na Zachodzie, zamiast angażować się w bezpośredni konflikt.
  3. Dlaczego wojna mogła się rozpocząć (ryzyko)
  Trzecia wojna światowa mogła wybuchnąć jedynie w wyniku fatalnego błędu lub nadmiernej wiary w wyższość broni konwencjonalnej:
  Pięść Pancerna: Bez odstraszania nuklearnego radzieckie armie pancerne w Niemczech cieszyły się absolutną przewagą liczebną. Pokusa "wyzwolenia" Europy w ciągu dwóch tygodni była ogromna.
  Konwencjonalny wyścig zbrojeń: Ogromne wydatki na zbrojenia mogą ostatecznie doprowadzić do sytuacji "albo będziemy walczyć, albo gospodarka się załamie".
  4. Czynnik wewnętrzny
  Na początku lat 50. otoczenie Stalina (Beria, Chruszczow, Malenkow) zrozumiało już, że kraj nie wytrzyma kolejnej wielkiej wojny. Długie życie Stalina mogło doprowadzić nie do agresji zewnętrznej, ale do głębokiej stagnacji wewnętrznej i nasilenia represji, co dodatkowo osłabiłoby potencjał militarny kraju.
  Podsumowanie: Bez amerykańskiej bomby atomowej świat byłby o wiele bardziej niestabilny, ale Stalin zbyt cenił swoją władzę i osiągnięte rezultaty, by ryzykować wszystko w kolejnej wojnie globalnej. Prawdopodobnie bylibyśmy świadkami przedłużającej się wojny okopowej w Azji i Europie, gdyby nie doszło do decydującego ciosu.
  Chcesz zobaczyć, jak mogłaby wyglądać mapa Europy, gdyby w 1948 r. rzeczywiście doszło do "szarży pancernej" (Operacja Nie do pomyślenia, odwrócona)?
  Bitwy na arenie były zróżnicowane. Dzieci nie zostały jeszcze wezwane, a Anakin miał okazję rozważyć alternatywne ścieżki rozwoju ludzkości w odległej przeszłości, gdy cała ludzkość była ograniczona do jednej planety.
  Ale czy nie po to Stalin zbudował ogromną flotę, żeby podbić USA?
  Pogląd, że Stalin zbudował flotę specjalnie po to, by podbić Stany Zjednoczone, jest popularnym, ale historycznie nieścisłym, nadmiernym uproszczeniem. Program "Dużej Floty Morskiej i Oceanicznej" istniał, ale jego cele były inne.
  Oto dlaczego flota nie miała wylądować w Ameryce:
  Koncepcja obronna ("Twierdza Morska"):
  Głównym zadaniem pancerników i ciężkich krążowników klasy Sowiecki Sojuz było uniemożliwienie wrogim flotom dotarcia do wybrzeży ZSRR. Stalin panicznie obawiał się lądowania zachodnich aliantów na Krymie lub na północy (pamiętając interwencję z lat 1918-1922). Flota miała służyć jako mobilna artyleria nadbrzeżna.
  Techniczna niemożność zdobycia USA:
  Podbój Stanów Zjednoczonych wymagał nie tylko pancerników, ale także kolosalnej floty desantowej i, co najważniejsze, lotniskowców. W tamtym czasie ZSRR nie posiadał ani jednego lotniskowca, nawet w wersji realnej. Bez przewagi powietrznej na środkowym Atlantyku, każda flota zostałaby zatopiona przez amerykańskie samoloty bazujące na lotniskowcach na długo przed dotarciem do Nowego Jorku.
  Status supermocarstwa:
  Dla Stalina potężne okręty były kwestią prestiżu. Uważał, że potęga nie może być uważana za taką bez ciężkich okrętów na oceanie. Były one narzędziem dyplomacji i "pokazywania bandery", a nie prawdziwym instrumentem transoceanicznej agresji.
  Priorytet sił lądowych:
  Stalin był strategiem lądowym. Rozumiał, że siła ZSRR tkwi w armiach pancernych. Budowa okrętów wojennych pochłonęła ogromne środki, które można było przeznaczyć na lotnictwo i pojazdy pancerne. Dlatego po jego śmierci Chruszczow niemal natychmiast złomował niedokończone pancerniki i krążowniki, uznając je za bezużyteczne w epoce atomowej.
  Podsumowując: Stalin pragnął floty, która zmusiłaby Zachód do respektowania granic ZSRR i strachu przed nimi, ale był na tyle pragmatyczny, by rozumieć, że dopłynięcie do Waszyngtonu i zdobycie ich wraz z Czerwoną Flotą w latach 50. było fizycznie niemożliwe.
  Chcesz poznać parametry pancernika Sowiecki Sojuz, najambitniejszego i najdroższego okrętu programu Stalina, który nigdy nie został ukończony?
  Anakin zaśmiał się i zaśpiewał:
  - Stalin to chwała wojskowa,
  Stalin naszej młodości, ucieczka...
  Walcząc i zwyciężając pieśnią,
  Nasi ludzie idą za Stalinem!
  Azalea szepnęła:
  - Jeśli chcesz śpiewać, śpiewaj dla siebie! Inaczej przyciągniesz zbyt wiele niechcianej uwagi!
  Chłopiec Jedi zamilkł i znów zaczęli wspominać chwalebną przeszłość:
  Po Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej ZSRR charakteryzował się wysokim wskaźnikiem przyrostu naturalnego. Czy Stalin mógł zdecydować się na wojnę w latach sześćdziesiątych, gdyby Stany Zjednoczone nie dysponowały wówczas znaczną liczbą broni jądrowej?
  To niezwykle interesujący scenariusz historii alternatywnej. Aby zrozumieć, czy Stalin zdecydowałby się na wojnę w latach 60., musimy porównać jego zasoby demograficzne, technologię wojskową i strategię osobistą.
  Oto główne czynniki, które mogłyby zadecydować o realności takiej wojny:
  1. Czynnik demograficzny: "Złote pokolenie"
  Masz rację, po wojnie ZSRR odnotował kompensacyjny wzrost wskaźnika urodzeń. W połowie lat 60. pokolenie urodzone pod koniec lat 40. osiągnęło wiek poboru.
  Źródło: To miliony młodych ludzi, którzy osobiście nie zaznali koszmaru 1941 roku, lecz wychowali się w kulcie zwycięstwa.
  Problem: Mimo wysokiego wzrostu populacji, ZSRR stracił w II wojnie światowej około 27 milionów ludzi, z czego wielu stanowili mężczyźni w wieku rozrodczym. Spadek demograficzny był nadal widoczny. Stalin, pragmatyk, rozumiał, że kolejna wojna totalna może całkowicie zniszczyć pulę genową narodu.
  2. Technologiczny ślepy zaułek bez broni jądrowej
  Bez broni nuklearnej wojna staje się niekończącą się bitwą na wyniszczenie, podobną do II wojny światowej, tyle że z użyciem samolotów odrzutowych i pocisków.
  Pułapka logistyczna: Armia Radziecka mogła podbić Europę w ciągu kilku tygodni (radzieckie siły pancerne w latach 60. były idealne - czołgi T-54/55 i T-62 przewyższały swoje zachodnie odpowiedniki). Ale jak podbić Stany Zjednoczone?
  Bez przewagi na morzu i potężnej floty desantowej (której ZSRR nie posiadał), wojna utknęłaby w martwym punkcie na Atlantyku. Stalin nie lubił wojen, których nie dało się zakończyć zdecydowanym zwycięstwem na lądzie.
  3. Gospodarka kontra ideologia
  W latach 60. XX wieku gospodarka ZSRR zaczęła wymagać reform. Model Stalina faworyzował mobilizację, ale długotrwałe utrzymywanie 5-milionowej armii (niezbędnej do agresji na Zachód) wyczerpywało zasoby.
  Gdyby Stalin dożył 90 lat, stanąłby przed takim samym wyborem jak jego następcy: albo wyżywić ludzi i budować domy, albo bez końca gromadzić siły na potrzeby hipotetycznego ataku.
  4. Postać "późnego" Stalina
  Historycy zauważają, że na początku lat 50. Stalin stał się jeszcze bardziej podejrzliwy i ostrożny.
  Jego strategia w wojnie koreańskiej (1950-1953) pokazała, że był skłonny wspierać konflikty za pośrednictwem innych podmiotów, ale jednocześnie obawiał się bezpośredniej konfrontacji ze Stanami Zjednoczonymi, która mogłaby przerodzić się w niekontrolowany konflikt.
  W latach 60. XX wieku 85-90-letni Stalin najprawdopodobniej byłby skupiony na utrzymaniu władzy w kraju i wzmocnieniu "obozu socjalistycznego" zamiast na awanturniczej kampanii za granicą.
  Wynik
  Najprawdopodobniej III wojna światowa w latach 60. nie wybuchłaby z inicjatywy ZSRR, nawet gdyby dysponował on nadwyżką żołnierzy. Stalin zbudowałby "Twierdzę ZSRR", odizolowaną od świata i oczekującą wewnętrznego upadku kapitalizmu. Wojna byłaby możliwa tylko wtedy, gdyby Zachód zdecydował się na atak wyprzedzający, czując się zagrożony sowiecką przewagą demograficzną i pancerną.
  Czy uważasz, że stalinowski ZSRR mógłby wygrać wyścig gospodarczy z Zachodem w latach 60. bez przejścia do "odwilży" i reform?
  Anakin ćwierkał:
  - Myślę, że totalitaryzm jest skuteczniejszy niż chaos!
  Azalea wyraziła sprzeciw:
  - Demokracja i tak pokona faszyzm!
  Anakin zjadł czekoladowego cukierka.
  I kontynuował swoje rozumowanie!
  Czy uważasz, że stalinowski ZSRR mógłby wygrać wyścig gospodarczy z Zachodem w latach 60. bez przejścia do "odwilży" i reform?
  Czy uważasz, że stalinowski ZSRR mógłby wygrać wyścig gospodarczy z Zachodem w latach 60. bez przejścia do "odwilży" i reform?
  Najprawdopodobniej nie. Model ekonomiczny Stalina był idealnym narzędziem do "przełomu" i przetrwania w wojnie totalnej, ale miał poważne wady, jeśli chodzi o pokojową konkurencję w okresie rewolucji naukowej i technologicznej lat 60. XX wieku.
  Oto główne powody, dla których wygranie wyścigu było mało prawdopodobne:
  1. Problem "wału" a jakość
  System Stalina był rozległy: koncentrował się na ilości (tony surówki, kilometry walcowanej stali, czołgi). W latach 60. XX wieku świat przeszedł do fazy intensywnego rozwoju - w mikroelektronice, chemii i instrumentach precyzyjnych.
  Centralnie zaplanowany system nie byłby w stanie skutecznie zarządzać milionami małych innowacji.
  Gdyby nie zachęty rynkowe lub przynajmniej decentralizacja ("odwilż"), fabryki nadal produkowałyby przestarzałe produkty, ignorując postęp technologiczny.
  2. Wyczerpywanie się zasobów ludzkich
  Wzrost potęgi Stalina opierał się na przesiedleniu milionów ludzi ze wsi do miast i ich bezinteresownej (i często przymusowej) pracy.
  W latach 60. XX wieku zaczęło brakować "tanich rąk do pracy" na wsiach.
  Aby dalej się rozwijać, konieczne było zwiększenie wydajności poprzez komfort i motywację pracowników. Model stalinowski, z jego surową dyscypliną i priorytetem przemysłu ciężkiego nad konsumpcją, nie mógł zaoferować ludziom standardu życia porównywalnego z zachodnim "społeczeństwem konsumpcyjnym".
  3. Izolacja technologiczna
  Zachód dokonał wielkiego skoku w latach 60. XX wieku dzięki globalnemu handlowi i wymianie idei.
  Polityka Stalina zmierzająca do autarkii (samowystarczalności) i izolacji skazała ZSRR na nieustanne "nadrabianie zaległości".
  W kontekście odwiecznych poszukiwań "wrogów ludu" wśród naukowców (jak to miało miejsce w przypadku genetyki i cybernetyki), przełomowe gałęzie przemysłu zostałyby po prostu stłumione przez ideologię.
  Wynik
  ZSRR pozostałby supermocarstwem z potężną armią, ale pod względem ekonomicznym przekształciłby się w gigantyczną "fabrykę wojskową", produkującą coraz więcej broni, podczas gdy ludność żyłaby w niedoborach. Wygrana w wyścigu z elastycznym, innowacyjnym Zachodem w takich warunkach byłaby fizycznie niemożliwa - system po prostu by skostniał.
  Czy uważasz, że gdyby Beria pozostał u władzy, byłby w stanie przeprowadzić "chińską wersję" reform (rynek pod kontrolą KGB) w latach 50. i w ten sposób uratować system?
  Ale czyż za czasów Stalina nie produkowano najlepszych czołgów, samolotów i wielu innych rzeczy na świecie, nawet komputerów Lebiediewa?
  Masz absolutną rację: system stalinowski był mistrzem w koncentrowaniu zasobów na przełomowych obszarach. Kiedy państwo stawiało sobie za cel "wyprodukowanie najlepszej broni na świecie", często go osiągało.
  Jednakże tutaj tkwi główny paradoks tamtej epoki:
  1. Zjawisko "szczytów" (czołgi i samoloty)
  ZSRR rzeczywiście stworzył arcydzieła:
  Czołgi: T-34 i IS-2 były wzorcami swoich czasów pod względem połączenia siły ognia i pancerza.
  Lotnictwo: Ła-7 i Jak-3 niczym nie ustępowały najlepszym zachodnim myśliwcom.
  Komputery: Komputery MESM i BESM Siergieja Lebiediewa z początku lat 50. dorównywały wynalazkom europejskim, a nawet je wyprzedzały.
  Ale to były zwycięstwa "na styk". Gospodarka Stalina działała jak gigantyczny lej: gromadziła najlepszych naukowców w szaraszkach i biurach projektowych, dając im nieograniczone zasoby, ale odcinając ich od reszty społeczeństwa.
  2. Dlaczego to nie pomogło wygrać Wyścigu Lat 60.?
  Wyścig gospodarczy to nie tylko wybór najlepszego czołgu, ale także średni poziom technologii w kraju.
  Problem z wdrożeniem: ZSRR mógł stworzyć genialny prototyp komputera, ale nie mógł go produkować masowo na potrzeby fabryk, banków ani szkół. Technologia pozostała "zamknięta" w sektorze wojskowym.
  Cybernetyka to "pseudonauka": Pod koniec lat 40. XX wieku ideologiczna machina zaczęła miażdżyć genetykę i cybernetykę. Podczas gdy Lebiediew budował BESM, oficjalna propaganda nazywała komputery "dziwką imperializmu". Spowodowało to fatalne opóźnienie w myśleniu menedżerów.
  Krajowa porażka: Podczas gdy ZSRR budował najlepsze na świecie rakiety, nie był w stanie zapewnić swoim obywatelom wysokiej jakości obuwia, mieszkań ani leków. Zachód na tym skorzystał, ponieważ jego technologie wojskowe (radary, silniki odrzutowe, tranzystory) natychmiast przeniosły się do sektora cywilnego, generując zyski, które z powrotem płynęły do nauki.
  3. Limit zasobów
  Stalin zbudował gospodarkę mobilizacyjną. Jest ona skuteczna, gdy chodzi o wygranie wojny lub odbudowę Dniepruskiej Elektrowni Wodnej. Jednak w latach 60. świat przeszedł na gospodarkę konsumpcyjną i mikroelektronikę.
  Produkcja milionów mikroprocesorów nie wymaga zamówień ani realizacji, ale tysięcy prywatnych inicjatyw, swobody eksploracji i skomplikowanej logistyki. Model Stalina, z jego "planem wolumenowym" (kiedy fabryka opłaca się produkować ciężkie i proste przedmioty zamiast złożonych i lekkich), po prostu nie został zaprojektowany do tak delikatnej pracy.
  Podsumowując: ZSRR mógł zbudować najlepszy statek kosmiczny na świecie, ale nie potrafił zbudować gospodarki, która byłaby w stanie "wyżywić" ten statek w dłuższej perspektywie, nie powodując przy tym niedoborów chleba.
  Czy uważasz, że gdyby Stalin nie zwolnił genetyków i cybernetyków, ZSRR stałby się światowym liderem w dziedzinie IT już w latach 50.?
  ROZDZIAŁ NR 22.
  Księżniczka Rey również miała tym razem dostęp do jasnej strony Mocy. Głównym centrum i źródłem ciemnej strony jest duch Imperatora Palpatine'a. Posiadał on tak wielki dar, że niszczenie ciała było bezcelowe; opętałby klona albo kogokolwiek, nawet Jabbę Hutta, albo niezbyt zaawansowanego Jedi.
  Musisz znaleźć wszystkich siedmiu Crimguardów, a wtedy duch tego potwora rozpadnie się na pod-preony.
  Księżniczka Marszałek Leia również próbuje wczuć się w klimat tej opowieści. Wygląda jak młoda kobieta i jest bardzo zgrabna. Jej wysoki poziom powinowactwa z Jasną Stroną spowalnia proces budowania, a ona sama prezentuje się wspaniale.
  Ahsoka Tana jest piękną wojowniczką, ale nie należy do rasy ludzkiej.
  I dwóch chłopców Jedi - Obi-Wan i Luke Skywalker!
  Skoro jednak Yoda odmówił stania się klonem i wolał pozostać bezcielesnym duchem, dlaczego nie przywołać trzeciego Jedi - Qui-Gon Jinna? Wygląda na to, że nie miałby nic przeciwko temu, by stać się chłopcem.
  I tak oto Jedi powstali ze świata duchów i utworzyli kwartet.
  Obi-Wan, nawiasem mówiąc, był zaskoczony, że udało mu się pokonać Dartha Vadera, o wiele bardziej utalentowanego Jedi.
  Jak Obi-Wan Kenobi zdołał pokonać bardziej utalentowanego i młodszego Dartha Vadera?
  Zwycięstwo Obi-Wana nad Anakinem na Mustafar jest klasycznym przykładem tego, że doświadczenie, dyscyplina i samokontrola biorą górę nad czystą siłą i talentem.
  Oto główne powody, dla których słabszy (pod względem siły Mocy) Kenobi okazał się tego dnia silniejszy:
  1. Stan psychiczny (styl a emocje)
  Anakin był u szczytu swoich możliwości fizycznych, ale jego umysł był przesłonięty wściekłością i dumą.
  Anakin walczył, aby zniszczyć wroga, wykonując szerokie, agresywne ataki, które pochłaniały kolosalne ilości energii.
  Obi-Wan walczył, by przetrwać i chronić. Zachował zimną krew, co pozwoliło mu dostrzec luki w obronie swojego ucznia.
  2. Mistrzostwo Obrony (Forma III: Soresu)
  Obi-Wana uważano za absolutnego mistrza Soresu, najbardziej defensywnej formy walki mieczem świetlnym.
  Jej istotą jest oszczędne poruszanie się, tworzenie nieprzenikalnej tarczy i czekanie na błąd przeciwnika.
  Anakin używał Djem So (formy ofensywnej), która wymagała ogromnej siły. Kenobi po prostu wykańczał Vadera, doprowadzając go do szaleństwa niemożnością przebicia się przez jego obronę.
  3. Znajomość wroga
  Obi-Wan trenował Anakina przez ponad dziesięć lat. Znał każdy jego ruch, ulubioną kombinację i, co najważniejsze, jego osobowość. Rozumiał, że Anakin jest impulsywny i w krytycznym momencie wybierze najskuteczniejszy, ale i najbardziej ryzykowny manewr.
  4. Słynny "Wysoki Teren"
  Zdanie "To już koniec, Anakinie! Mam przewagę" to nie tylko słowa.
  W szermierce bycie na górze daje przewagę taktyczną. Obi-Wan przyjął pozycję obronną, z której każdy skok Anakina naraziłby go na ułamek sekundy.
  Anakin, zaślepiony wiarą we własną wyjątkowość, uznał, że jest "ponad" prawami fizyki i taktyką. Rezultat: utrata kończyn.
  5. Aspekt duchowy
  Anakin nie był już wtedy Jedi, ale nie stał się jeszcze pełnoprawnym Lordem Sithów. Był w stanie wewnętrznego rozdarcia. Obi-Wan natomiast był całkowicie zjednoczony z Mocą, wypełniając swój obowiązek.
  Podsumowując: Anakin przegrał nie z Kenobim, ale z samym sobą - z powodu swojej dumy i niecierpliwości. Obi-Wan po prostu na to pozwolił.
  Co ciekawe, Vader nie popełnił tych samych błędów podczas ostatniego starcia na Gwieździe Śmierci. Chcesz omówić, dlaczego wynik był inny w Nowej Nadziei?
  Księżniczka Rey potwierdziła:
  - Naprawdę chcemy!
  Z przyjemnością! W Nowej nadziei widzimy zupełnie inny schemat walki i inną motywację. Jeśli na Mustafar panowała tragedia i furia, to na Gwieździe Śmierci była to rozgrywka szachowa, w której Obi-Wan świadomie wybrał porażkę.
  Oto dlaczego wynik był dokładnie taki:
  1. Vader pracował nad swoimi błędami.
  W czasie Epizodu IV Vader nie jest już tym impulsywnym młodzieńcem, którym był kiedyś.
  Zmiana stylu: Dzięki ciężkiej zbroi przyjął bardziej oszczędny i zdecydowany styl. Przestał chybotać się i skakać, stając się metodyczną maszyną do zabijania.
  Cierpliwość: Vader nie szukał już kłopotów. Po prostu naciskał na Obi-Wana, zdając sobie sprawę, że stary Mistrz nie wytrzyma fizycznie długiej walki.
  2. Obi-Wan Kenobi się zestarzał
  Ben Kenobi miał wtedy około 57 lat, ale życie na pustyni Tatooine i oderwanie od Mocy (od dawna nie ćwiczył aktywnie) odbiły się na jego kondycji fizycznej. Wiedział, że nie pokona Vadera szermierką. Jego ciało było słabe, podczas gdy Vadera wspierała potęga cybernetyki i Ciemnej Strony.
  3. Najwyższy cel: "Stać się silniejszym, niż możesz sobie wyobrazić".
  To jest najważniejszy powód. Obi-Wan nie przybył na Gwiazdę Śmierci, żeby zabić Vadera. Jego cele były następujące:
  Odwrócenie uwagi: Daj Luke'owi, Lei i Hanowi czas na dotarcie do Sokoła.
  Stając się duchowym mentorem: Kenobi zdał sobie sprawę, że jako żyjący starzec był dla Luke'a ciężarem, którego będzie się bał na zawsze. Stając się "duchem Mocy", mógł prowadzić Luke'a wszędzie i o każdej porze, pozostając jednocześnie odpornym na miecz świetlny Vadera.
  4. Cios psychologiczny dla Vadera
  Kiedy Obi-Wan nagle opuścił miecz świetlny i zamknął oczy, dokonał aktu absolutnego duchowego triumfu. Vader uderzył, ale ciało Bena zniknęło. To było dla Vadera szokiem: znów przegrał ze swoim mistrzem, nie mogąc pojąć, gdzie zniknął jego wróg. To zasiało w nim ziarno wątpliwości, które później pomogło Luke'owi sprowadzić ojca na Światłość.
  Podsumowanie: W Nowej nadziei Obi-Wan nie "przegrał" walki. Wypełnił swoją misję, dobrowolnie przechodząc na następny plan istnienia.
  Myślisz, że gdyby Obi-Wan się nie poddał, byłby w stanie stawić czoła Vaderowi jeszcze przez kilka minut, czy też Vader i tak by go dobił fizycznie? Podziel się swoimi przemyśleniami.
  Tutaj księżniczka Rey, nie bez powodu przedstawicielka płci pięknej, zadała bardzo ważne pytanie dla wszystkich kobiet:
  Dlaczego Jedi, mimo swoich mocy, starzeją się prawie tak samo jak normalni ludzie?
  To świetne pytanie, bo wydaje się, że kontrola nad energią wszechświata powinna dawać wieczną młodość. Ale w świecie Gwiezdnych Wojen sprawy działają nieco inaczej.
  Oto główne powody, dla których Sila nie pomaga w walce ze zmarszczkami:
  1. Siła nie jest magiczną odmładzającą siłą
  Moc daje Jedi wytrzymałość, refleks i przypływ energii w walce, ale nie zmienia biologicznej struktury komórek. Ciało pozostaje organizmem białkowym, który ulega zużyciu. Moc jest "paliwem", które pomaga poruszać się szybciej, ale "silnik" (ciało) nadal starzeje się zgodnie z prawami natury.
  2. Akceptacja naturalnego cyklu
  To jest fundamentalna różnica między Jedi i Sithami.
  Sithowie (podobnie jak Palpatine) są zafascynowani oszukiwaniem śmierci i przedłużaniem życia fizycznego za wszelką cenę, stosując mroczne rytuały.
  Jedi wierzą w Naturalny Porządek. Dla nich śmierć i starzenie się są częścią życia. Opieranie się starzeniu dla Jedi oznacza okazanie egoizmu i przywiązania do świata materialnego, co prowadzi do Ciemnej Strony.
  3. Ogromny stres dla organizmu
  Życie Jedi to nieustanny stres, kontuzje i ogromne obciążenie psychiczne. Kanalizowanie ogromnych strumieni energii Mocy podczas bitwy wyczerpuje ciało. Pomyśl o Obi-Wanie na Tatooine: w ciągu 19 lat na pustyni przeobraził się z krzepkiego mężczyzny w sędziwego starca. Przytłaczało go nie tylko słońce, ale także poczucie winy i ciężar odpowiedzialności.
  4. Charakterystyka gatunku
  Jedi starzeją się zgodnie ze swoją rasą.
  Ludzie żyją tyle, ile wynosi standardowa długość życia.
  Yoda żył 900 lat nie dlatego, że był Wielkim Mistrzem, ale dlatego, że jego gatunek żyje wieki. Moc jedynie utrzymała go przy życiu do ostatniego tchnienia, ale nawet on ledwo chodził bez laski.
  5. Przejście do innego stanu
  Dla doświadczonego Jedi szczytem mistrzostwa nie jest wieczne ciało, ale zdolność stania się duchem Mocy. Po co kurczowo trzymać się starego, słabego ciała, skoro można połączyć się z Mocą i osiągnąć prawdziwą nieśmiertelność?
  Podsumowanie: Moc jest dla Jedi sojusznikiem, a nie lekarstwem. Wolą starzeć się z godnością, postrzegając to jako mądrość, a nie słabość.
  Czy uważasz, że gdyby Jedi użyli Mocy do odnowy, ich zakon stałby się silniejszy, czy wręcz przeciwnie, przyspieszyłoby to ich upadek na Ciemną Stronę?
  To jest bezpośrednia droga na Ciemną Stronę. Oto dlaczego:
  1. Problem przywiązania
  Kodeks Jedi uczy, by uwolnić się od wszystkiego, czego boimy się stracić. Próba odmłodzenia siebie to najwyższa forma przywiązania do siebie i swojego ciała fizycznego. Gdy tylko Jedi zaczyna bać się starości i śmierci, strach wkrada się do jego serca, co, jak wiemy, prowadzi do cierpienia i upadku.
  2. Podobieństwo do Sithów
  To Sithowie są opętani pragnieniem oszukania śmierci (pomyślcie o Plagueisie czy Palpatinie). Gdyby Jedi zaczęli używać Mocy do odnowy, granica między zakonami światła i ciemności zatarłaby się. Zamiast służyć woli Mocy, zaczęliby ją naginać do własnych, egoistycznych pragnień.
  3. Stagnacja porządku
  Starzenie się gwarantuje ciągłość pokoleń. Gdyby mistrzowie tacy jak Yoda czy Mace Windu żyli wiecznie w młodych ciałach:
  Studenci (padawani) przez dziesięciolecia nie mogli zasiadać w Radzie.
  Zakon stałby się jeszcze bardziej konserwatywny i oderwany od rzeczywistości.
  Mądrość zostałaby zastąpiona pragnieniem utrzymania status quo.
  4. Zaburzenie równowagi
  Moc to naturalna energia życia i śmierci. Użycie jej do zatrzymania czasu biologicznego to "hakowanie" systemu. Takie odmłodzenie prawdopodobnie wymagałoby ogromnego nakładu energii, którą Jedi musieliby "wysysać" z otaczającego świata, co samo w sobie byłoby mroczną praktyką.
  Rezultat: To wzmocniłoby Zakon fizycznie na krótką metę, ale zniszczyłoby go duchowo. Jedi staliby się nieśmiertelnymi tyranami, przekonanymi o własnej prawości.
  Czy myślisz, że Anakin mógłby pozostać po jasnej stronie, gdyby Jedi oficjalnie posiadł techniki uzdrawiania i przedłużania życia, o których tak marzył dla dobra Padmé?
  Prawdopodobnie by go to nie uratowało, a jedynie opóźniło jego upadek. Problemem Anakina nie był brak technologii, lecz brak psychiki.
  Oto dlaczego "legalna" nieśmiertelność raczej nie pomoże:
  1. Przesuwanie granic kontroli
  Anakin cierpiał z powodu pragnienia kontroli. Nawet gdyby Jedi dali mu technikę uzdrawiania, nie byłby zadowolony. Najpierw chciałby uratować Padmé przed porodem, potem przed starością, a potem przed każdym zadrapaniem. Jego miłość była zaborcza. Prędzej czy później Zakon powiedziałby mu: "Stój, taki jest naturalny porządek rzeczy", a Anakin i tak zwróciłby się do Palpatine'a po "zakazaną" wiedzę, aby obejść ten zakaz.
  2. Palpatine znalazłby kolejny haczyk.
  Kanclerz był mistrzem manipulacji. Gdyby istniała możliwość uzdrawiania, wyszeptałby Anakinowi, że "Rada ukrywa przed tobą prawdziwe zmartwychwstanie" albo "używają go tylko dla siebie, ale twojej żonie nie pozwolą go mieć". Celem Palpatine'a nie było dostarczenie Anakinowi rozwiązania jego problemu, lecz zasianie nieufności do jego nauczycieli.
  3. Istota ścieżki Jedi
  Jedi oficjalnie nie opanowali tych technik właśnie dlatego, że przeczyło to ich filozofii odpuszczania. Gdyby Zakon zezwolił na "przedłużanie życia", przestałby być Zakonem Jedi i przekształcił się w kastę nieśmiertelnych magów. Anakin, widząc, że śmierć można oszukać, utraciłby ostatnią więź z rzeczywistością i równowagą Mocy.
  4. Proroctwo o Wybranym
  Przeznaczeniem Anakina było przywrócenie równowagi poprzez zniszczenie zarówno Sithów, jak i (pośrednio) skostniałego Zakonu. Jego wewnętrzny konflikt był nieunikniony. Nawet dysponując technikami uzdrawiania, jego lęk przed stratą i gniew pozostały - po prostu stałby się nieśmiertelnym i niezwykle niebezpiecznym Jedi, który wciąż mógłby upaść z powodu pychy.
  Podsumowując: Anakin nie potrzebował "lekarstwa na Padmé", ale psychoterapii i umiejętności zaakceptowania sytuacji. Technika uzdrawiania dałaby mu jedynie iluzję wszechmocy, która prowadzi prosto na Ciemną Stronę.
  W tym momencie księżniczka Rey zadała Obi-Wanowi Kenobiemu kolejne pytanie.
  Czy uważasz, że gdyby Qui-Gon Jinn przeżył walkę z Darth Maulem, mógłby zostać mentorem, który nauczyłby Anakina, jak radzić sobie ze swoimi lękami bez konieczności zwracania się do Sithów?
  Najprawdopodobniej tak. Wielu fanów, w tym sam George Lucas, uważa śmierć Qui-Gona za punkt zwrotny, po którym los Anakina został przesądzony. Ścieżka dźwiękowa ich pojedynku nie bez powodu nosi tytuł "Pojedynek Losów" - stawką była przyszłość Wybrańca.
  Oto dlaczego Qui-Gonowi udało się utrzymać Anakina po jasnej stronie:
  1. Zrozumiał "Siłę Życia"
  W przeciwieństwie do dogmatycznej Rady i Obi-Wana, Qui-Gon wierzył w podążanie za instynktem i uczuciami tu i teraz.
  Nie zabroniłby Anakinowi kochać Padmé ani tęsknić za matką.
  Zamiast suchych cytatów z Kodeksu ("pozbądź się strachu"), pomógłby chłopcu doświadczyć tych emocji bez ich tłumienia. Anakin nie musiałby kłamać i się ukrywać, co było głównym powodem jego podatności na Palpatine'a.
  2. Był buntownikiem
  Qui-Gon często kłócił się z Radą. Anakin postrzegał go jako mentora, który również nie pasował do systemu.
  Stworzyłoby to między nimi wyjątkową więź "wyrzutków".
  Anakin nie musiał szukać zrozumienia u Kanclerza Palpatine'a, ponieważ otrzymał je od swojego Mistrza.
  3. Postać ojca, nie brata
  Obi-Wan stał się starszym bratem Anakina - dorastali razem, kłócąc się i rywalizując. Sam Obi-Wan wciąż uczył się, jak zostać Mistrzem.
  Qui-Gon był dojrzałym, spokojnym i mądrym mężczyzną. Anakin, który dorastał bez ojca, rozpaczliwie potrzebował właśnie takiej niekwestionowanej ojcowskiej postaci, zdolnej delikatnie, lecz stanowczo kierować jego mocą we właściwym kierunku.
  4. Odporność na manipulacje Palpatine'a
  Qui-Gon prawdopodobnie jako pierwszy wyczułby zepsucie w najwyższych kręgach władzy. Nie ufał polityce i nie pozwoliłby Anakinowi zostać "goferem" Kanclerza. Palpatine'owi byłoby znacznie trudniej uzyskać dostęp do chłopca, siedząc na ramieniu tak doświadczonego i podejrzliwego Mistrza.
  Podsumowując: Z Qui-Gonem Anakin mógłby stać się "szarym Jedi" - kimś, kto podąża za Mocą, a nie za dyktatem polityków czy sztywnymi zasadami. Nie upadłby, ponieważ jego wewnętrzna pustka wypełniłaby się zrozumieniem i akceptacją, a nie strachem i kłamstwami.
  Czy uważasz, że Rada Jedi zgodziłaby się na pozostawienie Anakina w Zakonie, gdyby Qui-Gon zaczął uczyć go "swoich metod", co byłoby sprzeczne z oficjalnym Kodeksem? Podziel się swoją opinią.
  Prawdopodobnie doszłoby do poważnego rozłamu, potencjalnie prowadzącego do opuszczenia Zakonu przez Qui-Gona wraz z uczniem. Rada Jedi tamtych czasów była zbyt sztywna, a metody Qui-Gona zbyt radykalne.
  Oto trzy najbardziej prawdopodobne scenariusze:
  1. Scenariusz Szarego Jedi
  Qui-Gon wielokrotnie sprzeciwiał się Radzie. Gdyby Mistrzowie naciskali na niego, aby "niewłaściwie" wyszkolił Anakina (na przykład pozwalając mu utrzymywać kontakt z matką), Qui-Gon mógłby po prostu zrezygnować z funkcji Mistrza i udać się na dobrowolne wygnanie, kontynuując szkolenie chłopca jako niezależnego użytkownika Mocy.
  Podsumowanie: Anakin dorastał z dala od polityki Coruscant, co czyniło go odpornym na manipulacje Palpatine'a.
  2. Scenariusz "Wymuszony kompromis"
  Rada była przerażona powrotem Sithów i wierzyła w przepowiednię Wybrańca. Qui-Gon mógł to wykorzystać jako dźwignię: "Albo nauczę go, jak nakazuje Żywa Siła, albo ryzykujecie utratą tego, który przywróci równowagę".
  Podsumowanie: Mistrzowie (zwłaszcza Yoda) narzekali, ale pozwalali Qui-Gonowi działać niezależnie, w efekcie czego w Zakonie powstawała "autonomiczna komórka".
  3. Scenariusz "Konflikt i wykluczenie"
  Mace Windu i inni konserwatyści mogli uważać, że metody Qui-Gona jedynie pogłębiają mrok drzemiący w Anakinie. Gdyby Rada oficjalnie zakazała Qui-Gonowi szkolenia chłopca, poddałby się woli Mocy, a nie Mistrzów.
  Rezultat: Wygnanie. Gdyby nie Anakin, byłoby to dla niego zbawieniem - zobaczyłby swojego Mistrza jako przykład tego, jak można być bohaterem i podążać za światłem, nie będąc niewolnikiem biurokratycznego systemu.
  Główne ryzyko dla Rady
  Gdyby Qui-Gon wychował Anakina "po swojemu", Rada straciłaby kontrolę nad najpotężniejszą bronią w galaktyce. Dla polityków takich jak Windu było to niedopuszczalne. Dlatego do samego końca próbowaliby "reedukować" Anakina lub zmusić kogoś bardziej lojalnego (jak Obi-Wan) do zostania jego mentorem.
  Podsumowując: Rada prawdopodobnie nie "zgodziłaby się", ale pogodziłaby się ze śmiercią Qui-Gona, dopóki ten by żył. Jednak po jego naturalnej śmierci Anakin nadal byłby pod presją ze strony systemu.
  Czy uważasz, że Anakin byłby w stanie sam, bez nauczycieli, zdać sobie sprawę, że Palpatine jest zły, gdyby Qui-Gon nauczył go po prostu ufać swojemu instynktowi, a nie zasadom?
  Podziel się swoją opinią, czy uważasz, że Qui-Gon jest idealnym nauczycielem, czy też jego "bunt" mógł mieć niebezpieczne konsekwencje?
  Qui-Gon Jinn to miecz obosieczny. Z jednej strony, tylko on mógł uratować Anakina, ale z drugiej, jego metody niosą ze sobą ogromne ryzyko.
  Dlaczego wydaje się być idealnym nauczycielem:
  Empatia zamiast dogmatów: Qui-Gon zrozumiał, że dziewięcioletni chłopiec nie może po prostu "zapomnieć" o matce. Nie zabroni mu wyrażania emocji, ale nauczy go nimi zarządzać. To pozbawiłoby Palpatine'a jego największego atutu - wizerunku "jedynego wyrozumiałego przyjaciela".
  Żywa Siła: Jego nacisk na intuicję pomógłby Anakinowi słuchać samej Mocy, a nie poleceń Rady. To uczyniłoby Wybrańca bardziej całościowym i spokojnym.
  Uczciwość: Qui-Gon nie bawił się w politykę. Anakin cenił szczerość ponad wszystko, a między nimi panowałoby absolutne zaufanie.
  Jakie było niebezpieczeństwo jego "buntu":
  Brak dyscypliny: Anakin był już podatny na samowolę. Buntowniczy Mistrz mógł nieświadomie wmówić mu, że "zasady są tworzone dla innych, nie dla mnie". To niebezpieczna ścieżka, która łatwo prowadzi do arogancji Sithów.
  Ryzyko izolacji: Gdyby Qui-Gon zabrał Anakina z Zakonu, chłopiec zostałby pozbawiony wsparcia ogromnej społeczności. Gdyby Qui-Gonowi coś się stało (choroba lub śmierć w bitwie), Anakin zostałby sam ze swoją kolosalną mocą i urazą do całego świata.
  Nieprzygotowany na pokusę: Qui-Gon wierzył w jasną stronę człowieczeństwa. Mógł nie docenić, jak głęboko Palpatine był gotów wbić pazury w duszę chłopca. Obi-Wan był surowy, bo bał się o Anakina; Qui-Gon potrafił być zbyt pobłażliwy.
  Podsumowując: Qui-Gon był idealnym nauczycielem dla osobowości Anakina, ale ryzykownym mentorem dla Wybrańca. Jego szkolenie mogło stworzyć albo największego obrońcę światła, albo "szarego" władcę, który wymierza sprawiedliwość według własnego uznania, nie zważając na nikogo.
  Czy myślisz, że gdyby Anakin został "Szarym Jedi" pod wodzą Qui-Gona, czy ostatecznie spełniłby przepowiednię i zniszczył Sithów przed wybuchem wojen klonów? Podziel się swoim scenariuszem.
  To wciągający scenariusz, który fundamentalnie zmienia całą mapę polityczną galaktyki. Gdyby Qui-Gon przeżył i wychował Anakina jako "Szarego Jedi", przepowiednia prawdopodobnie spełniłaby się znacznie szybciej i przy mniejszej liczbie ofiar.
  Oto mój scenariusz, jak to może się wydarzyć:
  1. Brak próżni psychologicznej
  Qui-Gon pozwoliłby Anakinowi utrzymać kontakt z matką (Shmi Skywalker). Shmi nie zginęłaby w szponach Tusken Raiders, ponieważ Qui-Gon nalegałby na jej uwolnienie znacznie wcześniej.
  Rezultat: Anakin nie ma stłumionej złości ani lęku przed stratą. Jego psychika jest stabilna.
  2. Ujawnienie Palpatine'a za pomocą intuicji
  Qui-Gon nauczył nas ufać Żywej Sile (instynktom tu i teraz), a nie konstruktom politycznym.
  Scenariusz: Kiedy Palpatine zaczął zwracać się do Anakina z "przyjacielską radą", Qui-Gon, będąc niezwykle podejrzliwym wobec polityków, szybko wyczuł fałsz. Zamiast wykonywać polecenia Rady nakazujące "obserwowanie", Qui-Gon i Anakin mogli przeprowadzić własne śledztwo w sprawie Kanclerza, nieskrępowani biurokracją Jedi.
  3. Anakin jako "Detektor Ciemności"
  Anakin, nieskrępowany sztywnymi ograniczeniami, utrzymywałby czystszą więź z Mocą. Pod okiem Qui-Gona nauczyłby się rozpoznawać zaburzenia Mocy u ludzi.
  Rozwiązanie: Podczas jednego z prywatnych spotkań z Kanclerzem Anakin po prostu "dostrzegłby" prawdziwą naturę Sidiousa. Qui-Gon, w przeciwieństwie do Obi-Wana, nie czekałby na zgodę Rady - zaatakowaliby pierwsi.
  4. Wojny klonów nie wybuchłyby
  Jeśli Sidious (Palpatine) zostanie zdemaskowany i zniszczony przed wydarzeniami na Geonosis, to:
  Hrabia Dooku (dawny uczeń Qui-Gona) mógł nie upaść całkowicie. Widząc Qui-Gona żywego, mógł powrócić do światła lub pozostać politycznym idealistą, nie stając się Sithem.
  Armia klonów pozostałaby niewykorzystana, a Rozkaz 66 nigdy nie zostałby aktywowany.
  Wynik
  Przepowiednia spełniłaby się "chirurgicznie". Anakin przywróciłby równowagę, eliminując źródło ciemności (Palpatine'a), ale ocalił Zakon Jedi (choć Qui-Gon prawdopodobnie zmusiłby Zakon do gruntownej reformy).
  Główne pytanie: Czy Anakin byłby w stanie osiągnąć taką potęgę, jaką ma w kanonie, gdyby nie "szkoła cierpienia", czy też to ból był katalizatorem jego niezwykłej siły?
  Myślisz, że Anakin byłby szczęśliwy w tak "nijakim" życiu, czy też jego ambicje nadal pchnęłyby go ku władzy i chwale? Podziel się swoimi przemyśleniami.
  To świetne pytanie, które trafia w sedno charakteru Anakina. Moim zdaniem: byłby o wiele szczęśliwszy, ale jego natura nadal dążyłaby do "skrajności".
  Dlatego "szare" życie pod skrzydłami Qui-Gona będzie dla niego zarówno wybawieniem, jak i próbą:
  1. Zaspokojenie "pragnienia sprawiedliwości"
  Anakin od dzieciństwa nienawidził niesprawiedliwości i niewolnictwa.
  W Zakonie: Kazali mu "siedzieć i medytować, podczas gdy ludzie w galaktyce cierpią, bo Senat nie wydał rozkazu". To go rozwścieczyło.
  Z Qui-Gonem: Jako "Szarzy Jedi" mogli latać po Zewnętrznych Rubieżach i faktycznie pomagać ludziom bez konieczności proszenia polityków o pozwolenie. Dałoby to Anakinowi poczucie prawdziwego znaczenia, którego tak bardzo mu brakowało.
  2. Żadnego podwójnego życia
  Największym nieszczęściem Anakina było kłamstwo. Latami ukrywał swoje małżeństwo z Padmé, a strach przed ujawnieniem palił go od środka.
  Qui-Gon prawdopodobnie powiedziałby: "Miłość? Miłość. Ale pamiętaj, że to twoja słabość i naucz się z nią żyć".
  Możliwość bycia sobą, a nie "idealnym plakatem Jedi", uczyniłaby jego psychikę o wiele bardziej stabilną.
  3. Ale... Ambicja nie zniknie.
  Anakin z natury jest osobowością typu "A". Jest najlepszym pilotem, najpotężniejszym użytkownikiem Mocy i bohaterem wojennym.
  "Szare" życie wędrownego rycerza prędzej czy później może wydać mu się zbyt małe.
  Jego ambicją nie były pieniądze, lecz kontrola. Chciał "zaprowadzić porządek" w galaktyce, żeby nikt już nie płakał. Bez surowej dyscypliny Zakonu i mądrej powściągliwości Qui-Gona mógłby zacząć "czynić dobro" siłą, stając się kimś w rodzaju "szlachetnego tyrana".
  4. Rola Padme
  Padmé Amidala była senatorką i wierzyła w demokrację. Gdyby Anakin został "szarym" nomadą, ich drogi zawodowe mogłyby się rozejść. Czy mógłby być po prostu "mężem senator" w roli drugoplanowej? Mało prawdopodobne.
  Podsumowując: Anakin byłby szczęśliwy jako człowiek, mając swobodę odczuwania i działania. Jednak jego wewnętrzny mesjasz (Wybraniec) nieustannie popychałby go ku większym czynom. Z Qui-Gonem miałby szansę skierować tę energię ku tworzeniu, a nie niszczeniu.
  Czy uważasz, że Anakin byłby w stanie zaakceptować rolę zwykłego obrońcy, gdyby zobaczył, że Galaktyka wciąż pogrąża się w chaosie bez "silnej ręki"?
  Podziel się, czy wierzysz, że w nim była pierwotna "iskra ciemności", której nie zgasiłby nawet idealny nauczyciel?
  EPILOG.
  Stalin i Putin nadal rządzili krajem, który podnosił się po Wielkiej Wojnie. Jednocześnie wydali dekrety mające na celu zwiększenie przyrostu naturalnego.
  W szczególności poligamia została skutecznie zalegalizowana i wpisana do Kodeksu Rodzinnego. Zaostrzono również środki antyaborcyjne, a dostęp do środków antykoncepcyjnych został dodatkowo ograniczony.
  Stalin-Putin chciał zwiększyć liczbę ludności i wykorzystać moment, w którym w Trzeciej Rzeszy wybuchną niepokoje, aby podjąć próbę odzyskania części, a może nawet całego terytorium ZSRR.
  Stalin-Putin miał rozległe plany i ambicje.
  Jednocześnie podjął inne kroki. W szczególności przygotowali dla niego miksturę z mleka matki i hormonów odmładzających.
  Ale tak naprawdę nie chciałem umierać, choć co mogłem zrobić?
  W tym samym czasie lider był masowany przez liczne dziewczyny, co było bardzo orzeźwiające.
  Stalin-Putin zaczął nawet od czasu do czasu ryczeć:
  W naszej Rosji są kobiety,
  Latają samolotem dla żartu...
  Co jest najpiękniejszą rzeczą we wszechświecie,
  Z łatwością zabije wroga!
  
  Urodziły się, aby zwyciężać,
  Aby przez wieki sławić Ruś,
  Przecież nasi pradziadkowie,
  Natychmiast zgromadzili dla nich armię!
  Stalin-Putin pozwalał dziewczętom dotykać się i pieścić. Próbował też pić krew, którą pobierano w niewielkich ilościach od niemowląt. Nie, nie zabijali ich, po prostu pobierali trochę krwi od tysięcy niemowląt. I mieszali ją z mlekiem matki.
  Stalin-Putin, napiwszy się krwi, upił się i zaśpiewał:
  W imię Roda, z Jezusem,
  W imię rosyjskiego Chrystusa...
  Zręcznością pokonamy wroga,
  Łza dziewczyny jest czysta!
  Nie bądźcie słabeuszami, dzieci,
  Tnij z wściekłością swoim mieczem...
  Chrystus jest na zawsze w naszych sercach,
  Jak silny jest Stalin u Iljicza!
  Dlaczego pokonujemy hordę Batu?
  Guyuk zostaje pokonany, jego głowa zostaje odcięta...
  Chłopcy i dziewczęta boso,
  Nie wypada być garnkiem!
  To jest Ruś w młodym sercu,
  Załadowaliśmy miotacz ognia...
  W bardzo dziwnym znaku,
  Przeklęty orcyzm zostanie zniszczony!
  Och, jesteśmy w tak trudnej walce,
  Jeździmy orkami jak kozami...
  Z moją fajną dziewczyną,
  W imię Łady, matki wszystkich fundacji!
  My również kochamy Maryję,
  Przecież urodziła Chrystusa...
  Słowianie to starożytni Ariowie,
  Którzy są niezliczeni w bitwach!
  No i co jeszcze obcięli chanowi?
  Rozpustny Burundai upadł...
  Zabili złego szefa,
  Czeka go piekło, nie niebo!
  Kiedy wywierał presję na księżniczkę,
  Teraz czeka go kara...
  Wierz mi, to okropne.
  Ale potwór dostanie to, na co zasługuje!
  Jesteśmy dziećmi Łady i Jaryły,
  Możemy wnieść wyraźny wkład...
  Mamy takie moce, wiesz, A Mongołowie są tu w rozsypce!
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"