Рыбаченко Олег Павлович
Nikołaj Wozniesienski - Powstanie Zsrr

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    Nikołaj Wozniesienski doszedł do władzy w 1949 roku. Rozwój gospodarczy i demograficzny ZSRR trwał nadal, wojna koreańska została wygrana, a co najważniejsze, 9 maja 1977 roku wybuchła III wojna światowa, której nie towarzyszył konflikt nuklearny.
  Nikołaj Wozniesienski - Powstanie ZSRR
  ADNOTACJA
  Nikołaj Wozniesienski doszedł do władzy w 1949 roku. Rozwój gospodarczy i demograficzny ZSRR trwał nadal, wojna koreańska została wygrana, a co najważniejsze, 9 maja 1977 roku wybuchła III wojna światowa, której nie towarzyszył konflikt nuklearny.
  ROZDZIAŁ NR 1.
  Świat, w którym Stalin zmarł dokładnie cztery lata wcześniej, 5 marca 1949 r., pozostawiając po sobie pisemny testament, w którym prosił o mianowanie Nikołaja Wozniesieńskiego swoim następcą.
  Kandydat rzeczywiście był odpowiedni. Nikołaj Wozniesienski był młody, doświadczony i bardzo utalentowany - akademik, najmłodszy doktor ekonomii w ZSRR, a jednocześnie surowy i wymagający.
  Modernizacja Stalina trwała, ale fala represji nieco osłabła. Nastąpiła częściowa i dość ostrożna rehabilitacja tych, którzy byli całkowicie niewinni, jednak bez masowych amnestii dla nacjonalistów, separatystów i popleczników Hitlera. Surowe kary za spóźnienia do pracy pozostały, a dyscyplinę utrzymywano za pomocą surowych środków. Masowe budownictwo kontynuowano. Gospodarka szybko rosła, a kraj odbudowywał się po wojnie. Wskaźnik urodzeń był dość wysoki, po części dzięki zakazowi aborcji, a wskaźnik śmiertelności spadał.
  Ceny również spadały z roku na rok. Polityka zagraniczna stawała się coraz bardziej agresywna. Wybuchła wojna między Koreą Północną a Południową, w którą zaangażowane były Stany Zjednoczone i ich zachodnia koalicja, ZSRR, oraz Chiny.
  Tu właśnie pojawiła się pierwsza rozbieżność z rzeczywistością. Ponieważ Nikołaj Wozniesieński był jeszcze stosunkowo młody, nie pił i nie palił, nie miał zamiaru umierać. Zakończenie wojny w Korei nie jest korzystne. Osłabia i ogranicza Stany Zjednoczone i Zachód jako całość, a chińscy żołnierze nie są żałosni. Radzieccy piloci jedynie zapewniają osłonę nieba, więc ZSRR nie traci wielu ludzi. Tymczasem wojna kosztuje Stany Zjednoczone trzy tysiące zabitych miesięcznie, nie licząc rannych.
  Krótko mówiąc, surowy Mikołaj, pomimo pozorów pokoju, zachęcał do wojny i opóźniał negocjacje. Nawiasem mówiąc, Stalin zrobił to samo w prawdziwej historii, ale jego życie zakończyło się w marcu 1953 roku, a potem nastał pokój. I tak wojna się ciągnęła. Tymczasem ZSRR próbował penetrować Afrykę, Bliski Wschód, Kubę i Amerykę Łacińską.
  W 1959 roku, oprócz rewolucji kubańskiej, Stany Zjednoczone również borykały się z problemami w Korei. Chiny zgromadziły swoje siły i, uzbrojone w radzieckie czołgi i samoloty, rozpoczęły wielką ofensywę. Żołnierze Imperium Niebiańskiego cieszyli się miażdżącą przewagą liczebną. W tym czasie ZSRR zakończył własne zbrojenia i był w stanie sprzedać Chinom tysiące czołgów T-54.
  I nadeszły niczym lawina. W rezultacie najpierw Seul upadł, a potem front całkowicie się załamał. W ciągu siedmiu miesięcy praktycznie cała Korea Południowa została zdobyta. Wojna o wyspy trwała kolejne sześć miesięcy, a ostatecznie w 1960 roku podpisano traktat pokojowy. Dziesięcioletnia wojna zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem ZSRR i Chin.
  Sukcesy ZSRR na tym się nie skończyły. Doszło do niewielkiej wojny z Turcją. Co prawda Wozniesienski chciał uczynić cały kraj republiką sowiecką, ale NATO interweniowało. Mimo to znaczna część kraju, w tym Erzurum i Tanrog, stała się częścią ZSRR, głównie Armenia i niewielka część Gruzji.
  W 1962 roku wybuchł kryzys kubański, ale wojna nuklearna została zażegnana. ZSRR wystrzelił Sputnika w 1957 roku. W 1961 roku Jurij Gagarin okrążył kulę ziemską. I poważnie potraktowano hasło: "Dogonimy i prześcigniemy Amerykę!". W 1961 roku przeprowadzono również reformę walutową.
  Dzięki stałemu przestrzeganiu przez Wozniesieńskiego zasad dotyczących godzin pracy, ścisłej dyscypliny produkcyjnej i wprowadzeniu postępów naukowych, tempo wzrostu gospodarczego ZSRR było wyższe niż Nikity Chruszczowa. Co prawda gospodarka USA również przyspieszyła, ale różnica ta malała. ZSRR pod wieloma względami przewyższył USA.
  W przeciwieństwie do Nikity Chruszczowa, a potem Breżniewa, przemysł samochodowy również rozwijał się aktywnie.
  Polityka zagraniczna była niepewna. Stany Zjednoczone uwikłały się w kolejną wojnę w Wietnamie. W 1968 roku ZSRR wykorzystał rewolucje w Iranie i Iraku, aby rozszerzyć swoje terytorium na południe, wykorzystując ziemie Iranu zamieszkane przez Azerbejdżan, i utworzyć Kurdyjską Socjalistyczną Republikę Radziecką. Republika ta, kilka lat później, dobrowolnie przystąpiła do ZSRR.
  W 1969 roku ZSRR i USA wylądowały na Księżycu niemal jednocześnie. Jednak ZSRR wyprzedził ich w tym wyzwaniu zaledwie o tydzień. Wyścig kosmiczny trwał nadal.
  Na początku lat 70. ZSRR dogonił już Stany Zjednoczone pod względem produktu narodowego brutto. Jednak w przeliczeniu na mieszkańca wciąż pozostawał w tyle. Co więcej, z powodu zakazu aborcji i polityki pronatalnej, w połączeniu z niemal całkowitym brakiem antykoncepcji, populacja ZSRR rosła szybciej niż w epoce Chruszczowa-Breżniewa. Biorąc pod uwagę dodatkowe zdobycze terytorialne Turcji i Iranu, w 1975 roku ZSRR osiągnął populację 370 milionów. Kraj stał się światowym liderem pod względem produktu narodowego brutto i produkcji przemysłowej, szczycąc się największą armią - poborowi służyli przez trzy lata, a w marynarce wojennej jeszcze dłużej.
  ZSRR prześcignął USA pod względem potencjału nuklearnego.
  Rozpoczął się wyścig kosmiczny i Nikołaj Wozniesieński zarządził przygotowania do załogowego lotu na Marsa.
  Wydawało się, że wszystko jest w porządku, ale wydarzyło się coś nieprzewidzianego.
  W 1976 roku radzieckim naukowcom udało się wytworzyć promieniowanie, które uniemożliwiło niekontrolowaną reakcję termojądrową. W rezultacie broń jądrowa stała się bezużyteczna.
  A 9 maja 1977 roku Nikołaj Wozniesienski i Deng Xiaoping, następca Mao Zedonga, rozpoczęli III wojnę światową. Ludność ZSRR zbliżała się do czterystu milionów, a Chin do miliarda. Do tego dochodził Układ Warszawski: oprócz krajów, które istniały już w realnej historii, takich jak Jugosławia, Albania i Grecja, gdzie komuniści doszli do władzy po obaleniu "Czarnych Pułkowników". Rozpoczęła się wielka wojna przeciwko NATO i całej zachodniej koalicji.
  Kompleks wojskowo-przemysłowy ZSRR był silniejszy niż Zachodu i Stanów Zjednoczonych. Przewaga ta była szczególnie widoczna w czołgach. Co więcej, radzieckie czołgi, zwłaszcza najnowszy T-72 z długolufowym działem kal. 125 mm, były znacznie potężniejsze niż amerykański M-60, zachodnioniemiecki Leopard czy brytyjski Challenger. Ten czołg mógł przebić zachodnie czołgi w ataku czołowym z odległości pięciu kilometrów. A potem były ciężkie czołgi serii IS. Wozniesienskij Skromnenko nie używał swojego nazwiska w odniesieniu do czołgów i nie było obalenia kultu jednostki. A seria IS przetrwała. Był produkowany IS-10 i większy IS-11 z działem kal. 130 mm. I najnowszy IS-15 z długolufowym działem kal. 152 mm.
  To prawda, że czołgi IS nie były szeroko stosowane, ponieważ radzieckie czołgi średnie wystarczały do walki i przebijania pojazdów wroga. T-72 nie jest ciężki, ale może pochwalić się dobrym pancerzem przednim, jest zwrotny i potężnie uzbrojony. Seria IS jest cięższa, lepiej chroniona, ma gruby, wielowarstwowy pancerz i silniki z turbiną gazową.
  ZSRR był gotowy zarówno w lotnictwie, jak i w pociskach odłamkowo-burzących. Chociaż przewaga ZSRR nad USA w czołgach wynosiła jeden do ośmiu, to w lotnictwie jego przewaga była skromniejsza: jeden do dwóch i pół. Stosunek sił morskich również był na korzyść ZSRR.
  W przeciwieństwie do Chruszczowa, Nikołaj Wozniesienski nie likwidował pancerników i lotniskowców. ZSRR miał przewagę morską w dużych okrętach nawodnych i lotniskowcach, a jeszcze większą przewagę w okrętach podwodnych.
  Po klęsce USA w Wietnamie i masowych protestach w Ameryce, pobór do wojska został zniesiony. Jednak przejście na armię zawodową doprowadziło do wzrostu wydatków na wojsko i spadku zakupów sprzętu wojskowego.
  A proporcje te zmieniły się jeszcze bardziej na korzyść ZSRR.
  Więc już wiekowy, ale bardzo doświadczony Wozniesienski uznał, że to jego szansa na położenie kresu globalnemu kapitalizmowi.
  Data ataku, 9 maja, nie została wybrana przypadkowo. Rozpoczęła się wielka ofensywa na Europę.
  Oczywiście, zdarzały się prowokacje mające na celu zrzucenie winy za wszystko na NATO, tak jakby to NATO zaczęło wszystko jako pierwsze.
  W Europie Wschodniej ZSRR zgromadził ponad sześćdziesiąt tysięcy czołgów. I były one lepsze od zachodnich. Potężniejszy amerykański czołg Ambrams wciąż istniał jedynie na deskach kreślarskich, podobnie jak bardziej zaawansowany niemiecki Leopard 2. W Niemczech Zachodnich najnowsze działo przeciwpancerne kal. 120 mm z wysokociśnieniowym działem przeciwpancernym dopiero weszło do produkcji. I jak dotąd zostało ono zamontowane jedynie w kilku działach samobieżnych. Nie był to rok 1941, ale 1977. Nikołaj Wozniesienski, wyciągając wnioski z doświadczeń Stalina, postanowił uderzyć pierwszy. W zasadzie miało to sens.
  Gdyby Armia Czerwona przeprowadziła atak wyprzedzający, Wehrmacht znalazłby się w opłakanym stanie, ponieważ nie był przygotowany do obrony, a Hitler najwyraźniej nie planował wojny obronnej. Ale sprawy potoczyły się inaczej. Chociaż gdyby ZSRR stał się agresorem, a III Rzesza nie pokonała go szybko, Stany Zjednoczone, Wielka Brytania oraz ich kolonie i dominia mogłyby wesprzeć Niemcy. Miało to jednak uniemożliwić Stalinowi, po podbiciu Europy, zaatakowanie Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. I w tej kwestii nie byli głupcami.
  Chociaż Churchill nie był szczególnie mądry. W końcu, kontynuując wojnę z Niemcami, nie zyskał niczego w historii, a mógł stracić wszystko! I stracił też Indie. Obiecał im niepodległość, a Hindusi o tym nie zapomnieli.
  A potem brytyjskie imperium kolonialne zaczęło się rozpadać.
  Wozniesienski, następca Stalina, jest geniuszem, można by rzec. Jest u władzy od dwudziestu ośmiu lat - całą erę. Jest u władzy od siedemdziesięciu trzech lat i niedługo skończy siedemdziesiąt cztery. Trzeba się więc spieszyć, jeśli chce się przejąć władzę nad światem. W przeciwnym razie można nie zdążyć i wywołać III wojnę światową. Robisz ruch jak hazardzista rzucający kośćmi. I masz dużą przewagę.
  Alex i Alina również biorą udział w sowieckiej ofensywie. Walczą w dziecięcym batalionie. Chłopcy i dziewczynki w czerwonych krawatach, szortach i krótkich spódniczkach, z błyszczącymi, gołymi, zakurzonymi obcasami, rzucają się na atak. Wojska radzieckie przekraczają Łabę, wkraczając na terytorium Niemiec Zachodnich. Nie chodzi o to, że atak Armii Czerwonej jest całkowicie nieoczekiwany. Niemcy Zachodnie się go spodziewali, trzeba przyznać. I przygotowywali się do niego od lat. Zaminowali drogi, zainstalowali działa i różne systemy, w tym wyrzutnie rakiet nie gorsze od Gradów. Ale sowiecka potęga jest nie do odparcia. I taki miażdżący cios.
  Linia obronna zostaje przełamana w ruchu.
  A dzieci zostają same, by biegać boso. Ich drużyna pionierów jest już całkiem zaprawiona w boju, a stopy chłopców i dziewcząt są mocniejsze niż skóra ich butów. Chodzą boso nawet zimą, a ich stopy są czerwone jak gęsie łapki, a ciągły ruch ich ratuje. Ale w maju bieganie boso to czysta przyjemność. I można nawet rzucać prezenty, które przyniosą zagładę.
  Tutaj Alex rzuca bumerangiem bosymi stopami, a ten przelatuje obok i dekapituje trzech niemieckich żołnierzy w zasadzce. Krew tryska z ich poderżniętych gardeł.
  Chłopiec śpiewa:
  Wozniesienski, chwalebny przywódca,
  Oczyszcza świat z brudu...
  Nie dotykaj pionierów,
  Wiedz, że na pewno to otrzymasz!
  Alina, ta śliczna dziewczyna, rzuciła też bosymi palcami stóp kilka trujących igieł, przyszpilając nimi żołnierzy NATO.
  A dzieci z entuzjazmem zaśpiewały chórem:
  NATO szaleje z wściekłości,
  Wróg posunął swoje pułki naprzód...
  Ale katowie-wrogowie,
  Rosjanie spotkają się z wrogością!
  
  Wgryzą się w skórę świni,
  Wróg zostanie obrócony w proch...
  Chłopcy i dziewczęta walczą,
  Pięść żołnierza jest silna!
  Dzieci rzuciły się do ataku. Cały batalion. Chłopcy nawet zdjęli koszulki, odsłaniając umięśnione, opalone torsy, choć dziecinne. Byli szybcy. A jeśli napotkali żołnierzy - niemieckich, amerykańskich, francuskich czy brytyjskich - młodzi wojownicy dźgali ich i strzelali.
  Trzeba przyznać, że dzieci to bezwzględny naród. Wiedzą, jak walczyć i okazywać swoją bezwzględność. A potem Alex, biegnąc, kopnął bosym obcasem oficera armii zachodnioniemieckiej w brodę. Upadł. To był naprawdę potężny kopniak - prawdziwy cios.
  Alina wykrzyknęła, oblizując wargi:
  - No cóż, jesteś supermenem!
  Alex, skacząc na bosych stopach, śpiewał:
  Dziecko nie ma żadnych problemów,
  Jest synem swojej epoki...
  Zarówno dżentelmen, jak i nadczłowiek,
  Jego sprawy nie są złe!
  Inna dziewczyna, Margarita, będzie rzucać grochem bosymi palcami stóp z morderczą siłą i rozszarpywać niemieckich żołnierzy.
  Po czym strzela z karabinu maszynowego, siejąc Anglików. I z wielką radością i entuzjazmem młody wojownik śpiewa:
  NATO szaleje z wściekłości,
  Wróg posunął swoje pułki naprzód...
  Ale wrogowie kata,
  Rosjanie zostaną przywitani bagnetami,
  
  Wgryzą się w skórę świni,
  Wróg zostanie obrócony w proch...
  Rosjanie walczą zaciekle,
  Pięść żołnierza jest silna!
  Chłopcy i dziewczęta pobiegli za nimi, strzelając z karabinów maszynowych i rzucając grochem ostrą amunicję bosymi stopami. To była naprawdę emocjonująca bitwa.
  Wojska radzieckie posuwały się w ten sam sposób także w innych kierunkach.
  W użyciu były czołgi, w tym najnowsze czołgi T-72, które nie miały sobie równych w krajach zachodnich.
  Ale ZSRR miał nie tylko pojazdy średnie, ale i ciężkie. Na przykład T-15, który przewoził cztery kobiety w bikini. Był to, powiedzmy, poważny pojazd. Sam miał dziesięć karabinów maszynowych i dwa działka kalibru 135 mm. To był pojazd eksperymentalny.
  A pilotowały go zaledwie cztery dziewczyny. Imiona tych piękności zaczynają się na literę E, więc ich załoga nazywa się E-4.
  Elena jest piękną dziewczyną o białych włosach z niebieskim odcieniem,
  Naciska przycisk joysticka bosymi stopami. I pistolet strzela.
  Pocisk o ogromnej, śmiercionośnej sile zostaje wystrzelony i trafia w haubicę wroga.
  Inna dziewczyna o złotych włosach, Jekaterina, również naciska przycisk joysticka bosymi palcami u stóp. I znów dar unicestwienia wylatuje z ogromną, śmiercionośną siłą.
  Tak, muszle tutaj są dość destrukcyjne. A dziewczyny śpiewają z wielkim entuzjazmem:
  Biada temu, kto walczy,
  W walce z Rosjanką...
  Jeśli wróg wpadnie w szał,
  Zabiję tego drania!
  Zabiję tego drania!
  Elżbieta, dziewczyna o miedziano-rudych włosach, strzela z karabinu maszynowego do żołnierzy NATO i śpiewa:
  Żadnej litości, żadnej litości, żadnej litości dla wroga,
  Atakuję, atakuję, biegnę boso!
  A jej goła pięta także naciska przycisk, aktywując broń.
  A Euphrosyne kontroluje podwozie czołgu. I robi to po mistrzowsku.
  A dziewczynka nadal rozumie i śpiewa:
  - Raz, dwa, trzy! Rozwalasz NATO!
  Cztery, osiem, pięć! Zabijmy ich wszystkich!
  Tak właśnie działa ta czwórka. Poruszają się z agresywną pewnością siebie.
  Ogólnie rzecz biorąc, wojna ta dopiero się rozpoczęła i być może jest jeszcze za wcześnie, aby nazywać ją trzecią wojną światową.
  Elena, podskakując i kręcąc się w miejscu, zauważa:
  - W ZSRR wszyscy trzej władcy: Lenin, Stalin, Wozniesieński byli wielcy, ale co można powiedzieć o carskiej Rosji?
  Catherine wystrzeliła z pistoletu i zauważyła:
  Cóż można powiedzieć? Piotr Wielki był niewątpliwie uważany za wielkiego władcę, Katarzyna z pewnymi zastrzeżeniami, a Iwan Groźny bez wątpienia za tego, który znacząco poszerzył granice imperium, zwłaszcza na wschodzie. Cóż, Aleksander I również znacząco poszerzył imperium. A Aleksander II, być może, zasługiwał na to, by być zaliczanym do grona wielkich.
  Elżbieta oddała serię z dziesięciu karabinów maszynowych naraz i odpowiedziała:
  "Co do Aleksandra II, wątpię. W końcu to on dokonał największego ustępstwa terytorialnego Rosji - sprzedał Alaskę!"
  Elena skinęła głową, wystrzeliła z armaty i powiedziała:
  "Tak, sprzedaż Alaski to ogromny minus. Teraz moglibyśmy wysłać nasze czołgi bezpośrednio do USA!"
  Eufrozyna, miażdżąc żołnierzy NATO swoimi gąsienicami, zanotowała:
  Szczerze mówiąc, Aleksiej Michajłowicz, najcichszy, może być również uważany za wielkiego cara. Podbił również połowę Ukrainy, w tym Kijów, obwód smoleński i wiele ziem na wschodzie. Sądząc po rozmiarach jego podbojów, może być nawet najskuteczniejszym carem!
  Catherine skinęła głową i ponownie oddała strzał z automatycznej armaty:
  - Tak, to prawda! Ale Aleksiej Michajłowicz znalazł się w cieniu z powodu swojego wspaniałego syna, Piotra. I nie jest lubiany również za stłumienie buntu Stiepana Razina.
  Elżbieta zachichotała i odpowiedziała:
  - Och, Stienka Razin - to był twardy Kozak! Ale i krwi przelał nieskończoną ilość!
  A czołg dziewcząt dosłownie ostrzelał wszystko z dziesięciu karabinów maszynowych. Co prawda, drony wtedy nie istniały, ale karabiny maszynowe są skuteczne przeciwko piechocie. I tak właśnie działają.
  W przestworzach pracują również radzieckie pilotki. Jedną z nich jest Annastazja Wiedmakowa. Rudowłosa, wiecznie młoda i prawdziwa czarownica. Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej została jedyną kobietą, która trzykrotnie została odznaczona tytułem Bohatera ZSRR, zestrzeliwując ponad sto niemieckich samolotów. Dzięki amuletowi Peruna nigdy nie została zestrzelona. I była znakomita. Podczas walk w Korei, wieczna dziewczyna również się wyróżniła. Odznaczona dwiema kolejnymi gwiazdkami ZSRR, została pięciokrotną bohaterką. A potem, jako wyjątek, została odznaczona Orderem Zwycięstwa za zestrzelenie 200 amerykańskich samolotów. Chociaż order ten zazwyczaj przyznaje się dowódcom wojskowym. Anastazja Wiedmakowa otrzymała również Gwiazdę Orderu Chwały, również z diamentami. Jej łączna liczba zestrzelonych samolotów przekroczyła 356. Tym samym prześcignęła Huffmana, który wcześniej był najskuteczniejszym asem wszech czasów.
  Teraz poprawiła swój wynik, zestrzeliwując dwa niemieckie samoloty jedną serią ognia z działka lotniczego.
  Anastazja śpiewała:
  I nie bez powodu,
  Mój ojciec jest białym diabłem!
  Wcale nie na próżno,
  Mój ojciec jest diabłem!
  I Szatan nie powinien się zniechęcać!
  A rudowłosa wojowniczka zestrzeliła trzy amerykańskie samoloty jednym strzałem. Wygląda bardzo świeżo, ani jednej zmarszczki na twarzy. Ale ile ona ma lat? Dziewczyna po raz pierwszy walczyła w Wojnie Ojczyźnianej pod dowództwem Aleksandra I. Tam walczyła z armią Napoleona Bonaparte.
  Ta bosonoga dziewczyna z ognistoczerwonymi włosami. Zachowywała się jak partyzantka. I była niezwykle odważna.
  Szczególnie lubiła rzucać bomby bosymi stopami i dosłownie rozszarpywać wrogów. Działała w stylu Kutuzowa. Energiczna wojowniczka - po prostu rewelacyjna.
  A teraz będzie atakował wroga również z powietrza. A wojska Bundeswehry rozpraszają się we wszystkich kierunkach.
  Spośród niemieckich dział samobieżnych, jedynym, które może przebić T-64 lub T-72, jest długolufowe działo kalibru 150 mm. Uderza jak młot kowalski. Uderzy cię tak mocno, że czeka cię brutalne przebudzenie.
  Owszem, działo samobieżne z taką bronią - dobre dziesięć metrów długości - jest całkiem widoczne. A Anastazja Wiedmakowa wystrzeliwuje w nie rakietę odłamkowo-burzącą.
  A potem z całej siły uderza w potężne działo samobieżne, zamieniając je w stertę gruzu. I wybuchają pożary.
  Anastazja śpiewa:
  Ogień jest jasnym płomieniem,
  Moja miłość płonie...
  Niech wróg będzie podstępny i przebiegły,
  Ale będzie zepsute!
  A tak przy okazji, Anastazja naprawdę kocha mężczyzn. To pomaga jej się odmłodzić i utrzymać formę. To naprawdę dobre dla zdrowia.
  A oto Akulina, również w samolocie, boso, w samym bikini.
  Muszę przyznać, że naprawdę jej się to podoba. I zestrzeliwuje wrogie samoloty.
  Akulina Orłowa to naturalna blondynka i jednocześnie czarownica. Podczas gdy Anastazja Wedmakowa, pomimo nieskazitelnie czystej i gładkiej cery, jest wyraźnie dojrzała, w doskonałej formie, choć wciąż nie młoda, Akulina jest świeża i młodzieńcza. Wygląda niemal jak nastolatka, nie jest tak masywna i muskularna jak Wedmakowa. Ale jest też dość stara. Po raz pierwszy walczyła w wojnie rosyjsko-japońskiej. Choć jest młodsza od Wedmakowej, daleko jej też do dziewczęcości. I walczyła w Port Arthur.
  Chodziła tam boso nawet zimą i zostawiała na śniegu ładne ślady stóp.
  Brak butów jest, rzecz jasna, ogromnym plusem dla czarownicy, jak i dla wróżki.
  Ona pozwala ci robić wiele rzeczy. I mężczyzn też lubi.
  I zabijaj wrogów. Akulina Orłowa odwraca się i atakuje. Jest wojowniczką, której nie da się opisać słowami.
  A linia frontu NATO pęka. Już pierwszego dnia walk, 9 maja 1977 roku, wojska radzieckie przebiły się dość głęboko i przekroczyły Łabę.
  Wylądowali też w Danii. Doszło tam do desantu, w którym uczestniczyli bosonodzy wojownicy. A jednostki bojowe, w tym bataliony dziecięce, maszerują przez Wiedeń.
  W szczególności walczą Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa, którzy wyglądają na około dwunastu lat. I są również bardzo utalentowanymi wojownikami.
  Zwłaszcza, gdy chłopiec i dziewczynka nagle zaczynają gwizdać. Wtedy stado wron, trafione w mózg śmiercionośną pałką, natychmiast pada i przebija dziobami głowy żołnierzy NATO.
  Oleg wykrzyknął:
  - Spójrz jak szybko zaczęliśmy!
  Margarita potwierdziła:
  - To jest niesamowite! Wybijemy ich wszystkich! I sprawimy, że zaczną pulsować!
  A inne dzieci też atakują. Jest tu tak wielu młodych pionierów. Cała armia młodych wojowników.
  Nie znają wątpliwości ani litości.
  Alik także walczy i demonstruje akrobacje lotnicze ze swoją córką Aliną.
  A to, jak oni po prostu zboczyli z kursu, jest po prostu niewiarygodne. I zachowują się skrajnie, wręcz agresywnie.
  A bose, okrągłe obcasy dzieci stukają. To naprawdę porażający efekt.
  I rzucają się do przodu, działając niezwykle aktywnie i agresywnie.
  Nie, nie można przeciwstawić się silnym i szturmowym oddziałom dziecięcym.
  I oczywiście, dlaczego chłopcy i dziewczęta nie mieliby zaśpiewać czegoś miażdżącego i destrukcyjnego? Żeby mury runęły na wrogów.
  A młodzi wojownicy są po prostu super.
  Dla odmiany Alik zaczął śpiewać melodię bardziej baśniową niż patriotyczną, a jego głowa już pękała z patriotyzmu:
  Pałac Mrozu to wspaniały ogród,
  Gdzie diamentów jest więcej niż kropel rosy...
  Jednak w pewnym sensie jest to piekło,
  Choć nie widać na nim ani śladu dziecięcych łez!
  Biały niedźwiedź staje się nudny,
  Jedyne ptaki, które hałasują, to pingwiny...
  Tutaj jest jak zamrożona śmierć,
  Który jest w lśniącej postaci!
  Ale możesz oglądać różne filmy,
  Tutaj znajduje się duża kolekcja...
  Nie można umrzeć z nudów,
  Tutaj również znajdziesz mnóstwo rozrywki!
  A potem chłopiec Kai śpiewa piosenkę,
  Jakież to urocze dziecko...
  Ale może być zupełnie odwrotnie,
  A przynajmniej jego głos brzmi dziecinnie!
  Chcę choć trochę wolności,
  Urodziłem się jako najnieszczęśliwszy niewolnik!
  O młode lata w żalu,
  Zły złapał mnie na hak!
  Pola pszenicy są w pełnym rozkwicie,
  I machamy sierpem przez pole!
  Ale słodkie bułeczki przychodzą na myśl tylko w snach,
  Naszej ciemności nie da się opisać piórem!
  Chociaż jestem jeszcze chłopcem,
  Spójrz na te gołe żebra i zapadnięty brzuch!
  Dla mnie w upale płaczą bicz i stojak,
  Marzenie, jeśli Bóg pozwoli, jest odwrotne!
  Kamieniołomy, słońce pali,
  A do miejsca odpoczynku daleka droga!
  Włosy dziewczyny kręcą się delikatnie,
  Chętnie zanurkuję z nią głęboko!
  Miłość niewolnika do nagiego niewolnika,
  Naiwne i lekkie jak piórka!
  Przecież nogi są zmęczone i bose,
  Tutaj chodzą po ostrych kamieniach!
  Ubierz nagą miłość w sukienki,
  I załóżcie buty na stopy!
  Abyś stał się wychwalaną szlachtą,
  Aby piła wino i jadła dziczyznę!
  I tak dziewczynę biczowano,
  A on niesie kamienie na plecach!
  Tylko wzrok niewolnika jest bardzo dumny,
  W swoim własnym, choć ubogim, pięknie!
  Długo wytrzymaliśmy, ale nie mogliśmy się powstrzymać,
  Powstaliśmy i idziemy szturmem!
  Odszedł w mrok czasów smutku,
  Niewolnik wywrócił tron do góry nogami!
  Oto wreszcie jesteśmy wolni z tobą,
  Pojawiło się dziecko - syn!
  Stulecie nie powróci, wierzymy, że jest czarne,
  Niech każdy będzie mistrzem!
  Przecież dzieci są największą nagrodą,
  Ich krzyk jest radością, ich radość jest śmiechem!
  Ale musimy się uczyć, życie nas potrzebuje,
  Aby zbierać sukcesy hojnie!
  Piosenki Kaia są tak piękne,
  I głos złotego chłopca...
  Na swój sposób jest nieszczęśliwy,
  A w sercu wyraźnie lodowaty!
  Ale piękno jego wiersza,
  Potrafią roztopić serca...
  Gdy wokół są tylko chimery,
  Wiedz, że nić pieśni nie zostanie przerwana!
  Nigdzie nie widać rzędów Śnieżki,
  To taka usługa dla dzieci...
  On rozdaje prezenty w tym samym czasie,
  Z nią wróbel będzie dobrze nakarmiony!
  Ona jest piękna w swojej duszy,
  Jej ojcem jest sam Dziadek Mróz...
  I niebezpiecznie jest im się przeciwstawiać,
  Potrafi odgryźć ci nos!
  Chłopiec zaczyna śpiewać ponownie,
  Jego serce jest ciężkie...
  Dlaczego nie ma poczucia raju?
  Chociaż wyglądało to na szczęście!
  MIKOŁAJ II - NIEOCZEKIWANA SZANSA
  ADNOTACJA.
  Aleksander Uljanow zastrzelił Aleksandra III; co dziwne, jego syn Mikołaj II, który został carem wcześniej, okazał się bardziej utalentowany i zdolny, wybrał też żonę, która była bardziej odpowiednia i potrzebna państwu.
  ROZDZIAŁ 1
  Aleksander III padł ofiarą zamachu zorganizowanego przez grupę studentów pod wodzą brata Uljanowa, Aleksandra, w 1887 roku. Mikołaj II wstąpił na tron siedem lat wcześniej niż w rzeczywistości. Co więc za różnica? Ale Mikołaj II, który został monarchą siedem lat wcześniej, nigdy nie spotkał kobiety, która miała zostać jego żoną w rzeczywistości. Zamiast tego poślubił inną kobietę, zdolną do urodzenia zdrowego męskiego potomka. Miało to wpływ na cały bieg historii. W szczególności, pomimo początkowych niepowodzeń w wojnie z Japonią, car nie był ograniczony przez schorowanego następcę tronu. W rezultacie jego decyzje były bardziej rozsądne.
  Krwawa Niedziela nigdy nie miała miejsca. Generał Kuropatkin został zastąpiony przez Brusiłowa. Pancernik Sława został ukończony i wypłynął z trzecią eskadrą pościgową. Mikołaj II, przebrany za prywatny jacht, wyprowadził z Morza Czarnego jeszcze trzy pancerniki, w tym zupełnie nowego Potiomkina. Eskadra Rożdiestwieńskiego okazała się silniejsza, z czterema nowymi, potężnymi okrętami, niż w rzeczywistości.
  Brusiłow pokonał Japończyków na lądzie i zablokował Port Arthur, gdzie wciąż stacjonował japoński garnizon.
  Eskadra Rożdiestwieńskiego przybyła z Morza Bałtyckiego i Czarnego w potężniejszej wersji. Oprócz czterech zupełnie nowych pancerników, w jej skład weszło również kilka mniejszych jednostek. Carska Rosja zakupiła również sześć krążowników pancernych z Peru. I tak oto potężna rosyjska eskadra starła się z Japończykami pod Cuszimą. Tym razem jednak samurajski okręt flagowy, Mikaso, został zatopiony w pierwszych minutach bitwy, wraz z admirałem Togo. A na morzu Japończycy ponieśli całkowitą klęskę.
  Japońskie wojska zostały odcięte drogą lądową od swoich baz zaopatrzeniowych i wkrótce skapitulowały.
  Japonia została zmuszona do zawarcia haniebnego pokoju. Rosja otrzymała Koreę, Mandżurię, całe Wyspy Kurylskie i Tajwan.
  Ponadto Japonia musiała zapłacić kontrybucję w wysokości miliarda rubli w złocie na pokrycie wydatków wojennych carskiej Rosji.
  Zwycięstwo zostało odniesione. Autorytet Mikołaja II, a tym samym całego autokracji, został wzmocniony.
  Bez rewolucji carska Rosja przeżywała długi boom gospodarczy ze średnią roczną stopą wzrostu wynoszącą dziesięć procent.
  Ale potem nadeszła I wojna światowa. W przeciwieństwie do realiów historycznych, carska Rosja uniknęła upadku spowodowanego rewolucją i przewrotami i była lepiej przygotowana. Jej armia była również liczniejsza, gdyż składała się z żołnierzy chińskich, mongolskich i koreańskich z Żółtej Rosji.
  Ponadto, w związku ze wzrostem gospodarki, do produkcji wprowadzono czołg Prochorowa - Łuna-2, który osiągał prędkość czterdziestu kilometrów na godzinę na autostradzie i dwudziestu pięciu na drodze.
  Od samego początku wojna przebiegała pomyślnie dla carskiej Rosji. Królewiec i Przemyśl zostały zdobyte natychmiast, wojska rosyjskie dotarły do Odry, a nawet zdobyły Budapeszt i Kraków.
  Dopiero wycofanie znacznych sił z frontu zachodniego pozwoliło Niemcom cesarskim spowolnić armię rosyjską.
  Ale wiosną 1915 roku, zgromadziwszy siły, Rosjanie ponownie przeszli do ofensywy. Udało im się przedrzeć do Wiednia, unieruchamiając Austro-Węgry. Włochy również przystąpiły do wojny po stronie Ententy.
  Turcja próbowała wypowiedzieć wojnę Rosji, ale tym razem Bułgaria również stanęła po stronie Ententy. Po klęsce Austro-Węgier wojska rosyjskie zdobyły Stambuł. Wkrótce Imperium Osmańskie również zostało pokonane.
  Wojska rosyjskie rozpoczęły ofensywę na Niemcy od południa, a wojska alianckie od zachodu. Cesarz podpisał kapitulację.
  I wojna światowa zakończyła się w ciągu roku i zakończyła się zwycięstwem Ententy. Rosja zdobyła ziemie niemieckie aż po Odrę. Cesarstwo Austriackie rozpadło się. Galicja i Bukowina stały się prowincjami rosyjskimi. Czechosłowacja stała się częścią Rosji jako Królestwo Czech, a Węgry - częścią Węgier, oba pod rządami cara Mikołaja II. Rumunii udało się zająć Siedmiogród. Powstała również Jugosławia, a Włochy zaanektowały niektóre ziemie na południu.
  Austria pozostała mała i ograbiona. Niemcy zostały poważnie osłabione, zmuszone do zwrotu Francji ziem zdobytych wcześniej za Bismarcka, a także Danii. Niemcy zostały obciążone reparacjami wojennymi.
  Imperium Osmańskie zniknęło z mapy świata. Stambuł, Cieśniny i Azja Mniejsza zostały zajęte przez Rosję. Irak został podbity przez Rosję i Wielką Brytanię, gdzieś wzdłuż linii Bagdadu - każda z nich zagarnęła to, co mogła. Rosja zaanektowała również Palestynę i większość Syrii. Południowa Syria została przekazana Francji, a tureckie posiadłości w Arabii Saudyjskiej zostały zajęte przez Brytyjczyków.
  Nastał okres pokoju, choć wciąż toczyły się drobne wojny. Arabia Saudyjska została całkowicie podporządkowana Rosji, Wielkiej Brytanii i Francji. Rosja carska uzyskała dostęp do Oceanu Indyjskiego i rozpoczęła tam budowę kolei.
  Toczyła się również wojna w Afganistanie. Brytyjczycy przegrali, a carska Rosja najechała kraj od północy i uczyniła z Afganistanu swoją prowincję.
  Dlaczego carska Rosja zaatakowała Iran? I zdobyła go niemal bez walki. Tylko część Iranu na południowym wschodzie została zaanektowana przez Wielką Brytanię.
  Potem, aż do 1929 roku - początku Wielkiego Kryzysu - panował spokój, pokój i łaska Boża. Gospodarka carskiej Rosji awansowała na drugie miejsce na świecie, ustępując jedynie Stanom Zjednoczonym. A pod względem siły militarnej była niewątpliwie najpotężniejsza.
  Ale Wielki Kryzys stworzył problemy. Niepokoje wybuchły również w carskiej Rosji, gdzie panowała monarchia absolutna.
  Mikołaj II kontynuował ekspansję na Chiny. W rezultacie w 1931 roku wybuchła wojna z Japonią. Tym razem jednak samurajowie zostali szybko pokonani, zarówno na morzu przez admirała Kołczaka, jak i na lądzie przez Korniłowa i Denikina. Pozycja monarchii absolutnej ponownie się umocniła. Doszło do lądowania w Japonii, którą wojska rosyjskie zdobyły. Następnie odbyło się referendum i aneksja przez carat. W ten sposób Rosja stała się jeszcze silniejsza i groźniejsza.
  Wkrótce całe Chiny stały się rosyjskie i zostały podzielone na prowincje.
  Hitler doszedł do władzy w Niemczech. Jednak w przeciwieństwie do realiów historycznych, wybrał orientację prorosyjską. Mussolini we Włoszech stoczył jedną wojnę, zdobywając ostatni niepodległy kraj w Afryce - Etiopię. W 1938 roku Niemcy i Austria zjednoczyły się w jedno państwo.
  Hitler, Mussolini i Mikołaj II z jednej strony, a Wielka Brytania, Francja, Belgia, Holandia, a zwłaszcza Stany Zjednoczone z drugiej, rozpoczęli przygotowania do II wojny światowej. Miała ona doprowadzić do nowego podziału świata.
  I tak 15 maja 1940 roku nazistowskie Niemcy rozpoczęły inwazję na Francję, Belgię i Holandię. 18 maja carskie imperium Mikołaja II zaatakowało kolonie Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii i Holandii.
  Hitlerowi pozostała więc najskromniejsza i najbardziej niewdzięczna praca, podczas gdy Mikołaj II zbierał śmietankę. I wszyscy przygotowywali się do tego od dawna.
  Koalicja zachodnia ma niewielką przewagę nad Wehrmachtem pod względem liczby personelu, czołgów, artylerii i linii obronnych. Niektóre wojska nadal stacjonują we Włoszech, gdzie Mussolini również ma na oku terytoria w Europie.
  Wydawało się, że wojna może trwać długo, ale Meinstein wymyślił chytry i bardzo skuteczny plan zdobycia Francji, Belgii i Holandii.
  Planuje podwójne uderzenie sierpem. I po raz pierwszy w nowoczesnej wojnie masowy desant wojsk samolotem i spadochronami. Co więcej, większość spadochroniarzy to tekturowe lalki, co ma stworzyć iluzję ogromnej siły. Główne siły czołgów Hitlera przejdą przez Luksemburg, a następnie wzdłuż górskiego wąwozu.
  Istnieje realne ryzyko bombardowania przez samoloty. Ale carska Rosja wysłała myśliwce, które w razie potrzeby osłonią niebo nad Andami. Perspektywy niemieckiej ofensywy są więc dobre, a już w pierwszych dniach odniesiono znaczące sukcesy! W szczególności Luksemburg został zdobyty praktycznie bez walki, z zaledwie kilkoma rannymi. Następnie nastąpił natarcie czołgów i transporterów opancerzonych wzdłuż górskiego korytarza.
  Francuzi mają przewagę w czołgach pod względem liczebności, grubości pancerza i kalibru działa. Brytyjski Maltis-2 jest całkowicie nieprzebijalny dla czołgów niemieckich. Tylko carskie imperium Mikołaja II miało lepszy czołg.
  Jednak naziści odnieśli zwycięstwo dzięki lepszemu i skuteczniejszemu wykorzystaniu sił pancernych, a w szczególności dzięki taktyce Guderiana, która była, na swój sposób, nowatorska.
  I ta wychwalana niemiecka dyscyplina. To też miało wpływ.
  Ale armia carska oczywiście nie przyglądała się temu biernie.
  Ofensywa rozpoczęła się dokładnie 18 maja, w dniu urodzin cara Mikołaja II, który właśnie skończył siedemdziesiąt dwa lata. W tysiącletniej historii Rosji tylko jeden wielki książę, Jarosław Mądry, dożył tego wieku. I nawet wtedy jego wiek mógł zostać celowo zawyżony przez kronikarzy, być może o dziesięć lat, aby wydawał się starszy od Światopełka. Zatem Mikołaj II mógł być najstarszym władcą w historii Rosji.
  A ponieważ rządzi światem od 1882 roku, pobił już rekord Iwana Groźnego w najdłuższym panowaniu. I kto wie, może pobije również rekord Ludwika XIV. Ze wszystkich władców mniej lub bardziej znaczących państw, to on panował najdłużej. Było kilku książąt, którzy nominalnie rządzili dłużej, ale ich posiadłości były zbyt małe, by kwalifikować się jako państwa.
  W każdym razie car Mikołaj II miał fenomenalne szczęście do Władimira Putina. I właśnie rozpoczyna kolejną inwazję.
  Tym razem na południe. Wojska cara Rosji maszerują na Indie. A ich dowódcą jest Oleg Rybaczenko, wieczny chłopiec.
  Wyobraźcie sobie, w poprzednim życiu był całkiem dorosły. Ale potem zapragnął życia wiecznego. Zgodził się więc stać się jak bohater serialu "Nieśmiertelny" - nieśmiertelny i niezniszczalny, a nawet jego głowy nie dało się odciąć. Ale w ciele dwunastoletniego chłopca.
  I oczywiście służyć Rosji. Cóż, to całkowicie dopuszczalne. Nieśmiertelność to w końcu cudowna rzecz. Zwłaszcza jeśli jest pełna przygód. Chociaż chłopak wygląda na zaledwie dwunastolatka, jest niesamowicie silny i szybki. I poradzi sobie ze wszystkim.
  Oleg, oczywiście, ma stopień adiutanta generalnego i głównodowodzącego. Ma też mnóstwo medali i tytułów. Możliwość zdobycia nowej chwały i ziem jest więc ogromną pokusą. A może nawet uzyskanie wyższego tytułu - na przykład księcia? Rzeczywiście, taki tytuł byłby imponujący. Nawet legendarny Bismarck nie zdążył zostać księciem. Chociaż potrzebowałby do tego kolejnej zwycięskiej wojny. Ale temu chwalebnemu Niemcowi udało się na tym poprzestać.
  Ale Mikołaj II nie zamierza się zatrzymywać. Wierzy, że wkrótce cały świat będzie jego. I rzeczywiście, wojska rosyjskie wkraczają do południowego Iranu, a dalej aż do Indusu i Pakistanu, praktycznie bez oporu. Zdobywają miasto za miastem. A rosyjskie czołgi zatrzymują się tylko po to, by uzupełnić paliwo.
  A na Zachodzie wojska carskie zbliżyły się i przedarły przez Kanał Sueski. Przynajmniej tutaj wojska brytyjskie stawiały pewien opór.
  Trwają zacięte walki. Wojska rosyjskie przejmują również brytyjskie posiadłości na Bliskim Wschodzie. I robią to w błyskawicznym tempie.
  Główną przeszkodą nie są wojska kolonialne, które się rozpraszają i poddają, ale wielka odległość i naturalny krajobraz.
  Oleg nie jest sam w ataku; dołącza do niego dziewczyna, która wygląda na około dwunastoletnią, Margarita, i cztery inne piękne dziewczyny. Cała ekipa jest boso, a chłopiec ma na sobie tylko krótkie spodenki. Widać też bose pięty dziecięcych stóp.
  Miejscowi padli przed nimi na kolana. Opór Brytyjczyków i sepojów był nierównomierny. Tylko jedna biała grupa Brytyjczyków próbowała zademonstrować siłę. Wtedy zaatakowali ich chłopiec, dziewczynka i cztery młode kobiety.
  I Oleg Rybaczenko zaczął ciąć Anglików z całej siły. Wieczne dziecko postawiło na swoim. I głowy wojowników lwiego imperium potoczyły się.
  Za nim podąża dziewczyna Margarita. I znów głowy spadają. To prawdziwa metaforyczna masakra. I tak wielu ludzi naprawdę ginie. Krew tryska, a mali terminatorzy chlapią przez szkarłatne kałuże swoimi bosymi, opalonymi, wyrzeźbionymi stopami, wzbijając obłok krwawych bryzgów. I to wszystko dosłownie fontanna krwi. I robi wrażenie. Cztery dziewczyny też walczą. I swoimi bosymi, dziewczęcymi stopami chlapią przez kałuże, wzbijając obłok krwawych bryzgów.
  I tak oto rozpętała się ta krwawa jatka. Głowy dosłownie są odcinane, odbijając się jak piłki nożne. Jakże to wszystko optymistycznie wygląda.
  Oleg Rybachenko, ten wieczny chłopiec, śpiewał:
  Jestem synem Łady, wiecznie młodym wojownikiem,
  Świecę niezaprzeczalnym pięknem...
  Świat bez wątpienia obdarzy mnie wspaniałym darem,
  A ja rzucę granat bosą stopą!
  Po czym chłopiec wziął młyn kruszący i wypróbował go tak bardzo, że potoczyły się nawet głowy. Dziewczyny poszły naprzód i podkręciły ogień. Ocalali Anglicy, przerażeni, rzucili broń. Po czym piękne dziewczyny zmusiły dumnych wojowników z Mglistego Albionu do padnięcia na twarz i ucałowania ich bosych stóp. A Anglicy zrobili to z wielkim entuzjazmem.
  Tak właśnie potoczyła się bitwa. Potem było już o wiele łatwiej. Lokalne oddziały indyjskie niemal całkowicie się poddały, a niektóre nawet walczyły ramię w ramię z wojskami rosyjskimi przeciwko Brytyjczykom.
  Armia pod dowództwem Olega Rybaczenki ruszyła z kopyta. Podbój Indii został wymuszony.
  Na innych obszarach, a raczej na teatrach wojny, tylko w regionie egipskim toczyły się zacięte walki. Ale nawet tam armia carska miała znaczną przewagę liczebną. Ciężki czołg Piotr Wielki był nie do przebicia dla prawie wszystkich brytyjskich dział, z wyjątkiem być może dział 32-stopowych, których Wielka Brytania miała niewiele. Oczywiście częściej używano jednak Suworowa-3, czołgu podstawowego. Był on bardzo mobilny i niezbyt duży.
  Tylko Matilda-2, której Brytyjczycy mają bardzo niewiele, może stanowić problem dla rosyjskiego czołgu, głównie ze względu na przyzwoity pancerz. Jednak jej działo kal. 47 mm jest, szczerze mówiąc, słabe.
  Brytyjczycy przystąpili do wojny. Czołg Churchill dopiero się rozkręcał. I wciąż było daleko od wejścia do produkcji. Czołgi Cromwell zaczęły zjeżdżać z linii montażowej, ale miały jedynie przyzwoity pancerz przedni, a działo kal. 75 mm było słabe.
  Ogólnie rzecz biorąc, zarówno Brytyjczycy, jak i Francuzi ustępują rosyjskiej, carskiej armii zarówno liczebnością, jak i jakością. A wojska kolonialne są nadal słabe i o niskim morale. W rezultacie ponieśli porażkę, nawet przeprawiając się przez Kanał Sueski w Egipcie. Jedyną poważną siłą Brytyjczyków jest ich marynarka wojenna. Imperium carskie ma jednak ogromną liczbę okrętów podwodnych. A niektóre z nich są napędzane nadtlenkiem wodoru, co oznacza, że są bezkonkurencyjne. Spróbujcie więc z nimi konkurować. Zmiecą wszystkich z powierzchni ziemi. I są opływowe.
  Taką właśnie flotę mamy. Nawiasem mówiąc, carska Rosja miała sporo pancerników. Potencjał imperium był ogromny. Spróbujcie z nim konkurować. Weźmy na przykład pancernik Aleksander III, który właśnie wypływa z Nowego Jorku. I przecina fale. I jest tak ogromny, że nawet pięciotonowe bomby nie mogą go dosięgnąć.
  To będzie naprawdę fajne.
  A jego działa mają zasięg stu pięćdziesięciu kilometrów. To jest "Aleksander III".
  Załoga pancernika składa się z pięknych dziewcząt. Są prawie nagie, w bikini i boso. I tak te piękności biegają dookoła, błyskając gołymi, okrągłymi obcasami. A ich nogi są opalone i umięśnione.
  A dziewczyny pachną drogimi perfumami. To dopiero rozkosz. A ich piersi są pełne i pulchne. A ich szkarłatne sutki przykryte wąskim paskiem materiału.
  To dziewczyny tak umięśnione, że nawet skóra, pod którą grają jądra mięśni, prześwituje.
  I jakżeż ludzie mogą nie paść na kolana przed takimi ludźmi?
  A gdy Aleksander III otworzył ogień, angielski krążownik zatonął po pierwszej salwie.
  A dziewczyny aż zawyły z radości. To było naprawdę super i cudownie.
  Więc nie ma sposobu, żeby im się przeciwstawić. Potem wojownicy zatopili kolejny krążownik i fregatę. I to szybko... A potem brytyjski pancernik wyszedł im naprzeciw i rozpoczął się pojedynek.
  Cóż, wojownicy w pasiastych bikini naprawdę się za to zabrali. I zaczęli miażdżyć wroga, topić go, łamać rury, wieże i maszty. Oto, jak byli potężni. Jak miażdżyli wroga, nie dając mu chwili wytchnienia.
  Oto, czym jest wojowniczka! I zatopili pancernik z niewiarygodną siłą. I poważnie uszkodzili pancernik. Takie są formacje bojowe, że tak powiem. I gołe, okrągłe, różowe pięty wojowników błyskają. I biegają od jednego działa do drugiego. Celują nimi ze śmiechem i wystrzeliwują pocisk z szesnastocalowych dział. Trafiają i eksplodują z rykiem. Rozbijają zarówno wieże, jak i burty okrętów. Tak to działa zajebiście. Jak prawdziwy młot kowalski, przebijający pancerz i marynarzy.
  Tak właśnie spisał się pancernik Aleksander III - niesamowita siła. Ale na tym się nie skończyło. Do zwycięstwa na morzu przyczyniły się również wodnosamoloty.
  Tymczasem naziści zbliżali się do Francji. Udało im się wykonać genialny manewr - podwójne uderzenie sierpem - i całkowicie zmieść wroga.
  Lądowanie wojsk, w tym tysięcy sztucznych lalek zrzuconych na spadochronach, miało druzgocący efekt. Naziści zdobyli Brukselę niemal bez walki. Holandia również została natychmiast schwytana. Co więcej, naziści podstępem pojmali rodzinę królewską: przebraną za holenderskich strażników. Naprawdę niezwykła operacja.
  A potem nastąpił atak na Port-de-Calais i okrążenie Brytyjczyków pod Duyker. Co więcej, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, nie byli oni w stanie ewakuować się. Niektórzy zginęli, inni zostali schwytani.
  Wojska rosyjskie również walczyły w Indochinach. Wojska francuskie, zwłaszcza kolonialne, stawiały bardzo słaby opór. Armia carska maszerowała, dosłownie przetaczając się przez Wietnam. Oddziały dziecięce i dziewczęce wolały maszerować boso. I było to całkiem praktyczne.
  Chłopiec w krótkich spodenkach miał utwardzone podeszwy, przez co były jeszcze wygodniejsze.
  A wróg wciąż się poddaje. Oczywiście, w akcji są też czołgi lekkie. Ważą zaledwie piętnaście ton, ale mają silnik wysokoprężny o mocy pięciuset koni mechanicznych. Są tak zwinne i zwrotne, jak dzikie zwierzęta. Naprawdę nie ma im równych. Te lekkie czołgi nazywają się "Bagration-2". Jednak czołg "Suworow-3" również waży trzydzieści ton i jest bardzo zwrotny.
  Taka jest polityka. To jak kawaleria Czyngis-chana. Ciągle naciera.
  Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa na białym koniu, oczywiście w przenośni. W rzeczywistości te wieczne dzieci ścigają się boso. I dokonują wręcz niewyobrażalnych czynów. Choć nie ma z kim ich dokonać. Lekkie rosyjskie czołgi dotarły do Bombaju i Kalkuty w zaledwie kilka dni. Cóż za wspaniały wyczyn.
  Oleg, podskakując bosymi stopami, zaćwierkał:
  - Zdepczemy Bombaj!
  Dziewczyna, którą potwierdziła Margarita:
  - Tak, będziemy deptać!
  Po czym dzieci zaczęły gwizdać przez nozdrza. Nawet wrony zaczęły się wylewać.
  Młodzi wojownicy dotarli do Bombaju i zostali stratowani przez swoje bose, małe stopy. Indie podniosły się i upadły pod naporem Rosji. I to było niezwykłe zwycięstwo.
  Wojska rosyjskie posuwały się również w innych kierunkach. W szczególności zmierzały w kierunku Singapuru. To miasto-twierdza wydawało się nie do zdobycia. W rzeczywistości jednak zostało zdobyte niemal bez walki. Oddział brytyjskich żołnierzy wymienił zaledwie kilka strzałów. Jednak i oni się poddali.
  Kilku doboszom z angielskiego oddziału zerwano buty, położono ich na plecach i bito kijami po bosych piętach. Biły ich piękne dziewczyny. Chłopcy piszczeli z bólu i upokorzenia. Widać było, jak bose podeszwy nastolatków robią się czerwone. Wyglądało to naprawdę zabawnie. A bicie było bardzo umiejętne i ostre.
  No cóż, to faktycznie wyglądało trochę strasznie...
  Indie zostały podbite dosłownie w dwa tygodnie. Oleg i Margarita klepali się po bosych stopach, a miejscowi całowali ich bose stopy. Najwyraźniej uważali ich za bogów.
  Oleg ćwierkał:
  Jestem chłopcem nowoczesnym jak komputer,
  A osobiście uważam go za świetnego Supermana...
  Z bitwy otrzymasz mnóstwo esencji,
  Nadszedł czas na zmianę życia!
  Margarita wzięła ją i zauważyła:
  - To była brytyjska kolonia i oczywiście są szczęśliwi, że mogą przyłączyć się do Rosji!
  Chłopiec-generał zauważył:
  - Mamy monarchię absolutną! Ale Wielka Brytania zawsze miała parlament!
  Dziewczyna-wojowniczka zauważyła:
  "Ale Hindusi nie mają wstępu do angielskiego parlamentu. To tak naprawdę nie jest terytorium, a kolonia. Ale w Rosji wszystkie narody są formalnie równe!"
  Oleg, chłopiec w wieku około dwunastu lat, rzucił bosymi palcami kamyk w uciążliwego owada i strącił go. Potem powiedział:
  - Nie do końca! Obowiązek stałego pobytu dla Żydów nie został jeszcze zniesiony!
  A dzieci wzięły i zaśpiewały:
  Niech będzie uwielbiona moja święta ziemia,
  Ludziom nie żyje się zbyt dobrze...
  Rozprzestrzeniać się od krawędzi do krawędzi,
  Przyniósł nadzieję i dobroć wszystkim!
  Tak działały wojska rosyjskie. Tymczasem Niemcy, poprzez Andersa i Luksemburg, oskrzydlili siły koalicji Ententy od południa, odcinając je od głównych sił w Belgii i słynnej linii obronnej Mangino od północy. Niebezpieczeństwo czyhało na nazistów, gdy posuwali się przez góry z powietrza. Było to naprawdę poważne zagrożenie, zwłaszcza że koalicja dysponowała silnymi siłami powietrznymi. Ale rosyjskie myśliwce zapewniały Niemcom osłonę, uniemożliwiając im bombardowanie pozycji, przez które nacierały kolumny pancerne. A potem dalej na Duyker i przełamanie do portów. W przeciwieństwie do prawdziwej historii, Wielka Brytania nie miała już szans na ewakuację, ponieważ oprócz Luftwaffe były tam również rosyjskie myśliwce, bombowce i samoloty szturmowe. I one, powiedzmy, były najlepsze na świecie pod względem jakości i pierwsze pod względem ilości.
  A to oczywiście dopiero początek. Carska Rosja przygotowywała się do wojny od dawna i całkiem skutecznie. I, oczywiście, marzeniem Mikołaja II było rządzenie całym światem. A Hitler był tylko przypadkowym towarzyszem! Albo sytuacyjnym sojusznikiem!
  A jego oddziały też mają swoje bohaterki. Czołg T-4 w akcji, ale najcięższy. A potem jest eksperymentalny, nieprodukowany T-5, z trzema wieżami, dwoma działami i czterema karabinami maszynowymi. Innymi słowy, to obecnie najnowocześniejszy i najpotężniejszy ze wszystkich niemieckich czołgów.
  A rządzą nim niemieckie dziewczyny, bardzo piękne, ubrane tylko w bikini. A kiedy Walkirie chwycą za miecze, jasne jest, że będzie niesamowicie fajnie.
  Gerda wystrzeliła z armaty kalibru siedemdziesięciu pięciu milimetrów bosymi stopami. Pocisk odłamkowo-burzący poleciał z zabójczą siłą i eksplodował wśród żołnierzy brytyjskiego korpusu.
  Wojowniczka śpiewała, uderzając bosą piętą o zbroję:
  Ah, marmedal, la, reallyalya,
  Nikt nawet nie zauważył, że króla nie ma!
  I ruszyli i strzelili z obu luf jednocześnie. Jak brytyjscy żołnierze i oficerowie rozbiegli się we wszystkich kierunkach.
  Charlotte zachichotała i zaśpiewała:
  - Führer i Mikołaj II są z nami!
  Christina potrząsnęła biodrami i odpowiedziała:
  - Za wielkość imperium!
  Magda dodała energicznie:
  - Mścimy się za pierwszą wojnę światową!
  Wojska niemieckie dotarły do wybrzeża i po drodze zdobyły nawet Port-de-Calais, praktycznie bez walki.
  Brytyjczycy, dzięki niezliczonym rosyjskim, carskim siłom powietrznym, nie mieli żadnych szans na ewakuację ani stawienie oporu.
  Hitler, jak zwykle, był radosny i skakał jak małpa. To było naprawdę fajne.
  Mikołaj Wielki, bo tak go nazywano, wyciągnął rękę nad całym światem.
  Oleg Rybachenko i Margarita Korshunowa dotarli na południe Indii, a raczej tam dobiegli, a ich bose, okrągłe obcasy lśniły.
  Chłopiec-terminator zauważył:
  - Uderzymy we wroga... A właściwie już go uderzyliśmy...
  Margarita zauważyła:
  - Nie musieliśmy walczyć - zostaliśmy pobici miotłą!
  Mali geniusze zaczęli rzucać żyletkami w strachy na wróble bosymi stopami. I byli niezwykle aktywni. Powiedzmy, że te dzieciaki były potworami.
  AMERYKAŃSKA PIEŚŃ CZOŁGOWA -7
  ADNOTACJA
  Rozpoczęta przez Stalina wojna z III Rzeszą trwa. Kraje zachodnie coraz częściej wspierają nazistowskie Niemcy. Na liniach frontu pojawiły się czołgi Sherman, dorównujące radzieckim T-34, a nawet przewyższające je pod względem optyki i opancerzenia. Brytyjskie czołgi pościgowe również walczą. Armia Czerwona jest coraz gorsza. Ich jedyną nadzieją są bosonogie dziewczyny z Komsomołu!
  ROZDZIAŁ 1
  W czerwcu rozpoczęła się nowa, duża ofensywa koalicji państw. Na linii frontu pojawiły się amerykańskie czołgi Sherman, uzbrojone w uzbrojenie podobne do radzieckich T-34, ale z jeszcze grubszym pancerzem przednim. Co więcej, jakość amerykańskiej stali przewyższała sowiecką.
  Pojawiły się również brytyjskie czołgi pościgowe, również dość dobrze opancerzone i zadowalająco uzbrojone. Niemcy zwiększyli produkcję czołgu T-4, uzbrojonego w długolufowe działo kalibru 75 mm, które dorównywało T-34 pod względem siły przebicia, a dzięki lepszej jakości pocisków nawet go przewyższało.
  Rozmieszczono więc poważne i potężne siły. Główny atak przeprowadzono tak, aby uniknąć przekroczenia Dniepru. Niemcom udało się również zdobyć Odessę, która była całkowicie odcięta od morza. Wojska radzieckie opuściły Kijów, ponieważ nie było możliwości zaopatrzenia ich grupy za Dnieprem.
  W ten sposób faszyści i ich koalicja umocnili swoją pozycję. A ZSRR stał się o wiele bardziej niepewny.
  W tym samym czasie upadł również Władywostok. Japońska przewaga morska była zbyt duża, a miasto wyczerpało wszystkie swoje zasoby obronne. Japonia rozpoczęła wówczas wielką ofensywę na Dalekim Wschodzie. Kraj samurajów przeszedł modernizację, a jego armia wzrosła do dziesięciu milionów. I tak rozpoczęła się prawdziwie wielka ofensywa.
  Otóż Turcja, uzupełniwszy swoje wojska, włączając w to amerykańskie czołgi, ruszyła naprzód z zamiarem ponownego okrążenia Erywania.
  W związku z tym dla ZSRR rozwinęła się bardzo trudna sytuacja.
  Stalin domagał się stworzenia nowej broni. Był nawet taki program - cudownej broni. Ale pojawiły się problemy. Poza Jak-9 i całą rodziną KW nie było innych pomysłów. A ŁaGG-5 musiał zostać wprowadzony do produkcji, co również było problematyczne. Mimo że samolot był stosunkowo tani i łatwiejszy w produkcji.
  No cóż, dziewczyny wracają do akcji. Dzielnie walczą z przeważającymi siłami koalicji. I rzucają granatami z zabójczą siłą i zniszczeniem, boso! I to niesamowicie fajne i agresywne z ich strony, że tak się zachowują.
  A dziewczyny oczywiście też śpiewają;
  Oddajemy nasze serca za naszą Ojczyznę,
  A żeby walczyć dzielnie, komuniści mają...
  Otwórzmy szeroko drzwi do szczęścia,
  Jesteśmy przeznaczeni, aby spędzić życie z ludźmi na zawsze!
  
  Członkowie Komsomołu walczący z hordą faszystowską,
  Biegają boso po zamarzniętych zaspach śniegu...
  Jest oczywiste, że Hitler jest w zmowie z samym szatanem,
  Bo cały świat został wciągnięty siłą!
  
  Bardzo silni Fritzowie - mają hordy świata,
  Brakuje nam sił, aby pokonać tych wrogów...
  A Führer wybrał sobie bożka, którego miał czcić,
  Chociaż w rzeczywistości jest bohaterem głupców!
  
  Ile trupów - góry ich są, diabeł rogi swe wypuścił,
  Jest wiele potężnych czołgów, niezliczona ilość samolotów...
  Uwierzcie nam, nawet bogowie nie pomogą.
  Chyba że niedźwiedź zdoła się pozbierać!
  
  Jesteśmy synami Ojczyzny, wojownikami Komsomołu,
  Pionierzy również dzielnie służą w naszych szeregach...
  Nigdy nie opuścimy bitew bez pozwolenia,
  A bosonoga dziewczyna kopnie Fritza w krocze!
  
  Nasza Ojczyzna jest światłem, a ogień jest nad planetą,
  Rozłożyliśmy sowiecki, święty komunizm...
  Wiem, że o czynach rycerzy będą śpiewane pieśni,
  A krwawy faszyzm zostanie strącony w otchłań!
  
  Walczymy dzielnie, choć siły są nierówne,
  Lenin i Stalin są z nami, a partia o tym wie...
  I dla chwały sowieckiego państwa rosyjskiego,
  Niech powstanie uniwersalny, najpiękniejszy raj!
  
  Więc będziemy w Berlinie i uwierzcie mi,
  Nasza planeta będzie miała władzę ludzi...
  Dzieci będą się głośno śmiać z radości,
  Nasz sztandar Sowietów nigdy nie upadnie!
  
  Nadejdzie czas, gdy przyjdzie Najwyższy Bóg,
  I zasieje święty komunizm we wszechświecie...
  Wtedy człowiek przekroczy najwyższą linię,
  I dlatego, wojowniku, pracujesz i walczysz!
  Tak walczyli uparcie i zaciekle... Ale siły wydawały się nierówne.
  Tak naprawdę, z wrogiem nie da się dyskutować.
  Natasza wskazała bosymi palcami stóp, wzięła szklankę bimbru i zaćwierkała z uśmiechem:
  "Tak, jesteśmy mocno naciskani ze wszystkich stron. Ale jeśli sprężymy wodę, mówią, może eksplodować".
  Zoya podskoczyła, rzuciła granat z zabójczą siłą bosą nogą i pisnęła:
  - Jestem wojownikiem o niezwykłej sile walki!
  Augustyn zachichotała i, pozwalając, by jej rude włosy opadły na gałąź, warknęła:
  - Bohaterska siła dziewcząt,
  Siła ducha i silna wola!
  A wojowniczka pokazała jej długi, przypominający bicz język.
  Swietłana puściła oko do swojego vis-à-vis i zauważyła:
  - Potrzebujemy nowej superbroni!
  Weronika zaprotestowała, szczerząc ostre, białe zęby:
  - Nie! Potrzebujemy nadludzi!
  Wiktoria zauważyła ziewając:
  - Mężczyźni czasami tak śmierdzą!
  Natasza zapaliła bimber - był to bardzo mocny trunek - i rzuciła nim w nadjeżdżający czołg.
  I ryknęła:
  - Nasze kości nie boją się czołgów,
  Piękne dziewczyny wiedzą jak walczyć!
  Zoya puściła oko i odpowiedziała z uśmiechem:
  - Tak, możemy to zrobić - to pewne!
  I wojownicy przyjęli to i chórem, z całych gardeł, ogłuszająco, niczym stado słowików, zaśpiewali:
  Jesteśmy boso walczącymi w Komsomole,
  Walczymy z faszystowską bestią...
  Niech nasi drodzy ojcowie będą dumni,
  I nie pozwólcie słabym pleść bzdur!
  
  Gramy chórem dla naszej Ojczyzny,
  Chcemy, żeby wszystko było czystsze, piękniejsze...
  Ale Adolf ostro naostrzył siekierę,
  I chce zniszczyć wszystko co nasze!
  
  Jesteśmy rycerzami naszego wspaniałego kraju,
  Chcemy wznieść się wysoko ponad niebo...
  I wierzę, że wrogowie są skazani na zagładę,
  A nasz honor nie polega na krzykach klauna!
  
  Chcemy podnieść flagę naszej Ojczyzny,
  Aby Rus na całym świecie stała się szczęśliwsza...
  Przecież Ojczyzna jest nam droższa niż matka,
  Ku chwale najjaśniejszej Rosji!
  
  Ty, rycerzu, wspieraj także dziewczyny,
  Przedzieramy się przez mróz niemal nago...
  Ku chwale naszej walecznej duszy,
  A potem kup wojownikowi różę!
  
  Broniliśmy Moskwy, bo mogliśmy,
  Na mrozie błyszczały tylko obcasy dziewcząt...
  Teraz faszyści stracili wszystko,
  Sadzą grządki pod strzałami, marszcząc brwi!
  
  Nie ma żadnych członków Komsomołu, uwierz mi, piękniejszych,
  Są ledwo przykryte ubraniem...
  Ale w bitwie bestia będzie się ich bać,
  A wrogowie zostaną solidnie pobici!
  
  Ku chwale naszej świętej Ojczyzny,
  Co okrywa wszechświat chwałą...
  Dziewczynka wbiega w mróz zupełnie boso,
  Jakby już był rozkwitający maj!
  
  Ty też, wojowniku, weź karabin maszynowy,
  Nawet jeśli jesteś jeszcze chłopcem...
  I rozszarpać Führera na strzępy,
  I nie dajcie nazistom spokoju!
  
  Jesteśmy takimi wojownikami, że nie wiedziałem,
  Ich świat i wszystkie planety we wszechświecie...
  Na próżno Führer krzyczał bzdury,
  Teraz będzie tylko żałosnym więźniem!
  
  Gratulujcie sobie, proszę was, wojownicy,
  Zwycięstwo nie oznacza porażki!
  A co odpowiedzą chwalebni ojcowie?
  Że nawet kule nie zabijają dziewczyn!
  
  Piękności wkroczą do Berlina boso,
  A popiół ogrzeje dziewczętom stopy...
  Hitlera siłą pociągniemy,
  A flaga proletariatu niech powiewa na zawsze!
  Tak właśnie dziewczyny z Komsomołu nacierają z całą swoją siłą bojową i agresywną. Kontratakują, ale potem się wycofują.
  Koalicja hitlerowska posuwa się naprzód, chociaż napotyka na zacięty opór.
  A po stronie japońskiej miliony żołnierzy już przekraczają rzekę Amur. Szturmują Chabarowsk. I słynna piątka wojowników ninja jest w boju. To, jak mówią, prawdziwie śmiercionośna i superpotężna jednostka.
  Wojownicy i chłopiec śpiewają:
  Nie jesteśmy żałosnymi robakami,
  Super Żółwie Ninja...
  Rozerwiemy cię na strzępy jak bibułę,
  Napijmy się trochę zacieru!
  Oto niebieskowłosa dziewczyna ninja siekająca radzieckich żołnierzy mieczami, a także przecinająca pułkownika na pół i rycząca:
  - Banzai do Japonii!
  Następnie bosymi palcami stóp ciska śmiercionośny ładunek wielkości ziarnka grochu, rozrzucając rosyjskich żołnierzy we wszystkich kierunkach.
  A żółtowłosa dziewczyna ninja również walczy. I walczy z furią i szaleństwem. Jej miecze błyskają jak błyskawice, odcinając głowy radzieckim żołnierzom. A oni staczają się jak groch z ołowiu.
  A potem dziewczyna rzuciła igłę i truciznę, wysadziła radziecki czołg T-34-76. Rozbił się na kawałki.
  I gruchała:
  - Ku chwale Mikada!
  Rudowłosa dziewczyna ninja walczy, używając potrójnego ruchu kiełbasy, by dekapitować rosyjskich oficerów. Jej bose stopy ciskają czymś niezwykle niszczycielskim i śmiercionośnym. Odłamki latają we wszystkich kierunkach, zabijając radzieckich żołnierzy.
  To jest naprawdę niesamowicie fajne.
  Co pozostawia trwałe wrażenie.
  A rudowłosy wojownik ryczy:
  Wielkie Światło Japonii,
  Daje szczęście wszystkim ludziom...
  Dla chwały hegemonii,
  Nie znajdziesz nikogo piękniejszego!
  A z paszczy smoka igły wylatują w stronę żołnierzy radzieckich.
  Białowłosa dziewczyna ninja również walczy na wysokościach. A jej bose, rzeźbione stopy ciskają czymś tak śmiercionośnym, że nawet dwa radzieckie czołgi zderzyły się i eksplodowały.
  Biały wojownik śpiewał:
  - Z cennymi frędzlami,
  Od krawędzi do krawędzi...
  Imperium się rozprzestrzeniło -
  Potężny, święty!
  I oto cała ich armia znów rusza do wielkiego ataku. I nie zamierzają się zatrzymać, ani zmienić kierunku. Twarze dziewcząt lśnią - i diabelskie buty!
  A potem chłopiec ninja Saigo postanowił ciąć dwoma mieczami i odciąć głowę radzieckiemu generałowi. Podrzucił ją w powietrze bosą, dziecięcą stopą i zaśpiewał:
  Gdzie jest twój mundur, Generale?
  Twoje medale, twoje plecy jak sznurek...
  Już słyszałeś, jak gasną światła,
  Fale szaleją,
  Wandal atakuje!
  Następnie wszyscy pięciu wojowników ninja wsadziło bose palce u stóp do ust i zagwizdało...
  A oszołomione i odurzone wrony spadną na głowy rosyjskich żołnierzy i oficerów.
  I przebijają dziobami czaszki żołnierzy Armii Czerwonej.
  Tak, to są ninja - przerażające i groźne wojowniczki. I spróbuj im się przeciwstawić! To nie są po prostu żałosne małe robaczki, to żółwie ninja. Cóż, przynajmniej te dziewczyny potrafią wiele.
  Ale z drugiej strony są dziewczyny z Komsomołu, które też potrafią wiele i walczą jak tytanki. A nawet tytanki! To naprawdę piekielnie twarde kobiety.
  A jeśli już się rozproszą, nie da się ich zatrzymać!
  A kiedy dziewczyny z Komsomołu rzucają bosymi palcami stóp niebezpiecznymi przedmiotami, wygląda to po prostu super.
  I wzięli ją, a wojownicy zaczęli śpiewać chórem;
  Była sobie prosta dziewczyna - wojowniczka o imieniu Jeanne,
  Boso i w łachmanach pasła krowy...
  Lecz Bóg Wszechmogący z wielkiego piedestału,
  Wysłał tej małej piękności mnóstwo prezentów!
  
  I prosta dziewczyna stała się wojowniczką,
  Naród francuski zjednoczony w swej odwadze...
  I zapytał Brytanię chłopskim ciosem,
  Wokół niej zgromadziła się potężna drużyna!
  
  Wojowniczka w furii zmiotła wrogów mieczem,
  Na pokaz wybrała bardzo odważny look...
  Cóż, jak potężna wydawała się ludziom Jeanne,
  Wierzcie mi, w nim będzie wrzeć krew najdzielniejszych rycerzy!
  
  Oto ona, walcząca, odważna dziewczyna,
  Rozbijając dzikie hordy swoim mieczem z damaszku,
  A głos piękności już rozbrzmiewa głośno...
  Ona potrafi uderzyć cię cegłą w twarz!
  
  Zwycięstwo za zwycięstwem, ona już jest w Paryżu,
  A nad Francją zdaje się, że gwiazda płonie ogniem...
  Bosonoga Jeanne leciała wyżej niż słońce,
  Długoletnie marzenie dziewczynki spełniło się!
  
  Ale fortuna jest kapryśną boginią,
  I wielka dziewczyna wpadła w czyjąś sieć...
  Biczują ją i nazywają głupią,
  Czy dzielna Jeanne naprawdę musi umrzeć natychmiast?
  
  Położyli Jeanne na ruszcie i zapalili płomień,
  Ogień liże jej pięty, a łańcuchy na rękach...
  Ale niedawno król powierzył jej sztandar,
  A piękności zamknęły się w kamiennych murach!
  
  Pod wpływem tortur dziewczyna nie wydała ani jednego dźwięku,
  Mimo że rozżarzone szczypce paliły moją nagą klatkę piersiową...
  Święta Inkwizycja dała jej się we znaki,
  Ale nie udało im się wydobyć z dziewczyny nawet jęku!
  
  Rozpalili wtedy ogień, a bosonoga dziewczyna,
  A w łachmanach, całą pobitą, kat prowadzi ją na egzekucję...
  Och, moja droga Jeanne, tak bardzo za Tobą tęsknię,
  Cielesna moc piekła wrzuciła cię do Gehenny!
  
  Ona płonie, piękność, naga w jasnym płomieniu,
  Ale ten cenny krzyk nigdy nie został wygłoszony...
  Za jej nieśmiertelną śmierć tak wiele oddaliśmy wrogowi,
  Walczymy z dzikim wrogiem i nie zdradzamy Jeanne!
  
  A teraz dziewczyna walczy z faszystami,
  Prawie nago i boso, przetrwałem srogi mróz...
  Teraz widzę, że cierpisz z powodu upału, Rosjanko Żanno,
  Bo złośliwy dziadek zamroził jej nos!
  
  Ale z radosną modlitwą, święty pionier,
  Wierzcie mi, przywrócimy życie tej chorej dziewczynce!
  A z naszą odważną piosenką, choć dość dziecinną,
  Uwierzcie mi, natychmiast stworzymy nowy ruch!
  
  Zwycięstwo nad faszystami nadejdzie, wiesz o tym,
  A Niemcy zostaną podbite, uwierz mi...
  Podczas gdy trwa bitwa, a ty ranisz swoje ciało,
  Okrucieństwo faszyzmu jest naprawdę okrutne - to bez wątpienia potężna bestia!
  
  Ale potem nadeszła promienna wiosna i wszystko rozpłynęło się,
  Trawa rośnie puszysta, a wkrótce nadejdzie wspaniały maj...
  Jeśli jesteś odważny w Berlinie, to będziesz chodzić jak piękność,
  A cała młoda planeta nagle zamieni się w raj!
  Dziewczyny z Komsomołu śpiewały bardzo emocjonalnie. Oto jak fajne się okazały.
  Guliwer również walczy. Niemcy zrzucają na grupę młodych pionierów maleńkie bomby wielkości kurzych jajek. Młodzi pionierzy, ubrani w szorty i boso, skaczą. Przez cały czas wskazują na siebie i śmieją się.
  To młodzi i silni wojownicy. Mają w sobie mnóstwo uroku i pasji, a do tego waleczność.
  Guliwer strzela do Fritzów z procy i ćwierka:
  - Jeden, dwa, trzy,
  Rozerwij Adolfa na strzępy!
  Cztery, osiem, pięć,
  Zrobimy magię!
  A chłopak po prostu poszedł i zapalił. To naprawdę okazało się niesamowicie fajne, zarówno pomysłowe, jak i znaczące.
  Młody kapitan statku rzucił właśnie odłamkiem szkła bosymi stopami. Trafił arabskiego żołnierza brytyjskiej kolonii w oko. Ciemnoskóry wojownik po prostu zemdlał.
  Guliwer zaśmiał się:
  - Trafiłeś w dziesiątkę!
  Alicja, dziewczyna z Komsomołu, zauważyła:
  - Jesteś zabójczym pionierem! Gdzie się nauczyłeś tak walczyć?
  Młody wojownik odpowiedział:
  - W żłobie!
  Alicja wystrzeliła z karabinu Mosina i z uśmiechem zauważyła:
  - Jesteś spoko facetem.
  I zauważyła, że jej strzał powalił czarnego wojownika. A wojownik westchnął i zauważył:
  Zabijamy, jesteśmy zabijani,
  Jak często to się nie pokrywa...
  Podążam za losem jak cień,
  I przyzwyczajam się do tej rozbieżności!
  Guliwer z uśmiechem zauważył, że perły lśniły, a zęby były teraz wiecznie młode. Opalony, jasnowłosy chłopiec miał bardzo bojowy wygląd, a na szyi miał zawiązany czerwony krawat.
  - Lenin to słońce i wiosna, rozkwita cudowny kraj!
  A jego bosa, dziecięca stopa ciska śmiercionośnym darem. I to jest chłopiec.
  Gorzej, gdy Shermany ruszają do ataku. Takiego czołgu nie da się łatwo pokonać. To poważna maszyna, całkiem groźna. I spróbujcie się z nią zmierzyć.
  Natasza zauważyła z promiennym i jasnym uśmiechem:
  - Walka będzie wspaniała! I i tak wygramy!
  Guliwer zaśmiał się i zauważył:
  - Dlaczego Rosjanie nie mają słowa, które oznaczałoby przyszłe zwycięstwo jednej, konkretnej osoby?
  Zoya zachichotała i zapytała:
  - A ty nie jesteś Rosjaninem?
  Chłopiec-wojownik skinął głową z uśmiechem:
  - Jestem Guliwer! A to znaczy, że jestem Anglikiem!
  Alicja krzyknęła z wściekłością:
  - Jesteś pionierem! To znaczy, że nie jesteś ani Rosjaninem, ani Anglikiem, tylko Sowietem!
  Swietłana ze złością tupnęła bosą, dziewczęcą nogą i mruknęła:
  - No, łobuzie, śpiewaj! Bo inaczej wychłoszczemy ci gołe pięty pokrzywami.
  Chłopiec-pionier Guliwer zaczął śpiewać i jednocześnie tańczyć swoimi bosymi, dziecięcymi nogami;
  Czego pragnie chłopiec-pionier?
  Skoro zawsze chodzi boso, gdy jest zimno?
  I aby dać przykład innym wojownikom,
  Dziewczyny pionierki obcięły włosy!
  
  Stalin dał nam wiarę w komunizm,
  Prowadzić ludzi na szczyt...
  Niech faszyści wyleją na nas napalm,
  Wygrywaliśmy w przeszłości i wygrywamy nadal!
  
  Gdy doszło do śmiertelnej bitwy z Mamai,
  Walcząc dzielnie, obroniliśmy Ruś...
  Na zawsze w Twoim sercu, Ojczyzna jest z Tobą,
  Zobaczymy komunizm! Wierzę, że już nadszedł!
  
  Iwan Wasiljew - prawosławny car,
  Kazań został odbity z rąk wrogów,
  Przecież w ogromie Matki Ziemi,
  Nie, żołnierze rosyjscy są silniejsi duchem!
  
  A Piotr Wielki jest wojownikiem i krzemieniem,
  Rosja zbudowała potężną flotę...
  Nastał wspaniały dzień w bitwach,
  Kiedy Wielki stał się wielkim mesjaszem!
  
  Petersburg został zbudowany na kościach,
  Ale wspaniała stolica Rosji...
  Dumna rosyjska flaga powiewa na morzu,
  I sprawimy, że nasza Ojczyzna będzie szczęśliwsza!
  
  Suworow z wściekłością bił Turków,
  I dał przykład na Morzu Czarnym...
  Mieliśmy dość siły przeciwko niewiernym,
  Chociaż smutek też się czasem zdarzał!
  
  Władimir przywódca otworzył drogę do komunizmu,
  Aby stać się szczęśliwym, chłopem, proletariuszem...
  A teraz faszyzm przechodzi do ofensywy,
  Zaśpiewajmy pięć tysięcy śmiałych arii!
  
  Niech sztandar będzie wiecznie czerwony,
  Niech Rosja prosperuje w chwale...
  Wierzę, że nadejdą jasne lata,
  Planeta stanie się komunistycznym rajem!
  
  No cóż, tymczasem, mały pionierze,
  Bosymi stopami mierzy zaspy śnieżne...
  A Führer przychodzi z uśmiechniętym fanatykiem,
  On depcze naszą Rosję swoimi butami!
  
  Ale wierzę, że święty świat nadejdzie,
  W całej Rosji zapanuje pokój i szczęście...
  I będziemy świętować świętą, hałaśliwą ucztę,
  W Berlinie zrobiło się czerwono!
  To była piosenka Guliwera. Była jednocześnie wesoła i trochę jak kryminalny żart. Jakiż to był bohaterski chłopiec. I jak śpiewał ją z takim zachwytem na całe gardło.
  Alicja z zachwytem zauważyła:
  - Jesteś naprawdę fajnym chłopcem, dlatego wyglądasz tak elegancko w krótkich spodenkach!
  Guliwer śpiewał, tupiąc opalonymi stopami i wzbijając kurz. I wirując jak bąk:
  - Zostałem do ciebie wysłany z jakiegoś powodu,
  Przyniesie ci łaskę...
  Krótko mówiąc, krótko mówiąc,
  Krótko mówiąc, daję mu piątkę!
  A pionier Guliwer zaśmiał się całym swoim dziecięcym gardłem.
  
  CHŁOPIEC STATKOWY I TAJNA MISJA
  ADNOTACJA
  Po raz kolejny przebiegły Eduard Osetrov, wcielający się w rolę zwykłego chłopca na posyłki, infiltruje miasto, w którym przebywa gubernator, wprost do jego kryjówki. To prowadzi do zdradzieckiego i zuchwałego ataku piratów, a następnie do poważnej bójki.
  ROZDZIAŁ 1
  Liczne dziewczyny, boso i muskularne, stąpały po lśniącym pokładzie pirackiego statku. Kobiety-wojowniczki stanowiły większość załogi na tej planecie, która nie była szczególnie zaawansowana technologicznie ani magicznie.
  Ale władzę nad statkiem sprawowali głównie mężczyźni.
  Ravarnava i troje innych, w tym czarna wojowniczka Oblomova, udali się na spotkanie. Wkrótce dołączył do nich kapitan Monitor i jego sześciu popleczników, z których dwóch nie miało żadnego związku z rasą ludzką. Bosonogi chłopiec, Eduard Osetrov, szybko narysował palcami mapę miasta.
  "Główne skarby zostały już załadowane na statki i zaraz odpłyną" - zaczął dzielny zwiadowca. "Tak, a po drodze, wiem na pewno, dołączą do nich trzy statki o tonażu i uzbrojeniu równym naszemu. Musimy się spieszyć i zaatakować tego jeża z armat rano" - podsumował chłopięcy Eduard. A jego mięśnie brzucha, niczym u bardzo muskularnego chłopca, zaczęły się poruszać. Potężna, czarnoskóra kobieta, odgrywająca rolę głównego bosmana, mruknęła z podziwem na widok tego oszałamiająco przystojnego chłopca. Młody, silny i zwinny jak małpa, Eduard natychmiast zaproponował inną opcję. "Przebierzmy się za mundury wroga".
  Monitor powiedział spokojnym tonem:
  Zgadzam się z tym chłopakiem. Musimy uderzyć o świcie. Mam nadzieję, że dobrze znają twój statek i nie otworzą ognia.
  "To nie był zły pomysł, ale wpadł mi do głowy inny pomysł" - powiedział Ravarnava, pozornie naiwny.
  Czarna, z dużymi, wcale nie kobiecymi mięśniami i byczą szyją, ale piękna na swój sposób, z wąską talią, potężnymi biodrami i wysokim biustem, Obłomowa wykrzyknęła:
  - Jasne! Fajnie...
  Monitor z ironicznym uśmiechem (cóż, co może wymyślić głowa tego wielkiego faceta, skoro ma pochylone czoło!), zapytał:
  - Który?
  Nosiciel imienia, które stało się legendarne na tym świecie, i nie tylko dzięki Ephisusowi Fristowi, chytrze oświadczył:
  "Skoro całe bogactwo miasta jest zabierane, to po co ryzykować, szturmując je? Jest o wiele prostszy sposób".
  Monitor pociągnął kilka konwulsyjnych łyków z kielicha, po czym uderzył się w twarz, sprawdzając siłę szczęki. Z przebiegłym pomysłem wbicia klina między kapitana a jego pierwszego oficera (kto by pomyślał, że ten chłopak to ktoś więcej niż zwykły chłopiec okrętowy!), przywódca morskich rabusiów oświadczył:
  - Wątpię, żeby plan zaproponowany przez chłopaka był prosty i skuteczny.
  Oblomova potrząsnęła wysoką piersią, ledwo zakrytą cienkim paskiem haftowanego materiału, i w odpowiedzi mruknęła coś niezrozumiałego.
  Ravarnava ponownie wyraził sprzeciw, przemawiając w tonie celowo leniwym i rozwlekłym:
  "Nie, mam inny pomysł. Skoro nasz złoty chłopiec zatopił główny statek eskortowy, najlepiej będzie, jeśli przejmiemy jego obowiązki".
  Monitor ożył, pochylił się i zapytał:
  - Co masz na myśli?
  Spojrzał na pokład, po którym niemal bezszelestnie kroczyły bose, opalone, muskularne stopy piratek. Ich anielska powierzchowność nie powinna jednak nikogo zwieść - zostaną rozszarpane na strzępy. A więźniowie będą zmuszeni obsypywać stopy pocałunkami i lizać bose, szorstkie pięty wojowniczek, uwodzicielskich i niebezpiecznych.
  Ravarnava mrugnął chytrze i, niczym stara sowa, zagruchał:
  - Moglibyśmy eskortować załadowane transporty, zabierając je nie do metropolii, a do naszej pirackiej siedziby.
  Monitor z frustracji uderzył pięścią w stół i zaczął się wiercić:
  - To takie proste, ale co jeśli, zanim nam to powierzą, zechcą osobiście spotkać się z Papirusem Don Khapugą?
  Czarnoskóra Oblomova przekręciła głowę na byczym karku i napięła bicepsy w sposób, który wzbudziłby zazdrość nawet u najsilniejszego i najbardziej umięśnionego mężczyzny.
  Ravarnava nadął się i wysunął pierś, która była szeroka jak mur twierdzy:
  "I co z tego? Chyba chętnie zagrałbym tę rolę". Przywódca obstrukcji uniósł kciuk w górę. "W końcu pływałem przez pięć lat pod banderą kontrabasu i potrafię perfekcyjnie naśladować ich akcent".
  On też zerknął w okno. Jedna z pirackich dziewczyn kucała z partnerem na ramionach. I widać było, jak mięśnie jej seksownych, kobiecych, wysportowanych nóg trzęsą się jak jaja od wysiłku.
  Monitor, który był niezwykle zirytowany, że ten pomysł nie przyszedł mu do głowy osobiście, mruknął, celowo zniżając barwę głosu:
  - A co jeśli spotkasz kogoś, kto zna tego admirała osobiście?
  Czarnoskóra, młoda bohaterka Obłomowa wykrzyknęła z uśmiechem, który odsłaniał zęby tygrysicy:
  - Pułapka na koty!
  Ravarnava otworzył głębokie usta, udając ziewnięcie i zagruchał:
  - A jeśli nie będzie to śmiertelne, to nasi marynarze przeprowadzą zaplanowany atak.
  Monitor zmarszczył brwi sceptycznie i wykrzywił swoje już kapryśne usta:
  - Myślisz, że możesz wyjść?
  Eduard pozostał skromnie milczący. Obłomowa próbowała pogłaskać jego nagą, muskularną, opaloną nogę. Ale chłopiec przesunął stopę, uniemożliwiając jej chwycenie jej dużą łapą prawdziwej gorylicy.
  Barnabas wyglądał na bardzo pewnego siebie:
  "Będzie ze mną mój asystent - wojownik niezrównany w szermierce. Wojownik Eduard, który potrafi czynić cuda". Ravarnava jeszcze bardziej wypiął pierś. "Mam nadzieję, że będzie mógł mi pomóc".
  Monitor pomachał szerokimi łapami:
  "Cóż, nie pójdę z tobą i nie włożę głowy w paszczę lwa. Lepiej, żeby moi ludzie skoncentrowali się wzdłuż wybrzeża, żeby osłaniać te działa, których nie da się zniszczyć salwą".
  Oblomova mruknęła:
  - I dziewczyny też!
  Ravarnava uśmiechnął się i zapewnił swego towarzysza:
  "Dobra, postaram się na razie osiągnąć zwycięstwo bez rozlewu krwi. Muszę wybrać odpowiedni kostium; kontrabasiści ubierają się luksusowo."
  "I przynieś worek, a jeszcze lepiej skrzynię ze złotem w prezencie" - wtrącił Eduard Osetrov, drażniąc niedźwiedzicę bosą, zgrabną stopą, wyrzeźbioną jak u dziewczyny. Chłopiec był równie zirytowany, że pomysł tak sprytnego podstępu przyszedł mu do głowy nie jemu osobiście, ale komuś, kogo on, a prawdopodobnie i inni, uważali za nudnego żołnierza.
  Tym razem Monitor wpadł we wściekłość:
  - A po co taka ekstrawagancja?
  Chłopiec-wojownik powiedział cicho:
  "Złoto przyćmi ich wzrok lepiej niż zasłona dymna. Dzięki niemu stępimy czujność wroga".
  Monitor stał się zdezorientowany i mruknął:
  - Piraci zazwyczaj zabierają złoto, a nie je rozdają.
  Psotny Edward, sprawiwszy, że ogromna kobieta po raz kolejny nie trafiła w czarną łapę, zaśmiał się i wyjaśnił:
  "Właśnie o to chodzi, w ten sposób nikt nawet nie pomyśli, że jesteśmy obstrukcją". I dodał piękną, oczywistą prawdę. "Czasami trzeba dawać, żeby dostać".
  "Po prostu użyj swojego złota, nie dam ci ani jednej monety" - warknął Monitor.
  "Mamy już dość swoich" - odparł Ravarnava z wyższością.
  Pirat warknął przez zęby:
  - Dobrze jest być zamożnym.
  W tym momencie spostrzegawczy Eduard dostrzegł chciwe spojrzenie pozornie eleganckiego i arystokratycznego pirata. Obłomowa, wykorzystując chwilową nieuwagę, złapała chłopca za nogę. Młody wojownik jednak drgnął, a jego bosa stopa się poślizgnęła.
  Eduard zagroził:
  - Nie wypada, żeby dorosła ciotka dotykała chłopców!
  Oblomova, zawstydzona, mruknęła:
  "Tylko się bawię! Już cię nie potrzebuję! Na tym statku jest mnóstwo dorosłych, szanowanych mężczyzn!" Potężna kobieta tupnęła bosą nogą i warknęła. "Po co mi taki bachor jak ty?"
  Ravarnava pewnym krokiem podszedł do bogatej garderoby admirała.
  Po drodze widziałem wielu pięknych młodych korsarzy. Szczerzyli zęby i patrzyli na mnie z politowaniem. W rękach trzymali miecze i sztylety, których rękojeści zdobiły drogie kamienie.
  Urocze dziewczęta nosiły również pierścionki z drogocennymi kamieniami na dłoniach i bosych stopach. Wyglądało to niezwykle pięknie.
  A dziewczyny pachniały tak cudownie. To było po prostu cudowne, aromaty różnych drogich kadzideł i pysznych perfum.
  Ravarnava jednak starał się nie dać się rozproszyć ich cudownym urokom. Musiał iść do garderoby i się przebrać. Dziewczyny nie chciały go zostawić.
  Tam zaczął przymierzać stroje wielkich kontrabasistów. Żaden kraj na tej półkuli nie ubierał się tak elegancko i wystawnie jak ich. Co, biorąc pod uwagę bogactwo imperium, nie dziwi. Im wyższa ranga, tym bardziej luksusowe stroje. Ravarnava okazał się za duży i nie mógł znaleźć odpowiedniego stroju. Był bliski rozpaczy, ale po długich poszukiwaniach miał szczęście: w pozłacanej skrzyni odkrył komplet ubioru zaprojektowany dla hrabiego Kołoczyczowa, również bardzo rosłego osobnika. Ciemnoskóry korsarz Ravarnava prezentował się w nowym stroju niezwykle efektownie.
  "Przecież nie jestem księciem" - powiedział, mrużąc oczy i wygładzając zmarszczki, cały czas wpatrując się w całkiem dobrze wypolerowane lustro. "Jestem najdostojniejszym grandem!"
  Przywódca piratów nawet tupał nogami z zachwytu, ale jego duża, czarna i nieco zaniedbana broda psuła wrażenie.
  - Zadzwoń do Bloodsuckera, niech mnie trochę naprostuje.
  Ravarnava jednak chciał najpierw zadzwonić do kobiety, ale uznał, że bardziej niezawodna będzie ręka mężczyzny.
  Pomimo groźnego przezwiska, Krwiopijca wyglądał całkiem niegroźnie. Ten człowiek, zanim został wysłany do ciężkiej pracy, pracował jako fryzjer. Uśmiechnął się pochlebnie, po czym, wyjmując narzędzia, ostrożnie obciął włosy obstrukcjonistce i lekko ogolił jej szorstką twarz. Nieśmiała sugestia, by całkowicie zgolić mu brodę, spotkała się z warknięciem.
  "Czy jestem kobietą czy dzieckiem, żeby rozstać się z godnością?" Ravarnava wydawał się rozwścieczony i energicznie wymachiwał pięściami wielkości puda. "Wy, fryzjerzy, jesteście bestiami, skarabeuszami, a wy tylko szpecicie ludziom twarze".
  Krwiopijca cofnął się, zastanawiając się, czy starszy kapitan dźgnie go nożem. Widział już dość takich typów w swoim życiu. Kiedy za błahostkę jednego wysyłają na tamten świat, drugiego na ciężkie roboty.
  "No i co się tak trzęsiesz? Kim jesteś, piratem czy tchórzem?" Ravarnava próbował emanować majestatem, co mu się udało. "Słuchaj, czy wyglądam jak kontrabasista?"
  Krwiopijca próbował schlebiać potężnemu wodzowi:
  - Tak! Twoje arystokratyczne pochodzenie jest widoczne w każdym twoim ruchu.
  Dwie dziewczyny stojące przy wejściu, o muskularnych, smukłych ciałach, ledwo zakrytych na wysokości klatki piersiowej i bioder, lecz ze złotymi bransoletami na kostkach i nadgarstkach, gruchały:
  - Jako król jesteś piękny, panie,
  To tak, jakby świecić jasno!
  Ravarnava nadął twarz i powiedział na znak zgody:
  "Zgadzam się, jestem jednym z tych ludzi, którzy przywykli do wydawania rozkazów. Teraz stałeś się pochlebcą". I mocne pchnięcie szeroką dłonią w ramię. "No dobra, śmiało, dobrze zrobiłeś".
  Barnabas łaskawie puścił Krwiopijcę, po czym ziewnął. Świt prawie nastał i potrzebował choć trochę snu. Chociaż urodził się w świecie, gdzie nocne oświetlenie nieustannie się wahało, a poczwórna pełnia księżyca sprawiała, że było jasno jak w pogodny dzień na Ziemi, cykle wciąż były cyklami. Rytmami dnia i nocy.
  Nawet piękne dziewczyny przy wejściu, mrugające szafirowymi i szmaragdowymi oczami i napinające mięśnie rąk i nóg, nie wzbudziły podniecenia.
  Chociaż, jeśli spojrzeć na jej jędrne mięśnie brzucha, na jej dojrzałe piersi niczym melon, gdzie cienki pasek materiału zakrywa jedynie szkarłatny sutek, taka wojowniczka mogłaby wskrzeszać zmarłych. A jeśli spojrzeć na twarze tych piękności, one również są młode. Istnieją specjalne zioła, które spowalniają starzenie się dziewcząt, więc nawet po pięćdziesiątce czy sześćdziesiątce mogą wyglądać młodo, świeżo, bez zmarszczek i zgniłych zębów. Co prawda, nalewki nie uczynią nieśmiertelną nawet królowej, ale mogą spowolnić proces starzenia.
  Eduard pomyślał, że na Ziemi nie wiedzą nawet, jak to zrobić. Może tylko operacje plastyczne kobiet i mężczyzn, i to za duże pieniądze. Chłopiec uważał, że wieczna młodość to dobra rzecz. Nie było jednak sensu zachowywać się dziecinnie.
  Majestatyczny statek wpłynął do zatoki, a wrak zatopionego statku wciąż unosił się na wodzie. Większość armat już opadła na dno, a nurkowie, a raczej przedstawiciele różnych ras, którzy przejęli tę rolę, bezskutecznie próbowali wydobyć uszkodzoną broń. Z jeszcze większym entuzjazmem próbowali również wydobyć skarbiec statku i inne kosztowności.
  W tym wszystkim pomagały liczne niewolnice, skromnie ubrane, ale o bujnych, lekkich i bardzo jasnych włosach. I wszystkie o nieskazitelnych figurach. Lokalne zioła nie tylko chwilowo odmładzały miejscową płeć piękną, ale także sprawiały, że ich figury były nieskazitelne.
  Oczywiście, buty przeszkadzają tylko niewolnicom, tak samo jak chłopcom-niewolnikom w kąpielówkach, którzy również są opaleni, szczupli i tu pracują.
  Gubernator Freidi dręczyły bóle głowy. Noc była prawdziwym koszmarem; duma i radość floty Imperium Kontrabasu, pancernik "Inciner", został wysadzony w powietrze. Teraz ładunek z pewnością zostanie zatrzymany w porcie, przynajmniej do czasu przybycia innych statków eskortowych. To była tylko połowa problemu, ale sam fakt, że taki statek zaginął w jego mieście - co pomyślałby Król i Cesarz całego Kontrabasu? Sądząc po tym, jak przedstawiliby to pochlebcy arystokraci - w tym przypadku zwykła rezygnacja byłaby więcej niż wystarczająca.
  Na szczęście ocalało wiele niewolnic i pięknych nocnych wróżek, co stanowiło pewne pocieszenie w obliczu tak wielkiej straty.
  Ale niewolnicy płci męskiej giną jak muchy. A niewolnic jest już za dużo. Tak dotkliwy jest niedobór mężczyzn na tym świecie. A te kapryśne piękności już go wyczerpały, wyczerpały; czujesz się, jakby rozdeptało cię stado mamutów.
  Wychodząc ze swojego różowo-marmurowego pałacu, omal nie zamarł. Piękny statek, tak bardzo przypominający ten, którym Papirus Don Khapuga zemścił się na harfistach, rozpostarł żagle. Co prawda, płynął powoli, ale tłumaczył to niewiarygodny chaos panujący w zatoce.
  Liczne niewolnice pozostawiły na marmurowym molo niezliczone ślady bosych stóp, w najróżniejszych kolorach. Ich ciała lśniły od potu, niczym odlane z brązu. Z charakterystycznymi wąskimi taliami, szerokimi biodrami, jędrnymi piersiami, anielskimi twarzami i ustami pełnymi zębów. Czy da się odtworzyć brakujące zęby dziewczynkom specjalną maścią? A co z mężczyznami? Zadowalają się sztucznymi. I tutaj, zwłaszcza starsi mężczyźni, prawdopodobnie szczerze im zazdroszczą tego braku.
  "Wszechmogący Pan wysłuchał naszych modlitw" - gruchnął gubernator, unosząc krzaczaste brwi. "W tak trudnej godzinie nadeszła pomoc". Wojownik gestem bezceremonialnym skinął na bogato zdobionego mężczyznę w średnim wieku. "Hej, Foshange, przygotuj szlachetną ucztę, zaproszę admirała do pałacu".
  Starszy lokaj skłonił się i zaczął krzyczeć na pokojówki, niewolników i sporadycznie chłopców, zmuszając ich do szybkiego przygotowania wystawnego śniadania.
  Dziewczyny pokazały gołe nogi i zaśpiewały:
  Morze jest złe bez wody,
  A żołądek jest bez jedzenia...
  Zrobimy ciasto,
  I wino ze złotego rogu!
  Kiedy statek w końcu zajął należne mu miejsce, budząc szacunek, emblemat "Tygrysa" i dumna flaga kontrabasu były widoczne dla wszystkich. Zachowując pozory surowej dyscypliny, fałszywi kontrabasiści, w rzeczywistości piraci, ustawili się w szeregu na placu apelowym, lśniąc w swoich lśniących, starannie wypolerowanych zbrojach. Nawet dziewczęta, na tę okazję, niechętnie założyły niewygodne buty i zbroje z hełmami, niewygodne w tropikalnym upale. Następnie zszedł bogato ubrany Ravarnava. Towarzyszyli mu Polsh, pełniący funkcję sekretarza, znakomity miotacz noży, oraz, oczywiście, wojownik Eduard Osetrov, który grał rolę służącego. Co gorsza, i tak musieli nosić lakierki. Ponieważ okazja była uroczysta, zawinięcie do portu, a on nie był zwykłym służącym z kieliszkami, ale osobistym służącym. Dwóch wysokich, czterorękich wojowników niosło za nim skrzynię pełną złota.
  W porcie szybko zebrała się orkiestra i zaczęła grać rozdzierająco. Potem, stopniowo, melodia się uspokoiła, a dźwięki stały się bardziej harmonijne.
  Oficer wybiegł im naprzeciw, zauważył epolety, zasalutował i powiedział:
  - Życzę panu wszystkiego najlepszego, panie admirale. Gubernator już na pana czeka.
  Ravarnava z wyższością pomachał chochelkowatą łapą:
  - Spokojnie, zamelduj Jego Ekscelencji, że już idę.
  Pałac lokalnego władcy znajdował się w głębi bujnego ogrodu. Przy wejściu stały dwie ogromne jaszczurki z armatami na grzbietach, a w oddali pasł się kaktusowy słoń. Tuż przy wejściu do pałacu rosły dwa dziesięciometrowe goździki, każdy z pączkiem, który z łatwością pomieściłby nie tylko szczupłego, figlarnego Edwarda, ale i dorosłego mężczyznę.
  Było wiele pięknych służących, które odróżniały się od niewolnic bransoletami na nadgarstkach i kostkach oraz drogocennymi haftami na tkaninach i tunikach. Tylko służące o najwyższym statusie nosiły sandały wysadzane klejnotami.
  Strażnicy z włóczniami i kuszami przy wejściu rozstąpili się. Było jasne, że muszkiety nie były jeszcze tak modne. Sam pałac robił korzystne wrażenie; szerokie okna nadawały mu pogodny charakter. Ściany zdobiły liczne obrazy, broń i tarcze z różnymi herbami. Młody Edward szedł za Ravarnabasem, lekko krzywiąc się, gdy nowe pantofle lokajów bezlitośnie go szczypały. Tak przywykł do pokazywania bosych pięt, że zapomniał o istnieniu tych paskudnych, skazańczych dyb, torturujących wiecznie chłopięce stopy z jego dzieciństwa.
  Jedynym pocieszeniem jest to, że pokojówki patrzą na niego z podziwem, a nie z pogardą, gdyby, jak zwykle, był boso i w szortach albo kąpielówkach. A strój też jest nieprzyjemny; jego muskularny tors się poci, a batystowa koszula krępuje ruchy. No cóż, przecież masz już jakiś status. Więc lepiej być z niego dumnym.
  Tutaj cztery dziewczyny nawet uklękły z szacunkiem. Nie jemu, oczywiście, ale Ravarnabasowi, ale i tak była to przyjemność.
  A oto sam gubernator, o diable mowa. Jest dość pulchny, ale stara się trzymać prosto. Bardzo cichym głosem władca okolicy powiedział:
  - Cieszę się, że mogę powitać tak znamienitego gościa.
  Ravarnava odpowiedział na tę uprzejmość z ceremoniałem:
  - Dziękuję również losowi, że zesłał mi spotkanie w tak gościnnym domu.
  Gubernator, próbując nadać swojemu tonowi jeszcze bardziej pochlebny ton, powiedział:
  "Ostatnim razem, wielce szanowny Don Papyrusie, odmówiłeś wizyty w moim pałacu, powołując się na pilne sprawy. Teraz nas zaszczyciłeś".
  Wysoko postawione służące, o czym świadczyły ich sandały zdobione kamieniami i wysokie obcasy, wykrzykiwały:
  - Niech żyje wielki Admirał!
  W tym momencie Ravarnava zdał sobie sprawę, że jest o krok od kłopotów. Co by się stało, gdyby gubernator zobaczył tego admirała wcześniej? W najlepszym razie stanąłby przed szubienicą albo czymś bardziej brutalnym, jak pal, na którym przybito by go za ręce i nogi, albo ogień, i to powolny.
  Odpowiedź jest jednak zimna:
  - Tak, byłem zajęty, służbowymi sprawami. - I niespodziewanie namiętne zdanie. - Ale jak długo jeszcze można zaniedbywać gościnność?
  Gubernator zapytał cicho:
  - Jak przebiegła Twoja wyprawa na brzegi pogańskiego państwa Arfa?
  Ravarnava odpowiedział szczerze:
  - Świetnie! Udało nam się splądrować bardzo bogate miasto harfowe, i to bez większych strat.
  Oczy gubernatora rozszerzyły się:
  - Mam nadzieję, że twoje nazwisko nie zostało ujawnione, bo formalnie jeszcze nie toczymy wojny z Arfą.
  Na te słowa piękne i eleganckie służące, ozdobione biżuterią, położyły palce wskazujące na pełnych, szkarłatnych ustach:
  Ravarnava ponownie, bez kłamstwa, odpowiedział:
  - Wszystko poszło gładko, nawet ja sam byłem zaskoczony.
  "Czy łup jest bogaty?" - w głosie gubernatora słychać było zazdrość.
  "Nie biedni, sam Bóg nam pomógł". Przywódca musiał się trochę powstrzymać. "W dowód naszej głębokiej wdzięczności i zaufania, dajemy ci skrzynię ze złotem". Ravarnava nawet rozłożył ramiona, demonstrując swoją hojność.
  Służące tupały nogami w swych wspaniałych sandałach na wysokich obcasach i krzyknęły chórem:
  - Brawo! Chwała admirałowi!
  Gubernator ogarnęła chciwość. Stracił panowanie nad sobą, rzucił się do skrzyni i otworzył jej wieko:
  "No, tu jest fortuna. Nic dziwnego, że ci leniuchy z takim trudem ją ciągnęli. Och, Papyrusie, Don Grabber". Szlachcic skłonił się. "Jestem twoim dłużnikiem; żądaj ode mnie, czego tylko chcesz".
  Przywódca piratów odpowiedział wprost:
  "Myślę, że najlepszą nagrodą byłaby oddana służba koronie. Słyszałem, że wczoraj wieczorem straciłeś pancernik "Spalacz", nazwany na cześć piekielnego bratanka naszego najwspanialszego monarchy. Uważam, że to zbyt bolesny cios w czasie, gdy stolica rozpaczliwie potrzebuje funduszy".
  Gubernator mruknął:
  - Masz absolutną rację.
  Piękne służące pochyliły głowy, a ich włosy błyszczały broszkami ze szmaragdów, rubinów i diamentów.
  Ravarnava powiedział z dumą:
  "Dlatego proponuję, aby dowództwo i eskorta tak cennego ładunku zostały przekazane mnie. Ja z kolei mam wystarczająco dużo broni, aby odeprzeć każdy atak piratów".
  Gubernator chętnie spełniał każdą prośbę admirała:
  "Oczywiście, dam ci wszystkie niezbędne moce. Myślę, że z tak dzielnym wojownikiem nasz ładunek będzie tak bezpieczny, jakby znajdował się w rękach Pana".
  Piękne dziewczęta energicznie kiwały głowami. Ich broszki i diamentowe kolczyki lśniły. Eduard pomyślał, że gubernator musi być bogaty, skoro jego osobiste pokojówki są ubrane jak księżniczki i tak piękne, że nie sposób oderwać od nich wzroku.
  Ravarnava strzelił palcami:
  - No to wypływajmy natychmiast.
  Gubernator zaczął znowu narzekać:
  "Zjedz chociaż śniadanie, Admirale. Zrób nam ten zaszczyt, a poza tym statki też potrzebują czasu, żeby się zebrać".
  Służące skłoniły się i zagruchały:
  - Proszę bardzo, wielki!
  Przywódca obstrukcji powiedział z wyższością:
  - Dobrze, mały orzeźwienie nie zaszkodzi.
  Rawarnawa nie chciał wzbudzać podejrzeń nadmiernym pośpiechem, a najpewniej świąteczny stół gubernatora będzie wyśmienity.
  Przystojny i elegancko ubrany łobuz Edward został pozostawiony za drzwiami jak służący, podczas gdy fałszywy admirał był traktowany jak sam król. Pojawiły się dziewczęta, również piękne i ubrane w eleganckie stroje, ale boso, aby zmniejszyć hałas ich stukotu o kolorowe marmurowe płytki. Gubernator gestem wskazał. Elitarne pokojówki również ostrożnie zdjęły buty, umieściły je w specjalnym kryształowym pudełku i zaczęły podawać boso. Ich ruchy, boso, stały się o wiele delikatniejsze, płynniejsze i bardziej pełne gracji. Podano takie przysmaki, w tym chleb i ciasta pieczone w kształcie żaglowców i królewskich pałaców. Kawałki pokrojonej ryby, mięsa, warzyw, owoców i mnóstwo przypraw były pięknie ułożone w misterne wzory. A wina były naprawdę bajeczne, rozkoszując się rozbójniczym panem. Tak, było tu wystarczająco dużo pokus, aby zatrzymać się na dłużej.
  Ravarnava prowadził posiłek nieudolnie, jak prostak bez poczucia etykiety. Ludzie zaczęli go zauważać, ale sam gubernator udawał, że wszystko idzie zgodnie z oczekiwaniami.
  Po kilku butelkach drogiego wina Ravarnava nie stracił głowy, jego ciało nadal było w pełni sił, ale jego język stał się nadmiernie ruchliwy i wymagał pracy.
  Nie zastanawiając się dwa razy, pirat zaczął śpiewać. Jego głęboki bas brzmiał przyjemnie. Niektórzy z obecnych oficerów zaczęli śpiewać razem z nim, a liczne służące zaczęły tańczyć, prezentując nagie, uwodzicielskie nogi.
  Jesteś gotowy pójść za mną?
  Nie zostań w łachmanach z torbą!
  Aby zdobycz płynęła jak miód,
  Niech rzeka płynie złotem!
  
  Aby to zrobić, należy zrobić to w ten sposób,
  A więc ta pięciocentówka okazuje się nic nie warta!
  Aby każdy z nas mógł,
  Zasłońcie drogę dywanem ciał!
  
  O, piraci, moje dzieci,
  Nie jakieś tam krzyżyki - same zera!
  Każdy z Was jest bohaterem,
  Pospiesz się i ukradnij ten bochenek!
  
  Wejście na pokład jest dla mężczyzn,
  Nie szukaj przyczyn w porażce!
  Lepiej po prostu zacząć tańczyć,
  Wierzę, że Twój duch nie umarł!
  
  Poprowadzę was do ataku, przyjaciele,
  Jesteśmy piratami - naszą własną rodziną!
  Będziemy walczyć jak diabły,
  I nie ma innych pomysłów!
  
  Jest pomysł, ale prawda jest jedna,
  Aby opróżnić portfele kupców...
  Atak hordy korsarzy,
  Damy sobie radę ze szlachtą!
  Ta piosenka narobiła sporo hałasu.
  Natomiast służące śmiały się i podskakiwały jak diabły.
  Hrabia Święty Mikołaj, Don Parade, wszedł do pokoju. Spóźnił się na zaproszenie gubernatora i był z tego powodu bardzo zły. Widząc olbrzymiego mężczyznę śpiewającego obsceniczne piosenki, zapytał z niepokojem:
  - A co to za błazen?
  Gubernator odpowiedział:
  - Widzisz największego admirała Papirusie don Khapugo!
  "Co to za Don Khapuga?" - wściekł się hrabia, tupiąc butami po marmurze. "To po prostu błazen".
  "To niemożliwe, on ma epolety" - mruknął gubernator, pochylając głowę i mocno się rumieniąc.
  Piękne dziewczyny usługujące przy stole i tańczące tango, z gołymi, umięśnionymi, opalonymi nogami i bardzo proporcjonalnie zbudowanymi, wysportowanymi ciałami, wyły:
  - Uh, uh, uh, uh! Schodzimy!
  Hrabia krzyknął histerycznie:
  - Więc ten gruby drań to oszust, spotykałem się z admirałem kilka razy, on wcale nie przypomina tego przebranego goryla.
  "Aresztujcie go!" krzyknął gubernator, próbując ukryć zażenowanie.
  Liczne służące tupały bosymi, bardzo uwodzicielskimi stopami, kołysały biodrami, potrząsały biustem i warczały:
  - Złapcie go! Złapcie go!
  Eduard, doświadczony, doświadczony chłopak, zdał sobie sprawę, że sprawy mają się źle, zapalił zapałkę i zapalił przygotowany lont. Skrzynia była pokryta tylko z wierzchu cienką warstwą złotych monet, a raczej wręcz oprószona żółtym metalem, podczas gdy spód i środek wypełnione były prochem. Młody, ale niezwykle doświadczony wojownik, na wszelki wypadek, zapewnił drogę ucieczki. Poza tym, oczywiście, jest dodatkowa korzyść w postaci oszczędzania cennego kruszcu, gdy łączy się interesy z przyjemnością. A raczej, wykonuje się, i to z powodzeniem, dwie funkcje. Eksplozja powinna być sygnałem do generalnego ataku piratów. Cały oddział owłosionych, opancerzonych strażników, zarówno ludzi, jak i Okrów, biegł już w stronę drzwi, a Eduard Osetrov rzucił w nich skrzynią. Włożył w rzut całą swoją desperację i furię, więc dość ciężki przedmiot poleciał dość daleko.
  Poza tym, oczywiście, nie chciałem, żeby te przepiękne, półnagie, muskularne dziewczyny o przyjemnym, wonnym zapachu cierpiały. Już skakały, wyły, a nawet piszczały z zachwytu. Tak, zapowiadał się niezwykle rzadki spektakl.
  Jeden z nich pisnął:
  Jesteśmy atakowani przez oszusta,
  W jego rękach znajduje się złowrogi plecak...
  A jeśli ktoś to weźmie -
  Otrzyma chwałę i cześć!
  Eksplozja była przerażająca, kilka kolumn się zawaliło, zginęło ponad trzydzieści osób, a fala uderzeniowa rzuciła Eduarda Osetrowa niczym maczugą powietrzną o ścianę, niemal miażdżąc młodego i zwinnego wojownika.
  Mocne kości trzasnęły, ale to tylko rozgniewało Edwarda. Machnąwszy mieczem, rzucił się, by wykończyć pozostałych wrogów. Ravarnava również nie tracił czasu, ciskając stołem i miażdżąc gubernatora, po czym dobył szabli i rzucił się na hrabiego.
  Wywiązał się między nimi zacięty pojedynek.
  Boso-niewolnicy rozstali się, słusznie uznając, że wojna nie jest sprawą kobiety. Poza tym mogliby ją niechcący zranić. I tak zwycięzca jest panem.
  Najważniejszy z nich, jedyny, który pozostał na wysokich obcasach, powiedział:
  Kto jest królem, nie obchodzi nas to zbytnio,
  Walczcie więc dzielnie, mężczyźni!
  Święty Mikołaj krzyczał, sapiąc niczym zepsuty gramofon:
  - Parszywy gorylu, przebiję cię mieczem.
  Ravarnava krzyknął w odpowiedzi:
  - Kogucie, odrąbię ci głowę.
  Przewaga kapitana piratów pod względem wzrostu i wagi znalazła odzwierciedlenie w potężnym ciosie jego ogromnej szabli; przeciął on miecz, a następnie niemal przeciął przeciwnika na pół.
  Co prawda, umierając, hrabia lekko podrapał się po brzuchu kikutem miecza i pojawiła się krew.
  Jednak to nie powstrzymało Ravarnavy; kontynuował zamachy na lewo i prawo. Strażnicy rzucili się na niego i po otrzymaniu solidnego ciosu padli. Eksplozja wybiła drzwi, a widząc, jak chłopak walczy zaciekle, kapitan przyspieszył kroku w jego stronę.
  Młody wojownik kopnął strażnika w krocze z taką siłą, że strażnik odleciał i dźgnął dwie osoby naraz swoim rogatym hełmem.
  Służące po raz kolejny klasnęły w dłonie i zaćwierkały:
  Brawo, brawo, brawo!
  Chwała! Chłopcze - chwała!
  Złośliwy Edward krzyknął głośno:
  - Atamanie, uciekaj stąd, ja ich powstrzymam.
  Ravarnava, pokonawszy kolejnego wroga, mruknął:
  - Nasi przyjaciele wkrótce przybędą, a my wytrzymamy tak, jak jest.
  Używając techniki podwójnej śruby, chłopiec Terminatora, Eduard, powalił trzech naraz i stanął obok kapitana. Chłopiec wyszeptał:
  - Najważniejsze, że nie używają muszkietów.
  Na zewnątrz słychać było strzały oddane przez statek, który następnie zawrócił i oddał kolejny strzał.
  Służące krzyczały i piszczały z zachwytu, tupały nogami i, żeby dźwięki były głośniejsze, zaczęły zakładać buty na wysokich obcasach i sandały.
  Psotny Eduard zrobił coś wręcz przeciwnego, zrywając z siebie znienawidzone buty. Uderzył obcasem prosto w oko jednego z policjantów, który próbował się przebić. Na szczęście obcas był srebrny i uderzył mocno, a oko wypadło, wisząc na szypułce.
  Służące krzyczały:
  -Brawo! Bis! Brawo! Bis!
  A najważniejsze z nich rozdano:
  - Mój drogi chłopcze,
  W tej chwili jesteśmy z wami!
  Jesteś takim fajnym facetem,
  Kopiesz wszystkich bosą stopą!
  I rzeczywiście, goły obcas chłopca-terminatora złamał kolejną szczękę.
  Zgodnie z oczekiwaniami piratów, zaskoczenie pozwoliło im częściowo przejąć i częściowo zniszczyć armaty wroga. Garnizon fortecy został zmiażdżony, wielu żołnierzy zginęło na miejscu, padając nieświadomie. Prawie trzystu zaprawionych w bojach rabusiów morskich przypuściło szturm na miasto. Setki żołnierzy kontrabasu zginęło, tylko nieliczni odpowiedzieli ogniem lub próbowali walczyć.
  Twardy Edward Wojownik, Ravarnava i dwaj inni piraci nie stali w miejscu; ruszyli do ofensywy, a strażnicy pałacowi szybko wpadli w panikę. Drgnęli i wycofali się, rzucając swoje ciała na marmurowe schody. Dziewczyny zaczęły pomagać piratom, rzucając w strażników butami, sandałami, tacami, dość ciężkimi złotymi pucharami, widelcami i nożami.
  Młody wojownik wpadł w szał, jakby nie przeżył burzliwej nocy, i po oczyszczeniu kilku pomieszczeń wydostali się z kolorowego budynku, w którym nawet ściany zdawały się emanować zagrożeniem.
  Po zabiciu trzech, łobuzerski Eduard rozejrzał się po okolicy orlim okiem. Wszystkie najbliższe drogi do miasta stanęły w płomieniach, a liczne postacie roiły się jak mrówki i zderzały ze sobą.
  "Nasi ludzie wygrywają! Teraz najważniejsze, żeby ani jedna złota moneta nie wymknęła nam się z rąk". Nagle wojowniczy bachor, którego nagi, zakrwawiony, muskularny tors rzeźbił i rzeźbił (oczywiście zerwał też mundur swojego służącego, żeby nie przeszkadzał, a dla młodego korsarza noszenie liberii byłoby upokarzające!), zaczął zdradzać oznaki chciwości. Widząc zdziwione spojrzenie Ravarnavy, chłopiec-terminator dodał:
  - Nie chcę zostać zwykłym piratem, myślę o zorganizowaniu własnej republiki obstrukcjonistów, a do tego potrzebne będą środki finansowe.
  "Własna republika?" Ravarnava tym razem szczerze ziewnął i zagwizdał przez swoje szerokie, niczym szklanka do wody nozdrza. "Po co to tak komplikować, dzieciaku? Rządzenie krajem to najnudniejsza rzecz na świecie".
  Edward wyraził sprzeciw:
  "Nie sądzę. Naprawdę lubiłem grać w gry strategiczne z elementami zarządzania wojskiem i gospodarką. Naprawdę miło jest poczuć się jak król albo cesarz".
  Chłopiec spojrzał na krwawy ślad pozostawiony przez jego silną, a zarazem niemal dziecięcą stopę. Przez głowę przemknęła mu myśl: czy poddani kogoś skazanego na wieczne potępienie będą jak dziecko, nawet z mięśniami jak stalowy drut?
  Ravarnava głupio mrugnął:
  "Nie do końca rozumiem, o czym mówisz. Chociaż generalnie masz rację: władza jest słodka i chcesz wlewać sobie ten napój do gardła. Ale to też zwiększa twoją odpowiedzialność za swoje czyny".
  Młody wojownik Edward zaśmiał się cicho w odpowiedzi:
  "To mnie nie przeraża. Przyspieszmy, bo inaczej bitwa odbędzie się bez nas".
  Z wyglądu nowicjusz, ale doświadczony w czynach, korsarz rzucił się naprzód. Resztki garnizonu walczyły zaciekle; okrucieństwo piratów było powszechnie znane. Zazwyczaj nie brali jeńców, a jeśli już, sprzedawali ich w brutalną niewolę, czasami wymieniając ich na drobiazgi, muszle, a nawet złoto z sześciorękimi kanibalami, którzy uważali ludzkie mięso za straszliwy przysmak. Mogło to jednak tylko przedłużyć agonię, ponieważ piraci byli lepsi w walce wręcz. Co więcej, dowódca garnizonu, generał Kosalapenko, zginął na początku bitwy i po prostu nie było nikogo, kto mógłby go zastąpić, ponieważ Monitor roztrzaskał głowę swojego pierwszego oficera, pułkownika Varatta, celnym strzałem z muszkietu.
  I wtedy niewolnicy, głównie chłopcy i dziewczęta, zaczęli pomagać piratom i rzucać w swoich znienawidzonych panów kamieniami brukowymi, dachówkami i odłamkami szkła.
  Tuzin jaszczurów uzbrojonych w armaty postanowiło kontratakować. Umieścili ostre metalowe paski po bokach i strzelili z armat z góry. Spowodowało to pewne obrażenia wśród korsarzy. Edward jako pierwszy dotarł do jaszczurki. Podczas walki chłopiec spisał się całkiem skutecznie, zrzucając przeciwnika z dachu drugim obcasem. Zrzucił buty, które rozcięły mu stopy, i poleciał jak sokół. Wskakując na jej grzbiet, jednym zamachem powalił obu łuczników, po czym, zmieniając cel, rzucił się na drugą jaszczurkę. W pośpiechu chłopiec rozciął sobie bosą stopę, potykając się o metal. Rana była jednak powierzchowna i w ferworze walki nie zwrócił na nią uwagi.
  Reszta, widząc tego "ninję", uciekła.
  "Nie pozwolę ci uciec!" krzyknął niezwykle zwinny i energiczny Eduard, skacząc wyżej. Jaszczury były jednak niezwykle zwinne, energicznie poruszając nogami, pędząc w stronę lasu. Choć szalony młodzieniec był szybki, udało mu się złapać tylko jedną z bestii, dobijając jej jeźdźców. Pozostałe rzuciły się na swoje "konie" z całej siły. Wtedy chuligan Eduard rzucił mieczem; wbił się w złożony zad i utkwił. Zwierzę tylko przyspieszyło.
  - Okej, pamiętaj o sprincie i zgiń, ale dogoń.
  Zabawnie było patrzeć, jak tak potężne stworzenie ucieka przed chłopcem, który wyglądał na nie więcej niż trzynaście lat - w rzeczywistości był to chłopiec o gładkiej twarzy. Rozwścieczony, z całym ciałem nabrzmiałym mięśniami niczym fala przyboju, Eduard wciąż przyspieszał. Na jego szczęście las się rozstąpił, a ogromne gady zwolniły. Dogoniwszy wroga, młody wojownik wyciągnął miecz i skoczył mu na ogon.
  Potwór rozbił się o palmę, zwalając z nóg chłostającego, łobuzerskiego Eduarda. Chłopiec-terminator boleśnie rozbił się o kępę cierniowych pnączy. Ostre kolce przebijały jego ciało, przebijając skórę. Ale to tylko rozgniewało chłopca. Zrzucił resztki podartych, zakrwawionych ubrań - wciąż miał na sobie prześwitujący T-shirt i spodnie, pozostawiając jedynie kąpielówki. Chłopiec zebrał siły i, chwytając się gałęzi przypominającej linę, skoczył niczym Tarzan z dzikim wyciem. Następnie, chwytając drugą gałąź, użył techniki "pękniętego kamienia młyńskiego", ścinając głowy dwóm wojownikom, którzy daremnie wymachiwali szablami.
  "No, reszta zbiegów! Macie nadzieję uciec, ale wam się nie uda" - powiedział niezwyciężony Eduard Chuligan, mrugając i przyspieszając kroku. Po odkryciu nowego środka transportu, dogonienie jaszczurek stało się bułką z masłem.
  "Jestem małpą!" krzyknął. "Hyperraus!" Tak miał na imię dziki bohater filmu, który pobił rekordy przestarzałego Tarzana.
  Następnie przyspieszył, wykonując dzikie skoki, które zazdrościłaby mu każda małpa. Żołnierze kilkakrotnie strzelali na oślep, ale za każdym razem chybiali. Szybki jak gepard, psotny Eduard śmiał się im w twarz. Kiedy ostatni z jego wrogów został w końcu zabity, młody wojownik wspiął się na kłąb jaszczurki i skierował prosto do miasta, pragnąc jak najszybciej uciec z dżungli. Uśmiechy czterorękich goryli od czasu do czasu migotały na gałęziach, ale wahały się przed atakiem na uzbrojonego wojownika, nawet małego. Poza tym te bestie nie były głupie; widziały, jak Eduard zręcznie rozprawiał się z żołnierzami większymi od siebie.
  "Czego się tak szczerzycie, makaki? Jesteście za słabi, żeby tu przyjść". Młody wojownik machnął mieczem, ale naczelne nie dały się nabrać.
  Zanim dotarł do miasta, bitwa dobiegała końca. Ostatnim punktem, który pozostał, było lokalne więzienie, gdzie za wysokimi bramami uwięzieni byli niedobitki garnizonu, wraz z surowymi lokalnymi strażnikami, głównie obcokrajowcami. Uwielbiali torturować więźniów, zwłaszcza kobiety, i wiedzieli, że nie spotka ich żadna litość.
  Wojownik Edward, niczym szybka kobra, wyskoczył na jaszczurkę i stanął przed bramą, po czym posłał kulę armatnią w sam środek.
  Cios zachwiał żelazem, pozostawiając wgniecenie, ale solidna brama wytrzymała. Uderzywszy bosym obcasem w nos strzelca czołgającego się po jego prawej stronie, mężczyzna krwawił i zamilkł. Wojownik, Eduard Chuligan, splunął przez zęby i zaczął przeładowywać niesforną armatę. Zajęło to sporo czasu. W odpowiedzi w stronę młodego mężczyzny posypały się strzały. Eduard zręcznie unikał pocisków, trafiając nawet trzy w locie.
  - No i co, zauważyłeś te błędy?
  Strzały z muszkietu również chybiły, choć kilka razy trafiły w grubą skórę jaszczurki. Skrzywiła się z bólu, ale została powstrzymana przez przystojnego młodzieńca.
  "Nie martw się, to dla twojej skóry jak bułka z masłem" - zaśmiał się chłopiec.
  Przeładowawszy armatę, młody wojownik wycelował i ponownie strzelił w bramkę. Kula armatnia odbiła się ponownie.
  "Do diabła! Ta broń jest za słaba!" - zaklął złośliwy Edward i nagle przyszła mu do głowy ciekawa myśl.
  - Spróbuję otworzyć je od środka.
  Chociaż mury więzienia z zewnątrz wydawały się nie do przebicia, było oczywiste, że w niektórych miejscach zbutwiały, a cegły stały się szorstkie, co oznaczało, że przy odrobinie zręczności można było się po nich wspiąć. Strażników było jednak zbyt wielu; mogli go przypadkowo przewrócić. Ravarnava, który miał doświadczenie w walce, wydał jednak rozkaz:
  - Weźcie ławy, kłody, przynieście suche chrust, podpalimy wrogów. A ty, szybko rzućcie "królową".
  Piraci, nie zwracając uwagi na strzały i sporadyczne strzały z muszkietów, podpalili bramy, tworząc bombę dymną.
  Inni ciągnęli wóz obity drewnem opałowym, na którym znajdowała się beczka prochu - tak zwana "królowa". Drewno opałowe zapobiegało ostrzelaniu jej z muszkietów. Oprócz obstrukcji, miejscowe niewolnice i chłopcy w kąpielówkach z piętnami na ramionach i piersiach również próbowali pomóc swoim wyzwolicielom. Najwyraźniej wiele wycierpieli w niewoli i nie bali się piratów. Postawiwszy "królową" przed bramą, piraci podpalili lont i wycofali się.
  Zrobili to dość szybko, wyjąc przy tym:
  Diable, diable, diable ratuj mnie,
  Uderzymy, miażdżąc cios...
  Daj nam, daj nam miecze w ręce,
  Otrzymamy dar z zaświatów!
  
  Czym jest Stwórca - zranionym piekłem,
  Będziemy walczyć z rogatym diabłem...
  Gdyby tylko w walce mieczem był jakiś wynik,
  Żebym tu nie stał się garbatym niewolnikiem!
  
  CHŁOPIEC-BŁAZEN PRZECIWKO CYKLOM
  ADNOTACJA
  Chłopiec, który przeżył niezliczone przygody, dowodzi teraz dziecięcym oddziałem specjalnym. I musi walczyć z cywilizacją rowerzystów. Co jeszcze ciekawsze, w grę wchodzi tu technologia kosmiczna.
  ROZDZIAŁ 1
  Błazen miał na sobie kombinezon bojowy z epoletami oficera kosmicznego. Obok niego siedziała dziewczyna, również w skafandrze kosmicznym z wszystkimi bajerami. Miała na sobie przezroczysty, otwarty hełm. Dziewczyna trzymała blaster i zaćwierkała:
  "Edik, może powinniśmy poczekać na resztę drużyny? Walka z Cyclesami tylko we dwoje, gdy jest ich co najmniej setka, to zbyt duże ryzyko!"
  Młody wojownik, choć wyglądał na nie więcej niż dwanaście, trzynaście lat, a jego zbroja maskowała muskularną sylwetkę, wyglądał jak prawdziwy książę. I z przekonaniem powiedział:
  "Nie! Razem pójdziemy do walki! A co do wrogów, nie martw się. Dałem ci maleńki artefakt zwany "zbroją", który stukrotnie zmniejsza szansę na trafienie!"
  Dziewczyna zauważyła:
  - A sto razy to nie jest mało!
  Chłopiec był oburzony:
  - Nie wiedziałem, że ty, Adal, jesteś takim tchórzem!
  Dziewczyna z pomarańczowymi włosami powiedziała:
  - Nie jestem tchórzem! No to ruszamy na decydujący przełom!
  I tak dzieci-wojownicy ruszyły do boju. Wokół nich urwiska lśniły fioletowymi, szmaragdowymi, liliowymi i różowymi kamieniami, a z ziemi wyrastały stalaktyty. To był niezwykle tajemniczy krajobraz.
  A przed nami zamek. Wygląda jak zamek rycerski, średniowieczny, ale z rzędami pocisków i laserów na wieżach. A z góry świeci tutejsze słońce, wręcz sześciokątne, a światło nieustannie zmienia kolory i wzory. To nadaje całemu krajobrazowi prawdziwie tajemniczy, a jednocześnie urzekający wygląd.
  Chłopiec i dziewczynka pędzili po przerywanej, pulsującej, wybrukowanej ścieżce. Młody wojownik mógł być bardziej przyzwyczajony do klepania bosymi stopami, ale ten pancerz bojowy, niestety, nie był odpinany. Ile motocykli było w zamku? To też zagadka. A gdyby było ich tylko sto, nie byłoby tak źle.
  Chłopiec i dziewczynka natychmiast schowali się za skałą, gdy pojawił się czołg należący do tej niezwykle agresywnej rasy. Był wysoki, trójkątny, z lufą po każdej stronie. Jego pancerz był stalowy w dotyku i unosił się na poduszce powietrznej, nie dotykając ziemi.
  Młody wojownik, Eduard, uśmiechnął się swoim słodkim, aczkolwiek dziecinnym uśmiechem i rzucił groszkiem w samochód kosmicznych najeźdźców.
  Przeleciał obok i wpadł prosto w dość szeroką lufę działa. Kilka sekund później potężny, trójkątny czołg eksplodował. To było tak, jakby piorun uderzył w magazyn amunicji, który roztrzaskał się na drobne kawałki.
  To naprawdę okazał się całkiem fajny fragment.
  Dziewczyna Adala zaćwierkała:
  - Sprytne! Jesteś prawdziwym Jedi!
  Chłopiec Edik skinął głową:
  - Ja też musiałem zostać Padawanem! Ale to już inna historia!
  Potem dzielne dzieci popędziły dalej w kierunku zamku. Bramy się otworzyły i wyłoniły się trzy kolejne czołgi. Dwa były podobnie trójkątne, trzeci był większy i sześciokątny, z działami po obu stronach, a siódmy na szczycie.
  Dziewczyna-wojowniczka zagwizdała:
  - Wow! Mamy nowych graczy!
  Chłopiec-wojownik skinął głową:
  - Możesz iść na całość!
  Młody wojownik wyciągnął małe urządzenie wielkości pudełka zapałek. Obrót palca wskazującego włączył kilka programów. Wtedy chłopak, którego dziewczyna w tym odcinku walki nazywała Eduardem, uruchomił urządzenie. Poleciało ono gładko w kierunku największego czołgu. I było prawie niewidoczne.
  Dziewczyna zapytała chłopca:
  - A co to jest?
  Edik uśmiechnął się i odpowiedział:
  - Niespodzianka! Teraz zobaczysz, jak to działa!
  Rzeczywiście, pudło wpadło do lufy dużego czołgu. Tylko tym razem nie doszło do eksplozji. Triumwirat kontynuował swoją podróż. Co więcej, pojawiły się dwa dodatkowe pojazdy.
  Dziewczyna Adala wyszeptała:
  - Co, nie zadziałało?
  Chłopiec-wojownik puścił oko:
  - Zobaczysz teraz!
  I rzeczywiście, największe działo dużego czołgu obróciło się i wystrzeliło w trójkątnego przeciwnika. Trafiło go pociskiem przeciwpancernym. Zapaliło się i zaczęło detonować amunicję. Następnie lufa obróciła się w stronę drugiego, mniejszego czołgu i oddała strzał.
  Adala zauważyła z uśmiechem:
  - Klasa!
  Edik napisał na Twitterze:
  Jeśli twierdza jest po drodze,
  Wróg ustawił się w szeregu...
  Musimy obejść wszystko od tyłu -
  Zabij ją bez oddania jednego strzału!
  Dziewczynka puściła oko do swojego młodszego odpowiednika. Odważne i sprytne dzieci musiały stawić czoła całej armii. Ale spryt i technologia okazały się całkiem skuteczne w walce z potworami.
  Teraz zapalił się trzeci czołg, potem czwarty. I znowu detonacje i eksplozje. To jednostronna bitwa na śmierć i zniszczenie.
  Chłopiec-wojownik zauważył całkiem logicznie:
  "Po co nam drużyna? To dzieciaki, takie jak my. Tylko ja mam wieki doświadczenia i wiedzy, a oni są dopiero początkujący. A wystawianie ich na pociski z ładunkiem uranu nie jest tego warte".
  Dziewczyna zaćwierkała:
  - Wszyscy ludzie na swojej planecie ojczystej,
  Zawsze powinniśmy być przyjaciółmi...
  Dzieci powinny się śmiać,
  I żyj w pokojowym świecie!
  Chłopiec-wojownik podniósł go i zaśpiewał:
  Dzieci powinny się śmiać,
  Dzieci powinny się śmiać,
  Dzieci powinny się śmiać,
  I żyj w pokojowym świecie!
  Armaty zamontowane na murach fortecy zaczęły strzelać do rozwścieczonego czołgu. Wokół pojazdu wybuchły fontanny ognia, zniszczenia i płonącego piasku. Kilka trafień rozerwało pancerz.
  Dziewczyna, którą zauważyła Adala:
  - Wróg nie jest zbyt celny.
  Jednak kilka kolejnych pocisków trafiło w czołg. Eksplodował i eksplodował. W momencie eksplozji oderwała się od niego maleńka drobinka. Adala wyciągnęła rękę. Urządzenie, którego używał genialny chłopiec, wpadło dziewczynce w dłoń. A przynajmniej doświadczonemu bohaterowi i konstruktorowi, który przypominał chłopca.
  Edik z uznaniem poklepał dziewczynę po ramieniu:
  - Dobrze, złapałeś!
  Ona się zaśmiała:
  - Złapiesz, ale nie uda ci się złapać wszystkiego!
  I urządzenie wsunęło się w zwinną, przypominającą makaka dłoń chłopca.
  Teraz dzieci były szczęśliwe. Jak hazardziści, którzy trafili do stołu ruletki i dostali złote żetony. Ale oczywiście, kiedy ma się szczęście, trudno przestać. Edik, który miał doskonałą pamięć, pamiętał, że w XX wieku był wąsaty facet, który posunął się za daleko i zapłacił za to, mimo że początkowo miał szczęście. Więc oczywiście trzeba wiedzieć, kiedy przestać w kasynie.
  Edik jednak rozumiał, że to nie do końca gra. I że prawdziwa wojna to nie RPG.
  Na przykład, dwa helikoptery właśnie pojawiły się nad zamkiem. Wygląda na to, że są gotowe do zbadania okolicy.
  Dziewczyny pisnęły ze strachu:
  - Boję się! Możemy ich dopaść!
  Edik roześmiał się i odpowiedział:
  - Mieliśmy trudniejsze cele. Proszę, zobacz, jak działa mój wielokrotnego użytku cybernetyczny robak.
  Chłopiec znowu go wystrzelił. Liczba helikopterów wzrosła do sześciu. Były opływowe i duże.
  Adala ćwierkała:
  Pozwól im biegać niezręcznie,
  Pojazdy opancerzone przez kałuże...
  A helikopter brzęczy jak osa!
  Edik odebrał:
  Czeburaszka, kanonier,
  Szapoklak, jak pilot,
  Krokodyl załadował karabin maszynowy!
  I tak helikopter, po zarażeniu się robakiem, wystrzelił z działek w przeciwnika. Został uszkodzony i zaczął dymić. Pozostałe helikoptery zaczęły krążyć. One również zostały ostrzelane i odpowiedziały ogniem. Teraz zaczęła się zabawa. Jeden z helikopterów już spadał, zostawiając za sobą smugę dymu.
  A potem jeszcze jeden. To jest prawdziwy żart i bratobójcza walka.
  Chłopiec skinął głową do swego przyjaciela:
  - Jak przebiega demontaż?
  Adala mruknęła:
  - Mający szczęście!
  Edik obraził się i nadął swoje różowe policzki:
  - A może powiesz jeszcze: za darmo?
  Dziewczyna uderzyła w przezroczysty hełm, ale nic nie powiedziała. W tym samym czasie dwa helikoptery rozbiły się jednocześnie. Jeden z nich trafił w zamek, uszkadzając również trzy działa.
  Chłopiec geniusz zaświergotał:
  - Zgadzam się, to sprytne!
  Dziewczyna odpowiedziała:
  - Możliwe, że to sprytne, i jak tu tego nie popierać!
  Dwa ostatnie helikoptery zderzyły się gwałtownie i eksplodowały jednocześnie. A potem nastąpił kolejny błysk. Wow!
  Edik śpiewał:
  Wielki geniusz, ulubieniec fortuny,
  A jednocześnie człowiek...
  Liryczne struny poezji,
  Przeżyć stulecie godne serca!
  Druga runda wygrała więc na korzyść dzielnych dzieciaków. A superkontroler z chipem wrócił do dłoni chłopca.
  Dziewczyna zauważyła:
  "Tak, całkiem nieźle nam idzie. Ale wróg może mieć jokera w kieszeni!"
  Edik odpowiedział z uśmiechem:
  - Znałem jednego Jokera. A raczej więcej niż jednego. W grach i filmach były takie sceny!
  Bramy zamku otworzyły się ponownie. Tym razem wyszły z nich większe potwory. Schylały się nawet, żeby się wyczołgać.
  W tym przypadku, kroczące roboty!
  Chłopiec geniusz wykrzyknął:
  - Evangelion!
  Dziewczynka zapytała ze zdziwieniem:
  - Co?
  Edik wyjaśnił z uśmiechem:
  "Ten film animowany został nakręcony na planecie, z której pochodzę. I tam też były wielkie roboty!"
  Adala zauważyła:
  - Wasza planeta jest niesamowita. Kiedyś powiedziałeś, że macie ponad dwieście krajów.
  Chłopiec odpowiedział z westchnieniem:
  - Niestety tak jest.
  Dziewczyna zapytała z niedowierzaniem:
  - Czemu nieszczęśliwie? Może to właściwie szczęście. Bo tyle krajów i kultur na jednej planecie to coś wspaniałego!
  Edik zaprotestował:
  - Nie! To nie jest takie fajne. Ludzie zbyt często się kłócą i używają pięści. To znaczy, chciałem powiedzieć, że różne kraje zbyt często się ścierają i rzucają w siebie pociskami.
  Adala westchnęła:
  - Tak, to jest...
  Chłopiec-wojownik zakończył zdecydowanie:
  - Skandaliczne! Tymczasem skupmy się na robotach!
  I rzeczywiście było tam kilkanaście elektronicznych potworów. I miały wystarczająco dużo broni, żeby zniszczyć całe miasto.
  Edik zauważył:
  - Trzeba wobec nich zastosować inne podejście.
  Chłopiec wyjął z kieszeni małe urządzenie z anteną.
  Dziewczynka zapytała ze zdziwieniem:
  - Co to jest?
  Edik odpowiedział z uśmiechem:
  - Nosiciel szybkich, ale niszczycielskich wirusów!
  Adala odrzekła:
  - O, jakie wirusy, szkodliwe wirusy!
  Chłopiec poprawił:
  - Nie! Naszym celem jest ochrona dobra, a nie krzywdzenie ludzi, Saikali, ani nawet ich robotów!
  I młody geniusz wystrzelił niewidzialną wiązkę w stronę terminatorów.
  Przypomniały mi się filmy o robotach i nie tylko. I nie da się zaprzeczyć, że to zaawansowana wiązka.
  Edik skierował wiązkę na wielkie roboty, każdy wielkości dziewięciopiętrowego budynku. I zadziałało. Nagle jeden z Terminatorów zamarł i zaczął opadać. A potem drugi.
  Chłopiec zaśpiewał z uśmiechem:
  Godzina Fortuny -
  Czas na zabawę!
  Godzina Fortuny -
  Postaraj się nie zmarnować tej godziny!
  Dziewczynka, patrząc, jak roboty zamarzają i spadają, wzbijając kurz i rozrzucając połamane części uderzając o płyty, zauważyła:
  - Tak, to techniczne!
  Edik skinął głową z uśmiechem:
  - Tak, technologia jest najważniejsza podczas rekonstrukcji!
  Adala wyraziła sprzeciw:
  - Nie! O wszystkim decydują ludzie i personel! I jednocześnie nie o wszystkim!
  Dziewczynka wyjęła z kieszeni coś, co przypominało kostkę Rubika i zaczęła tym kręcić.
  Roboty Terminatora zderzyły się ponownie i zostały owinięte świetlistą siecią, która iskrzyła i wibrowała. Następnie maszyny wojenne zaczęły się rozpadać i rozpadać na drobne fragmenty. Te z kolei eksplodowały, rozrzucając odłamki niczym kry lodowe uderzone kijem hokejowym.
  Adala dokonała korekty i zanotowała:
  - Teraz możemy stać się niewidzialni na parę minut!
  Chłopiec-geniusz odpowiedział:
  "To nie jest najdoskonalsze urządzenie; będziemy widoczni w świetle podczerwonym. Chodź, muszę lepiej dostosować ustawienia".
  W tym momencie za parą rozległ się hałas. Pojawili się chłopcy i dziewczęta w kombinezonach bojowych. Było ich zaledwie kilkunastu i nie byli starsi od pary, przynajmniej z wyglądu. Ale dzieci miały całkiem niezłą broń. Karabiny laserowe, blastery, maleńkie granaty anihilacyjne wielkości ziarnka grochu. Tak, te dzieciaki zdecydowanie nie były zwyczajne. I były też wyszkolone w wirtualnej walce!
  Edik wykrzyknął:
  "Chłopaki, uważajcie, bo was trafią! Jest tu broń, która może przebić wasze kombinezony bojowe".
  Dzieci-wojownicy położyli się. Promienie światła przecięły powietrze, a działka laserowe zaczęły strzelać.
  Zaczęli uderzać we wszystko, co się ruszało. Nawet w kurz.
  Adala ćwierkała:
  - To tyle. Tu jest dużo ognia.
  Dwa ocalałe roboty Terminator zostały trafione własną bronią. Zapaliły się i eksplodowały. Głowa jednego z nich została oderwana, poleciała wysoko w powietrze i wirowała jak bąk.
  Dzieci z pistoletami laserowymi chichotały. Najwyraźniej był to całkiem radosny widok. Jedna dziewczynka została jednak trafiona odłamkiem; niedbale uniosła głowę w przezroczystym hełmie, a jej różowy, dziecięcy policzek został poparzony.
  Wojownik zawołał:
  - Antykwazarze!
  Adala zgodziła się:
  - Czarnodyrno po prostu!
  Młody wojownik spryskał tubkę pasty regenerującej na poparzony i rozcięty policzek dziewczyny. Rana niemal natychmiast się zagoiła, a następnie gładka skóra młodego wojownika wygładziła się, nie pozostawiając śladu.
  Dziewczynka pisnęła z uśmiechem:
  - A jednak nauka!
  Edik zauważył, marszcząc gładkie czoło, na którym gromadziły się wspomnienia i doświadczenia wielu stuleci:
  - Cykle nie są takie proste. Moglibyśmy mieć problemy.
  Adala odrzekła:
  - Chociaż nie możemy rozwiązać wszystkich problemów,
  Nie wszystkie problemy da się rozwiązać...
  Ale wszyscy będą szczęśliwsi,
  Wszyscy będą się lepiej bawić!
  I tak bramy średniowiecznego zamku otworzyły się ponownie. I oto pojawiła się kolejna niespodzianka. Tym razem okazały się nimi ogromne tyranozaury. A na ich szczytach siedzieli wojownicy w pancerzach bojowych.
  Adala pisnęła:
  - Rowery!
  Edik skinął głową na znak zgody:
  - Wygląda na to. Są niebezpieczni z dinozaurami.
  Dzieci-wojownicy śpiewali chórem:
  Dinozaury, dinozaury,
  Może mieszkasz w Afryce!
  Na śniadanie żujesz pomarańcze,
  Dinozaury, dinozaury!
  Cycles byli budową podobną do ludzi, ale więksi i wyżsi. Każda dłoń miała sześć palców, z których największe i najgrubsze paliczki ułożone były naprzeciw siebie.
  Bardzo okrutne stworzenia.
  Adala ćwierkała:
  - Trochę się ich boję!
  W odpowiedzi Edik zaśpiewał:
  Jak długo mam się bać, nie rozumiem,
  Silny wojownik rodzi się do walki...
  Strach jest słabością, dlatego -
  Kto się boi, już jest pokonany!
  Dzieci-wojownicy ćwierkali:
  Nie będziemy się bać potworów,
  Urodzeni z pistoletem laserowym w rękach...
  Rycerze zawsze wiedzieli, jak walczyć,
  Niech wróg na zawsze pozostanie głupcem!
  Dinozaury o ogromnych rozmiarach zbliżały się. Te groźne gady nawet skakały naprzód.
  Chłopiec-dowódca skinął głową w stronę Adale"a:
  - Daj mi swoją kostkę Rubika!
  Dziewczyny ćwierkały:
  - A do czego to służy?
  Edward zaśpiewał w odpowiedzi:
  Dla szczęścia, dla naszego dobra,
  Jeśli tego chcemy...
  Nie pytaj mnie o nic,
  Nie zadawaj pytań, nie wtrącaj się w nic!
  Dzieci-wojownicy znów się roześmieli, jakby to była fajna gra.
  Chłopiec-wojownik, który stał z boku, ubrany w bojowy kombinezon w pomarańczowe kropki, zmarszczył brwi i zauważył swoją dziecięcą, ale odważną i przystojną twarz:
  - Jeśli wszyscy zaczniemy dyskutować o rozkazach dowódców, zwłaszcza w czasie bitwy, dyscyplina zaniknie całkowicie.
  Wojowniczka, nie protestując dłużej, podała mu kostkę Rubika. Edik podniósł ją i zaśpiewał:
  Jednym ciosem zmieciemy wroga,
  Potwierdzimy naszą chwałę chłodnym mieczem...
  Nie bez powodu pokonaliśmy Cycles -
  Rozbijemy dinozaury na kawałki!
  I ten mały geniusz zaczął naciskać przyciski tego dziwnego sześcianu swoimi zwinnymi dłońmi. Tymczasem ogromne, wściekłe Tyranozaury zbliżały się coraz bardziej do oddziału dziecięcych wojowników. A potężne, dwuipółmetrowe Cyclesy już zaczęły strzelać ze swoich wyrafinowanych laserów.
  Adala ćwierkała:
  Twój los wisi na włosku,
  Jesteśmy atakowani przez potwory!
  Ale dzięki Bogu są przyjaciele,
  Ale dzięki Bogu, są przyjaciele!
  I zadają taki cios,
  Zanim będzie za późno!
  A potem trzy Tyranozaury z przodu nagle odwróciły się i rzuciły na siebie. Ich pazury zaczęły rozdzierać twardą, brązowo-szara skórę. Cykle odleciały od potworów i zaczęły się miotać. Pozostałe Tyranozaury ruszyły do ataku i z impetem trafiły w cel, łamiąc kości i miażdżąc ciała poległych kosmitów.
  Adala westchnęła:
  - To straszne!
  Rudowłosy chłopiec-wojownik śpiewał:
  - Wojna czyni życie strasznym,
  A śmierć jest godna i piękna!
  Edik znów bawił się kostką Rubika. I znów inne tyranozaury szarżowały na siebie i gryzły. Zrzucały też rowerzystów. Próbowali strzelać, ale ich ogień nie był zbyt skuteczny w walce z takimi potworami.
  Dzieci śpiewały radośnie:
  Wróg myśli na próżno,
  Co może złamać nas, odważnych...
  Kto jest odważny, atakuje w bitwie -
  Będziemy bić naszych wrogów z całą zaciekłością!
  Ale w tym przypadku wrogowie Cyclesów eksterminowali się i strzelali do siebie nawzajem. A tyranozaury ich miażdżyły. I rozpętało się piekło. Krew dinozaurów była zielono-niebieska, a Cyclesów pomarańczowa. Jeden z nich stracił hełm, odsłaniając dość paskudną twarz, choć mgliście przypominającą człowieka. Ale pokrytą tatuażami, z przerażającymi stworzeniami.
  Adala pisnęła:
  - Tak, te stworzenia nie są zbyt przyjemne, a takie dorosłe!
  Edik odpowiedział pewnie:
  "Mam nadzieję, że nigdy nie dorosnę, a tym bardziej nie stanę się starcem! Jest sposób, żeby nasz zespół pozostał młody, przynajmniej fizycznie!"
  Dzieci śpiewały chórem:
  Dorośli są oczywiście głupcami,
  Nie trzeba mieć mózgu, żeby zapuścić brodę...
  Nam, dzieciom, nie jest wygodnie się golić,
  Bycie nieśmiertelnym jest wieczną nagrodą!
  W tej chwili artyleria zamku zaczęła strzelać do własnych wojsk z ogromną furią.
  Nagle na ścianach pojawiła się cięższa broń i zaczęto zrzucać prezenty, które eksplodowały niczym miniaturowe bomby atomowe, a nawet wyrosły charakterystyczne grzyby!
  Adala śpiewała z niepokojem:
  Wojna nuklearna, wojna nuklearna,
  Jesteś potęgą Gehenny, tak straszną,
  Uwierz mi, ludzie tego nie potrzebują!
  Edik skinął głową; miał modną, jasną, lekko złocistą fryzurę. Przesłodki chłopiec, który ze swoją słodką, anielską buzią z łatwością mógłby grać w reklamach. Nawiasem mówiąc, sam występował w reklamach w innych okolicznościach i przygodach.
  A wszystko dookoła dymiło, a kłęby dymu unosiły się w górę.
  Wojowniczka zapytała Edika:
  - Jak zdobędziemy tę fortecę? Po cichu, czy jak?
  Młody geniusz odpowiedział z uśmiechem:
  - Nie do końca! Wręcz przeciwnie, jeśli chodzi o dźwięk!
  Chłopiec-wojownik z orłem wytatuowanym na policzku był zaskoczony:
  - Jaki dźwięk? Może ultradźwięki?
  Edik zaprotestował:
  - Nie! Użyjemy prędkości hipersonicznej! Myślę, że ci się spodoba.
  Młodzi wojownicy roześmiali się i powiedzieli:
  Zanurz rower w nadużyciach,
  I zabij ghula...
  Dokręciłem nakrętki mocno,
  A pies szczekał!
  Ale potem bramy zamku otworzyły się ponownie, po raz kolejny. I wysunął się mechaniczny boa dusiciel, i to kolosalny. Jego paszcza była większa niż u kaszalota. Jego zęby, niczym olbrzymie wiertła, wirowały i wirowały, iskrząc powietrze.
  To jest kolejny cybernetyczny potwór.
  Adala zauważyła, oblizując językiem swoje szkarłatne usta:
  - Tego się nie spodziewałem, jaka niespodzianka!
  Dzieci-wojownicy byli zachwyceni i zaczęli nawet śpiewać z entuzjazmem:
  Czy potrafisz sobie wyobrazić tę sytuację?
  Wszystko co się spełni jest nam znane z góry...
  I dlaczego więc wątpliwości, zmartwienia,
  Harmonogram zajmie się wszystkim na świecie!
  I rzucamy wyzwanie burzom,
  Z czego i dlaczego...
  Żyć w tym świecie bez niespodzianek,
  Niemożliwe dla nikogo!
  Niech będzie sukces, niech będzie porażka.
  Skaczmy energicznie - w górę i w dół!
  Tylko w ten sposób, a nie inaczej,
  Tylko w ten sposób, a nie inaczej,
  Niech żyje niespodzianka!
  Niespodzianka, niespodzianka!
  Niech żyje niespodzianka!
  Niespodzianka, niespodzianka
  Niech żyje niespodzianka!
  
  DZIEWCZYNY NINJA KONTRA HOJNY POTWÓR
  ADNOTACJA
  Przygody wspaniałej czwórki dziewczyn ninja i mutantów stawiających czoła całej bandzie potworów, najniebezpieczniejszym żołnierzom kosmosu i innym wrogom.
  ROZDZIAŁ 1
  W szczególności postanowili walczyć z potworem Generousem i jego parą walecznych mutantów.
  Planowali spalić całe miasto, wykorzystując do tego broń laserową wykorzystującą grawitację.
  Cóż, to też ciekawa przygoda. Zwłaszcza że potwór Generous przywoływał również stalowych żołnierzy z wymiaru zero.
  Elżbieta podskoczyła i uderzyła bosym obcasem w brzuch stalowego żołnierza. Uderzenie sprawiło, że żelazo brzęczało.
  Brutal zgiął się, ale zaraz wyprostował się i wybuchnął śmiechem:
  - Nic nieznacząca, ziemska kobieto!
  Elena kopnęła przeciwniczkę w krocze. Trafiła jednak w twardy, stopowy metal, który brzęknął. Nawet trochę zabolało.
  Rudowłosa królowa gruchała:
  - Jaki facet, ma jaja ze stali!
  Jekaterina kopnęła też opancerzonego potwora w głowę bosą stopą. Nie mogąc go przewrócić, odleciała, krzycząc:
  - Człowiek jest twardszy niż skała!
  Euphrosyne również poruszyła stalowego wojownika, tym razem zamachem. Bestia upadła z hukiem, ale natychmiast poderwała się na nogi. A bitwa toczyła się dalej z nową, zaciekłą, huraganową siłą.
  Dziewczyna wzięła ją i zaśpiewała:
  - Tak, wiemy jak walczyć,
  Ale nie chcemy, żeby to się powtórzyło...
  Dziewczyny poległy w bitwie,
  I zablokowali tor!
  Elżbieta odpowiedziała, zręcznie odskakując, a dwaj wojownicy ze stali zderzyli się głowami z taką siłą, że iskry posypały się na wszystkie strony.
  Dziewczyna o niebieskich włosach zaćwierkała:
  - Metale również mogą być wystawione na działanie prądu elektrycznego.
  Chwyciła sztylet i cisnęła nim w przewody prawą ręką... Elena zrobiła to samo. Obwody elektryczne spadły na stalowych wojowników, a przez ich ciała przetoczył się agresywny, porażający wyładowanie. Stalowe potwory zaczęły się żarzyć czerwonym żarem.
  Potem popękały i stwardniały jak kurz.
  Jekaterina zauważyła, rzucając bumerangiem w przewody, które spadły i usmażyły potwory:
  - Unieszkodliwiamy niebezpiecznych wojowników!
  Eufrozyna gruchała:
  - Za wybitne osiągnięcia w bitwie kosmicznej!
  I rzuci swój dar także w swoich wrogów.
  Przynajmniej Wojownicy ze Stali zostali pokonani. I wojownicy znów ratują świat.
  Główny wróg przygotował już śmiercionośną baterię ze specjalnym generatorem, który działał na zasadzie pochłaniania grawitonów z Ziemi i innych planet.
  A potem nastąpił śmiertelny wyładowanie. Atmosfera zaczęła wibrować, a powietrze stało się znacznie gorętsze. Wydawało się, że pojawiły się na nim pęknięcia skąpane w promienistym świetle.
  Elżbieta gruchała:
  - No to już koniec! Do boju, chłopaki!
  Przed nią pojawił się wielki, przypominający goryla mutant z pyskiem pełnym kłów. Rzucił się na dziewczynę, dość szybko i zręcznie. Elizabeth odskoczyła, przewracając go. Goryl upadł, rozciągając się na powierzchni.
  Niebieskowłosa dziewczyna splunęła, a jej zmutowana ślina sprawiła, że goryl, który właśnie wstał, znów upadł. Jego głowa, nawiasem mówiąc, wylądowała w koszu na śmieci.
  Inna zmutowana bestia, a raczej połączenie człowieka i zwierzęcia, miała wilczą głowę. I próbowała zaatakować Elenę. Rudowłosa dziewczyna upadła do tyłu i zrzuciła potwora na siebie. Przeleciał obok i uderzył w latarnię. I zawył jak zbity pies.
  Euphrosyne uderzyła wilka-mutanta w głowę cegłą. Cegła się roztrzaskała.
  Dziewczyna zaćwierkała:
  - Cegły, cegły!
  Nie jesteś wilkiem wyjącym - lepiej się zamknij!
  Jekaterina zauważyła z uśmiechem, gdy zmutowany goryl próbował wstać. Kopnęła go między nogi, zmuszając do skoku. Następnie obróciła go do góry nogami.
  Następnie wspólnie z Elżbietą łaskotali pięty zmutowanego zwierzęcia sztyletami.
  A zwierzę po prostu wybuchnęło śmiechem. I dosłownie zamurowało się w koszu na śmieci.
  Dziewczyny złapały wilka za kark i rzuciły go w goryla. Znów się zderzyły i przewróciły. Wszystkie cztery piękności kopnęły bosymi piętami. Para mutantów potoczyła się z dużą prędkością i wpadła do rzeki.
  Elena śpiewała:
  - Dam ci klapsa w czoło i pójdziesz na dno!
  Dziewczyny rzuciły się naprzód. I oto stał przed nimi główny czarny charakter, Generous. Trzymał w ręku potężny blaster. I wystrzelił z niego strumień energii. Co więcej, sam Generous miał na sobie zbroję, maskę i zbroję.
  Dziewczyny, skacząc i robiąc uniki, unikają śmiercionośnych promieni. A ich bose, okrągłe, różowe obcasy błyskają.
  Elżbieta rzuciła bumerangiem we wroga. Strzelił. Broń jednak zboczyła z kursu i trafiła w sygnalizację świetlną. Przecięła słup, a trójoczna sygnalizacja uderzyła Szczedrego w głowę w hełmie.
  Elena, widząc oszołomionego przeciwnika, rzuciła linę zwiniętą w lasso i chwyciła blaster. Szarpnęła nim mocno i wyrwała mu go z łapy.
  Po czym zaśpiewała:
  - Z łap dziewcząt,
  Okrutne łapy...
  Nie da się odejść, uwierz mi,
  Kopniak w ryj,
  Uderz w ryj!
  Nie jest trudno zaprowadzić mężczyznę do łóżka!
  Generous został rozbrojony. Dziewczyny ninja nadepnęły na niego bosymi stopami, dosłownie powalając przestępcę swoim kwartetem. Potem rzuciły się do generatora. Gdy Elizawieta próbowała go wyłączyć, została porażona prądem. Mutantka odskoczyła i zaćwierkała:
  - Chwała dziewczynom ninja,
  Chwała bohaterom operacji wojennych!
  Elena złapała klucz francuski z asfaltu i rzuciła nim w generator. Przeleciał obok, uderzył i spowodował zwarcie.
  Dziewczyna o rudych włosach zaćwierkała:
  - Rozwiązuję problem nie prosto, ale bardzo prosto!
  Temperatura spadła. Tymczasem dziewczyny znów zaczęły się bawić.
  Oto kolejna misja. Pojawił się poważny przeciwnik w postaci potwora-robota. I ten potwór jest dość niebezpieczny. Przybrał postać myśliwca odrzutowego i zaczyna bombardować jedno z dużych wirtualnych miast wiązkami laserowymi, niszcząc wieżowce.
  Tutaj przepływ energii niszczy duży, wielopiętrowy budynek, niszcząc zarówno beton, jak i metal.
  Elena zauważyła, patrząc na to z podziwem:
  - Ile on ma energii!
  Elżbieta westchnęła i odpowiedziała:
  - Teraz sami musimy coś przeciwko niemu znaleźć!
  Catherine zachichotała i wyciągnęła z powietrza bardzo poważną broń bojową:
  - To karabin hiperlaserowy! Trafia wroga energią fuzji kwarkowej!
  Eufrozyna skinęła głową:
  - Właśnie tego nam trzeba! No dalej, złapmy wroga i spuśćmy mu porządny łomot!
  Elizabeth skinęła głową, a w jej dłoniach pojawił się całkiem fajnie wyglądający pistolet. Mutantka zagruchała:
  - To działo wiązkowe, naładowane ładunkiem hiperjądrowym!
  Pozostałe dwie dziewczyny również dostały broń. I nagle rzuciły się na robota, który niszczył miasto.
  Oczywiście, że tak. Ale stało się coś nieoczekiwanego. Promienie bojowe uderzyły w robota, ale natychmiast odbiły się od jakiejś bardzo potężnej bariery ochronnej.
  A dziewczęta poczuły, że są zalewane okrutnym gorącem.
  Elena śpiewała:
  - To jest ochrona, która nadeszła,
  Jak pokonać pasożyta?!
  Elżbieta odpowiedziała z uśmiechem:
  "Chyba wiem, jaka jest obrona tego robota. W tym przypadku jest to półtorawymiarowa bariera, której nie da się tak łatwo przełamać!"
  Jekaterina zasugerowała:
  - A co jeśli użyjemy hiperblastera z pompą termopreonową?
  Eufrozyna skinęła głową:
  - Będzie zabójcza moc!
  Elżbieta wyraziła sprzeciw:
  - Nie! Nie można tu po prostu dodać energii. Właśnie o to chodzi w tym wymiarze: wszystkie przepływy energii i cząsteczek płyną w tym samym kierunku!
  A potem w odpowiedzi uderzył w nie promień hiperlasera. Dziewczynom ledwo udało się odskoczyć. Ich bose stopy, o pełnych gracji kształtach, zostały nawet poparzone.
  Natychmiast hiperogień zaczął lizać bose, zrogowaciałe podeszwy wszystkich czterech.
  Dziewczyny krzyczały i ćwierkały co sił w płucach:
  - Moja święta ziemia jest uwielbiona,
  Burza burz w płomieniu zwycięstw...
  Jesteś jedyną taką osobą na całej Ziemi,
  I nie ma nikogo cenniejszego dla Ciebie na świecie!
  Po czym piękności splunęły ze złością na robota. Ślina mutantek to trujący ultrakwas. Przebija pole walki, rozpryskując się po nim. Robot bojowy odniósł cztery brutalne rany. Przeżarł jego pancerz, pozostawiając imponujące wgniecenia, które zaczęły dymić.
  A pojazd bojowy zaczął tracić prędkość.
  Elena zaśpiewała szyderczo:
  Ziemia zbliża się z hałasem.
  Mój foton nie słucha kierownicy...
  Pochylam się nad wzrokiem,
  A rakiety pędzą w kierunku celu...
  Nie zaczynamy walki od zera!
  Robot bojowy odpowiedział, strzelając do dziewczyn hiperplazmatyczną kulą. Wyleciała ona z luf broni i rzuciła się w pościg za mutantkami.
  Elżbieta chwyciła się za swoje szkarłatne sutki i obnażyła je. Jej towarzyszki poszły w jej ślady.
  Czerwona harpia śpiewała:
  Rosja piersią pokrywa cały glob,
  Chroniła i ratowała ludzi przed kłopotami...
  Lecz piekło podniosło się ze swoją czerwoną mętnością,
  Kogoś zirytował nasz ryk zwycięstw!
  Jednocześnie wojownicy wypuścili ze swoich przejrzałych, truskawkowych sutków fale hipersoniczne.
  Przeleciały niczym tsunami. I uderzyły w hiperplazmatyczną bryłę. Uderzona miażdżącym ciosem, zawibrowała i rzuciła się z powrotem. Następnie pochłonęła robota, który już płonął i dymił. I teraz mechaniczny potwór był spleciony w ognistą sieć, płonącą jak świeca.
  Elżbieta śpiewała ze śmiechem:
  Dziewczyny będą rządzić wszechświatem,
  Nawet jeśli napalm spadnie z nieba...
  Służba Ojczyźnie jest naszym niezmiennym obowiązkiem,
  Święty ogień zapłonął w moim sercu!
  A wojownicy znów z rubinowych sutków biorą i uderzają piorunem.
  To naprawdę piękne kobiety. A ich ciała są tak umięśnione, silne, wyrzeźbione i pełne energii.
  Zabójczy robot ostatecznie rozsypał się w kosmiczny pył. I okazało się, że to naprawdę zabójczy skutek dla piersi tak wspaniałych piękności.
  Elena śpiewała:
  Wierz mi, przyniesiemy światło całemu światu,
  Nawet jeśli umrzemy, uratujemy planetę...
  Choć los jest straszny, nadeszła zła śmierć,
  Nie gińmy na próżno, bo nasza Ojczyzna żyje!
  Elżbieta wyraziła sprzeciw:
  - Nie, lepiej przetrwać i wygrać!
  Dziewczyny, ogólnie rzecz biorąc, wykazały się znaczną sprawnością w walce. Ale potem znów pojawił się Generous. Ten muskularny, zamaskowany, opancerzony mężczyzna, w tym przypadku, wraz z dwoma innymi towarzyszami, niósł broń, która powodowała korozję kamieni. Rozbijał nią domy. Stały się kruche jak piasek i rozpadały się. A piękne dziewczyny, które w nich mieszkały, uciekły w ich ślady.
  Jekaterina zauważyła:
  - Zniszczenie jest pasją,
  Piłką rządzi zła siła...
  Ta, która hojnie pije krew innych,
  Rzućmy naszego asa i podarujmy miłość!
  Dziewczyny zaczęły gwizdać. Kilka potężnych sępów sfrunęło z dachów. Zanurkowały na głowy mutantów - krzyżówki człowieka i dzika oraz kolejnego, wyraźnie przypominającego nosorożca. Dzioby sępów roztrzaskały im czaszki, pozbawiając je przytomności.
  A drugi dziób uderzy Generousa między nogi, w pachwinę.
  I podskoczy, i zaśpiewa cienkim głosem:
  Skaczę na scenę, skaczę na scenę,
  Zostanę eunuchem w haremie!
  Zostanę eunuchem w haremie!
  A głos stał się tak cienki, jak głos małego dziecka.
  Sama armata podskoczyła wyżej i przewróciła się. Elizabeth podskoczyła, złapała ją bosymi palcami stóp i szybkim ruchem wycelowała ponownie.
  Zniszczone domy zaczęto odbudowywać, w tym również te spalone przez zabójczego robota.
  Elena i Jekaterina rzuciły się w stronę zmutowanych potworów, które zaczynały dochodzić do siebie. Dziewczyny upadły do tyłu i odrzuciły oba potwory swoimi silnymi nogami.
  Wylatywały w powietrze, przewracały się podczas lotu i lądowały czołowo w koszach na śmieci wypełnionych niedopałkami papierosów różnego rodzaju.
  I jak zaczęli wyć z bólu.
  Elena zaświergotała, szczerząc zęby:
  - Pozwól mi pojechać w Himalaje,
  Puść mnie na dobre...
  W przeciwnym razie będę wyć lub szczekać,
  Albo kogoś zjem!
  A wojowniczka, z włosami rudymi jak flaga Lenina, splunęła w tyłek mutanta uwięzionego w koszu na śmieci. Mutant, oblany podmuchem okrutnego, palącego, ultratoksycznego soku, podskoczył, przewrócił się, zaryczał i syknął dzikim wyciem.
  Eufrozyna i Katarzyna zaatakowały wroga bosymi stopami, wysyłając go w piekielny lot w kierunku jednego punktu.
  Startuje jak niekierowany pocisk. Trafia Szczedry'ego, miażdżąc jego pancerz.
  A potem człowiek-nosorożec poleciał tam i zderzył się ze swoim panem.
  Elena wzięła ją i zaśpiewała z zachwytem:
  - Choć pochodzę ze skromnej wioski,
  Gdzie nauczono nas żyć według Iljicza...
  Nie chcę być niezawodną dziewczyną,
  A ja nie chcę być mleczną krową!
  I wszystkie cztery dziewczyny wzięły to i swoimi gołymi, umięśnionymi nogami zaczęły rzucać mutantami razem z ich właścicielką, wprawiając ich w ruch obrotowy.
  W tym samym czasie piękności śpiewały:
  Ja, ty, on, ona,
  Cały kraj razem,
  Razem jesteśmy przyjazną rodziną,
  W słowie "my" jest sto tysięcy "ja"!
  A wojownicy, niczym zawodnicy futbolu amerykańskiego z pierwszej ligi, ruszyli i wrzucili trzech złoczyńców prosto do wielkiej betoniarki. Po tym Elena odpaliła silnik na pełną moc.
  I te potwory wirowały.
  Elżbieta zauważyła, biorąc ponownie do ręki specjalnie zaprojektowaną armatę i odnawiając zniszczone budynki:
  - My, jak zawsze, wygrywamy...
  Elena z uśmiechem, który wydawał się przerażający, zaćwierkała:
  Ale szczerze mówiąc,
  Wygrywam wszystko, bez wyjątku!
  Łowca stał się zwierzyną łowną,
  Oczywiście, że założyłeś konto!
  Dokładnie wymieszawszy przeciwników, dziewczyny bez zbędnych ceregieli rzuciły nimi w ziemię. I oto wyłonił się ogromny betonowy sześcian, który opadł i zamarł w jasnym wirtualnym słońcu!
  Jekaterina zauważyła:
  - Kolejne starcie na naszą korzyść!
  Elena wyjaśniła:
  -Wirtualne starcie!
  I trzasnęła bosymi palcami stóp, tworząc ognistą, opalizującą bańkę. Wzbiła się coraz wyżej w powietrze, rozszerzając się w miarę lotu, mieniąc się wszystkimi kolorami tęczy. To było dzieło sztuki.
  Rudowłosa dziewczyna zaćwierkała:
  - Wszechświat jest pełen bajkowych niespodzianek,
  A dziewczyna, która jest bardzo cenna w walce...
  Mogę kopnąć zło w krocze bosą stopą,
  Ja jednak wolę być sobą!
  Bądź sobą! Bądź sobą!
  Taka dziewczyna, dzika, energiczna!
  Elżbieta powiedziała z uśmiechem:
  - Tak trzymaj!
  Elena, miażdżąc potwora, mruknęła coś niezrozumiałego.
  Euphrosyne zdjęła stanik i uderzyła pulsarami w kryształowego przeciwnika, który nagle pojawił się przed nią. Przeleciały obok i uderzyły w lśniącą powierzchnię, zadając potężny, śmiertelny cios.
  Dziewczyna o włosach białych jak śnieg zaćwierkała:
  - Dziewczyna miażdży kulę piersią,
  Ona chroniła i ratowała cały świat przed problemami...
  Nie zrozumieli tego, najwyraźniej dziewczyny mają esencję,
  Kiedy sąsiad poszedł na całość!
  Katarzyna, dziewczyna o złotych włosach, uderzyła bosym obcasem o powierzchnię. Jedna z wystających rur pękła pod wpływem siły uderzenia, a nacierający żołnierze wroga zostali dosłownie zalani strumieniem pary.
  Dziewczyna o włosach jak dmuchawiec, tylko bardziej bujnych, zaczęła śpiewać:
  - Kąpiel, kąpiel, kąpiel, kąpiel,
  Napar z dębu i brzozy...
  Kąpiel, kąpiel, kąpiel, kąpiel,
  Dziewczyna boso uderzyła mocno!
  A jej perłowe zęby nagle lśnią jak lustro. To dziewczyny Terminatora.
  Żadna armia wirtualnych stworzeń nie byłaby w stanie się im przeciwstawić. I nie powinni nawet próbować.
  Elena nagle ujrzała nad miastem ogromną, ośnieżoną górę. W pobliżu kręcili się ludzie w strojach wikingów. Byli wysocy i znacznie więksi od przeciętnego człowieka.
  Rudowłosa dziewczyna krzyknęła:
  - Żadnego miłosierdzia, żadnego miłosierdzia, żadnego miłosierdzia dla wroga,
  Wiedz o tym, zły Wikingu, wiedz o tym, zły Wiking zje z ciebie gulasz!
  Elżbieta rzuciła monetą bosymi palcami stóp. Zakręciła się i trafiła w lecącą w powietrzu wronę. To szare stworzenie było wielkości dużego albatrosa. Uderzyło go prosto w czubek głowy. Wrona straciła przytomność i runęła w dół niczym meteoryt, zostawiając za sobą dymiący ogon.
  Dziewczyna o niebieskich włosach śpiewała:
  - Miłość jest jak górski strumień,
  Co spada na ziemię jak grad...
  I włączając go, razi przeciwnika prądem,
  Dziewczyna ładuje karabin maszynowy!
  Kruk uderzył dziobem robota bojowego, spadając w dół. Doszło do zwarcia. I ogromny cyborg eksplodował. Potem góra się zatrzęsła.
  A na cztery dzielne dziewczyny spadł śnieg.
  Jekaterina zauważyła, śpiewając:
  Opady śniegu, opady śniegu,
  Nie celuj w moje warkocze...
  Wynik, wynik -
  Dziewczyny zawsze chodzą boso!
  A wojowniczka zakręciła złotymi włosami jak bąkiem. Natychmiast pojawiła się jasna poświata, a z nieba posypały się strumienie ognistych promieni. Zamiast śniegu zaczął padać deszcz. I wszystko było przepiękne, krople lśniły w wirtualnym słońcu niczym diamenty.
  Elżbieta zauważyła ze śmiechem:
  - Powinniśmy pokazywać nasze talenty w biznesie,
  Diamenty są najlepszymi przyjaciółmi kobiety!
  Eufrozyna zachichotała i wskazując na górę, gdzie w śniegu krzątali się skandynawscy wojownicy, zauważyła:
  - Ci goście coś knują!
  Elena zasugerowała:
  - Wypuśćmy śmiercionośne promienie z naszych szkarłatnych piersi.
  A rudowłosa ryjówka zaśmiała się, odsłaniając swoje perłowe zęby.
  Elżbieta zasugerowała:
  - No, dziewczyny, najpierw wysadźmy wojsko!
  Jekaterina śpiewała z zachwytem:
  - Jak ciepło ich serc pomaga desantowi,
  Jak ciepło ich serc pomaga grupie desantowej,
  Wojska smagane wiatrem!
  A wojownicy ruszyli, przyspieszyli i skakali z całych sił.
  A zadziorny, agresywny kwartet piękności rzuci się prosto do walki. I widać wyraźnie, że są gotowe przenosić góry od razu.
  Elena, zachwycona, wzięła ją i zaśpiewała:
  Będę absolutnym mistrzem świata,
  I przemknę jak błyszczący huragan...
  Mówiąc dokładniej, są to wszystkie dzieła Szekspira,
  Po prostu wskoczę do Oceanu Spokojnego!
  Elżbieta wzięła piosenkę i zaczęła śpiewać:
  - Są chętni do walki, to żwawi sportowcy,
  Wszyscy gorąco wierzymy w zwycięstwo!
  Eufrozyna dodała, szczerząc zęby:
  - Przecież dla nas każde morze jest po kolana,
  Przecież każda góra jest w naszym zasięgu!
  I tak dziewczyny faktycznie wspięły się na górę w wirtualnej grze. Były gotowe walczyć z Wikingami, nawet jeśli byli olbrzymami trzy razy wyższymi od człowieka.
  Elena wkroczyła do walki. Zamachnęła się mieczami i odcięła Wikingowi głowę, śpiewając:
  Nie trać głowy,
  Nie ma potrzeby się spieszyć...
  Nie trać głowy,
  A co jeśli się przyda?
  Zapisz to w swoim notatniku,
  Na każdej stronie!
  Nie trać głowy!
  Nie trać głowy!
  A jeszcze lepiej, uciekaj szybko!
  Elżbieta rzuciła kilka igieł bosymi palcami stóp. Przeleciały obok i trafiły sępy krążące nad wikingami. Duże, drapieżne ptaki, zdezorientowane, rzuciły się w powietrze i wbiły dzioby w czaszki wikingów. Przebiły je, powodując tryskanie krwią.
  Catherine kopnęła najbliższego Wikinga w krocze bosą, opaloną stopą, w wyniku czego ten podskoczył i przewrócił się na skutek uderzenia.
  Po czym dziewczyna powiedziała:
  - Czy widzisz zaćmienie na niebie?
  To jest armia wrogów...
  Nadejdzie znak piekła,
  Nie potrzeba więcej słów!
  A dziewczyna poszła i zabłysnęła perłowymi oczami. To prawdziwa piękność, prawdziwa piękność!
  Eufrozyna dmuchnęła w gwizdek. Kilka sosen zadrżało od tego dźwięku, jakby spadły na nie bambusowe tyczki. Posypały się też ciężkie szyszki. Uderzyły w głowy Wikingów, przebijając je razem z hełmami.
  Blondynka zauważyła:
  - Zniszczę moich wrogów,
  Mój pierwszy ruch, mój ostatni ruch!
  A teraz na miejscu pozostał tylko największy, barczysty przywódca wikingów w złotej zbroi.
  I ryknął na całe gardło:
  - Nie masz szans! Mam topór Thora!
  Brutalny wiking zamachnął się toporem i wywołał falę tsunami.
  Dziewczyny były lekko pokryte śniegiem.
  Ale oni szybko podnieśli się.
  Elena zauważyła kosz upuszczony przez olbrzymiego wojownika i warknęła:
  - No to przygotuj się do spakowania portfela, wrogu!
  I wzięła go i potrząsnęła.
  Elżbieta śpiewała ze słodkim uśmiechem:
  - Mój chłopiec, moje dziecko,
  O tej godzinie nie śpisz,
  A w jakim nieznanym kraju,
  Twoje myśli będą o mnie!
  Olbrzymi Wiking znów się zamachnął. I w tym momencie poczuł zakrzywienie przestrzeni. I niczym łabędzie pióro został wessany przez potężny odkurzacz.
  I olbrzym rozpłaszczył się w koszyku, stając się wielkości ziarenka maku.
  Elena uśmiechnęła się złośliwie i zauważyła:
  - To jest prawdziwa przemiana!
  Jekaterina śpiewała z uśmiechem:
  - Będą przymusowe leczenie i zabawne transformacje!
  Elżbieta spojrzała na górę z niepokojem i zauważyła:
  - Pod śniegiem jest ukryta bomba!
  Elena pisnęła:
  - Jądrowa?
  Dziewczyna o niebieskich włosach mruknęła:
  - Podnieś wyżej siostro - termopreon!
  Rudowłosa wojowniczka szeroko otworzyła oczy i zapytała:
  - A jak to zneutralizować?
  Eufrozyna zachichotała i zagruchała:
  "Aby to zrobić, musimy wyemitować infradźwięki z naszych szkarłatnych sutków. No dalej, dziewczyny, wszystkie cztery, zróbmy to razem!"
  A wojownicy brali i walili strumieniami ogromnej energii ze swoich rubinowych sutków.
  Bomba termopreonowa zatrzeszczała i dezaktywowała się. Następnie rozbrzmiał ceremonialny marsz.
  Elena zaświergotała:
  - Kto chce bombę, dostanie w czoło!
  
  DZIEWCZYNA RATUJE CYWILIZACJĘ ELFÓW
  ADNOTACJA
  Piękna elfka Erimiada musi odnaleźć czerwonego smoka, aby ocalić swoją elfią cywilizację przed zagładą. Po drodze będzie musiała walczyć z wieloma wojownikami, rozwiązywać trudne zagadki i przeżywać niesamowite przygody.
  ROZDZIAŁ NR 1.
  Oto ona, idzie czerwoną ceglaną ścieżką. Kołczan, łuk i strzały przewieszone są przez jej plecy. Jej bose stopy czują ciepło powierzchni, rozgrzanej przez trzy słońca.
  Erimiada nosi krótką spódniczkę, a jej pierś jest zakryta jedynie wąskim paskiem materiału.
  Wykonuje jakieś ważne zadanie.
  Nie wie dokładnie, co to dokładnie jest. Ale to z pewnością coś wyjątkowego, jak ratowanie cywilizacji elfów.
  I jakieś stworzenie wychodzi jej na spotkanie. Jest wielkości sporego czołgu, a jego skorupa lśni diamentami.
  Elf skłonił się przed nim i zaćwierkał:
  - Miło mi Cię poznać!
  Olbrzymi rogaty żółw sapał:
  - Nie ciesz się przedwcześnie! Czego szukasz?
  Erimiada wzruszyła ramionami i odpowiedziała:
  - Sam nie wiem. Ale wiem tylko, że bardzo ważne jest uratowanie cywilizacji elfów.
  Zastraszający zauważył:
  - Naprawdę nie znasz siebie? Nie masz króla w głowie?
  Elf wziął i zaśpiewał:
  W życiu nie ma wyraźnych granic,
  W życiu nie ma wyraźnych granic...
  I mnóstwo niepotrzebnego, nudnego zamieszania...
  I zawsze mi czegoś brakuje,
  I zawsze mi czegoś brakuje,
  Zimą latem, zimą latem, jesienią wiosną!
  Żółw uśmiechnął się i błyskając diamentową skorupą, zauważył:
  "Widzę, że jesteś osobą lekkomyślną, obnażającą swoje gołe, różowe szpilki na cegłach. Więc jeśli chcesz, żeby cię przepuszczono, odpowiedz na to pytanie..."
  Erimiada skinęła głową:
  - Chętnie odpowiem na wszelkie pytania!
  Zastraszający ćwierkał:
  - Kim jest ten facet, który wydaje się fajny, ale tak naprawdę jest zły?
  Elf zachichotał i mruknął:
  - Trollu!
  Żółw wybuchnął śmiechem, a jego skorupa zalśniła jeszcze jaśniej diamentami, które lśniły w trzech słońcach. I powiedział:
  - Nie! Źle zgadłeś! Zostaniesz za to ukarany!
  Elfka w odpowiedzi poderwała się na równe nogi i rzuciła się do ucieczki. Jej różowe obcasy dosłownie lśniły, a nagie, opalone nogi lśniły jak łopaty śmigła.
  Dziewczyna ryknęła:
  - Elf się ściga, konie burzliwe,
  Muszę przyznać, że diabeł cię zabije!
  Nie złapią nas, nie złapią nas!
  W odpowiedzi pojawiło się dwóch wysokich olbrzymów o kozich głowach. Rzucili się za elfem, tupiąc kopytami. Całkiem muskularni.
  Erimiada, pochłaniając go, zaczęła śpiewać:
  - Dałem się ponieść, ponieść, ponieść!
  Kara wzrosła, wzrosła, wzrosła!
  A za nią biegały rogate goryle o szerokich barkach, grubych rękach i nogach.
  Jak to mówią, albo wyścig o przywódcę, albo prześladowanie za krytykę.
  Bose stopy elfa były lekkie i zwinne. Dwaj bandyci nie mogli się zbliżyć i już łapali oddech.
  Ale wtedy przed Erimiadą pojawił się jeździec na czarnym koniu, odziany w czarną zbroję. Błysnął długim mieczem, który świecił jasno, jakby był zrobiony z gwiazd.
  Ten czarny wojownik zagrzmiał:
  - Dokąd biegniesz, dziewczyno?
  Erimiada odpowiedziała przestraszonym głosem:
  - Jestem ścigany, jeśli jesteś prawdziwym rycerzem, to pomóż mi!
  Jeździec, odziany w atramentową zbroję, machnął ręką. Dwóch ogromnych wojowników o kozich głowach zamarło w powietrzu. Elfka również zamarła. Wyglądało to tak, jakby zastygli w grubym lodzie, nie mogąc się ruszyć.
  Czarny wojownik zapytał z uśmiechem:
  - Więc o co całe to zamieszanie?
  Dwóch wojowników o głowach kozłów ryknęło chórem:
  - Odpowiedziała na pytanie nieprawidłowo i nasza gospodyni musi za to zapłacić!
  Rycerz zapytał:
  - A kim jest twoja kochanka?
  Wojownicy-kozy odpowiedzieli chórem:
  - Żółwiowa Fortila!
  Wojownik w czarnej zbroi skinął głową:
  - Znam ją! Jest mądra i sprawiedliwa. A czego można oczekiwać od takiej dziewczyny?
  Wojownicy-kozy odpowiedzieli chórem:
  - Dziewięć uderzeń kijem w gołe pięty, to wszystko!
  Wojownik w czarnej zbroi potwierdził:
  - No dobrze, nie jest to śmiertelne, ale przynajmniej sprawiedliwości stanie się zadość!
  Erimiada zapytała kapryśnie:
  - A pozwolisz dziewczynie bić kijami bosą podeszwę mojej wdzięcznej, pięknej stopy?
  Wojownik uśmiechnął się i zaproponował:
  - Może powinnam pozwolić ci się zemścić? Tak myślisz!
  Wojownicy-kozy skinęli głowami zgodnie:
  - To możliwe! Ale tylko raz! A jeśli przegra, to będzie dwadzieścia uderzeń w jej bose pięty.
  Rycerz w czarnej zbroi skinął głową:
  - Tym lepiej! Chodźmy!
  Goryle koziogłowe bulgotały:
  - Co jest mniejsze od ziarenka maku i większe od wszechświata?
  Erimiada wzruszyła ramionami i odpowiedziała:
  - Czy możemy o tym pomyśleć?
  Wojownicy-kozy warczeli:
  - Nie ma czasu na myślenie!
  Dziewczyna zmarszczyła brwi i odpowiedziała:
  - Pewnie to trollowa zarozumiałość. Mniejsze niż ziarenko maku, a jednak rozdęte ponad wszelkie wyobrażenia!
  Goryle z głowami kozła zachichotały:
  - Źle zgadłeś! Teraz dostaniesz klepnięcie w pięty kijem!
  Wojownik w czarnej zbroi zapytał:
  - A czy sam znasz odpowiedź?
  Wojownicy-kozy skinęli głowami:
  - Tak! Takie są prawa wszechświata. Zmieszczą się w pojemniku mniejszym niż ziarenko maku, a jednak we wszechświecie jest dla nich mało miejsca!
  Czarny Rycerz skinął głową:
  - Doskonale! A zatem, do dzieła.
  Kozy wojowników uwolniły się i podeszły do Erimiade. Ta bezskutecznie próbowała się ruszyć.
  Złapali dziewczynę za łokcie i położyli ją na plecach. Następnie wyjęli z plecaków specjalne urządzenie.
  Wsadzili bose stopy elfa i mocno je zapięli. Wtedy jeden z kóz złamał bambusowy kij i zamachnął nim w powietrzu. I zagwizdał.
  Erimiada leżała na plecach. Kamyczki kłuły ją w ostre łopatki. Jej nagie, opalone nogi były mocno ściśnięte. I nie mogła nimi poruszyć.
  A potem bambusowy kij zagwizdał i spadł na nagi, różowy obcas dziewczyny, całym swoim wdzięcznym wygięciem.
  Elfka poczuła ostry ból promieniujący od stóp aż do tyłu głowy.
  Drugi kozioł trzymał urządzenie i jednocześnie liczył:
  - Raz!
  Po raz kolejny cios kijem spadł na bose pięty dziewczyny.
  - Dwa!
  Erimiada krzyknęła z bólu. Jakież to było okrutne i nieprzyjemne. A kij nadal gwizdał i uderzał z całej siły w nagą, różową, wdzięczną stopę piękności.
  Najpierw jedno, potem drugie. Erimiada jęczała i głośno krzyczała, jak bardzo to było bolesne i rozdzierające.
  Czarny wojownik zauważył:
  - Mam nadzieję, że jej nie skrzywdzisz?
  Duży kozioł odpowiedział pewnie:
  - Mamy w tym duże doświadczenie!
  Inny rogaty powiedział:
  - Elfy mają na ogół bardzo silne i wytrzymałe ciało.
  Kiedy ciosy ustały, wojownicy-kozły zdjęli urządzenie falaka z bosych stóp dziewczyny i kłaniając się, odeszli. Zrobili to jednak z głośnym tupnięciem.
  Erimiada przestała jęczeć i spróbowała wstać. Ale jej nogi, pobite kijami i teraz sine, tak bolały, że krzyknęła. Podniosła się na czworaki, jak pies.
  Dziewczyna mruknęła:
  - Bolą mnie pięty, jak teraz będę chodzić?
  Czarny wojownik zauważył:
  - Spróbuj chodzić na palcach! Będzie łatwiej!
  Erimiada ostrożnie stanęła na palcach, ale nadal bardzo bolało. Dziewczyna zaczęła jęczeć:
  - O, aby wielką mękę znosić na piętach,
  Nikt na świecie nie jest w stanie tego zrozumieć...
  Jestem dziewczyną, a nie tylko suką,
  I uwierz mi, mogę się odwdzięczyć!
  Czarny wojownik odpowiedział pewnie:
  "Wkrótce się zagoi, nie martw się! A tymczasem pewnie chcesz ocalić swój elfi lud przed zagładą?"
  Dziewczyna była zaskoczona:
  - Dlaczego tak myślisz?
  Rycerz w czerni odpowiedział:
  - Kto kroczy czerwoną ceglaną drogą, na pewno będzie próbował ratować innych!
  Elf skinął głową i potwierdził:
  - Tak, to prawda! A co możesz mi zaoferować?
  Czarny wojownik odpowiedział:
  - Nic specjalnego. Ty nawet nie wiesz, czego szukasz. Ale ja wiem!
  Erimiada zaśmiała się i zapytała:
  - A co ty wiesz?
  Czarny Rycerz odpowiedział:
  "Szukasz posągu czerwonego smoka. Ma chronić twój lud przed prawdziwym, siedmiogłowym smokiem".
  Elf odpowiedział z westchnieniem:
  - To prawda, wojna. Ale czy naprawdę możesz mi pomóc?
  - Mogę, jeśli będziesz walczyć z wampirem mieczami i uda ci się go pokonać!
  Erimiada stwierdziła:
  "Wampiry są niesamowicie potężne. I niezwykle trudno im się przeciwstawić. Może mógłbyś mi podsunąć łatwiejszego przeciwnika?"
  Black skinął głową:
  - Tak? Chcesz walczyć na przykład z człowiekiem?
  Elf skinął głową z uśmiechem:
  - Z wielką przyjemnością!
  Rycerz zasugerował:
  - Czy odpowiesz na zagadki?
  Dziewczyna spojrzała na swoje posiniaczone nogi i westchnęła:
  - Nie chciałbym! Już i tak jestem nieźle zdołowany. Może mógłbyś mi coś innego zaproponować?
  Czarny Rycerz skinął głową:
  - Dobrze, jeśli tak... To zaśpiewaj coś!
  Erimiada skinęła głową i zaćwierkała:
  - To możliwe!
  Elfka odchrząknęła i zaczęła śpiewać:
  W moich rękach jest najostrzejszy miecz,
  Odcinam głowy, z łatwością i zamachem...
  Mogę odciąć każdego, uwierz mi,
  Nie znając wstydu i strachu!
  
  Straszna wiadomość, w okrutnej wojnie,
  Dziewczyna, którą kocha się na zawsze!
  Wrzucony w paszczę diabła Szatana,
  Gdzież jest, Panie, sprawiedliwość i miłosierdzie?!
    
  Elfia Dziewica chodziła boso,
  Stopy dudniły na zakurzonych ścieżkach!
  Za grzechy, które wypłynęły ze źródeł,
  Miała szansę wyruszyć do odległych krain!
    
  Wczesną wiosną wyruszyłem w podróż,
  Moje stopy są takie niebieskie z zimna!
  Nie możesz nawet ugryźć kawałka mięsa,
  Tylko jodły kiwają głowami na mrozie!
    
  Więc na drodze pełnej kamieni,
  Stopy dziewczyny były całe we krwi!
  A złoczyńca przechodzi obok Elfi,
  Ku miastu królów, Jerozolimie!
    
  Góry Favkaz, grzbiety pokryte śniegiem,
  Ostre kamienie kłują podeszwy stóp!
  Ale karmiłeś się mocą ziemi,
  Wybrałeś trudną pielgrzymkę do miasta Boga!
    
  Lato, pustynia, złe słońce,
  Jak nogi dziewczyny na patelni!
  Święte miasto stało się bliskie,
  Każdy z nas dźwiga nieskończony ciężar!
    
  Tam, przy grobie Boga-Pierwszego,
  Dziewica uklękła w geście błagania!
  Gdzie, wielki, jest miara grzechu,
  Skąd czerpię siłę do prawości?
    
  Bóg powiedział do niej, marszcząc brwi:
  Nie zmienisz tego świata samą modlitwą!
  Elfy są przeznaczone do rządzenia przez wieki,
  Służ jej wiernie i nie prosz o pieniądze!
    
  Dziewczyna skinęła głową: Wierzę Fristowi,
  Wybrałeś Elfa na zbawiciela świata!
  Rozpowszechnię prawdę o tym wszystkim,
  Orędzie Fiisusa, boga-bożka!
    
  Droga powrotna była łatwa i szybka,
  Moje bose stopy stały się silniejsze!
  Bóg wyciągnął swą rękę z łaską,
  Mięśnie i wola jak ze stali!
    
  I wstąpiłeś do wojska,
  Została pilotem i walczyła w Trollwaffe!
  Tam pokazała szczyt piękna,
  Niszczyciel trolli rzucił się w stronę miny lądowej!
    
  Wojownik, żwawy, odważny wojownik,
  Oddany partii - sprawie Sowietów!
  Wierzę, że na końcu odniosę zwycięstwo nad szumowinami,
  Rzuć demoniczną paczkę o ścianę i odpowiedz za to!
    
  No cóż, myśliwiec został zestrzelony,
  Nie zdążyłeś odpiąć pasów!
  A tarcza okazała się wadliwa,
  A ten zły troll-skurwiel nagle został bratem niani!
    
  Wojna stała się nierówna i okrutna,
  Przynajmniej jestem dziewczynką, płaczę, płaczę gorzko!
  Jakbyśmy mieli kłopoty, musieliśmy zanurkować na dno,
  Przecież szczęście opuściło Ojczyznę!
    
  Moje wołanie do Boga: Wszechmogący, dlaczego?
  Rozdzieliłeś mnie z moim ukochanym chłopakiem!
  Nawet nie nosiłem płaszcza, gdy było zimno,
  I pokonała mnie na trzech wrogów!
    
  Czy ona na to nie zasługuje?
  Świętuj zwycięstwo ze mną i kwiatami!
  Upieczcie obfite ciasta na święta,
  I mam nadzieję, że przyjdę na paradę!
    
  Surowy Pan odpowiedział ponuro:
  Kto na świecie jest szczęśliwy, komu wiedzie się dobrze?
  Ciało będzie cierpieć i jęczeć z bólu,
  Przecież społeczność elfów jest obrzydliwa i grzeszna!
    
  Cóż, a potem, gdy przyjdę w chwale,
  Wrzucę do Gehenny tych, którzy nie są godni życia!
  Wskrzeszę ciebie i faceta moich marzeń,
  W takim razie nie chcesz lepszego losu!
  Gdy śpiewała, na niebie pojawiło się kilkanaście pięknych, niebiańskich aniołów. Z entuzjazmem klaskali w dłonie, potwierdzając, że śpiew tej piękności sprawił im ogromną przyjemność.
  Czarny wojownik skinął głową na znak aprobaty i ryknął:
  "Doskonale, masz znakomite umiejętności wokalne! Jednak, aby zdobyć statuetkę czerwonego smoka, musisz być również doskonałym szermierzem".
  Erimiada skłonił się i skrzywił, mówiąc:
  - Z takimi obutymi nogami walka nawet z tak mało znaczącym przeciwnikiem jak człowiek jest praktycznie niemożliwa!
  Rycerz w czarnej zbroi machnął mieczem, błyszcząc w gwiazdach. Zielonkawa fala, niczym odbicie trawy, przetoczyła się po nim. A umięśnione, wyrzeźbione, pełne gracji nogi dziewczyny znów stały się całe.
  Elfka skłoniła się, tupnęła bosą nogą z wielką pewnością siebie i rzekła:
  "Dajcie mi teraz człowieka! Rozwalę go na kawałki, nawet jeśli jest olbrzymem wysokim na sążeń!"
  Czarny potwierdzony:
  - Będziesz miał rywala, którego potrzebujesz!
  I zakreślił mieczem ósemkę. Chłopiec nagle pojawił się przed elfką. Miał na sobie tylko kąpielówki, dziecko w wieku jedenastu lub dwunastu lat. Szczupły, opalony, ale żylasty. Łopatki miał ostre, żebra prześwitywały przez opaloną skórę, a plecy i boki pokryte bliznami, teraz już zagojonymi, od biczów i uderzeń.
  Choć był tylko chłopcem o dziecięcej twarzy, wyglądał dumnie. Jego blond włosy, czekoladowobrązowe od opalenizny niewolnika, były starannie przycięte, a broda nadawała twarzy męski wyraz.
  Erimiada mruknęła zmieszana:
  "Nie będę się bić z dzieckiem. Zwłaszcza że uważam go za niewolnika".
  Czarny wojownik potwierdził:
  "Tak, to niewolnik, który harował w kamieniołomach, boso i w samych kąpielówkach, przez ponad dwie trzecie dnia, wykonując najcięższe prace. Ale z drugiej strony, urodził się księciem. I trafił do niewoli, która go zahartowała, ale nie złamała".
  Chłopiec-niewolnik tupnął ze złością bosą nogą, krusząc odcisk na obcasie kamyk i krzyknął:
  - Jestem gotów walczyć z tobą, szlachetna pani! Mam nadzieję, że jesteś szlachetnego rodu, bo walka z plebejuszem to dla mnie za dużo!
  Czarny wojownik skinął głową:
  - Po jednej stronie stołu będziesz miał figurkę czerwonego smoka, a po drugiej stronie swoją wolność, chłopcze!
  Młody wojownik potrząsnął swoim niezbyt długim, ale ostrym mieczem i rzekł:
  Za Ojczyznę i wolność do końca,
  Sprawiamy, że serca biją w zgodzie!
  ROZDZIAŁ NR 2.
  
  Wicehrabina odpowiedziała pewnie:
  - To będzie nierówna walka!
  I zamachnęła się znacznie dłuższym i cięższym mieczem. Obaj wojownicy ruszyli razem. Łączyła ich jedna wspólna cecha: byli boso. Ale stopy chłopca, choć małe, były już zrogowaciałe od ciągłego chodzenia boso po ostrych kamieniach kamieniołomów. Elficka dziewczyna natomiast miała miększe, różowe podeszwy z wdzięcznym łukiem na gołej pięcie.
  Miecze się zgrzytały, a iskry sypały. Wicehrabina, oczywiście, jako szlachcianka, ćwiczyła szermierkę. Nawet w epoce kosmicznej nie była ona uważana za priorytet. Jak na elfkę, była wysoka, rosła i muskularna, i spodziewała się, że z łatwością pokona półnagiego, chudego chłopaka z kamieniołomów.
  Ale spotkała upartego i zręcznego chłopca, który nauczył się szermierki we wczesnym dzieciństwie i nie zapomniał o tym w kopalniach - rozbijał skały łomem i pchał wózki kopalniane.
  Początkowo Erimiada współczuła dziecku i zaatakowała je bez przekonania. Był naprawdę malutki i ewidentnie doświadczył już wielu nadużyć w kamieniołomach. Spójrzcie, jak prześwitują mu żebra, a skóra jest pokryta otarciami i siniakami.
  Chłopiec jednak był szybki i podrapał dziewczynę mieczem w kolano. Pojawiła się krew.
  Erimiada odpowiedziała, uderzając chłopca krzykiem:
  - Mała wesz!
  Choć niewolnik sparował, został powalony. Natychmiast jednak zerwał się na równe nogi i rzucił na elfa niczym mały diabełek. W jego szczupłych, lecz silnych i zwinnych dłoniach miecz zatrzepotał niczym skrzydła komara.
  A potem szybki i chudy chłopiec znów podrapał Erimiadę.
  Dziewczynka, zraniona w nogę, zaćwierkała:
  Dziewczyny nigdy się nie poddają,
  A ich zwycięstwo będzie, jak wiadomo, chwalebne...
  Chłopiec nie zwycięży, Szatanie,
  Kto ewidentnie nie jadł obiadu od dłuższego czasu!
  Chłopiec kontynuował ataki w odpowiedzi. Był szybki jak konik polny. A jego miecz był bardzo szybki. Wydawał się mniejszy, ale przynajmniej był lekki. Sam chłopiec, choć dźwigał ciężkie głazy i rozbijał przedmioty młotem kowalskim, nie zdołał przytyć z powodu niedożywienia w kamieniołomie i pozostał bardzo żylasty i zwinny.
  Erimiada nie mogła wczuć się w jego szczupłe, zwinne i muskularne ciało. Próbowała kilka razy, ale nigdy jej się nie udało.
  Wicehrabina zaczęła się pocić. Jej opalone, jędrne ciało w bikini było pokryte potem, wyglądając jak wypolerowany brąz. Jej oddech stał się cięższy.
  Erimiada uderzyła z całej siły, ale chłopak skoczył zwinnie, nawet na chwilę stojąc boso na ostrzu. Uderzył Erimiadę w pierś. Krew elfa zaczęła krążyć intensywniej. Dziewczyna krzyknęła z bólu. I spróbowała ponownie zaatakować.
  Ale trudno trafić, gdy cel jest mały, niższy od ciebie i w dodatku się porusza.
  Walczący niewolnik również zaczął się pocić i błyszczeć. Śpiewał razem z nim:
  Spartakus jest wielkim, walecznym wojownikiem,
  Podniósł swoich wrogów przeciwko złemu jarzmu...
  Ale powstanie dobiegło końca,
  Wolność trwała tylko ułamek chwili!
  
  Ale chłopiec jest teraz z innej epoki,
  Postanowiłem walczyć o słuszną sprawę...
  Wygląda na małego i nie wydaje się silny,
  Ależ on umie walczyć bardzo umiejętnie!
  Rycerz w czarnej zbroi skinął głową:
  "Tak, ten książę nie jest taki prosty! Kamieniołomy tylko go zahartowały, ale nie złamały. A jeśli chcesz go pokonać, będziesz musiał się bardzo postarać".
  Chłopiec-niewolnik wykrzyknął:
  - Albo wygram, albo zginę! Bez wolności życie nie ma sensu!
  Erimiada syknęła:
  - Walczę o przyszłość mojego narodu.
  A dziewczyna zamachnęła się jeszcze raz i spróbowała uderzyć swojego młodego vis-à-vis.
  Jednak jej cios okazał się niecelny. Co więcej, zwinny diabełek ruszył i dźgnął elfią dziewczynę w brzuch, zostawiając kolejną krwawą dziurę.
  Erimiada stała się ostrożniejsza. Walka z ludzkim dzieckiem była naprawdę upokarzająca. I do tego przegrana. Nigdy go jeszcze nie uderzyła.
  Bardzo zwinny, bosonogi, żylasty chłopiec-niewolnik. I skacze jak konik polny.
  Emira śpiewała:
  W trawie siedział konik polny,
  W trawie siedział konik polny,
  Tak jak ogórek,
  Był zielony!
  Ale potem przyszedł elf,
  Który pobił wszystkich...
  Uczyniła go bogatym,
  I zjadł kowala!
  To sprawiło, że sytuacja stała się zabawniejsza, ale nie dodało mu sił. Chłopiec okresowo zadawał elfiemu płytkie, ale liczne i bolesne rany. Z powodu utraty krwi Erimiada zaczęła słabnąć i zwalniać.
  A jej przeciwnik był jeszcze bardziej odporny. W istocie, szesnaście czy siedemnaście godzin pracy dziennie zabiłoby albo zahartowało każdego. A ciało chłopca było niezwykle silne i zdolne wytrzymać każde obciążenie.
  Jednocześnie noszenie ciężkich głazów przez wiele dni nie powodowało usztywnienia mięśni, wręcz przeciwnie - wzmacniało je i zwiększało ich sprawność.
  Wtedy chłopiec-książę uderzył ją mieczem pod kolano, a Erimiada pochyliła się i tak się wykrzywiła, że nie mogła się już swobodnie obrócić.
  A niewolnik ruszył dalej, nucąc radośnie i figlarnie, i znów szturchnął dziewczynę w brzuch. Tym razem znacznie głębiej.
  Erimiada zaczęła dyszeć. Szarpnęła nogą, ale czubek miecza trafił dziewczynę prosto w piętę bosej stopy, wyraźnie ją przebijając. To nie tylko sprawiło jej ból, ale i utrudniło jej stanie.
  Elfka upadła na bok i zagruchała:
  - Nie poddam się wrogom szatana - katom,
  Wykażę się odwagą w obliczu tortur...
  Choć ogień płonie i bicz smaga ramiona,
  Kocham mojego Elfa żarliwą miłością!
  Niewolnik uśmiechnął się i w odpowiedzi kopnął dziewczynę w nos bosym obcasem. Uderzył ją mocno, uszkadzając jej aparat oddechowy, i zaśpiewał:
  - Wolność jest rajem,
  Nie ma radości w łańcuchach...
  Walcz i odważ się,
  Odrzućcie żałosny strach!
  Chłopiec uderzył jeszcze mocniej mieczem, wytrącając go z słabnących rąk Erimiasa. Dziewczyna sięgnęła, żeby go podnieść. Ale czubek ostrza natychmiast wbił się między jej łopatki. I krew znów popłynęła.
  Dziewczyna upadła i chwyciła miecz za rękojeść. Jednak ostrze półnagiego chłopca trafiło ją prosto w nadgarstek, przecinając ścięgno. Miecz upadł, a Erimiada została rozbrojona.
  Niewolnik krzyknął z radości i uderzył elfkę w skroń trzonkiem miecza. Kopnęła gołymi, obolałymi nogami i upadła, kompletnie nieprzytomna.
  Książę postawił swoją bosą stopę, która od kilku lat nie widziała butów, na ciężko unoszącej się piersi dziewczyny.
  I wydawszy okrzyk zwycięstwa, powiedział:
  - Niech żyje światło i wolność!
  A potem zwrócił się do czarnego wojownika:
  - Wykończyć ją?
  Rycerz w czarnej zbroi odpowiedział pewnie:
  - Nie! Już ją pokonałeś! Teraz jesteś wolny i zrzuciłeś kajdany niewoli!
  Chłopiec, były niewolnik, zapytał:
  - A teraz czy mogę otrzymać z powrotem mój poprzedni tytuł księcia?
  Wojownik w czarnej zbroi odpowiedział zdecydowanie:
  - Nie! Twój kraj został podbity. Ale udowodniłeś, że jesteś świetnym wojownikiem. Pójdziesz do wojska i zostaniesz zwiadowcą. Będziesz dowodził oddziałem chłopców takich jak ty. I to będzie twoja nagroda za pokonanie wicehrabiny.
  Młody książę skłonił się i rzekł z uśmiechem:
  - Dziękuję! Nie wrócę do tych śmierdzących kamieniołomów.
  Rycerz w czarnej zbroi machnął mieczem, a zwycięski chłopiec zniknął.
  Erimiada z trudem otworzyła oczy. Bolała ją głowa. Zataczając się, wstała i wyjąkała:
  - Co się ze mną dzieje?!
  Czarny wojownik odpowiedział ze smutkiem w głosie:
  - Przegrałeś! Chłopiec wygrał i odzyskał wolność.
  Elf westchnął i rzekł:
  - A co teraz? Czy mój lud zginie?
  Rycerz w czarnej zbroi odpowiedział pewnie:
  "Oczywiście, że nie! Jeśli coś się stanie, będziesz miał szansę walczyć ponownie. Tylko tym razem będziesz musiał walczyć z tym, którego odrzuciłeś za pierwszym razem. Nie z człowiekiem, a z wampirem!"
  Erimiada westchnęła i odpowiedziała:
  "Z wampirem też bym się zgodził. Ale jestem cały ranny i nie mam sił. Czy jest jakiś sposób, żeby wyleczyć moje rany i być gotowym do walki?"
  Rycerz w czarnej zbroi powiedział:
  "Jest tylko jeden sposób. Musisz odgadnąć zagadkę. Odpowiedz poprawnie, a wszystkie twoje rany zostaną natychmiast uleczone".
  Elf błagał:
  "Twoje zagadki są tak skomplikowane, że po prostu nie da się ich rozwiązać. Może jest inny sposób? Cóż, jeśli chcesz, zaśpiewam ci!"
  Wojownik w czerni odpowiedział:
  "I tak mi zaśpiewasz, oczywiście! Ale żeby uleczyć twoje rany, musisz odpowiedzieć na moje pytanie. Wszystko ma swoją cenę!"
  Aniołowie unoszący się nad głową rycerza natychmiast potwierdzili to, wywołując chóralny chór głosów:
  - Za wszystko trzeba płacić!
  Rycerz w czarnej zbroi zauważył:
  "Ale będę dla ciebie miły i pozwolę ci przemyśleć pytanie. Jesteś mądrą dziewczynką i myślę, że na pewno znajdziesz właściwą odpowiedź".
  Erimiada zauważyła:
  - Nie da się poznać wszystkiego na świecie!
  Wojownik z błyszczącym mieczem skinął głową:
  - To prawda! Ale na każde pytanie można logicznie obliczyć odpowiedź.
  Elf odpowiedział z westchnieniem:
  - Dobrze, dobrze. Jestem gotowy.
  Rycerz w czarnej zbroi powiedział:
  - Co przychodzi i odchodzi, i nie odchodzi!
  Erimiada zagwizdała, a jej szafirowe oczy rozszerzyły się.
  - Wow! Co za pytanie.
  Wojownik w czerni skinął głową:
  - Pomyśl! Spróbuj to logicznie pojąć!
  Wicehrabina napięła czoło i zaczęła głośno rozmyślać;
  Może to pieniądze? Wydaje się, że napływają, ale nigdy nie ma ich wystarczająco dużo, więc można powiedzieć, że napływają, nie pojawiając się w odpowiednich ilościach. Z drugiej strony, odchodzą, jakby nigdy ich nie było.
  Erimiada dotknęła rannego pięty palcem wskazującym i kontynuowała rozumowanie;
  A może to są problemy. Wydaje się, że się pojawiają, ale zawsze tam były, więc pojawiają się, choć tak naprawdę nie następują. I problemy wydają się zniknąć, ale w rzeczywistości pozostają.
  Erimiada ponownie podrapała się po głowie i kontynuowała dyskusję na zadany temat.
  Na przykład, może to jest życie. Mówią, że życie nadeszło, ale było już wcześniej. Z drugiej strony, mówią, że życie odeszło. Ale ono pozostaje, a dusza jest przecież nieśmiertelna.
  Tak, jest o wiele więcej opcji do zaproponowania. Moje oczy dosłownie olśniewają różnorodnością możliwych odpowiedzi. Dali jej czas. Ale tak naprawdę, im więcej o tym myślę, tym bardziej jestem zdezorientowany i pojawia się cała masa możliwych odpowiedzi. A czas też nie pomaga...
  Wtedy Erimiad doznała olśnienia i rzekła:
  - Jestem gotowy dać odpowiedź!
  Wojownik w czerni skinął głową, lśniącą jak heban:
  - No to mów głośniej!
  Erimiada stwierdziła zdecydowanie:
  Czas przychodzi i nie przychodzi! Mówią, że czas przyszedł, ale on już nadszedł! I czas też odchodzi i nie odchodzi. Mówią, że czas minął, ale on wciąż trwa!
  Rycerz w czarnej zbroi zaśmiał się i odpowiedział:
  "Cóż, odpowiedź jest generalnie poprawna i można ją policzyć! Chociaż standardową odpowiedzią są wspomnienia! Ale czas jest również całkiem możliwą opcją".
  Wojownik w czarnej szacie zakreślił lśniącym mieczem ósemkę. A kilka sekund później wszystkie rany i obrażenia Erimiady zniknęły bez śladu, jakby nigdy nie istniały.
  Dziewczynka elfka uśmiechnęła się i powiedziała:
  - Dziękuję! Czy teraz mogę skorzystać z drugiej szansy?
  Rycerz w czarnej zbroi odpowiedział donośnym głosem:
  - Dasz radę! Ale tym razem będziesz musiał walczyć z wampirem. Jesteś gotowy na takie wyzwanie?
  Erimiada odpowiedziała zdecydowanie:
  - Jeśli nie mam wyboru, to tak! Jestem gotowy!
  Wojownik uniósł miecz, lecz wówczas aniołowie unoszący się nad jego czarnym hełmem zaczęli krzyczeć chórem:
  - Niech zaśpiewa dla nas! Ma taki cudowny głos!
  Rycerz w czarnej zbroi skinął głową:
  - Śpiewaj, piękna! Moja świta tego żąda!
  Erimiada niechętnie skinęła głową i zauważyła:
  - Straciłem głos!
  Aniołowie wybuchnęli śmiechem:
  - Nie ma potrzeby! Jesteś wspaniała! No dalej, nie krępuj się!
  Elf wziął głęboki oddech i zaczął śpiewać z zachwytem;
  Chwała krajowi, który rozkwita na niebie,
  Chwała wielkiej, świętej Elfii...
  Nie, w wieczności nie będzie ciszy -
  Gwiazdy pola rozsypały perły!
    
  Z nami jest wielki Swaróg Najwyższy,
  Synu Wszechmogącego, potężnego Różdżki...
  Aby ten wojownik mógł pomóc w bitwie,
  Musimy wychwalać elfickie światło Boga!
    
  Dziewczyny nie mają wątpliwości, uwierzcie mi,
  Dziewczyny wściekle atakują hordę...
  Zostaniesz rozszarpany na strzępy, szalona bestio,
  A wróg dostanie cios w nos!
    
  Nie, nie próbuj złamać elfów,
  Wróg nie sprowadzi nas na kolana...
  Pokonamy cię, zły złodzieju,
  Pradziadek Elin jest z nami!
    
  Nie, nigdy, nigdy nie poddawaj się wrogom,
  Bosonogie dziewczyny walczyły pod dowództwem Elfy...
  Nie będziemy okazywać słabości i wstydu,
  Zajmijmy się wielkim Szatanem!
    
  Bóg pozwolił mi dokończyć moje bitwy,
  I zniszczyć hordy Wehrmachtu śpiewająco...
  Żebyśmy nie skończyli z zerami,
  Żeby nie było cicho na cmentarzu!
    
  Dajcie dziewczynom wolność, wojowniczki,
  Więc orkowie będą mieli coś takiego...
  Nasi ojcowie będą z nas dumni,
  Wróg nie będzie nas doił jak krów!
    
  To prawda, że wiosna wkrótce nadejdzie,
  Kłosy zboża na polach staną się złote...
  Wierzę, że nasze marzenie się spełni,
  Jeśli musisz walczyć o prawdę!
    
  Boże, to znaczy, że wszyscy ludzie kochają,
  Wierni, silni, wiecznie szczęśliwi...
  Choć krew zostanie rozlana gwałtownie,
  Dziewczyna często jest beztroska!
    
  Zmiażdżymy wroga w bitwie,
  Robienie czegoś tak lekkiego...
  Choć nad światem szaleje burza,
  I nadchodzi upalne zaćmienie!
    
  Nie, ludzie będą stać aż do grobu,
  I nie ustąpią ani trochę erkhistom...
  Zapisujesz chłopców w zeszycie,
  I ostrzcie wszystkie swoje szable do bitwy!
    
  Tak, to prawda, że świt będzie bez granic,
  Uwierz mi, każdy znajdzie radość...
  Otwieramy kolejne, uwierzcie mi, światło-
  Ręka dziewczyny sięga nieba!
    
  Możemy to zrobić, możemy to zrobić, uwierz mi,
  O czym nawet nie śmiemy marzyć...
  Widzimy wyraźnie najjaśniejszy cel,
  Nie, nie opowiadajcie bzdur, wojownicy!
    
  I żartobliwie musimy polecieć na Marsa,
  Otworzymy tam praktycznie pola rubinów...
  A okroszistom strzelimy prosto w oczy,
  Hordy cherubinów unoszą się nad nami!
    
  Tak, kraj radziecki jest sławny,
  Co komunizm dał ludziom...
  Nasza rodzina dała nam ją na zawsze -
  Za Ojczyznę, za szczęście, za wolność!
    
  W Elfii każdy wojownik pochodzi z przedszkola,
  Dziecko sięga po pistolet...
  Dlatego drżysz, łotrze,
  Wzywamy potwora do odpowiedzialności!
    
  Tak, nasza rodzina będzie przyjazna,
  Co elfinizm zbuduje we wszechświecie...
  Zostaniemy, wiesz, prawdziwymi przyjaciółmi,
  A naszym zadaniem będzie tworzenie!
    
  Przecież Elfinizm jest na zawsze dany przez Rodzinę,
  Aby dorośli i dzieci byli szczęśliwi...
  Chłopiec czyta również sylaba po sylabie,
  Ale płomień demiurga świeci w oczach!
    
  Tak, radość będzie wieczna dla ludzi,
  Którzy wspólnie walczą w sprawie Swaroga...
  Już niedługo zobaczymy brzegi Folgi,
  I będziemy na miejscu honorowym Boga!
    
  Tak, Elfa nie mogą złamać wrogowie Ojczyzny,
  Będzie mocniejszy nawet od stali...
  Elfio, jesteś kochaną matką dla dzieci,
  A naszym ojcem, uwierzcie mi, jest mądry Phtalin!
    
  Nie ma barier dla Ojczyzny, uwierz mi,
  Porusza się bez zatrzymywania...
  Król piekła wkrótce zostanie zaszachowany,
  Przynajmniej ma tatuaże na rękach!
    
  Oddamy serca za naszą Ojczyznę,
  Wspinamy się wyżej niż wszystkie góry, uwierz mi...
  My dziewczyny mamy dużo siły,
  Czasami to aż zadziwia!
    
  Chłopiec dał też prenumeratę Elfowi,
  Powiedział, że będzie walczył zaciekle...
  W jego oczach błyszczy metal,
  A RPG jest bezpiecznie ukryty w plecaku!
    
  Więc nie róbmy z siebie głupców,
  Albo jeszcze lepiej, stańmy wszyscy razem jak mur...
  Zdawanie egzaminów tylko z ocenami celującymi,
  Niech rządzi Abel, a nie zły Kain!
    
  Krótko mówiąc, ludzie będą szczęśliwi,
  A władza Swaroga nad światem świętym...
  Ty, żartobliwie, pokonujesz Orków,
  Niech Lada będzie Twoim szczęściem i idolem!
  Elfka dokończyła śpiewać z wielkim entuzjazmem. Skłoniła się, tupnęła bosą stopą i powiedziała:
  - Dziękuję!
  Rycerz w czarnej zbroi potwierdził:
  "To godna piosenka! Rozgrzewa serce i duszę. Więc dam ci radę: zrób ósemkę nogami, a nabierzesz siły. I poradzisz sobie nawet z takim potworem jak wampir!"
  Erimiada skłoniła się i odpowiedziała:
  - Świat powinien nas szanować, bać się nas.
  Wyczyny żołnierzy są niezliczone...
  Elfy zawsze wiedziały jak walczyć.
  Zniszczymy orki doszczętnie!
  Wojownik w czarnej zbroi zatoczył mieczem krąg, a słychać było muzykę przypominającą migotanie sopli lodu.
  I na niebie pojawiła się sylwetka. Był to przystojny, ale blady młody mężczyzna w cylindrze i skórzanym garniturze. Dłonie miał w czarnych skórzanych rękawiczkach, a buty, dla kontrastu, czerwone. Trzymał miecz. Z ust wystawały mu kły.
  Erimiada krzyknęła, szczerząc zęby:
  - To wampir! Wygląda całkiem słodko.
  Młody mężczyzna pokręcił głową, poprawił cylinder, a następnie wylądował, mocno stawiając stopy na ziemi.
  Skłonił się dziewczynie i powiedział:
  - Jest prawie naga i bosa, jak niewolnica!
  Czarny wojownik odpowiedział:
  "Jest wicehrabiną z bardzo szlachetnej rodziny. I chce zdobyć posąg czerwonego smoka, aby ocalić swój lud przed zagładą".
  Chłopiec-wampir odpowiedział:
  - W każdym razie muszę ją pokonać! Postaram się utrzymać ją przy życiu, jeśli tylko będę mógł!
  Erimiada odpowiedziała z uśmiechem:
  - Ja też nie chcę cię zabijać! Ale jeśli będę musiał, będę walczył z całych sił!
  Czarny wojownik skinął głową:
  - Będziesz walczyć mieczami. Broń jest równa, a wszystko będzie sprawiedliwe.
  Wampir skłonił się i odpowiedział:
  - To dla mnie wielki zaszczyt skrzyżować miecze z taką dziewczyną!
  Erimiada mrugnęła i zaćwierkała:
  - Pójdziemy do walki śmiało,
  Dla dobra elfów...
  Pokonamy wszystkich orków,
  Walcz, nie dryfuj!
  Dziewczyna i chłopak chwycili za lśniące, lśniące miecze i przygotowali się do walki. Ich celem była całkowita zagłada.
  Rozległ się sygnał. Młody wampir rzucił się na Erimiadę z dziką furią. Dziewczyna odpowiedziała mu ciosem miecza, parując atak. Dziewczyna poczuła się o wiele pewniej i ponownie sparowała atak, wykonując beczkę.
  Następnie Erimiada kopnęła przeciwnika bosą stopą między nogi. Wampir zdołał zablokować cios, ale i tak się zatoczył.
  Elf ćwierkał:
  - Wróg jeszcze nie zna naszej siły,
  Nie użyli całej swojej mocy...
  Atakuje niemowlęta i kobiety,
  I tak cię zabiję, wampirze!
  W odpowiedzi młody mężczyzna uniósł się lekko nad powierzchnię i spróbował zbliżyć się do Erimiady niczym szturmowiec.
  Dziewczyna dźgnęła wroga w brzuch czubkiem miecza. Poczuł bolesne ukłucie, a z rany zaczęła płynąć krew. Elf wykonał atak motyla i złapał wampirzycę za but, po czym zaćwierkała:
  Zmiażdżę wroga jednym ciosem,
  Ja, elf, jestem odważny nie bez powodu!
  Tymczasem bitwa trwała dalej. Wampir próbował latać, ale Erimiada wciąż podskakiwała i go chwytała. Krople szkarłatnej krwi leciały.
  Młody krwiopijca zauważył:
  - Dużo się nauczyłaś! Ale nie dałaś rady z chłopakiem!
  Elfka zauważyła to i uśmiechnęła się szeroko:
  - Od czegoś trzeba zacząć! Wszyscy się trochę nauczyliśmy, i nie grzesz, wampirze!
  Wampir nagle przyspieszył, ale jego miecz chybił celu, a Erimiada uderzył krwiopijcę w nadgarstek. Więcej rubinowych plam i jęków.
  Wampir zauważył:
  - Ty, diablico!
  Elf zaprotestował:
  - Służę siłom dobra!
  Chłopiec-krwiopijca zauważył:
  - Jaka jest różnica między dobrem a złem?! Nawet bogowie światła zabijają i nie okazują litości swoim wrogom!
  Erimiada wzruszyła ramionami i zaćwierkała:
  Płatek kwiatu jest delikatny,
  Jeśli zostało zerwane dawno temu...
  Choć świat wokół nas jest okrutny,
  Chcę czynić dobro!
  Wampir ponownie spróbował przyspieszyć i rzucił się na dziewczynę. Wykonał manewr z widłami, ale niespodziewanie ostrze elfki wbiło mu się w gardło. Trysnął strumień krwi. Wampir odskoczył, strząsając czerwone krople i powiedział:
  - Tak, diablica!
  Erimiada skoczyła, wkładając całą siłę w cios. Jej bosy, okrągły obcas trafił wampira prosto w podbródek. Upadł, machając rękami. Z ust krwiopijcy wypadło kilka połamanych zębów.
  Erimiada położyła bosą stopę na jego piersi, podniosła ręce i zawołała:
  - Zwycięstwo!
  Czarny wojownik zapytał ją:
  - Dokończysz mnie?
  Erimiada stwierdziła zdecydowanie:
  - NIE!
  Rycerz w czarnej zbroi skinął głową:
  - Figurka czerwonego smoka jest Twoja!
  I utworzył trójkąt swoim lśniącym mieczem. Natychmiast powietrze rozbłysło i pojawił się obraz kolorowego, potężnego smoka. Poleciał w stronę Erimias. Dziewczyna mimowolnie się skuliła.
  Potem nastąpił mały błysk i smok zamienił się w małą figurkę, która pofrunęła w ręce elfki. Wzięła ją i zaśpiewała:
  - Elfy, elfy, elfy,
  Nasza młodość będzie wieczna...
  Elfy, elfy, elfy,
  Obyśmy byli w wiecznym szczęściu!
  
  PIĄTA PODRÓŻ GULIWERA
  ADNOTACJA
  Słynny podróżnik Guliwer, dowodząc dużym statkiem, wyrusza w kolejną podróż. Napotyka burzę, a jego statek zostaje wyrzucony na brzeg. Doświadczony Guliwer trafia w tak dziwny świat, że wszystkie poprzednie przygody legendarnego żeglarza bledną w porównaniu z nim.
  ROZDZIAŁ 1
  Guliwer nie był już młody. Mimo to wyruszył w kolejną podróż. Co więcej, jego opisy przygód uznano za nic więcej niż fantazje i baśnie.
  Z biegiem lat jego głowa posiwiała, a na głowie pojawiła się łysina. Po pięćdziesiątce to dużo jak na XVIII-wieczne standardy. Mimo to Guliwer postanowił wyruszyć ponownie. Zwłaszcza że wróżka przepowiedziała mu, że tym razem znajdzie szczęście i nigdy nie będzie chciał wracać.
  Duży galeon wypłynął w morze i popłynął w kierunku Oceanu Spokojnego. Guliwer był już dość bogaty, a piękna wełna z małych owiec, które zabrał z Liputii, przynosiła mu konkretne dochody. Ale wszystkie wymarły. Pojawił się pomysł, by ponownie odwiedzić wyspę.
  Minęło ponad trzydzieści lat. A Liliputy żyją krócej niż ludzie. Więc wszyscy, którzy znali Guliwera, już nie żyją.
  Dlaczego nie zarobić tam na życie, zbierając łupy? Liliputczycy nie mają armat ani karabinów, a ich strzały są bezużyteczne w walce z olbrzymami. Ale w samym Liliputcie jest mnóstwo cennych łupów do zdobycia.
  Już same małe zwierzęta mogły przynosić ogromny dochód i można je było sprzedać za ogromne pieniądze.
  Próba schwytania olbrzymów jest zbyt ryzykowna. Nie każda armata pokona brutala dwanaście razy większego od człowieka. Zwłaszcza że mają króla z potężną armią. Jednak olbrzymy nie mają jeszcze prochu.
  W każdym razie Guliwer pragnął odwiedzić swój pierwszy kraj, gdzie istniały dwa królestwa maleńkich ludzi. Może tam znalazłby coś, co przyniosłoby mu bajeczne bogactwo.
  Po zetknięciu się z Yahoo i światem inteligentnych koni, Guliwer stał się jeszcze bardziej okrutny i cyniczny. Lata mijały, a on potrzebował się wzbogacić. Nie wiedział, jak długo jeszcze pożyje. A jednak ludzie się z niego śmiali, a różne gazety sypały wulgarnymi aluzjami, że Guliwer nie jest tylko fantastą, ale i szaleńcem. Co więcej, jego motywacją było udowodnienie, że kraje, które wymienił, rzeczywiście istnieją.
  Guliwer znał przybliżoną lokalizację Liliputu i wyspy Blefuscu. Jego statek już wyruszył w tamtą stronę.
  Ale gdzie dokładnie? Wyspy są małe i trzeba je znaleźć na ślepo, korzystając z prymitywnej nawigacji z początku XVIII wieku.
  A potem statek wpadł w burzę...
  Miotały nim fale przez siedem dni i nocy. Na szczęście, ten duży, potężny statek, uzbrojony w działa, charakteryzował się niezwykłą wytrzymałością. Nie rozpadł się.
  Nagle, fala podniosła się i wyrzuciła angielski galeon na pusty brzeg. Wyczerpani przedłużającą się walką z burzą i dzikimi żywiołami, załoga licząca ponad dwustu marynarzy, w tym sam Guliwer, zapadli w głęboki sen.
  Nie myśleli o tym, jak odpocząć i odzyskać siły.
  Sny Guliwera były niczym innym jak koszmarami. A kiedy się obudził, koszmar trwał dalej w rzeczywistości. Najpierw zobaczył, że jest związany, a obok niego stali chłopcy, którzy wyglądali na dwunasto- lub trzynastolatków. Byli pomalowani, mieli pióra na głowach jak Indianie, byli bosi i półnadzy. Było tu jednak dość gorąco, co było zrozumiałe.
  Guliwer rozejrzał się. Zobaczył w pobliżu kilku związanych marynarzy. Tylko że oni też się zmienili. Byli mniejsi, ich brody i zarost zniknęły, a ubrania wisiały na nich jak worki.
  Guliwer spojrzał na siebie. I zdziwił się. Jego ciało się skurczyło, brzuch zniknął, podobnie jak tępy ból w plecach. Garnitur zwisał mu jak z rękawa. Buty nagle zrobiły się luźne. Drgnął, a liny lekko zwisały.
  Chłopiec, który wyglądał jak Indianin i był pokryty tatuażami, krzyknął:
  - Stają się tacy jak my! Teraz zaciśnij liny!
  Marynarze rzeczywiście mieli już dziecięce twarze i kurczyli się na naszych oczach.
  Chłopcy z piórami i farbą rzucili się, by zacisnąć liny. Guliwer czuł, że wciąż się kurczy. Jednocześnie jego ciało wydawało się lżejsze i silniejsze. Zęby przestały go boleć i ogólnie rzecz biorąc, czuł się, jakby narodził się na nowo.
  Tymczasem na statek weszło więcej lokalnych wojowników. Byli ubrani w bardziej wypolerowane mundury, mieli na sobie zbroje i miecze. Nosili sandały, a kilka dziewcząt również je nosiło. Wyglądali jednak jak dzieci, w wieku około dwunastu, a najwyżej trzynastu lat. Dziewczęta miały na sobie kolczyki i biżuterię.
  Jeden z nich, blondyn, roześmiał się i zauważył:
  - Szkoda! Nie widziałam ich, jak byli dorośli! Teraz to tylko małe dzieci, takie jak my!
  Wytatuowany chłopiec zauważył:
  - Jest ich tu ponad dwieście! Powinni ich wysłać do kamieniołomów jako niewolników!
  Dziewczyna zaprotestowała:
  - Nie! Po prostu je sprzedamy! Ci, którym się nie uda, pójdą do kopalni, a reszta trafi do nowych właścicieli!
  Chłopiec w zbroi i złotym hełmie zapytał surowo:
  - Kto tu rządzi? Mówię ci! I nie udawaj, że nie znasz naszego języka! Każdy, kto zgłosi się do naszego imperium, od razu zaczyna rozumieć nasz język, a my z kolei jego!
  Jeden z marynarzy, który stał się chłopcem, mruknął:
  - To Kapitan Guliwer! Nie poznalibyście go od razu w ciele chłopca!
  Wojownik w złotym hełmie wydał rozkaz:
  - Wyciągnij ich na zewnątrz. Kiedy w końcu staną się tacy jak my, może się odwiążą. Jednocześnie będą gotowi na transformację.
  Młodzi wojownicy wzięli Gullivera i pozostałych chłopców na ramiona, po dwóch naraz, i wynieśli ich na zewnątrz.
  Guliwer pomyślał, że to bzdura. Ale potem przypomniał sobie o Liliputach. Byli niższego wzrostu. Ale przeważnie dorośli, nie dzieci. Może nie powinien się dziwić?
  Odwiedził wiele światów i widział cudowne kraje. Dlaczego więc świat dzieci nie miałby się wśród nich znaleźć? To wszystko, czego potrzebował, by uzupełnić swoją kolekcję doświadczeń.
  Guliwer zobaczył, że brzeg nie jest już pusty. Było tam wielu żołnierzy w zbrojach. Byli chłopcy z indiańskimi piórami i łukami oraz wojownicy w lekkich metalowych zbrojach. I dziewczęta z łukami, również, nawiasem mówiąc, boso, z wyjątkiem dowódców, którzy mieli drogocenną biżuterię i sandały wysadzane perłami.
  Łuczniczki stały w rzędzie. W kolejnym rzędzie trzymały potężniejsze kusze, strzelające śmiercionośnymi bełtami. Po prawej stronie stały katapulty. Obok nich stali kolejni chłopcy i dziewczęta. Dowodzący wojownik w złotym hełmie rozkazywał:
  - Zabierzcie więźniom ubrania! Teraz są niewolnikami, powinni być ubrani stosownie do swojej rangi.
  Ubrania były już źle dopasowane i ledwo się trzymały. Schwytanych marynarzy, teraz chłopców, rozwiązano, a wszystkie ich śmierdzące szmaty wrzucono na stos razem z butami. Następnie polano je mieszanką oleju i siarki i podpalono.
  Marynarzami byli chłopcy nie starsi niż trzynaście lat, podczas gdy w XVIII wieku, przed przyspieszeniem, dzieci w tym wieku wyglądały jak dziesięciolatki w XXI wieku. Tak, zauważalnie się skurczyły.
  A teraz byli nadzy, niektórzy wstydliwie zakrywali swój wstyd rękami.
  Dziewczyny-łuczniczki i kuszniczki trzymały broń w ryzach.
  Chłopiec w złotym hełmie wydał rozkaz:
  - Niech je wykąpią w morzu! A potem damy im ubrania niewolników, żeby zachować pozory.
  A jeńców zapędzono do morza. Woda była ciepła, nagrzana tropikalnym słońcem. Panował tu przyjemny klimat. Widoczne były palmy i kokosy.
  Przynajmniej nie zamarzniesz.
  Guliwer czuł się jednocześnie zawstydzony i rozbawiony. Straciwszy ponad czterdzieści lat, był teraz w doskonałym zdrowiu, pełen energii i pogodny. A jego nastrój się poprawił, mimo że czekała go niewola, upokorzenie, a być może ciężka praca w kamieniołomach. Guliwer nie wiedział, jak to jest, ale słyszał opowieści o tym, jak bardzo to niezdrowe! Ale jak młodo i zdrowo teraz wyglądał.
  Piasek był gorący i parzył bose stopy dzieci. Nie zdążyły jeszcze wykształcić odcisków i modzeli, które mogą powstać, gdy długo chodzi się boso. Warto zauważyć, że w Wielkiej Brytanii chodzenie boso było uważane za oznakę skrajnego ubóstwa, a nawet jeśli dzieci pokazywały bose pięty, to tylko w upały i to zazwyczaj wśród biednych. Starały się więc nosić buty, mimo przyjemności dotykania ziemi swoimi wrażliwymi, dziecięcymi podeszwami.
  Ale jednocześnie chodzenie bez butów jest trochę bolesne. Piasek parzy w tropikalnym słońcu w południe. Miejscowi chłopcy i dziewczęta mają wyraźnie bardzo mocne i twarde podeszwy.
  A tak przy okazji, Guliwer zastanawiał się: ile oni mają lat? A co, jeśli wszyscy tutaj są nieśmiertelni? I to nie tak, jak w jednym ze światów, które Guliwer odwiedził, gdzie ludzie nie umierają, ale wciąż się starzeją, a nieśmiertelność jest młodzieńcza, radosna i energiczna!
  Bycie dzieckiem jest cudowne na swój sposób! I być może będziesz tak żyć przez tysiąclecia.
  To prawda, że nastrój Guliwera z czasem się pogorszył. Co by było, gdyby musiał pracować setki lat jako nagi, bosy chłopiec-niewolnik w kamieniołomach? I nie przyniosłoby mu to wiele radości.
  To jest jak piekło. Na przykład, pewien ksiądz wyraził opinię, że wieczny płomień to metafora, a grzesznicy harują jak niewolnicy w wiecznej niewoli!
  Kolejną rzeczą, która zaskoczyła Guliwera, było to, że wojownicy odłożyli całą swoją broń na osobny stos, a pistolety i muszkiety zamknęli w żelaznych skrzyniach.
  Guliwer uważał, że to niezbyt mądre. Broń palna wcale nie była zła. Zwłaszcza że niektóre pistolety produkowane w Anglii, wówczas najnowocześniejszym kraju świata, były całkiem celne. A łuki i kusze, niczym z wczesnego średniowiecza, były dostępne. A w Wielkiej Brytanii trwała już rewolucja przemysłowa. Wkrótce Anglia miała stać się tak potężna, że będzie w stanie stawić czoła nawet gigantom. Chociaż wiązałoby się to z kolosalnym ryzykiem.
  Nadzy chłopcy-niewolnicy pluskali się w morskiej wodzie. I było całkiem fajnie. Gulliver i dwóch byłych marynarzy nagle zaczęli się chlapać. Byli oblani obłokiem wody i śmiali się wesoło, wystawiając języki.
  Mogą wydawać się dorośli w myślach i zachować dawne wspomnienia, ale nagle, w swoim zachowaniu, stali się prawdziwymi dziećmi. I tak chętnie się uśmiechają, uśmiechają i psują.
  I Guliwer ochlapał swoich żeglarzy, a oni ochlapali jego. Chłopcy byli bardzo radośni i obnażyli zęby. Teraz były to ich własne, białe zęby. To był nowy, zachwycający świat, w którym nastąpił wspaniały powrót do dzieciństwa.
  Guliwer czuł się dobrze fizycznie i był ogólnie zadowolony. W istocie, powróciła mu młodość, a to, można by rzec, było najważniejsze.
  Czego chcieć więcej? Z drugiej strony, jesteś tylko nagim niewolnikiem, a to jest wręcz irytujące. A bycie niewolnikiem nie jest niczym wspaniałym. Jednak bycie chłopcem-niewolnikiem jest o wiele lepsze.
  Rzeczywiście, pomimo wszystkich problemów, dzieciństwo to całkiem szczęśliwy okres. Nawet jeśli zdarzają się konflikty z rówieśnikami, konieczność chodzenia do szkoły, a nawet pracy.
  Chociaż... Oczywiście, pod koniec XVII wieku, kiedy Guliwer był dzieckiem, nie były to szczególnie wspaniałe czasy. I nie było tych samych radości, jakie mają dzieci w XXI wieku. Tak, właśnie o to chodzi.
  Ale dzieci nadal wchodzą ze sobą w interakcje i bawią się. I to jest rozrywka, nawet jeśli nie masz pojęcia o konsolach do gier i smartfonach.
  Chłopcom nie pozwolono jednak długo się pluskać i zostali wypędzeni z wody włóczniami. Gorący piasek mocno szczypał ich w pięty. Co prawda, gdy podeszwy były mokre, nie było to aż tak odczuwalne. Ale potem zaczęło naprawdę piec.
  Guliwer zawołał:
  - Strasznie mnie pieką stopy! Dajcie mi jakieś buty!
  W odpowiedzi chłopiec-wojownik uderzył go biczem, krzycząc:
  - Zamknij się! Niewolnikom nie przysługują buty ze względu na rangę!
  Wojowniczki natomiast zaczęły nosić kąpielówki. To był jedyny ubiór, jaki mogły nosić niewolnice. To było jak jakiś Egipt.
  Złapani chłopcy zaczęli nosić przynajmniej to, żeby zakryć swój wstyd.
  Guliwer próbował zapytać:
  - Tak wita się obcokrajowców!?
  I wtedy natychmiast znowu dostał batem. Jednak elegancko ubrana dziewczyna z diamentowymi kolczykami wykrzyknęła:
  - Spokojnie! Przecież to ich przywódca! Może powinnam mu to wytłumaczyć?
  Wojownik w złotym hełmie skinął głową:
  - No to jedziemy!
  Dziewczynka, tupiąc nogami w drogocennych sandałach, podeszła do Guliwera, który stał się chłopcem, i zaćwierkała:
  "Wszyscy cudzoziemcy z morza są zwyczajowo zniewalani i sprzedawani na aukcjach. Takie są nasze zasady. Jeśli jednak posiadasz choć trochę umiejętności i okażesz się przydatny, twoje życie w niewoli nie będzie takie trudne. Z czasem możesz zasłużyć na wolność za swoją służbę. Poza tym, jeśli jesteś biegły w posługiwaniu się bronią, możemy wysłać cię do cyrku, żebyś walczył jako gladiator. A jeśli się tam sprawdzisz, zostaniesz zwerbowany do wojska, co jest szansą na karierę. Więc nawet niewolnicy mogą tu dobrze żyć i zostać szlachcicami".
  Guliwer skłonił się i odpowiedział:
  - Jestem chirurgiem, mogę pomóc!
  Dziewczyna pokręciła głową:
  "System opieki zdrowotnej w twoim kraju jest słabo rozwinięty. Raczej się do niczego nie przydasz!"
  Guliwer zapytał z uśmiechem:
  - A co z Anglikami?
  Dziewczyna w diamentowych kolczykach skinęła głową:
  - Oczywiście! I nie tylko ich! Oczywiście, niewola czekała ich wszystkich. I kogo wysłano na wojnę!
  Guliwer zapytał:
  - Czy nie potrzebujesz armat, pistoletów, muszkietów?
  Dziewczyna odpowiedziała zdecydowanie:
  - Nie! Walczymy tylko bronią białą! Proch strzelniczy jest zakazany zarówno tutaj, jak i w Buffalo Empire.
  Guliwer był zaskoczony:
  - Istnieje inne imperium?
  Dziewczyna skinęła głową:
  "I między nami toczy się wojna! Tylko nie myśl, że gdybyś tam trafił, wszystko byłoby dla ciebie lepsze. Ty też zostałbyś zniewolony i wystawiony na sprzedaż!"
  Guliwer westchnął i zauważył:
  - Ach! Taki jest nasz los, jak się zdaje! Być cały czas niewolnikiem albo więźniem!
  Chłopiec w złotym hełmie skinął głową:
  - Wszystko ci wyjaśniła! Teraz zabiorą cię do miasta. Tam przygotują cię do sprzedaży. Nie uciekaj. Jeśli spróbujesz uciec, natychmiast cię ukrzyżujemy. Tam, w mieście, naznaczą cię piętnem i ogolą głowy, jak to jest w zwyczaju. I wyprowadzą cię na sprzedaż. Jeśli trafisz do kopalni, zachowuj się dobrze. Potem będą cię przenosić na powierzchnię i pod ziemię. W ten sposób, z wystarczającą ilością jedzenia, mógłbyś przetrwać wieki!
  Guliwer zagwizdał:
  - Przez wieki, jako niewolnik w kamieniołomach!?
  Chłopiec skinął głową:
  - Dokładnie! Nie mamy starości! Ciesz się wieczną młodością. Jeśli nie zginiesz, twoja dusza i tak opuści ciało za tysiąc lat. Ale wciąż masz przed sobą całe tysiąc lat. Żyj i raduj się!
  I Guliwer znów dostał baty. Perspektywa życia tysiąc lat po tym wydarzeniu nie była zbyt zachęcająca.
  Ale z drugiej strony, czyż to nie wspaniałe? Ciekawe, co się stanie, jeśli ucieknie? Czy znów będzie dorosła, czy pozostanie chłopcem? Chociaż pewnie za wcześnie, żeby o tym myśleć.
  Chłopcy, którzy niedawno zostali marynarzami, zostali stłoczeni w jednej kolumnie. Dwustu z nich, wszyscy półnadzy, w czarnych, niewolniczych kąpielówkach. Byli przystojni, szczupli, ale nie do końca chudzi. Wyglądali na dość muskularnych i silnych, bez grama tłuszczu. Mieli opaloną skórę, a zęby nienaruszone i białe. I najwyraźniej byli w pełni zdrowi.
  Choć ich gołe podeszwy nie stały się jeszcze całkowicie szorstkie, to i tak da się wytrzymać bez butów.
  Kilku jeźdźców poderwało się do lotu. Byli to również chłopcy z biczami w rękach. A potem dziewczyny jechały na jednorożcach.
  Nadchodzi kawaleria. A wraz z nią pięć wyszkolonych lampartów.
  Chłopiec na koniu w srebrnym hełmie ostrzegał:
  Te bestie będą was strzec! Jeśli ktoś spróbuje uciec, rozszarpią was na strzępy. Na razie nie damy wam jedzenia ani wody - bądźcie cierpliwi, niewolnicy. Jedzenie i woda będą później. I oczywiście, ponieważ wszyscy jesteście tu chłopcami, zostaniecie zakwaterowani w oddzielnych barakach, dopóki nie zostaniecie wystawieni na licytację. Nawet nie myślcie o buncie. Zostaniecie zabici, a każdy schwytany zostanie ukrzyżowany na krzyżu lub gwieździe. Rozmawianie podczas przeprawy jest zabronione. Gwałciciele będą biczowani bez litości. A najbardziej uparci zostaną nabici na pal.
  A jeśli chcesz coś powiedzieć, powiedz: "Szanowna Pani, czy mogę się do Pani zwrócić?". I nie zapomnij się ukłonić!
  Guliwer, przezwyciężając strach, wybełkotał:
  - Proszę pozwolić mi przemówić do Pana!
  Młody człowiek w złotym hełmie ryknął:
  - No to mów głośniej!
  Guliwer, będący już chłopcem, zapytał:
  "Nie wiążcie nas! Dajemy wam słowo honoru, że będziemy zachowywać się cicho i spokojnie i nie uciekniemy!"
  Młody człowiek w złotym hełmie uśmiechnął się i odpowiedział:
  "Czy w Anglii panuje zwyczaj dotrzymywania słowa, zwłaszcza wobec obcokrajowców?! Nie zakujemy was jednak w kajdany, jeśli zachowacie ciszę przez co najmniej godzinę. W przeciwnym razie zakujemy was wszystkich w kajdany jak skazańców!"
  Dziewczyna z diamentowymi kolczykami zauważyła:
  - Może powinnam wziąć tego młodego człowieka i posadzić go na kucyku obok siebie?
  Młody człowiek w złotym hełmie pokręcił głową:
  "To zbyt wielki zaszczyt dla nagiego i brudnego chłopca-niewolnika. Możesz go trzymać na smyczy jak psa i pozwolić mu za sobą podążać".
  Dziewczynka skinęła głową z uśmiechem i zagruchała:
  - Załóż mu srebrny łańcuszek! Jakiż słodki z niego chłopczyk.
  Młody Guliwer doznał kolejnego upokorzenia. Czuł się jak szczeniak, noszący obrożę i przykuty do srebrnego łańcuszka.
  Pozostali chłopcy-marynarze byli na linach. Byli teraz niczym niewolnicy. Otaczali ich jeźdźcy, podczas gdy część strażników posuwała się pieszo.
  I tak cała ta bosonoga ekipa ruszyła w drogę. Chłopcy-niewolnicy, teraz już dzieci, uśmiechali się, ale jeśli próbowali przemówić, dostawali baty. Nie nadążając, człapali na bosych piętach, najpierw po piasku. Potem po szorstkiej, żwirowej drodze.
  Chłopiec Guliwer był ciągnięty na smyczy. To prawda, chodzenie w ciele dziecka było łatwe. Dziewczynka na kucyku z klejnotami też się nie spieszyła. Wręcz przeciwnie, była ciekawa nowego towarzysza swojego vis-à-vis, który niedawno osiągnął dorosłość.
  Zapytała z uśmiechem:
  - Czy byłeś wśród nich najważniejszy?
  Chłopiec Guliwer skinął głową:
  - Tak, jestem!
  I nastąpił bosą, dziecięcą podeszwą na ostry kamień, po czym krzyknął.
  Dziewczyna uśmiechnęła się i zapytała ponownie:
  - Czy podróżowałeś do ciekawych krajów?
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział pewnie:
  - Z pewnością!
  Piękność w klejnotach zapytała:
  - Powiedz mi! Co było pierwszą i najciekawszą rzeczą, jaką zrobiłeś?
  Młody Guliwer chętnie odpowiedział:
  - Oczywiście, lądowanie w krainie Liliputów. Żyli tam mali ludzie, tacy jak my, tylko dwanaście razy mniejsi!
  Dziewczyna, ciekawa, zapytała:
  - Czy byli tacy jak my, dzieci, czy jak wy, dorośli?
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział bez wahania:
  - Byli jak nasz gatunek - dorośli i dzieci, tylko dwanaście razy mniejsi.
  Cóż, nie mieli jeszcze broni palnej - mieli tylko broń białą!
  Dziewczynka skrzywiła się, jej twarz była słodka i dziecinna, i powiedziała:
  - I broń palna na naszą wojnę! Nie potrzebowaliśmy takiego szczęścia!
  Guliwer zauważył:
  - Ale możesz nim podbić cały kontynent!
  Piękność mruknęła i zaśpiewała:
  Nie chcę wygrać za wszelką cenę,
  Nie chcę stawiać stopy na klatce piersiowej.
  Nie będziemy w sojuszu z Szatanem,
  To prawda, nie możemy w ogóle zboczyć ze ścieżki!
  Chłopiec-niewolnik, tupiąc bosymi stopami, które swędziały od dużego żwiru na drogach, zauważył:
  - Nie zawsze trzeba przestrzegać zasad, żeby osiągnąć wielki cel!
  Dziewczyna skinęła głową:
  - A ja cię powieszę na wieszaku!
  Szli chwilę w milczeniu. Guliwer spojrzał na kolumnę chłopców, w których zamienili się marynarze. Byli to chłopcy nie starsi niż trzynaście lat. Wyglądali jak miłe dzieci, choć byli prawie nadzy, boso, jak niewolnicy. I byli niewolnikami. Czekał ich los nie do pozazdroszczenia.
  Dziewczyna zapytała:
  - A kiedy Liliputy zobaczyły, że jesteś taki wielki, co zrobiły?
  Chłopiec Guliwer odpowiedział słodkim uśmiechem:
  - Związali mnie!
  Piękność roześmiała się i pisnęła:
  - A ty będąc taki duży uległeś im?
  Chłopiec-niewolnik stwierdził:
  - Zrobili to, kiedy spałem! Zupełnie jak ty! Gdyby cię w porę odkryto, coś takiego nie uszłoby ci tak na sucho!
  Dziewczyna skinęła głową:
  "Nie mam wątpliwości! Ale zazwyczaj, kiedy statki z dorosłymi dobijają do brzegu, ich mieszkańcy zasypiają. A potem stają się dziećmi, tak jak my!"
  Chłopiec Guliwer zauważył:
  - Wieczne dzieciństwo... Cóż jest lepszego niż chwilowa starość!
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Dzieci, jedno na pięknym białym jednorożcu, a drugie jako niewolnik ubrany jedynie w kąpielówki, kontynuowały rozmowę.
  Dziewczyna zauważyła:
  "W innych światach ludzie są tak niedoskonali. Starzeją się, a kobiety, zwłaszcza te starsze, stają się z wiekiem tak obrzydliwe i brzydkie. Starsze kobiety są pomarszczone, garbate, bezzębne i śmierdzące. To po prostu obrzydliwe!"
  Chłopiec Guliwer, który szedł na smyczy, rozłożył ramiona i odpowiedział:
  - To Boża Opatrzność! Ja też chciałbym, żeby kobiety i mężczyźni się nie starzeli, ale...
  Dziewczyna roześmiała się i zapytała:
  "Mówisz o Bożej Opatrzności? Ale mieliśmy już kilka załóg, z różnych epok. I każda przedstawiała Boga inaczej. W szczególności ksiądz powiedział, że prawdziwą wiarą jest katolicyzm, a głową wszystkich chrześcijan jest papież!"
  Chłopiec Guliwer pokręcił głową:
  "Mamy nieco inną wiarę! A głową Kościoła jest król! Jednak nie wszyscy Anglicy to wyznają. Są protestanci różnych wyznań, wielu katolików, a w innych krajach świata religie są zupełnie inne".
  Dziewczyna uśmiechnęła się i zapytała:
  "Tak, macie wiele religii. Ale nawet swojej własnej nie potraficie wymyślić. Czytałem Biblię. Jezus jasno i bez ogródek mówi tam, że jest tylko jeden Bóg i że jest w niebie. A jednak apostoł Tomasz uklęknął i powiedział do Chrystusa: "Mój Pan i mój Bóg?". Czy to oznacza, że chrześcijanie mają dwóch Bogów?"
  Chłopiec Guliwer odpowiedział z uśmiechem:
  - Nie! Nie tak!
  Dziewczyna warknęła:
  - Jakże inaczej! Niemożliwe, żeby było dwóch Bogów i jeden jednocześnie. A ksiądz nawet powiedział, że Duch Święty też jest Bogiem, więc są trzej bogowie! A przecież było powiedziane jasno: słuchaj mnie, Izraelu, twój Bóg jest Jeden!
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział z westchnieniem:
  - Oto niepojęta tajemnica Trójcy Świętej!
  Dziewczyna uśmiechnęła się i zauważyła:
  "I jeszcze coś mnie zastanawia. Skoro Jezus jest Bogiem Wszechmogącym, to dlaczego nie miał dość siły, żeby nieść krzyż na Golgotę? Jak może być Bogiem Wszechmogącym, skoro nie potrafi nawet czegoś tak prostego?"
  Chłopiec Guliwer odpowiedział ze zdziwionym wyrazem twarzy:
  - Wielka tajemnica: Bóg ukazał się w ciele, ukazał się aniołom, został usprawiedliwiony w duchu, wstąpił w chwale!
  Dziewczyna ze złością zauważyła:
  - Więc takimi słowami, tajemnicą, wszystko na świecie można wyjaśnić. To jest wyjaśnienie, bez wyjaśnienia!
  Chłopiec-niewolnik skinął głową:
  - To prawda! Ale nie ma nic lepszego! A Biblia mówi, że są sekrety, których nawet aniołowie nie potrafią rozwikłać!
  Piękność wyjęła z torby bicz i uderzyła nim chłopca po gładkich, bezowłosych plecach.
  Guliwer czuł nie tyle ból, co upokorzenie.
  A dziewczyna powiedziała:
  - Każdy absurd i nonsens można wytłumaczyć słowem tajemnica!
  I wtedy nastąpiła kolejna pauza. Chłopcy uderzali palcami w ostre, gorące kamienie drogi. Było oczywiste, że ich stopy, jeszcze nie zrogowaciałe, odczuwały ból i cierpienie. Na podeszwach dzieci pojawiały się pęcherze, otarcia i siniaki. Jednak niektórzy chłopcy i dziewczęta pilnujący dzieci dzielnie chodzili boso, a przez długie życie ich stopy pokryły się twardymi odciskami, mocniejszymi niż skóra butów, i nie odczuwali żadnego dyskomfortu. Chłopcy-niewolnicy jęczeli więc, kulejąc i cierpiąc.
  W Wielkiej Brytanii chodzenie boso nie było uważane za prestiżowe - uznawano to za oznakę skrajnego ubóstwa. Nawet dzieci nie lubiły pokazywać swoich bosych, okrągłych obcasów. A lata w Wielkiej Brytanii nie są szczególnie gorące, więc dzieci nie są aż tak odporne.
  Chłopiec Guliwer również cierpiał. Jego bose, dziecięce stopy płonęły, a podeszwy były już pocięte i cierpiały od żaru kamieni. Wytrzymał tylko dzięki odwadze i uporowi. Choć był chłopcem, wciąż był mężczyzną i musiał znosić cierpienie, dając przykład odwagi.
  Aby w jakiś sposób oderwać się od cierpienia, Guliwer zapytał:
  - Czy masz Boga?
  Dziewczyna uśmiechnęła się i zapytała:
  - Czy wierzysz w swojego Boga?
  Chłopiec Guliwer odpowiedział niepewnie:
  - Tak, wierzę!
  Piękność skinęła głową i zauważyła:
  - Dlaczego jesteś teraz w niewoli? A twoje stopy cierpią od ostrych i gorących kamieni?
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział z westchnieniem:
  "Każdy ma grzechy! A to jest kara za moje! A poza tym odzyskałem młodość, co można już nazwać nagrodą!"
  Dziewczyna uśmiechnęła się i odpowiedziała:
  - Tak, to możliwe! Możesz żyć tysiąc lat i nadal mieć wszystkie zęby. Nawet jeśli wypadnie ci ząb, odrośnie. I nie będziesz miał łysiny, brody ani garbu. Twoje bose stopy wkrótce staną się szorstkie, a chodzenie po ostrych, rozgrzanych kamieniach stanie się nawet przyjemne!
  Chłopiec Guliwer skinął głową:
  - A tym bardziej! To prawie raj! W wiecznej, jasnej młodości!
  Dziewczyna w biżuterii śpiewała:
  Jak cudownie jest być młodym,
  Wielka radość i energia...
  Niech myśliwy stanie się zwierzyną,
  A planeta stanie się wiecznym rajem!
  Potem dziewczyna zdjęła z pięknych, choć dziecinnych stóp, wysadzane klejnotami sandały. Zsiadła z jednorożca i szła boso obok chłopca Guliwera.
  Na jej twarzy pojawił się uśmiech, a dziewczyna zauważyła:
  - A nawet przyjemnie jest chodzić po kamieniach bosymi obcasami!
  Chłopiec Guliwer zgodził się:
  - Tak! Może i jest to dla ciebie przyjemne! Ale to naprawdę boli!
  Dziewczyna zadała pytanie:
  - W co wierzysz? Ksiądz powiedział: sprawiedliwi pójdą prosto do nieba, wielcy grzesznicy do piekła, a mali grzesznicy do czyśćca. A ty?
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział z westchnieniem:
  - Nie wierzymy w czyściec! Jesteśmy albo w niebie, albo w piekle!
  Dziewczyna roześmiała się i, uderzając bosymi, bardzo pięknymi, rzeźbionymi stopami o kamyki, rzekła:
  "Ale w takim razie będziemy musieli wszystkich wysłać do piekła! Bo nikt nie jest bez grzechu. Każdy grzeszy, jeśli nie uczynkami, to myślami. A dlaczego wasz Bóg wrzuca ich w ogień?"
  Chłopiec Guliwer wzruszył ramionami, które stały się dziecinne, i odpowiedział z uśmiechem:
  Wierzymy w Bożą łaskę, która ratuje ludzi przed piekłem. A w szczególności w Boga Wszechmogącego, Jezusa Chrystusa, który poszedł na krzyż, aby odkupić wszystkie ludzkie grzechy! A Jego odkupieńcza ofiara daje nam szansę na zbawienie!
  Dziewczyna uśmiechnęła się i zauważyła, nadal ciesząc się ciepłem ostrych kamieni, które łaskotały i masowały jej bosą stopę:
  "Właśnie tego nie rozumiem! Zabijając Boga Syna, ludzie nie tylko nie stali się lepsi, ale wręcz pogłębili swoje grzechy i zbrodnie. I Bóg Ojciec przebaczył im tylko z tego powodu? Chociaż teoretycznie za taki czyn powinien był ich całkowicie potępić?"
  Chłopiec Guliwer westchnął i odpowiedział:
  "To również wielka tajemnica. Tajemnica, jak dokonało się odkupienie! W każdym razie, Wszechmogący Bóg, Jezus, wziął na siebie winę i grzechy całego świata. A bez przelania krwi nie ma przebaczenia!"
  Dziewczyna, klaszcząc w bose stopy, logicznie zauważyła:
  "Ale to nieprawda! To sprzeczne z zasadami prawa. Ktoś może zapłacić grzywnę za kogoś innego, ale nie ma prawa do odbywania kary więzienia. A już na pewno nie ma prawa do wykonania kary śmierci za kogoś innego. To również sprzeczne z waszym brytyjskim prawem!"
  Chłopiec Guliwer skinął głową na znak zgody:
  - Tak, to przeczy prawom ludzkim! Ale Wszechmogący Pan Bóg sam ustanawia prawa zarówno na Ziemi, jak i w Niebie! I nie ma co z tym dyskutować!
  Dziewczyna zadała pytanie:
  - A że prawa Boże skazują niewinnego człowieka na śmierć? I Wszechmogącego Stwórcę, nie mniej?
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział:
  - Wszechmogący Bóg, Jezus, wziął na siebie winę! Wziął na siebie gniew Boży. I postąpił szlachetnie. A co do reszty... Cóż, ktoś musiał odpowiedzieć za grzechy, i uczynił to sam Bóg, w osobie swojego Syna!
  Dziewczyna logicznie zauważyła:
  "Ale śmierć Syna Bożego na krzyżu nie uczyniła ludzkości lepszą. Tylko pogłębiła jej zbrodnie. Więc, aby dostąpić przebaczenia, ludzkość musiała stać się jeszcze bardziej przestępcza? To kompletny absurd!"
  Chłopiec Guliwer odpowiedział z uśmiechem:
  "Plany Boga są niepojęte. Zgodzisz się, że nawet mrówki niewiele rozumieją z tego, co my, ludzie!"
  Dziewczyna roześmiała się i odpowiedziała:
  Uniwersalna odpowiedź jest niezrozumiała! W ten sposób można wyjaśnić wszystko, nie wyjaśniając niczego. Zaiste, Bóg jest niezrozumiały i nie ma potrzeby się nad nim zastanawiać!
  Chłopiec Guliwer westchnął i zauważył:
  "W naszym świecie jest tyle rzeczy nie do pojęcia! Na przykład, dlaczego Ziemia przyciąga obiekty? Czy możesz to wyjaśnić?"
  Dziewczyna uśmiechnęła się i odpowiedziała:
  "No cóż, tak, nie na wszystko da się odpowiedzieć logicznie i racjonalnie! Ale oto pytanie: dlaczego mielibyśmy wierzyć w Boga? Przecież nikt Go nigdy nie widział. A jednak, czy w niego wierzysz?"
  Chłopiec-niewolnik znów wzruszył ramionami i odpowiedział:
  "W przeciwnym razie trudno wyjaśnić istnienie naszego świata i różnych gwiazd. Jak możemy to pojąć? Ktoś je stworzył!"
  Piękność boso zauważyła:
  - Jak wytłumaczyć istnienie Stwórcy? Ktoś Go przecież stworzył, prawda?
  Chłopiec Guliwer stanął bosą stopą na ostrym kamieniu, westchnął i powiedział:
  - Wierzymy, że Bóg istniał zawsze!
  Dziewczyna roześmiała się i zauważyła:
  - Jak Bóg mógł się pojawić bez przyczyny? Musi być jakaś pierwsza przyczyna wszystkiego!
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział:
  - Musisz przyjąć za aksjomat, że Bóg istnieje. I wierzyć w to. Inaczej, jeśli będziesz za długo myśleć i liczyć, na pewno oszalejesz!
  Piękność roześmiała się i zaśpiewała:
  - To są bajki dla dzieci,
  Oczywiście, że wierzysz w Boga...
  Daj pieniądze księżom,
  A potem znajdziesz się w niebie!
  Chłopiec Guliwer skinął głową:
  - Niestety, nie da się wiedzieć wszystkiego!
  Dziewczyna zapytała:
  - Dlaczego ludzie starzeją się i umierają, skoro Bóg jest wszechmogący?
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział:
  - Kara za grzech!
  Piękność zauważyła:
  - Ale my także grzeszymy i się nie starzejemy!
  Chłopiec Guliwer wzruszył ramionami:
  - Czemu jesteście wiecznymi dziećmi, nie wiem! I wy też nie wiecie! Tak samo jak nie wiadomo, dlaczego krowa ma rogi, a świnia nie!
  Dziewczyna puściła oko do uwięzionego chłopca i zasugerowała:
  - Może chcesz bata? A może chcesz usmażyć gołe pięty?
  Chłopiec Guliwer zapytał:
  - I co to dowodzi?
  Piękność odpowiedziała głośno:
  - Cóż ja dla Ciebie znaczy, Panie Boże!
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział śmiało:
  - Cóż, i tak nie zabijesz mojej duszy!
  Dziewczyna zauważyła:
  "Mogą cię wysłać do kamieniołomów, co jest istnym piekłem. Albo mogą cię wysłać w lepsze miejsce. Na przykład, mógłbym cię uczynić moim giermkiem!"
  Chłopiec Guliwer skinął głową:
  - Dziękuję!
  Dziewczyna zapytała:
  - Powiedz mi lepiej, jakie przygody przeżyłeś z Liliputami?
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział z uśmiechem:
  Związali mnie, kiedy spałem. Potem, przyznaję, dali mi coś do jedzenia. A potem strzelali do mnie z łuków. Potem zrobiło się ciekawiej. Rozwiązali mnie, a nawet dali mi trochę wolności. W zamian wyświadczyłem im też kilka przysług.
  Bosonoga piękność, depcząc po ostrych, rozgrzanych kamieniach swoimi bosymi, dziecięcymi, ale bardzo wdzięcznymi stopami i uśmiechając się, zapytała:
  - A jakie usługi im pan świadczył? Przy pańskim wzroście panie pewnie nie czułyby się komfortowo w towarzystwie takiego olbrzyma!
  Chłopiec Guliwer uśmiechnął się i odpowiedział:
  "Oddałem bardzo znaczącą przysługę. Ukradłem pięćdziesiąt statków, które wrogowie Liliputów przygotowali do lądowania. I w ten sposób uratowałem ich państwo przed lądowaniem potężnej armii!"
  Dziewczyna poklepała chłopca po nagich, czerwonych od świeżej opalenizny plecach i zagruchała:
  "To naprawdę wspaniale! Okazuje się, że ten ogromny wzrost można dobrze wykorzystać!"
  Chłopiec Guliwer zaśpiewał w odpowiedzi:
  Nie tylko palić, ale i palić,
  Może wulkan, może wulkan...
  Może w duszy jestem krasnoludem,
  I olbrzym, i olbrzym!
  A chłopiec nadal deptał po ostrych, gorących kamieniach swoimi poobijanymi, podrapanymi stópkami. Było to bolesne i nieprzyjemne. Ale dzielne dziecko wytrzymało.
  A żeby się rozproszyć, zapytał:
  - A jaka jest właściwie twoja wiara?
  Dziewczyna zapytała z uśmiechem:
  - Czy Twoim zdaniem trzeba mieć wiarę?
  Chłopiec Guliwer skinął głową:
  - Wszystkie narody mają przynajmniej trochę wiary. Nawet dzicy!
  Dziewczynka pisnęła:
  - Nie jesteśmy dzikusami! I nie wierzymy w bajki!
  Chłopiec-niewolnik zauważył:
  - Ale ryzykujesz utratą duszy!
  W odpowiedzi dziewczyna zaśpiewała z ironią;
  A co Pan miał na myśli?
  On, mieszkający w strasznej odległości...
  Kiedy wydano rozkaz pracy,
  Abyśmy nie pozostali we śnie.
    
  Choć królewskie szaty są wspaniałe,
  Ale nie ma bardziej skąpego człowieka...
  Bieda uderza z bliska -
  Nasz świat cierpienia jest epicki!
    
  A Adam nie jest temu winien -
  Prosty sowiecki, rosyjski facet...
  Chodził nago, nie kryjąc swego wstydu,
  Jak proletariusz za caratu!
    
  Bóg dał mu ograniczoną ilość pożywienia,
  Zbieranie pożywienia bez znajomości wideł...
  Jeśli chcesz więcej, zostaniesz pobity!
  I pij z dłoni, bez użycia butelek.
    
  Adam tak bardzo cierpiał,
  W jakimś przerażającym, nudnym raju!
  Ale wąż poleciał na skrzydłach,
  Zrozumiał: ten człowiek cierpi...
    
  Jest wyjście z gąszczu,
  Zbuduj miasto, wydaj na świat potomstwo!
  Aby przez jakiś czas nie błąkać się po gaju,
  Czasami zdrada jest konieczna!
    
  Ukradłem magiczny klucz z nieba,
  Opuścić Eden rutyny...
  Tam znajdziesz dziewczynę swoich marzeń,
  Możesz nawet zginąć w piekle!
    
  Oczywiście, że tak, chłopcze.
  Ta planeta nie jest darem...
  Ale poznasz sumienie, honor,
  I znajdziesz swoją drugą połówkę!
    
  Adam otrzymał ten klucz -
  Otworzył bramy raju i opuścił raj.
  Grzesznik poświęcił dużo energii,
  Stąpając po kamieniach wielkich gór...
    
  Tu znów widzi bramę -
  I znów pojawił się uskrzydlony wąż...
  Powiedział: Jestem dobrym szatanem -
  Tutaj zasuwa otworzyła się sama...
    
  Adam wszedł i zobaczył -
  Cóż za namalowany cud...
  Naga dziewica za wzgórzem,
  Trzecia złota misa porcelanowa.
    
  Ale jak dobra ona jest,
  Chłopiec Adam nie mógł się powstrzymać!
  I pocałuj jej usta,
  Okazało się, że jest słodszy niż miód!
  
  Odpowiedziała mu:
  Ciała połączyły się w burzliwej ekstazie...
  Nie, nie przeklinaj Szatana -
  Faceci pojawili się w grzechu!
    
  Bóg wygnał ich z raju, ale...
  Planeta stała się ich domem.
  Choć ludzie mają tylko jedno słońce,
  Ale potomstwo rozrosło się do tysięcy!
    
  Tak, to było bardzo trudne -
  Powodzie, susze i zimy.
  Ale umysł jest potężnym wiosłem,
  Człowiek stał się potężnym stworzeniem!
    
  Jak anioł może latać?
  Jak demon gór niszczy relief!
  Stwórz drogę tam, gdzie jest grobla -
  Dotrzyj w dowolne miejsce na lądzie.
    
  Ale potrzebujemy przestrzeni przestrzeni -
  My również będziemy w stanie go pokonać.
  Więc nasz grzech nie jest wyrokiem,
  Nie, nie bredź, księdzu!
    
  Bez grzechu nie ma postępu,
  Ruch myśli generuje!
  Odpowiedź na to kazanie jest jedna:
  Nie potrzebujemy cudzego raju!
  Dziewczyna tupnęła gniewnie bosą nogą, aż kamienie zadrżały i podskoczyły. I zrobiła to zdecydowanie.
  To naprawdę dziewczyna z kraju wiecznie młodego.
  Chłopiec Guliwer zauważył:
  - A nie boisz się wiecznych mąk piekielnych?
  Dziewczyna uśmiechnęła się i zapytała:
  - A widziałeś Piekło?
  Chłopiec Guliwer wzruszył swymi dziecięcymi ramionami i odpowiedział:
  - Szczerze mówiąc, nie!
  Dziewczyna uśmiechnęła się i dodała:
  - Czy ktoś w twoim kraju widział piekło?
  Chłopiec-niewolnik rozłożył ręce:
  - Nie wiem! Jeden, co prawda pijany, upił się do nieprzytomności i ujrzał piekło i diabły. Ale nikt nie wie tego na pewno, ani nie może wiedzieć!
  Piękno zauważone z ironią:
  - Więc tak wierzysz w bajki dla dzieci. A księża biorą za nie pieniądze!
  Chłopiec Guliwer wzruszył ramionami i odpowiedział:
  "To nie tylko strach przed piekłem. Posłuszeństwo Bogu pod przymusem nie jest tym, czego chce Wszechmogący. Gdyby chciał, z pewnością pokazałby nam zarówno Niebo, jak i Piekło w całej ich okazałości. I nikt nie ośmieliłby się nam sprzeciwić!"
  Dziewczyna skinęła głową i zapytała:
  - A jaka jest istota problemu?
  Chłopiec Guliwer odpowiedział:
  - Abyśmy nie tylko Boga się bali, ale Go także miłowali!
  Bosonoga piękność skinęła głową:
  - Dobrze, że Go kochasz! Ale dlaczego On ciebie nie kocha?
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział pewnie:
  - A Pan Bóg nas kocha!
  Dziewczyna zachichotała:
  - I dlatego zamienia młode, piękne kobiety w staruszki. I zsyła też wszelkiego rodzaju klęski żywiołowe?
  Chłopiec Guliwer zauważył:
  - Kto kocha, ten strzyże swoje włosy!
  Bosonoga piękność zachichotała i uderzyła batem chłopca-niewolnika Guliwera, ćwierkając:
  - Kocham cię! I dlatego cię uderzyłem!
  Potem podniosła bosymi palcami kamyk. Rzuciła go daleko. Przebił liść palmy rosnącej przy drodze. I szeroko się uśmiechając, zapytała:
  - Może zaśpiewaj! Na przykład o tym, jak kochasz Boga Wszechmogącego?!
  Niewolnik Guliwer skinął głową:
  - Z przyjemnością!
  Dziewczyna ostrzegła surowo:
  - A jeśli mi się nie spodoba, to twoje gołe, dziecinne pięty zostaną usmażone, chłopcze!
  Chłopiec-niewolnik zaśpiewał w odpowiedzi swoim czystym i bardzo przyjemnym głosem;
  Promień słońca przebija się przez złotą ciemność,
  Cherubin przesłał mi pozdrowienia od Boga!
  Atak złych duchów to przebudzony rój,
  Podziemie przynosi wiele kłopotów!
    
  Robimy wiele brudnych sztuczek - podłych uczynków,
  Życzysz dobrze - pozostajesz sam!
  Chciałem rozbić te kajdany na kawałki,
  Ale obroża, którą dał pan, jest mocna!
    
  Przypomniałem sobie kobiecą twarz mojej ukochanej,
  Przez płomienie bitew i burz przyjdę!
  A do serca mego wniknął duch święty,
  Czuję się ciężko, jęczę, duszę się w majaczeniu!
    
  Pod nami rozciąga się równina, dywan drzew,
  Niezliczona ciemność wrogów wzniosła się niczym mur!
  Lecz Anioł Pański wyciągnął prawą rękę,
  Czas wygrać i pożegnać się z melancholią!
    
  Wychwalam Chrystusa - On jest boski,
  W mojej grzesznej duszy: Wszechmogący śpiewa!
  Motyw ten jest znany każdemu i powtarza się w psalmach:
  Naostrz włócznię i wyrusz na kampanię!
    
  Bóg pokoju spotyka się z najciemniejszym czołem,
  Święta Ojczyzna została przez was zdradzona!
  Straciłeś odwagę w walce i rozstałeś się ze swoim mieczem,
  Zostałeś pokonany przez wroga - Szatana!
    
  Odpowiedziałem Bogu, kłaniając się do ziemi,
  Tak, człowiek jest słaby, jego ciało jest jak woda!
  Kiedy było ciężko, zwracałem się do Ciebie,
  Odpowiedź nie nadeszła, ledwo przeżyłem walkę!
    
  Proszę Cię, Wszechmogący, daj mi jedną szansę,
  Wytężyć wolę, by pokonać zastępy piekielne!
  Chrystus odpowiedział, że widzi godzinę zagłady,
  Ale chciałem wystawić twoją wiarę na próbę!
    
  No to idź i módl się - ja ci wybaczę,
  Cierpienie ludzi, niestety, rozumiem!
  Pamiętaj, Dawidzie, włóż kamień do procy,
  Wszyscy grzesznicy świata są synami Chrystusa!
    
  I tak walczę dla chwały Chrystusa,
  A strumień płynie, krew wrze!
  A góry poległych, liczba ofiar jest niezliczona,
  Ale wierzę w miłość Boga Wszechmogącego!
  Dziewczyna najpierw uderzyła niewolnika Guliwera mocno batem. Nagi chłopiec krzyknął.
  Następnie z aprobatą poklepała go po ramieniu i powiedziała:
  - Świetnie śpiewałeś! Masz talent!
  Dziecko Gulliver skinęło głową i zauważyło:
  - A dlaczego z batem?
  Dziewczyna odpowiedziała pewnie:
  - Abyś znał swoje miejsce!
  Chłopiec-niewolnik skinął głową:
  - Tak, jestem gotowy! Ale wśród Liliputów miałem tytuł księcia. I to było całkiem fajne!
  Dziewczynka zachichotała i zauważyła:
  - Byłeś księciem? To bardzo ciekawe! A ja jestem wicehrabiną!
  Chłopiec-niewolnik skinął głową:
  - Jesteś wicehrabiną? To wspaniale!
  Dziewczyna zauważyła:
  "Mogę rozkazać, żeby żywcem obedrzeć cię ze skóry i obsypać solą! Wtedy zrozumiesz, co to znaczy ze mną konkurować!"
  Chłopiec Guliwer skłonił się i odpowiedział:
  - Jestem pełen pokory!
  Dziewczyna roześmiała się i zauważyła:
  "Twoje gołe pięty ewidentnie domagają się pałki. Albo jeszcze lepiej, przypal je gorącym łomem. Wtedy zrozumiesz swoją wartość!"
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział:
  - Przyjmę każdą karę od ciebie!
  Piękność uśmiechnęła się i odpowiedziała:
  - Ale dziś jestem miły i ci wybaczę. Pod warunkiem, że znowu mi zaśpiewasz!
  Niewolnik Guliwer skinął głową:
  - Jestem gotowy śpiewać dla Ciebie cały dzień!
  Dziewczyna znów uderzyła go batem i warknęła:
  - No dalej, śpiewaj!
  I nieszczęsne dziecko zaczęło śpiewać romans;
    Ten, kto tak mówi, jest podłym kłamcą,
  Jakby Ojczyzna była tylko pyłem!
  Najważniejsze we wszystkim jest polowanie na ruble,
  I trzeba poddać się nurtowi losu!
    
  Ale nie taki żołnierz, smutek Świętej Ojczyzny,
  W końcu dla niego wojna jest najważniejszym powołaniem!
  Rozkaz króla jest prosty: walcz i nie bój się,
  Lodowaty oddech śmierci cię nie przestraszy!
    
  A przestrzeń jest tym, co człowiek zna,
  Dano mu moc latania i podboju kosmosu!
  Najpierw nieśmiały start, potem stromy bieg,
  Będzie królestwo w milionach galaktyk!
    
  Nie można tego zatrzymać, chociaż krew płynie jak rzeka,
  Wojna między ludźmi, pełna złego szaleństwa!
  Chcę się zrelaksować i zjeść trochę ciasta z galaretką,
  I połóż się na trawie pod słodkim ulem!
    
  Ale szczęście znajdziesz gdziekolwiek pójdziesz, nie w niebie ani piekle,
  Zawsze jest z Tobą, a jednocześnie daleko!
  Szukasz na niebie wybranej przez siebie gwiazdy,
  Aby zachować serce w świętej walce!
    
  Ale Ojczyzna jest i słońcem i księżycem,
  Ona jest jak cudowne oko - twój obrońca!
  A jeśli trzeba, to rozerwij się aż do pępka,
  O, jak cienkie i postrzępione są nici życia!
    
  Ojczyzna na wieki, dla wszystkich narodów jesteś,
  Jak ocean, w którym szczęście się pluska!
  Wielkość piękna, śmiałość i marzenia,
  I ten ogień miłości, który nigdy nie zgaśnie!
  Niewolnik zaśpiewał i skłonił się. Dziewczyna skinęła głową i uderzyła go batem, tym razem lekko, gruchając:
  - Świetnie to napisałeś! Chyba zasłużyłeś na szubienicę!
  Niewolnik Guliwer jęknął:
  - Nie kładź mnie na łopatki!
  Dziewczyna zaprotestowała:
  - Nie trzeba! Przynajmniej dowiesz się, co czuje chłopiec, gdy rozpalone żelazo parzy gołą piętę. A przy okazji zwichną ci stawy. Do tego stopnia, że nawet ścięgna ci się skurczą i wywrócisz się na drugą stronę.
  Niewolnik Guliwer skinął głową:
  - Jak chcesz! Zgadzam się na wszystko!
  Dziewczynka zachichotała i zauważyła:
  "Jesteś taki posłuszny! Dobrze, będziemy cię torturować ostrożnie, żeby cię nie zranić. Powiedz mi, czy byłeś kiedyś bity, kiedy byłeś chłopcem?"
  Guliwer odpowiedział szczerze:
  - Tak po prostu, niedużo!
  Dziewczyna skinęła głową:
  - Chcesz dostać naprawdę mocnego klapsa?!
  Chłopiec-niewolnik odpowiedział szczerze:
  - Oczywiście, że nie! Jestem normalny psychicznie i oczywiście nie lubię, gdy ktoś mnie krzywdzi!
  Wicehrabina zaśpiewała z uśmiechem:
  Ziemia jest hojna dla was grzeszników,
  A niebo jest pełne niebezpieczeństw...
  Będziemy razem jako rodzina,
  Róże tak pięknie pachną przed burzą!
  Chłopiec Guliwer zawołał:
  Wszystko, co istnieje na świecie, od tego zależy,
  Z wysokości nieba...
  Ale nasz honor, ale nasz honor,
  To zależy tylko od nas!
  
  
  
  PRZYGODY UCIEKAJĄCEJ BOSONOGIEJ KSIĘŻNICZKI
  ADNOTACJA
  Piękna skandynawska księżniczka zostaje zmuszona do małżeństwa ze starym francuskim królem. Zrozpaczona ucieka w znoszonej sukni i rozpoczyna bosą podróż przez Francję, pełną niebezpieczeństw i przygód.
  ROZDZIAŁ 1
  W kwitnącym królestwie Skandynawii żyła księżniczka o bajecznej urodzie. Jej włosy miały kolor śniegu, lekko oprószone złotym pudrem i kręcone niczym wełna jagnięca. Król Francji pragnął jej ręki, wysyłając pięć statków załadowanych kosztownymi darami.
  Król Szwecji przyjął dary i ambasadorów z honorem i zgodził się oddać córkę. Ale ona nagle stała się uparta. Miała sekretnego kochanka, przystojnego blondyna. A król Francji nie był już młody i nie zachwycał urodą.
  A piękna Augustyna, jak miała na imię księżniczka, odmówiła wyjazdu. Ale król Szwecji marzył o sojuszu z potężną wówczas Francją, by przeciwstawić się carskiej Rosji.
  A potem uciekł się do podstępu. Zaprosił córkę na obiad. Starał się powitać ją jak najserdeczniej. A potem potajemnie podał jej silną tabletkę nasenną, która mogła usypiać na trzy dni i noce.
  Księżniczka nie podejrzewała ojca o zdradę i bez dalszych ceremonii wypiła czerwone, słodkie wino.
  I zasnęła głęboko. Została zaniesiona na złotych noszach, okrytych aksamitem i jedwabiem, na okręt flagowy królewskiej floty francuskiej.
  I umieścili go w kabinie pokrytej złotą folią i przydzielili mu służące oraz straż honorową.
  Następnie odpłynęło pięć dużych statków Wielkiej Francji uzbrojonych w armaty.
  Armaty królestwa Szwecji oddały im salut.
  Dziewczynka spała spokojnie. Jej sny były lekkie, zwiewne i przyjemne. Widziała anioły, promienne cherubiny, Matkę Boską piękną jak słońce i wiele więcej. Dziewczynka spała przez trzy dni bez przerwy i być może nigdy wcześniej nie miała tak żywych, pięknych i przyjemnych snów. Ale potem nastąpiło przebudzenie. I nie było ono tak radosne. Księżniczka jednak była bystra. Nie wpadła w histerię. A jednak była zdecydowana uciec, jeśli nadarzy się okazja.
  Ale to nie było łatwe. Była stale obserwowana. Poza tym statki były załadowane żywnością i wodą i nie zawijały do żadnych portów.
  W końcu dotarli do Port-de-Calais. Księżniczkę powitano z honorami. Była dosłownie obładowana klejnotami, niczym w sklepie jubilerskim.
  I w złotym powozie wysadzanym diamentami, z dużą strażą, zawieźli go do Paryża.
  Augustyna, oczywiście, nie przeczytała jeszcze historii Gerdy z Królowej Śniegu, ale nie czuła się najlepiej. Towarzyszył jej duży konwój i gwardia honorowa. Bandyci nie stanowili więc zagrożenia.
  Księżniczka zastanawiała się, jak uciec. Miała wiele pomysłów, ale żaden nie zadziałał.
  A gdy zbliżali się do Paryża, zobaczyli na drodze dziewczynę. Miała na sobie podartą sukienkę, była brudna i bosa. Ale była też piękna i blond. A gdyby była umyta i elegancko ubrana, wyglądałaby jak księżniczka.
  Augustyna zaprosiła ją do powozu i zapytała, czy mogłaby się trochę umyć po drodze. Było lato, było gorąco i oczywiście pociłabyś się w swoich luksusowych ubraniach, biżuterii i złotej karecie.
  Tam zapytała dziewczynę kim ona jest.
  Odpowiedziała:
  - Jestem Gertruda! Mój ojciec był księciem, a matka prostą wieśniaczką. Zmarła, a ja jestem tułaczką.
  Augustyn zasugerował jej:
  - Zamienimy się! Będziesz księżniczką, a ja będę nosić twoje łachmany. Potem mnie wyrzucisz i odejdę. A ty, Gertrudo, zostaniesz żoną króla Francji!
  Dziewczyna o wyglądzie księżniczki, przepiękna blondynka, czysta, tak piękna i urocza, skinęła głową:
  - Dobrze! Zgadzam się. Płynie we mnie krew samego de Guizzy. A łaciny uczyła mnie matka i znam się na dworskich manierach.
  Augustyn zauważył:
  "Jesteś obcokrajowcem. Powiedzmy, że to utrata pamięci spowodowana silnymi tabletkami nasennymi w winie!"
  Gertruda skinęła głową:
  - Postaram się! A ty?
  Księżniczka oświadczyła zdecydowanie:
  - A ja, jak święty, boso przez świat pójdę, aby szukać szczęścia!
  Dziewczyna zauważyła:
  - Latem chodzenie boso to przyjemność. Ale zimą moje bose stopy są tak okropnie zimne!
  Augustyn zauważył:
  Do zimy jeszcze daleko. A we Francji, jak mi powiedziano, lata są długie. Mam więc nadzieję, że jakoś uda mi się znaleźć miejsce, w którym się osiedlę. A może nawet wrócić do domu.
  Gertruda skinęła głową:
  - Szczęśliwej podróży!
  Księżniczka nie miała ochoty nosić łachmanów, które wciąż były wilgotne od prania. Ubrała prostą, ale czystą suknię pokojówki. I postanowiła chodzić boso, tak jak zawsze chciała. Ale po pierwsze, lata w Szwecji nie są tak ciepłe jak we Francji, a po drugie, kto pozwoliłby córce króla chodzić boso?
  I tak miło jest to robić na dywanie i gładkich kafelkach, czując to bosą podeszwą dziewczyny, prawie dziewczyny.
  Ale jakie to proste, kiedy zdejmiesz całą biżuterię i obszerną suknię. Masz na sobie tylko białą szatę, już wypraną i dość krótką, zostawiając bose stopy. Mogła wybrać bardziej luksusową suknię od pokojówek, ale Augustine postanowiła nie zwracać na siebie niepotrzebnej uwagi. Dlatego czuje się jeszcze bardziej komfortowo w szacie na gołej skórze.
  Przyjaciółki uścisnęły sobie dłonie na pożegnanie. Gertruda natomiast była bardzo zadowolona, choć ciążyła jej biżuteria, zwłaszcza diadem i koraliki, a kolczyki jakoś udało jej się założyć tak, żeby nie kłuły jej w płatki uszu.
  Jej stopy czuły się niekomfortowo w tych drogich butach na wysokich obcasach. Ale przynajmniej teraz była królewską kobietą.
  A król sam zostanie jej mężem.
  I Augustyna opuściła łaźnię. I tak szybko, jak to możliwe, zaczęła biegać na bosych, wyrzeźbionych stopach.
  Idąc po trawie, poczuła lekkie mrowienie. Ale potem weszła na żwir. Gorące kamienie boleśnie parzyły delikatne podeszwy jej stóp. Były jak u małego dziecka. Bolało, a Augustine sapnął.
  I szybko zeszła na trawę. Tam było łatwiej, ale i tak darń kłuła jej delikatne, prawdziwie dostojne stopy.
  Augustine miała ochotę zawrócić, ale zacisnęła zęby i poszła dalej.
  Próbowała sobie wyobrazić, że jest świętą. A święci rzeczywiście cierpieli.
  Gertruda stąpała boso po ciepłym żwirze z łatwością i uśmiechem. Skóra na podeszwach jej stóp wyraźnie przypominała kopyta wielbłąda.
  I przyzwyczai się do Augustyna.
  Ale przyzwyczajenie się do tego wymaga czasu... Im więcej księżniczka chodziła, tym bardziej bolały ją podziurawione, bose stopy. Dla wiejskiej dziewczyny to nic, ale dla księżniczki z północy?
  Mimo to Augustine uparcie szła naprzód. Paryż był niedaleko. I tam myślała, że coś znajdzie. Ale potem dotarła do obrzeży wioski pod Paryżem. Musiała iść po piasku. Co również było bardzo bolesne dla jej stóp, kłutych źdźbłami trawy. Dziewczyna utykała na obie nogi i jęczała. Chwiała się na nogach.
  Bolały ją także łydki - nie była przyzwyczajona do chodzenia boso na duże odległości.
  Poza tym czuła głód. Była pora lunchu, a spacer na świeżym powietrzu zaostrzył jej apetyt.
  Dziewczyna zapukała do drzwi najbliższego domu. Otworzyła jej właścicielka, kobieta około trzydziestki. Spojrzała na włóczęgę, ubranego niemal w łachmany, z poobijanymi, bosymi stopami i powiedziała:
  - Czego chcesz? Nie będę obsługiwał.
  Augustyn wykrzyknął:
  - Daj mi chociaż trochę pracy.
  Wieśniaczka przyjrzała się jej uważniej. Twarz Augustyna była blada, ale już zaczerwieniona od słońca, podobnie jak jej stopy. Podeszwy jej stóp były miękkie i wydeptane, a dłonie z długimi paznokciami przypominały dłonie arystokratki.
  Chłopka zapytała:
  - Czy byłeś sługą szlachetnej osoby?
  Księżniczka skinęła głową:
  -Tak, było!
  Kobieta skinęła głową:
  - Wygląda na to, że cię zwolnili. No cóż. Nie potrzebuję pracownika, mam dzieci. Ale i tak pozwolę ci pracować, żebyś mnie wyżywił. Umiesz wyplatać koszyki?
  Księżniczka westchnęła i odpowiedziała:
  - Nie próbowałem.
  Kobieta ze złością tupnęła bosą, opaloną stopą:
  - To proste, nauczysz się! Wypleć pięć koszyków i będziesz miał obiad.
  Augustyna skinęła głową. I weszła do domu. Był biedny. Dzieci również były chude, opalone i bose. Trzy dziewczynki i chłopiec wyplatali koszyki. Augustyna usiadła z nimi. Dziewczynka podała jej kawałek łyka i pokazała, jak to robić.
  Księżniczka zaczęła tkać. Jej palce były z natury zręczne i silne, więc szybko się uczyła.
  Nawet Augustyn zainteresował się i z entuzjazmem tkał. Wkrótce pojawił się brodaty mężczyzna, mąż kobiety, i zabrał koszyki. Zauważył jednak przybysza:
  - Jesteś taka piękna. Mogłabyś zarabiać na czymś bardziej dochodowym niż koszykarstwo!
  Chłopka machnęła ręką:
  - To porządna dziewczyna. Nie składaj jej żadnych nieprzyzwoitych propozycji.
  Chłop wyszedł z chaty; był jedynym w rodzinie, który nosił buty. Noszenie butów we Francji w czerwcu nie należy jednak do najprzyjemniejszych. Chodzenie boso uznawano za stosowne tylko dla dzieci, a może nawet dla kobiet, ale zdecydowanie nie dla dorosłego mężczyzny.
  Augustyna i dzieci utkały całe łyko. Potem w końcu dostali trochę owsianki i mleka. Księżniczka też jadła. Po całym wysiłku fizycznym i podróży, proste jedzenie wydało jej się pyszne.
  Chłopka zauważyła:
  - Możesz zostać z nami.
  Augustyn pokręciła głową:
  - Chcę wrócić do ojczyzny.
  Kobieta zapytała:
  - Gdzie jest twoja ojczyzna?
  Księżniczka odpowiedziała szczerze:
  - W Szwecji!
  Chłopka zauważyła:
  - To daleko. Musimy iść do portu. Ale masz obolałe stopy. Muszą się bardziej zmęczyć albo musisz założyć buty.
  Augustyn mruknął:
  - Mogę sobie z tym poradzić.
  Kobieta zapytała:
  - Umiesz szyć?
  Księżniczka skinęła głową:
  - Trochę zajmowałam się szyciem, dlaczego?
  Chłopka zauważyła:
  - Idź do Marca. Ma najbogatszy dom w wiosce. Sprzedaje dywany. Zarobisz u niego na buty i porządną sukienkę.
  Augustyn skinął głową:
  - Wezmę to pod uwagę.
  Królewska dziewczyna czuła się zmęczona i było już późno. I powiedziała:
  - Może pozwolisz mi spać?
  Chłopka skinęła głową:
  - Możesz spać z dziećmi na sianie. One też są zmęczone po całym dniu i posłuszne.
  Było ośmioro dzieci w wieku od pięciu do trzynastu lat. Rzeczywiście były ciche. Księżniczka po raz pierwszy spała w sianie. Ale to normalne dla silnego i zdrowego ciała. I po prostu zasnęła. A dzieci pociągały nosem.
  Tymczasem Gertruda właśnie przybyła do Paryża. Pomimo późnej pory, król wyszedł, aby osobiście ją powitać.
  Dawna wieśniaczka i nieślubna córka księcia, była rzeczywiście bardzo piękna i przypominała księżniczkę. Oczywiście, jej twarz, nogi i większość ciała były opalone. Ale Gertruda przypudrowała twarz, ukrywając opaleniznę.
  Ale nadal czuła się niekomfortowo. Siedzenie w powozie było w porządku. Ale kiedy siadasz i idziesz, buty, do których nie jesteś przyzwyczajona, ocierają ci stopy, a obcasy są tak wysokie, że łatwo się przewrócić.
  Ale król sam ją spotkał. Wyglądał na ponad pięćdziesiąt lat. Niezbyt przystojny i pomarszczony. Ale był luksusowo ubrany. I wziął Gertrudę pod ramię.
  I zaczął ją grzecznie wypytywać o zdrowie.
  Wieśniaczka otrzymała od matki informacje o podwórku i zareagowała dość rozsądnie. I generalnie nie narzekała.
  Król dał jej pić i zaproponował coś do jedzenia. Nie zaciągnął jej do łóżka - to było niedozwolone przed ślubem. Gertruda z apetytem pochłaniała jedzenie, ledwo powstrzymując się od popadania w niegrzeczność.
  Po jedzeniu, zazwyczaj na wpół zagłodzona wieśniaczka poczuła się ciężko. Król nakazał jej się umyć i położyć do łóżka.
  Gertruda położyła się w wannie. Dziewczynki zaczęły ją szorować i myć. Jedna z nich zauważyła:
  - Masz takie zrogowaciałe stopy.
  Gertruda odpowiedziała:
  - Dużo biegałem boso, żeby być silnym i zwinnym.
  Służąca zapytała:
  - Czy jest to zwyczaj przyjęty wśród twoich księżniczek?
  Gertruda warknęła:
  - To nie twoja sprawa!
  Dziewczynka rzeczywiście przyzwyczaiła się do chodzenia boso. Osierocona, znosiła zimno nawet zimą. Jak nigdy nie chorowała, brnąc przez śnieg. Chociaż zazwyczaj z trudem przedzierała się na południe Francji na zimę.
  Dobrze, że nie została napiętnowana za kradzież. Zamiast tego sędzia z litości skazał ją na bicie trzciną po bosych stopach. To bolesne i okrutne, ale przynajmniej nie zostawia śladów na skórze. Po tym Gertruda przestała kraść i zaczęła dorabiać na wsiach.
  Gdyby dostała porządne lanie, w łazience byłoby to widoczne. Ale nadal jest zbyt opalona. I mogłoby to wzbudzić podejrzenia.
  Nogi dziewczyny mają bardzo zgrabny kształt. Ale jej stopy są naprawdę twarde, mocniejsze niż skóra butów.
  Ale służąca milczała i nie zadawała dalszych pytań.
  Po umyciu samozwańczej księżniczki położyli ją do łóżka. To niezwykłe, żeby pochować ją w pierzynach. Ale Gertruda po prostu zasnęła i odpłynęła w marzenia.
  Następnego dnia Augustyna obudziła się. Na śniadanie dostała chleb i kwaśne mleko. Wieśniaczka zaproponowała, że uplecze jeszcze dwa koszyki.
  A potem księżniczka wyruszyła w podróż.
  Jej poraniona stopa zagoiła się w ciągu nocy, a chodzenie stało się nieco łatwiejsze. Ale nadal bolało. Zwłaszcza gdy weszła na żwirową drogę. Musiała wrócić na trawę. Dziewczynka szła dalej. Zacisnęła zęby i napięła mięśnie. Nogi trochę się rozgrzały, a ból ustąpił.
  W końcu przed nami pojawiły się mury Paryża. Miasto jest ogromne, w czasach, gdy średniowiecze dobiegało już końca, a zaczynała się era nowożytna. Industrializacja już trwała.
  Ale broń biała jeszcze nie zniknęła. XVII wiek był okresem szczególnym.
  Augustyn idzie przez trawę, która jest kłująca, czasami trzeba wyciągać ciernie z pięt.
  W końcu księżniczka jest zmuszona ponownie wyruszyć w drogę. Jest boleśnie i gorąco. Na szczęście słońce schowało się za chmurami i upał nie jest już tak dokuczliwy. Ale piecze.
  Augustyna chodzi z wielkim trudem. Znów utyka na obie nogi i odczuwa silny ból. Ale okazuje hart ducha i idzie dalej.
  Bramy są coraz bliżej. Są tam strażnicy... Nie zwracają uwagi na kolejnego bosonogiego żebraka. Ludzie przychodzą i odchodzą. Wiele kobiet i większość dzieci też jest bosa. Ale nie boją się kamieni na drodze. A Augustyn cierpi.
  Ale oto jest w Paryżu. Chodniki są kamienne i trochę gładsze. Nie boli tak bardzo. Mimo to posiniaczone nogi dziewczyny bardzo bolą. Widoczne są nawet ślady krwi.
  Augustyna idzie i znosi. Miasto jest duże i dość brudne. Żebracze dzieci kręcą się wszędzie.
  Augustyna idzie. I zastanawia się, co zrobić? Oczywiście, pod żadnym pozorem nie może odwołać się do króla. A co, jeśli odwoła się do któregoś z książąt i hrabiów? Ale czy uwierzą, że bosonoga dziewczyna w szacie jest córką króla Szwecji?
  W ten sposób możesz skończyć z katem.
  Ale co robić? Augustyna nie wiedziała. Łydki znów ją bolały i czuła się zmęczona.
  Dziewczyna usiadła na schodach i zaczęła odpoczywać. Złapała oddech i potarła obolałe podeszwy butów, które strasznie swędziały.
  Podszedł do niej chłopak. Wyglądał na całkiem przyzwoicie ubranego i miał na sobie buty.
  A także nowe i lakierowane.
  Patrząc na Augustyna, zauważył:
  - Taka piękna, a taka biedna?
  Księżniczka podniosła głowę i odpowiedziała:
  - Szukajcie skarbów w niebie!
  Chłopiec skinął głową:
  - Jesteś mądry! Wiesz, ktoś taki jak ty mógłby wieść o wiele lepsze życie.
  Mądry Augustyn powiedział:
  - Nie sprzedam siebie.
  Chłopiec skinął głową:
  - Ty też możesz na tym zarobić. Ale jest inny sposób!
  Księżniczka zapytała ze zdziwieniem:
  - A który?
  Młody łobuz zauważył:
  - Możemy cię ubrać, dać ci buty i załatwić ci pracę pokojówki w bogatym domu.
  Augustyn zapytał:
  - Co w zamian?
  Chłopiec we fraku odpowiedział:
  - Będziesz otwierać drzwi właściwym ludziom, gdy właścicieli nie będzie w domu.
  Księżniczka prychnęła pogardliwie:
  - Myślisz, że się na to zdecyduję?
  Młody łobuz zauważył:
  - Czego chcesz?
  Augustyn odpowiedział z westchnieniem:
  - Pracuj uczciwie!
  Chłopiec wzruszył ramionami:
  - To możliwe. Ale harowanie za grosze to głupota, skoro można na tym zarobić fortunę.
  Dziewczyna wzruszyła ramionami i odpowiedziała:
  - Nie zostanę długo w Paryżu.
  Młody łobuz zauważył z uśmiechem:
  - Widzę!
  I odszedł od dziewczyny. Wypoczęta i głodna, Augustina ruszyła dalej. Przez pierwsze kilka minut nogi strasznie ją bolały, ale gdy się rozgrzały, ból ustąpił.
  Augustyna poruszała się teraz energiczniej. I robiła się coraz bardziej głodna. Ale kradzież była niebezpieczna - karano. To nie były czasy liberalne. Mogli napiętnować, wychłostać, zesłać na ciężkie roboty. A czasem nawet wieszali złodziei. Choć nie zawsze.
  Augustina poruszała się z coraz większą energią, a jej zniszczone, porysowane pięty zaczęły migać.
  Wtedy pewien dżentelmen zauważył ją z powozu i krzyknął:
  - Chodź tutaj!
  Augustyn podskoczył do niego:
  - Jestem gotowy!
  Mężczyzna w cylindrze powiedział:
  - Chcesz zarobić trochę chleba, żebraku?
  Księżniczka, którą coraz bardziej dręczył głód, skinęła głową:
  - Z pewnością!
  Dżentelmen skinął głową:
  - Zanieś ten list do Luwru!
  Augustyn skinął głową:
  - Jestem gotowy! Gdzie jest Luwr?
  Pan odpowiedział:
  - Wszyscy to wiedzą, pytaj! I powiedz pani Dogville.
  Księżniczka chwyciła list i pobiegła z nim. Poczuła natchnienie. I ciągle pytała, gdzie jest Luwr. Pokazali jej.
  Augustyna pobiegła do pałacu. Tam, przy wejściu, zatrzymał ją strach. Księżniczka oznajmiła:
  - Mam list dla pani Dogville!
  Strażnicy wezwali porucznika. Wziął list, spojrzał na herb i odpowiedział:
  - Sam go wydam! I tego żebraka w Chatelet!
  Strażnicy rzucili się na Augustine i wykręcili jej ręce. Dziewczyna jęknęła.
  Porucznik przyjrzał się jej uważniej i zauważył:
  - Jakie masz cudowne loki! Można by je sprzedać za duże pieniądze!
  Strażnik zauważył:
  - Ona sama jest cudowna!
  Porucznik skinął głową:
  - Chodź, chodź za mną, ślicznotko. Może unikniesz więzienia.
  Strażnicy puścili Augustynę. Poszła za porucznikiem. On poszedł przodem.
  A potem Augustyna ruszyła. Bose stopy księżniczki były lekkie i ona też się bała. I pobiegła jak łania.
  Pancerni strażnicy próbowali ją dogonić, ale zostali w tyle. Augustina biegła z pełną prędkością. Biegła dość długo, ale potem poczuła zmęczenie i wyczerpanie.
  Usiadła, żeby odpocząć... Podbiegł do niej chłopiec w wieku około dwunastu lat. Był bosy i w łachmanach. Podał Augustynowi jabłko, mówiąc:
  -Jedz kochanie!
  Księżniczka wzięła go i zjadła. Skubała z wielką przyjemnością i uśmiechała się.
  Chłopiec skinął jej głową:
  - Możesz znaleźć pracę. To trudne, ale z głodu nie umrzesz.
  Augustyn zapytał:
  - Co mam zrobić?
  Chłopiec odpowiedział:
  - Odkręć pompę. Zwykle robią to chłopcy. Ale właściciel dostał od policji rozkaz zatrudnienia dziewczyny. Zanim przyjadą, możesz wstać.
  Augusta westchnęła i odpowiedziała:
  - Jestem gotowy.
  Dziewczyna poszła z chłopcem do właściciela.
  I od razu poczuła rozczarowanie. Tuzin dziewczyn już stało przy wejściu, gotowych do pracy.
  Księżniczka zadrżała... Ale jej kłopoty na tym się nie skończyły. Nagle usłyszała za sobą odgłosy szarpaniny i pojawił się ogromny pies. Rzucił się na dziewczynkę. Próbowała uciec, ale natychmiast została dogoniona.
  Za psem pojawił się szlachcic w garniturze, strażnicy i już znany mu porucznik.
  Zachichotał i zauważył:
  - Do Chatelet, tej piękności!
  Augustynę związano za plecami i zaprowadzono do więzienia. Strażnicy związali jej łokcie i wykręcili ramiona, sprawiając jej ogromny ból. Następnie wyprowadzili ją pod eskortą.
  Jeszcze bardzo młoda dziewczyna szła z opuszczoną głową. Jej piękne loki opadały za ramiona. Jej bose, zakrwawione stopy tupały po brukowanych ulicach Paryża.
  Wyglądała niewinnie i wzruszająco, gdyby nie fakt, że jej szaty były za krótkie.
  I tak księżniczka, córka i dziedziczka znacznego królestwa, teraz bosa i w sfatygowanej sukni, zostaje zaprowadzona do więzienia. A Châtelet to więzienie dla zwykłych ludzi, w przeciwieństwie na przykład do Bastylii, gdzie więzieni są bogacze.
  Augustyna wzięła ją i zaśpiewała:
  Czas ofensywy już prawie nadszedł,
  Bosonoga królowa prowadzona na szafot!
  Porucznik zaśmiał się:
  - No i to tyle! I to obraza dla Jej Królewskiej Mości Królowej! W Chatelet czeka na was cała masa wędek i kociołek do pieczenia pięt.
  Augustyn powiedział nieśmiało:
  - Czy mnie też będą torturować?
  Porucznik straży królewskiej skinął głową:
  - Tak! Włóczęgostwo, ucieczka z aresztu, obraza króla, dostarczanie listów miłosnych, z możliwością spisku. Och, mój drogi, czeka cię kat i łamanie kołem.
  Księżniczka zbladła i zawahała się. Zaprowadzono ją do ponurego Châtelet.
  To było cuchnące więzienie, z celami przepełnionymi pospólstwem. Nie tak jak w Bastylii, gdzie każdy więzień miał osobną, ładną celę.
  Augustynę zaprowadzono do części kobiecej. Otaczały ją mury i kraty. Po przybyciu najpierw ją przeszukano. Poza łachmanami, Augustyna była naga. Dwóch silnych, silnych, męskich strażników zdarło je. Przed rewizją założyli rękawiczki. Następnie zaczęli brutalnie obmacywać nagie ciało księżniczki. Dziewczyna omal nie zemdlała ze wstydu i strachu.
  Zajrzeli jej do ust, dokładnie zbadali nozdrza i uszy. Zapalili nawet gaz, żeby lepiej widziała. Potem nastąpiła najbardziej upokarzająca część, kiedy zmusili ją do rozłożenia nóg.
  Augustyn pisnął:
  - Jestem dziewicą, uważaj!
  Doświadczone kobiety dotykały jej teraz delikatnie i ostrożnie. Jedna z nich zauważyła:
  - Tak piękne i całe!
  Starsza matka zauważyła:
  - Tak, ten ptak może przynieść niezły zysk!
  Wtedy Augustine znów krzyknęła z bólu, gdy palce w rękawiczkach wbiły się głęboko i brutalnie w jej pośladek.
  Naczelnik zaśmiał się:
  - Cierpliwości, moja droga! Często chowasz tam drogocenne kamienie i pierścionki.
  Augustyna dosłownie płonęła ze wstydu i bólu. To było jak nadzianie na pal.
  Potem dotknęli jej nóg.
  Naczelnik zauważył:
  - Jej podeszwy są miękkie i zużyte. Najwyraźniej nie jest zwykłą osobą.
  Augustyn wykrzyknął:
  - Jestem księżniczką!
  Starsza przełożona krzyknęła:
  - Zamknij się, bo cię wsadzę do celi ze wariatami.
  Poszukiwania dobiegły końca. Potem Augustynę oblano wiadrem ciepłej wody, nagrzanej słońcem. Na rozkaz starszego oficera dano jej pasiastą szatę.
  Zauważyła:
  "Zgodnie z zasadami powinnaś ściąć włosy i trafić do zwykłej celi. Ale jesteś tak piękna i dziewicza, że z tymi pięknymi włosami będziesz jeszcze cenniejsza! Dostaniesz osobny pokój z kratami, jak księżniczka, a potem komendant Chatelet zadecyduje o twoim losie".
  Naczelnik zauważył:
  - Jej dziewictwo może zostać sprzedane na aukcji.
  Najstarszy zgodził się:
  "Komendant o tym zdecyduje. Nie mamy prawa tego robić bez niego. A teraz zabierzemy ją do sektora uprzywilejowanego".
  W szeregu, w pasiastej sukience, ale wciąż boso, księżniczkę prowadzono przez zakurzone korytarze, niesione przez liczne stopy.
  W Chatelet zazwyczaj mieści się kilku więźniów w jednej celi. Zdarzają się jednak również szczególnie niebezpieczni bandyci, których trzyma się oddzielnie od wspólników. Są też młode kobiety, których wyjątkowa uroda jest wykorzystywana do uwodzenia bogatych klientów.
  Augustyna również została przydzielona do osobnej celi. Miała pryczę ze słomianym materacem, a nawet lustro i toaletę ze spłuczką. W porównaniu z celami ogólnymi, gdzie panował okropny smród, a dziewczyny dosłownie siedziały jedna na drugiej, to był praktycznie kurort. A zimą za ścianą znajdował się nawet kominek.
  Augustynie przyniesiono chleb i dzbanek wody. Nie przeszła jeszcze na dietę wzbogaconą, więc dziewczyny obsługujące klientów nie będą chude.
  Księżniczka, będąc głodna i zmęczona, chętnie zjadła trochę czarnego chleba i napiła się wody.
  Po czym, gdy żołądek jej się wypełnił, poczuła się ciężko i zasnęła. Tak rozpoczęła się jej pierwsza noc we francuskim więzieniu.
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Uwięziona księżniczka, leżąca na słomianym materacu w celi więziennej, śniła, że dowodzi pułkiem aniołów. Walczyli oni z armią Lucyfera.
  Skrzydlaci aniołowie i skrzydlaci demony starli się. I zaczęli walczyć mieczami. Miecze aniołów były niebieskie, demonów czerwone. Wspaniała księżniczka, która we śnie stała się wojowniczką, walczyła z Lucyferem. A walka była niezwykle zacięta.
  Lucyfer to bardzo przystojny, jasnowłosy młody mężczyzna o atletycznej budowie i dobrze umięśnionej sylwetce. Nie zgadlibyście, że to Szatan, którego imię jest używane do straszenia dzieci.
  Wręcz przeciwnie, jest najpiękniejszym i najdoskonalszym aniołem. Augustyn nigdy nie widział tak przystojnego młodzieńca.
  Jednakże siekają mieczami, a z ostrzy sypią się iskry.
  Lucyfer zapytał ją:
  - Kim jesteś?
  Augustyn odpowiedział pewnie:
  - Księżniczko Angel!
  Przynosiciel Światła odpowiedział:
  - O co powinniśmy walczyć?
  Księżniczka westchnęła i odpowiedziała:
  - Nie wiem. Ale muszę!
  Lucyfer wziął i zaczął śpiewać:
  Przelać krew na polu bitwy,
  Dziewczyny, to nie pierwszy raz...
  Ale ona jest warta tyle, co ziemia,
  Na paryskim chodniku!
  Augustyn z entuzjazmem podjął:
  Bóg dał nam szable,
  Nie mogę przestać...
  Metal wlatuje w klatkę piersiową,
  Rozlew krwi, rozlew krwi!
  I miecze znów się zderzyły, rozsiewając deszcz iskier.
  Lucyfer zadał dziewczynie pytanie:
  - Czym różni się dobro od zła?
  Augustyn poczuł się zawstydzony i zaczął gruchać:
  - No cóż... jaka jest różnica między dniem a nocą...
  Anioł niosący światło odpowiedział:
  - Dzień jest oczywiście dobry! Ale noc też nie jest zła. Na ciemnym niebie są takie piękne gwiazdy.
  Księżniczka anioł zgodziła się:
  - Tak, to prawda. Uwielbiam patrzeć w gwiazdy, zwłaszcza przez teleskop.
  Lucyfer skinął głową z uśmiechem:
  - Tak, gwiazdy są piękne, podobnie jak księżyc.
  Augustyn śpiewał z zapałem:
  Księżyc, księżyc, kwiaty, kwiaty,
  Jak często w życiu brakuje czegoś,
  Ludzie i życzliwość, i życzliwość!
  Anioł niosący światło dodał:
  - Ufamy wszystkim kochankom,
  Nadzieje i marzenia, i marzenia!
  Księżniczka skinęła głową w stronę anioła, który, podobnie jak Prometeusz, nosił światło i był jednocześnie uważany za księcia ciemności.
  Ale kim tak naprawdę jest Lucyfer? Chrześcijanie nauczają: Bóg jest absolutnym dobrem, a Szatan absolutnym złem. Ale według Biblii Bóg zabił wiele milionów ludzi, a Szatan tylko dziesięć. Zatem dobro i zło są tu dość dziwne.
  Bóg jest miłością? Ale to dziwna miłość.
  Kiedy większość czeka wieczne męki w jeziorze ognia i siarki, a mniejszość czeka wieczne koszary - jak w tropikalnym więzieniu. Tak to działa, prawda?
  Augustyna była mądrą dziewczyną i ona również uważała za dziwne, że większość ludzi jest skazana na wieczne, piekielne męki. Ale z drugiej strony, czym jest prawda?
  A czy Chrystus jest Bogiem?
  Czyż Bóg, który za czasów Noego zniszczył niemal całą ludzkość i pozostawił tylko osiem osób z milionów, miałby się tak upokorzyć i umrzeć w męczarniach na krzyżu?
  I módlcie się też za katów. Czy to brzmi prawdziwie?
  Sama Augustyn była zaskoczona, jak bardzo Bóg Jezus różnił się od Strasznego Boga Starego Testamentu!
  Lucyfer, odgadując jej myśli, zapytał:
  - Może powinniśmy przestać walczyć?
  Księżniczka zaśpiewała w odpowiedzi z furią:
  Wszyscy ludzie na jednej planecie,
  Zawsze powinniśmy być przyjaciółmi...
  Dzieci zawsze powinny się śmiać,
  I żyj w pokojowym świecie...
  Dzieci powinny się śmiać,
  Dzieci powinny się śmiać!
  Dzieci powinny się śmiać!
  I żyj w pokojowym świecie!
  Po tych słowach miecz w dłoniach Augustyna natychmiast przeobraził się w bujny bukiet róż. I rozniósł się po nich zapach.
  Księżniczka śpiewała z furią:
  Blisko, blisko radość i smutek,
  Musimy, musimy dać stanowczą odpowiedź!
  Do słonecznego świata, tak, tak, tak!
  I nie ma żadnego, nie, żadnego rozdzielania ludzi!
  Lucyfer zaśpiewał w odpowiedzi:
  Ludzie, proszę bądźcie cicho, bądźcie cicho,
  Niech wojny znikną w ciemności...
  Bocian na dachu, szczęście pod dachem,
  Pokój na Ziemi!
  A jego miecz także przemienił się w bujny, pachnący krzew stokrotek.
  Zarówno anioły, jak i demony zaprzestały walki. W ich rękach broń przeobraziła się w wspaniałe dzieła flory.
  I wszyscy chórem zaśpiewali:
  Dzieci powinny się śmiać,
  Dzieci powinny się śmiać!
  Dzieci powinny się śmiać!
  I żyj w pokojowym świecie!
  Uwięziona księżniczka się obudziła. Rozległ się dźwięk pobudki. Więźniarki z Châtelet miały zostać zaprowadzone na śniadanie, a potem do pracy.
  Augustyna podniesiono z łóżka i dano mu wiadro wody, żeby mógł się umyć i umyć zęby. Następnie przyniesiono mu owsiankę, chleb i trochę mleka.
  Księżniczka zjadła... Stała się już całkiem bezpretensjonalną dziewczyną. Naprawdę, czego więcej mogła chcieć?
  Potem Augustyna została wysłana do pracy. Ponieważ nie miała zbyt dobrych umiejętności szycia i nie było wystarczająco dużo zamówień, księżniczkę wysłano, by obróciła kamień młyński. W ten sposób mielono ziarno na mąkę.
  Praca była ciężka i żmudna. Augustine czuła ból w posiniaczonych stopach, idąc po bruku dziedzińca. Gołe podeszwy zaczęły ją swędzieć, a na pociętych podeszwach pojawiły się świeże odciski. Ból był potworny.
  Augustina i trzy inne dziewczyny kręciły kołem. Ziarno sypało się z góry. Nie można było się zatrzymać ani złapać oddechu. To była niesamowicie ciężka praca. Ale dziewczyny były już do tego przyzwyczajone, a ich bose stopy były dosłownie zrogowaciałe. Były zrogowaciałe jak kopyta wielbłąda. Augustina natomiast dopiero niedawno zaczęła chodzić boso i nie była tak przyzwyczajona do pracy. Łydki, kolana i plecy wkrótce zaczęły ją boleć. To była czysta tortura, a nie praca.
  A nad nimi stoi nadzorca, a koło obraca się nieco wolniej, jakby był uderzany biczem.
  Jak niewolnice w starożytnym Rzymie. Tak, niedawno byłaś księżniczką koronną, mogłaś zostać żoną króla Francji - w tamtych czasach największej potęgi na świecie. A teraz jesteś bosą więźniarką w podartej, pasiastej sukni z numerem. Twoje ramiona są nagie, a nogi prawie gołe po uda. I cierpisz. Od kamieni pod twoimi bosymi stopami, od wysiłku fizycznego, od bicza i od upokorzenia.
  Augustynę również dręczyło pragnienie. W końcu było lato i trochę duszno. Bardzo trudno było kręcić kołem. Ale jej ciało było młode i naturalnie zdrowe. Teraz nabierała drugiego oddechu i było jej coraz łatwiej.
  Dziewczynka czuje, że jej bose stopy stały się zdrętwiałe i prawie nic nie czuje.
  Aby oderwać myśli od bólu i zmęczenia, dziewczyna próbuje sobie coś wyobrazić.
  Na przykład, królowa została pojmana przez złego cesarza i zabrana do swojego pana.
  Rozkazał jej:
  - Kochaj mnie!
  Jednak odpowiedź była dumna:
  - NIE!
  I na rozkaz dyktatora królową wciągnięto na łoże! Podnieśli ją, najpierw zdzierając z niej szaty do ostatniej nitki. Potem dumną władczynię uniesiono pod sam sufit. Do krypt. A potem lina puściła. Królowa upadła. Tuż przy podłodze lina się zacisnęła. Młoda kobieta krzyknęła i straciła przytomność z bólu.
  Wylano na nią wiadro zimnej wody. Młoda kobieta ocknęła się.
  Starszy kat skinął głową i powiedział:
  - Czy pokochasz dyktatora?
  Królowa odczuwała ból i strach, bardzo się wstydziła, że będzie wisieć nago przed katem, który uśmiechał się złośliwie.
  Starszy kat skinął głową. Zaczęli ponownie unosić nagą kobietę w górę. Lina zacisnęła się ponownie, jeszcze raz. I królowa została podniesiona na kole aż pod sam sufit.
  Potem zamarła. Blada skóra dostojnej osoby zalśniła.
  Potem lina znów się puściła. Ciało dziewczyny runęło w dół. Na początku skrzywiła się z szoku. A potem, gdy lina się zacisnęła, krzyknęła z szaleńczego napięcia.
  I znowu straciła przytomność.
  Starszy kat skinął głową... Królową ponownie polano lodowatą wodą pobraną z dużych głębokości.
  Młoda kobieta oprzytomniała.
  Starszy kat zapytał:
  - Zakochasz się w cesarzu!
  Królowa krzyknęła rozpaczliwie:
  - NIE!
  Starszy kat wydał rozkaz:
  - Powiesić ją po raz trzeci!
  I znów oprawcy zaczęli unosić królową do góry. Tortura rozciągania jest zazwyczaj dość skuteczna. W rezultacie tej tortury wielu potężnych mężczyzn załamało się i było gotowych zrobić wszystko.
  Ale piękna kobieta, z królewskiego rodu, milczała. I znów została uniesiona pod sam sufit. Był on zakrzywiony, a kamienie wilgotne i szare.
  I tak kaci zamrozili dziewczynę w powietrzu. A potem nagle i z rozkoszą spuścili linę.
  Naga królowa upadła, a lina znów się zacisnęła, sięgając podłogi. Młoda kobieta ponownie krzyknęła i straciła przytomność.
  A jej twarz jest tak blada i sina od szoku bólu. I znów kaci obleją ją wodą. Królowa, naga i wyczerpana, nie od razu odzyskuje przytomność. Muszą ją znowu uderzyć w policzki.
  W końcu otworzyły mi się oczy.
  Starszy kat zapytał:
  - Porozmawiasz? Więc, zgadzasz się zostać konkubiną cesarza?
  Królowa syknęła, jej język bełkotał:
  - Nie! Lepiej umrzeć!
  Główny kat powiedział zmęczonym tonem:
  - Dziesięć uderzeń biczem o połowie siły!
  Królowa została lekko uniesiona na kołku. Kat zamachnął się i uderzył ją lekko w plecy. Młoda kobieta westchnęła ciężko. A kat kontynuował bicie.
  Jego ciosy były wyważone i precyzyjne. Na białych plecach dziewczyny pojawiły się czerwone pręgi.
  Po skończeniu bicia kat spojrzał pytająco na starszego kata.
  Zapytał:
  - Czy zgadzasz się zostać konkubiną cesarza?
  Królowa pisnęła:
  - Nie szturchaj mnie!
  Starszy kat wydał rozkaz:
  - Pięć potężnych uderzeń biczem!
  Kat zamachnął się i uderzył. Biała skóra królowej pękła. Krew popłynęła.
  Młoda kobieta krzyknęła. Ale potem przygryzła wargę i zacisnęła zęby. Kat uderzył ją ponownie z całej siły.
  Królowa milczała, ale zbladła jeszcze bardziej. Jej oddech był ciężki, a krople potu spływały z nagiej piersi, gdzie lśniły rubinowe sutki.
  Kat uderzył, skóra pękła i popłynęła strużka krwi.
  Skończywszy bić, ponownie spojrzał na przywódcę.
  Starszy kat skinął głową:
  - A teraz nałóż na niego klocek z haczykami!
  Kaci umieścili dębowy, kuty z żelaza trzon na bosych stopach królowej. Z krawędzi wystawały haki. Zabezpieczyli je.
  Główny kat wydał rozkaz:
  - Rozciągnij się!
  A kaci wieszali na każdym haku ciężarek wielkości puda. Zarówno po prawej, jak i po lewej stronie. Ciężarki, oczywiście, były przygotowane wcześniej. I ogólnie rzecz biorąc, w piwnicy tortur znajdował się ogromny arsenał.
  Główny kat zapytał królową:
  - Zamierzasz rozmawiać?
  Odpowiedziała pewnie, dysząc z bólu:
  - NIE!
  Główny kat zauważył:
  - Możemy cię torturować na śmierć.
  Królowa oświadczyła z przekonaniem:
  - Lepiej umrzeć, niż zdradzić.
  Starszy kat wydał rozkaz:
  - Kolejny kettlebell po obu stronach!
  Kaci dyszeli, wieszając kolejne ciężarki. Nagie ciało królowej rozciągało się jeszcze bardziej. Sączyła się z niego mieszanina potu i krwi, a żyły stawały się jeszcze bardziej napięte i widoczne.
  Królowa zaczęła cicho jęczeć przez zęby. Bardzo ją bolało.
  Starszy kat zapytał:
  - Czy będziesz mówić? Czy zostaniesz konkubiną cesarza?
  Młoda kobieta wyrzuciła:
  - NIE!
  Główny kat zasugerował:
  - Teraz usmażymy ci pięty.
  Królowa krzyknęła:
  - Nadal nie będę jego niewolnikiem.
  Kaci wyjęli z szafki butelkę oliwy z oliwek. Odkorkowali ją i wylali na dłonie. Następnie zaczęli energicznie nacierać nią podeszwy stóp.
  Królowa, drgając rozpaczliwie i jęcząc, powiedziała:
  - Nadal nic nie powiem! I nie wyjdę za mąż za ghula!
  Kaci dokończyli naoliwianie podeszew. Następnie podłożyli cienkie kłody i słomę pod bose stopy królowej. Wrzucili kroplę siarki i przynieśli pochodnię.
  Płomień zapłonął. Jego język lizał drapieżnie nagą, dziewiczą mękę.
  Różowa podeszwa napięła się. Królowa zaczęła ciężko oddychać. A potem, gdy stopy dziewczyny zrobiły się gorące, krzyknęła.
  Starszy kat zapytał sarkastycznie:
  - Czy pójdziesz do cesarza jako konkubina?
  Królowa krzyknęła ponownie:
  - NIE!
  Kat obnażył zęby. Na jego znak pomocnicy dorzucili drewna. A płomienie stały się jeszcze wyższe i gorętsze.
  Królowa zaczęła krzyczeć na cały głos. Cierpiała okropnie. A jej oprawcy się uśmiechali.
  Główny kat zapytał:
  - No i co, zmieniłeś zdanie?
  Królowa ryknęła:
  - NIE!
  Starszy kat powiedział pewnie:
  - To usmażmy jej także piersi!
  Kaci ponownie wylali im olej na dłonie. Potem pobiegli do młodej kobiety, żeby posmarować nim jej pełne piersi.
  Dotknęli brutalnie sutków królowej, które były szkarłatne, i uszczypnęli ją w biust.
  Od dotyku katów piersi dostojnej osoby nabrzmiały i stwardniały.
  Królowa wzięła ją i ryknęła:
  - Szumowiny!
  Po skończeniu smarowania kobiety, jeden z katów podniósł pochodnię i zapalił ją. Oprawcy przyłożyli płomień do nagiej piersi kobiety i zaczęli ją palić bez żadnych ceregieli.
  Królowa jęknęła głośniej. Jakież to było okropnie bolesne i nie do zniesienia.
  Kaci chichotali i szczerzyli zęby. Wielu miało żelazne zęby, ale najstarsi z nich mieli złote!
  To naprawdę zajebista drużyna. A ich zęby są jak dusze!
  Jej gołe pięty i naga klatka piersiowa płonęły w tym samym czasie.
  Tymczasem kat uśmiechnął się i puścił oko...
  Królowa wiła się na kole. I sprawiało jej to ogromny ból.
  Starszy kat zapytał:
  - Czy wyjdziesz za mąż za cesarza?
  Młoda, wyczerpana kobieta krzyknęła:
  - NIE!
  Główny kat gruchał:
  - A teraz pora nasmarować jej macicę...
  Księżniczka skończyła pracę. Wysłano ją po małą przekąskę. Ponieważ była prześliczna, dano jej mleko i rybę do owsianki. Po posiłku księżniczka poczuła senność.
  Ale musiałem stanąć za kierownicą jeszcze raz i obrócić ten znienawidzony kamień młyński.
  Było tak ciężko, że dosłownie bolały ją mięśnie. Aby się odwrócić, Augustina znów zaczęła komponować.
  Kat miał właśnie zacząć smarować macicę, ale wbiegł chłopiec i przekazał rozkaz cesarza nakazujący przerwanie tortur.
  Kaci ugasili ogień pod bosymi stopami młodej kobiety i bardzo ostrożnie zdjęli najpierw ciężarki z dybów, potem same dyby, a na końcu królową z łoża.
  Przetarli ją alkoholem i zanieśli na górę do komnaty, żeby mogła odpocząć i zwalczyć ból.
  Tymczasem cesarz oglądał walkę gladiatorów w sali. Był to również bardzo brutalny, ale trzeba przyznać, widowiskowy spektakl.
  Dwie dziewczyny się biły. Jedna miała rude włosy, druga białe.
  Obie są bardzo piękne, umięśnione i wyszkolone.
  Weszły na ring w samych majtkach, pozostawiając swoje torsy nagie.
  Wielki wezyr szepnął do cesarza:
  - Cudowne piękno i równa siła.
  Dyktator skinął głową:
  - Tak, są cudowne, i to jest wspaniałe!
  Blondynka była uzbrojona w miecz i tarczę, a rudowłosa w trójząb i sztylet.
  Ostrożnie stąpali boso, podchodząc coraz bliżej.
  Potem rzucili się na siebie.
  Rudowłosa uderzyła blondynkę trójzębem w nogę, lecz ona sama otrzymała cios mieczem w ramię i odskoczyła.
  Obie dziewczyny zostały ranne. Tłum buczał. Wtedy rudowłosa ponownie spróbowała kopnąć blondynkę w bose stopy. Ta jednak z łatwością się uniknęła. Walka stawała się coraz bardziej zacięta.
  Rudowłosa ryknęła i zamachnęła się sztyletami na klatkę piersiową blondynki, ta jednak uniosła tarczę.
  A ostrze odbiło się.
  Obie kobiety wpadły w furię i podeszły bliżej. Więcej ciosów i uderzeń. I dwa niemal nagie ciała splotły się ze sobą.
  Dziewczyny zaczęły się mocować w klinczu. Dyktator dał znak. Maurowie zerwali się na równe nogi i wcisnęli zapalone pochodnie w bose, lekko zakurzone pięty dziewczyn. Nagle wybuchnęły płaczem.
  Zaczęli się rozdzielać. Rudowłosa dźgnęła blondynkę sztyletem w bok, a sama otrzymała cios mieczem w szyję.
  Obie dziewczyny zemdlały z bólu i szoku, zamarły, zakrwawione i nagie.
  Maurowie przypalali swoje nagie, dziewczęce, tak uwodzicielskie pięty gorącym żelazem.
  Ale dziewczyny nawet się nie ruszyły.
  Cesarz zauważył:
  - Szkoda, gdy kobiety umierają! Czy nie lepiej byłoby rzucić chłopaków do walki?
  Wielki wezyr skinął głową:
  - Jak zwykle masz rację, Panie!
  Pierwsi na arenę weszli dwaj nastolatkowie, w wieku około czternastu lat. Byli muskularni, przystojni, opaleni chłopcy w czerwonych kąpielówkach. Trzymali w rękach miecze.
  Na ich spotkanie wyszli chłopcy w tym samym wieku i o tym samym wzroście. Oni również byli muskularni, przystojni i opaleni, ale ich kąpielówki były zielone, a zamiast mieczy mieli szable.
  Skłonili się cesarzowi i jego świcie. Tupali bosymi, szorstkimi, chłopięcymi stopami i krzyczeli:
  - Idący na śmierć cię witają!
  Cesarz mruknął:
  - Zaczynać!
  Chłopcy zaczęli się wzajemnie bić. Krew natychmiast popłynęła, a na ich opalonych, muskularnych ciałach pojawiły się rany. Chłopcy nie mieli tarcz i byli niedoświadczonymi wojownikami, więc walka była krótka. Chłopiec w zielonych kąpielówkach upadł. Maurowie przypalili mu podeszwy bosych stóp pochodnią. Podskoczył, ale upadł ponownie, przeszyty. Kolejny chłopiec w czerwonych kąpielówkach upadł. Ale niemal natychmiast upadł ten w zielonych. Trzej chłopcy zamilkli. Jeden nadal stał. A jego bose stopy zostawiły krwawe ślady.
  Maurowie przypalili bose, zrogowaciałe pięty chłopców. Zapachniało spalonym ciałem. A potem wywlekli ich na hakach.
  Chłopiec został kilka zadrapań...
  Cesarz skinął głową:
  - Walcz dalej! Żegnaj, oddaję ci życie do jutra!
  Chłopiec został zabrany...
  Potem wyszło pięciu kolejnych chłopców, w wieku około dwunastu lub trzynastu lat, w żółtych kąpielówkach i z trójzębami. I pięciu chłopców w tym samym wieku i wzroście, w czarnych kąpielówkach i z rapierami.
  Najpierw orszak tyrana stawił opór. A potem rozpoczęła się bitwa.
  Chłopcy ginęli jeden po drugim. Tylko jeden żołnierz pozostał na nogach, dwunastoletnie dziecko w żółtych kąpielówkach. Reszta leżała podziurawiona. Nawet przypalenie bosych pięt gorącym żelazkiem nie pomogło im wstać.
  Cesarz rozkazał:
  Ten chłopak przeżyje do następnej bitwy. Resztę rzućcie lwom i krokodylom.
  W kolejnej bitwie dwunastu chłopców z włóczniami walczyło z nosorożcem. Chłopcy byli młodzi, mieli około czternastu lub dwunastu lat. Mieli do czynienia z ogromnym nosorożcem.
  Szans na przeżycie było praktycznie zero. To prawda, dzieci są zwinne, a walka się przeciągała.
  Co więcej, Maurowie, na rozkaz tyrana, zaczęli rzucać rozżarzone węgle pod bose stopy chłopców.
  I to było bardzo bolesne.
  Cesarz był bardzo zadowolony. Spokojnie wypił słodkie czerwone wino i zajadał się indykiem w sosie.
  Chłopcy ginęli jeden po drugim. Jednak chłopiec w niebieskich kąpielówkach zdołał trafić nosorożca włócznią w oko, rozwścieczając zwierzę. A potem przez jakiś czas zręcznie unikał ciosów jego ogromnego rogu.
  Ale na końcu potwór dobił i jego.
  Zmasakrowane ciała podnoszono hakami i ciągnięto do klatek.
  Następnie kolejna walka: siedmiu chłopców w kąpielówkach i z mieczami kontra wielki afrykański lw.
  Dzieci miały na ogół około dziesięciu lub jedenastu lat i zaczynały karierę gladiatorów.
  Ale otoczenie tyrana było zadowolone. I rzeczywiście, bitwa była krwawa i dość krótka.
  Wielki wezyr nawet zauważył:
  - Lepiej byłoby wystawić starszych chłopców na widok publiczny!
  Cesarz wyraził sprzeciw:
  - Nie! To jest idealne.
  Lew rozdzielił chłopców, ale sam ledwo odniósł obrażenia. Tak zakończyła się walka.
  Potem nastąpił kolejny pojedynek. Tym razem wyłoniła się dość wysoka dziewczyna o atletycznej budowie. Ona również miała na sobie tylko kąpielówki. Jej włosy były farbowane na trzy kolory: żółty, czerwony i zielony. Uzbrojona była w miecz i sztylet.
  W tym przypadku jest to już doświadczony gladiator i słynna piękność.
  Walczył z nią dość duży i doświadczony wilk.
  Walka zapowiadała się emocjonująco. Ale było jasne, że bestia nie była już młoda i nieszybka.
  Mimo wszystko pojedynek był piękny. Potężna dziewczyna nie spieszyła się. Wielokrotnie drapała wilka mieczem i sztyletem, nieustannie robiąc uniki. A potem kopnęła go w brodę bosym obcasem.
  Cios wybił wilkowi kilka zębów. A kiedy całkowicie zwolnił, bohaterka odcięła mu głowę.
  Oto jak wyglądał pojedynek.
  Dziewczyna opuściła stadion, zostawiając bose, krwawe ślady.
  Potem wyszła kolejna, tym razem brunetka. Była opalona, bosa i również ubrana tylko w kąpielówki.
  Trzech chłopców z mieczami wybiegło jej naprzeciw. Byli młodzi, około dwunastu lat, szczupli, ale żylasti. Najwyraźniej byli niewolnikami, ich plecy i boki pokrywały blizny od biczów. Głowy chłopców były ogolone na łyso, a na sobie mieli kąpielówki z ostrymi, wystającymi łopatkami, stojąc twarzą do dużej, silnej dziewczyny. Trzymała w rękach dwa miecze.
  Było jasne, że chłopcy byli niedoświadczeni i skazani na śmierć.
  Cesarz zauważył:
  - Czy walka nie jest zbyt nierówna?
  Wielki wezyr zauważył:
  - Nie podoba ci się, gdy umiera płeć piękna.
  Tyran skinął głową:
  - Tak, kobiety nie powinny umierać! A chłopcy to mężczyźni i najmniej wartościowy towar.
  Walka rozpoczęła się na dźwięk gongu. Ciemnowłosa kobieta nie spieszyła się. Chciała dać chłopakom szansę i zapewnić im dobre widowisko. Chłopcy byli zwinni i wytrzymali, ale ewidentnie niewytrenowani.
  Ale walczą z wielką zaciekłością. I już widać kościste ciała opalonych chłopców, lśniące od potu.
  Cesarz skinął głową:
  - Wspaniały!
  Brunetka podrapała jednego z chłopców po muskularnej, ciemnej klatce piersiowej. Był ranny i krzyknął.
  Walcz jeszcze raz...
  Dziewczyna kopnęła chłopca bosą stopą w krocze. Chłopiec upadł z bólu i zemdlał.
  Cesarz rozkazał:
  - Podnieś to!
  A Maur, podskakując, przypalił bosą, zrogowaciałą piętę chłopca rozpalonym do czerwoności żelazem. Skoczył.
  Brunetka zamachnęła się obydwoma mieczami niczym wiatrakiem i uderzyła go płazem w tył głowy. Nie śmiertelnie, ale całkowicie pozbawiając go przytomności.
  Maur ponownie przypala bosą piętę dziecka. W kamieniołomach chłopcy-niewolnicy zazwyczaj pracują przez cały rok bez butów, a ich podeszwy są twardsze niż skóra butów. Ale gorące żelazo i tak ich parzy i sprawia, że krzyczą.
  I znowu podskakuje. Ciemnowłosa kobieta uderzyła chłopca łokciem w brodę i upadł. I znów gołe, zmęczone pięty dziecka dręczyły rozpalone żelazo.
  Dziewczyna-gladiatorka nie chce zabijać chłopców. Ale co może zrobić? Uderza go w skroń rękojeścią. Ale Maur znów parzy go w piętę. A chłopiec krzyczy.
  Wygląda na to, że będę musiał je dodać.
  A kobieta odcina głowę jednemu z chłopców.
  Dziewczyna powala kolejnego i powala kolejnego. Spogląda na cesarza.
  Krzyczy:
  - Wykończ go!
  Brunetka westchnęła i dźgnęła chłopaka. Despota nie zna litości. Musiała więc wykończyć też drugiego. A potem trzeciego.
  Następnie dziewczyna wybuchła płaczem i opuściła stadion, a właściwie listy, z roztrzęsioną twarzą.
  Jej bose, zgrabne stopy pozostawiły krwawe, ostre ślady.
  Następna walka była jeszcze bardziej brutalna.
  Wyłoniło się dwóch potężnych, nagich gladiatorów. Walczyło z nimi siedmiu chłopców w wieku dziesięciu lub jedenastu lat. Mężczyźni mieli duże miecze, chłopcy małe.
  I to, oczywiście, jest brutalna walka. I, szczerze mówiąc, bezlitosne bicie.
  Chłopcy upadli i zmarli, krwawiąc.
  Ale i im czasami udawało się zadrapać gladiatorów i zadać im rany na torsie.
  Cesarz zauważył:
  - Zacięta walka!
  Wielki wezyr zauważył:
  - Tak, Wasza Wysokość. Choć chłopcy nie są cennym towarem, to i tak trochę mi ich żal!
  Despota skinął głową:
  "Tak, litość nie jest dla mężczyzny! Dobrze, że tym wojownikom się udało, ale następnym razem wypuszczę na nich lwa!"
  Pod koniec walki wyłoniło się dwóch chłopców z trójzębami i siatką. Byli również młodzi, mieli około trzynastu lat, niedoświadczeni i ogoleni na łyso. Przed bitwą chłopcy często golą włosy, aby zrobić z nich peruki, z których później mogą skorzystać.
  I spuścili na chłopców tygrysa.
  Dzieci próbowały zarzucić sieć, ale tygrys ją zerwał i rzucił się, aby pociąć dzieci na kawałki.
  Cesarz śpiewał:
  - Jestem tygrysem, nie kotem,
  Coś teraz żyje we mnie...
  Nie Leopold, a Lampart!
  Praca w końcu dobiegła końca, a myśli Augustyny zostały przerwane. Poszła na obiad. Więźniarkom kazano zdjąć ubrania. Rozebrały się do naga, a następnie polano je wiadrami ciepłej, rozgrzanej słońcem wody. Następnie dziewczęta zaprowadzono na obiad. Augustynie podano więcej mleka i udko kurczaka.
  Potem zaprowadzili ją do celi. Przed snem dziewczyna, oczywiście, odmówiła modlitwę, rzuciła się na materac i natychmiast zasnęła.
  
  
  PREZYDENT ROSJI WŁADIMIR ZELENSKI
  Po inauguracji Wołodymyr Zełenski ogłosił rozwiązanie Rady i przeprowadzenie przedterminowych wyborów parlamentarnych. Było to, ogólnie rzecz biorąc, oczekiwane. Relacje z Rosją pozostały jednak napięte. Władimir Putin nie pogratulował Zełenskiemu zwycięstwa i odmówił uznania wyników wyborów prezydenckich na Ukrainie. W rzeczywistości jednak wyszło to na dobre nowemu młodemu przywódcy. Nacjonaliści, którzy traktowali go z podejrzliwością, zaakceptowali go jako swojego. Zachód zaś zrozumiał, że Putin jest agresorem i zwiększył swoje poparcie dla Ukrainy. Zatem to, co zaczęło się dobrze, skończyło się źle. Zełenski uzyskał następnie wyjątkowo dobry wynik w kolejnych wyborach do Rady, zdobywając większość parlamentarną. Następnie przeprowadził kilka referendów, w tym jedno w sprawie reformy konstytucyjnej.
  Uprawnienia prezydenta zostały znacząco rozszerzone, podczas gdy uprawnienia Rady zostały wręcz ograniczone. Po tym wydarzeniu Zełenski zaczął zdecydowanie dążyć do reform i modernizacji.
  W tym samym czasie w Donbasie stworzono przebiegły ruch. Wojowniczka Anastazja Orłowa otrzymała interesującą propozycję. Dzięki wsparciu ukraińskich i zachodnich służb wywiadowczych zostałaby wicekrólową obwodów ługańskiego i donieckiego. Miałaby wówczas formalne członkostwo w Ukrainie, fundusze na odbudowę i znaczną władzę osobistą. A nawet własną armię. Innymi słowy, scenariusz kadyrowowski. Rosja faktycznie przyznała Czeczenii niepodległość, jednocześnie jedynie formalnie utrzymując kontrolę.
  Anastazja Orłowa, wpływowa wśród dowódców polowych, zaakceptowała tę opcję. Trzeba przyznać, że ta kobieta była bardzo piękna, jasnowłosa i zazwyczaj biegała boso, nawet w mroźną zimę.
  Anastazja wypowiedziała wojnę "złodziejskiemu" przywództwu Nowej Rosji. Jest bardzo wojowniczą i autorytatywną kobietą. Założyła swoją rezydencję w Nowoazowsku. Część ludności i milicji ją poparła.
  Anastazja i batalion bosonogich dziewcząt przeprowadzili kilka najazdów i zdobyli kilka miast. Wybuchły lokalne bitwy. Rozpoczęły się przeciąganie liny.
  Anastazja działała dość sprawnie i otrzymywała pieniądze z zagranicy. Miała również poparcie w samej Rosji, w tym wśród kobiet. Jej sukcesowi sprzyjała również choroba Putina. Ambitny prezydent Rosji najwyraźniej przesadził z własnymi możliwościami. W tej sytuacji rosyjskie władze uległy podziałom. Anastazja wykorzystała to i zajęła Donieck, zyskując znaczące poparcie.
  Wojna wybuchła również w Ługańsku. Ale nie była szczególnie zacięta. Rebelianci nie byli szczególnie chętni do zabijania się nawzajem.
  Ostatecznie wybory prezydenckie odbyły się w Noworosji i Anastazja wygrała. Natychmiast została uznana przez USA i Kijów. A potem przez inne kraje zachodnie, a nawet resztę świata!
  Zełenski dotrzymał słowa, przyznając Noworosji specjalny status na Ukrainie. A żółto-niebieska flaga ponownie zawisła w Doniecku.
  Nadszedł długo oczekiwany pokój.
  Zełenski aktywnie zwalczał korupcję, wprowadzając nawet karę śmierci za przestępstwa gospodarcze. Zarządzając stanowczo i umiejętnie, a także budując profesjonalny zespół, Wołodymyr Zełenski zapewnił Ukrainie wysokie wskaźniki wzrostu gospodarczego. Kraj rozwijał się, a władza nowego przywódcy umacniała się. Relacje z Rosją poprawiały się. Sprzyjał temu udar Putina, który osłabił jego ambicje i agresję.
  Popularność Zełenskiego w Rosji stale rosła. Był wpływowym mówcą, czarującym człowiekiem, populistą. Ani komunistą, ani antykomunistą. Popularny zarówno wśród lewicy, jak i rosyjskich oligarchów. Bardzo popularny wśród rosyjskiej młodzieży. Intelektualista i prawdziwy człowiek. Pozornie kulturalny, a jednak zdobył silną władzę. Tak, przywódca, oczywiście, ale i dżentelmen! Wysoce kulturalny, a jednocześnie zrozumiały i uwielbiany przez ludzi. Prawdziwy talent do zarządzania. I świetny organizator.
  I tak oto, gdy minęło pięć lat dobrobytu i rozwoju na Ukrainie, a władza Zełenskiego w końcu się umocniła, pojawiła się sensacyjna propozycja.
  A konkretnie, zjednoczyć się z Rosją. Stworzyć jedno państwo związkowe ze wspólnym prezydentem o szerokich uprawnieniach. Oczywiście, wybieranym w wyborach powszechnych.
  A w Rosji elita była zszokowana. Cóż za posunięcie! Putin, osłabiony poważną chorobą, stracił popularność. To oznaczało, że nie mógł walczyć, a przynajmniej nie skutecznie. A sam Miedwiediew, ogólnie rzecz biorąc, nie był wielkim wojownikiem i nie cieszył się popularnością wśród ludzi.
  A oto Zełenski wyraźnie chce zostać prezydentem państwa związkowego i... Jego szanse są realne! Po pierwsze, Zachód również chciałby zobaczyć Wołodymyra Zełenskiego jako prezydenta Rosji i Ukrainy! Udowodnił, że jest politykiem całkowicie prozachodnim i europejskim. Po drugie, Zełenski cieszy się popularnością zarówno w Rosji, jak i zwłaszcza na Ukrainie. Po trzecie, nie widać żadnych konkurentów. Putin jest ciężko chory, Miedwiediew jest słaby i niepopularny, Ziuganow i Żyrinowski są za starzy. Nie widać żadnych innych przywódców. Po czwarte, Zełenski i reszta rosyjskich oligarchów mają poparcie swoich liderów.
  Tak, to jasne, że to bardzo poważny kandydat na prezydenta Rosji. Ma siłę, charyzmę i wyjątkowy dar oratorski. Ma też poparcie zarówno zachodnich, jak i rosyjskich mediów. Do tego dochodzi popularność czegoś nowego w rosyjskiej polityce, pod rządami starych i nudnych przywódców.
  Krótko mówiąc, odmowa była niezręczna, ale przyjęcie oferty przerażające. Putin doznał drugiego udaru. Miedwiediew został pełniącym obowiązki prezydenta Rosji.
  Oczywiście, nie jest pewne, że Zełenski wygra. I on naprawdę chce zaanektować Ukrainę. Miedwiediew ma ochotę prześcignąć Putina! Ale czy warto ryzykować i kandydować z Zełenskim?
  Jednak naród rosyjski poparł ideę zjednoczenia z Ukrainą. Setki tysięcy ludzi wyszło na ulice, domagając się jedności swoich słowiańskich braci. W Moskwie doszło do starć między protestującymi a policją. Wiele osób zostało rannych. Rozpoczęła się fala protestów.
  Komunistyczny Ziuganow w końcu osiągnął punkt krytyczny, a dokładniej mówiąc, zgnił, a młodsi przywódcy zaczęli wyprowadzać ludzi na ulice, domagając się zmiany reżimu.
  Do protestów przyłączyli się również nacjonaliści, zyskując własnych, silnych i ambitnych przywódców. Majdan stawał się coraz bardziej modny. W policję rzucano kamieniami i koktajlami Mołotowa. Długo tlące się niezadowolenie społeczne zaczęło się coraz bardziej nasilać.
  Miedwiediew zwołał radę bezpieczeństwa.
  Większość członków poparła zjednoczenie, argumentując, że diabeł nie jest taki straszny, jak go malują. Zasoby administracyjne i propaganda mają ogromną siłę! A ludziom można by gruntownie wyprać mózgi i faktycznie głosowaliby na partię rządzącą.
  Rosyjscy miliarderzy również złożyli przysięgę wierności Miedwiediewowi, który był przewidywalny, od dawna sprawował władzę i mniej więcej wszystkim odpowiadał.
  Miliarder Deribasko logicznie zauważył:
  - Musimy prowadzić kampanię wyborczą w stylu: Miedwiediew jest dzisiaj Putinem, a żadni Zełenscy nie są dla nas niebezpieczni!
  Roman Abramowicz autorytatywnie zauważył:
  "Wyciągnęliśmy Jelcyna z czteroprocentowej dziury w rankingu i na pewno wyciągniemy was! Nasze pieniądze i media są waszą gwarancją!"
  Prochorow potwierdził:
  - Nie chcemy tak wysokich podatków dla bogatych, jak na Ukrainie, i wszyscy będziemy was bronić!
  Dmitrij Miedwiediew uderzył pięścią w stół i oznajmił:
  - W takim razie przyjmujemy propozycję integracji i unifikacji!
  Podpisano porozumienie zjednoczeniowe między Ukrainą a Rosją. Równowaga sił natychmiast się zmieniła. Wybory prezydenckie mają się odbyć w ciągu trzech miesięcy.
  Aby zarejestrować się na prezydenta, wystarczy zebrać sto tysięcy podpisów lub wpłacić depozyt w wysokości dziewięćdziesięciu tysięcy dolarów, który zostanie zwrócony dopiero po przejściu do drugiej tury. To osobliwe zasady, częściowo zapożyczone z rosyjskiego, a częściowo z ukraińskiego ustawodawstwa.
  Oczywiście, kandydatów na prezydenta będzie wielu; ekipa Miedwiediewa najwyraźniej uznała, że będzie to dla nich jeszcze korzystniejsze! Twierdzili, że mobilność wyborcza rządu da im przewagę w pierwszej turze. A w drugiej wszyscy poprą Miedwiediewa. Przynajmniej na to liczył pełniący obowiązki prezydenta. I tak się zaczęło...
  Anastazja Orłowa, ta bosonoga Kleopatra, zapowiedziała, że Zełenski będzie walczył ze stu. I że będzie jak Lancelot ze smokiem Putinem i Miedwiediewem.
  W prasie wybuchły ostre ataki. Niektórzy stanęli po stronie Zełenskiego, inni po stronie Miedwiediewa.
  Rozpoczął się okres rejestracji kandydatów. Rosja pogrążyła się w chaosie. Syn Dżochara Dudajewa pojawił się na Kaukazie i ogłosił dżihad, zyskując szerokie poparcie w regionach islamskich. Wielu ekspertów podejrzewało, że stoi za nim CIA. Co więcej, prezydentura Trumpa chyliła się ku upadkowi i potrzebne były zwycięstwa. A Zełenski na rosyjskim tronie - to ogromne zwycięstwo! Są jednak sceptycy, którzy twierdzą, że Zełenski mógłby uczynić Rosję wielkim krajem, znacznie silniejszym, zwłaszcza gospodarczo, niż była pod rządami Putina.
  Opinie na Zachodzie były więc podzielone. Zjednoczone państwo ukraińsko-rosyjskie to oczywiście potężny sojusz i nie ma żartów. Taki potwór mógł się naprawdę pojawić. Oczywiście rosyjskie siły bezpieczeństwa poparły zjednoczenie. Poza tym Anastazja to twarda kobieta. Wraz z batalionem dziewczyn, samych piękności, bosych i w bikini, obaliła i rozgromiła rosyjskie siły specjalne. Kiedy w końcu udało im się obalić zbyt zagorzałego zwolennika Zełenskiego,
  Dziewczyny pokazały, jak świetnie potrafią walczyć boso i w bikini! A oddział specjalny "Wympieł" został rozgromiony przez atrakcyjne kobiety. W rezultacie podjęto decyzję o trzymaniu się z dala od Noworosji, gdzie władzę objęło proukraińskie kierownictwo.
  Anastazja walczyła po stronie Zełenskiego. W bitwie dziewczyna rzucała bosymi stopami ostrymi, cienkimi dyskami, bumerangami i granatami. Wojowniczki w bikini stały się legendą. Cały pułk dziewcząt, każda warta całej dywizji. Zgodzicie się, to potężna siła!
  Anastazja pędziła przez śnieg, błyskając czerwonymi, bosymi obcasami. Dziewczyna śpiewała:
  W bezkresie kosmosu, uwierz mi, jest marzenie,
  Ona jest jak promień słońca na niebie...
  W oczach Swaroga jest spokój i czystość,
  On zmartwychwstanie dla nas, jak Jezus!
  
  Urodzimy promienne przeznaczenie,
  Będzie świecić jak słońce w maju...
  Ale nie rozumiem, jak długo mogą przetrwać nieumarli,
  Jakże okrutny los z nami gra!
  
  Broń ojczyzny, rycerzu,
  Niech świeci jak gwiazda na niebie...
  Chronimy ogrom naszej ojczystej ziemi,
  Niech planeta stanie się wiecznym rajem!
  
  Ale co może zdziałać potężny komunizm?
  Uczyni flagę ojczyzny wszechpotężną...
  A wściekły faszyzm zginie w popiołach,
  Przebijemy wroga bardzo silnym ciosem!
  
  Dajcie naszej Ojczyźnie serca,
  Aby płonęły bardzo jasnym żarem...
  Będziemy walczyć do końca,
  I jednym ciosem zmieciemy Führera!
  
  Towarzysz Stalin zastąpił ojca,
  Jesteśmy dziećmi bardzo różnych pokoleń...
  Horda zginie w Gehennie w gniewie,
  A genialny Lenin pokaże ci drogę do Edenu!
  
  W Rosji każdy chłopiec jest olbrzymem,
  A dziewczyny są szkolone do walki...
  Panie Wszechmogący, mamy Jedną Rodzinę,
  My Rosjanie zawsze wiedzieliśmy jak walczyć!
  
  Wierzę, że wkrótce wszystko osiągniemy.
  Nie ma nic wyższego we wszechświecie...
  Członkini Komsomołu podniosła wiosło,
  I uderzyła Führera w dach!
  
  Nie ma już komunizmu, poznaj idee,
  Są piękne i przynoszą szczęście!
  A Führer jest po prostu złoczyńcą,
  Bardzo podstępny, bardzo czarny kolor!
  
  Jestem dziewczyną - wielkością wojowniczki,
  Boso, śmiało szła przez mróz...
  Mój gruby warkocz jest ze złota,
  Szybko stworzyłam różę!
  
  Może powstać miliard pomysłów,
  Jak zorganizować Ojczyznę w komunizmie...
  Jeśli zobaczysz Fritza, uderz go mocno,
  Aby ten przeklęty Adolf nie zasiadł na tronie!
  
  Włóż pięści w faszystów,
  Albo jeszcze lepiej, uderzyć ich młotem...
  Płyńmy wzdłuż Wołgi z wiatrem,
  Po prostu nie przeszkadza nam miażdżenie kóz!
  
  Wyszkolimy naszych żołnierzy dla Ojczyzny,
  Dziewczyny rzucają się do ataku...
  Piękność wycelowała karabin maszynowy,
  Hitler zapłaci wysoką cenę, kiedy będzie chciał się odwdzięczyć!
  
  Nikt nie może pokonać Rosjan,
  Nawet jeśli jest wilkiem faszyzmu, to i tak jest doświadczonym diabłem...
  Ale mimo wszystko niedźwiedź jest silniejszy od niego,
  Które zamówienie buduje nowe!
  
  Biegnij za Ojczyznę, za Stalina,
  Dziewczęta z Komsomołu śpieszą boso...
  Faszystów pokrojono wrzącą wodą,
  Ponieważ Wielcy Rosjanie są najfajniejsi ze wszystkich!
  
  Dumne dziewczęta wkroczą do Berlina,
  Pozostawią ślady bosych stóp...
  Nad nimi znajduje się cherubin o złotych skrzydłach,
  I błyszczą srebrzyście jak perły osy!
  Dziewczyna może i śpiewa, ale jak walczy! W końcu to ona i czwórka jej towarzyszy uratowali milicję przed całkowitą klęską pod Jolajskiem.
  Potem weszło pięć dziewcząt w bikini i boso z całą armią.
  Tak, to był niezwykły widok.
  Anastazja oddała strzał z broni automatycznej, przecinając szeregi wroga, a następnie rzuciła bosymi palcami stóp kilka cienkich dysków naraz. Odcięto im głowy.
  A Anastazja śpiewa:
  - Za Świętą Ruś!
  Natasza również oddała strzały, siejąc spustoszenie wśród wrogów, a następnie z piskiem opon rzuciła granat bosą stopą, strącając czołg:
  - Za Swaroga!
  A potem swoją kolej ma złotowłosa Zoja. Ona również rzuca dar śmierci bosą stopą i krzyczy:
  - Za przyszłość Rodnoverii!
  A Aurora podąży za nimi z zemstą. I bosym obcasem uwolni dar śmierci, krzycząc:
  - Za wielkie granice!
  A potem Swietłana zrobi resztę. Seria strzałów, potem karabin maszynowy, a bosymi stopami siać będzie zniszczenie...
  A piękność z gołymi nogami będzie krzyczeć:
  - Za powrót Romanowów!
  Tak, Anastazja była zwolenniczką restauracji carskiego imperium. W istocie Rosja ma już de facto cara u władzy. Dlaczego więc nie sformalizować legalnej monarchii? Zwłaszcza że Romanowowie niosą w sobie krew wielu pokoleń europejskich królów. Czy to ich linia? A co z linią Putina, a zwłaszcza Łukaszenki? Kim oni są, żeby być carami? Przecież Romanowowie są pomazańcami bożymi!
  Anastazja i jej przyjaciółki w bikini dokonały wielu cudów. Walczyła jak diabli. Ale potem pokłóciła się z Putinem i stanęła po stronie Zełenskiego. Anastazja dostrzegła krzywdę Ukrainy i z silnym poczuciem sprawiedliwości stanęła po stronie słabszej strony!
  Anastazja i jej pięcioosobowy zespół odparły atak na Nowoazowsk, gdy próbowano ją aresztować jako rebeliantkę. Cała kolumna sił rządowych została odcięta i rozbrojona.
  Po czym więźniowie padli na twarze i całowali bose, zakurzone stopy Anastazji i innych dziewcząt.
  Dziewczyna filozoficznie powiedziała do pojmanych bojowników Noworosji:
  - Nie chcę was zabijać! Jesteście moimi braćmi! A ja zostanę waszą królową!
  Ogólnie rzecz biorąc, Noworosja przyjęła Anastazję bez większych strat i strat. Jednak blondwłosy terminator odciął głowę gubernatorowi Republiki Donieckiej i wymordował jego strażników, którzy byli głównie rasy kaukaskiej.
  Anastazja od dawna była legendą. Na Krymie dokonała tak wielkich cudów, że otrzymała tytuł Bohatera Federacji Rosyjskiej. Bez niej jej życie z towarzyszkami w bikini nie potoczyłoby się tak gładko. Ale potem Anastazji odebrano wszystkie rosyjskie odznaczenia, w tym za zabójstwo rosyjskich żołnierzy sił specjalnych podczas próby ich odebrania. Wszczęto nawet postępowanie karne.
  Ale nie odważyli się rozpocząć poważnej wojny z de facto niepodległą Noworosją. Zwłaszcza że Putin zachorował, a bez niego nikt nie chciał wziąć na siebie odpowiedzialności.
  Zwłaszcza Miedwiediew, który z natury i ducha jest daleki od bycia przywódcą. Ale właśnie to pasowało Miedwiediewowi do rosyjskich oligarchów i najbliższego otoczenia Putina - łatwo nim manipulować.
  Tak czy inaczej, przeciwko Zełenskiemu uruchomiono potężną machinę propagandową. Zaczęto go oskarżać o wszystko: że jest narkomanem, złodziejem, że wyprowadził miliardy z zagranicznych kont i że generalnie jest gejem.
  Prowincja zaczęła pisać. I oczywiście znaleźli się świadkowie, a wraz z nimi wszelkiego rodzaju zapewnienia. W tym oskarżenia o homoseksualizm. Rejestracja kandydatów dopiero się rozpoczęła, a brud już się wysypywał.
  Liczba chętnych do udziału w wyborach, zarówno Ukraińców, jak i, zwłaszcza, Rosjan, okazała się kolosalna. Zaangażowani byli zarówno komuniści, jak i nacjonaliści. Niespodziewanie, nawet starzejący się i schorowany Ziuganow zgłosił się do startu, mimo że zrezygnował już z funkcji przewodniczącego Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej. Startowali również Afonin, Udalcow i Grudinin. I cała masa innych lewicowych kandydatów, mało znanych, ale bezczelnych. Tyle osób chciało kandydować na prezydenta! A co z dziewięćdziesięcioma tysiącami dolarów? Czy to naprawdę tak duża suma jak na rosyjskie standardy?
  Wnioskodawcy napływali jak szaleni. Biznesmeni, artyści, gwiazdy popu i pisarze. Tak, pisarze też są aktywni. Żeby się promować. A dziewięćdziesiąt tysięcy dolarów to wcale nie jest dużo. Dlatego do Centralnej Komisji Wyborczej napłynęły setki wniosków.
  Cóż to były za wybory! Cóż to było za widowisko! Nawet Ałła Pugaczow kandydowała na prezydenta. I czemu nie? Zaczyna zapominać o Alce, może przypomni wszystkim o sobie! Jurij Łużkow, jeden ze starych wyjadaczy, wystartował w wyborach prezydenckich. Najwyraźniej też chciał zrobić sobie nazwisko.
  Oczywiście, taki pokaz nie mógłby się odbyć bez Władimira Wolfowicza. Ale tym razem w wyborach wzięli udział również jego syn, Igor Lebiediew, i jego prawa ręka, Diegtiariow. Oni również poszli do urn w trzech kolumnach.
  Nacjonaliści również podjęli działania. Oczywiście, legendarny Demushkin, który odsiedział wyrok w więzieniu, a co ciekawe, "Spider", lider zespołu "Corrosion of Metal" i lider zespołu rockowego "Kolovrat", kandydowali na prezydenta, podobnie jak wielu innych.
  Oczywiście, do kampanii dołączyli również piosenkarze popowi. Philipp Kirkorov i Nikolai Baskov są wśród nich. Oni również nie mają nic do stracenia. Została wysłana gwardia bojowa.
  Zarówno Timothy, jak i Vitas, a także wielu innych, wyruszyli na kampanię.
  Oczywiście, to nie przypadek! Plan Miedwiediewa zakładał nominowanie ogromnej liczby kandydatów, którzy przekazaliby mu głosy w drugiej turze. To w sumie ciekawy plan. Wskaźniki poparcia dla Miedwiediewa są i tak niższe niż Zełenskiego. A zwycięstwo bez sztuczki jest niemożliwe!
  Ale Jelcyn też miał zerowe poparcie, a mimo to udało mu się pokonać Ziuganowa. Co prawda, ten drugi prowadził wybory jak kaleka: celowo przegrywając!
  A w tym przypadku Miedwiediew ma do czynienia z osobą niezwykłą i bardzo utalentowaną.
  A więc wiele tu gra. Zełenski był ciągle oczerniany w programie Sołowjowa. Ale potem dziewczyna rzuciła Sołowjowowi w twarz lodami, bosymi palcami u stóp. I wydłubała mu oko. Potem stało się jasne, że obrzucanie Zełenskiego błotem nie jest bezpieczne! Przecież ten facet to ukraiński orzeł!
  Ogólnie rzecz biorąc, w rosyjskim społeczeństwie nie było jedności. Wielu, wielu popierało Zełenskiego. Mówili, że to naprawdę człowiek młodej krwi i że był w stanie odbudować Ukrainę bez wysokich cen ropy i gazu! A co z Miedwiediewem? Kraj dosłownie tonął w dolarach z ropy i gazu, a gospodarka pogrążyła się w całkowitej stagnacji. Nie było wzrostu, tylko rosnące bezrobocie.
  Miedwiediew ma najwyższą negatywną ocenę spośród wszystkich polityków. Chociaż to właśnie na tym korzystają oligarchowie. Jest od nich bardziej zależny, bardziej podatny na kontrolę. Rosyjski rząd pospieszył z podwyżkami pensji i emerytur wszystkim. I to znacząco...
  Co więcej, Miedwiediew zaproponował nawet obniżenie wieku emerytalnego o dwa lata. Twierdził, że to dla dobra społeczeństwa. Wprowadzono poprawki mające na celu podwyższenie emerytur i umożliwienie zaliczania pracy po przejściu na emeryturę do stażu pracy.
  Miedwiediew nie zapomniał również o urzędnikach państwowych. Chciał, żeby stanęli w jego obronie i na niego głosowali. W szczególności zniesiono publiczne deklaracje dochodowe i zezwolono na darowizny do tysiąca dolarów. To, oczywiście, ucieszyło urzędników. To samo dotyczyło zezwolenia na posiadanie nieruchomości i kont bankowych za granicą.
  Aby pozyskać palaczy, znacząco złagodzono prawo antynikotynowe. Zezwolono na sprzedaż alkoholu w nocy, a nawet zalegalizowano hazard. To ostatnie zostało przyjęte z zadowoleniem przez oligarchów; w końcu po co marnować takie zyski i lokować je w podziemiu?
  Serial "Lalki" powraca. W telewizji będzie więcej erotyki.
  Miedwiediew ogłosił również amnestię, a nawet nakazał wypłatę więźniom dodatków relokacyjnych. To również zyskało znaczący odsetek głosów, w tym samych więźniów i ich rodzin.
  Miedwiediew wysunął wręcz hasło: więcej wolności! Rosja ma już dość despotyzmu Putina. Skoro nawet nagiej kobiety nie widać w telewizji!
  I oczywiście próbowano pokazać: życie stało się swobodniejsze, życie stało się przyjemniejsze!
  Miedwiediew obniżył też ceny alkoholu i zezwolił na reklamę piwa w telewizji. Naprawdę, po co przesadzać?
  Ale na Kaukazie szalała wojna. Po odejściu Putina alpiniści zaczęli domagać się jeszcze większych przywilejów i praw. A ich ambicje tylko rosły. Co więcej, Turcja zaczęła wywierać coraz większą presję na Kaukazie, a ich ambicje rosły, zwłaszcza że Erdoğan, jego zdaniem, otrzymał zbyt mało w Syrii. Sytuację dodatkowo pogorszył spadek cen ropy naftowej, a co za tym idzie, cen gazu. Wenezuela faktycznie zwiększyła produkcję po obaleniu reżimu Maduro. USA i Iran w końcu się pogodziły, a w Libii powstał zjednoczony rząd.
  Spadające ceny ropy naftowej doprowadziły do spadku wartości rubla rosyjskiego, zwiększyły inflację i uniemożliwiły wzrost płac i emerytur.
  A wzrastająca aktywność bojowników na Kaukazie działała na niekorzyść Miedwiediewa.
  Twierdzili, że nie jest w stanie zachować dziedzictwa Putina. I że, jak to często bywa, supergwiazda wyznaczyła słabego następcę.
  Stany Zjednoczone, kraje arabskie, a nawet Iran podsycały separatyzm na Kaukazie. Tymczasem wśród sił bezpieczeństwa narastały rozbieżności. Niektórzy nadal chcieli, aby prezydentem został wieloletni kandydat Putina, Miedwiediew! Inni planowali wypromować znacznie popularniejszego Siergieja Szojgu.
  Ale ten ostatni nie znalazł poparcia u oligarchów i przemysłowców. Uważali go za zbyt lewicowego, a miliarderzy byli zmęczeni dyktaturą jednoosobowej władzy. Wszyscy pragnęli liberała na tronie i pojednania z Zachodem. Miedwiediew, czekając na zakończenie okresu rejestracji kandydatów na prezydenta, zdymisjonował Szojgu. Wywołało to niepokoje w armii.
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Następnie Miedwiediew nadał Szojgu długo obiecywany tytuł marszałka i mianował go honorowym wicepremierem. Kolejny populistyczny ruch. Ale w każdym razie szanse wyborcze nie sprzyjały pełniącemu obowiązki prezydenta.
  Zełenski, młodszy, odnoszący większe sukcesy i elokwentniejszy, zyskiwał na popularności. Nawet po zarejestrowaniu się ponad dwustu kandydatów na prezydenta, utrzymywał niekwestionowaną przewagę. Miedwiediew jednak wciąż walczył o drugie miejsce. Ałła Pugaczowa, nieoczekiwana kandydatka w drugiej turze, nagle znalazła się w gronie faworytów. Starzejąca się primadonna, która od dawna nie występowała i nie przepadała za PR-em, nagle podskoczyła w sondażach.
  Być może była to reakcja na zmęczenie polityków. Żyrinowski i Ziuganow, wręcz przeciwnie, odnotowali gwałtowny spadek notowań. Ludzie mieli serdecznie dość obu tych polityków. Co więcej, w ich elektoracie pojawili się młodsi i bardziej oryginalni liderzy.
  Demushkin, który w więzieniu zasłużył na miano męczennika, poczynił zauważalną poprawę. Surajkin nadal nie mógł zdobyć żadnych punktów, ale inny członek jego partii, Siergiej Kowaliow, czołowy rosyjski bokser zawodowy, również zaczął zdobywać punkty.
  Ogólnie rzecz biorąc, Siergiej Kowalow okazał się interesującą osobą. Ubiegał się o urząd mera Moskwy i, ku zaskoczeniu wszystkich, zajął drugie miejsce. Wstąpił do Komunistycznej Partii Rosji. Jego notowania również zaczęły rosnąć.
  Warto zaznaczyć, że Siergiej Kowalow jest bardzo dobrym bokserem - najlepszym wśród Rosjan, przewyższającym nawet Kostię Czyu.
  Siergiej Kowalow jest więc Terminatorem i znalazł się niebezpiecznie blisko Miedwiediewa.
  To prawda, że większość rosyjskich agencji sondażowych zawyżyła notowania pełniącego obowiązki prezydenta. Ale awans był ogromny. Miedwiediew jednak nie miał szczęścia. Po Putinie fortuna jakoś się pogorszyła. Ceny ropy naftowej nadal spadały, rubel gwałtownie tracił na wartości, a ceny rosły. Kaukaz płonął coraz bardziej. Nawet ludzie Kadyrowa zaczęli walczyć po stronie bojowników. Taka właśnie sytuacja miała miejsce. A potem talibowie zaatakowali wojska rosyjskie na granicy z Tadżykistanem.
  Jak się okazało, rosyjskie wojska były nieprzygotowane. Miedwiediew po raz kolejny się ujawnił. Dodatkowo, na jaw wyszedł skandal związany z defraudacją w Ministerstwie Obrony i Ministerstwie Finansów. Cień padł na wieloletnich przyjaciół Miedwiediewa. Pojawiły się również wątpliwości co do tego, kto ukradł setki miliardów dolarów z Rosji. Podejrzenia narastały. A media stawały się coraz bardziej bezczelne...
  Zełenski tymczasem prowadził kampanię wyborczą spokojnie, profesjonalnie, niczym na pokaz. Żyrinowski, jak zawsze, pracował bardziej dla rządu niż dla siebie. Ziuganow był wygwizdywany i obrzucany zgniłymi jajami. Potem doszło do kolejnych incydentów...
  Oczywiście, Ksenia Sobczak startowała w wyborach i nie mogła się powstrzymać, żeby nie rzucić Żyrinowskiemu tortem w twarz. I przyciągnęła uwagę. To był naprawdę epicki obrót spraw.
  W wyborach startował również Aleksandr Powietkin. Rosyjski bokser długo zmagał się z porażką z Joshuą, a następnie stoczył kilka walk z przeciętnymi przeciwnikami, zanim załamał się po poważniejszej walce. Po zakończeniu kariery zajął się polityką i zaczął tworzyć partię nacjonalistyczną.
  Jak dotąd bez większych sukcesów.
  Powietkin uderzył jednak przeciwnika w twarz podczas debaty telewizyjnej. To był wyjątkowy ruch, który nieco podniósł jego notowania.
  Ogólnie rzecz biorąc wybory były histeryczne.
  Przeprowadzili debaty telewizyjne: dali ludziom trzydzieści sekund na odpowiedź, a potem wybuchła kłótnia. Imprezy, bójki, skandale. Kompletna farsa.
  Miedwiediew nieustannie awansował, ale jego notowania nieznacznie wzrosły. Jego awans do drugiej rundy wciąż stoi pod znakiem zapytania.
  Zełenski jednak miał znaczną przewagę. I nic dziwnego! W ciągu zaledwie pięciu lat Wołodymyrowi udało się zlikwidować bezrobocie, odbudować wszystkie fabryki i zakłady oraz wybudować nowe.
  Jednym z osiągnięć Zełenskiego był rozwój rolnictwa i alternatywnych źródeł energii.
  W szczególności na Ukrainie powstały elektrownie zasilane różnicą ciśnienia atmosferycznego. Działają również elektrownie geotermalne. I wiele innych, w tym te wykorzystujące energię jonosfery. Tak się złożyło, że nauka odwróciła się od ropy naftowej i gazu.
  Powstanie na Ukrainie zakładu produkującego syntetyczną żywność i dostarczającego ją do Chin wywołało prawdziwą sensację. Tymczasem Rosja ograniczyła eksport żywności.
  Wśród wyróżnionych Ukraińców znalazło się również Władimir Kliczko. Ten słynny bokser miał trudną karierę. Wrócił na ring, pokonując Charra i Tysona Fury'ego. Przegrał jednak trzeci rewanż z Joshuą, ponownie, ale zarobił krocie. Następnie ogłosił ostateczne przejście na emeryturę.
  Ale potem wrócił. Walczył z Gasijewem w Kijowie i wygrał. Później walczył ponownie i zdobył tytuł mistrza świata w regularnym cyklu, bijąc ostatecznie rekordy Foremana i Joe Louisa. Później ogłosił swoją kandydaturę na prezydenta zjednoczonej Rosji i Ukrainy. I trzeba przyznać, że wśród Ukraińców Władimir Kliczko ustępuje tylko Zełenskiemu. I pomimo zaawansowanego wieku bokserskiego, Władimir Kliczko w obowiązkowej obronie tytułu w kampanii wyborczej walczył z bokserem o dwadzieścia lat młodszym. I ponownie wygrał przez nokaut.
  Następnie notowania Władimira Kliczki wzrosły, a on sam zbliżył się do Miedwiediewa, otrzymując szansę na awans do drugiej rundy.
  Ogólnie rzecz biorąc, wybory miały jednego zdecydowanego faworyta: Zełenskiego, a walka o drugie miejsce była bardzo zacięta. Ałła Pugaczowa, która na krótko wyprzedziła Miedwiediewa w walce o drugie miejsce, zaczęła schodzić na dalszy plan. Nie zrobiła wielkiego wrażenia. Władimir Kliczko awansował na drugie miejsce. Jednak jego baza nie jest szczególnie stabilna. Siergiej Kowaliow, który po trzech porażkach zdołał odzyskać wszystkie cztery pasy wagi półciężkiej, również walczył na ringu i ponownie zdobył tytuł mistrzowski.
  A jego notowania znów podskoczyły. Mógł też awansować do drugiej rundy. Inni ukraińscy bokserzy, Usyk i Łomaczenko, poparli Zełenskiego, a prezydenci nie mieszali się do tego tematu. Chociaż obaj jeszcze nie przeszli na emeryturę. Dlaczego mieliby to zrobić? Usyk wygrał na punkty z Joshuą i jest niekwestionowanym mistrzem świata wagi ciężkiej. Łomaczenko waha się między kategoriami wagowymi i zarabia tak dużo, że nawet nie chce przechodzić na emeryturę.
  Stany Zjednoczone również są w trakcie kampanii wyborczej. Donald odchodzi po dwóch kadencjach i nie jest na tyle zdrowy, by ubiegać się o trzecią. Młodzi mężczyźni kandydują na prezydenta. Demokraci mają bardzo atrakcyjną gubernator, około trzydziestu dziewięciu lat - prawdopodobnie najmłodszą kobietę wśród kandydatów na prezydenta. Republikanie również mają młodych generałów, bohaterów wojny z Iranem.
  Pokolenie polityków w Stanach Zjednoczonych uległo zmianie.
  W Rosji Putin mógł pokonać Zełenskiego, ale ewidentnie się wypalił. Przepracowanie dało o sobie znać! Chciał przecenić swoje siły i nie ufać otoczeniu. A może nawet go otruli. Po odejściu Nazarbajewa WNP zalała kolejna fala demokratyzacji. Kazachstan stał się republiką parlamentarną. Na Białorusi Łukaszenka w jakiś podejrzany sposób zniknął. A prezydent również stał się figurantem.
  Rozpoczęła się kolejna fala. Teraz, nawet w Turcji, parlament zbuntował się przeciwko Erdoganowi. Wahadło przechyliło się w drugą stronę.
  Zełenski zmienił konstytucję na rzecz większej autokracji, ale Zachód nadal postrzega go jako swojego! Referenda odbywają się regularnie. I panuje prawdziwa wolność słowa.
  W każdym razie Zełenski nie ma szczególnych problemów z wygraniem drugiej tury. Miedwiediew prawdopodobnie przejdzie do drugiej tury - wpływy administracyjne mogą przeważyć nad niską popularnością i niezbyt udanym rządem. Wielu zauważyło również podobieństwa do wyborów na Ukrainie - wielu kandydatów na prezydenta, przywództwo Zełenskiego, niskie notowania rządu i wysokie notowania antyrządowe.
  Czy Zełenski mógłby pokonać Putina, dopiero się okaże, ale Miedwiediew ewidentnie nie nadawał się na przywódcę narodu. A demokracja już grała przeciwko rządowi.
  Miedwiediew nie potrafił się wciągnąć w walkę. Nie ma do tego charakteru. To nie jest prawdziwy wojownik!
  Ale oto problem wszystkich autokracji: następcy nie są zbyt dobrzy! Zazwyczaj dyktator sadzał po sobie słabeusza - żeby zapobiec jego obaleniu! Tak jak na przykład następca Nazarbajewa miał ograniczoną władzę. A on nawet nie protestuje - to mięczak!
  W każdym razie Władimir Zełenski doszedł do władzy z opozycji i nie jest słabeuszem.
  Trzeba przyznać, że Putin również był uważany za bezkręgowego i słabego, dlatego został prezydentem po gadatliwym Jelcynie. Ale jak się okazuje, w cichym bagnie czają się diabły!
  A potem okazało się, że bagna wcale nie są takie ciche. Ale Miedwiediew, jak się okazuje, nie jest wilkiem w owczej skórze, ale prawdziwą owcą. I nie potrafi zebrać sił.
  Żyrinowski obraził Zełenskiego wulgaryzmami i został ukarany grzywną. Kilkudziesięciu kandydatów na prezydenta wycofało się na rzecz Miedwiediewa, ale nie przyniosło to prawie żadnych rezultatów. Wśród prominentnych kandydatów, którzy się wycofali, był bokser Denis Lebiediew. Formalnie rzecz biorąc, kandydował. Byli też biznesmeni i mniejsi przedstawiciele kultury. Spośród pisarzy tylko Siergiej Łukjanienko wycofał się na rzecz Miedwiediewa. Reszta szukała jedynie rozgłosu. A wszyscy liczyli na sukces.
  Wyniki Miedwiediewa poprawiły się tylko nieznacznie. Ale była nadzieja, że wojsko, więzienie i policja zagłosują zgodnie z rozkazem. Do tego dochodziło przekupstwo wyborców. I oczywiście głosowanie przedterminowe. I tu też jest duża szansa na sukces.
  Tak, to właśnie skłoniło władze do większej aktywności. Dają nam możliwość głosowania przedterminowego. A potem, oczywiście, dochodzi do oszustw. I do chęci głosowania z głębi serca.
  W przeciwieństwie do wyborów w 1996 roku, Miedwiediewowi nie udało się podnieść swoich notowań. Jelcyn również miał trochę szczęścia. W szczególności Dżochar Dudajew zginął przypadkiem. Co za pech, że nie zachowano standardowych środków ostrożności podczas rozmowy. Gdyby stało się to trochę wcześniej, nie mieliby czasu na uderzenie. A trochę później trafiliby tylko w antenę, a sam Dżochar byłby w bezpiecznej odległości. Takiego szczęścia można mieć na wojnie i w propagandzie.
  A teraz Dudajewa nie da się wykończyć. A Radujewa, który tak nierozważnie został przyłapany w przededniu rosyjskich wyborów prezydenckich, już nie ma. A Dudajew junior absolutnie nie ma ochoty umierać w trakcie wyborów. I ogólnie rzecz biorąc, wygląda na to, że triumwirat następców - Jelcyn, Putin, Miedwiediew - rozpada się...
  Próby przekupstwa wyborców wyciekły do mediów i wywołały kolejny skandal. Patriarcha odmówił poparcia komukolwiek, argumentując: "Oddajcie Bogu to, co boskie, a Cezarowi to, co cesarskie". W rzeczywistości za Jelcyna sytuacja była nieco prostsza. I z jakiegoś powodu Cerkiew Prawosławna stanęła po stronie Jelcyna, który wydawał się całkowicie beznadziejny. Podobnie jak kręgi przemysłowe.
  A teraz rosyjscy oligarchowie zaczęli flirtować z Zełenskim. Najwyraźniej Miedwiediew nie może liczyć na wsparcie.
  A nastrój w mediach zaczął się zmieniać. Zełenski był coraz bardziej chwalony. Teraz nawet Żyrinowski zaczął mówić, że jego imiennik to prawdziwy diament w nieoszlifowanym kamieniu.
  Miedwiediew ponownie podwoił płace i emerytury. Ale jednocześnie doprowadził do całkowitego załamania rubla. Inflacja gwałtownie wzrosła. Cła również gwałtownie wzrosły.
  Musiał nawet zwrócić się o pożyczkę do MFW. Tymczasem ceny ropy i gazu spadają coraz bardziej.
  Iran, Wenezuela, Libia i Arabia Saudyjska zwiększają eksport. Stany Zjednoczone wprowadziły nawet nową metodę wydobycia gazu łupkowego. Koszty gwałtownie spadły.
  A potem jest kryzys gospodarczy i niepokoje w Chinach. Cóż, to jasne - mają dość dominacji Partii Komunistycznej. A Chińczycy chcą wolności i systemu wielopartyjnego!
  W Indiach nastąpiła niewielka zmiana władzy. Doszło do próby zamachu stanu i ustanowienia dyktatury.
  Konflikt na Kaukazie gwałtownie zaostrzył się. Niepokoje wybuchły również na Syberii. Separatyści, w szczególności, zyskali na sile.
  W Wielkiej Brytanii Partia Odnowy wygrała wybory, choć w koalicji z Partią Pracy. Królowa Elżbieta wciąż żyje, ale obiecała ustąpić z okazji setnej rocznicy swojego panowania, po czym odbędzie się referendum w sprawie zniesienia monarchii i ustanowienia urzędu prezydenta Wielkiej Brytanii.
  Francja pogrąża się w chaosie. Zamiast Macrona wygrała Mary Lipin i doszło do próby ustanowienia dyktatury. Ale sami Francuzi nie wiedzą, czego chcą; zorganizowali nowy Majdan. I to na niespotykaną dotąd skalę. A Mary została zmuszona do porzucenia radykalnych planów wydalenia Arabów i innych. Następnie, co jeszcze bardziej drastyczne, Sąd Najwyższy unieważnił wybory prezydenckie, a Mary została aresztowana.
  We Francji również ogłoszono przedterminowe wybory. Jak zawsze, wszędzie panuje chaos.
  Na Białorusi, mając dość tyranii Łukaszenki, przeprowadzono referendum i całkowicie zniesiono urząd prezydenta. Republika stała się republiką parlamentarną, a nowy premier ogłosił, że przyłączenie się do Rosji jest nawet możliwe. Ale dopiero po wyborach prezydenckich. Zełenski cieszy się na Białorusi ogromną popularnością.
  Relacje między prezydentem a parlamentem Kazachstanu uległy pogorszeniu. Zagrożono impeachmentem. Szybko osiągnięto porozumienie, ale władza głowy państwa została jeszcze bardziej ograniczona.
  Miedwiediew stawał się coraz bardziej nerwowy. Zbliżały się wybory, a Zełenski miał kilkukrotnie wyższe notowania. Co prawda, nie wygrałby w pierwszej turze, ale tak czy inaczej, Miedwiediew udawał. Jedynym planem było oszukać go albo znokautować.
  Odbyła się tajna narada. Zebrali się rosyjscy miliarderzy.
  Miedwiediew stwierdził wprost:
  - Czy chcesz, żeby Ukrainiec z zewnątrz zdobył ogromną władzę prezydenta imperium?
  Deribasko logicznie zauważył:
  "Czy nam się to podoba, czy nie, musimy się dogadać z każdym rządem! Zełenski nie jest komunistą i... nie jest Ziuganowem, który by nam nie odpowiadał w żadnych okolicznościach!"
  Miedwiediew stwierdził sucho:
  - Podatek dochodowy na Ukrainie jest dużo wyższy niż w Rosji!
  Roman Abramowicz zaśmiał się i zauważył:
  - A kto wie i policzy nasze dochody! Zresztą ostatnio je zmniejszyli i prawie zrównali z naszymi!
  Prochorow odpowiedział z uśmiechem:
  - Władze się zmieniają. My zostajemy! Jakie rady możesz dać?
  Miedwiediew wrzasnął ze wściekłości:
  - Nie wierzę, że Jelcyn wygrał uczciwie!
  Deribasko odpowiedział chłodno:
  Gdyby przeciwnikiem Jelcyna nie był Ziuganow, Borik miałby niewielkie szanse. Ale ludzie wciąż aż za dobrze pamiętali "radości" komunistycznych rządów. Mianowicie: puste półki, kartki żywnościowe, bony, wizytówki, długie kolejki, pensję w wysokości pięciu dolarów miesięcznie. Oczywiście nikt nie chciał powrotu do tamtych piekielnych czasów. Zwłaszcza utraty spektaklu, politycznych programów, filmów erotycznych i wielu innych rzeczy. Ludzie chcieli wolności. I głosowali nie na Jelcyna, a przeciwko Strachowi na Wróble Ziuganowowi. A Zełenskim nie da się ludzi zastraszyć. W przeciwieństwie do Putina, nie zamknie on "Kukli" i nie wprowadzi ludzi na kartki żywnościowe. Rok 1996 przecież nigdy się nie powtórzy. Jelcyn ukradł pięć lub sześć procent, ale wygrał trzynastoma procentami! Więc prawie sprawiedliwie!
  A Zełenski ma taką przewagę, że go nie pokonasz!
  Miedwiediew krzyknął:
  - Oszukali mnie! Spiskowali!
  Roman Abramow zauważył:
  - Przynajmniej zniosą wszystkie sankcje wobec nas! A ty, Niedźwiedziu... Już zapracowałeś na emeryturę!
  Miedwiediew syknął:
  - Będziesz się smażył w piekle!
  Prochorow logicznie zauważył:
  - Nie ma piekła! Jest tylko strach na wróble, do zbierania pieniędzy!
  Miedwiediew zapytał ze zdziwieniem:
  - Naprawdę? Co, Boga nie ma?
  Prochorow uśmiechnął się i odpowiedział:
  - A jaki to Bóg? Różnie go sobie wyobrażają!
  Roman Abramowicz zaproponował:
  - Może stworzymy nową wiarę! Kto jest bogaty, tego kocha Bóg! Kto jest najbogatszy, tego kocha Wszechmogący najbardziej!
  Miedwiediew skinął głową:
  - Logiczne! Ale co powiedzą ludzie?
  Roman Abramowicz zaśmiał się:
  - Ludzie mogą być edukowani!
  Miedwiediew bełkotał:
  - Mam nadzieję, że pozostaniemy przyjaciółmi!
  Po czym opuścił salę...
  Świat nadal szalał, a kalejdoskop wydarzeń był nieustanny. Witalij Kliczko również wrócił na ring i walczył na stadionie w Kijowie. Zmierzył się z Michaelem Tysonem. Dwóch starszych panów, bardzo znanych i popularnych. Cóż, zebrali sporo pieniędzy. Michael Tyson oczywiście zgodził się na walkę, bo był praktycznie bez grosza.
  Choć młodszy i, co najważniejsze, znacznie lepiej zbudowany Witalij Kliczko dosłownie go pokonał, Władimir Kliczko zadeklarował, że nadal chce zdobyć niekwestionowany tytuł mistrza świata i walczyć z Usykiem. Potem pobije wszelkie rekordy, stając się najstarszym niekwestionowanym mistrzem świata... I wtedy będzie mógł spać spokojnie. Co jeszcze jest do pokonania? Pokonał już Joe Louisa, Foremana i czterokrotnie zdobył tytuł mistrza świata wagi ciężkiej.
  Witalij Kliczko zarobił dzięki tej walce duże pieniądze, zasilił swój skarbiec i zdobył sławę, a także stoczył stosunkowo łatwą walkę.
  Zełenski odznaczył Witalija Kliczkę złotym Orderem Ilji Muromca, co zyskało mu jeszcze większą sympatię.
  Bokserzy stali się popularni w świecie polityki. Floyd Maweather został kandydatem na prezydenta USA. Formalnie niezależny. I z przyzwoitym poparciem. A co więcej, jest miliarderem, niepokonanym bokserem i czarnoskórym mężczyzną. Czego tu nie lubić?
  Floyd Maweather poparł Zełenskiego w wyborach prezydenckich i obiecał przyjaźń.
  Floyd chciał rewanżu z Pacquio i zebrano na ten cel sporo pieniędzy.
  Miedwiediew wyraźnie tracił grunt pod nogami. Aby wywołać sensację, mianował Anatolija Kaszpirowskiego ministrem zdrowia, utrzymując jednocześnie rangę wicepremiera. Choć był to mocny ruch, to jednak nie wystarczył. Nawiasem mówiąc, Anatolij Kaszpirowski został najstarszym ministrem i wicepremierem w historii Rosji. Prawdziwy rekord! Dmitrij Miedwiediew odznaczył również królową Anglii Orderem Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego, a nawet przyznał Szojgu Gwiazdę Bohatera. A potem odebrał Gorbaczowowi jego najwyższe odznaczenie. Co, krótko mówiąc, nie jest zbyt imponujące.
  I nawet przywrócił Berię do rangi marszałka. Być może po to, by przyciągnąć
  Przeciągnął stalinowców na swoją stronę. I pośmiertnie odznaczył Borysa Niemcowa Orderem Zasługi dla Ojczyzny I klasy. Następnie dekretem przemianował Wołgograd na Stalingrad. Też flirtował ze stalinowcami. Ale też z liberałami. Pośmiertnie nadał Nowodworskiemu tytuł Bohatera Rosji i... Stalina!
  Pośmiertnie Miedwiediew odznaczył również Jurija Gagarina Orderem Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego i przywrócił Order Zwycięstwa Leonidowi Ilji Breżniewowi. Niespodziewanie Miedwiediew odznaczył również złotą gwiazdą Bohatera Rosji Garriego Kasparowa.
  To również flirt z liberałami. I z komunistami. Zarówno waszymi, jak i naszymi.
  Miedwiediew wręczył także papieżowi Franciszkowi I Order Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego.
  To również bardzo hojne dary od "wielkiego władcy"! Co więcej, Miedwiediew niespodziewanie ponownie obniżył wiek emerytalny, zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet, do pięćdziesięciu pięciu lat. To była sensacja. I ponownie podniósł emerytury.
  Czego nie robisz w przededniu wyborów?
  Ponadto, pełniący obowiązki prezydenta awansował Władimira Żyrinowskiego do stopnia generała porucznika. Podobno otrzymał on nagrodę za "czynną" służbę. A jego syn, Igor Lebiediew, niespodziewanie został mianowany ministrem spraw zagranicznych, zastępując starego i niepopularnego Ławrowa.
  Miedwiediew zaproponował również Demuszkinowi stanowisko ministra spraw wewnętrznych, ale wpływowy nacjonalista odmówił. Wśród nowych nominacji znalazła się sensacyjna nominacja Kseni Sobczak na stanowisko ministra kultury. Widząc jej niskie poparcie, Sobczak się zgodziła. Zażądała jednak również stanowiska wicepremiera, na co Miedwiediew się zgodził.
  Jawliński również brał udział w wyborach, jednak ciężko zachorował i wycofał się z powodów zdrowotnych.
  Pełniący obowiązki prezydenta odznaczył go również gwiazdą Bohatera Rosji.
  Michaił Kasjanow otrzymał Order Zasługi dla Ojczyzny I Klasy oraz stanowisko Honorowego Doradcy Ekonomicznego. Z tego powodu wycofał swój głos na Miedwiediewa. Ale to zaledwie ułamki procenta.
  Siergiejowi Kowaliowowi zaproponowano stanowisko ministra sportu, ale uznał, że to nie wystarczy.
  Doszło do konfliktu z prezesem Sądu Konstytucyjnego. Zorkin ostatecznie zrezygnował. Ale kto powinien objąć to stanowisko? Najlepiej kobieta! I zaproponowano Ałłę Pugaczową.
  Ale słynna piosenkarka odmówiła, twierdząc, że to nie w jej stylu. Miedwiediew i tak przyznał jej gwiazdę Bohatera Rosji, choć Ałła odmówiła występu w jego imieniu.
  Ale kto zostanie prezesem Sądu Konstytucyjnego? Stanowisko jest niepewne. Szojgu również odmówił - to nie jego specjalność!
  Dima Bilan niespodziewanie się zgodził. Choć oczywiście nie jest powiedziane, że to jego specjalność! I oczywiście bycie piosenkarzem jest bardziej opłacalne i o wiele przyjemniejsze niż bycie przewodniczącym Sądu Konstytucyjnego.
  Miedwiediew zresztą szybko to wykorzystał i obdarował go gwiazdą Bohatera Rosji.
  Dima Bilan stwierdził jednak, że to tylko żart. Ludmiła Putina została jednak mianowana przewodniczącą Sądu Konstytucyjnego, co spotkało się z powszechną aprobatą. Był to zdecydowany krok, biorąc pod uwagę popularność Putina w Rosji, ale nieco spóźniony i nie mógł uratować Miedwiediewa.
  Pomimo tytanicznych wysiłków ceny rosły, rubel spadał, talibowie postępowali w Tadżykistanie, a wyborców nie było czym przekonać.
  W ostatniej chwili Giennadij Ziuganow został mianowany pierwszym wicepremierem nadzorującym sprawy socjalne. Ale to była ślepa uliczka.
  A sam Ziuganow już całkowicie stracił swój elektorat.
  Diegtiariew, również kandydat na prezydenta z ramienia Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji, został mianowany prokuratorem generalnym w przededniu głosowania.
  Miedwiediew był aktywny i poszukiwał nowych dróg. Jednym z jego najbardziej imponujących posunięć kampanijnych było wręczenie wszystkim weteranom Wielkiej Wojny Ojczyźnianej specjalnego złotego medalu imienia Żukowa. I miliona rubli rosyjskich na dodatek. Ale weteranów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej zostało już bardzo niewielu.
  Miedwiediew odznaczył również Tierieszkową Orderem Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego. Skoro jeszcze jest okazja, czemu by jej nie wykorzystać? Anatolij Karpow również mógłby otrzymać tytuł Bohatera Rosji. Przecież to świetny szachista! A Alechin, Botwinnik, Tal, Spasski i Tigran - on pośmiertnie wręczy odznaczenia - to całkiem miłe!
  Gwiazdy Bohaterów Rosji są niesamowite!
  Miło jest wręczać nagrody i medale. A co, gdybyśmy ustanowili również order imienia Putina? Cztery stopnie: czwarty - brązowy, trzeci - srebrny, drugi - złoty, pierwszy - złoty z diamentami!
  Oto jakim wynalazcą jest Miedwiediew.
  To jednak nie wystarczy. Zełenski ustanawia też nowe ordery. Na przykład Order Tarasa Szewczenki. Albo Tarasa Bulby! Albo Gogola! I po co zawracać sobie głowę drobiazgami? I Order Kożeduba! To mocny ruch Zełenskiego, mający na celu przypodobanie się lewicy. Oczywiście Zełenski nie jest komunistą, ani nawet lewakiem. Mógł więc mieć problemy. Ale komuniści w Rosji byli bez przywódcy.
  A co z Andriejem Nawalnym? Wszyscy zdają się o nim zapominać. Czyż nie kandydował na prezydenta? Ale Andriej Nawalny od dawna jest częścią ekipy Zełenskiego i już wiele zrobił w walce z korupcją na Ukrainie.
  A więc nikt jeszcze nie zginął! A proces łączenia dwóch bratnich narodów i wspólnych wyborów przywódcy narodowego jest w toku.
  Andriej Nawalny także wyprzedzi Zełenskiego... Jest, jak zwykle, w dobrej formie.
  I działa energicznie, wywierając szaleńczy nacisk.
  I to wszystko w bardzo subtelny sposób, żeby nie odstraszyć wyborców. Zupełnie nie w stylu Trumpa.
  A na świecie nadchodzą nowe czasy - bezpieczniejsze i spokojniejsze. W Arabii Saudyjskiej rozpoczynają się reformy demokratyczne i świeckie, a ekstremizm religijny generalnie słabnie. W istocie, wielu może czytać w internecie o sprzecznościach między Koranem a nauką i zastanawiać się: dlaczego to robią? Jakie są podstawy, by uważać Koran, a nawet Biblię, za słowo Boże?
  Kiedy ludzie zaczynają myśleć i zadawać pytania, stają się mniej lekkomyślni. W istocie, dlaczego powstaje wiek? Raczej ze strachu przed śmiercią! A tak mało ludzi boi się śmierci, dopóki nie zachorują!
  Przed wyborami Miedwiediew podniósł zasiłki chorobowe i renty inwalidzkie. Zwiększono również produkcję czołgów...
  Aby udowodnić swoją patriotyczną naturę, Miedwiediew znacząco podniósł poprzeczkę w zakresie wydatków wojskowych. Czołg "Niedźwiedź", najcięższy z potworów, ważący ponad sto ton i napędzany reaktorem jądrowym, trafił do masowej produkcji.
  Projekt "Niedźwiedź" powstał pod kierownictwem Putina, na jego osobiste polecenie. Pomysł polegał na stworzeniu monstrualnego czołgu, który miał budzić grozę. Pojazd okazał się dość ciężki i drogi, z wielowarstwowym pancerzem i dwiema wyrzutniami rakiet.
  Unikalną cechą pojazdu była jego prędkość przekraczająca sto kilometrów na godzinę, masa stu pięćdziesięciu ton oraz kolosalny zasięg dzięki reaktorowi jądrowemu.
  Jednak podczas biegu doszło do kolejnego niefortunnego incydentu: pęknięcia bieżni. I po raz kolejny wrażenie prysło. Miedwiediew został dosłownie wyśmiany.
  A potem był ten epizod z udziałem pełniącego obowiązki prezydenta - nie dałoby się tego wymyślić. Kiedy Miedwiediew próbował powalić drzewo na oczach drwali, upadło prosto na świąteczny stół z jedzeniem. I tak nieszczęsny tymczasowy przywódca Rosji znów został zhańbiony.
  Miedwiediew rzeczywiście miał pecha. Fortuna jest kapryśna: jednym sprzyja, a innym szkodzi. Na przykład Mikołaj II nie był taki zły, ale siły wyższe go naprawdę uraziły. I tak było z Miedwiediewem, człowiekiem na ogół inteligentnym, że wszystko dosłownie się posypało.
  Próby zrobienia czegokolwiek spotykały się z oporem i uporem.
  Miedwiediew zdawał się drżeć na patelni. A potem pojawiły się inne problemy. Pełniący obowiązki premiera został również uwikłany w aferę korupcyjną.
  Oczywiście, że Andriej Nawalny był w to zamieszany. Ten facet zawsze się wtrąca!
  Ujawnił tak wiele haniebnych informacji o Miedwiediewie i jego otoczeniu - skandal był druzgocący. Krótko mówiąc, zarówno Nawalny, jak i ci, których dotknął jego druzgocący cios, stali się sławni.
  A Miedwiediew musiał się usprawiedliwić i otrzeć plwocinę. I co mu nie wyszło? To nie były wybory, to była kompletna katastrofa.
  W dniu wyborów Miedwiediew przybył pod strażą. Było widać, że jest ponury i niepewny. Jego ręce trzęsły się, gdy brał kartę do głosowania. W swoim ostatnim rozporządzeniu pełniący obowiązki prezydenta potroił pensje wojskowych i policjantów. I pięciokrotnie zwiększył ich emerytury!
  Anastazja Orłowa jednak dowcipnie zażartowała z kandydata na dyktatora:
  - Za kłuje, żeby siedzieć na bagnetach! Dlatego podłożył pod niego poduszkę na pieniądze!
  Następnie dziewczyna Terminator wzięła ją i pokazała figę, używając bosych palców u stóp.
  Anastazja to z pewnością kobieta, która nie przebiera w słowach. Dowcipna, silna, opanowana, charyzmatyczna.
  I tak wielu facetów się w niej zakochało. Anastazja to bardzo energiczna blondynka i nie kładzie się spać bez wybrania sobie nowego mężczyzny na noc. Oczywiście wybiera przystojnych, wysportowanych, muskularnych mężczyzn, czasem nawet bardzo młodych. Ale zawsze są inni. Najwyraźniej potrzebuje naładować baterie. I nikt nie uważa tej potężnej wojowniczki za rozwiązłą.
  Wręcz przeciwnie, dla tak silnej i umięśnionej kobiety wydaje się to bardzo fajne.
  Anastazja również głosowała, biorąc kartę do głosowania bosymi stopami - jest jej cała rolka, trudno znaleźć nazwisko - i oddając głos bez żadnych uprzedzeń. Cóż, jasne jest, na kogo głosowała!
  Po czym pokazała wielką figurę z bosymi palcami u stóp!
  Wołodymyr Zełenski przyjechał głosować na rowerze. Skakał i kręcił się w kółko. Jak zawsze, jest zadziorny i pełen temperamentu. Prawdziwy Napoleon Bonaparte.
  I oczywiście, jak można było się spodziewać, zagłosował żwawo.
  Władimir Kliczko nigdy nie wycofał się z wyborów. Głosował również na siebie i groził Miedwiediewowi pięścią.
  Nikołaj Wałujew otrzymał od Miedwiediewa tytuł Bohatera Rosji i stanowisko ministra spraw wewnętrznych w ostatniej chwili. Z trudem udało mu się wycofać, choć odmówił podania, na kogo głosował.
  Wiele osób tu głosowało: Ałła Pugaczowa i Surakin...
  Żyrinowski, oczywiście, nie mógł nie zaznaczyć swojej obecności. Podarł portret Władimira Zełenskiego tuż przed lokalem wyborczym i obiecał, że każe go rozstrzelać, jeśli dojdzie do władzy.
  Dima Bilan zaśpiewała podczas głosowania:
  "Wszystko, co niemożliwe, jest możliwe, wiem na pewno! Bilan zostanie wybrany, to prawdziwy rycerz!"
  Potem pojawiły się inne gwiazdy.
  Garri Kasparow ogłosił, że rząd się zmienia, Miedwiediew odejdzie, a wraz z nim definitywnie zakończy się era Putina.
  Jednocześnie były mistrz świata zadeklarował, że jest otwarty na wznowienie kariery szachowej i pobicie rekordu wiekowego Steinitza. Dodał również, że Rosja wkrótce będzie miała godnego i demokratycznego przywódcę, a era carów przejdzie do historii.
  I że Garri Kasparow wynalazł własne szachy, które wkrótce zyskają popularność na całym świecie.
  I zademonstrował planszę stupolową. Pojawiły się nowe figury. Dwa błazny: jeden obok króla, a drugi obok hetmana. Błazen porusza się jak hetman, ale bije tylko jak skoczek. I dwóch łuczników na krawędzi zamiast pionków. Łucznicy poruszają się jak pionki, ale mogą bić po przekątnej, na dwóch polach. To prawda, ponieważ znajdują się na samej krawędzi planszy, ich wartość jest nieco zmniejszona. Ale mogą też awansować do dowolnej figury.
  Szachy Garriego Kasparowa bez wątpienia przyciągnęły uwagę ludzi i dziennikarzy.
  Nawalny obiecał, że Kasparow na pewno zostanie ministrem.
  Anatolij Karpow również głosował. Ale to były mistrz, więc obiecał jedynie udzielić rady. Powiedział też, że prawdopodobnie nadchodzą duże zmiany. I że jutro będzie lepsze niż wczoraj!
  Miedwiediew w dniu wyborów ogłosił, że minimalny okres urlopu wypoczynkowego w Rosji zostanie wydłużony do trzydziestu dni roboczych, a wszystkie kobiety, które urodzią dziesięcioro lub więcej dzieci, otrzymają od niego nagrodę: gwiazdę Bohatera Federacji Rosyjskiej.
  Nowy ruch populistyczny, i trzeba przyznać, dość mocny. Ale jest już za późno. Zwłaszcza w dniu wyborów widać wyraźnie, że to tylko chwyt reklamowy.
  Miedwiediew wyraźnie tracił grunt pod nogami... Wszyscy mieli już dość jego niezmiennej władzy.
  Ludzie chcieli wyrwać się z putinowskiej rutyny, a pragnienie zmian było ogromne. Co więcej, widoczna stała się niezdolność Miedwiediewa do bycia silną osobowością.
  Zełenski, zdobywając punkty i działając bez zbędnego populizmu i obietnic, pewnie ruszył naprzód.
  Sondaże exit poll wskazywały na jego zdecydowanego faworyta. Czy Miedwiediew awansuje do drugiej tury, pozostaje jednak niewiadomą! Władimir Kliczko, Siergiej Kowaliow i Grudinin wciąż mogą walczyć z nim o miejsce.
  Ziuganow głosował ostatni. Stary, schorowany były przewodniczący Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej dopisał linijkę pod nazwiskiem Grudina i westchnął. To nie lada wyzwanie zostać pierwszym wicepremierem Rosji w wieku prawie osiemdziesięciu lat. Czy naprawdę tego potrzebuje?
  A Ziuganow, ciężko dysząc, wyszeptał:
  Znów pójdziemy do bitwy,
  Za władzę Sowietów...
  I jako jedno umrzemy -
  W walce o to!
  I wytoczył się z kabiny. Nie, w niedalekiej przyszłości zrezygnuje.
  Zbliżał się czas wyborów prezydenckich i wkrótce miały zacząć napływać pierwsze dane. Rosja stała u progu ogromnych zmian. Również na Białorusi trwały wiece i żądania zjednoczenia z Rosją. Wszystko stawało się coraz bardziej gwałtowne i ekscytujące.
  Frekwencja w wyborach prezydenckich w Rosji osiągnęła rekordowo wysoki poziom w historii wyborów alternatywnych, wynosząc prawie dziewięćdziesiąt procent.
  A przed chwilą ogłosili, że urny wyborcze zostały otwarte i rozpoczęło się liczenie głosów z Dalekiego Wschodu.
  ROZDZIAŁ NR 3.
  Wyniki pierwszej tury zaczęły napływać z Dalekiego Wschodu. Zgodnie z przewidywaniami sondaży, Zełenski pewnie prowadził. Miedwiediew nie był jeszcze nawet na drugim miejscu. O drugie miejsce walczyli Grudinin i Władimir Kliczko. Na liście było około dwustu innych kandydatów, więc głosy były rozproszone. Jednak Zełenski zdobył prawie 50% głosów na Syberii i mógł liczyć nawet na zwycięstwo w pierwszej turze.
  Miedwiediew przemówił w ostrym tonie:
  - Chcieliśmy tego, co najlepsze, ale głosowaliśmy na zabawę!
  Zełenski był lakoniczny:
  - Prawda zwyciężyła!
  Wyniki wyborów ciągle się zmieniały, ale przewaga Zełenskiego pozostała wyraźna. Grudinin i Kliczko jednak nieznacznie stracili. Miedwiediew ostatecznie awansował na drugie miejsce, choć z ponad trzykrotną przewagą. Pełniący obowiązki prezydenta zarobił najwięcej w Czeczenii, w wojsku i areszcie tymczasowym. Cóż, to zrozumiałe. Zwłaszcza w areszcie tymczasowym. Trudniej tam śledzić liczenie głosów.
  Miedwiediew uwolnił jednak wielu więźniów, a wzrost ten nie okazał się tak znaczący, jak się spodziewał.
  Jednak z wielkim trudem udało im się awansować do drugiej tury. Chociaż Zełenski zdobył prawie 40 procent głosów, Miedwiediew zaledwie 13 procent. Do tego doszły przekupstwa i nieprawidłowości. Dmitrij Anatoliewicz okazał się słabeuszem. Władimir Kliczko zajął trzecie miejsce. Niewielką niespodzianką był Grudinin, który zajął czwarte miejsce. Dima Bilan, który również niespodziewanie zajął piąte miejsce, zajął szóste. Siergiej Kowalow, pomimo wysokich notowań, zajął szóste miejsce. Żyrinowski tym razem nie znalazł się nawet w pierwszej dziesiątce. Miedwiediew natychmiast nadał mu jednak stopień generała pułkownika za wierną służbę i tytuł Bohatera Rosji.
  Cóż za nagroda pocieszenia dla jego wiernego sługi. Dima Bilan otrzymał również gwiazdę Bohatera Rosji i Order Zasługi dla Ojczyzny I klasy.
  Dima zapowiedział jednak, że nadal nie poprze Miedwiediewa. Jego stanowisko w sprawie Zełenskiego jest jednak niejasne. Tylko Władimir Kliczko otwarcie apelował o poparcie Zełenskiej. Co więcej, bokser zadeklarował, że będzie walczył z mistrzynią olimpijską z 2020 roku w Moskwie. Stwierdził również, że różnica wieku mu nie przeszkadza, mówiąc, że jest silniejszy i bardziej zmotywowany niż kiedykolwiek.
  Miedwiediew wręczył jednak tytuł Bohatera Rosji zarówno Władimirowi Kliczce, jak i Witalijowi Kliczce. Powiedział: "To sprawiedliwy człowiek". Wy, bracia, zrobiliście wiele dla boksu, zwłaszcza Władimir.
  Witalij powiedział, że najgorszą rzeczą w Majdanie było to, że uniemożliwił mu pobicie rekordu Holmesa. Ale miał wszelkie szanse!
  I nagle Witalij zapragnął spotkać się z Gasijewem w Kijowie. To wywołało niemałe poruszenie. Czemu by nie spróbować?
  Siergiej Kowalow również chciał kontynuować karierę, wspominając, że Hoppins pokonywał mistrzów świata i zdobywał tytuły mistrzowskie, nawet gdy był starszy. Zaznaczył również, że na razie nie planuje pracować ani dla Zeleskiego, ani dla rządu Miedwiediewa. Zamiast tego chciał walczyć.
  Panowie byli rzeczywiście zmotywowani. Wśród innych bokserów, Dima Biwoł wyraził chęć walki z Kowaliowem.
  Miedwiediew negocjował z Grudinem, obiecując mu gruszki na wierzbie. Grudinin pragnął jedynie stanowiska premiera. Niespodziewanie starzejący się Ziuganow poparł Miedwiediewa i zaapelował do Grudinina o dołączenie do ekipy pełniącego obowiązki prezydenta. Ale potem pojawiły się problemy i doszło do rozłamu w Partii Komunistycznej, która nie lubiła obu kandydatów.
  Ale Siergiej Udalcow przemawiał na korzyść Zełenskiego. Powiedział: "Z dwojga złego musimy wybrać to, którego jeszcze nie widzieliśmy!"
  Nikołaj Wałujew zaproponował sojusz Zełenskiego i Miedwiediewa: Zełenski jako prezydent, a Miedwiediew jako premier. Oligarchom się to spodobało! Przypomnieli im nawet o niewypowiedzianym zapisie sojuszu: że premierzy i prezydenci będą się od siebie różnić w swoich krajach.
  A skoro Zełenski wygrywa wybory prezydenckie, to premierem powinien zostać przedstawiciel Rosji. Miedwiediew i tak będzie w drugiej turze.
  Zełenski stwierdził jednak, że premierem będzie Rosjanin, a nie Miedwiediew! Bo Rosjanie mają dość jego rządów. A potrzeba kogoś bardziej kompetentnego ekonomicznie i z historią sukcesów, a nie porażek Miedwiediewa!
  Sondaże opinii publicznej pokazały, że większość Rosjan nie chciała, aby Miedwiediew został premierem. Dokładniej, prawie 90 procent było temu przeciwnych.
  Rogozin niespodziewanie powrócił z politycznego zapomnienia i był uważany za potencjalnego premiera. Wielu Rosjan również pragnęło, aby Andriej Nawalny został ich premierem.
  Koło historii kręciło się coraz szybciej.
  Zachód oczywiście poparł Zełenskiego, podczas gdy Chiny zachowały neutralność. Większość krajów również poparła Zełenskiego, uważanego za demokratę i zwolennika Zachodu. Miedwiediew był jednak przez długi czas partnerem Putina. Mówiono nawet o tandemie między tymi dwoma przywódcami. I widać wyraźnie, że Miedwiediew nie jest tak ciepły i serdeczny, jak udaje. W USA również odbywają się wybory. Wyścig między młodym republikaninem a młodą demokratką. A szanse są 50 na 50. W Chinach również możliwa jest zmiana: Xi ma problemy zdrowotne. I wydaje się, że istnieje szansa, że jego następcą zostanie bardziej demokratyczny przywódca.
  Chińska oligarchia generalnie pragnie więcej wolności i demokracji, ale ludzie są spragnieni zabawy. Czym są wybory, skoro wynik jest z góry przesądzony?
  Moda na dyktaturę zaczęła zanikać. Wszyscy pragnęli czegoś więcej niż tylko bycia trybikami w machinie.
  Zełenski reprezentował coś nowego i zmianę, i to udaną zmianę. A w Rosji było to postrzegane pozytywnie. Ludzie nie chcieli więzień, obozów ani ogólnego strachu.
  Minęło pokolenie i wszyscy pragnęli zmian. Nawet na Kubie, gdzie znienawidzony reżim Castro chylił się ku upadkowi, choć pod inną nazwą. W Korei Północnej również panowało pragnienie zmian. Co więcej, Koreańczycy często powtarzali: "Monarchia to nie komunizm!". I że gruby dyktator musi odejść!
  Pragnienie zmian rosło na całym świecie, a Zełenski płynął na tej fali. I robił postępy!
  W Korei Północnej miała miejsce demonstracja protestacyjna, którą dyktatorski reżim zmasakrował bronią automatyczną. Stało się to kolejnym dowodem barbarzyństwa panującego na kontynencie.
  Trump oświadczył, że Stany Zjednoczone mogą rozwiązać problem tej dyktatury siłą. I że bomba atomowa ich nie przestraszy. Dodał, że Stany Zjednoczone już testują broń o tak dużej mocy, że żadna głowica termojądrowa nie będzie stanowić zagrożenia.
  Ale czas Trumpa dobiegał końca. Był już najstarszym prezydentem. A po śmierci Cartera stał się najstarszym, nawet wśród byłych prezydentów. Wow! Szczęście sprzyja młodym! Gdyby Trump zmierzył się z młodszą kobietą, mało prawdopodobne, żeby w ogóle ją pokonał!
  Najwyraźniej prawo karmy dyktuje: powodzenia młodym! Nawet jeśli Ronald Reagan był wyjątkiem od reguły!
  A stosunkowo młody Gorbaczow okazał się porażką. Niech nikt nie powie, że Michaił Siergiejewicz się mylił? Był pierwszym radzieckim przywódcą, który mówił ludzkim językiem. A jednak ludzie go nie rozumieli! A może nawet nie ludzie, a elity!
  Och, jakie szczęście! Władimir Władimirowicz Putin miał tyle szczęścia, ale ile tak naprawdę osiągnął?
  Gdyby Mikołaj II miał trochę więcej szczęścia - na przykład gdyby admirał Makarow przeżył - jak wielka i potężna byłaby Rosja. Chiny stałyby się Rosją Żółtą, a cały świat zostałby podbity!
  I tak zdobyli tylko Krym i zostali wciągnięci w konfrontację z całym światem!
  Mikołaj II, jako przebiegły dyplomata, zdołał wynegocjować ze swoimi sojusznikami Konstantynopol i Azję Mniejszą.
  No cóż, teraz fenomenalny Zełenski staje się coraz bardziej aktywny. A drugie wybory zbliżają się wielkimi krokami.
  Na Ukrainie narasta radość i optymizm. Miedwiediew naturalnie zasugerował debaty telewizyjne. Choć to niewiele da. Pozycja pełniącego obowiązki prezydenta Rosji nie jest szczególnie silna. I nie ma się czym chwalić. Ani w gospodarce, ani w polityce, ani w wojnie. Sytuacja na Kaukazie jeszcze się pogorszyła. I nic nie da się zrobić. Ani siła, ani dyplomacja nie działają. Relacje z otoczeniem Miedwiediewa stają się coraz bardziej wrogie. Nikt tu już nie traktuje cara poważnie. Mimo że car nadal zasiada na tronie.
  Oligarchowie, generalnie rzecz biorąc, nie są przeciwni Zełenskiemu. Tylko siły bezpieczeństwa, a przynajmniej część z nich, są niezadowolone!
  Miedwiediew potajemnie zwołał Radę Bezpieczeństwa. Dyskusja zeszła na kwestię odwołania drugiej tury. Na przykład, czy nie doszło do naruszeń? Oczywiście, że tak! I mogliby się w tym doszukać błędów i unieważnić wyniki wyborów. I po co zawracać sobie głowę ich zatwierdzaniem przez Sąd Najwyższy? Pomysł wydawał się całkowicie rozsądny.
  Dmitrij Anatoliewicz Miedwiediew wspominał, że w maju 1999 r. Jelcyn omawiał plan wojskowego zamachu stanu i rozwiązania Dumy Państwowej!
  I o mało co do tego nie doszło. To prawda, nawet wtedy siły bezpieczeństwa były podzielone. Niektórzy argumentowali, że lepsza byłaby łagodniejsza opcja: Sąd Najwyższy umorzyłby postępowanie impeachmentu z powodu braku ustawy o odwołaniu prezydenta Rosji. A do czasu uchwalenia tej ustawy - zgodnej z konstytucją - musiałoby się zebrać dwie trzecie parlamentu i trzy czwarte Rady Federacji. Wtedy wygasłby mandat Dumy, a potem prezydenta.
  Siły bezpieczeństwa obiecały współpracę z Sądem Najwyższym i pokojowe rozwiązanie problemu. Jelcyn nie był szczególnie chętny do przeprowadzenia zamachu stanu, mając dwuprocentowe poparcie i pięć zawałów serca. Nie miał ani sił, ani poparcia. Zwłaszcza że w 1993 roku istniało pewne poparcie społeczne dla tego rozwiązania. Ale do 1999 roku go już nie było. I nie mogło go być, biorąc pod uwagę rezultaty.
  Gdyby więc doszło do procesu impeachmentu, najprawdopodobniej zakończyłby się on bez strzelaniny.
  Miedwiediew zwrócił się do Sądu Najwyższego o unieważnienie wyborów.
  Ale potem, oczywiście, sędziowie zaczęli protestować. Mówili, że nawet jeśli wybory zostaną unieważnione, i tak będą musieli przeprowadzić reelekcję. A szanse Miedwiediewa tylko zmalałyby. Doszłoby do niepokojów społecznych.
  Więc, Dmitriju, lepiej zaakceptuj fakt, że Zełenski zostanie prezydentem Rosji. I postaraj się znaleźć swoje miejsce.
  Co więcej, wielu mówiło, że ten klaun nigdy nie odniesie sukcesu na Ukrainie. Ale, kurczę, to się udało! I nie ma sensu robić z igły widły.
  Miedwiediew, po naradzie z sędziami i funkcjonariuszami służb bezpieczeństwa, podjął decyzję: mimo wszystko pójdzie do wyborów. I przeprowadzi drugą turę. A potem zobaczymy, co się stanie. Może stanie się cud. A jeśli nie? Przecież nie wsadzą go do więzienia, prawda?
  Zgromadzenie miliarderów wyraziło również opinię, że nie sprzeciwiają się demokracji. Zełenski nie jest lewicowcem i im odpowiada. Co więcej, wszystkie zachodnie sankcje zostaną w końcu zniesione, a Rosja w końcu powróci do globalnej społeczności.
  Pozostało tylko przeprowadzić debaty telewizyjne. Zełenski się zgodził, ale tylko na stadionie Łużniki. Oczywiście, zostało to zaakceptowane. Bardzo przypominało to etap, który już minął z Poroszenką. Co więcej, różnica w pierwszej turze była jeszcze większa. A negatywne notowania Miedwiediewa były kolosalne.
  Ale debaty telewizyjne są jak tonący, który chwyta się brzytwy. Ostatnie spotkanie odbędzie się w piątek, a wybory w niedzielę.
  Miedwiediew, ogólnie rzecz biorąc, był przygotowany. Ale fakty nie były po jego stronie. A doświadczenie Poroszenki pokazało, że sama retoryka nie może przeważyć nad faktami. Tak jak nie udało im się pokonać mera Łużkowa, był to jedyny przypadek w historii Moskwy, gdy centralne kanały telewizyjne wystąpiły przeciwko urzędującemu merowi.
  Ale propaganda nie mogła przeważyć nad osiągnięciami gospodarczymi mera Moskwy. I nie było tak, że zagłosują na Kirijenkę, sprawcę bankructwa! A jednak to jego promowali najbardziej. Skierowali prawdopodobnie najbardziej nieudanego kandydata przeciwko liderowi gospodarczemu.
  Jednak rosyjskie media skupiły się teraz bardziej na Zełenskim. Nikt nie wierzył Miedwiediewowi. Nawet Sąd Najwyższy odmówił rozpatrzenia sprawy o unieważnienie wyborów.
  Kiedy sprawa dobiegła końca, stadion był wypełniony po brzegi. Dosłownie przepełniony.
  I było jasne, że nadchodzi poważna kontrowersja. Jednak z miny Miedwiediewa wynikało, że niemal pogodził się z porażką. Ale ostateczny krok musiał zostać wykonany.
  W przededniu debat Miedwiediew mianował Władimira Żyrinowskiego ministrem spraw wewnętrznych. Był to ostatni akt desperacji. Żyrinowski jednak, wiedząc, że ponad 80 procent wyborców jest gotowych oddać głos na Zełenskiego, wcale nie miał ochoty kłócić się z przyszłym przywódcą państwa. Choć oczywiście rozumiał, że raczej nie znajdzie miejsca w ekipie Zełenskiego.
  Tak, Władimir Wolfowicz jest stary. Jednak Anatolij Kaszpirowski, minister zdrowia i wicepremier, jest jeszcze starszy. Ale on też nie jest szczególnie chętny do wspierania Miedwiediewa. Ma jednak szansę na pozostanie w drużynie. Jest w zaawansowanym wieku, co oznacza doświadczenie. A jego kondycja fizyczna jest całkiem dobra.
  Nic dziwnego, że Kaszpirowski jest fenomenem.
  Debata na stadionie rozpoczęła się od powitań i dowcipnych uwag. Zełenski jednak wyglądał na bardziej świeżego, pewnego siebie, przekonującego i profesjonalnego.
  Miedwiediew był bardzo zdenerwowany i zaczął krzyczeć. Nie potrafił być przekonujący. A sytuacja w kraju jest naprawdę fatalna. Ludzie wyraźnie popierają Zełenskiego. Sytuacja jest tu bardzo napięta.
  Każde słowo Zełenskiego spotyka się z aplauzem, a Miedwiediew jest wygwizdywany. Innymi słowy, w debacie doszło do prawdziwego załamania.
  Miedwiediew drgnął i powiedział:
  - Mam doświadczenie!
  Zełenski odpowiada z uśmiechem:
  - Z takim doświadczeniem możesz zostać tylko woźnym!
  Miedwiediew odpowiedział:
  - Putin i ja zdobyliśmy Krym!
  Zełenski odpowiedział dowcipnie:
  - Złodziejski chwyt i krótkie ramiona!
  I tak debata trwała dalej, ale Zełenski wyraźnie wygrywał. Był o wiele dowcipniejszy i bardziej przekonujący niż Miedwiediew, a publiczność się radowała.
  Zaraz po telewizyjnych debatach pełniący obowiązki prezydenta Rosji wydał dekret podnoszący pensje pięciokrotnie, a emerytury siedmiokrotnie! Ale to już wyglądało na żart.
  Ludzie po prostu śmiali się z Miedwiediewa. Chociaż było jasne, że w przededniu wyborów radzili sobie jeszcze gorzej!
  Miedwiediew zdecydował również o odznaczeniu Stalina i Lenina Orderem Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego. Decyzja ta, trzeba przyznać, była dość mądra, ale spóźniona. Dmitrij Miedwiediew wyraźnie chciał pozyskać komunistów, a zwłaszcza stalinowców. Jednocześnie jednak posunął się do przodu i przyznał gwiazdę bohatera Tuchaczewskiemu. Był to również nietypowy krok i próba upodobania się liberałom.
  Miedwiediew faktycznie starał się zadowolić obie strony. Przyznał nagrody patriarsze, papieżowi i przywódcom wyznań chrześcijańskich. Przede wszystkim protestantom. Nawet Świadkom Jehowy przywrócono prawa, ale niewiele to dało. I tak mają zakaz głosowania, a organizacja chyli się ku upadkowi!
  Miedwiediew odznaczył zarówno muftich, jak i lamów. Starał się pozyskać wszystkich. Deszcz medali i orderów był niezwykły. Pełniący obowiązki prezydenta wręczył również każdemu deputowanemu Dumy Państwowej milionową premię. Jednak to bardziej zniechęciło niż przyciągnęło opinię publiczną.
  Miedwiediew podjął następnie próbę ustanowienia kilku nowych orderów: Orderu Piotra Wielkiego, Orderu Iwana Groźnego, Orderu Aleksandra Wyzwoliciela, Orderu Mikołaja II oraz Orderu Brusiłowa. Przywrócono również Ordery Lenina i Stalina.
  Miedwiediew próbował w ten sposób przyciągnąć zróżnicowany elektorat. Działał zgodnie z zasadą: "I wasze, i nasze!". Jednak w tym przypadku jego wszechobecność zrodziła nieufność społeczną - postrzegano go jako polityczną prostytutkę. Ludzie zdawali się zapominać, że Putin również zabiegał o względy zarówno lewicy, jak i prawicy. I on również starał się być wszechobecny.
  Ale co Jowiszowi wolno, bykowi zabrania się! Od samego początku, pomimo reputacji następcy znienawidzonego Jelcyna, Putin cieszył się sympatią zarówno społeczeństwa, jak i elit. Nawet komuniści bali się mu sprzeciwić i głosowali za jego zatwierdzeniem na stanowisku premiera bez walki i targu.
  Miedwiediew jednak nigdy nie cieszył się szczególną popularnością. Najwyraźniej był zbyt intelektualny i pozostawał w cieniu Putina. Nikt nie postrzegał go jako prawdziwego wojownika ani władcy. W rzeczywistości, po Putinie, każdy następca wydawał się politycznym karłem i czymś nie na miejscu. Zełenski natomiast był postrzegany jako charyzmatyczny, niczym książę z bajki. I już nie jako kot w worku, ale jako skuteczny władca, który wyciągnął Ukrainę z bagna, a raczej z dołka.
  Oczywiście, Ukraina ucierpiała przede wszystkim z powodu zerwania więzi z Rosją. I Poroszenko może nie być tu całkowicie winny. Gdyby coś podobnego wydarzyło się na Białorusi, skończyłoby się to kompletną katastrofą. Pod względem profesjonalizmu ukraiński rząd jest silny! Na Białorusi natomiast są tylko pochlebcy i lizusy. W ekipie Putina pojawiały się niekiedy silne osobowości, takie jak Rogozin czy Tkaczew, ale szybko je usuwano.
  Miedwiediew był w każdym razie człowiekiem, który nie sprawiał wrażenia urodzonego władcy, stąd też car ten nie był w pełni autentyczny i nie nadawał się na dwór.
  Pod pewnymi względami przypominał Gorbaczowa, którego kochali zwykli ludzie na Zachodzie, ale nie lubili jego właśni. Oczywiście Gorbaczow był częściowo nielubiany ze względu na swoją walkę z alkoholizmem. Alkoholicy i osoby pijące, co zrozumiałe, nie wybaczyli niedoborowi wódki. Doszło do zamieszek związanych z alkoholem. A potem zniknęły również papierosy.
  Nie, Gorbaczowa ewidentnie nie lubiano za coś więcej niż tylko łysinę. Miedwiediew, jako premier, okazał się bardzo słabym ekonomistą. I nawet bez Zełenskiego miałby kłopoty z reelekcją.
  Pewnego razu Putin pociągnął Miedwiediewa za uszy.
  Ale teraz Putin wypadł z gry - zrujnował sobie zdrowie, sterując ręcznie i przemęczając się hokejem. Ale czy naprawdę konieczne było wychodzenie na lód w tak zaawansowanym wieku, zwłaszcza bez umiejętności, które miał w młodości?
  Putin jest wypalony, przeciążony. A bez niego nie ma nikogo, kto mógłby powstrzymać Zełenskiego. Co więcej, sam Putin prowadził politykę kadrową w taki sposób, że został bez godnego następcy. Jak Stalin, który zdołał doprowadzić do tego, że jego następcą został Chruszczow, i poniósł porażkę. A tutaj Miedwiediew jest zupełnie nieadekwatnym przywódcą imperium rosyjskiego.
  W sobotę przed wyborami we wszystkich rosyjskich kanałach telewizyjnych wyemitowano film o Zełenskim. Naturalnie, celem było zdyskredytowanie go. Przedstawiono jednak niewiele faktów. A machina propagandowa udowodniła swoją nieskuteczność. Wiele kanałów skomentowało film.
  Miedwiediew odznaczył wielu generałów medalami, co wywołało kolejny deszcz meteorów.
  Niespodziewanie ustanowił również nowy Order Botwinnika, w trzech klasach: brązowej, srebrnej i złotej. Ustanowił również Order Alechina, również w wersji brązowej, srebrnej i złotej.
  Miedwiediew ogłosił następnie dekretem, że Rosja w ciągu czterech lat przejdzie na armię zawodową. Długość służby wojskowej zostanie skrócona do sześciu miesięcy.
  Pełniący obowiązki prezydenta ogłosił następnie, że weterani wojenni i żołnierze, którzy służyli w strefach konfliktów, zostaną odznaczeni gwiazdą Bohatera Federacji Rosyjskiej. Był to krok bez precedensu.
  Miedwiediew wyraźnie zabiegał o swoje miejsce w historii. Pełniący obowiązki prezydenta pośmiertnie odznaczył Władimira Władimirowicza Putina Orderem Zwycięstwa, Orderem Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego oraz nowo ustanowioną Wielką Diamentową Gwiazdą Bohatera Federacji Rosyjskiej.
  To była już ostatnia próba wykorzystania popularności byłego rosyjskiego idola. Na przykład: jestem Miedwiediew, jestem z Putinem od tylu lat - kochaj mnie całym sercem i duszą!
  Ale najwyraźniej ludzie nie są zbyt chętni, by pokochać tego kandydata na dyktatora.
  A w nocy z soboty na niedzielę Dmitrij Anatolijewicz Miedwiediew ogłosił nawet pośmiertne nadanie tytułu Generalissimusa Władimirowi Władimirowiczowi Putinowi!
  To było naprawdę, naprawdę super! Jakbym dawał ten tytuł idolowi z dawnych lat!
  Ale czy to pomoże Miedwiediewowi? Trudno przekonać ludzi, żeby na ciebie głosowali, po prostu chwaląc twoich byłych idoli i wręczając im medale. Nieważne, ile nagród go obsypiesz, Putina nie przywrócisz. I jasne jest, że starego cara już nie ma, a z Kijowa nadchodzi nowy.
  Zełenski jednak nie próżnował i również nagrodził papieża. Starzejący się Franciszek I pobłogosławił ukraińskiego prezydenta za nowe osiągnięcia.
  Na Białorusi prorosyjska koalicja partii zakończyła już zbieranie podpisów pod referendum w sprawie zjednoczenia z Rosją. Oczekuje się głosowania w tej sprawie. Jednak Miedwiediew nie jest za to chwalony. Główna inicjatywa wyszła od Zełenskiego, idola milionów.
  Wołodymyr Zełenski wkroczył więc na ostatnią prostą...
  Głosowanie rozpoczęło się na Syberii. Frekwencja była wysoka od samego początku. Ludzie szli do urn i uśmiechali się. Było jasne, że dążą do zmiany. I że chcą czegoś nowego. Wszyscy byli zmęczeni i powtarzalni.
  Nawet rano można było usłyszeć taką piosenkę:
  Nasze serca domagają się zmiany,
  Nasze oczy domagają się zmiany.
  W naszym śmiechu i łzach,
  I w pulsowaniu żył!
  Zmiany, czekamy na zmiany!
  Wybory przebiegły spokojnie, ale frekwencja była ogromna. Ludzie tłumnie poszli do urn. Nikołaj Wałujew był jednym z pierwszych, którzy zagłosowali. Wrzucił kartę do urny i powiedział:
  - Głosujmy na coś nowego!
  Następnie pojawił się Aleksander Powietkin. On również zagłosował i wygłosił swój własny przemówienia:
  - Za rosyjskich bogów!
  Potem nastąpiło głosowanie. Głosy oddano. Byli obecni Dima Bilan i Ałła Pugaczowa. Pojawił się również Lew Leszczenko i ogłosił:
  - Głosujmy na coś nowego!
  Nikolai Baskov śpiewał:
  - Walc rosyjski, skrzydła szybują! Wiosna nadchodzi!
  I wrzucił ulotkę do kosza na śmieci.
  Potem pojawili się inni faceci... Zełenski przyjechał głosować na hulajnodze i wykonał salto, wzbudzając aplauz. Wyrecytował nawet:
  Poznaj puls serca i żył,
  Łzy naszych dzieci, matek...
  Mówią, że chcemy zmian,
  Zrzućcie jarzmo ciężkich łańcuchów!
  I gromkie brawa! Choć wiersze nie były jego autorstwa, a słynnego poety i pisarza Olega Rybaczenki. Ale sam Oleg Rybaczenko przeobraził się w chłopca i podróżował teraz do innego świata.
  Następnie głosowali inni bokserzy: Siergiej Kowalej i Denis Lebiediew. Ten drugi, po przerwie, próbował wrócić do formy. Został jednak pokonany i ostatecznie przeszedł na emeryturę.
  Sofia Rotaru głosowała w Kijowie. I dużo się uśmiechała...
  Przybył również Władimir Żyrinowski. Krzyknął:
  - Na nową ścieżkę!
  I błyskając epoletami generała-pułkownika, Ziuganow przybył na wybory na wózku inwalidzkim. I przez cały czas milczał.
  Grudinin głosował z uśmiechem...
  Garri Kasparow dał pokaz symultaniczny i również oddał swój głos. Ponadto zapowiedział, że zagra mecz z Carlesonem. Anatolij Karpow również dał pokaz symultaniczny.
  Nawiasem mówiąc, Karpow został już odznaczony złotym orderem Michaiła Botwinnika.
  Pozostaje więc pytanie, kto jest głównym i najlepszym mistrzem świata.
  Oczywiście, że wiele się zmieniło...
  Dmitrij Anatoliewicz Miedwiediew znów wszystkich zaskoczył. Ogłosił ustanowienie Orderu Olega Rybaczenki. Co więcej, będzie on przyznawany w czterech stopniach: czwartym - brązowym, trzecim - srebrnym, drugim - złotym i pierwszym - złotym z diamentami!
  Wyszło naprawdę fajnie!
  "Armagedon Lucyfera" wszedł już na ekrany kin, bijąc rekordy ustanowione przez "Avatara" i "Gwiezdne wojny". Oleg Rybachenko staje się prawdziwą literacką supergwiazdą!
  Miedwiediew ustanowił także nagrodę literacką imienia Olega Rybaczenki, której fundusz nagród jest dziesięć razy większy od Nagrody Nobla.
  I to jest naprawdę fajne!
  Miedwiediew stał się coraz bardziej aktywny w niedziele. Odznaczył Olega Rybaczenkę Orderem Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego, gwiazdą Bohatera Rosji, dużą diamentową gwiazdą Bohatera Rosji oraz Orderem Zwycięstwa. Była to próba zmiany biegu historii.
  Obsypię Olega Rybaczenkę miłością i wszystko będzie świetnie! I nawet dam mu tytuł Marszałka Federacji Rosyjskiej!
  A niedziela już nadchodzi... Są już pierwsze dane z exit poll, które pokazują, że Zełenski ma ponad osiemdziesiąt procent poparcia.
  A przepływ informacji nie ustanie...
  Miedwiediew jeszcze nie idzie głosować. Pracuje. Wydaje rozkaz nadający Władimirowi Wolfowiczowi stopień generała armii. Jakby chciał powiedzieć: "Bądźcie wobec mnie lojalni".
  Choć wygląda na to, że Żyrinowski przeszedł już na drugą stronę.
  Lew Leszczenko został ministrem bez teki. Ale to już nie ma znaczenia.
  W Chinach panuje niepokój. Ludzie chcą demokracji - mają dość despotyzmu! Nie samym chlebem żyje człowiek!
  Szefowi też chcę powiedzieć "nie"! Jak długo jeszcze uda nam się utrzymać tę surową dyscyplinę w XXI wieku?
  Sytuacja w Chinach nie wygląda dobrze. Podążanie drogą komunizmu i budowanie kapitalizmu w nieskończoność nie działa. Potrzebne są pewne zmiany. A władze są zdecydowanie zbyt konserwatywne.
  Ponadto nowa burżuazja chce demokracji i zakończenia brutalności policji.
  Wyczerpanie staromodnych metod pracy również odbiło się na ludziach! Niechęć do bycia trybikiem w systemie. A w Chinach w niedziele dochodzi do poważnych zamieszek, które wstrząsają systemem.
  W USA kobieta ma największe szanse na zostanie prezydentem. Jednak popularność Floyda Mayweathera nagle zaczęła gwałtownie rosnąć. Niepokonany bokser już wspiął się na szczyt rankingu.
  Najwyraźniej Stany Zjednoczone były spragnione nowych zwycięstw i nie chciały, by tron objął ani republikanin, ani demokrata. A Floyd to też twardziel!
  A potem znów są debaty telewizyjne.
  Jest już niedzielny wieczór. Lokale wyborcze wkrótce zostaną zamknięte.
  W ostatniej chwili Miedwiediew w końcu się pojawił. Szybko wrzucił kartę do głosowania i wyszedł, nie mówiąc ani słowa. Zegar wybił - głosowanie zakończone.
  Prezydent Miedwiediew opuścił Kreml i udał się do swojej rezydencji pod Moskwą.
  W kabinie były z nim dwie dziewczyny. Przynajmniej było trochę zabawy.
  Natasza, siedząca po prawej, zapytała:
  - No i co, Dima? Teraz ogłoszą twoją kompletną porażkę!
  Miedwiediew zauważył:
  Do inauguracji pozostały jeszcze dwa miesiące. Na razie jestem wszystkim, a Zełenski jest tylko prezydentem Ukrainy!
  Alenka, siedząca po prawej stronie, zauważyła:
  "A inaugurację można przyspieszyć! Twoje panowanie, Dmitriju Anatoliewiczu, dobiegło końca!"
  Miedwiediew zapytał błagalnie:
  - Ale wy, dziewczyny, potraficie!
  Natasza zmarszczyła brwi i zapytała:
  - Co możemy zrobić?
  Miedwiediew z przekonaniem stwierdził:
  - Przeszkadzajcie w inauguracji!
  Natasza roześmiała się i odpowiedziała:
  - A jak?
  P.o. prezydenta odpowiedział zdecydowanie:
  - Jakbyś sam o tym nie wiedział!
  Natasza odpowiedziała ze złością:
  - Nie zabijemy Zełenskiego!
  Miedwiediew natychmiast zaprotestował:
  - No i po co go zabijać? Niech sam odda koronę!
  ROZDZIAŁ NR 4.
  Dziewczyny zachichotały chórem...
  Alenka zapytała z uśmiechem:
  - Co sugerujesz w kwestii wykorzystania hipnozy?
  Dmitrij Anatoliewicz skinął głową:
  - Właśnie o to chodzi! Dasz radę!
  Natasza odpowiedziała za swoją przyjaciółkę:
  - Możemy, ale nie chcemy!
  Miedwiediew był zaskoczony:
  - A dlaczego?
  Natasza odpowiedziała szczerze:
  "Zełenski został wybrany! A ty, Dmitriju Anatoliewiczu, nie potrafisz rządzić krajem!"
  Alenka dodała sarkastycznie:
  - I to jest dla nas wszystkich zupełnie oczywiste!
  Miedwiediew zauważył z wściekłością:
  - Czy nie rozumiesz, że staniemy się kolonią Zachodu?
  Alenka odpowiedziała pewnie:
  - Zachód wkrótce stanie się naszą kolonią!
  Natasza dodała sarkastycznie:
  - A z tobą, Misza, Rosja nigdy nie będzie wielka!
  Miedwiediew bełkotał:
  - Dam ci Order Zwycięstwa, Order Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego, Order Mikołaja II i złotą gwiazdę wysadzaną diamentami...
  Natasza roześmiała się i zauważyła:
  - Może sami powinniśmy zostać prezydentami i powiesić sobie na głowie trzysta medali?
  Alenka zauważyła:
  - Możemy cię zahipnotyzować i stać się generalissimusem.
  Natasza zachichotała i zauważyła:
  - Albo nawet supergeneralissimus!
  Dziewczyny wybuchnęły śmiechem...
  Alenka śpiewała:
  - A nawet wróg czasami krzyczał,
  Ukrywam strach - że jestem królem!
  Natasza wyszczerzyła zęby i zaćwierkała:
  - Nie lubię teatrów i aren,
  Tam wymieniają milion na rubla...
  Choć przed nami wielkie zmiany,
  Uwielbiam Beloboga i Stalina!
  A dziewczyna wzięła go i bosymi palcami u stóp ścisnęła nos przegrywającego prezydenta.
  Z Dalekiego Wschodu już podawano liczby. Zełenski miał 91 procent, Miedwiediew 7,5 procent, co daje wyraźną przewagę prezydentowi Ukrainy.
  Alenka również pociągnęła Miedwiediewa za ucho bosymi palcami u stóp i syknęła:
  - Czy nagrody, które pan otrzymał, pomogły panu, były prezydencie?
  Miedwiediew powiedział z wysiłkiem:
  - Jeszcze nie jestem byłym! Jestem nim naprawdę aż do inauguracji!
  Dziewczyna krzyknęła:
  - Chwała nowemu Carowi!
  Wiedźmy, grając ostatnią kartą przetargową, odmówiły pomocy Miedwiediewowi. A teraz wciąż urzędujący prezydent próbował znaleźć wyjście z tej beznadziejnej sytuacji.
  Może powinni wpłynąć na Sąd Najwyższy, aby unieważnił wyniki rosyjskich wyborów prezydenckich? Wydawało się to bardzo kuszące. Ale w rzeczywistości szanse na to były nikłe.
  A co, gdybyśmy wydali dekret oferujący każdemu sędziemu miliard dolarów? Przecież on jest prezydentem i ma uprawnienia, o jakich nawet carowie nie mogliby marzyć! A dokładniej, jest pełniącym obowiązki prezydenta. I rzeczywiście, gdybyśmy zaoferowali cały miliard dolarów, sędziowie by się nie sprzeciwili.
  Po co zawracać sobie głowę drobiazgami?
  Radio donosiło, że Zełenski zdobył dotychczas ponad 90 procent głosów, a na Ukrainie spodziewano się, że zdobędzie prawie 100 procent. Być może w Czerwonym Pasie, dzięki flirtowi Miedwiediewa z komunistami, miałby nieco większe szanse, a pewne szanse istniały również na Kaukazie. Jednak Ramzan Kadyrow najwyraźniej zdecydował się stanąć po stronie zwycięzcy. Nadal mógłby mieć wpływ na armię, choć wojsko nie ma ochoty służyć pod rządami słabnącego prezydenta.
  Ogólnie rzecz biorąc, po pierwszej turze siła Miedwiediewa osłabła. Choć nadal mógł rozdawać nagrody, był coraz bardziej ignorowany pod innymi względami.
  Dmitrij Miedwiediew przybył do swojego biura i próbował skontaktować się z bankiem centralnym. Operator niechętnie nawiązał z nim połączenie.
  P.o. prezydenta zażądał przyznania mu środków na pilne potrzeby.
  Szef Banku Centralnego odpowiedział:
  - Nie zrobię nic, dopóki nie otrzymam potwierdzenia od nowego prezydenta Zełenskiego.
  Miedwiediew ryknął:
  - Zwariowałeś? Nadal jestem prezydentem, inauguruję nową kadencję! A jeśli tak, to jesteś mi winien posłuszeństwo!
  Szef banku centralnego zauważył:
  - Zgodnie z konstytucją, nie słucham cię! A po co ci w ogóle pieniądze?
  Miedwiediew odpowiedział z uśmiechem:
  - Czy kraje są pilnie potrzebne?
  Prezes banku centralnego odpowiedział ostro:
  - Chcesz uciec?
  Miedwiediew warknął:
  - Aresztuję cię! Armia jest pod moją komendą! Mój wierny Żyrinowski jest ze mną!
  Szef Banku Centralnego zauważył:
  "On zawsze salutuje! A w Moskwie ponad dziewięćdziesiąt procent jest za Zełenskim. Twoje panowanie się skończyło, Misza!"
  Miedwiediew ryknął:
  - A u ciebie jeszcze się nie zaczęło!
  I się rozłączył. Sytuacja robiła się dramatyczna. Siły bezpieczeństwa miały odmówić posłuszeństwa. Żyrinowski, co za lis. Czy warto było mianować go ministrem spraw wewnętrznych? Czy powinien wydać rozkaz siłom specjalnym? A może spróbować wykorzystać Dumę Państwową?
  Jest jasne, że Zełenski przeprowadzi nowe wybory, a wielu deputowanych straci mandaty. A właściwie prawie wszyscy.
  Potrzeba tu czegoś innego. Ale Duma Państwowa raczej nie wystąpi przeciwko ludowi. A armia nie poprze zamachu stanu. Rosyjscy generałowie nie są z tych, którzy wszczynają wojnę domową.
  Pozostało tylko jedno wyjście: unieważnić wybory prezydenckie w sądzie. To jedyna realna szansa na przedłużenie jego agonii. Ale najprawdopodobniej tylko ją przedłuży. Miedwiediew ma nikłe szanse na reelekcję. Jego notowania są wręcz kolosalne, gorsze nawet niż Petra Poroszenki.
  Miedwiediew rozważał też inną opcję. Na przykład fizyczną eliminację Zełenskiego? Ale to jawne przestępstwo. Zniżać się do takiego poziomu? Zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak bardzo by to zhańbiło Miedwiediewa. A w najlepszym razie dałoby mu jedynie ułaskawienie. Bo ludzie nie wybaczą Miedwiediewowi tak kolosalnej porażki wyborczej.
  Nie, Dmitrij Anatoliewicz nie odniesie sukcesu. Bez zdobycia nawet dziesięciu procent głosów w wyborach z pewnością nie utrzyma się przy władzy.
  Miedwiediew podszedł do baru, otworzył go, wyjął butelkę i nalał sobie koniaku.
  Kochany - "Napoleonie", mający dwieście lat!
  Pełniący obowiązki prezydenta wypił kieliszek. Potem drugiego i zjadł cytrynę.
  Poczuł ciepło w żołądku, a myśli pędziły jak szalone. Po trzeciej szklance Miedwiediew uśmiechnął się i usiadł na krześle. Poczuł się trochę lepiej. Właściwie, po co mu ta władza? Przytłacza go odpowiedzialność. Ani minuty wolnego czasu, ani sekundy spokoju. Ciągle w ruchu, pod nadzorem kamer. Boisz się powiedzieć choć jedno słowo za dużo.
  Pracy jest dużo, ale przyjemności nie ma.
  Ale chcę leżeć w łóżku z dziewczyną. Grać w wojnę na komputerze.
  Owszem, jesteś prezydentem, ale trzy razy się zastanawiasz, zanim zaczniesz prawdziwą wojnę. Tak jak groźny Trump, on wciąż nie potrafił się zmusić do ataku na Iran.
  Można dużo mówić o wojnie, ale podjęcie decyzji o jej prowadzeniu wcale nie jest łatwe!
  Ale w grze walcz, walcz!
  Miedwiediew usiadł przy komputerze. Włączył swoją ulubioną grę o II wojnie światowej. Dawno w nią nie grał. Aby uniknąć zbytniego wysiłku, użyj kodu. W ten sposób...
  A potem rozwijasz technologię w tempie huraganu. I masz IS-7, którymi strzelasz do pułków, podczas gdy Niemcy mają tylko T-1. Różnica w sile i zasobach jest zauważalna.
  Miedwiediew, który prawie nigdy nie pił, częściowo z powodu złego stanu zdrowia, wyraźnie się rozchmurzył.
  Rzucasz więc IS-7, najdroższy i najcięższy czołg II wojny światowej, we wroga. I niszczysz go bez większego wysiłku. Wojna toczy się łatwo i zwycięsko. Zdobywasz miasto za miastem.
  Oczywiście Stalin dobrze rządził krajem i zdołał pokonać III Rzeszę w niecałe cztery lata. Putin walczył z ISIS dłużej. A Niemcy mają całkiem niezłą technologię.
  Na przykład, w grze niemiecki czołg E-75 może walczyć tylko na równi z radzieckim IS-7; wszystkie inne czołgi są od niego słabsze. E-75 ma bardzo mocny pancerz. Nawet jego działo, które przewyższa radziecki IS-7, dorównuje mu siłą rażenia.
  A Niemcy planowali uczynić ten czołg swoim głównym czołgiem w 1945 roku. A nasz?
  Miedwiediew westchnął... W okresie powojennym nie udało im się wprowadzić IS-7 do masowej produkcji. Gdyby wojna trwała dłużej, nie wiadomo, kto by wygrał.
  Dmitrij Anatoliewicz, upiwszy się, zaśpiewał:
  - Miło, bracia, miło! Miło jest żyć, bracia! A nasi atamani nie muszą się martwić.
  Miedwiediew zasnął podczas meczu. To relaksujące...
  Następnego dnia poznaliśmy ostateczne wyniki wyborów prezydenckich.
  Prawie 92 procent wyborców, w tym na Ukrainie, zagłosowało na Zełenskiego, a 6,7 procent na Miedwiediewa. Tym samym Zełenski odniósł zdecydowane zwycięstwo.
  W całym kraju rozpoczęły się uroczystości i radość. Wreszcie narodziło się nowe, pozornie jasne życie.
  Do czasu inauguracji obowiązki prezydenta pełni Dmitrij Anatoliewicz Miedwiediew.
  I oczywiście pogratulował zwycięzcy. Co innego mógł zrobić? A przy sześciu procentach nie ma co przeliczać.
  Minister spraw wewnętrznych Władimir Żyrinowski odwiedził jednak Miedwiediewa i pocieszył go:
  - Głosowałem na ciebie, Dmitriju Anatoliewiczu!
  Pełniący obowiązki prezydenta odpowiedział spokojnie:
  - Dziękuję!
  Żyrinowski zaproponował:
  - Może powinniśmy zrobić z ciebie premiera?
  Miedwiediew pokręcił pomalowaną głową:
  "Nie sądzę, żeby dali mi stanowisko premiera po takiej porażce w drugiej turze. To już nie byłoby politycznie poprawne".
  Żyrinowski logicznie zauważył:
  - I tak powinien być ktoś z Rosji na twoim miejscu. Kto więc, jeśli nie ty?
  Miedwiediew zasugerował:
  - Najprawdopodobniej Andriej Nawalny!
  Żyrinowski wyszczerzył zęby i warknął:
  - Andriej Nawalny? To się nigdy nie zdarzy!
  Miedwiediew wzruszył ramionami i powiedział ze zdziwieniem:
  - Gdzie jeszcze możesz pójść?
  Żyrinowski krzyknął:
  - Tak, aresztuję ich wszystkich!
  Miedwiediew machnął ręką:
  - Dość! Wygląda na to, że nasz czas się skończył! Jadę na wakacje na Wyspy Kanaryjskie. Co będziesz robić?
  Żyrinowski, mrużąc oczy chytrze, odpowiedział:
  - Lobbujcie w interesie waszych przyjaciół! Zanim Zełenski obejmie urząd prezydenta Rosji i Ukrainy!
  Miedwiediew ze smutkiem zauważył:
  - Niestety, to nie jest takie proste... Wtedy żywcem cię obdarją ze skóry!
  Żyrinowski, mrużąc oczy chytrze, zapytał:
  - Proszę, mianuj mnie marszałkiem Federacji Rosyjskiej! Ile cię to kosztowało?
  Miedwiediew pomyślał przez kilka sekund, po czym oznajmił:
  - Dobrze! Nie dość, że zrobię z ciebie marszałka, to jeszcze przywrócę Berię do rangi marszałka! To będzie sprawiedliwe!
  Żyrinowski skinął głową na znak zgody:
  - Jeśli chodzi o Berię, tak!
  Miedwiediew zmrużył oczy i zapytał:
  - A w odniesieniu do ciebie?
  Żyrinowski odpowiedział szczerze:
  - A do mnie, jak król! Nagradzam, kogo chcę!
  Miedwiediew skinął głową na znak zgody:
  - Niech tak będzie!
  I polecił przygotować obydwa dekrety o nadaniu tytułów marszałkowskich.
  P.o. prezydenta Rosji ożywił się, myśląc, że teraz może w pełni cieszyć się grami komputerowymi.
  I to jest wielka przyjemność w nich grać...
  Ale tak naprawdę, po co prezydentowi cokolwiek innego? Technologia poczyniła tak duże postępy, że możesz być kimkolwiek zechcesz. Nawet Bogiem. A co najważniejsze, w grze możesz tworzyć wszechświaty.
  Na przykład w gabinecie p.o. prezydenta znajduje się duża liczba różnych gier, w tym tych najnowocześniejszych.
  Miedwiediew postanawia zagrać w grę strategiczną czasu rzeczywistego. Niemcy w 1939 roku. Co więc robisz? Używasz kodu. Dodajesz pięć tysięcy Panter, trzy tysiące Tygrysów i dziesięć tysięcy Focke-Wulfów. I wysyłasz te siły przeciwko wrogowi. I atakujesz Polskę, która nie ma nawet jednej dziesiątej tych sił.
  A wojna idzie dokładnie tak, jak chcesz - jednostronnie i zwycięsko. Miedwiediew, szczerze mówiąc, jest tu wielkim zdobywcą. Miażdży wroga jak prasa do śliwek.
  Polska zostaje zniszczona łatwiej i szybciej niż w prawdziwej historii. Atakujesz Francję. Używając kodu, wysyłasz na nich dziesięć tysięcy czołgów E-75. Szczerze mówiąc, to wspaniałe maszyny. Całkowicie niewrażliwe na francuskie działa, ale zabójcze z dużej odległości. Zestrzeliwują pojazdy wroga.
  Miedwiediew aż skacze z radości. Porusza się tak szybko, jak w grze, a już zdobywa Paryż... A jaki będzie następny krok? Weźmy też Hiszpanię, żeby Franco nie musiał się za bardzo popisywać.
  A do szturmu Gibraltaru użyjemy samolotów odrzutowych. Co innego zrobiliby Brytyjczycy?
  Oczywiście, wykorzystamy te fundusze również na budowę pancerników i lotniskowców. Wtedy Wielka Brytania będzie w tarapatach. Oto sto lotniskowców i dwieście pancerników. To będzie kolosalna siła.
  A potem są okręty desantowe. Produkujecie też serię czołgów "E"-U, kolejną ewolucję "E". Dodajecie czołg "E"-50-U, maszynę, której nie da się przebić z żadnego kąta.
  I zaczęła dręczyć Brytyjczyków. A teraz dwie piękne dziewczyny w takim czołgu mrugają do pełniącego obowiązki prezydenta Rosji.
  Miedwiediew w odpowiedzi posyła im całusa.
  Zagrajmy w ten sposób...
  A najnowsze czołgi zbliżają się do Londynu. I bez ceremonii zdobywają stolicę Anglii.
  Miedwiediew śpiewał:
  - Świat jest nudny! Wszyscy zjemy kota!
  Gra jest z pewnością przyjemna i łatwa. Po prostu weź kod Rogue Code i produkuj, co chcesz. Podbijasz Bałkany i ruszasz do Afryki. Produkujesz więcej, nawet piechotę. Budujesz wojska, gdybyś tylko miał pieniądze. A zdobywanie terytoriów również daje pieniądze. No cóż, spróbuj, przejedź przez Afrykę.
  ZSRR w końcu otwiera front. T-34 konkurują z serią E-50-U, której wyprodukowano kolejne 10 000 egzemplarzy. O ile pancerz E-50 jest mniej więcej porównywalny z Tygrysem-2, choć ma nieco bardziej agresywny profil, nieco mocniejsze uzbrojenie i mocniejszy silnik, to E-50-U, mimo tej samej wagi, jest porównywalny z radzieckim T-64, a nawet ma mocniejszy silnik turbiny gazowej.
  Tak, siły nie są równe. Walczą tu różne generacje czołgów.
  A Miedwiediew, oczywiście, pędzi na czarnym koniu.
  Siły z pewnością nie są porównywalne. Można by też dodać E-75-U, przysadzistą, śmiercionośną maszynę, nie do przebicia nawet przez działa okrętowe.
  I tak to się dzieje. Nic nie może tego zatrzymać.
  Miedwiediew bawi się jak mały chłopiec. No cóż, to dobrze. I nikt się do niego nie spieszy. Przegrał, a pełniący obowiązki prezydenta został zapomniany.
  Wszyscy kochają tylko zwycięzców.
  Dmitry Anatolyevich śpiewał:
  I rzucamy wyzwanie burzom,
  Z czego i dlaczego...
  Żyć w tym świecie bez niespodzianek,
  To jest niemożliwe dla każdego,
  Niech będzie sukces, porażka,
  Wszystkie skoki w górę i w dół,
  Tylko w ten sposób, a nie inaczej,
  Tylko w tę stronę i w żadną inną!
  Niech żyje niespodzianka!
  Niespodzianka! Niespodzianka!
  Niech żyje niespodzianka!
  Niespodzianka! Niespodzianka!
  Niech żyje niespodzianka!
  A Miedwiediew czuł się szczęśliwszy. Jego wojska zajęły Ukrainę i Białoruś i nieubłaganie zbliżały się do Moskwy!
  Były prezydent Rosji powiedział:
  - Że nasze życie jest grą!
  I szturmem zdobywa stolicę ZSRR. Oczywiście, w starciu z armią z 1941 roku, ma czołgi o specyfikacji lat 60., a nawet 70., a co najważniejsze, jest ich mnóstwo.
  Miedwiediew mruga do siebie... Stolica, Moskwa, została zdobyta. A teraz może zawładnąć Kaukazem... I przy okazji zająć południową Afrykę. A potem przedostać się do Argentyny.
  A stamtąd zaatakować Stany Zjednoczone. W końcu to twardy dowódca. Wróg jest gorszy zarówno pod względem liczebności, jak i jakości swoich wojsk.
  Miedwiediew śpiewa z entuzjazmem:
  - Śmiało pójdziemy do boju! Za potęgę Sowietów! I w walce o nią zmiażdżymy wszystkich w gówno!
  Miedwiediew został tymczasowo odsunięty od gry. Zadzwonił minister obrony Rosji Trubeckoj, który zastąpił Szojgu. Zapytał wciąż pełniącego obowiązki prezydenta:
  - Kiedy odbędzie się zaprzysiężenie nowego przywódcy?
  Miedwiediew odpowiedział lakonicznie:
  - Tam, gdzie być powinno: na inauguracji!
  Trubeckoj zauważył:
  Nowy prezydent zjednoczonego kraju chce przeprowadzić inaugurację w przyszłym tygodniu. Nie mają więc czasu, żeby ją ukraść!
  Miedwiediew warknął:
  - To nie jest zgodne z naszą konstytucją i prawem!
  Trubeckoj zauważył:
  "A Jelcyn przyjął tę konstytucję z naruszeniem prawa i starej konstytucji. Właściwie wielu myślało, że Putin zaproponuje nową konstytucję, ale jakoś nigdy do tego nie doszło!"
  Miedwiediew zauważył:
  - To nie jest najlepszy pomysł, żeby każdy nowy prezydent uchwalał nową konstytucję!
  Trubeckoj wyraził sprzeciw:
  - Ale Putin mógł! Był fajniejszy od Jelcyna, a ty, Dmitriju Anatoliewiczu!
  Miedwiediew skinął głową i zgodził się:
  - Chłodniej i, co najważniejsze, szczęśliwiej! Bez Putina wszystko się rozpadło, a Zełenski przejął władzę w Rosji.
  Trubeckoj zauważył:
  Łukaszenka też miał szansę, ale ją zmarnował. Powinien był działać szybciej!
  Miedwiediew logicznie zauważył:
  Łukaszenka obawiał się konkurencyjnych wyborów w Rosji. Zełenski też by nie podjął ryzyka, gdyby Putin nie odmówił sobie serca. Długoletnie, ręczne zarządzanie krajem go wypaliło! Putin ewidentnie się wypalił!
  Trubeckoj zasugerował:
  - No więc, czy powinniśmy przyjąć inaugurację wcześniej czy nie?
  Miedwiediew odpowiedział śmiało:
  "Rób, jak chcesz! Już mnie to nie obchodzi! Przejdę na emeryturę z honorem i będę żył życiem, jakiego pragnę. Może będę podróżował po świecie! Już pełniłem funkcję prezydenta i premiera przez rekordowy dla Rosji okres! Jak długo wytrzymam na tronie?"
  Trubeckoj zgodził się:
  - No cóż, skoro tak, to niech zmiany nadejdą! A co z Szojgu?
  Miedwiediew odpowiedział chłodno:
  - Daj mu odpocząć! Marszałkowska emerytura to duża kwota. Niech jeździ po świecie. Dałem ci pozwolenie na posiadanie majątku za granicą!
  Trubeckoj skinął głową i zauważył:
  Putin odizolował Rosję od świata! Podczas gdy opłakiwaliśmy go słowami, cieszyliśmy się z jego śmierci! A co do Zełenskiego, zobaczymy! Wielu z nas chciało systemu na wzór zachodni. Zarabiać jak w USA, ale pracować jak w ZSRR!
  Miedwiediew zauważył:
  - No cóż, za Stalina urzędnicy ciężko pracowali! Nie myśl, że to była dla nich tylko przyjemność!
  Trubeckoj zapytał:
  - A co zrobisz?
  Miedwiediew wspominał:
  "Byłem prezydentem i przejdę na emeryturę z prezydencką emeryturą. To duża kwota... I będę się cieszył życiem! Po co innego miałbym pracować?"
  Trubeckoj wspominał:
  - Zełenski może dać ci stanowisko swojego doradcy!
  Miedwiediew zbył tę propozycję:
  - Auć! On jest wystarczająco mądry i bez moich rad! Krótko mówiąc, zorganizujcie inaugurację! Dmitrij Anatoliewicz przysłał swoją!
  Trubeckoj zgodził się:
  - Tak, inauguracja!
  Miedwiediew się rozłączył. Postanowił dokończyć grę. Na co nigdy wcześniej nie miał czasu. I przynajmniej psychicznie wywrzeć presję na USA.
  A dokładniej, w grze. Amerykański Sherman jest jednak słaby w starciu z E-75-U. Ale USA mają mnóstwo samolotów, nawet jeśli nie są tak potężne jak niemieckie odrzutowce.
  Ale jakość, oczywiście, nie jest już taka jak kiedyś! Fritzowie zarabiają krocie. Zwłaszcza pilotki: Albina i Alvina! A to dziewczyny znane z ogromnej pasji.
  Miedwiediew naciera na Amerykę od południa. W tym samym czasie jego czołgi przetaczają się przez Syberię. Bawi się świetnie. A tak przy okazji, czemu nie podbić też Japonii? W tej grze możesz zmieść z powierzchni ziemi również swoich sojuszników. Zaawansowana strategia. Użyj kodu oszusta, a przewyższysz liczebnie i klasą przeciwnika. To nie wojna, to czysta przyjemność. Te bezogonowe odrzutowce - Amerykanie nawet nie mogą ich dogonić.
  Bądź bardziej precyzyjny i uderzaj. I używaj pocisków kierowanych radiowo! I strasz Amerykanów. Miedwiediew naprawdę lubi takie gry. I ruszaj swoimi wojskami. Patrz, Meksyk został zdobyty. Patrz, amerykańskie miasta padają jedno po drugim. Co za przyjemność.
  A na wschodzie do Indii wjeżdżają czołgi serii E-U. Ale czym Brytyjczycy mogą im przeciwdziałać? Zwłaszcza, że Trzecia Rzesza zgromadziła już zasoby i produkowała najnowocześniejszą technologię bez kodu oszustwa.
  Ale Miedwiediew postanowił nieco ulepszyć Panterę. Oto standardowa Pantera: pancerz przedni 80-110 mm, pancerz boczny 50 mm, działo 75 mm z lufą 70 EL i silnik o mocy 650 koni mechanicznych. Pantera-2 ma pancerz przedni 120-150 mm, pancerz boczny 60 mm, działo 88 mm z lufą 71 EL i silnik o mocy 850 koni mechanicznych. To poważna maszyna. I nie jest cięższa o czterdzieści pięć ton, ale pięćdziesiąt, i ma niższy profil.
  Oto Pantera-3. Pancerz przedni ma grubość od 150 do 200 milimetrów, boki 82 mm, działo ma długość 88 mm i lufę kalibru 100 EL, a silnik generuje moc 1200 koni mechanicznych - waży 55 ton. Trzeba przyznać, że ten pojazd jest po prostu znakomity w porównaniu z Shermanami.
  Ale jest Pantera-4. Ma pochylony pancerz przedni o grubości 200-250 mm i 160 mm pancerza bocznego. Uzbrojony jest w działo kalibru 105 mm z lufą 100EL. To potwór, ważący 65 ton i o niskim profilu. Ma silnik turbinowy o mocy 1500 koni mechanicznych. Oczywiście, to doskonała konstrukcja produkcyjna, zdolna do walki nawet z radzieckim IS-7. IS-7 nie był nawet produkowany seryjnie.
  Ale są jeszcze potężniejsze pojazdy. Na przykład Pantera-5 może pochwalić się 250 mm pancerzem przednim, 45-stopniowym nachyleniem kadłuba, 300 mm pochylonym przodem wieży, 210 mm pochylonym pancerzem bocznym, armatą 100-EL kal. 128 mm, bardziej zaawansowanym czołgiem o masie 75 ton i silnikiem turbinowym o mocy 2000 koni mechanicznych. Ten pojazd przewyższa wszystkie modele radzieckie i amerykańskie. Jest w stanie przebić IS-7 z dystansu i wytrzymać trafienia czołowe. Pantera-5 to po prostu znakomita technologia. ZSRR nie ma nic silniejszego niż IS-7. A Niemcy mają pięć typów czołgów Tygrys.
  Po zdobyciu większości terytorium USA Miedwiediew postanowił również wygnać Tygrysa. Cóż, Tygrys I jest dobrze znany. Jego pancerz przedni ma grubość 100-110 mm, jest prawie płaski, a pancerz boczny 82 mm, również płaski. Działo kal. 88 mm z lufą o długości 56 EL czyni go naprawdę potężnym czołgiem. W przeciwieństwie do Pantery, której bojowe działania brały udział jedynie modele z pierwszej serii i niektóre modele z drugiej, czołg Tygrys II jest lepiej znany jako "Tygrys Królewski".
  Pancerz przedni ma grubość 120-150 mm, z przodem kadłuba pochylonym pod kątem 50 stopni, przodem wieży o niewielkim nachyleniu 185 mm, a bokami o nachyleniu 60 stopni. Pancerz przedni jest dobrze chroniony, nieco lepiej niż pancerz boczny Tygrysa, a armata ma długość 88 mm i lufę o długości 71 EL. Spośród masowo produkowanych czołgów II wojny światowej był to najlepszy pod względem uzbrojenia i ochrony czołowej. Jego masa, wynosząca 68 ton, i silnik o mocy 700 koni mechanicznych oferują słabe właściwości jezdne.
  Tygrys-3 to pojazd designerski. Posiada pancerz przedni o grubości 150-200 mm nachylony pod kątem 45 stopni oraz pancerz kadłuba i wieży o grubości 240 mm, nachylony pod kątem 45 stopni. Boki mają grubość 160 mm i są wyposażone w pochylone osłony boczne. Dostępne są trzy różne opcje uzbrojenia: działo 88 mm 100 EL, działo 105 mm EL oraz działo 105 mm 100 EL z silnikiem o mocy 1000 koni mechanicznych. Dzięki zwartej konstrukcji i masie 75 ton jest to poważny i bardzo niebezpieczny pojazd. Jeszcze potężniejszy Tygrys-4 ma pancerz przedni o grubości 250 mm - kadłub jest nachylony pod kątem 45 stopni, przód ma 300 mm, boki 210 mm, działo ma długość 128 mm z lufą kalibru 100 EL lub 150 mm z lufą kalibru 56 EL, waży 85 ton i ma silnik turbinowy o mocy 1500 koni mechanicznych. To naprawdę potężny czołg.
  Ale Tiger-5 jest jeszcze potężniejszy. Przedni pancerz kadłuba ma 350 mm, nachylony pod kątem 45 stopni, a wieża ma 400 mm, nachylony pod kątem 50 mm. Boki mają 300 mm, nachylone. Działo ma 150 mm w 100 EL, 174 mm w 70 EL lub 210 mm w 38 EL. Waży 100 ton i ma silnik turbinowy o mocy 2500 koni mechanicznych. Ten niesamowicie potężny pojazd nie przebije nawet boku IS-7 lub Zweroboja. Coś takiego mogłoby zostać użyte przeciwko Ameryce. Chociaż należy zauważyć, że Tiger-5 nigdy nie istniał w prawdziwej historii. Ale z drugiej strony, to nie jest niczyja wina, że wojna skończyła się tak szybko.
  Natomiast w grze wirtualnej czołgi można ulepszyć.
  Miedwiediew rozpoczął atak na stolicę USA, Waszyngton, i jej największe miasto, Nowy Jork. Jest tu realny potencjał na sukces.
  Nawet jeśli to tylko wirtualne. Waszyngton płonie, a niemieckie czołgi przejeżdżają przez niego. I nikt nie powstrzyma Tygrysa kontra Tygrys.
  Miedwiediew kończy swój nieustanny atak na stolice USA i zwycięstwo wydaje się pewne. Ale Japonia wciąż jest na prowadzeniu.
  ROZDZIAŁ NR 5.
  Co jeszcze mogłoby być lepszego w grze? A oto rodzina czołgów "Lion", która nigdy nie weszła do produkcji. To prawdziwe potwory. Ale podczas II wojny światowej te późniejsze pojazdy były nawet zbędne. A w starciu z Japonią, z jej czołgami małymi i średnimi, tym bardziej.
  Ale Dmitrij Miedwiediew postanowił ich trochę rozproszyć.
  Oto pierwszy czołg "Lew", istniejący jedynie w fazie projektowej i tylko częściowo zrealizowany w metalu. Ma on 120-milimetrowy przedni pancerz kadłuba nachylony pod kątem 45 stopni, 240-milimetrowy przedni pancerz wieży, 82-milimetrowe boki, działo kalibru 105 milimetrów, lufę o kącie nachylenia 70 stopni, masę całkowitą 80 ton i silnik o mocy 800 koni mechanicznych. Krótko mówiąc, był to pojazd, który mógł pojawić się obok "Tygrysów" i "Panter" w bitwie pod Kurskiem. Dysponował bardzo potężną bronią jak na swoje czasy i doskonałą ochroną przedniego pancerza wieży. Na szczęście jednak nigdy do tego nie doszło. "Lew-2" to pojazd projektowy. Przód kadłuba ma nachylenie 250 milimetrów, przód wieży 300 milimetrów, a boki 200 milimetrów. Działo to albo 128-milimetrowe działo 100 EL, albo 210-milimetrowe działo 38 EL. Waży 100 ton i ma silnik o mocy 1800 koni mechanicznych. Jego moc jest niezrównana. Przewyższa IS-7, który może go trafić tylko w bok. Ale gdy pchniesz go dalej, pojawia się Lev-3, również potwór. Przedni pancerz kadłuba ma grubość 350 mm, wieże mają grubość 450 mm ze spadzistymi bokami, 300 mm ze spadzistymi bokami, działo 150 mm w 100 EL, 175 mm w 70 EL lub 210 mm w 56 EL lub wyrzutnię rakiet kal. 400 mm. Waży 120 ton i ma silnik o mocy 2500 koni mechanicznych.
  Tak, to potężna siła.
  Czołg Lev-4 to kolejny superpotwór. Jego przedni pancerz kadłuba ma grubość 450 mm, a przedni pancerz wieży 500 mm. Boki kadłuba i wieży mają grubość 400 mm i są nachylone. Uzbrojony jest w działo kal. 175 mm (100 EL), działo kal. 210 mm (70 EL) oraz wyrzutnię rakiet kal. 500 mm. Pojazd waży 150 ton i posiada silnik turbinowy o mocy 3500 koni mechanicznych. Potrafi przebić z dużej odległości wszystkie czołgi, w tym IS-7 i amerykański T-93. Nawet działa okrętowe nie są w stanie go przebić. To potężny pojazd z dużą siłą ognia.
  Ale jeszcze potężniejszy "Lew"-5 to król czołgów. Przedni pancerz kadłuba ma grubość 600 mm i jest nachylony pod kątem 45 stopni, wieże mają grubość 800 mm, a boki 550 mm i są nachylone. Działo główne ma średnicę 210 mm, działo główne ma średnicę 300 mm, a wyrzutnia rakiet ma średnicę 600 mm. Pojazd waży 200 ton, a jego silnikiem jest turbina gazowa o mocy 5000 koni mechanicznych. Jest nieprzebijalny dla niemal wszystkich rodzajów broni, z wyjątkiem pocisków rakietowych dużej mocy, zwłaszcza dział dużego kalibru, oraz bomb. Jest zdolny do ostrzału pancerników i lotniskowców. Prawdziwy superczołg.
  Krótko mówiąc, jest o co grać. Miedwiediew wywiera presję na Japonię.
  Ale znów zostaje przerwany.
  Dzwoni dyrektor FSB i mówi:
  - Dmitriju Anatoliewiczu, czy będziesz prowadził konferencję dla dziennikarzy?
  Miedwiediew stwierdził zdecydowanie:
  - Jeszcze nie!
  - Dlaczego?
  P.o. prezydenta odpowiedział:
  - Mam prawo udzielać wywiadów, ale też ich nie udzielać! Dlatego postanowiłem na razie ich nie udzielać!
  Dyrektor FSB skinął głową:
  - Na razie możesz być spokojny! Rozmowa kwalifikacyjna nie zniknie! Ale będziemy musieli poszukać innego miejsca!
  Miedwiediew zauważył:
  - Wszyscy się urządzicie! A gdyby coś się stało, to pan, generale, ma wysoką emeryturę! Możecie żyć bez pracy!
  Dyrektor FSB zapytał ze zdziwieniem:
  - Nie żal ci rozstawać się z tak wielką mocą?
  Miedwiediew odpowiedział szczerze:
  - Szkoda, oczywiście, ale człowiek poddaje się nieuniknionemu!
  Miedwiediew wraca do gry. Były prezydent największego i najbogatszego w surowce kraju świata w końcu dorwał się do gry. I dlaczego nie zagrać, skoro teraz radzą sobie bez niego? Mimo że pełni obowiązki głowy państwa.
  Ale jak uniknąć pokusy skaleczenia się w takiej grze? Wojska niemieckie dotarły do Czukotki. Na szczęście poruszanie się pojazdami w grze jest o wiele łatwiejsze niż w rzeczywistości. Posuwają się przez Chiny. Tam toczą bitwę z Japończykami. Oczywiście, korzystając z kodu, Miedwiediew wyprodukował czołgi Lev-5 i wysłał je przeciwko samurajom. I to naprawdę znakomite pojazdy.
  Jak miażdżą samurajów. Ale to wciąż nie jest szczyt doskonałości.
  Ale dlaczego, zanim zakończy się II wojna światowa, nie można przetestować najcięższego niemieckiego czołgu, Mausa, na tych poziomach?
  To prawdziwy szczyt doskonałości i szczyt piękna. A raczej: co może się stać, jeśli gigantomania się rozwinie?
  Miedwiediew zaczął wypędzać "Mausów".
  Czołg Maus, prawdziwy czołg metalowy, był najcięższym z tych, jakie kiedykolwiek zbudowano, i brał nawet udział w walkach. Przedni pancerz Mausa ma grubość 150 mm na dolnej części kadłuba, 200 mm na górnej, 250 mm na wieży i 210 mm po bokach. Jak widać, nawet w swojej pierwszej wersji czołg był nieprzebijalny dla wszystkich seryjnych czołgów radzieckich z przodu, a nawet z boku. IS-2 i SU-100 nie były w stanie przebić tego czołgu pod żadnym kątem. Tylko IS-7 mógł sprawić Mausowi problemy i skutecznie z nim walczyć. Jednak IS-7 pojawił się dopiero po wojnie i nigdy nie wszedł do produkcji. Tymczasem czołgi Maus były zdolne do walki na froncie już w 1943 roku. Czołg ten posiadał dwa działa: krótkolufową armatę kal. 75 mm oraz armatę kal. 128 mm kal. 55 EL, zdolną do przebicia wszystkich radzieckich czołgów z wyjątkiem IS-7 od przodu, w tym IS-2 z dużej odległości. Dostępna była również armata kal. 150 mm.
  Maus ważył 188 ton i miał silnik o mocy 1250 koni mechanicznych, co wciąż jest wartością nieco za małą. Ogólnie rzecz biorąc, była to najpotężniejsza maszyna swoich czasów i bezkonkurencyjna.
  Maus-2 to pojazd oparty na konstrukcji. Bardziej zaawansowany. W rzeczywistości pojazd miał mieć niższą sylwetkę i być lżejszy. Ale w grze, oczywiście, pojazd jest bardziej zaawansowany, z niższą sylwetką i bardziej zwartą konstrukcją, ale także cięższy. Przedni pancerz Mausa-2 ma 350 mm. Przedni pancerz wieży ma 450 mm. Boki mają 300 mm. Ma długolufową armatę 75 mm i 150 mm 70 EL, lub 210 mm haubicę, lub 400 mm wyrzutnię rakiet. Waży 200 ton. Ma silnik turbiny gazowej o mocy 2000 koni mechanicznych.
  Maus-3 to pojazd do gier. Jest też idealny. Przedni pancerz kadłuba ma 600 mm, wieży 800 mm, a boki 550 mm. Posiada armaty 88 mm 100 EL do walki z czołgami wroga oraz armatę 210 mm 70 EL. Można też skorzystać z wyrzutni rakiet kal. 550 mm. Czołg waży 250 ton i ma silnik turbinowy o mocy 4000 koni mechanicznych. Czołg jest praktycznie nieprzebijalny dla prawie wszystkich dział, z wyjątkiem tych najpotężniejszych.
  Maus-4 to nowa ewolucja gigantomanii i bardziej zaawansowana konstrukcja. Przedni pancerz kadłuba ma grubość 1000 mm i jest nachylony pod kątem 45 stopni, a przedni pancerz wieży ma grubość 1200 mm i jest nachylony. Boki mają grubość 850 mm i są nachylone. Uzbrojenie: armata kal. 105 mm z 10 pociskami EL do walki z czołgami wroga i całkiem wystarczająca przeciwko niemal wszystkim typom pojazdów. Armata kal. 300 mm z 70 pociskami EL służy do niszczenia fortyfikacji i jest przesadą dla czołgów. Można też zastosować wyrzutnię rakiet kal. 750 mm.
  Pojazd waży 350 ton, co nie jest dużo jak na taki pancerz i uzbrojenie. Nawet działa pancernika nie są w stanie przebić go od przodu. Zniszczyć go może tylko bezpośrednie trafienie potężnym pociskiem manewrującym lub bardzo dużą bombą. Z każdej strony jest nie do przebicia dla czołgów i dział samobieżnych z czasów II wojny światowej. Jego silnik turbinowy ma moc 6000 koni mechanicznych.
  Maus-5 to szczytowy przedstawiciel tej serii. Jego przedni pancerz ma grubość 1600 mm (pochylony) na kadłubie, 2000 mm (wieża) i 1500 mm (pochylony) na bokach.
  Działo kal. 128 mm czołgu 100 EL nadaje się do zwalczania wszystkich czołgów, wystarczając do zwalczania wszystkich modeli, w tym IS-7 i wyrzutni rakiet kal. 900 mm. Inne działa są niepraktyczne. Czołg jest uzbrojony w kilkanaście karabinów maszynowych. Waży 500 ton. Ma silnik turbinowy o mocy 10 000 koni mechanicznych. Pojazd jest, że tak powiem, perfekcją samą w sobie. Prawie nic nie jest w stanie przebić go od przodu. To znakomity czołg...
  Jeśli jednak ktoś uważa, że nie da się wymyślić niczego fajniejszego niż Maus-5, to się myli. Wyobraźnia twórców dobrej gry o II wojnie światowej jest nieograniczona.
  Na przykład jest też "Rat". Ten czołg, w rzeczywistości, dzierży rekord wielkości wśród wszystkich zaprojektowanych pojazdów i był częściowo zbudowany z metalu.
  Czołg "Rat" ma 400-milimetrowy pancerz przedni oraz lekko pochylone boki. Jest uzbrojony w cztery działa kalibru 210 mm lub jedno działo 800 mm, dwie haubice kalibru 150 mm oraz jedenaście dział przeciwlotniczych. Waży 2000 ton i jest wyposażony w silniki Diesla o łącznej mocy 10 000 koni mechanicznych.
  Czołg Krysa-2 to rozwinięcie konstrukcji o bardziej zaawansowanej konstrukcji. Przedni i zewnętrzny pancerz ma grubość 800 mm i charakteryzuje się bardzo efektywnym nachyleniem. Uzbrojony jest w jedno działo kal. 1000 mm i cztery haubice kal. 150 mm, a także szesnaście dział przeciwlotniczych zdolnych do zwalczania celów naziemnych i powietrznych. Waży 3000 ton, a jego silniki turbinowe generują moc łączną 20 000 koni mechanicznych.
  Rat-3 to jeszcze potężniejszy i bardziej zaawansowany pojazd. Jego pancerz ma grubość 1200 milimetrów i jest pochylony. Jest uzbrojony w jedno działo kalibru 1250 milimetrów i sześć haubic kalibru 150 milimetrów. Dwadzieścia dział przeciwlotniczych jest zdolnych do zwalczania celów powietrznych i naziemnych. Waży 4000 ton i jest wyposażony w silniki turbin gazowych o łącznej mocy 35 000 koni mechanicznych.
  "Rat"-4 to jeszcze potężniejszy i bardziej zaawansowany pojazd. Ma 1600 mm pochylonego pancerza. Jest uzbrojony w jedno działo kal. 1600 mm i dziewięć haubic kal. 150 mm, a także dwadzieścia pięć dział przeciwlotniczych zdolnych do zwalczania celów powietrznych i naziemnych. Waży 5000 ton, a jego silniki to zaawansowane turbiny gazowe o łącznej mocy 50 000 koni mechanicznych.
  Rat-5 to najwytrzymalszy czołg. Posiada 2500 mm pancerza ze wszystkich stron. Jest uzbrojony w jedno działo kal. 2500 mm i piętnaście haubic kal. 150 mm. Ma również czterdzieści dział przeciwlotniczych zdolnych do zwalczania celów powietrznych i naziemnych. Waży 10 000 ton. Jego napędem jest reaktor jądrowy o mocy ponad 100 000 koni mechanicznych.
  Czołg jest zdecydowanie najfajniejszym czołgiem w grze, zarówno pod względem wagi, jak i innych statystyk.
  Cóż, możesz powierzyć atak na Tokio Rat-5. Jest to jednak tak kosztowne, że trzeba będzie kilkakrotnie użyć kodu.
  Ale ogólnie rzecz biorąc, Miedwiediew może być zadowolony. Ma już dość grania.
  I w końcu obejrzałem "Rat" 5 w VR. Granie w nieuczciwe gry jest takie fajne.
  Ale teraz znowu dzwonią do Miedwiediewa.
  Tym razem pierwszy wicepremier i pełniący obowiązki premiera Siluanow.
  Powiedział smutnym tonem:
  "Przegraliśmy, Dmitriju Anatoliewiczu! Prawie wszystkie głosy zostały policzone!"
  Miedwiediew dowcipnie zauważył:
  - Lepiej przegrać dobrze, niż wygrać źle!
  Siluanow był zaskoczony:
  - A jak to jest możliwe?
  Miedwiediew wyjaśnił:
  Gdyby Witalij Kliczko został wybrany na burmistrza Kijowa za pierwszym razem, nie wróciłby na ring. Zamiast być wielkim mistrzem, stałby się pośmiewiskiem!
  Siluanov zgodził się z tym:
  - Tak, masz rację, Dmitriju Anatolijewiczu! Kliczko miał przewagę w przegranej... Ale ty, niestety, nie miałeś żadnej takiej przewagi!
  Miedwiediew zaśpiewał w odpowiedzi:
  - Jestem wolny, jak ptak na niebie,
  Jestem wolny, zapomniałem, co znaczy strach...
  Jestem wolny jak dziki wiatr,
  Jestem wolny w rzeczywistości, nie we śnie!
  Siluanov mruknął:
  - Jesteś prawdziwym poetą, Dmitriju Anatoliewiczu! Mógłbyś pisać o sobie wiersze!
  Miedwiediew odpowiedział poważnie:
  "Przynajmniej teraz mogę spokojnie robić to, co kocham - grać w gry komputerowe! Wcześniej przez dwadzieścia lat mogłem sobie na to pozwolić tylko od czasu do czasu!"
  Siluanov mruknął tępo:
  - Grasz w gry?
  Miedwiediew potwierdził:
  - Zgadza się, gry! I przydałoby ci się pouczyć trochę strategii militarno-ekonomicznej!
  Pierwszy wicepremier niechętnie zauważył:
  - Wolę praktykę!
  Miedwiediew syknął w odpowiedzi:
  - Zła, przeklęta rzeczywistość, może doprowadzić cię do szaleństwa!
  Siluanow odpowiedział chłodno:
  - Chcesz uciec od rzeczywistości, grając w gry? Godne pochwały!
  Słowa pełniącego obowiązki premiera były zabarwione ironią.
  Miedwiediew poinformował:
  - Pozwól, że i tobie powieszę gwiazdę Bohatera Rosji!
  Siluanov radził:
  - Niech pan powiesi to sobie, panie prezydencie!
  Miedwiediew zaśmiał się i odpowiedział:
  - Może to nie jest zły pomysł! Putin został odznaczony dopiero pośmiertnie!
  P.o. premiera odpowiedział:
  - Dziękuję, Panie Prezydencie!
  Miedwiediew kontynuował śpiewnym głosem:
  - Dla głupich, pustych oczu...
  Siluanov śpiewał razem z nami:
  - Bo wszystko jest możliwe...
  Miedwiediew podsumował:
  - Ale my nie możemy żyć!
  P.o. premiera odpowiedział:
  - Serio, pewnie odpadnę! Wygląda na to, że będę musiał uciekać!
  Miedwiediew odpowiedział chłodno:
  - Na Ziemi jest wiele miejsc!
  Siluanow skinął głową i mruknął:
  - Krótko mówiąc, Panie Prezydencie, obiecał mi Pan gwiazdę bohatera!
  Miedwiediew krzyknął na cały głos:
  - Przygotujcie dekret!
  Przynieśli mu kolejny dokument z nagrodą. Widniał na nim napis: "Zgłoś się jako pełniący obowiązki prezydenta".
  Miedwiediew również nagrodził wiele osób. Poznajcie naszych ludzi!
  Ach, jest już bardzo późno, a pełniący obowiązki prezydenta Rosji zasnął.
  Marzyła mu się kolejna alternatywna historia. Armia carska, dowodzona przez Kuropatkina, walczyła o przerwanie oblężenia Portu Artura. Ale wtedy pojawił się sam Miedwiediew w robocie bojowym, uzbrojonym w lasery i pociski termokwarkowe wielkości ziarenek maku, ale równie śmiercionośne jak bomby zrzucone na Hiroszimę.
  I jak Miedwiediew zaczął rozrywać Japończyków swoim robotem bojowym. Jak rozrywał samurajów, tysiące naraz. I jak w grę weszły lasery i blastery.
  I to pocięło Japończyków, naprawdę ich pocięło. I pocięło ich na kawałki. I zdewastowało ich szeregi.
  Miedwiediew, straciwszy tron, odnalazł uniesienie w walce. Zgładził tych samurajów, którzy ośmielili się podważyć święty tron królewski.
  Ale bądźmy szczerzy, czy za cara było naprawdę źle?
  Niech Bóg obdarzy każdy kraj takim carem jak Mikołaj II. Jest on prawdziwym przykładem inteligentnego władcy, a jednocześnie intelektualisty.
  Szkoda, że taki nic niewarty łajdak jak Kuropatkin go zawiódł. A teraz Miedwiediew bierze się za Japończyków. I zaczyna ich miażdżyć. I robi to z werwą.
  A promienie laserowe ścinają tysiące samurajów. Jeszcze kilka minut walki i...
  Nie ma japońskiej armii.
  Co jedli dżentelmeni samurajowie? Może teraz powinniśmy zająć się waszymi statkami.
  Miedwiediew uniósł robota bojowego w powietrze i pomknął w kierunku pozycji floty Togo. Czy myśli, że da sobie radę z rosyjskim rycerzem?
  I spójrz, jak szybko pędzi robot termokwarkowy. Jest już nad morzem. I zatopmy flotę Togo. Pokrójmy pancerniki, krążowniki i inne stworzenia.
  I tyle... A co jeśli zrzucimy jeszcze miniaturową bombę termokwarkową?
  A nowy bohater ją porzuca. Fala wznosi się i zatapia statki Kraju Kwitnącej Wiśni.
  Miedwiediew krzyczy na cały głos:
  - Za Rosję Mikołaja,
  Rozerwę wszystkich Japończyków na strzępy!
  Pełniący obowiązki prezydenta Rosji po raz kolejny jest w ekstazie.
  Świetnie jest walczyć z takim robotem.
  Utopcie swoich samurajów... A nie będzie Cuszimy, Japończycy nie będą mieli czym walczyć.
  Ostatnie statki samurajów toną. Co to za zwycięstwo?
  Ale są jeszcze części Kraju Kwitnącej Wiśni, które blokują Port Arthur. Musimy potraktować je poważnie, aby wyeliminować wszystkich przeciwników imperium cara Mikołaja.
  Miedwiediew śpiewa z entuzjazmem:
  - I samuraj padł na ziemię,
  Pod presją stali i ognia!
  I zaczęli niszczyć wojska oblegające Port Artur. Okazało się, że potężna twierdza padła. A Rosja otrzymała policzek. A co najważniejsze, było to gorsze niż wojna krymska. Tam imperium cara Mikołaja II przegrało z koalicją Anglii, Francji, Turcji i Królestwa Sardynii. I przegrało honorowo. A potem była jeszcze Japonia, której nikt nie uważał za poważnego rywala.
  Rosja nie toleruje upokorzeń. Być może dlatego Stalin, tak ostrożny i powściągliwy w polityce zagranicznej, otworzył drugi front na Dalekim Wschodzie przeciwko Japonii. Samurajowie prawdziwie upokorzyli carską Rosję.
  W tym celu należy rozbijać je małymi bombami termokwarkowymi i spalać laserami.
  Żebym nie odważył się pokonać Rosji! Oby Bóg dał Zełenskiemu zwycięskiego cara.
  Rosjanie i Ukraińcy znów się zjednoczyli, a wkrótce dołączą do nich Białorusini.
  I będzie Trójca Słowian!
  Miedwiediew pokonał Japończyków w Port Artur, a następnie ruszył dalej... Rosja pokonała Japonię. Zdobyła Koreę, Mandżurię, Wyspy Kurylskie i Tajwan. Zmusiła również Japończyków do zapłaty wysokiej kontrybucji.
  Car Mikołaj II umocnił swoją pozycję, nie doszło do żadnej rewolucji ani niepotrzebnej Dumy.
  Rosja carska kontynuowała ekspansję na teren Chin i na wschód.
  Jednakże Niemcy cesarskie, mimo iż stały się wielką potęgą i rozwijały się jeszcze szybciej i bardziej niż w prawdziwej historii, mimo wszystko zaangażowały się w I wojnę światową.
  I to na dwóch frontach.
  Co więc teraz robi Miedwiediew, niszcząc Niemców? Nie mają prawa obrażać cara-ojca.
  I będzie strzelał laserami do wroga. I zacznie go nękać w Prusach Wschodnich huraganem. Miedwiediew ostrzeliwuje niemieckie wojska laserami i wiązkami energii grawitacyjnej.
  Dziewczyny też się pojawiły. Oczywiście w bikini. Alenka i Natasza. I pozwoliły im posiekać Fritzów mieczami świetlnymi.
  Tak, carze Mikołaju Wielki, faszystom nawet się coś takiego nie śniło. A co oni przeciwko tobie knują, mój drogi przyjacielu?
  Miedwiediew śpiewa agresywnie:
  - Melony, arbuzy, bułki pszenne,
  Hojna, dostatnia kraina...
  I zasiada na tronie w Petersburgu,
  Ojcze Carze Mikołaju!
  Data inauguracji została przesunięta. Miedwiediew został całkowicie sam. "Jest zajęty dziećmi" - powiedział.
  Miedwiediew pośmiertnie odznaczył Andropowa gwiazdą Bohatera Rosji, co prawdopodobnie powinno było nastąpić wcześniej. Wydał również dekret nakazujący budowę pomnika Andropowa.
  Jednocześnie pełniący obowiązki prezydenta przywrócił Jeżowa i Jagodę do władzy. Nie ma potrzeby robienia ceremonii.
  Następnie założył nowy zakon w imieniu Bobby'ego Fischera. I nie da się zaprzeczyć, że był świetnym szachistą. I nie tylko świetnym, ale i niesławnym. Chciał być ponad wszystkimi, i to nie tylko w szachach.
  A także trzy stopnie: brązowy, srebrny i złoty!
  I oczywiście w pierwszej kolejności Dmitrij Miedwiediew wręczył to odznaczenie: Garriemu Kasparowowi, Anatolijowi Karpowowi i... braciom Kliczko!
  W tym samym czasie Dmitrij Miedwiediew ustanowił Order Władimira Kliczki. Kolejny ciekawy krok. Trzy stopnie: brązowy, srebrny i złoty.
  A potem był Zakon Svyatogora, genialna decyzja.
  Miedwiediew steruje i pedałuje. I znowu takie rzeczy wynajduje. Co za niedźwiedź. Niedźwiedź dla wszystkich niedźwiedzi.
  I ma nowe pomysły. Na przykład, żeby dać każdemu Rosjaninowi nowy samochód.
  W międzyczasie po prostu pójdzie pograć na komputerze. Tego właśnie najbardziej pragnął Miedwiediew. Dlatego teraz włączył nową grę strategiczną. Wojnę na różnych poziomach. W to właśnie chciał zagrać nawet były prezydent.
  Zaczyna się z pięcioma robotnikami i tysiącem jednostek: węgla, żelaza, kamieni, ropy, żywności i złota.
  Zacznijmy od zbudowania centrum społecznościowego, które przyciągnie nowych pracowników. Następnie zacznij rozwijać kopalnie i rolnictwo.
  Przede wszystkim należy zapewnić pracownikom jedzenie, aby bardziej ich zmotywować.
  Miedwiediew ma bardzo wydajny, najnowocześniejszy komputer. I może wyprodukować mnóstwo jednostek.
  Budujesz sobie miasto i nowe centra handlowe. Pieniądze, oczywiście, na początku stanowią problem. Dopóki nie zbudujesz mennicy, targu, akademii nauk i tak dalej.
  Ale Miedwiediew zna uniwersalny sposób na wzbogacenie się. Stworzyć więcej robotników rolnych i wydobywać surowce na chleb. Budowa rynku jest naprawdę tania. A potem oszczędzasz, kupujesz akademię, budujesz tartak i wykopujesz nowe kopalnie. A potem jeszcze trochę... I złoto zaczyna płynąć - najcenniejszy surowiec. Zwłaszcza gdy zbudujesz mennicę. I wtedy możesz ulepszyć studnie. W ten sposób pieniądze płyną o wiele łatwiej. Możesz je przeznaczyć na ulepszenia. Nowe piły, nowy sprzęt rolniczy, meliorację gruntów, badania nad nawozami. Nowy typ pługa...
  Potem następuje pogłębianie studni, napływ nowych pracowników. Nowe gospodarstwa rolne. Produkcja mięsa. Budowa domów. Domy lekarzy, domy policjantów, studnie, targowiska, architekci, strażacy. I tak dalej... Pobór podatków. Nowe ulepszenia w wydobyciu złota. I rozwój nowych przestrzeni i budynków roboczych.
  A pieniędzy jest coraz więcej... Jest nadwyżka i można zacząć budować koszary.
  Gra jest ciekawa i złożona. Miasto się rozrasta. Nie ma jeszcze wojny. Można tu wprowadzić pokój i wybrać słabszego wroga... Miedwiediew umacnia swoją pozycję w strategii militarno-ekonomicznej.
  Akademia wojskowa jest zbudowana. I zaczynasz formować oddziały. Kawaleria, piechota, miotacze ognia, moździerze i inne jednostki. Oczywiście artyleria. Albo nawet, po modernizacji studni, fabryka czołgów. Pierwsze pojazdy są oczywiście lekkie i prymitywne, ale można je przetestować.
  Miedwiediew dał się ponieść emocjom.
  Gra pochłonęła prezydenta. Budujesz sobie coraz więcej domów. A potem są szkoły dla skrybów, biblioteki i wszelkiego rodzaju rozrywka. Czy to muzycy, tancerze, żonglerzy, gracze senet, ogrody zoologiczne. A nawet kasyna.
  I oczywiście świątynie poświęcone różnym bogom.
  Tak, w imperium jest wiele różnych religii. Najlepiej budować różnorodne świątynie.
  A tu wszystko jest inne. Meczety, kościoły katolickie, domy modlitwy, świątynie buddyjskie, stupy, pogańscy bogowie.
  Tak, bardzo bogata misja. Budujesz mosty, przekraczasz rzekę.
  Jest dużo pracy do zrobienia. Trzeba też zorganizować festiwale dla różnych religii, żeby bogowie nie byli urażeni.
  I tak to trwa bez przerwy. A prace w Akademii Nauk trwają, jedno udoskonalenie za drugim. Jedno to środek do zwalczania gryzoni, drugie to insektycyd - coś, co wspomaga rolnictwo, a potem pojawiają się traktory.
  A czasem bogowie zsyłają dobre plony. Można więc wypędzić czołgi i fabryki samolotów. Zaczynając od lekkich samolotów, można nawet dotrzeć do bombowców atomowych. A liczba jednostek stale rośnie. Już osiągnęła sto tysięcy.
  Miedwiediew bawi się i promuje nowe technologie. Jak dotąd nie ma strachu. Nie ma potrzeby walczyć; można podnieść dobrobyt i indeks kulturowy swojego narodu. I to też ma znaczenie. A pieniędzy i zasobów jest teraz mnóstwo.
  W grze jest jeszcze lepiej: studnie nigdy nie wysychają. Możesz wydobywać surowce w nieskończoność.
  I buduj nowe miasta na mapie... Albo nawet baw się piramidą lub innym cudem świata.
  Miedwiediew masowo buduje nowe koszary. To prawda, że nadmiar żołnierzy obniża wskaźnik dobrobytu. To oczywiście stwarza problem. Ale na razie nie ma z kim walczyć... Ale moglibyśmy wprowadzić nowe technologie, aby szybciej budować czołgi i samoloty. I sprowadzić ciężkie bombowce.
  Dlaczego jednak, mając już czołgi średnie, nie pojmać wroga na poziomie średniowiecznym?
  A Miedwiediew, wyprodukowawszy więcej czołgów i jednocześnie udoskonaliwszy ich parametry, szybko dokonuje inwazji na sąsiedni kraj.
  I samoloty z góry też. I zacznijcie bombardować wroga z całej siły. Obsypcie ich napalmem.
  I nie jest to gra według zasad.
  Miedwiediew rozkoszował się zniszczeniem średniowiecznego miasta. A potem całego kraju z jego prymitywną armią. Rozkoszował się tym i zwyciężył, mimo że jego samoloty i czołgi poniosły niewielkie uszkodzenia. Tak łatwe było stosunkowo łatwe zdobycie. A potem odbudował miasto na podbitym terytorium...
  A wasze czołgi i tak są ciężkie. Moglibyście dodać ochronę przeciwatomową i aktywny pancerz.
  Miedwiediew grał już od dziesięciu godzin, a jego oczy były zmęczone i zaczynały opadać. Pełniący obowiązki prezydenta zasnął.
  Początkowo Miedwiediew wydawał się być w tarapatach. Ale to nie trwało długo. A potem, pod górę wjechał najnowocześniejszy czołg T-95. Była już późna jesień i strużki deszczu zaczęły uderzać o pancerz.
  Miedwiediew poinformował:
  "Decydujący dzień bitwy o Górę Wysoką! Górę, która jest kluczem do całej obrony Port Artur. Dziś, dokładnie 21 listopada, czyli 4 grudnia według Nowego Stylu". Profesor wściekle uderzył pięścią w zbroję i wykrzyknął: "Ale Góra Wysoką nie zostanie zdobyta! Eskadra Pacyfiku przetrwa!"
  Japończycy prawie zdobyli Górę Wysoką. Pełzali niczym mrówki, gęstymi strumieniami ze wszystkich stron. T-95 otworzył ogień ze swojego szybkostrzelnego działa kalibru 152 mm.
  Alenka nacisnęła przycisk na joysticku, a automatyczne działo wystrzeliło w Japończyków niczym działo przeciwlotnicze. Potężne pociski odłamkowo-burzące powaliły setki Japończyków jednym strzałem.
  Natasza z kolei strzelała z ośmiu ciężkich karabinów maszynowych. Wolała też używać joysticka.
  Miedwiediew prowadził czołg, supermaszyna pewnie pokonywała strome zbocza, a jej gąsienice miażdżyły żołnierzy Kraju Kwitnącej Wiśni.
  Małgorzata zagwizdała i powiedziała:
  - Tworzymy historię!
  P.o. prezydenta ze złością potwierdził:
  - Oczywiście! Nigdy nie pozwolimy Port Arthur się poddać!
  Alonka strzelała z armaty dwadzieścia razy na minutę, wypluwając pięćdziesięciokilogramowy pocisk o zwiększonej sile rażenia. W ciągu jednej minuty celnie wystrzelono tonę metalu i materiałów wybuchowych.
  A dziewczyna trafiła bardzo celnie.
  I karabiny maszynowe, każdy strzelający pięć tysięcy pocisków na minutę. Albo czterdzieści tysięcy dużych kul, w krótkim czasie. I jak rzucili się na samurajów. Jak zaczęli ich naciskać.
  Alenka nawet śpiewała:
  - A stado wrogów rzuciło się na ziemię pod naporem stali i ołowiu!
  Rosyjski czołg działał agresywnie. W jednej chwili powalił tysiąc Japończyków, potem kolejnych. Eliminował ich warstwami.
  Natasza zachichotała i zaśpiewała:
  - Ku chwale Rusi! Nie zapominajmy o Ojczyźnie!
  I znowu karabiny maszynowe o śmiercionośnym kalibrze. I tysiące Japończyków pada martwych.
  Miedwiediew wziął ją i syknął:
  - Carze Mikołaju! Będziesz wielki.
  I zmiażdżmy pozostałych przy życiu samurajów naszymi gąsienicami.
  Margarita logicznie zauważyła:
  Mikołaj II mógł być najwspanialszym z carów. Miał wszelkie szanse, by zamienić Chiny w rosyjską prowincję - Rosję Żółtą!
  Miedwiediew uderzył samuraja, rzucił się na nich swoimi gąsienicami i powiedział:
  - Niech tak będzie!
  Pocisk za pociskiem wylatywał. Rozmnażały się jak quasi-materia, wymagając znacznie mniej energii niż rzeczywisty wzrost atomów i cząsteczek.
  Alenka, naciskając zgrabnymi palcami przyciski joysticka, nawet zawołała:
  - W imieniu rosyjskich carów!
  ROZDZIAŁ NR 6.
  Pistolet ryczał i ryczał. Choć nie tak głośno, to jednak wystarczająco przytłumiony, by umożliwić rozmowę.
  Margarita zapytała pełniącego obowiązki prezydenta:
  - Czy liczba muszli jest nieskończona?
  Miedwiediew odpowiedział:
  "Do wytworzenia kwazimaterii nie potrzeba dużo energii. A napełnienie reaktora fuzyjnego wodą jest proste!"
  Margarita zagwizdała:
  - Tak, to genialne! Też mógłbyś tak zrobić lody czekoladowe!
  Miedwiediew westchnął i zaprotestował:
  - Jeszcze nie, ale już wkrótce, tak! Szkoda, że na razie mamy tylko quasi-materię!
  Alenka, naciskając przyciski joysticka gołymi palcami i uśmiechając się, ukazując wielkie tygrysie zęby, zauważyła:
  - Ta zdolność tworzenia materii jest również quasi-boska!
  Miedwiediew zachichotał. Japończyków wokół góry było coraz mniej, ale trupów przybywało. Samurajowie próbowali strzelić do czołgu, ale bezskutecznie. Pociski odbijały się od pancerza jak krople deszczu.
  P.o. Prezydenta zauważył:
  - Człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boga.
  Alenka, strzelając śmiercionośnymi pociskami, zanotowała:
  - Jeśli w ogóle istnieje. Może my, ludzie, jesteśmy najinteligentniejszą, najsilniejszą i najpotężniejszą istotą we wszechświecie!
  Miedwiediew logicznie założył:
  "Tym bardziej potrzebny jest nam zjednoczenie ludzkości! Musimy się zjednoczyć! Wtedy nie zaznamy smutku ani porażki!"
  Natasza z pewnością siebie stwierdziła:
  "Imperium carskie jest w stanie zjednoczyć wszystkich! I skonsolidować wszystkich w monolit!"
  Dziewczyna ponownie otworzyła ogień z karabinów maszynowych, siejąc spustoszenie wśród Japończyków próbujących zaatakować z lewej flanki. Granaty nie uszkodziły czołgu T-95. A działa, również wystrzelone z dystansu, albo chybiły, albo ich pociski były nieskuteczne. Zwłaszcza że żaden kraj na świecie nie ma jeszcze pocisków przeciwpancernych. A takiego czołgu nie dałoby się tak łatwo przebić. Jego opancerzenie jest najwyższej klasy.
  A karabiny maszynowe koszą i zmiatają pociski. I robią wszystko konkretnie i dość zabójczo.
  Natasza zachichotała i powiedziała:
  - Japończykom będzie brakowało wielu osób!
  Alenka zgodziła się z tym:
  - Bardzo dużo, rzeczywiście!
  A jej szafirowe oczy błysnęły. I tyle w tej dziewczynie różnorodności, prawdziwy Terminator.
  Wojownicy strzelają. A samurajowie krwawią. Czterdzieści tysięcy kul i tona pocisków na minutę - to potężna siła rażenia.
  Natasza zauważa:
  - Jesteśmy wojownikami, którzy niosą poważną śmierć!
  Alenka zgodziła się z tym:
  - I nie tylko śmierć, ale źródło mocy w całym wszechświecie!
  Margarita zauważyła rozsądnie:
  - Jeśli carska Rosja podbije cały świat, wszystkie wojny w historii ludzkości zakończą się raz na zawsze!
  Miedwiediew zgodził się z tym:
  - Jasne, kochanie! Nikt nie potrzebuje wojen! Ale ludzkość musi się zjednoczyć!
  Natasza syknęła z radością pantery, która upolowała byka:
  - Gdy jesteśmy zjednoczeni, jesteśmy niezwyciężeni!
  A z jej oczu popłynęły iskry! Co za dziewczyna! Ma w sobie ogień, lód i stal.
  Ale teraz ostatni Japończycy umierają. I nie ma już nikogo, kto mógłby szturmować górę. Ponad pięćdziesiąt tysięcy poległych żołnierzy Kraju Kwitnącej Wiśni leży u stóp Góry Wysokiej.
  Bitwa skończona.
  Wszyscy czterej zajęli swoje miejsca na podwyższeniu, a Miedwiediew zauważył:
  "Na razie najlepiej nie rozmawiać z garnizonem. Co właściwie mamy zrobić?"
  Alenka zasugerowała:
  "Wciąż jest dużo Japończyków. Zniszczmy całą armię Nogiego".
  Margarita chętnie się z tym zgodziła:
  - Właśnie tak! Wypędzimy wszystkich samurajów! I będzie super!
  Miedwiediew uśmiechnął się i zauważył:
  "Nasz czołg potrafi też pływać pod wodą i strzelać pociskami. Zatopmy japońską flotę!"
  Natasza pisnęła z zachwytu:
  - Dokładnie! Zgadza się, po prostu wybijmy wszystkich samurajów na morzu.
  Właśnie wtedy japońska eskadra rozpoczęła kolejny ostrzał. Pociski zaczęły spadać, w tym z dział kalibru jedenastu i dwunastu cali. I trzeba przyznać, że to poważna sprawa.
  Czołg pędził w stronę wybrzeża. Alenka, bębniąc palcami po karoserii pojazdu, zauważyła:
  - Dobrze, na morzu. Ale jak moglibyśmy oddać Japończykom inicjatywę na lądzie?
  Margarita, która miała pewną wiedzę na temat wojny, wspominała:
  Mieliśmy karabiny maszynowe, a karabin Mosina był o wiele bardziej niezawodny i skuteczny niż japoński. I choć na morzu sytuacja nie układała się najlepiej, samurajowie nie mieli szans na lądzie!
  Alenka ze złością przesunęła bosą stopę po podłodze i mruknęła:
  - Zdrada! Zdrada trywialna!
  Natasza zasugerowała:
  - Powiesimy ich wszystkich!
  Czołg zatonął. Z jego boków wynurzyły się śmigła, sterując pojazdem. Oto pierwszy cel: japoński niszczyciel. Natasza naciskała przyciski joysticka smukłymi palcami.
  A pocisk uderzył w samo dno statku z niszczycielską siłą, rozrywając pancerz.
  Niszczyciel otrzymał kolejny pocisk. Natasza ponownie nacisnęła stopę.
  A teraz Japończyk tonie.
  Alenka zachichotała:
  - Zatapiajmy ich po kolei! Karabiny maszynowe pod wodą nie są zbyt skuteczne!
  Dziewczyna nacisnęła joystick, tym razem wysyłając pocisk w dół niszczyciela.
  Margarita odpowiedziała z uśmiechem:
  - Jakie tu mamy panie!
  Natasza ponownie wysłała pocisk i krzyknęła:
  - W imię Rusi, niech będzie zwycięstwo!
  Alenka wypluła muszle. Rozerwała dno statku Kraju Kwitnącej Wiśni i powiedziała:
  - Mimo wszystko rządy carskie w Rosji nie były aż tak złe, jak twierdziła propaganda.
  Margarita przytaknęła i chętnie zabrała głos, tym bardziej, że i tak nie miał nic lepszego do roboty.
  Za cara Mikołaja II Rosja wprowadziła standard złota. Waluta imperium stała się najsilniejszą i najbardziej stabilną walutą na świecie. Ceny również pozostały praktycznie niezmienione. Za cara Mikołaja II pensje osiągnęły poziom trzydziestu siedmiu rubli miesięcznie. W rzeczywistości Rosja stała się jednym z czołowych krajów świata pod względem poziomu życia. Produkcja przemysłowa stała się czwartym co do wielkości na świecie.
  Dmitrij Anatoliewicz Miedwiediew, po przebudzeniu, zaczął grać na komputerze. Tym razem grał w grę strategiczną. Nowo wzmocnione państwo dokonywało podbojów militarnych. Pełniący obowiązki prezydenta Rosji rzucał czołgi do walki.
  I to ciężkie.
  Ta gra to w końcu dobra rzecz. Trochę ją przetestowałem i udało mi się stworzyć czołgi cięższe niż sto ton. Za prezydentury Miedwiediewa chciał on stworzyć czołgi cięższe niż sto ton. Ale Putin mu na to nie pozwolił. A jednak pomysł wydawał się kuszący. Superciężkie pojazdy. I sześć rodzajów pojazdów. Ponad pięć i sto ton.
  Ale teraz Miedwiediew rzuca do walki czołgi z napędem atomowym. I przełamuje obronę krajów średniego szczebla. I znowu przejmują władzę. O, świetnie... Żeby było trochę łatwiej, zatrudniasz doradcę wojskowego. I razem kierujecie zniszczeniem wroga. I jego schwytaniem.
  Oto podbijasz kolejne imperium... To poważniejsza wojna, ale prowadzi ją doradca wojskowy kalibru Napoleona. Możesz więc po prostu patrzeć i budować swoje imperium pod okiem ekonomisty kalibru Stołypina.
  A Miedwiediew, przesiedziawszy kilka godzin przed komputerem z gigantycznym ekranem, zaczął chrapać.
  Zbyt długo cierpiał na niedobór snu.
  Alenka strzeliła do Japończyków. Tym razem zatapiając krążownik, zaśpiewała:
  - Jesteśmy najsilniejsi na świecie,
  wszystkich naszych wrogów zamoczymy w toalecie.
  Ojczyzna nie wierzy łzom,
  I sprawimy tym złym oligarchom porządne lanie!
  A dziewczyna się śmiała. A jej zęby błyszczały jak perły!
  Miedwiediew zasugerował:
  "Skoro wojna z Japonią kończy się zwycięstwem, wzrost gospodarczy Rosji będzie jeszcze większy! A Imperium Carskie stanie się najbogatszym krajem na świecie!"
  Alenka zatopiła kolejny niszczyciel i syknęła:
  - Zawsze byliśmy bogaci! Potrzebowaliśmy tylko porządku!
  Natasza trafiła na okręt wojenny Kraju Kwitnącej Wiśni i zanotowała:
  Byliśmy równie dobrzy jak Niemcy w I wojnie światowej. Ale przez piątą kolumnę przegraliśmy!
  Alenka wysłała także kolejny pocisk w głąb pancernika i oświadczyła:
  - Oczywiście! Piąta kolumna jest wszystkiemu winna. Podczas I wojny światowej Niemcy nie mogli nawet zbliżyć się do Mińska i ponieśli klęskę w Galicji. Ale za Stalina widzieli Kreml już przez lornetkę. Co to znaczy?
  Natasza wystrzeliła kolejny pocisk w dno pancernika i mruknęła:
  - Zdrada! Straciliśmy takie zwycięstwo!
  Margarita uznała również za konieczne przypomnienie:
  Gdyby nie zdrada, zdobylibyśmy kontrolę nad Konstantynopolem i Azją Mniejszą, a także dostęp do Morza Śródziemnego. Ale straciliśmy tak wiele przez zdradę i piątą kolumnę!
  Alenka wystrzeliła kolejny pocisk:
  "Tak, to piąta kolumna! Ileż kłopotów narobiła! Imperium Rosyjskie było wyjątkowym bytem, który mógł rozszerzyć się na granice całego świata i zjednoczyć ludzkość!"
  Natasza mruknęła agresywnie:
  - Oczywiście! Mogłem i zrobiłbym wszystko! A ludzkość byłaby zjednoczona i niezwyciężona!
  Dziewczyna wystrzeliła kolejny pocisk, po którym pancernik ostatecznie się rozpadł. A Japończycy zatonęli.
  Margarita z niepokojem w głosie zauważyła:
  - Spójrz, co się teraz dzieje na świecie? Rosja i USA stoją na krawędzi wojny. A Chiny są przeludnione i totalitarne. Na świecie nie ma porządku ani dobrobytu!
  Natasza wysłała kolejny pocisk, tym razem w stronę krążownika i zgodziła się:
  - Na świecie nie ma porządku! Potrzebujemy zjednoczonego rządu!
  Alenka wypuściła pocisk i skinęła głową na znak zgody:
  "I carskie imperium mogło stać się takim rządem! Rosyjska autokracja jest gwarantem globalnej stabilności i dobrobytu!"
  Dziewczyna wystrzeliła jeszcze jeden pocisk, który ostatecznie rozłupał krążownik.
  Japończycy ewidentnie panikowali. Strzelali bez ładu i składu, nie zdając sobie sprawy, kto ich zatapia.
  Należy zauważyć, że na lądzie Japonia nie miała znaczącej przewagi liczebnej. A nawet w realnej historii straciła o wiele więcej zabitych i rannych niż Rosja.
  Ale na morzu statki Kraju Kwitnącej Wiśni, produkowane w Wielkiej Brytanii i USA, były nieco lepsze od rosyjskich, które w większości były produkcji krajowej.
  Ale nawet tutaj przewaga jakościowa Japończyków jest jedynie marginalna. A Rosjanie są, można by rzec, bardziej celni.
  Natasza, strzelając i zatapiając kolejny niszczyciel, zauważyła zirytowana:
  - Rzeczywiście, Rosja pokonała silniejszych przeciwników. Na przykład Napoleona!
  Alenka, strzeliwszy pociskiem do krążownika pancernego, dodała:
  - O tak! Napoleon był geniuszem! I był silniejszy, ale go pokonaliśmy!
  Margarita westchnęła ciężko i mruknęła:
  - Przegrana z Japończykami. To takie irytujące i rozczarowujące!
  Alenka zgodziła się z tym:
  "Szkoda! Niestety, to koniec dynastii Romanowów. Chwalebna, heroiczna epoka, naznaczona podbojami i zwycięstwami. I choć nie mieliśmy własnego Czyngis-chana, to od czasów Iwana Kality wznosiliśmy się na wyżyny".
  Dziewczyna wystrzeliła kolejny, dość śmiercionośny pocisk. I krążownik pancerny rozpadł się na dwie części.
  Natasza kontynuowała i jednym pociskiem zatopiła kolejny niszczyciel. A samurajowie mają mnóstwo niszczycieli.
  Wojownik zapytał chłopców:
  - Ale zastanawiam się, dlaczego w całej historii świata żadne imperium nie osiągnęło władzy absolutnej?
  Alenka ponownie posłała pocisk w głąb kolejnego niszczyciela i oświadczyła:
  - Tak, właśnie dlatego? Wszyscy upadli. Imperium Perskie, Aleksander Wielki i Imperium Rzymskie. Dlaczego nikt nie zjednoczył ludzkości?
  Natasza tupnęła nogą z frustracji. Zatopiła kolejny statek i powiedziała:
  - Dokładnie! Czyngis-chan stworzył imperium, które mogło podbić cały świat. Ale po jego śmierci jego synowie i wnukowie starli się i rozdarli imperium. Tylko carska Rosja, z jej jednolitym systemem, była krajem zdolnym przetrwać wieki i rozrastać się, aż ogarnął cały glob!
  Oczy Alenki zabłysły, a ona, zatopiwszy kolejny niszczyciel, oznajmiła:
  Chwała wielkiemu imperium cara Mikołaja! Nie oddamy władzy nielegalnym bolszewikom i Rządowi Tymczasowemu!
  Natasza również wystrzeliła pocisk w kierunku statku. Zatopiła Japończyka i zaśpiewała:
  - Boże chroń króla,
  Silny suweren
  Panuj dla chwały,
  dla naszej chwały!
  Panuj nad strachem przed swoimi wrogami -
  Prawosławny Car!
  Panuj w chwale,
  Ku naszej chwale!
  Dziewczyny ewidentnie były podniecone. Rozwalały samurajów z taką siłą, że to było niesamowite. A Miedwiediew prowadził swój zabójczy podwodny czołg. To naprawdę niezła broń. Mógłby zatopić całą japońską flotę. To potężna siła.
  Dwanaście dużych okrętów pancernych, dziesiątki mniejszych, w tym krążowniki. Ponad sześćdziesiąt niszczycieli. Zniszczenie ich wszystkich zajmie trochę czasu.
  Natasza, kończąc kolejny statek, zapytała Miedwiediewa:
  - Czy uważasz, że Bóg istnieje?
  P.o. gubernatora uśmiechnął się i odpowiedział:
  - W jakim sensie?
  Natasza wysłała kolejny pocisk, który dobił niszczyciel i zanotowała:
  - Jest tyle wersji religii! Są pogańskie i monoteistyczne! Czasem człowiek zaczyna się nad tym zastanawiać. I wątpi w istnienie Boga, skoro w naukach jest taki bałagan!
  Alenka rozdzieliła kolejny niszczyciel i chichocząc, zauważyła:
  - Tak, pod tym względem trudno uwierzyć w Biblię. Że Bóg tak się zachowuje. I nawet faworyzuje!
  Natasza skinęła głową na znak zgody:
  - Dokładnie. Wierzyć, że jeden naród jest ludem bożym? To ewidentnie niegodne wyższego umysłu!
  Potem dziewczyna zaczęła zatapiać okręt wojenny o dużym tonażu. Wojownikowi się udało.
  A oto Margarita, która wyraziła swoją opinię:
  - Nadal nie jest jasne, jak to możliwe, że kochający Bóg tak oszpeca kobiety!
  Natasza była zaskoczona:
  "Co masz na myśli mówiąc oszpeca?"
  Margarita odpowiedziała szczerze:
  - Tak, to je zmienia w stare kobiety! A co może być bardziej obrzydliwego niż stara kobieta!
  Alenka oddała strzał w brzuch krążownika i oznajmiła:
  - Z jakiegoś powodu po świecie chodzą bardzo okropne stare kobiety, co jest zarówno głupie, jak i okropnie brzydkie!
  Natasza pokręciła głową i potwierdziła:
  - I to jest nieatrakcyjne! I to nieestetyczne!
  Wojowniczka roześmiała się i puściła oko do swojej partnerki, jakby chciała powiedzieć, że jest taka spokojna i agresywna.
  Miedwiediew zauważył poważnie:
  "Rzeczywiście, starość to bardzo zła rzecz. Sprawia, że ludzie stają się nieatrakcyjni, słabi i podatni na zranienia. Ale z ewolucyjnego punktu widzenia ma też pewne zalety!"
  Alenka była zaskoczona. Trafiwszy w kolejny niszczyciel, zapytała:
  - Jakie korzyści może nieść ze sobą ten obrzydliwy stan?
  Miedwiediew odpowiedział poważnie:
  "Stymuluje rozwój nauki i intelektu. Gdyby ludzie nie odczuwali zmęczenia, nie byłoby potrzeby wynalezienia samochodu. Podobnie, słabość pazurów i kłów doprowadziła do wynalezienia noża. Zimne czasy i epoki lodowcowe nauczyły nas rozpalać ogień. Choroby stymulowały rozwój medycyny". Pełniący obowiązki prezydenta obserwował, jak Alenka zręcznie zatapia kolejny japoński statek i kontynuował: "Pod wieloma względami ludzkie słabości stymulowały rozwój nauki. Nie potrafiliśmy latać, ale stworzyliśmy samoloty. I to jest postęp!"
  Natasza wysłała kolejny pocisk i zanotowała:
  - Postęp. Ale i tak, kiedy patrzysz na staruszkę, robi się to takie obrzydliwe. Czy naprawdę nie da się obejść bez ludzkiej brzydoty?
  Alenka zgodziła się z tym:
  - Nawet młodzi potrafią wynaleźć samoloty. Ale po co marnować czas na cholerną starość? To okropne i obrzydliwe!
  Margarita zaśpiewała nie na miejscu:
  - Nie rozstanę się z Komsomołem! Będę wiecznie młody!
  A dziewczyna uderzyła pięścią w metal.
  Tymczasem kolejny pancernik tonął.
  Czołg podwodny nadal zatapiał japońską flotę. Sam admirał Togo wpadł do wody i został zmuszony do ucieczki łodzią. Japonia miała dużą flotę, ale stanęła w obliczu zupełnie nowej broni. I teraz poniosła całkowitą klęskę.
  Alenka, kontynuując zatapianie japońskich statków, obnażyła zęby, które były bardzo duże i ostre, i rzekła:
  - Właśnie o tym myślę. Oczywiście, że estetyka powinna być ważna dla ciała. I nie możemy pozwolić, żeby kobiety stały się nieatrakcyjne, z wiotką skórą i zgarbionymi ciałami.
  Natasza, zatopiwszy kolejny niszczyciel, chętnie się z tym zgodziła:
  - Oczywiście! Nad tym pracuje nauka!
  Obaj wojownicy wydawali się być w bardzo dobrych nastrojach. W końcu udało im się zatopić flotę wroga.
  Agresywne dziewczyny są zdolne do wielkich czynów.
  Tymczasem Margarita wyraziła swoje myśli:
  Religie również zrodziły się z ludzkiej słabości. Gdyby ludzie byli silniejsi, nie byłoby religii. A śmierć i strach przed nią oczywiście skłaniają ludzi do szukania pocieszenia!
  Alenka przypomniała:
  - Brałem udział w seansie i zobaczyłem coś niesamowitego. A więc duchy istnieją!
  Natasza z chytrym akcentem w głosie zauważyła:
  "Nie ma nic zaskakującego w istnieniu duchów! W końcu latamy w snach. A to oznacza, że musi istnieć dusza i wspomnienie tych lotów!"
  Miedwiediew skinął głową na znak zgody:
  - Tak, dusza istnieje! Pod tym względem człowiek jest wyjątkowy! A teraz może trochę się zabawimy!
  Japońska flota topniała. Podwodny czołg odgrywał rolę zabójcy. Małgorzata była trochę smutna. Po pierwsze, była statystką. A po drugie, irytujące jest to, że pod wodą nie widać wszystkiego zbyt dobrze. Ogólnie rzecz biorąc, Piotr miał poważne wątpliwości co do Boga. Właściwie, dlaczego po przyjęciu chrześcijaństwa Rosjanie doświadczyli tylu nieszczęść? Najazd mongolsko-tatarski, a wcześniej rozbicie lenne książąt. Wojny między Rosjanami.
  To właśnie wtedy, od czasów Iwana Kality, rozpoczęło się odrodzenie Rosji,
  Moskwa rosła w siłę. Aż na przykład za Iwana III ostatecznie stała się zjednoczonym, scentralizowanym państwem i zrzuciła jarzmo tatarskie.
  Tak, oczywiście, Rosja rosła. Aż do momentu, gdy potknęła się o Japonię.
  Oznaczało to koniec historii monarchii i dynastii Romanowów.
  Monarchii już nie ma, ale autorytaryzm pozostał.
  Margarita delikatnie pogłaskała Alenkę po plecach. Dziewczynka mruczała z zadowoleniem. Wyglądało na to, że sprawia jej to przyjemność.
  Miedwiediew logicznie zauważył:
  Nie ma nic złego w tym, że mężczyzna kocha dziewczynę, a dziewczyna mężczyznę. To zupełnie naturalne. Ale jednocześnie ludzie powinni zachowywać się kulturalnie.
  Margarita niezadowolona wyraziła sprzeciw:
  - Dajmy spokój z moralizatorstwem. Nie lubię tego!
  Pełniący obowiązki prezydenta zaśmiał się:
  - A kto kocha! Ale trzeba spojrzeć prawdzie w oczy. Ludzie pod tym względem wyraźnie różnią się od zwierząt!
  Margarita skinęła głową na znak zgody:
  - Tak, jest między nami duża przepaść!
  Alenka odpowiedziała sarkastycznie:
  - Wiesz, nie widzę wielkiej różnicy między tobą a małpą!
  Margarita się roześmiała. Tymczasem Alenka zatopiła ostatni z dwunastu japońskich pancerników. Po czym dziewczyna zauważyła:
  - Już prawie rozbiliśmy flotę wroga!
  Miedwiediew parsknął krzywo:
  "Tak, jesteście pracowite! I naprawdę stać was na tak wiele! Generalnie uwielbiam wojowniczki - są takie seksowne!"
  Margarita wykręciła ciało i zaśpiewała:
  - Wyglądam seksownie, jak procesor! I poruszam się jak robot - agresor dźwiękowy!
  Po czym studentka pogłaskała Alenkę nieco śmielej. Dziewczyna naciskała przyciski joysticka długimi palcami i wyglądała uroczo.
  Jakże pełne gracji są jej ruchy.
  Wyobraźnia Margarity wyobraziła sobie księżniczkę idącą boso na szafot. Jak romantycznie. I jaka rudowłosa. Zdjęli z niej całą biżuterię i kosztowną suknię, zostawiając tylko wór pokutny. Ale więzienny mundur dodatkowo podkreślał urok jej słodkiej, miłej, świeżej, różanej twarzy. I jej ognistych włosów. Jakże piękna księżniczka idąca na egzekucję.
  A tam na górze toną tysiące ludzi. Statki się rozbijają, żywioły szaleją.
  A Japonia poniosła kolosalną, bezprecedensową klęskę. Samurajowie najwyraźniej zostali zmuszeni do pokuty za swoje grzechy.
  Margarita zastanawiała się, w co wierzą Japończycy? Jaka jest ich religia? Przecież są poganami. Ale pokonali prawosławną Rosję. Więc który Bóg jest silniejszy?
  A Mongołowie byli poganami, ale ile terytoriów zdobyli?
  Margarita zapytała Alenkę:
  - Powiedz mi, piękna, jak ci się podoba Rodnoverie?
  Dziewczyna szeroko się uśmiechnęła i zatopiwszy kolejny niszczyciel, odpowiedziała:
  - Bardzo dobra religia! Ma takie piękne baśnie!
  Margarita zapytała życzliwie:
  - Myślisz, że to tylko bajki? A może wszyscy ci rosyjscy bogowie naprawdę istnieją?
  Alenka wzruszyła ramionami i odpowiedziała:
  "Może elfy i krasnoludy istnieją! W naszym świecie wszystko jest możliwe. I trudno powiedzieć, co naprawdę istnieje, a co nie!"
  Miedwiediew logicznie zauważył:
  Do pewnego stopnia wszystko w naszym świecie istnieje. Wszystkie nasze myśli, marzenia, pragnienia, wszystko, co po sobie zostawiamy. Mam bardzo ciekawą teorię hipernoosfery, w której absolutnie wszystko, co kiedykolwiek wynaleźli ludzie, istnieje. To znaczy, myśl istnieje wiecznie. I pozostaje w innych, równoległych światach.
  Dmitrij Miedwiediew obudził się z letargu. I ponownie podjął się swojej fundamentalnej pracy - a raczej budowy imperium.
  I znowu podboje...
  Najpierw zmontuj nowy czołg ważący tysiąc ton i wystrzel go na pozycje wroga. Nie, oczywiście, nie jeden, ale wiele.
  Przemieszczają się przez obce terytorium. A nad nimi latają samoloty z bombami atomowymi. A co, gdybyśmy odepchnęli też te bomby? I zrobili z nich bomby anihilacyjne?
  Dmitrij Miedwiediew czuje się świetnie.
  I tak kolejny kraj upada u stóp dyktatora. I zaczynają się podboje. Ale potem pojawia się kolejny wróg. Również duży kraj... Można go nawet zaprogramować. Weźmy ZSRR z 1941 roku... Inwazja trwa. Jednostki Miedwiediewa rozmnożyły się automatycznie w ciągu wielu godzin gry, a jego populacja przekroczyła już miliard. Przeciwko 196 milionom. I nowocześniejsza technologia. A żołnierzy można produkować w nieskończoność w koszarach.
  Na szczęście zasoby elektroniczne są niewyczerpane. Musimy nadal wywierać presję na wroga.
  A czołgi ważące tysiąc ton, napędzane reaktorami jądrowymi, przemieszczają się przez Rosję prosto do Moskwy.
  I praktycznie nie da się ich zostawić - nic ich nie zabierze!
  Miedwiediew opracowuje strategię i nuci pod nosem... Potem zatrzymuje czołgi z napędem atomowym. I rzuca do walki Panterę-2. Pojazd, który, nawiasem mówiąc, wciąż jest w stanie pokonać T-34.
  Miedwiediew bawi się, wczytując różne parametry pojazdu... "Pantera-2"... Jak strzela z dystansu. I przebija radziecki czołg.
  Nie przebijesz go tak łatwo! Zwłaszcza z przodu, ale możesz trafić w bok. Ogień jest intensywny. A T-34 pędzą przed siebie... I giną pod ogniem armatnim...
  Armia znów w ruchu... I pojawiły się roboty bojowe. Maszerują. I zestrzeliwują pociski laserami. I robią to całkiem umiejętnie.
  A wirtualne dziewczyny atakują.
  Miedwiediew z zapartym tchem śledzi grę strategiczną. Fascynująca bitwa. Grasz sam jeszcze raz albo oddajesz ją w ręce doradcy wojskowego. I obserwujesz rozwój bitwy.
  Prowadzą swoje czołgi do ofensywy.
  Tutaj możesz przesuwać czołgi piramidalne do przodu, są mniej podatne na ataki i nie do przebicia ze wszystkich stron. Poruszają się jak walec drogowy.
  A dziewczyny biegają boso... I strzelają po drodze.
  Kolejna wojna. Prawdziwa zabawka. A pieniądze wciąż napływają ze złotych studni, nigdy nie wysychają. To jak gra, wszystko zgodnie z planem, bez żadnych przeszkód i bez naturalnego spadku.
  Wszystko się nie kończy, a zasoby nie maleją. Choć wydaje się to mało prawdopodobne.
  Rozmowa Miedwiediewa została przerwana. Pełniący obowiązki prezydenta odpowiedział:
  - Cześć!
  Szef administracji prezydenckiej poinformował:
  - Czy nadal pracujesz w biurze, Dmitriju Anatoliewiczu?
  Miedwiediew odpowiedział ostro:
  - Tak! Nadal jestem prezydentem!
  Szef administracji poinformował:
  - Zełenski żąda, abyś opuścił rezydencję po inauguracji.
  Miedwiediew zapytał z dreszczem:
  - A gdzie będę mieszkać?
  Szef administracji odpowiedział:
  - W twoim mieszkaniu! Twoja władza się skończyła i musisz opuścić cały lokal!
  Miedwiediew mruknął pod nosem:
  - Mam prośbę do nowego prezydenta - niech zostawi mi komputer!
  Szef administracji zapytał:
  - Daj mi Order Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego, a ja poproszę Zełenskiego, żeby dał mi komputer dla ciebie!
  Miedwiediew skinął głową na znak zgody:
  - No cóż, to możliwe!
  ROZDZIAŁ 7
  Wezwał więc swojego asystenta, aby przygotował dekret o nadaniu Orderu Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego zwierzchnikowi administracji. Szablon był gotowy, a I.O. podpisał już swoje obowiązki.
  Potem Miedwiediew zaczął grać ponownie.
  Teraz jego wirtualne czołgi zbliżają się do Moskwy i rozpoczynają szturm. Miasto jest atakowane przez maszyny ważące dwa tysiące ton.
  Miedwiediew rzuca jednak do ataku również Rat-5; to potwór, nie czołg. Dziesięć tysięcy ton wagi!
  Wojska zbliżają się do Kremla... A Stalin ucieka. Dziewczyny boso w bikini go łapią. Chwytają go za nos bosymi palcami u stóp. I zmuszają Stalina do pocałowania ich bosych pięt.
  Oto wojska wirtualnego imperium mijają Moskwę i kierują się w stronę Ural...
  Jego też złapali...
  Miedwiediew znów zaczyna drzemać i marzyć.
  Margarita zapytała sarkastycznie:
  - A co na przykład z bardziej klasycznym podziałem na niebo i piekło?
  Miedwiediew zauważył ponuro:
  "To najprawdopodobniej prymitywne, starożytne pojęcie zemsty po śmierci. W rzeczywistości jest to prawdopodobnie nieco bardziej skomplikowane!"
  Natasza wykrzyknęła z zachwytem, zatapiając jeden z ostatnich japońskich statków:
  - Przeklęty i starożytny,
  Wróg znów przeklina
  Pocieraj mnie
  Zmielić na proszek.
  Ale anioł nie śpi,
  I wszystko będzie dobrze. I wszystko dobrze się skończy!
  Dziewczyny wykończyły flotę wroga. Miedwiediew rozpędził czołg, ścigając samurajów. Tak, wykonali tu dobrą robotę. To ciekawe, jak historię można naprawić. Carska Rosja była potężnym krajem, który zyskiwał na znaczeniu. Choć nie wszystkim żyło się dobrze.
  Ale kraj się rozwijał. Dzień pracy został skrócony. Wprowadzono nowe święta. Powstał samorząd lokalny. Płace rosły, a ceny pozostawały stabilne. Otwarto szkoły. Za cara Mikołaja II wydatki na edukację wzrosły ponad sześciokrotnie. Edukacja podstawowa stała się obowiązkowa.
  Tak, nie wszystko zmieniło się na lepsze wystarczająco szybko, ale ile kraj stracił w wyniku rewolucji i wojny domowej? Ilu inteligentnych ludzi zginęło i opuściło ojczyznę? A teraz, w tej części wszechświata, jest szansa, by zapobiec takiemu zdarzeniu.
  Czołg o opływowych kształtach sunął szybko i bezszelestnie pod wodą. I oto zatopiono ostatni niszczyciel Kraju Kwitnącej Wiśni.
  Natasza powiedziała z zachwytem:
  - Patrz, jaki jestem mądry!
  Alenka poprawiła dziewczynę, wyjaśniając:
  - Jacy z nas wspaniali faceci! Walczyliśmy jak lwice!
  Margarita zauważyła z irytacją:
  - Nic specjalnego! Po prostu mieliśmy lepszą technologię!
  Alenka zachichotała i odpowiedziała:
  - Ale my sami strzelaliśmy z armat!
  Natasza wspierała swoją przyjaciółkę:
  - I sami też celowaliśmy! I to jest bystre oko...
  Margarita drażniła się:
  - Krzywe ręce!
  Natasza roześmiała się i odpowiedziała:
  - Jesteś uroczą dziewczyną!
  Margarita stwierdziła szczerze:
  - Żal mi Japończyków. Rysują wspaniałe kreskówki. Szczególnie lubię hentai!
  Alenka wybuchnęła śmiechem i zakręciła nogą w powietrzu:
  - Hentai, jest super! Naprawdę super!
  Natasza z uśmiechem dziewczyny, która spróbowała dżemu, zaproponowała:
  - Może skopmy tyłki także paru faszystom!
  Miedwiediew skinął głową z uśmiechem:
  "Dobry pomysł. Ale najpierw wykończmy japońskie siły lądowe. I pomóżmy szybciej zakończyć wojnę. Żeby faszyzm nigdy nie pojawił się w tym wszechświecie".
  Dziewczyny odpowiedziały chórem:
  -I nie pojawi się, a Chiny będą nasze!
  Po zatopieniu japońskiej floty, superczołg T-95 wynurzył się na powierzchnię.
  Potem Miedwiediewowi zaczęły się śnić różne bzdury.
  Wojowniczka Alenka stanęła w obronie Riazania. Natasza była z nią.
  Obie dziewczyny noszą lekkie zbroje, trzymają w każdej ręce szablę. Mają też specjalne, cienkie dyski pod stopami.
  Ogromna armia Tatarów mongolskich szykowała się do szturmu.
  Liczne, długie drabiny pokrywały mury naraz. Były one zróżnicowane: wykonane z desek korzeniowych lub sosnowych bali z poprzeczkami. Stosowano również ciężkie drabiny z rzędami bali. Z powodu szybkiego tempa budowy, wały były wyższe, niż oczekiwali Tatarzy; wiele drabin nie sięgało szczytu. Mongołowie wypędzili nielicznych zdobytych Urusów. Rosjanie woleli śmierć od hańby niewoli.
  Ale Mongołowie byli nieustępliwi.
  Bezlitośnie pchając zaostrzonymi włóczniami, zmuszali wyczerpanych mężczyzn do wdrapywania się na górę, mając nadzieję, że Rosjanie, nie chcąc zabijać swoich, się poddają. Mogli też sami wkraść się na lodowy wał, chronieni przez więźniów. Niektórzy więźniowie krzyczeli i rzucali się w dół, zsuwając się po zamarzniętym lodzie, powalając znienawidzonych nuklearzystów, wyrywając im miecze z rąk, a następnie padając posiekani na kawałki. Ludzie szybko wspinali się po drabinach; nie sposób było rozpoznać, z którego klanu czy plemienia pochodzili.
  Półnadzy, w łachmanach, z pałkami w dłoniach, z zakrwawionymi plecami. Vaula, mężczyzna w zbroi, uniósł już swój ogromny topór, gdy z dołu dobiegł rozpaczliwy krzyk:
  -Nie niszcz nas, rycerzu, my jesteśmy swoi, Rus!
  Wojewoda Dikoros podskoczył do muru i krzyknął:
  - Czuję to, są nasze!
  Rozpaczliwy krzyk potwierdził to:
  - Czekaj, nie siekaj, jesteśmy twoimi ludźmi! Nie ma wśród nas żadnych Mogołów!
  Bardzo mądra Alenka krzyknęła:
  -Ktokolwiek poprawnie się przeżegna, jest jednym z nas!
  - Ochrzcijcie się, ludzie prawosławni!
  Olbrzymi Vaula-Morovin ryknął przerażającym głosem, który sprawił, że konie podskoczyły na odległość mili.
  Obrońcy Riazania zatwierdzili:
  - Prawda! Naprawdę!
  Wszystkie ściany podchwyciły refren:
  -No, bracia, uczyńcie znak krzyża!
  Setki obdartych, sinych więźniów, wspinających się na wał, padało, wciąż machinalnie żegnając się. Niektórzy natychmiast podnosili ułożone przez siebie kamienie i z furią ciskali nimi w Mongołów. Wielu mieszkańców Riazania widziało Tatarów po raz pierwszy, a nawet wielu z ich tradycyjnych przeciwników, samych Kipczaków, ubrało się w mongolskie stroje.
  Wrogowie nosili długie futra, tak długie, że zaplątywały się w ich rąbek. Elitarni nuklearzy nosili miedziane i żelazne płyty na piersiach, z odsłoniętymi plecami. Aby zastraszyć Urusów, wielu malowało krwią swoje i tak już okrutne, zniewieściałe twarze.
  Ale Urusowie nie zachwiali się, stawiając opór wrogowi mieczami i toporami. Potężny, zamaszysty cios Vauli powalił pięciu Mongołów naraz; drugi cios - kolejnych trzech! Pozostali wojownicy walczyli równie dobrze. Tatarzy niezdarnie wspinali się na śliski wał, nie mogąc odpowiednio osłonić się tarczami ani ciąć szablami. Kiedy, kosztem ogromnych strat, armia mongolska dotarła na szczyt, została oblana wrzącą wodą i straszliwą bronią: płonącą żywicą.
  Nawet kobiety i małe dzieci oblewały się wrzątkiem i ciskały kamieniami i głazami. Małe proce z zatrutymi strzałami były szczególnie skuteczne; nawet pięcioletnie dziecko, wciąż niezdolne do naciągnięcia cięciwy swoimi małymi dłońmi, mogło z nich strzelać. A chybienie, trafienie w tak gęstą masę, było znacznie trudniejsze niż trafienie w cel. Atak wyraźnie przeciągał się, a z góry spadały liczne okaleczone ciała.
  Guyuk Khan uważnie obserwował bitwę przez misternie wykonany chiński teleskop. Oblizał wargi i cmoknął je, nieustannie poprawiając obszyty futrem złoty hełm, który uparcie i irytująco tkwił mu na czole. Potem, w gniewie, odrzucił teleskop na bok.
  "Nasi wojownicy giną! Przyprowadźcie mi Burundai i Żółtego Węża!"
  Turgaudowie rzucili się do wykonania rozkazów dziedzicznego kagana. Guyuk miał właśnie usiąść na rzeźbionym krześle z kości słoniowej, gdy dłoń delikatnie spoczęła na jego ramieniu.
  - Nie martw się, świetna! Uspokój swoje dzikie spojrzenie!
  Mruczał jakąś długą pieśń, bardzo podobną do głosu kobiecego.
  Güyük Khan poczuł senność, ledwo trzymając się na nogach. Tak, to był on. Po raz kolejny, niczym duch, pojawił się przed nim Żółty Wąż - najstraszniejszy człowiek w jego armii, piekielny demon z dalekiej i niedostępnej Japonii.
  -Ty!
  Następca Najwyższego Kagana wskazał głupio! Żółty wąż nadal się rozprzestrzeniał, raz rosnąc, raz kurcząc się:
  "Widzę! I widzę cię na wylot! Czas ostudzić swój gniew! A raczej szybko wprowadzić do walki wszystkie rezerwy! A ja wam pomogę, bracia, sprawiając wrogowi taką niespodziankę! Uwierzcie mi, ten ruch będzie strzałem w dziesiątkę!"
  - Dze, dze, dze! Rzucę do boju doborowy tumen pod dowództwem Burundai! Razem poprowadzicie atak!
  Oczy Japończyka błysnęły, a on odsłonił swoje duże, żółte zęby:
  Nie ma tam żadnych białych demonów, chcę zabić równych sobie! Jak prawdziwy ninja!
  Żółty wąż błysnął talizmanem, w jego pysku pojawił się cichy gwizd i dało się usłyszeć trelową melodię.
  Güyük myślał, że jest wyśmiewany, ale nie miał ani siły, ani ochoty kłócić się z czarownikiem ninja. W tym momencie Turgaudowie brutalnie odepchnęli Burundaia. Güyük Khan nie lubił tego uległego protegowanego Subudai-Baghatur.
  "Ty przeciekający bukłaku! Nie widzisz, że najlepsi wojownicy giną pod murami stolicy Urusów? Natychmiast weź pułk Berkutu i przepraw się przez rzekę, rozgrom Urusów ciosem w prawy mur."
  Doświadczony Burundajczyk odważył się zaprotestować:
  - Lód nie jest jeszcze dostatecznie mocny, po prostu pęknie pod uderzeniami tysięcy kopyt.
  Niespodziewanie, w imieniu Guyuka odpowiedział groźny Japończyk.
  "Twoja troska jest godna pochwały. Ale twoje wysiłki są daremne! Magiczny proszek zamroził lód rzeki mocniejszy niż stal! A teraz galopuj naprzód, rozkazujemy ci!"
  "Wielki ninja-batyr wie, o czym mówi! Jedź szybciej, jeśli zdobędziesz miasto, dam ci w nagrodę stado koni!"
  Guyuk Khan krzyknął, potrząsając palcami. Burundai nie odważył się dłużej protestować - to oznaczałoby śmierć. Mongoł i jego stado kudłatych jeźdźców zniknęli z pola widzenia. Nagle pojawił się cień, nad głowami rozległ się ryk, a potężny wybuch zdmuchnął hełm z dziedzicznego kagana.
  - Harakiri! Nadchodzi Motyl! Teraz Uru dostaną okład.
  Olbrzymi smok unosił się nad powierzchnią, jego złote skrzydła rozwiewały zaspy śniegu, a z jego trzech drapieżnych paszcz wydobywały się języki ognia.
  -Wspaniała mangusto!
  Guyuk nie zdążył się nawet przestraszyć:
  - Jest w stanie spalić cały Riazań.
  - Nie całość, ale podpali mur. Naprzód, moja mała Godzillo!
  Cudowne marzenie Miedwiediewa trwało. Pełniący obowiązki prezydenta miał ogromną wyobraźnię.
  Potężny smok o rozpiętości skrzydeł pięćdziesięciu metrów wzbił się w powietrze. Mongołowie i towarzyszący im szamani zawyli wściekle. Tumen, dowodzony przez Burundaia, rzucił się na lód, kilka koni się potknął i natychmiast zostało stratowanych wraz z jeźdźcami przez wściekłą, żelazną masę. Tymczasem trójgłowy potwór z gracją pomknął w kierunku muru. Dikoros zdał sobie sprawę z niebezpieczeństwa ataku z powietrza przed innymi. Cóż, oczywiście, nie chciał przedwcześnie ujawniać swoich atutów, ale aby uratować miasto, musiał użyć broni nieznanej dotąd. Skrzydlaty potwór stanął twarzą w twarz z mechanicznym potworem, mgliście przypominającym skrzyżowanie pająka ze stalową stonogą. Dym unosił się już z kotła parowego. Brawo ci młodzieńcy, którzy wcześniej dorzucili do węgla.
  Katapulta parowa to mistrzowskie połączenie technologii lokomotyw, wciągarki, wieloramiennej balisty, a nawet... muzycznej tabakierki. Ta bestia, wykuta z hartowanej stali, potrafiła miotać pociski z prędkością niemal równą prędkości karabinu maszynowego, na odległość nawet trzech kilometrów. Wojowniczki jako pierwsze na świecie wpadły na pomysł zaadaptowania silnika tłokowego do wystrzeliwania pocisków. Dikoros osobiście pociągnął za dźwignię, a kunsztownie wykonany łańcuch zaczął się poruszać, wrzucając kamienie w szybko obracające się ostrza.
  Ponieważ Tatarzy szarżowali w zwartej formacji, prawie nie było chybień; wręcz przeciwnie, każdy ciężki głaz odbijał się, powalając kilku szarżujących jeźdźców. Jedynym minusem była słaba celność; Mongołów można było trafić, ale latającego smoka trudno! Trójgłowy potwór odwrócił łby i otworzył szeroko uzbrojone, diamentowe paszcze.
  Uciekające płomienie przeleciały obok wału i uderzyły w domy. Słychać było krzyki i wrzaski, kilka na wpół niewidomych kobiet pobiegło ulicą, a domy stanęły w płomieniach z nienaturalną szybkością. Na szczęście piasek i ciężkie beczki z wodą, a także straż pożarna, były na miejscu. Niektóre domy, zwłaszcza te położone blisko muru, były pokryte ognioodpornym azbestem. Pod wpływem połączonego ciśnienia drapieżny wulkan zbladł, a tracąc swoją siłę, zamienił się w smugi bladego dymu.
  Ale smok wyraźnie nie chciał się poddać. Wyrywając się z nurkowania, obrócił się z gracją przeciążonego szturmowca i rozpętał kolejną salwę ognia. Tatarzy dotarli już do muru, więc szalejące płomienie dotknęły również ich. Przerażający Burundai był wśród ofiar; jego luksusowe ubranie stanęło w płomieniach, a on sam rzucił się z powrotem z rykiem rannego dzika. Rosyjscy żołnierze również zostali trafieni, a część lodu widocznie stopniała, odsłaniając ziemię i kłody. Ubranie Dikorosa tliło się, ale Antonow, żołnierz stojący na murze, zdołał wylać na niego wiadro wody, a z jego rozgrzanej do czerwoności kolczugi buchnęła para.
  -Jaka diabelska obsesja, szkoda, że fajna Alenka nas nie widzi!
  Smok ponownie się odwrócił i spróbował zatoczyć trzeci krąg. Magus Savely pstryknął palcami i zdołał wystrzelić małą kulę ognia, trafiając smoka w środkową głowę. Niewielka eksplozja nie wyrządziła znaczących obrażeń trzygłowemu potworowi, ale nieznacznie zepchnęła go z kursu, zmuszając smoka do przedwczesnego wystrzału, posyłając ognisty wir, który uderzył w górujące szeregi nuklearników. Ponownie rozległy się przeraźliwe wycia, a część Tatarów się wycofała. Wtedy Dikoros zauważył wysoką młodą kobietę, zręcznie władającą dwoma obosiecznymi mieczami. Z nadludzką szybkością ciąła przeciwników, zadając przerażające ciosy nogami, łokciami, a nawet głową, trzepocząc niczym motyl.
  Tylko jedna, a raczej dwie osoby, mogły spowodować takie spustoszenie:
  -Juliana! Rudowłosy aniele, to ty?!
  - Można poczuć zapach kwiatów nosem! Z wysokości trzech metrów!
  Alenka odpowiedziała śmiechem. Wojowniczka z szybkością oszalałego geparda wbiegła na wał, zostawiając na murze ledwo zauważalne krwawe ślady.
  - Nie gadaj, wszystko jasne! Musimy zgasić skrzydlatą pochodnię!
  Alenka gwizdnęła dziko, gdy smok, wyrównując lot, rozpoczął czwarty krąg. Wojownik stojący w pobliżu podpowiedział jej:
  -Użyj katapulty, Alenka, powal go głazem.
  Dziewczyna-wojowniczka warknęła groźnie.
  -Wiem lepiej, czego użyć!
  Alenka natychmiast chwyciła trzy kunsztownie kute łańcuchy. To był również pomysł wojowniczek: połączyć dwa lub trzy małe kamienie, wystrzelić dwie lub więcej balist, a cały szereg zostanie zmieciony i poszarpany. Obróciwszy parową katapultę, Alenka wskoczyła na ostrze i nacisnęła spust. Została wyrzucona wysoko w powietrze, a będąc już w locie, wojowniczka machnęła rękami, zręcznie obracając mieczami, kierując szybkim ruchem, i udało jej się wylądować na kolczastym grzbiecie smoka. Potwór zadrżał i próbował zrzucić mosiężną jeźdźczynię, ale kunsztownie splecione łańcuchy pochłonęły jego ogromne paszcze - potężny potwór był już w pełni dosiadany.
  "Po co ci trzy głowy? Brakuje jednej? Są dziurawe, więc je przykuję, żeby resztki mózgów nie wypadły!"
  Wojowniczka zaśmiała się z własnego niezdarnego żartu. Smok nagle nabrał wysokości, po czym wykonał pętlę na szyi. Mięśnie pod skórą drgnęły, gdy potwór desperacko próbował zrzucić z siebie nieproszonego jeźdźca. Gorące prądy powietrza przetoczyły się przez jego kolosalne cielsko, a wąż śmignął niczym kamień wystrzelony z katapulty, a raczej meteor. Fala atmosferyczna zepchnęła Tatarów z kursu.
  Alenka gruchała:
  - Nic imponującego!
  Pełniący obowiązki prezydenta wciąż spał. Pan Miedwiediew był już trochę załamany, być może nawet z żalu.
  Czymże był dla dziewczyny z Terminatora drgający smok, skoro poddawała się ekstremalnemu stresowi w dwunastu zmiennych płaszczyznach, przyspieszając do stu pięćdziesięciu razy większej od ziemskiej grawitacji, a następnie natychmiast spadając do zera grawitacji, by ponownie osiągnąć subśmiertelną granicę stresu? Każdy przedstawiciel flory i fauny to robak w porównaniu z tym produktem inżynierii genetycznej.
  Potwór próbował obrócić głowę, a jego ogromne szczęki brzęczały przeraźliwie. Wojowniczka ciąła swoim legendarnym mieczem, celując w jego najczulszy punkt - nozdrze. Pierwszy cios był płaski, a z nozdrza wyleciały srebrne koraliki, mieniące się niczym perły w słońcu.
  -Masz piękny katar, mówią, że smok może wypróżniać złoto.
  Wąż uderzył płomieniem. W odpowiedzi piękna i zwinna Alenka ciąła czubkiem. Cios był ostry i precyzyjny, ostrze lekko poczerwieniało, a z jej ogromnego nosa wypłynęły wiśniowo-rubinowe krople rosy. Zamarły w locie, splatając się w cudowny wzór.
  Dziewczyna się zaśmiała:
  - No dobra, no, powtórz sztuczkę!
  Potwór drgał już, ale wciąż nabierał wysokości, a stolica Riazań stawała się coraz mniejsza. Raz była kołem wozu, raz spodkiem, a raz wielkości ziarenka maku, w końcu ukryta za chmurami. Czarne niebo, usiane jasnymi gwiazdami, rozbłysło; wskoczyli do stratosfery i oddychanie stało się trudne, chłód próżni owiał im twarze. Choć legendarna Alenka nie jest zwyczajną osobą, nie może przeżyć bez powietrza. Ale smok najwyraźniej też jest niespokojny; gad ma drgawki, dusi się, więc muszą obniżyć wysokość. Najwyraźniej nie ma ochoty powtarzać wyczynu Rusłana, który przez trzy dni i trzy noce trzymał się brody Czernomorca. W jej głowie pojawia się fraza z dziecięcego portalu i z jakiegoś powodu bardzo chce ją powtórzyć.
  A wojowniczka mówi:
  -Jesteśmy z tej samej krwi!
  Smok zdawał się pojąć znaczenie słów, zadrżał i zatrzymał się w locie. Następnie zaczął powoli opadać.
  Piękny i muskularny wojownik powiedział:
  - Myślisz dobrze, mój skrzydlaty bracie! Razem osiągniemy rezultaty!
  Na dole szalała istna masakra; Mongołowie wycofywali się już z murów, a wspaniała Natasza uznała, że nadszedł idealny moment, by uderzyć. Brawo, dzielna dziewczyno, widać ją od razu; tam, gdzie przeszła, pozostała krwawa ścieżka, gęsto usłana trupami. Nie tylko jej nogi i ręce, ale także dwa długie warkocze Nataszy przebite sztyletami z hartowanej stali, splecionymi w łańcuchy.
  Alenka powiedziała do siebie, tupiąc nogą:
  "Z pewnością sprawię sobie taki sprzęt! A teraz rozgrzejmy Mogołów!"
  Z ich ocynowanych gardzieli buchały dzikie płomienie niczym potrójny wulkan. Tatarzy stłoczeni byli zbyt ciasno, a setki z nich zostały upieczone przez piekielny ogień buchający z ich pysków. Konie były szczególnie przerażone, choć większość z nich została już powalona nagłym ciosem w grzbiet; pod siodłami pozostała tylko tysiącosobowa gwardia Guyuka Chana. Erupcja trwała, zamieniając setki wojowników w ognisty huragan jedną salwą. Żółty wąż, mrużąc oczy, obserwował powrót swojego małego smoka.
  Wojownik ze wschodu ryknął:
  "Zdrajco! Ty, smoku, zawsze zdradzasz i służysz najsilniejszym!"
  Rozwścieczony czarodziej ninja próbował powalić śmiałego jeźdźca, ciskając pulsarami z prędkością karabinu maszynowego. Młoda wojowniczka, Alena, uśmiechnęła się szeroko i zaśpiewała głośno:
  - Z wodą ognistą - wypij szklankę! Jesteś twardym outsiderem - zionąłeś ogniem!
  Co za dziewczyna - wesoła, z poczuciem humoru. I nie boi się ognistych pulsarów.
  Alena z łatwością ich zestrzeliła, używając legendarnej broni i okazjonalnie kierując bestię na jednostki wroga. Wielorazowy miotacz ognia ze skrzydłami, lepszy niż setka mechanicznych, ciągnionych przez konie.
  Może nawet to jest fajniejsze niż szturmowiec, a skąd bierze tyle paliwa, żeby nie wypalić lontu? Będę musiał zbadać tego potwora w wolnym czasie i stworzyć nową, dotąd niewidzianą broń! Strzały odbijają się od grubej, mieniącej się pancerzem skóry niczym proso, mieniąc się wszystkimi kolorami tęczy. Trafienia tylko na chwilę zmieniają jej kolor: rubinowoczerwony staje się liliowofioletowy. Fioletowoszafirowy, przeciwnie, zmienia się w szkarłatnopomarańczowy, złocistożółty, szmaragdowozielony. Jest przepięknie, ale w ferworze krwawej bitwy nie ma czasu na podziwianie tego magicznego widowiska.
  Tymczasem rosyjscy wojownicy i Biały Legion, utworzony przez dziewczęta, rozgromili już większość armii mongolskiej. Stało się to szczególnie przerażające, gdy do akcji wkroczyły mechaniczne miotacze ognia; żadna armia nie wytrzymałaby takiego podwójnego ciosu. Jeszcze minuta i rozpocznie się chaotyczny pogrom. Żółty wąż zawahał się przez chwilę.
  Rozkaz Batu był zrozumiały: zabić dziedzicznego kagana w zamieszaniu, ale cena była zbyt niska. Nie, zabije go później, ale na razie wyprowadzi go spod tnących rosyjskich mieczy:
  - Odejdźmy, Khagan, będę cię osłaniał!
  "A co z trójgłową mangustą? Nie pozwolę mu dręczyć mojej armii!"
  Ninja pstryknął palcami i posypały się iskry:
  "Mogę rzucić skomplikowane zaklęcie i wróci do swojego świata, ale wtedy nie będę mógł go przywołać przez siedem lat! Jest jednak! Zaklęcie na poziomie Hale"a!"
  -Jak to?
  Gruba i opuchnięta twarz Guyuka, dojrzała jak na swój wiek, wydłużyła się. Zabójca ninja wyjaśnił:
  - No i co! Jeśli zabiję jego białą mangustę, to smok będzie mój, jeśli on zabije mnie, to jego!
  Japoński czarownik wyszeptał długą mantrę, a talizman błysnął jaśniej niż słońce. Porwana dreszczem zniszczenia, bosa Alenka nagle poczuła, jak gibki, lśniący grzbiet potężnego, a teraz potulnego potwora znika pod nią. Znalazła się w powietrzu, spadając z prędkością kamienia. Upadek był nieprzyjemny, ale nie śmiertelny. Przebijając się przez metrową zaspę, wojownik-terminator rzucił się na Mongołów z furią rannego dzika. Ostatni zorganizowany opór załamał się, a żałosne resztki ogromnej armii uciekły masowo.
  Piękne dziewczyny, bosonogie Alenka i Natasza, dosłownie rywalizowały o eksterminację zdezorientowanych nuklearzystów. Tymczasem Guyuk Khan stał się praktycznie niewidzialny, jego chart pobił wszelkie rekordy torów wyścigowych, a dziedziczny Khagan myślał tylko o własnym życiu.
  - Nie, on nie jest samurajem! Żałosny tchórz. To wstyd służyć takiemu Mikado!
  Ninja warknął.
  Żółty wąż dobył dwóch potężnych katan, skrzyżował je i gwałtownie szarpnął. Z ostrzy wyłoniła się lśniąca różowa kula. Magiczny pulsar samonaprowadzający szybko poszybował w stronę pięknej, półnagiej Alenki.
  Wojownik Terminatora zdołał zauważyć ruch i ściąć ognisty skrzep w trakcie lotu. Niewielka eksplozja rozprzestrzeniła się niczym błyskawice, rozpędzając kilkunastu Mongołów:
  -To diabeł! Samuraj z podziemia!
  Żółty Wąż krzyknął. Ninja miał właśnie rzucić się na zakrwawioną, bosą Alenkę, gdy nagle przyszła mu do głowy prosta myśl. "Jeśli natychmiast nie zabije tej potężnej wojowniczki, dołączy do niej blondwłosa terminatorka Natasza, a wtedy konsekwencje będą katastrofalne. Zwłaszcza że pokonała smoka, a tylko bardzo potężny wojownik może pokonać wielkiego węża".
  Ninja syknął:
  - Uciekam, ptaki! Wychodzę, żeby wrócić!
  Żółty wąż, rozpostarłszy swój biały płaszcz, zakopał się w śniegu. Potem, łapiąc oddech, zaczął szeptać zaklęcie ruchu.
  Bosonoga Alenka kontynuowała swój zaciekły pościg, a twarda Natasza trzymała się tuż za nią. Pomimo zaciekłości walki, ani na chwilę nie stracili z oczu królewskiego namiotu dziedzicznego kagana.
  - On ucieknie, złapmy przywódcę!
  Zasugerowała bosonoga Alenka. Natasza rzuciła dyskiem bosą stopą i odpowiedziała nonszalancko, kontynuując szybkie zamachy, by zniszczyć uciekających Mongołów.
  "Ale dlaczego? Damy Batydze tylko dodatkową radość, a to zbyt humanitarne. Mieczem zabija się łatwo, ale dżihangir po prostu zerwie mu skórę".
  Alenka, powaliwszy czterech jednym ciosem, roześmiała się.
  "Jeśli sam nie połamie rogów Batu! Będziemy ich gonić aż do obozu, czy co?"
  Natasza zachichotała i powiedziała:
  - Batu naprawdę zesrał się w gacie, a im mniej Mogołów przeżyje, tym lepiej!
  Dziewczyny z Terminatorów przyspieszyły, przypominając zabawę w berka. Nukerzy desperacko smagali konie, rozrywając im boki, aż do krwi. Z desperackim wysiłkiem udało im się nieznacznie odskoczyć jeźdźcom Uru, ale nie było ucieczki przed tymi, których zaprojektowano tak, by byli szybsi niż gepard!
  Po przebudzeniu Dmitrij Anatoliewicz Miedwiediew wykonał kilka ćwiczeń i włączył telewizor. Zwycięstwo Zełenskiego zostało uczczone ogólnokrajowymi uroczystościami i euforią. Ludzie szczerze cieszyli się ze zmian.
  Wszyscy pragnęli nowego, bardziej wolnego życia. Zbliżała się inauguracja Zełenskiego i miał on objąć pełnię władzy. To również budziło entuzjazm i inspirację. Wydawało się, że wszystko się zmieni i będzie lepiej niż wczoraj. Słowianie odnajdą jedność, a zimna wojna się skończy - niczym autorytarny koszmar ery Putina.
  I już śpiewali piękne pieśni o Zełenskim... Każdy chciał czegoś nowego i wspaniałego.
  Sam Zełenski ogłosił, że jego pierwszy dekret zniesie immunitet parlamentarny i okiełzna oligarchów. Zełenski obiecał również znaczne podniesienie podatków dla bogatych. "Nie ma powodu, żeby tyli!"
  W rzeczywistości zaplanowano wiele rzeczy, w tym ogromną budowę linii kolejowej z Archangielska do Czukotki, a następnie podziemnego tunelu pod Alaską.
  Czy Zełenski nie jest carem? Jego plany są ambitne. A w USA wkrótce zmieni się władza i wyłoni się nowe pokolenie polityków. Oni również pragną zmian.
  A teraz Zełenski zaczyna działać...
  Zanim zabrano komputer, do gry wszedł Miedwiediew...
  Skoro podbiliśmy ZSRR, możemy stawić czoła Stanom Zjednoczonym. Ale najpierw wyeliminujmy laserowy system obrony przeciwrakietowej; imperium ma taką możliwość. Wojna z USA - 2008! Inwazja rozpoczyna się od Czukotki po Alaskę.
  Trwa prawdziwa walka.
  Abrams walczy z czołgiem Panther-7. Nowy pojazd nie jest już ciężki, ale bardziej wyrafinowany. I pokazuje swoją absolutną klasę.
  I miażdży Jankesów... Miedwiediew trochę znudził się wojną i oddał władzę doradcy wojskowemu kalibru Rokossowskiego. I sam zaczął rządzić...
  Na przykład zbudowanie czegoś... Nowych świątyń, każda poświęcona siedmiu religiom. Albo nawet nowych wież telewizyjnych. A zbudowanie piramidy też byłoby fajne. Półtora kilometra wysokości. To byłoby naprawdę niesamowite!
  Miedwiediew podnosi również standard życia. Nie ogranicza się tylko do produkcji fabryk wojskowych.
  Moglibyśmy produkować telewizory, lodówki, komputery i laptopy. Moglibyśmy rozwijać produkcję i prężnie rozwijać naszą siłę militarną. Ale już teraz przytłaczamy Stany Zjednoczone... Imperium liczy już ponad dwa i pół miliarda mieszkańców i z łatwością może wypowiedzieć wojnę Stanom Zjednoczonym. Miedwiediew uśmiecha się i śpiewa:
  - Jestem prawdziwym huraganem wszystkich stuleci! Tym, który przyniesie masową śmierć!
  I znowu wywiera presję na Amerykę. Już doszło do wymiany ataków nuklearnych. Bitwa eskaluje.
  ROZDZIAŁ 8
  Och, znowu nacieramy na oddziały. I jak uderzamy! Nadchodzą piechotki. Wszystkie boso i w bikini. I jak Jankesi dźgają bagnetami i jak rzucają granatami bosymi stopami. Jest w nich autentyczna energia. I wszystko lśni, jak kulki rtęci wślizgujące się pod opaloną skórę. Te dziewczyny uwielbiają zabijać - to są dziewczyny!
  I śpiewają sobie:
  Jesteśmy żwawymi dziewczynami z Komsomołu,
  Mamy cara Miedwiediewa, bardzo mądrego cara...
  I oczywiście mamy głośny głos,
  Jeśli jakieś przedsięwzięcie się powiedzie, działaj!
  I znowu, jak rzucanie granatami bosymi stopami. Te dziewczyny są dosłownie super. I miażdżą Jankesów, zdobywając Alaskę. I śpiewają sobie:
  "Złe wilczyce tworzą stado! Tylko wtedy rasa przetrwa! Słabe giną, są zabijane - oczyszczając świętą krew!"
  Dziewczyny rzucają się do ataku, szczerząc zęby. A przeciwko Amerykanom są jeszcze Tygrysy-7 - co za niesamowita siła. I nie ma sposobu, żeby powstrzymać takie potwory!
  Tiger-7 to specjalne działo wysokociśnieniowe o prędkości wylotowej pocisku 2500 metrów na sekundę. A kiedy trafi, nic cię przed nim nie ochroni. A Ambramowie biegają we wszystkich kierunkach. I zrywa im wieżyczki.
  A dziewczyna zmusza żołnierzy, aby uklękli i pocałowali ich bose stopy.
  Amerykanie znów się poddają. Wojska Miedwiediewa zbliżają się do Nowego Jorku. Miasto jest już atakowane. Zdobywane bez żadnych ceregieli.
  Miedwiediew uważał się za wielkiego dowódcę: w końcu zdobył Nowy Jork.
  Można powiedzieć, że jest największym z najeźdźców. A jest jeszcze Waszyngton.
  I Amerykanie się poddali. Prezydent USA upadł na twarz i zaczął całować bose stopy dziewcząt. Najpierw jedną, potem drugą, po kolei.
  No więc pocałowałem cały batalion bosonogich dziewczyn. To dopiero bitwa - super!
  Miedwiediew chichocze... A więc podbił też Amerykę. Ale Putin nie mógł sobie z czymś takim poradzić!
  To prawdziwa bitwa - super! A potem do Meksyku.
  I znowu łapanki... A dziewczyny każą Meksykanom klękać, całują ich gołe pięty. I ryczą:
  - Chwała pięknościom!
  Tak, komputer może wyświetlać duże, kolorowe obrazy dziewczyn z bosymi stopami, całowanych przez więźniów. I to jest takie ekscytujące.
  Oto znów prowadzą więźniów - tym razem czarnoskórych. I oni również całują bose stopy dziewcząt.
  A są też czołgi w kształcie piramid, które pełzają...
  Dziewczyny się przeprowadzają, i jest ich tak wiele... Przecież można wyhodować młode z zasobów. I zdecydować, żeby wszystkie oddziały składały się z dziewczyn w bikini. I to jest takie piękne.
  Są to głównie rude i blondynki.
  I podbijają jeden kraj po drugim. Tacy twardzi wojownicy. Całe imperia padają pod ich bosymi stopami.
  Miedwiediew gra z przyjemnością... I nawet coś gwiżdże pod nosem.
  A jak wybucha bomba wodorowa! Potworne barbarzyństwo! I całe miasto, jakby wylizane krowim językiem. I ile więcej promieniowania! I bosonogie dziewczyny biegają przez radioaktywny pył. I ich bose pięty pieką.
  Miedwiediew gra jak pyton połykający kolejne terytorium.
  Oto kolejna potęga podbita w wirtualnym świecie, a flaga zostaje opuszczona.
  Czołgi są teraz nowe, z aktywnym pancerzem i ceramiką. Wielowarstwowe i skuteczne.
  A lotniskowce są nowoczesne i całkiem odpowiednie. I to, jak samoloty zaczynają z nich strzelać.
  Miedwiediew, jak widać, jest bardzo inteligentnym pełniącym obowiązki prezydenta.
  No więc, teraz mówimy o rozwoju dronów. I to jest fajne. A także o maszynach latających w kształcie dysków. Teraz do gry wchodzą UFO. A potem czołgi w kształcie piramid.
  Prezydent USA Trump, obdarzony bystrym umysłem, nakazał stworzenie pojazdu niezniszczalnego i nieprzenikalnego ze wszystkich stron. Tak narodził się pojazd o kształcie niskiej piramidy, przypominający mastodonta. Pojazd ten charakteryzował się doskonałą ochroną, zwłaszcza przed pociskami kinetycznymi.
  A teraz ten czołg okazał się tak skuteczny, że jest nie do przebicia i nadal służy w USA. Nazywano go nawet czołgiem Trumpa.
  A czasami ludzi ogarnia szaleństwo, gdy widzą, że samochodu nie da się przebić.
  Miedwiediew toczy nierówną walkę, a jego maszyny zdobyły już kolejną wirtualną stolicę, zamieniając ją w stertę ruin i kipiące kratery.
  Ale nawet to nie wystarczy dziewczynie-robotowi. Zaczyna rozwijać nową generację broni: bombę anihilacyjną. A ta bomba jest czterysta razy potężniejsza niż bomba wodorowa. Więc jeśli trafi, nie będziesz w stanie nawet zebrać prochów!
  A wojna już przenosi się w kosmos.
  Miedwiediew używa statków wykonanych z nowego stopu, mocniejszego i lżejszego od tytanu. Oba statki kosmiczne latają w kosmosie, a roboty bojowe walczą. Wiele różnych modeli jest już produkowanych w podziemnych fabrykach.
  I tak upada ostatnie imperium na planecie. I co dalej? Teraz czas na głęboki kosmos!
  Rozpoczyna się era Gwiezdnych Wojen.
  Miedwiediew to rozumie i energicznie pisze na klawiaturze. Albo może użyć palców albo myśli.
  Pełniący obowiązki prezydenta postępuje mądrze i buduje sobie flotę kosmiczną. A walka trwa.
  Trwają prace nad jeszcze potężniejszą bombą termokwarkową - bombą anihilacyjną. Jest ona sto tysięcy razy potężniejsza niż bomba anihilacyjna.
  I tak statki wzbijają się w powietrze. I przechwytują satelity planety. A potem sąsiednie systemy. Robią to niezwykle szybko.
  A pełniący obowiązki prezydenta produkuje Terminatorów w grze. Oto bohater Terminatora. Oto podróż w czasie, choć ograniczona.
  Miedwiediew pisnął:
  - Ludzie tupią nogami o ziemię, a do tego butami! Co jest i głupie, i okropnie brzydkie!
  A Miedwiediew poczuł się o wiele szczęśliwszy. "Och, dzieci, jakie jesteście cudowne. Zwłaszcza jeśli zostaliście kosmicznymi wojownikami".
  Oto rozgrywa się bitwa pełna gwiazd. I poważne wymiany ciosów, gdzie padają błahe ciosy w brzuch. Mówiąc ściśle, to myślenie metaforyczne.
  Miedwiediew kontynuuje ataki:
  - Moje statki kosmiczne są zabójcze!
  I mianuje na swoje miejsce nowych dowódców kosmicznych. Walka to walka.
  Oto Miedwiediew dowodzi swoimi dowódcami. Oto wroga koalicja rozpoczyna atak. Kiedy zbliża się tak ogromna armada, to przerażające; z daleka wyglądała jak wielobarwna, mieniąca się mgławica. A każda iskra była demonem przywołanym magią nekromanty. Ponad dwanaście i pół miliona wojskowych statków kosmicznych wszystkich klas podstawowych, plus niekończący się rój mniejszych "moskitier", a wraz z ciągłym napływem posiłków, ich liczba zbliżała się do dwustu milionów. Front rozciągał się na kilka parseków; w takiej skali nawet flagowe ultrapancerniki wyglądały jak ziarenka piasku na Saharze.
  Zbliża się decydująca bitwa: kosmiczne imperium Armii Miedwiediewa kontra wieloaspektowa "Koalicja Całkowitego Zbawienia", która zamiast stosować taktykę wiecznej odwlekanej obrony, postanowiła zadać cios flocie okrutnego agresora.
  Jest tu mnóstwo statków, o oszałamiającej różnorodności, choć w większości przypadków tylko utrudnia to skuteczną walkę. Na przykład, jest statek kosmiczny w kształcie klawesynu, harfy z długimi lufami zamiast strun, a nawet kontrabasu z wieżą czołgu z czasów II wojny światowej. Może to zrobić wrażenie na osobach o słabych nerwach, ale prawdopodobnie wywoła raczej śmiech niż strach.
  Ich przeciwnikiem jest imperium aspirujące do miana mocarstwa uniwersalnego. Wielki emirat kosmiczny Miedwiediewa, gdzie wszystko służy wojnie, a głównym hasłem jest efektywność i doraźność.
  W przeciwieństwie do koalicji, statki kosmiczne pełniącego obowiązki prezydenta różnią się jedynie rozmiarem. Ich kształt jest jednak praktycznie identyczny: przypominają drapieżne ryby głębinowe. Może z jednym wyjątkiem: przypominają grube, lśniące stalowe sztylety - chwytaki.
  Gwiazdy w tej części kosmosu nie są zbyt gęsto rozrzucone po niebie, ale są kolorowe i wyjątkowe pod względem zakresu światła.
  Patrząc na te ciała niebieskie, z jakiegoś powodu ogarnia mnie smutek, tak jakbyśmy patrzyli w oczy aniołów, którzy potępiają żywe istoty wszechświata za ich nikczemne, prawdziwie dzikie zachowanie.
  Armia pełniącego obowiązki prezydenta nie spieszyła się z ich spotkaniem; jedynie odizolowane, mobilne jednostki, wykorzystując przewagę szybkości, błyskawicznie atakowały wroga, zadawały obrażenia i wycofywały się. W odpowiedzi próbowały odpowiedzieć ogniem zaporowym, ale będąc bardziej zwinne i dysponując lepszą ochroną, były znacznie skuteczniejsze.
  Krążowniki i niszczyciele, pozornie nieistotne w kosmicznej skali, eksplodowały niczym miny. Ale potem udało im się strącić nawet zwierzynę łowną. Jeden z ogromnych pancerników koalicji został trafiony, buchając gęstym dymem i wirując, a na pokładzie kolosalnego statku kosmicznego wybuchła panika niczym pożar w suchym lesie.
  Obcy, przypominający skoczki z szczypcami zamiast ogonów, rozbiegają się w przerażeniu, wrzeszcząc i histerycznie skacząc. Wśród nich są mniejsze stworzenia, przypominające hybrydy niedźwiedzi i kaczek. Ich dzioby wykręcają się w dzikim przerażeniu, kwaczą, rozpadają się, a potem ich pióra zajmują się ogniem. Jedna z kaczek niedźwiedzi wywróciła się głową w dół, a jej głowa utknęła w wężu strażackim. Piana trysnęła mu prosto w gardło, brzuch natychmiast pękł, a ciało ptaka rozerwało się, tryskając krwią i resztkami dymiącego mięsa.
  Skoczki pędzą w stronę modułów ratunkowych, ale wygląda na to, że system, który dawał im promyk nadziei na przetrwanie, jest beznadziejnie uszkodzony. Ich generał, Ogon-Karaluch, wydaje z siebie histeryczny pisk:
  - O bogowie kwadratury uniwersalnego koła, przez...
  Zanim zdążyli dokończyć rozmowę, płomienie pochłonęły jego nieszczęsną ekscelencję. Ciało inteligentnego gryzonia rozpadło się na cząstki elementarne.
  Pancernik spłonął, wyrzucając w powietrze pęcherzyki powietrza, a następnie eksplodował, rozpadając się na wiele odłamków.
  Miedwiediew, mając już dość wygłupów, wydał jeszcze kilka rozkazów. Pośmiertnie odznaczył Nowodworską medalem Bohatera Rosji. Nakazał Olegowi Rybaczence odznaczenie wszystkimi orderami i medalami w Rosji. Wręczył również Donaldowi Trumpowi Order Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego. Po czym Miedwiediew znowu zasnął... Nikt go na razie nie budził.
  Po takim wyczynie Alenka była wyraźnie weselsza. Podobnie jak jej drużyna.
  Pierwsza przemówiła Margarita:
  - Wykończmy Japonię na morzu i wykończmy ich na lądzie!
  Alenka gorąco poparła ten pomysł:
  - Oczywiście! Po co pozwalać ginąć kolejnym rosyjskim żołnierzom!
  Natasza również zabrała głos:
  "Kuropatkin to niezwykle niezdecydowany dowódca. Nie jest więc pewne, że uda mu się wygrać, nawet biorąc pod uwagę osłabienie Japończyków podczas ataku na Port Arthur!"
  Miedwiediew podsumował to zdecydowanie:
  - Atakujemy! To nasza szansa i szansa Rosji!
  Po czym potężny i ultramoderny czołg ruszył. Tak, Japonia ma zły dzień. I często będą przeklinać moment, w którym pomyślą o wojnie z Rosją.
  Czołg ruszył w kierunku japońskich wojsk. Alenka powiedziała z radością:
  "Miałam cudowny sen. Wyglądało to tak, jakbyśmy z Nataszą bronili Riazania przed hordami Batu-chana".
  Margarita ożywiła się:
  - Czy to był sen?
  Alenka pokręciła głową:
  - Nie! Nie było cię tam!
  Dziewczyna jęknęła z irytacją:
  - Jaka szkoda!
  Bosonoga Alenka roześmiała się i zauważyła:
  - Mogliście nam tylko przeszkadzać! Ale Natasza i ja byłyśmy takie fajne!
  Blondynka zapytała ze zdziwieniem:
  - Były fajne?
  Bosonoga Alenka chętnie potwierdziła:
  - Tak, super! I nawet jeździłem na smoku!
  Natasza roześmiała się i odpowiedziała:
  - Pięknie wyglądałaś na smoku!
  Alenka chętnie potwierdziła:
  - Jak w bajce! Gdzie są smoki, elfy i cała ta olśniewająca bajka!
  Margarita odpowiedziała ze szczerym uczuciem:
  - Nadal jesteś bardzo piękna, nawet bez smoka! Jesteś prawdziwą wróżką, prawdziwym cudem!
  Alenka z pewnością stwierdziła:
  - Pokonam wszystkich! Ze smokami czy bez!
  A wojowniczka pokazała pięść.
  Rosyjski czołg jako pierwszy zaatakował Japończyków, którzy stacjonowali przy murach Port Arthur. Było ich wciąż sporo. Artyleria rozpoczęła ostrzał. Potężne działo kalibru 152 mm i osiem śmiercionośnych karabinów maszynowych czołgu odpowiedziały ogniem. Po raz kolejny setki samurajów padły trupem.
  Karabiny maszynowe - "Smoki" - to prawdziwy zabójca. Pięć tysięcy pocisków na minutę - prawdziwa bestia.
  Japończycy padali przebici, rozerwani na strzępy, z roztrzaskanymi czaszkami. Ich żołądki pękały, a ciała podskakiwały, wyrzucane w górę przez miażdżące wybuchy ognia.
  Wybuchały również pociski odłamkowo-burzące z ładunkiem kumulacyjnym. Doskonale nadawały się zarówno do ostrzału piechoty, jak i przebijania dna okrętów.
  To dziewczyny Terminatora, a profesor to prawdziwy geniusz. Zaczęli więc bić samurajów.
  Bosonoga Alenka zawołała:
  - Niech żyje duch rosyjski!
  Natasza, naciskając przycisk joysticka bosymi palcami u stóp, posłała grad kul i kontynuowała:
  - A nasz car Mikołaj II!
  Bosonoga Alenka strzelała pocisk za pociskiem. Co trzy sekundy nadlatywał śmiercionośny pocisk. I japońskie baterie milkły. A żółtoskórzy żołnierze ginęli masowo.
  Natasza, po skoszeniu kilku szeregów samurajów, udzieliła wsparcia:
  - Hymn Ojczyzny śpiewa w naszych sercach.
  Bosonoga Alenka, kontynuując wystrzeliwanie pocisków z śmiercionośnymi materiałami, które są o wiele silniejsze od materiałów wybuchowych typu plastik, kontynuowała:
  - Nie ma nikogo piękniejszego w całym wszechświecie.
  Natasza, strzelając bezlitośnie do Japończyków bosymi palcami stóp, dodała:
  - Ściśnij karabin maszynowy rycerza mocniej.
  Bosonoga Alenka, miażdżąc samurajów, dokończyła:
  - Gińcie za daną przez Boga Rosję!
  Dziewczyny są naprawdę niesamowite! Wspaniałe piękności. Patrzysz na nie i podziwiasz. Ale dla Japończyków to była czysta śmierć. Czołg przetoczył się przez baterie. Znokautował obsługę dział. Zrobił to bardzo, bardzo szybko. Potem przetoczył się przez okopy. Wielu z nich też zmietł. No, może nie wielu, ale praktycznie wszystkich. Zagłada była totalna. Tutaj, oczywiście, wszystko działo się automatycznie. Tak właśnie zniszczyli Japończyków.
  Alenka ze śmiechem zauważyła, naciskając przyciski joysticka bosymi, opalonymi palcami u stóp:
  - Jesteśmy raczej katami, niż wojownikami!
  Natasza zachichotała i zgodziła się:
  - Katowie wolności, geniuszu i chwały!
  I znów strzela strumieniami. I nokautuje samurajów z dziką siłą.
  Margarita, która również celnie strzelała bosymi stopami, rozsądnie zauważyła:
  - Będzie mniej gejów, a w Japonii będzie brakowało mężczyzn!
  Bosonoga Alenka wybuchnęła śmiechem i uderzyła ponownie pociskiem:
  - Uważajcie na kobiety! Kobiety, uważajcie!
  To naprawdę ten typ dziewczyny, która odbija się od pocisków, odłamków i wszelkich kul. Tak czy inaczej, ta dziewczyna to prawdziwy Terminator.
  Natasza wzięła ją i zaśpiewała:
  - Legiony maszerują,
  Ich bagnety błyszczą.
  Za nami stoją miliony,
  O pułki rosyjskie!
  Nikt się nie zatrzyma,
  Nikt nie będzie przeszkadzał...
  Ten ruch otwiera coś nowego,
  Lećmy szybciej!
  I znowu spada na wroga. I nie daje mu ani jednej setnej ampera.
  Bosonoga Alenka, wyrzucająca muszle z monotonią dzięcioła, syknęła, zaśpiewawszy przed chwilą szyderczo:
  - Jeden cios, drugi cios, on się zatacza.
  Natasza, strzelając, potwierdziła piosenkę:
  - Jeden cios, dwa ciosy i leży!
  Fajna Alenka energicznie wspierała:
  - Jedna deska, dwie deski - trumna się buduje.
  Bosonoga Natasza, kontynuując ogień i nokautując wroga seriami z karabinu maszynowego, syknęła:
  - Jedna łopata, dwie łopaty - dół wykopany!
  A wojowniczka mrugnęła szafirowymi oczami. Ona naprawdę jest taka śliczna.
  Bosonoga Alenka badała pozycje. Czołg działał szybko, a z armii generała Nogiego praktycznie nic nie zostało. Wyglądało na to, że sam dowódca zginął. Wykańczaliśmy ostatnich Japończyków z armii oblężniczej.
  Miedwiediew logicznie zauważył:
  "Spójrzcie, do czego doszła technologia! Czterech mężczyzn zabiło ponad osiemdziesiąt pięć tysięcy Japończyków w ciągu zaledwie kilku godzin".
  Półnaga Alenka, uśmiechając się złowieszczo, zauważyła:
  - Musimy zniszczyć też resztę! Nie zostawiać nikogo!
  Natasza zaśpiewała, strzelając do ostatnich tysięcy samurajów:
  - Nie, góry nie będą złote, wkrótce zniszczymy wszystkich wrogów Rusi!
  Dodano fajną Margaritę:
  - Nie, to nie hemoroidy, lepiej zakopać wroga!
  Zdziesiątkowawszy armię generała Nogi, dziewczyny Terminatora na chwilę wyskoczyły z czołgu i pobiegły boso po śniegu. Już zima.
  Zniszczyli już ponad sto pięćdziesiąt tysięcy piechoty. A do tego dochodzi jeszcze japońska flota. Mimo to ponad dwieście pięćdziesiąt tysięcy Japończyków wciąż stawia opór armii generała Kuropatkina.
  Miedwiediew obudził się z drzemki z ospałą głową. Trochę się rozejrzał. Potem znowu pograł na komputerze... Gwiezdne Wojny są świetne... Ale coś mu nie wyszło...
  Miedwiediew zaczął odtwarzać nową strategię. Włączył grę historyczną: Rosję za panowania Mikołaja II. I wojnę z Japonią. Tak brutalną wojnę. Mógł wdrożyć strategię i generować siły na komputerze.
  Miedwiediew grał na luzie, ale nie trafił Japończyka i poniósł duże straty. Musimy zwolnić tempo. Zresetujmy się.
  I znowu grasz dla siebie... Okazuje się, że pełniący obowiązki prezydenta w rządzie Kuropatkina nie błyszczy... Zawsze zdarzają się jakieś usterki i błędy.
  Miedwiediew zwrócił się wtedy do doradcy wojskowego i sytuacja zaczęła się poprawiać... A potem on sam zdrzemnął się w swoim fotelu.
  Piękna Alenka , klaszcząc w bose stopy, zapytała Nataszę:
  - Jak się czujesz, zabijając tylu ludzi?
  Blondynka odpowiedziała szczerze:
  - Nie wiem! To jak gra komputerowa! Nie czuję żadnej wściekłości, gniewu ani szczególnej radości!
  Bosonoga Alenka zachichotała z irytacją:
  - To jest wojna!
  Natasza wykonała salto, a jej czerwone, okrągłe obcasy błysnęły. To niezwykła dziewczyna, zdolna osiągnąć wiele bez większego wysiłku. I nie przebierając w środkach.
  Dziewczyny biegły po śniegu. Ich ciała były tak wyraziste. Ich piersi były duże, biodra bujne jak koński zad, a mięśnie wyraźnie zarysowane. Wyglądały jak potężne piękności. Emanowała z nich prawdziwa kobieca siła. Tyle wdzięku. A ich nogi - mięśnie falowały pod opaloną skórą.
  Natknęli się na trzech japońskich zwiadowców.
  Dziewczyny kręciły się w saltach. I gołymi obcasami kopały samurajów w brody. Połamali im szczęki. I wybili wszystkie zęby. Po czym dziewczyny zaśpiewały:
  - Wielkość Rosjan została uznana przez planetę,
  Pewnie pniemy się w górę.
  Jesteśmy kochani i doceniani przez wszystkie narody świata,
  Cały kraj zmierza ku komunizmowi!
  I znów piękności mrugnęły szmaragdowymi oczami. Wyglądały tak bojowo. Wojownicy byli aktywni. A potem znowu ruszyli biegiem.
  Bosonoga Alenka podskoczyła, zakręciła wiatraczkiem w powietrzu i zauważyła:
  - Jesteśmy tacy fajni. Moglibyśmy podbić cały świat!
  Natasza zachichotała i odpowiedziała:
  - Cesarzowa planety Ziemia -
  To jest naprawdę fajne!
  Dziewczyny mrugnęły do siebie. Po czym pospiesznie wróciły. Rzeczywiście, każdy dzień wojny kosztował skarb państwa carskiej Rosji zbyt wiele. I nadszedł czas, by szybko wykończyć Japończyków.
  Miedwiediew powitał dziewczęta promiennym uśmiechem:
  - No i masz już dość biegania?
  Bosonoga Alenka powiedziała z uśmiechem:
  - Biegamy i jesteśmy gotowi do walki!
  Natasza zauważyła agresywnie:
  - Zabijemy ich wszystkich!
  Miedwiediew machnął ręką i rozkazał:
  - No to jedziemy!
  Bosonoga Alenka roześmiała się i odpowiedziała:
  - Nasza czwórka jest najbardziej śmiercionośna na świecie!
  Natasza sprzeciwiła się temu, tupiąc bosą nogą:
  - Nie na świecie, lecz we wszechświecie!
  A potężny, agresywny i śmiercionośny czołg ruszył z pełną prędkością. Przed nim wciąż było ponad dwieście pięćdziesiąt tysięcy Japończyków. Ale pocisków wystarczyło dla miliarda żołnierzy!
  Dziewczyny, profesor i student - to drużyna, która zmiażdży wszystkich i zmiażdży ich w barani róg. A czołg leci w kierunku japońskich żołnierzy. Rzuca się groźnie. Chce wszystkich złamać.
  Bosonoga Alenka śpiewała z zachwytem:
  Ogrom Rosji - piękny, drogi,
  Gdzie jest perła śniegów, kryształ bezkresnych rzek,
  A rosyjski żołnierz i generał są jednością.
  Święty jest symbol państwa - prawosławny orzeł, nasz król!
  I tak szybki czołg praktycznie wystartował. Przemknął obok niczym myśliwiec odrzutowy. I stanął oko w oko z Japończykami. Uniwersalne działo i karabiny maszynowe Dragon znów zaczęły działać. Dziewczyny z wielkim zapałem zabrały się do pracy. Bez zbędnych ceregieli.
  Alenka wystrzeliła z pistoletu bosymi palcami stóp, powalając Japończyka i śpiewając:
  - Chwała mojej Rusi, Stalinowi i Leninowi, jednej rodzinie!
  A rudowłosa diablica lśni szmaragdowymi oczami. I sposób, w jaki rucha samuraja. Będziesz zachwycony.
  A Natasza też się nie poddaje. Rozgromiła Japończyków.
  I śpiewa:
  - Nie zwalniajcie na zakrętach. Naszym przeznaczeniem, dziewczyny, jest zwycięstwo!
  Wojownik był w doskonałej formie. I tak szybki, że zasypywał wroga gradem pocisków.
  I bosymi stopami naciśnij przycisk joysticka.
  Półnaga Alenka, strzelając, zauważyła:
  - W Rosji są dwa problemy...
  W tym miejscu Margarita jej przerwała:
  - Gdyby tylko było ich dwóch!
  Bosonoga Alenka, strzelając, zgodziła się radośnie:
  - Tak, choćby dwa!
  Natasza, strzelając, położyła setki japońskich strzał, a potem zaśpiewała:
  - Za dwie, za dwie zimy. Za dwie, za dwie wiosny!
  Bosonoga Alenka, strzelając, dodała:
  - Wykończę Japończyków i wrócę!
  Natasza zachichotała i odpowiedziała:
  - Port Arthur jest nasz! I nie pozwolimy nikomu zabrać naszej Mandżurii!
  I wojownik po raz kolejny zmiażdżył samuraja. Rosjanie nie przegrają z Japończykami. To kolejny dowód na to, jak niezwyciężona jest Rosja!
  Bosonoga Alenka rozebrała kaloryfer i gruchała:
  - Niech Ruś będzie sławna w najdalszych krajach i wiekach!
  Natasza także wychrypiała:
  - I żadna siła nas nie zatrzyma!
  I zniszczyła kolejne dwa tysiące samurajów. Potem czołg ruszył naprzód, a żniwa trwały dalej.
  Margarita, patrząc na to, wyraziła swoją opinię:
  - Jeśli wojna zostanie wygrana w tak wspaniały sposób, co zrobi Rosja?
  Miedwiediew obserwował, jak dziewczyny zręcznie koszą Japończyków i zaproponował:
  Będzie wojna, albo z Niemcami, albo z Brytyjczykami! Ale w każdym razie bitwa z Krajem Kwitnącej Wiśni nie będzie ostatnią!
  Alena, zniszczywszy kolejną baterię, oświadczyła:
  - Damy Niemcom popalić tak mocno, damy im popalić tak mocno, że nie będą wiedzieli, co ich trafiło!
  Natasza, miażdżąc samuraja, dodała:
  - A Hitler nie będzie miał kogo werbować do Wehrmachtu!
  Alenka, naciskając bosymi palcami u stóp przyciski joysticka, oznajmiła agresywnie:
  - To wielka szkoda dla Aryjczyków. Zginęło tylu przystojnych białych facetów!
  Natasza przytaknęła i ze smutkiem skinęła głową:
  - Tak, tylu dobrych ludzi zginęło! I za co!
  Dziewczyna uderzyła Japończyka i to zauważyła.
  - A Japończycy to dobry naród, ale musimy z nimi walczyć! Chociaż to też nie jest dobre!
  Margarita logicznie zauważyła:
  - A co ze zwierzętami? Czy one się nie zabijają? A człowiek to po prostu zwierzę wyższego rzędu!
  Miedwiediew zaśmiał się i zaprotestował:
  "W przeciwieństwie do zwierząt, ludzie mają duszę! A ich dusza jest naprawdę wyjątkowa i nieśmiertelna! Zatem my i zwierzęta jesteśmy zupełnie innym światem!"
  Margarita wyraziła sprzeciw:
  - A co z małpami? Też mają wysoki poziom inteligencji. Jedna z nich zna trzy i pół tysiąca słów!
  P.o. prezydenta odpowiedział:
  - Ale oni są naszymi krewnymi!
  Bosonoga Alenka strzeliła do Japończyka i zaśpiewała:
  - Jestem małpą! Jestem też człowiekiem!
  Natasza, kosząc samuraja, gruchała:
  - Nie chodźcie jak małpy przez cały wiek!
  Superczołg nadal niszczył Japończyków. I czemu nie? W końcu to naprawdę szalona bestia.
  który wystrzeliwuje czterdzieści tysięcy pocisków na minutę. A jego pancerz jest nieprzebijalny dla praktycznie każdego pocisku. I nie tylko tych z początku XX wieku.
  Bosonoga Alenka, strzelając, agresywnie oświadczyła:
  - Car Mikołaj wiele zrobił dla Rosji, ale pozostał niedoceniony i niedoceniony!
  Natasza, ostrzeliwując Japończyków, zgodziła się:
  - To prawda! Car zginął. Ojciec został zmuszony do ustąpienia! Ale co się poprawiło?
  Bosonoga Alenka wystrzeliła z armaty i dodała:
  - Stało się jeszcze gorzej! I do władzy doszli jeszcze nikczemniejsi ludzie!
  Natasza zachichotała, uderzyła Japończyka i oświadczyła:
  - Walczmy więc o lepszą przyszłość! I o wolność Rosji!
  Półnaga Alenka, strzelając, powiedziała:
  - Za zmianami i zwycięstwami!
  Potem pokazała pięść. To dziewczyna, która potrafi takie rzeczy robić. Nawet samuraj by się na to nie zdobył. A karabiny maszynowe działają. Ciągle kosą.
  Naprawdę przedzierają się przez całe rzędy trupów. I morderczo oczyszczają przestrzeń.
  Generał Kuropatkin otrzymał meldunki, że wśród Japończyków dzieje się coś dziwnego. Doszło do strzelaniny, wybuchów i ktoś ich atakował.
  ROZDZIAŁ NR 9.
  Miedwiediew, po przespaniu się, znów sięgnął po komputer. Nawet się nie ogolił. I znowu zaczął grać.
  Ofensywa na Japonię po wprowadzeniu kodu oszusta z użyciem czołgów i samolotów. W tym najlepszego bombowca I wojny światowej, Ilja Muromiec. Który zrobił furorę, uderzając Japończyków jak gumowy klaps na muchy.
  A teraz do Tokio...
  Dmitrij Miedwiediew po podbiciu Japonii nadał sobie tytuł cesarza Mikado.
  A potem nowe wojny...
  Na przykład moglibyśmy pobawić się historią alternatywną. W 1875 roku Aleksander II powiedział Bismarckowi, że jego spory z Francją są wewnętrzną sprawą Niemiec i Francuzów. Bismarck zaatakował Francję w 1876 roku. Początkowo Prusacy mieli szczęście i dotarli do Paryża. Ale potem ich tempo spadło. A do wojny przystąpiła Wielka Brytania... Wszystko byłoby dobrze, gdyby Brytyjczycy nie przenieśli walki do Niemiec i nie pokonali ich. Wtedy Prusacy również zwiększyli swoje siły.
  Wojna na Zachodzie przeciągała się. Francuzi bronili się desperacko. Anglia stale przerzucała coraz więcej sił...
  Tymczasem Rosja podbiła Turcję i Stambuł. Wielka Brytania, Francja i Niemcy pogrążyły się w przedłużającej się wojnie. Imperium cara Aleksandra zaanektowało wiele ziem, w tym Irak, sięgający Oceanu Indyjskiego, Palestynę i ziemie aż po Egipt. W ten sposób wojska rosyjskie pod dowództwem Skobielewa zdobyły Mekkę, Medynę i inne miasta Arabii Saudyjskiej.
  I tak powstała południowa część Imperium Rosyjskiego. Aleksander II został wielkim carem. A wojna między Niemcami, Francją i Wielką Brytanią trwała dziesięć lat.
  I skończyło się remisem.
  Aleksander II panował do 1887 roku i padł ofiarą zamachu przeprowadzonego przez Aleksandra Uljanowa, brata Lenina. Jego chwalebne panowanie, podczas którego Rosja zbudowała niezliczone drogi, podbiła rozległe terytoria i wyzwoliła chłopów, dobiegło końca.
  Gra potoczyła się zgodnie z tym alternatywnym scenariuszem. Aleksander III wraz ze swoim dowódcą Skobielewem podbili Iran i Pakistan. Ale i on zginął - duchem pełnym optymizmu. Rosja wypowiedziała wojnę Japonii pod wodzą Mikołaja II, mając już flotę na Oceanie Indyjskim, która dość szybko przyszła z pomocą flocie Pacyfiku. Rosjanie stosunkowo szybko pokonali samurajów, dysponując znacznie większymi siłami zarówno na lądzie, jak i na morzu.
  Co więcej, armią rosyjską dowodził błyskotliwy minister obrony Skobielew. Rosja nie tylko wygrała, ale i podbiła Japonię. Co więcej, Stany Zjednoczone nie zapuściły się jeszcze poza półkulę zachodnią, a Wielka Brytania nie była tak silna. Co więcej, Rosja była sprzymierzona z Niemcami. Te ostatnie pozostawały w tyle za Wielką Brytanią i Francją w wyścigu o Afrykę. Rosja carska, po aneksji Japonii i części Chin, jeszcze bardziej się wzmocniła. Budowano linię kolejową Delhi-Moskwa.
  Jak widać, plany carskiej Rosji dotyczące ekspansji na Indie i Chiny zostały pomyślnie zrealizowane. Car Mikołaj II opowiedział się po stronie Niemiec podczas I wojny światowej. Niemcy pokonali Francję i zajęli Belgię, Holandię, Danię i Norwegię. Rosja zdobyła Egipt, większość Afryki i Indochiny, a także brytyjskie posiadłości na Pacyfiku. Wylądowała nawet w Australii. I jej Australia została zdobyta.
  Po czym wojna zakończyła się lądowaniem wojsk i okupacją Wielkiej Brytanii. Pierwsza wojna światowa dobiegła końca. Cesarz Wilhelm uważał jednak, że Rosja podbiła już zbyt wiele terytoriów, i to bez większego wysiłku. I marzył o zemście. Rosja rzeczywiście podbiła ogromne połacie terytoriów - Australię, całą Azję, większość Afryki. Niemcy nie zagarnęli wiele, a jeszcze więcej Portugalii i Hiszpanii, które okupowali. Austro-Węgry przejęły kontrolę nad Włochami i Libią. Rosja zajęła około trzech czwartych Afryki, a następnie, nieco później, zajęła Etiopię. Niemcy zajęli już Maroko.
  Oczywiście, to nie wystarczyło Niemcom. Mimo że zajęli Francję, Belgię, Holandię i Norwegię, a Rosja podporządkowała sobie Szwecję.
  Wilhelm rozpoczął przygotowania do nowej wojny z Rosją. Kryzys 1929 roku zaostrzył sytuację. Austro-Węgry i Niemcy kontrolowały niemal całą Europę, a także część Afryki... i Wielką Brytanię. Stany Zjednoczone i Kanada jednak pozostały. Wilhelm i Mikołaj II wciąż wahali się przed rozpoczęciem wojny. Co więcej, Rosja była ostatnią stroną, która chciała walczyć, pochłaniając ogromne terytoria. Aby przyspieszyć ich asymilację, car Mikołaj II zezwolił Rosjanom nawet na posiadanie czterech żon. Zostało to potwierdzone na VIII Soborze Powszechnym.
  Podobną decyzję podjęto w 1925 roku. W 1926 roku Mikołaj II ożenił się ponownie. Jak się okazało, decyzja ta nie była chybiona. W 1929 roku cesarzowi urodziła się kolejna córka. 25 listopada 1932 roku urodził się w końcu zdrowy syn. Mikołaj II nadał mu imię Piotr, na cześć Piotra Wielkiego.
  15 maja 1933 roku wybuchła nowa wojna. Niemcy wypowiedziały wojnę Kanadzie, jako brytyjskiemu dominium. Dwa miesiące później Stany Zjednoczone, pod wodzą Roosevelta, pomimo kryzysu gospodarczego przystąpiły do wojny z Niemcami. Nie chciały oddać Kanady.
  Wilhelm, już starzejący się, ale wciąż agresywny, początkowo próbował walczyć samotnie, nie prosząc o pomoc Rosji. Miał nadzieję, że wszystko zrobi sam. Ale podbój terytoriów oddzielonych oceanem nie jest łatwy. Stany Zjednoczone szybko budowały czołgi i armie. I formowały pułki... Wojna ciągnęła się przez cały rok bez większych sukcesów dla Niemców. Udało im się zdobyć jedynie Islandię i Grenlandię, ale nie udało im się zdobyć przyczółka w Kanadzie.
  Wilhelm zwrócił się do cara Mikołaja II: "Pomóż mi, kolego. Jesteś moim kuzynem i bratem". Sam Mikołaj II miał na oku Alaskę i Kanadę. Postanowił więc - to nie bogowie robią garnki i patelnie. 25 czerwca 1934 roku wypowiedział wojnę Stanom Zjednoczonym i Kanadzie. Jego wojska maszerowały przez Alaskę, przez terytorium amerykańskie.
  W tym czasie linia kolejowa na Czukotkę była już zbudowana, a wojska rosyjskie z powodzeniem posuwały się naprzód. Dysponowały one przeważającą liczebnie siłą i najlepszymi czołgami świata, w tym czołgami lekkimi, ciężkimi i średnimi.
  Ameryka musiała więc stawić czoła nierównym siłom.
  A Mikołaj II, jak widać, rzeczywiście jedzie na białym koniu. I jedno zwycięstwo za drugim. Wojska rosyjskie maszerują przez Alaskę. I zdobywają miasto za miastem, wioskę za wioską.
  Niemcy próbują wylądować na Kubie. Wojna eskaluje. Cesarz Wilhelm pisze do Mikołaja II:
  "My i Rosjanie byliśmy i zawsze będziemy zjednoczeni. I nigdy się nie pokłócimy. Niech więc Ameryka zostanie wykończona".
  Z powodu rozciągniętych linii komunikacyjnych postępy były nieco wolniejsze niż planowano. Jednak po pięciu miesiącach walk wojska rosyjskie i carskie zdobyły całą Alaskę i wkroczyły do Kanady.
  Roosevelt zaoferował Rosji nawet pokój, obiecując oddanie Alaski, ale było za późno. Wojna toczyła się dalej z brutalną zaciekłością.
  Zimą 1935 roku, pomimo trudnych warunków pogodowych, wojska rosyjskie dotarły do północnych granic Stanów Zjednoczonych. Walki trwały do wiosny... Wojska rosyjskie przeprowadzały jedną operację za drugą i do końca lipca zdobyły niemal całą Kanadę. W sierpniu otoczyły Filadelfię.
  Stany Zjednoczone znalazły się w bardzo trudnej sytuacji. Ale stawiały desperacki opór... Jednak do końca 1935 roku ponad jedna trzecia terytorium USA została już zdobyta. A zimą sukces cara był jeszcze większy... Na początku marca 1936 roku dotarły one do Waszyngtonu i Nowego Jorku.
  A w kwietniu oba miasta zostały zdobyte... Wojna trwała do sierpnia, aż do momentu, gdy całe terytorium Stanów Zjednoczonych zostało zajęte.
  Potem nastąpiła ofensywa w Meksyku i tak dalej, po całym terytorium.
  Wilhelm zaproponował Mikołajowi II podział całego świata. Mikołaj II się zgodził.
  Do 1937 roku cała Ameryka Łacińska znalazła się pod okupacją rosyjską. Mikołaj II dokonał w ten sposób podziału świata z Niemcami. Pozostały tylko trzy imperia: największe, Rosja, następnie Niemcy i Austro-Węgry.
  Rosja stała się w ten sposób światowym hegemonem, ale... Mikołaj II, choć wielki car, był śmiertelny. Zmarł w sierpniu 1939 roku. A starzejący się Wilhelm zaatakował Rosję 1 września 1939 roku. Postanowił wykorzystać fakt, że Piotr IV był jeszcze chłopcem, niespełna siedmioletnim. Postanowił uderzyć, gdy regenci rządzili Rosją. Dwa dni później Austro-Węgry przystąpiły do wojny. W konflikt zostały wciągnięte wszystkie kraje świata. Rozpoczęła się ostatnia wojna w historii planety Ziemia.
  Armia carska nie miała sobie równych pod względem liczebności i jakości uzbrojenia. Rosyjskie czołgi i samoloty pozostają najlepsze na świecie.
  A bitwy to udowodniły, podobnie jak nowi, utalentowani dowódcy.
  Ale Austro-Węgry od samego początku okazały się słabym ogniwem. I przegrywały niemal od pierwszych dni. Armia carska rozgromiła Austriaków, zdobyła Lwów, a następnie Przemyśl. Dopiero wycofanie części swoich sił z Polski uchroniło Niemców przed całkowitą klęską. Ale nawet to niewiele pomogło. Próba zdobycia Warszawy przez armię cesarską zakończyła się sromotną porażką. Wojska rosyjskie siłą odepchnęły ich o ponad dwieście kilometrów.
  Niemcy mieli ogromne trudności z powstrzymaniem wojsk rosyjskich. Walczyli całą zimę. Wiosną również szalały bitwy. Wojska rosyjskie stopniowo zyskiwały inicjatywę. Dysponowały kilkukrotnie większą liczbą żołnierzy i latem zdołały wyniszczyć Niemców w potyczkach, aż ci zaczęli się poddawać. Jednocześnie rozpoczęła się ofensywa przeciwko Austro-Węgrom. Jesienią Budapeszt został okrążony. Ponadto armia carska zdobyła niemieckie pozycje w Kanadzie. Zimą 1940-1941 roku armia carska odcięła Prusy Wschodnie. W kwietniu 1941 roku dotarła do Odry.
  Sytuacja Niemców stała się wyjątkowo tragiczna. Wiedeń upadł w maju 1941 roku. Latem Rosjanie dotarli do Alp i wyzwolili Wenecję. Wkroczyli do południowych regionów Niemiec.
  Jesienią Włochy zostały ostatecznie zdobyte. Zimowa ofensywa na Berlin zakończyła się jego zdobyciem 30 stycznia 1942 roku. Po tym niemiecki opór, który stracił już wszystkie pozycje w Afryce, osłabł. W kwietniu Rosjanie dotarli do Renu. 22 kwietnia resztki wojsk niemieckich skapitulowały.
  Tak zakończyła się ostatnia wojna na planecie Ziemia. Zakończyła się zwycięstwem i sukcesem carskiej Rosji.
  Następnie nastąpił podbój kosmosu. W 1936 roku pierwszy Rosjanin poleciał w kosmos. Okrążył Ziemię. A 9 maja 1945 roku Rosjanie wylądowali na Księżycu.
  Polecieli na Marsa w 1967 roku. Na Wenus w 1969. Na Merkurego w 1972. A na księżyce Jowisza w 1973. Ludzie wylądowali na najdalszej planecie, Plutonie, w 1980 roku. A w 2003 roku miała miejsce pierwsza załogowa misja poza Układ Słoneczny. Rosyjski statek kosmiczny dotarł do Alapha Centauri i powrócił w 2018 roku.
  Od 2020 roku Rosją nadal rządzi Piotr IV, który dzięki postępowi współczesnej medycyny wcale nie jest sędziwym człowiekiem. Piotr IV rządzi od osiemdziesięciu jeden lat, a jego panowanie jest najdłuższe w historii świata. Oczywiście znane są dokładne daty.
  Cóż, na razie świat jest spokojny jak zawsze. A nawet trochę nudny... Ludziom żyje się dobrze. Owszem, są problemy z przeludnieniem. Ale ograniczenia dotyczące urodzeń już są wprowadzane.
  Prawosławie zostało zmodernizowane. Kapłani byli ogoleni i ubrani w mundury z epoletami.
  Postęp technologiczny doprowadził do masowego bezrobocia. Ale i ten problem jest rozwiązywany. Powstał Hypernet.
  Badania trwają, a statki kosmiczne zdolne do podróży z prędkością większą niż prędkość światła zostały już zbudowane. To dobra wiadomość dla carskiej Rosji i całego świata pod rządami Romanowów - najwspanialszej dynastii w historii ludzkości.
  Ojcze Caru Mikołaju. On zbuduje raj na planecie Ziemia!
  Dmitrij Miedwiediew opanował swoją strategię. Podbił cały świat dla rosyjskich carów. Wykazał się strategicznym myśleniem. Odniósł wielkie sukcesy i znów zasnął, w pełni ubrany i śniąc jak poprzednio.
  Kuropatkin stwierdził:
  - Spokojnie! Tylko spokojnie!
  Generał Linewicz zauważył z niepokojem:
  - Wasza Ekscelencjo, może powinniśmy uderzyć teraz?
  Adiutant generalny Kuropatkin stwierdził:
  - Nie! Oczywiście, że nie! To może być japońska pułapka!
  Generał Linewicz nieśmiało zauważył:
  - To jest nasza szansa, żeby w końcu wygrać tę wojnę!
  Kuropatkin powiedział drżącym głosem:
  - Cierpliwość, cierpliwość i jeszcze raz cierpliwość!
  Linevich odpowiedział jeszcze bardziej gniewnie:
  - A Aleksander Suworow powiedział: chwila daje zwycięstwo!
  Kuropatkin mruknął sucho:
  "Ja tu dowodzę! A my musimy przede wszystkim ocalić armię. Poza tym Japonia wkrótce straci siły!"
  Linevich zasugerował:
  - Może powinniśmy przynajmniej zrobić mały rekonesans?
  Kuropatkin niechętnie się zgodził:
  - To możliwe, tylko bądź ostrożny!
  Linevich warknął agresywnie:
  - W imię Cara i Ojczyzny!
  Tymczasem superczołg niszczył Japończyków, nokautując ich i zestrzeliwując na różne sposoby.
  Bosonoga Alenka, strzelając bezlitośnie, zapytała pełniącego obowiązki prezydenta:
  - Czy to nasza ostatnia operacja?
  Miedwiediew zapytał z uśmiechem:
  - Dlaczego tak myślisz?
  Rudowłosa bestia zauważyła:
  - Japończycy nie mają już większych formacji!
  Strzelając do samurajów i strzelając do nich, Natasza również wyraziła zgodę:
  - Ale tak naprawdę Japonia nie ma nic innego, czym mogłaby walczyć!
  Miedwiediew odpowiedział nieco niepewnym spojrzeniem:
  Japonia może zgromadzić jeszcze więcej żołnierzy i kupić nowe okręty od Ameryki i Wielkiej Brytanii. A więc, powiedzmy sobie szczerze, wojna jeszcze się nie skończyła!
  Półnaga Alenka, strzelając do samuraja, zanotowała:
  "A co, jeśli Rosja zaoferuje Japonii pokój na umiarkowanych warunkach? Zajmiemy się tylko Wyspami Kurylskimi, a wszystko inne pozostanie tak, jak przed wojną?"
  Pełniący obowiązki prezydenta wyraził zgodę:
  - W tym przypadku najprawdopodobniej będzie pokój!
  Margarita zauważyła ze złością:
  - Gdyby nie rewolucja, Japończycy i tak by ponieśli klęskę. Nigdzie by nie poszli!
  Bosonoga Natasza, lejąc ogień w samuraja, chętnie się zgodziła:
  - Oczywiście! Nigdzie by nie poszli!
  Spokojna Alenka, rozdzierając Japończyków muszlami, zaproponowała:
  - Złapmy Mikada!
  Natasza podskoczyła agresywnie:
  - Złapać Mikada? Brzmi ciekawie!
  Margarita zauważyła z uśmiechem:
  - Czy to nie będzie za dużo?
  Miedwiediew również wyraził wątpliwości:
  "Czy to nie za dużo? Co innego bronić własnego kraju, a co innego ingerować w sprawy Japonii, która, powiedzmy sobie szczerze, też nie walczy na tradycyjnej rosyjskiej ziemi!"
  Bosonoga Alenka syknęła, znów rozbijając Japończyków pociskami:
  - Czy warto okazywać takie miłosierdzie?
  Natasza, naciskając bosymi palcami u stóp przyciski joysticka, skinęła głową:
  - Naprawdę, po co nam to? Możemy złapać Mikada!
  Margarita się zaśmiała:
  - Jestem na tobie, jak na wojnie! A na wojnie, to jak na tobie!
  Miedwiediew odpowiedział surowo:
  "Musimy znać swoje granice! Nie jesteśmy przypadkowymi podróżnikami! To my poważnie i świadomie zmieniamy historię! Dlatego musimy wykazać się wrażliwością, w tym umiarem!"
  Bosonoga Alenka wystrzeliła i zaśpiewała:
  - O, mierz, mierz! Ile tu cholery!
  Superczołg ciężko pracował. Ponad sto dwadzieścia pięć tysięcy Japończyków zostało już zniszczonych. Połowa pozostała.
  Natasza śpiewała z uśmiechem:
  - Wykopiemy cały świat przemocy,
  Na ziemię, a potem,
  Zbudujemy nowy, fajny świat,
  Aby nie było w nim żadnych kłopotów i problemów!
  Bosonoga Alenka, strzelając bardzo zabójczo, syknęła:
  - Za dobrego i sprawiedliwego króla!
  Margarita zasugerowała:
  - Może powinniśmy kupić kilka beczek sake?
  Bosonoga Alenka uśmiechnęła się jadowitym uśmiechem:
  - Co, chcesz coś do picia?
  Margarita pokręciła głową:
  - Sportowcy nie piją!
  Bosonoga Alenka, wysadziwszy kolejną baterię, zachichotała:
  - Z małych naczyń!
  Natasza zasugerowała:
  - Napijmy się piwa palmowego. Jest zdrowsze!
  I zestrzelili więcej Japończyków.
  Miedwiediew odpowiedział:
  - Najpierw interesy, potem zabawa!
  Jako pełniący obowiązki prezydenta, czyż nie powinien o tym wiedzieć? Czyż nie jest nieustannie zajęty pracą i zmartwieniami?
  Tak, jednym z pierwszych dekretów wydanych przez p.o. prezydenta Miedwiediewa było potrojenie pensji deputowanych Dumy Państwowej. I co zrobili deputowani? Przełożyli wybory prezydenckie. W ten sposób Miedwiediew przez długi czas pełnił obowiązki prezydenta Rosji.
  I to stało się wyjątkową sytuacją. Głowa państwa działa tak długo, a mimo to nie nastąpiła żadna zmiana. A raczej, wszystko zmieniło się na gorsze za czasów Miedwiediewa. To tak, jakby los, który tak sprzyjał Putinowi, postanowił zemścić się na jego następcy. Co z nim nie tak?
  Zmodernizowany czołg T-95 kontynuował eksterminację samurajów w tempie wykładniczym. Maszyna ta udowodniła swoją skuteczność i negatywną siłę furii mnożącej się quasi-materii.
  Półnaga Alenka, strzelając do Japończyków, logicznie zauważyła:
  "Mimo to nie do końca prawda. Okazuje się, że bez superbroni nic nie zdziałamy!"
  Bosonoga Natasza odpowiedziała ze złością:
  Jakaś siła wyższa uniemożliwiła Rosji wygranie wojny z Japonią. Ewangelizacja Chin miała być czymś dobrym. Ale nie skończyło się tak pięknie!
  Margarita zadała oczywiste pytanie:
  - A co z Bogiem? Dlaczego nie pomógł prawosławiu?
  Prawie naga Alenka, miotając pocisk za pociskiem, zanotowała:
  - Właśnie o to chodzi! Dopuścić Japończyków do podboju kraju prawosławnego. To prawdziwa zdrada rosyjskiej wiary!
  Natasza, strzelając do Japończyków, ze złością zauważyła:
  "Religia imperialna nie powinna być pacyfistyczna. Jak możesz stać się wielkim krajem, jeśli żyjesz według przykazania: Jeśli cię ktoś uderzy w prawy policzek, nadstaw mu lewy!"
  Spokojna Alenka chętnie się z tym zgodziła, miażdżąc Japończyków:
  - Oczywiście! Nie potrzebujemy pacyfizmu! Kochaj swego wroga! Czy to przykazanie?
  Margarita śpiewała z natchnieniem:
  Każdy, kto jest mężczyzną, rodzi się wojownikiem,
  I tak się stało - goryl zabrał kamień.
  Gdy życie jest skazane na walkę,
  A w sercu płomień płonie mocno!
  
  Chłopiec widzi w snach karabin maszynowy,
  Woli czołg od limuzyny.
  Kto chce zamienić pensa w pięciocentówkę?
  Od urodzenia wiedział, że rządzi siła!
  Natasza wykrzyknęła, zalewając Japończyków ogniem z wściekłością kipiącego wulkanu:
  - Tak, karabin maszynowy! A siła to podstawa! Musimy wygrać!
  Bosonoga Alenka syknęła w szale i wściekłości, nokautując Japończyka:
  "Jestem tym, co urodziło się, by zwyciężyć! I niczym mniej. Nasze zwycięstwo będzie nasze!"
  Natasza zgodziła się, naciskając przyciski joysticka bosymi palcami umięśnionych nóg:
  - To będzie najlepsze! Rządziliśmy i będziemy rządzić zawsze! Mam na myśli Rosję!
  Bosonoga Alenka, nokautując Japończyka, zapiszczała:
  - Nie będę kłamał, chcę rządzić! Ale nie jakąś zardzewiałą maszyną, ale całym imperium!
  A dziewczyna już zmiotła ostatnią baterię Kraju Kwitnącej Wiśni. Jest tak piękna, że mogłaby zostać mistrzynią świata. I nigdy nie ulegnie słabości ani nieśmiałości.
  Natasza mruknęła, strzelając:
  - Zostanę królową! Albo jeszcze lepiej, cesarzową!
  Bosonoga Alenka kontynuowała:
  - A co z wojną, co z wojną, ona jest złą kobietą i suką! Ale ona rodzi przystojnych facetów, mówi ci - zabij w sobie tchórza!
  Margarita skinęła głową na znak zgody:
  - Zgadza się, zabij w sobie tchórza! Myślę, że skoro Mikołaj II abdykował, to wcale nie z tchórzostwa!
  Półnaga Alenka oświadczyła zdecydowanie:
  - Teraz nie abdykuje! Wzmocnimy tron królewski, żeby stał przez wieki!
  Natasza wykrzyknęła:
  Bądź wielkim carem, Mikołaju II! Wspieramy cię! Rewolucji nie będzie - będzie Wielka Rosja!
  W końcu wojownicy dokończyli eksterminację armii Kraju Kwitnącej Wiśni. Zabili ponad dwieście pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy i oficerów. W ten sposób niemal wszystkie japońskie siły lądowe zostały zniszczone. Marynarka wojenna również przestała istnieć.
  Bosonoga Alenka zauważyła z uśmiechem:
  "Czy warto było się tym przejmować? To znaczy, panikować? Armia, która pokonała Rosję, nie stawiając oporu przez długi czas!"
  Natasza z pewnością siebie stwierdziła:
  Rosja przegrała tylko przez piątą kolumnę. W przeciwnym razie i tak byśmy wygrali!
  Margarita zapytała pełniącego obowiązki prezydenta:
  - Co mamy zrobić? Wrócić czy kontynuować?
  Miedwiediew, który tracił władzę, włączył komputer i oznajmił:
  "Teraz dadzą nam prognozę przyszłego rozwoju carskiej Rosji. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, wrócimy".
  Słychać było przyjemny kobiecy głos;
  Po całkowitym zniszczeniu japońskich sił lądowych i morskich, Mikado zaproponował pokój. Stany Zjednoczone i Wielka Brytania zaoferowały się jako mediatorzy.
  Warunki były korzystne dla Rosji. Kraj otrzymał Wyspy Kurylskie i Tajwan.
  Oprócz kontroli nad Mandżurią, Koreą i Mongolią, Japonia wpłaciła również kontrybucję w wysokości dwustu pięćdziesięciu milionów rosyjskich rubli w złocie.
  Autorytet cara Mikołaja II rósł, a nastroje rewolucyjne osłabły. Kraj przeżywał gwałtowny wzrost gospodarczy. Powstała Żółta Rosja. Część Chin dobrowolnie przyłączyła się do Rosji, podobnie jak Korea i Mongolia. Imperium carskie rozrastało się, a jego populacja rosła. Wzrost gospodarczy rozpoczął się wcześniej niż w historii i był bardziej intensywny.
  Duma Państwowa nie istniała, a rząd carski był lepiej przygotowany do I wojny światowej. Rosja wyprodukowała pierwsze na świecie masowo produkowane czołgi lekkie, Łunę-2, oraz czterosilnikowe bombowce, Ilję Muromca i Swiatogor. I wojna światowa jednak wybuchła, ale okazała się dla Rosji bardziej pomyślna.
  Ponieważ car miał większą populację, gospodarkę i armię. A sytuacja wewnętrzna była również bezpieczniejsza. Duma Państwowa, siedlisko buntów i wojskowych zamachów stanu, zniknęła.
  Z różnym powodzeniem, ale ostatecznie napędzana inicjatywą Rosji i zwycięstwem w większości bitew, wojna zakończyła się 7 listopada 1915 roku kapitulacją Niemiec. Austro-Węgry rozpadły się i zostały podzielone. Galicja i Bukowina stały się prowincjami rosyjskimi. Kraków i jego okolice, wraz z Poznaniem, Gdańskiem i częścią Prus Wschodnich, stały się częścią Królestwa Polskiego. Kłajpeda dołączyła do prowincji bałtyckiej. Czechosłowacja stała się królestwem w ramach Rosji.
  Rumunia zaanektowała Transylwanię. Węgry stały się niepodległym królestwem, ale pod protektoratem Rosji, z carem Mikołajem II jako współwładcą. Austria stała się bardzo małym państwem. Powstała Jugosławia, również pod protektoratem Rosji i współwładcą Mikołaja II.
  Turcja zniknęła z mapy politycznej. Irak i Palestyna stały się częścią Wielkiej Brytanii, Syria częścią Francji, a Azja Mniejsza i Stambuł stały się prowincjami rosyjskimi. W ten sposób Rosja ponownie zyskała terytorium. Ale to nie był koniec. Następnie, wspólnie z Francuzami i Brytyjczykami, podbity został Półwysep Saudyjski. A potem Rosja i Wielka Brytania podzieliły Iran i Afganistan. Północ i centrum stały się prowincjami rosyjskimi, a południe kolonią brytyjską.
  Wydawało się, że świat odzyskał stabilizację. Wojna trwała tylko w Chinach. Ale w 1929 roku wybuchł poważny kryzys gospodarczy, który doprowadził do Wielkiego Kryzysu.
  W Rosji ponownie narastały nastroje rewolucyjne. Wybuchały strajki i protesty. Kryzys okazał się jednak niewielki. Zwłaszcza od czasu ponownego wybuchu wojny z Japonią w 1931 roku.
  Samurajowie pragnęli zemsty. Ale tym razem armia rosyjska była silniejsza pod każdym względem. A admirał Kołczak był genialnym dowódcą morskim.
  Japonia została nie tylko pokonana, ale i podbita. Car Mikołaj II został oficjalnie koronowany na cesarza Japonii Mikado w lutym 1932 roku. Rosja w ten sposób rozszerzyła się jeszcze bardziej, anektując niemal całe Chiny.
  Rosja nie miała sobie równych pod względem liczby ludności i terytorium. Było to szczególnie widoczne w okresie osłabienia Imperium Brytyjskiego. Hitler doszedł do władzy w Niemczech w 1933 roku, ale co mógł zrobić wobec Rosji? Nic. Car Mikołaj II zmarł w 1937 roku, ciesząc się niezwykle udanym panowaniem, drugim najdłuższym po Iwanie Groźnym. I rekordowymi podbojami terytorialnymi i demograficznymi.
  Jednak nie wszystko w życiu osobistym cara układało się pomyślnie. Jego następca, Aleksy, zmarł młodo. Jego młodszy brat, Michał, został pozbawiony tronu rosyjskiego z powodu nierównego małżeństwa.
  Jego następcą został Cyryl Romanow, który zmarł w 1938 roku, niecały rok po jego śmierci. Jego syn, Włodzimierz III, został nowym carem. Został koronowany, a monarcha panował długo i szczęśliwie, aż do 1992 roku. Rosja najpierw przejęła kolonie Francji i Wielkiej Brytanii, a także Niemiec. Następnie podbiła Niemcy. A potem cały świat. Krótko mówiąc, nowy car, Jerzy I, został Cesarzem Świata w 1992 roku.
  Miedwiediew zakończył swój przegląd i poinformował:
  - Najwyraźniej to już wystarczy w tym wszechświecie! Wracajmy!
  I wszyscy czterej krzyknęli:
  - Chwała carowi Mikołajowi II!
  . EPILOG ŚREDNIOZAAWANSOWANY
  Miedwiediew obudził się po odebraniu telefonu... Poinformowano go, że inauguracja Zełenskiego na prezydenta Rosji i Ukrainy już się rozpoczęła. I że nadszedł czas, aby Dmitrij Anatoliewicz opuścił urząd.
  Miedwiediew niechętnie spełnił prośbę. Przed wyjściem ogolił się i wziął kąpiel.
  Potem opuścił biuro. Zabrano go specjalnym pojazdem. Po drodze powiedziano mu, że najlepiej będzie, jeśli Miedwiediew poleci na Wyspy Kanaryjskie, żeby odpocząć.
  Zełenski zamienił swoją inaugurację w kolejne widowisko. Jak zwykle było kolorowo, z fajerwerkami i skokami. W dniu inauguracji Witalij Kliczko walczył z Michaelem Tysonem na stadionie w Kijowie. Znany amerykański bokser zgodził się na walkę z powodu poważnych problemów finansowych. Kliczko zdominował wszystkie dwanaście rund, ale dyplomatycznie uniknął znokautowania Tysona.
  Formalnie rozegrano jedną z mniej ważnych wersji mistrzostw świata.
  Po czym Witalij Kliczko otrzymał diamentowy pas.
  Wołodymyr Zełenski otrzymał gratulacje z całego świata, w tym z Chin. Co więcej, niepokoje społeczne w Imperium Niebiańskim nasiliły się. Człowiek nie żyje samym chlebem. Ludzie tęsknili za demokracją i wolnością. Zmęczeni despotyzmem Komunistycznej Partii Chin, wszyscy tęsknili za wolnością.
  Zełenski stał się właśnie takim symbolem - symbolem demokratycznej siły po upadku dyktatury służb bezpieczeństwa pod rządami Putina.
  Zełenski dużo mówił o zmianach, gospodarce i nowych osiągnięciach. Rosja już ogłosiła konkurs na stanowisko premiera. Wzięło w nim udział kilka tysięcy kandydatów. Proces selekcji był dość intensywny. I zapowiadał się znakomicie.
  Jak dotąd wszystko szło całkiem gładko. Zełenski nawet wykonał salto podczas swojej inauguracji. Otrzymał brawa. Następnie zademonstrował swoją znajomość języków obcych. Był bardzo aktywny i energiczny.
  Na koniec Zełenski wygłosił jeszcze kilka przemówień.
  Po inauguracji nastąpiły zmiany personalne. Liczne przetasowania i nowe twarze w rządzie.
  Trwała prawdziwa selekcja "żelaznych komisarzy". W Rosji trwała rewolucja kadrowa.
  Zełenski wydał liczne dekrety już w pierwszych dniach swojej prezydentury. Zezwolił na sprzedaż alkoholu w nocy i w sklepach mobilnych. Wprowadził nowe podatki dla bogatych. Zniósł immunitet parlamentarzystów i sędziów. Zwiększył produkcję przemysłową. Nałożył cła na handel z Chinami.
  Na Białorusi odbyło się referendum w sprawie zjednoczenia z Rosją. Za to również należy się uznanie Zełenskiemu. Większość Białorusinów poparła zjednoczenie z Rosją.
  Zełenski narzekał, że Miedwiediew za bardzo podniósł pensje, ale obiecał, że inflacja się uspokoi i nic strasznego się nie wydarzy.
  Rzeczywiście, wzrost cen wkrótce ustał. Rosyjska gospodarka zaczęła rosnąć. A powstania zbrojne na Kaukazie jakoś ucichły. Sytuacja znacznie się uspokoiła.
  Zełenski w końcu zaproponował kandydata na stanowisko premiera Rosji. Kandydatem okazał się trzydziestodwuletni doktorant Aleksiej Bolszakow. Wygrał on zdecydowanie konkurs i został najmłodszym premierem w historii Rosji.
  Miedwiediew poleciał na Wyspy Kanaryjskie na wakacje, gdzie pobierał swoją byłą prezydencką emeryturę i po prostu dobrze się bawił. Jak dotąd nie miał żadnych problemów. Ale Szojgu został aresztowany i oskarżony o próbę zamachu stanu. Czego się spodziewał?
  Było też wiele innych rozwiązań... W Ameryce wygrał czterdziestojednoletni Demokrata. W ten sposób zmieniła się władza. Do władzy doszła kobieta i najmłodszy kandydat w historii USA. Era Trumpa dobiegła końca. Ale przyjaźń z Rosją dopiero zaczynała rozkwitać. Naturalnie, w obliczu dyktatorskich Chin, Stany Zjednoczone i nowo powstałe Imperium Rosyjskie były teraz przyjaciółmi.
  Zełenski przeprowadził nawet referendum i wprowadził inną nazwę: zamiast "Rosja" zmienił ją na "Ruś Kijowska". Co również wiele mówiło. Białoruś przystąpiła do federacji. I odrodzenie imperium rozpoczęło się... na demokratycznych fundamentach.
  Nowa prezydent USA odziedziczyła po Trumpie wrogość wobec Chin i poświęciła się budowaniu koalicji. Ruś Kijowska rozwijała się gospodarczo pod rządami Zełenskiego. Rosja w pewnym stopniu ograniczyła wpływy Chin. Następnie przystąpiła do NATO. Wkrótce w Kazachstanie do władzy doszedł prorosyjski rząd i powstało państwo związkowe. Rosjanie wypierali Azję Środkową z rąk Chin. Konfrontacja eskalowała.
  Zełenski prowadził kampanię antystalinowską i antyputinowską. Odebrał Stalinowi i Putinowi wszystkie nagrody, które przyznał im Miedwiediew.
  Ale wszystko skończyło się pokojowo. Chociaż komuniści protestowali. Udawali się na wiece.
  A potem Lenina w końcu usunięto z Mauzoleum. Taka radość dla wielu. Cerkiew prawosławna kanonizowała carów Rosji: Aleksandra II i Iwana Groźnego. Wzrosła również liczba pomników Mikołaja II.
  Carat i okcydentalizm w jakiś sposób stały się modne. Zbliżyły się do Europy, a wiele stanowisk zostało powierzonych obcokrajowcom. Rosja stała się częścią świata zachodniego, a po odejściu Trumpa globalizacja nasiliła się. Tymczasem Chiny popadły w izolację i stanęły w obliczu wewnętrznych zawirowań.
  W tym samym czasie Zełenski zwiększył przyrost naturalny w Imperium Słowiańskim. Długo obiecywane lądowanie na Księżycu w końcu nastąpiło. I wszystko szło wspaniale.
  Nawiązano stosunki sojusznicze między Rosją i Stanami Zjednoczonymi, a dokładniej między Rusią Kijowską i Ameryką.
  I konfrontacja odeszła w przeszłość. Świat stawał się coraz bardziej globalny i bezpieczny. Choć toczyły się wojny. Ruś Kijowska, wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi, przeprowadziła operację w Libii, gdzie położyła kres islamistom. Następnie zajęła się Bliskim Wschodem, zakładając tam bazy wraz ze Stanami Zjednoczonymi. Ruś Kijowska i Stany Zjednoczone wspólnie zaczęły zmieniać świat i wypychać Chiny z Afryki. A tutaj wojny są nieuniknione. I operacje lądowe również.
  A Ruś Kijowska i Stany Zjednoczone wspólnie przeprowadziły naloty.
  Stopniowo Chińczycy byli wypierani ze wszystkich zakątków świata. Imperium Niebiańskie pogrążyło się w głębokim kryzysie gospodarczym i politycznym.
  A Ruś Kijowska rozkwitała coraz bardziej.
  Rosja nigdy nie doświadczyła takiego tempa wzrostu gospodarczego. A gdy Chiny upadały, Ruś Kijowska rosła. I rosła szybko.
  Kolej na Czukotkę zbudowano w rekordowym tempie. Co samo w sobie jest całkiem fajne.
  I wykopano tunel pod Alaską. Amerykanie rozpoczęli również budowę linii kolejowej łączącej Rosję z Delhi. Budowano również linię kolejową do Delhi... W tym samym czasie kopano kanały z Syberii, aby nawadniać Azję Środkową.
  Stany Zjednoczone i Ruś Kijowska rozpoczęły wspólną operację przeciwko Iranowi. Utworzono spójny, świecki reżim. Następnie rozpoczęto budowę kanału z Morza Kaspijskiego do Zatoki Perskiej.
  NATO rozszerzyło się, włączając do niego kraje arabskie. W Arabii Saudyjskiej utworzono parlament. Kobiety zaczęły zdejmować burki. Rozpoczęła się budowa państwa świeckiego.
  Rosyjskie media nieustannie krytykowały Putina za jego ekstremizm i obrzucały go obelgami, twierdząc, że omal nie zamienił Rosji w chińską kolonię, ale na szczęście zmarł w porę. Używano nawet ostrzejszych słów. A jednak wszczęto przeciwko Miedwiediewowi postępowanie karne. I to niejedno.
  Stalina wyniesiono z murów Kremla. Lenina znacznie wcześniej z mauzoleum.
  Wiele zmieniło się również w symbolice państwowej. Pojawiło się kilka nowych flag. Do flagi rosyjskiej dodano kolor żółty, a jasnoniebieski zastąpił niebieski.
  To też było ciekawe. Zmienił się herb... Przeprowadzono również reformę monetarną. Pieniądze wymieniano w stosunku jeden do tysiąca. Ustanowiono złoty system wartości rubla Rusi Kijowskiej. Jednocześnie pojawiły się nowe, stare waluty: grosz (pół kopiejki) i połuszka (ćwierć kopiejki).
  Wszystko jest w porządku...
  Tytuły również zaczęły odżywać... Pojawili się książęta, baronowie, hrabiowie, markizi, a nawet diukowie. W szczególności Zełenski został księciem. Mołdawia również stała się częścią Rusi Kijowskiej. Mówiono już o wyborze cara.
  Jednak Zełenski ogłosił, że prezydent Rusi Kijowskiej będzie wybierany wyłącznie przez naród i nie będzie sprawował urzędu dłużej niż przez dwie kadencje.
  Co więcej, Zełenski skrócił kadencję prezydenta Rosji z sześciu do pięciu lat. Jednak Zełenski sprawował urząd przez pierwszą kadencję przez sześć lat.
  W tym czasie zakończył aneksję Azji Środkowej do Rosji i przywrócił granice ZSRR. Jedynie państwa bałtyckie pozostały nieokupowane.
  Ale Amerykanie nie chcieli jeszcze z tego zrezygnować. Zrezygnowali więc z Azji Środkowej i Kaukazu.
  Na Kaukazie wybuchła nowa wojna między Armenią a Azerbejdżanem. Była niezwykle brutalna. Rosja mogła więc okupować te republiki i przeprowadzać referenda w sprawie przyłączenia się do nich.
  W ten sposób Zełenski odzyskał Kaukaz, rozszerzając Ruś Kijowską. Szczerze mówiąc, był wielkim zdobywcą. I demokratą... Jego imperium nadal się rozszerzało...
  Teraz Afganistan, już w drugiej kadencji rządu, i część Iranu stały się częścią Rosji.
  W USA prezydentka wygrała drugą kadencję. Jak dotąd odnosi sukcesy gospodarcze, a co najważniejsze, udało jej się pokonać Chiny. To ogromne zwycięstwo. A Ruś Kijowska jest teraz sojusznikiem, na czele z Zełenskim.
  Ale oczywiście potęga Rosji rośnie zbyt szybko. Dokonała już aneksji północnego Iraku.
  Zachowuje się bezczelnie. Ruś Kijowska to najszybciej rozwijający się kraj na świecie! A jej populacja przewyższyła nawet Stany Zjednoczone. A Ameryka już patrzy z niepokojem: czy Rosja nie stała się zbyt silna?
  Co więcej, imperium Rusi Kijowskiej się rozszerza. Kraje bałtyckie są już pod jej kontrolą. To naprawdę poważny problem dla Amerykanów. Zełenski odzyskał już wszystkie byłe terytoria radzieckie.
  I, podobnie jak rosyjski car, kontynuuje ekspansję na południe. Iran i Irak zostały w całości włączone do Rusi Kijowskiej. Zełenski z łatwością został wybrany na drugą kadencję już w pierwszej turze.
  Mimo że kandydatów na prezydenta było wielu, wybory były demokratyczne.
  Zełenski oświadczył, że nie zamierza podążać za przykładem Łukaszenki i rządzić dożywotnio. Co więcej, okoliczności zniknięcia Łukaszenki pozostają niejasne. Być może po prostu stał się bezużyteczny zarówno dla Rosji, jak i Zachodu. I zniknął... Zełenski jednak dopiero nabiera rozpędu. W istocie, jego sukcesy na urzędzie przyćmiewają sukcesy jego poprzedników, w tym Piotra Wielkiego.
  W rzeczywistości nie wszyscy są w stanie odzyskać terytorium ZSRR, a także Afganistanu, Iranu i Iraku.
  Ale Zełenski na tym nie poprzestaje. Polska i Finlandia już są na celowniku - w końcu też kiedyś były częścią carskiego imperium. I rzeczywiście, w tych krajach odbywają się referenda, a one same dobrowolnie przyłączają się do Rusi Kijowskiej.
  Sukcesy odniesiono również na polu naukowym. Długo oczekiwana misja na Marsa dobiegła końca. Rosyjscy kosmonauci wylądowali tam, pobrali próbki gleby i pozostawili flagę, co było wielkim triumfem.
  W tym samym czasie Ruś Kijowska przejęła od Chin starożytne miasto Port Artur. Wykorzystując wybuch wojny domowej w Chinach, objęła również pod swoją opiekę Mandżurię.
  W tym samym czasie Ruś Kijowska dokonała aneksji części Turcji - ziem przekazanych Rosji na mocy traktatu wersalskiego. Był to również bardzo znaczący krok. Zełenski jeszcze bardziej rozszerzył imperium Rusi Kijowskiej. Jej gospodarka wysunęła się na czołowe miejsce, wyprzedzając Stany Zjednoczone.
  Cóż, Chiny pogrążone są w koszmarze wojny domowej i już zaczęły ją dzielić.
  Ruś Kijowska stała się potężnym państwem. Popularność Zełenskiego w kraju wzrosła tak bardzo, że ludzie zaczęli błagać Wołodymyra na kolanach, żeby nie ustępował. Zebrały się setki tysięcy ludzi.
  Zełenski, jako wyjątek, zorganizował referendum, które pozwoliło mu ubiegać się o trzecią kadencję na stanowisku przywódcy Rusi Kijowskiej.
  Stany Zjednoczone mają nowego przywódcę. Teraz jest nim republikanin. I to nie taki młody - starszy od Zełenskiego. Relacje między Rusią Kijowską a USA znów zaczęły się pogarszać. Rosja stała się boleśnie silniejsza pod rządami Zełenskiego. Warto pamiętać, że to już czwarta kadencja Zełenskiego, wliczając w to rząd ukraiński.
  Twierdzą, że uprawnienia prezydenta Rosji nie zostały ograniczone. Jedynym działaniem Zełenskiego była zmiana konstytucji, która dawałaby Dumie Państwowej prawo do odwołania ministra większością dwóch trzecich głosów lub zwykłą większością głosów po dwukrotnym uchwaleniu wotum nieufności.
  I nawet ta poprawka nie ma większego znaczenia, ponieważ prezydent zachował prawo mianowania wszystkich ministrów i decydowania o strukturze rządu. A zwolennicy Zełenskiego mają konstytucyjną większość w Dumie Państwowej.
  Jeszcze ważniejszym wydarzeniem było wprowadzenie bezpośrednich wyborów do Rady Federacji i umożliwienie głosowania więźniom.
  Ale generalnie na tym kończyły się ograniczenia uprawnień prezydenta. Prawo do odwoływania gubernatorów pozostało. A w sferze ustawodawczej zostało nawet rozszerzone.
  W USA Zełenskiego zaczęto oskarżać o autorytaryzm i o to, że jego partia "Sługa Narodu" kontrolowała praktycznie wszystkie stanowiska rządowe. Liberalno-Demokratyczna Partia Rosji (LDPR) i Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej (KPFR) przestały istnieć. Pojawiła się lewicowa partia "Sprawiedliwy Świat". LDPR została zastąpiona partią Patrioci Rosji. Jednak "Sługa Narodu" pozostała całkowicie dominująca.
  Pewne reformy dotknęły również Kościół. Prawosławie zalegalizowało prawo do czterech żon, zbliżając się do islamu. Podejście do ikon uległo pewnej zmianie, zbliżając się do protestantyzmu. Ludzie zaczęli podkreślać jedność Boga i niegodność zwykłych śmiertelników.
  Jednocześnie odrzucono Trójcę jako symbol niebiblijny i niezrozumiały dla zwykłych śmiertelników.
  I wprowadzili ideę, że Bóg jest Jeden, Bóg Ojciec. Termin "Bóg Syn" nie istnieje w Biblii. Tym bardziej nie istnieje termin "Bóg Duch Święty". Dlaczego więc nie uprościć religii?
  Co więcej, bóg wiszący na krzyżu nie budzi zaufania. Skoro nie mógł ochronić samego siebie, jak miałby ochronić ludzi? Krótko mówiąc, przeszli na monoteizm. A sama Biblia została zmieszana ze starożytnymi mitami słowiańskimi. Powstała Ewangelia Welesa.
  Ateizm również zyskał na popularności - jakby wystarczyło dać się ponieść ludzkim baśniom. Mamy jedną planetę i nie potrzebuje ona, żeby ludzie wierzyli w cuda, a już na pewno nie w koniec świata.
  Nie będzie i nie powinno być końca świata. Ludzkość powinna stać się imperium kosmicznym i dotrzeć do samego krańca galaktyki. A co z galaktykami? Raczej wszechświatami. A po dotarciu do krańca wszechświata, przenieść się do innej części stworzenia. W końcu wszechświatów jest niezliczona ilość. A zatem możliwe jest latanie z jednego wszechświata do drugiego. I z czasem nauczyć się tworzyć siebie! I powstaną nowe, niezmierzone wszechświaty, praktycznie w całej przestrzeni.
  A planeta Ziemia jest jedynie kolebką ludzkości. A w przyszłości powstanie imperium obejmujące sekstylion na sekstylionową część wszechświata, które będzie się nieustannie rozszerzać i podbijać kosmos.
  A głowa i prezydent Rusi Kijowskiej, Wołodymyr Zełenski, wschodzi niczym jasne słońce nadziei nad planetą!
  Niech jego przyszłość i przyszłość Rusi Kijowskiej będzie świetlana!
  
  Siła wyższa, gdy ZSRR walczył bez sojuszników
  W ten sposób nadszedł nieodparty wpływ, który 1 stycznia 1943 roku unieruchomił siły alianckie. Zniszczony korpus Rommla zatrzymał się na granicy libijskiej. Zaprzestano również wszelkich nalotów bombowych na nazistowskie Niemcy. Próby nalotu na Londyn również zakończyły się niepowodzeniem. Niemieckie samoloty nie rozbiły się, lecz zostały odparte. Dokonał się cud, którego wcześniej nie widziano: podział świata siłą teomachii.
  Jednak początkowo niewiele to pomogło Niemcom. Stalingrad, a raczej siły Paulusa w jego obrębie, były nie do uratowania. Wojska radzieckie posuwały się naprzód z determinacją. Ofensywa na Woroneż i inne kierunki zakończyła się sukcesem. Armia Czerwona wyzwoliła Kursk, Biełgorod i Charków niemal w realistycznym czasie.
  Jednak po przerzuceniu doświadczonych dywizji Rommla z Afryki i sił, które w rzeczywistości zostały bezużytecznie rzucone na pustynie Algierii i Tunezji, słynny kontratak Mainsteina nabrał rozpędu. Zaangażował on znacznie więcej sił niemieckich, zwłaszcza lotnictwa.
  A trzydzieści nowych Tygrysów, które utknęły bezużytecznie na Saharze, okazało się całkiem przydatne.
  To właśnie tutaj pojawiła się pierwsza znacząca rozbieżność z rzeczywistością historyczną. Mainstein rozpoczął kontratak cztery dni wcześniej i dysponując znacznie większymi siłami, posuwał się szybciej. Charków został odbity dziewięć dni wcześniej, Biełgorod dwanaście dni wcześniej, a nawet wtedy, w trakcie marszu. Co najważniejsze, zdobyto Kursk, który w rzeczywistości historycznej nie uległ nazistom.
  W bitwie uczestniczyła znaczna liczba sił niemieckich. Wykorzystali oni rezerwy przeniesione z Francji, praktycznie wszystkie gotowe do walki jednostki pancerne oraz główne siły powietrzne. Niezależnie od punktu widzenia, prawie połowa Luftwaffe została skierowana na front zachodni, dzięki czemu wróg zyskał znaczną siłę powietrzną. Było to widoczne podczas niemieckiej kontrofensywy, która przypominała uderzenie sierpem.
  W rzeczywistości Meinstein pokonał radzieckich generałów, ale tym razem dysponował o dwadzieścia dywizji większymi siłami lądowymi i, biorąc pod uwagę koncentrację zasobów, trzykrotnie większą liczbą samolotów. Focke-Wulf wcale nie jest zły, jeśli jest używany mądrze: jest szybki i ma potężne uzbrojenie. Co więcej, F-190 jest znacznie skuteczniejszy w przewadze liczebnej wroga. Jego potężne uzbrojenie pozwala mu zestrzelić samolot jednym nalotem, a sam samolot może uciec dzięki dużej prędkości nurkowania.
  Wojska radzieckie poniosły taktyczną porażkę i opuściły Kursk, okrążając wielu żołnierzy i oficerów. Niektórzy zginęli, inni - choć stanowili mniejszość - zostali schwytani, a wielu uciekło, choć stracili sprzęt.
  Wojska radzieckie poniosły kolosalne straty, a ich natarcie zostało zatrzymane. Jednak niemieckie czołgi również nie były w stanie wykorzystać tego sukcesu z powodu nadchodzącej wiosennej odwilży.
  Powstała tymczasowa równowaga sił.
  Jednak do wojny mogła włączyć się również nowa potęga: Japonia. Samurajowie również mieli wolną rękę. Ameryka była poza zasięgiem, ale nie atakowała. Jednak silne siły lądowe Japonii nadal wywierały presję na Chiny. Czang Kaj-szek stanął teraz w obliczu bardzo trudnej sytuacji. Albo spróbować osiągnąć porozumienie z Japończykami, albo walczyć, ale bez wsparcia finansowego i zbrojeniowego ze strony Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i innych krajów.
  Naturalnie Niemcy chcieli otworzyć drugi front, aby odciągnąć część sił wroga od wschodu. Niemniej jednak ponieśli znaczne straty. Stalingrad był szczególnie niszczycielski. Wojska radzieckie również poniosły znaczne straty, a część z nich znalazła się w kotłach charkowskim i kurskim.
  Naziści zintensyfikowali produkcję broni. Dzięki brakowi bombardowań, naziści byli w stanie znacznie zwiększyć produkcję czołgów, a także samolotów. Bombardowania stanowiły dla nazistów większą przeszkodę, niż się powszechnie uważa. Co więcej, w rzeczywistości Niemcy zwiększyły swoją produkcję głównie dzięki restrukturyzacji gospodarki pod kątem wojny i coraz aktywniejszemu wykorzystywaniu pracy niewolniczej, a nie dlatego, że były bombardowane w niewielkim stopniu.
  Niemcy czekali na odpowiedni moment, budując nowe czołgi i szkoląc załogi, polegając na nowoczesnej technologii. Pytanie, gdzie rozpocząć ofensywę, pozostawało otwarte. Kursk, naturalny punkt wyjścia, zniknął. Zarówno Niemcy, jak i Hitler wahali się. Rozważali szturm Leningradu, choć oznaczałoby to przełamanie potężnych umocnień.
  Niemieccy generałowie niechętnie podchodzili do ponownego ataku na Stalingrad. Ale szczerze mówiąc, ich możliwości były ograniczone. Jedynym rozwiązaniem był atak na samą Moskwę. Wśród nazistowskich przywódców pojawiły się poważne rozbieżności. Meinstein, Guderian i Rommel sugerowali nawet, że lepiej byłoby w ogóle nie atakować, lecz pozwolić Rosjanom zaatakować pierwsi i wciągnąć ich w pułapkę.
  Alternatywny plan zakładał rozpoczęcie ofensywy z Półwyspu Tamańskiego i Rostowa nad Donem, dobrze ufortyfikowanego miasta, którego Fritzowie byli w stanie obronić, przerzucając posiłki z grupy bałkańskiej i zastępując swoje siły okupacyjne siłami bułgarskimi i włoskimi.
  Führer, który preferował operacje, w których wojska przebijały się wzdłuż zbieżnych osi, coraz bardziej skłaniał się ku temu planowi, ale powoli go wdrażał. W szczególności czołg Panther okazał się kapryśny i często się psuł, co wymagało modyfikacji. Konieczne było również dodatkowe szkolenie załogi. Führer chciał również produkować więcej czołgów Tygrys.
  Stalin w końcu się tym zmęczył. Obawiając się otwarcia drugiego frontu przez Japonię, która odniosła znaczące sukcesy w południowych Chinach i której siły lądowe przekroczyły już siedem milionów żołnierzy, a także powołując się na rosnący potencjał militarny III Rzeszy, sam nakazał ofensywę na odcinku kurskim i Donbasie. Wahanie Hitlera i chęć Führera do utworzenia dywizji składających się z setek czołgów Tygrys i Pantera doprowadziły do ataku wyprzedzającego.
  Jednak wojska radzieckie, które rozpoczęły ofensywę 7 lipca 1943 roku, nie miały zdecydowanej przewagi liczebnej. 6,6 miliona radzieckich żołnierzy i oficerów stanęło naprzeciw 5,56 miliona żołnierzy niemieckich, w tym około 1,25 miliona żołnierzy satelickich. Wraz ze zmniejszającym się zagrożeniem ofensywy z zachodu i południa, Mussolini znacznie zwiększył liczbę wojsk włoskich na wschodzie. Wzrosła również liczba jednostek hiszpańskich. Salazar wysłał również dywizję "ochotniczą". Walczyły również legiony francuskie i rumuńskie, podobnie jak Węgrzy i Albańczycy, a także, bardziej aktywnie, zagraniczne dywizje SS z całej Europy.
  Armia Radziecka nie miała zatem przewagi liczebnej, ale niejednorodność koalicji obniżyła jakość sił wroga. Armia Czerwona miała niewielką przewagę liczebną w czołgach i artylerii. Jednak Tygrysy i Pantery wciąż prawdopodobnie nie mają sobie równych pod względem siły ognia i opancerzenia. Czołg T-4 zyskał również przewagę w zakresie siły ognia nad T-34-76. ZSRR dysponował jednak artylerią rakietową, podczas gdy Niemcy, pomimo rozwoju, w szczególności wyrzutni gazowych, byli w tym obszarze niedorozwinięci.
  W lotnictwie istnieje przybliżony parytet liczebny. Niemieckie myśliwce ME-109G i Focke-Wulf przewyższają swoje radzieckie odpowiedniki uzbrojeniem i szybkością, ale są nieco mniej zwrotne. Niestety, Niemcy mają bardziej doświadczonych i skutecznych asów. Bombowiec Ju-188 jest prawdopodobnie lepszy pod względem osiągów od Pe-2 i Tu-3. Ju-288 również zaczął wchodzić do służby. Jednak dopiero zaczyna być wdrażany, podobnie jak ME-309.
  W każdym razie, nie mając przewagi sił, Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę przeciwko przygotowanym obronom wroga. I napotkała zacięty opór. Jednak wojska radzieckie były agresywne w swoich atakach i pomimo strat, parły naprzód. Chociaż średnie tempo natarcia było powolne - jeden lub dwa kilometry dziennie - wróg stawiał opór i zdołał się ponownie okopać. Niemniej jednak bohaterski marsz trwał nadal. Do połowy sierpnia, kosztem dużych strat, wojska radzieckie posunęły się nawet o sto kilometrów, dotarły do Kurska i stoczyły zacięte walki o samo miasto, docierając nawet do Biełgorodu.
  19 sierpnia 1943 roku Japonia, przezwyciężając wahania, otworzyła front na Dalekim Wschodzie. W tym czasie, po serii porażek, reżim Czang Kaj-szeka zgodził się na korzystny dla samurajów układ pokojowy. Japończycy przejęli kontrolę nad kluczowymi środkami komunikacji i uwolnili się od konieczności prowadzenia trudnej wojny partyzanckiej przeciwko słabo zorganizowanym, ale licznym siłom chińskim. W zamian Czang Kaj-szekowi obiecano wsparcie w wojnie z Armią Czerwoną Mao Zedonga. Japonia miała już wszelkie środki do prowadzenia wojny z ZSRR. Postanowiła nie czekać na deszczową jesień i surową syberyjską zimę. Nie wspominając już o tym, że Hitler wypowiedział wojnę Stanom Zjednoczonym już w 1941 roku, a samurajowie go nie poparli. Otwarcie drugiego frontu w 1942 roku mogło uchronić nazistów przed druzgocącą klęską pod Stalingradem.
  Decyzja Japonii była całkowicie przewidywalna. Niemniej jednak, atakując Władywostok, samurajowie osiągnęli taktyczne zaskoczenie i zadali poważne straty radzieckiej Flocie Pacyfiku.
  Pod koniec sierpnia Niemcy podjęli próbę kontrataku, wykorzystując masę najnowszych czołgów. Jednak ich południowy kontratak odniósł jedynie ograniczony sukces. Dowództwo radzieckie przewidziało już taką możliwość i wycofało swoje siły na pozycje wyjściowe. Jedynie połączone siły 31. Armii zostały uwięzione i w dużej mierze zniszczone.
  Mimo to wojska radzieckie nie osiągnęły celu i poniosły znaczne straty, nie odbijając terytorium. Straty były szczególnie dotkliwe: ponad sześć i pół tysiąca czołgów, w porównaniu z około ośmioma setkami niemieckich. Naziści uzyskali przewagę liczebną w liczbie czołgów. We wrześniu Niemcy dorównali ZSRR w produkcji samolotów z tempem około stu dziennie, a do listopada osiągnęli podobne wyniki, zwiększając produkcję Panter do 650-700 czołgów miesięcznie. Istotną rolę odegrało wykorzystanie zasobów z krajów okupowanych, przede wszystkim Francji, ale także Belgii i Holandii, gdzie wprowadzono pobór do wojska.
  Niemcy, nieco z opóźnieniem, rozpoczęli we wrześniu długo planowaną ofensywę z Rostowa nad Donem i Półwyspu Tamańskiego. Napotkali na upartą obronę radziecką. Tymczasem Japonia wkroczyła do Mongolii, zdobywając Ułan Bator i Kraj Nadmorski. Jednak poczynili tam niewielkie postępy.
  To spowodowało rozproszenie znacznych rezerw i po półtora miesiąca zaciętych walk siły niemieckie zjednoczyły się. Jednak naziści ponieśli znaczne straty i zostali zmuszeni do przerwania działań. Ten sukces taktyczny skłonił jednak Turcję do przystąpienia do wojny i otwarcia trzeciego frontu na Zakaukaziu.
  Teraz musieliśmy walczyć także w tym kierunku.
  Linia frontu na Dalekim Wschodzie ustabilizuje się do zimy. Japończycy posunęli się o pięćdziesiąt do stu dwudziestu kilometrów w Kraju Nadmorskim, zdobywając większość Mongolii, w tym Ułan Bator, ale ich postępy utknęły w martwym punkcie. Turcy zbliżyli się do Erywania i zaatakowali Batumi, zdobywając dwie trzecie jego obszaru. Sami Niemcy poczynili niewielkie postępy jesienią i wciąż nie odzyskali inicjatywy.
  Wojna stawała się coraz bardziej wojną okopową i przedłużała się. Była to wojna na wyniszczenie i przewaga technologiczna. W 1943 roku ZSRR zwiększył produkcję samolotów o połowę, z 25 000 do 37 000. Produkcja nazistowskich Niemiec wzrosła z ponad 15 000 do 32 000, co stanowi ponad dwukrotny wzrost. W ostatnich miesiącach roku Niemcy dorównali radzieckim wskaźnikom produkcji samolotów, a także czołgów i dział samobieżnych, uzyskując przewagę jakościową. ZSRR wciąż musiał odeprzeć atak Japonii. Ponadto pewna liczba samolotów i czołgów była produkowana we Włoszech i innych krajach satelickich III Rzeszy. Choć nie było ich zbyt wiele. Co więcej, Niemcy, wykorzystując sytuację pokojową, rozpoczęli wydobycie i dostawy ropy naftowej z Libii na własne potrzeby.
  Stopniowo więc niedobór energii w Trzeciej Rzeszy ustępował. Co więcej, francuskie posiadłości w Afryce zapowiadały się jako dobre źródło surowców.
  Naziści byli więc w stanie całkiem dobrze się zaopatrzyć. W odpowiedzi konstruktorzy Armii Czerwonej przygotowali dla Stalina nowe typy czołgów z działami kalibru 85 mm i 122 mm. Niemcy nieco spowolnili prace nad Panterą-2. Stworzenie czołgu o potężnym uzbrojeniu, mocnym pancerzu i względnej zwrotności nie jest łatwe. Tygrys Królewski okazał się zbyt ciężki, ważąc 68 ton. Dopiero modernizacja Pantery zapowiadała się na względny sukces. A czołg T-4, jak się wydawało, wyczerpał swoje możliwości. Stopniowo, począwszy od 1944 roku, produkcja tego pojazdu zaczęła spadać, by ostatecznie całkowicie ustać w kwietniu.
  Dowództwo radzieckie przeprowadziło zimą kilka operacji ofensywnych - na Półwyspie Tamańskim, w centrum, w kierunku Leningradu i pod Kurskiem. Jednak nigdzie nie osiągnięto znaczącego sukcesu. Wróg dysponował już przewagą liczebną w ludziach, czołgach i lotnictwie. Jedynie strach przed pogodą zmusił Niemców do przyjęcia taktyki obronnej.
  Rosnąca liczba dezerterów i zdrajców również odegrała negatywną rolę, podobnie jak fakt, że Niemcy rozwinęli lotnictwo wysokościowe, które było skuteczniejsze w rozpoznaniu lotniczym.
  Co więcej, radzieckie dowództwo podeszło do koncentracji sił nieco niewłaściwie. W szczególności taktyka rozpoczynania nowej operacji na innym odcinku, zanim poprzednia została ukończona, miała sens, gdy istniała przewaga liczebna, tak jak podczas I wojny światowej, gdy Niemcy byli rozrywani na strzępy. Jednak jeśli wróg miał przewagę liczebną, trudno było uzyskać przewagę w danym odcinku.
  Gdyby Stalinowi udało się uzyskać przewagę na oddzielnym odcinku frontu w stosunku około trzy do jednego, być może udałoby się osiągnąć sukces taktyczny.
  Tak więc, podczas gdy w jednym sektorze trwa ofensywa, a w innym trwają przygotowania, Niemcy i ich sojusznicy mają w rzeczywistości łatwiejsze zadanie w odparciu ataku. Co więcej, naziści dysponowali teraz szybkimi, wysokogórskimi samolotami rozpoznawczymi z doskonałą optyką, co pozwalało im śledzić ruchy wojsk. Zimą trudniej jest się ukryć, a noc nie jest panaceum, dlatego niemieckie samoloty rozpoznawcze zaopatrzyły się w przyzwoite noktowizory.
  "Tygrys Królewski", jako planowany czołg przełamania, został opóźniony w produkcji seryjnej i okazał się nieudany. Pantera-2, którą Hitler nakazał wzmocnić, aby dorównała IS-2 pod względem nieprzebijalności i wyposażyć w silnik o mocy 900 koni mechanicznych, ważyła 51 ton, nawet po dodaniu duraluminiowej obudowy, co pozwoliło zaoszczędzić 800 kilogramów. Pancerz boczny można było jednak zwiększyć do 82 milimetrów pod kątem strategicznym. Dzięki temu niemiecki czołg był mniej podatny na ostrzał z boków niż poprzednie modele. Pantera-2 i Lew-2, w bardziej zaawansowanej konfiguracji, są jednak nadal w fazie rozwoju.
  Zimą jednak Niemcy całkowicie przejęli kontrolę nad francuskimi posiadłościami w Afryce, w tym nad "Pętlą Nigru". Znajdowały się tam złoża ropy naftowej, gazu, boksytów, a nawet większe złoża uranu, zwłaszcza w Kongo. De Gaulle został schwytany - bez pomocy aliantów był bezużyteczny, a Scorrel działał czysto i umiejętnie.
  W ten sposób do maja 1944 roku problemy z ropą zostały w dużej mierze rozwiązane. Wszystkie dostawy napływały już z Libii i pozostało jedynie wiercenie coraz większej liczby odwiertów.
  Ale w maju Niemcy nie byli jeszcze gotowi do ataku. Poza przestarzałym Tygrysem brakowało im poważnego czołgu przełamującego. Co prawda Tygrys był już produkowany masowo, a dzięki wysokiej jakości pancerzowi i grubym panelom bocznym, a także szybkostrzelnemu i celnemu działu, mógł służyć jako czołg mniej lub bardziej zdolny, jeśli nie idealny, do przełamywania radzieckich linii wojsk.
  Po serii sporów niemieckie dowództwo powróciło do poprzedniego planu z 1942 roku. Konkretnie, miał on rozpocząć ofensywę flankową, dwukrotnie okrążyć Leningrad, a następnie przebić się do Stalingradu. Co więcej, po opuszczeniu przez Wehrmacht odcinka Rżew-Wiaźma, utracono dogodny punkt zaczepienia do ataku na Moskwę. Stolica była więc stosunkowo daleko.
  Plan nazistów również nie był optymalny, ale... W Szwecji odbyły się przedterminowe wybory parlamentarne, w których naziści odnieśli oszałamiające zwycięstwo. Kraj, liczący osiem milionów mieszkańców i rozwinięty gospodarczo, był gotowy do wojny z ZSRR. Karol XII stał się najpopularniejszą postacią. Szwedzi pragnęli zemsty za wcześniejsze porażki i upokorzenia w wojnach przegranych z Piotrem Wielkim i Aleksandrem I. W ten sposób cała Europa walczyła już z ZSRR. Co więcej, Franco i Salazar postanowili oficjalnie przystąpić do wojny, aby odebrać swoją część łupów. Jedynie Szwajcaria pozostała formalnie neutralna, ale wysłała oddział ochotników.
  Koalicja nazistowska miała przewagę liczebną. Co więcej, do połowy maja 1944 roku Niemcy mieli już na wyposażeniu około tysiąca samolotów ME-262. Sam samolot był dość sprawny, ale jego silniki były słabo rozwinięte. Stopniowo jednak modernizowano silniki, stając się mocniejsze, bardziej niezawodne, a zużycie paliwa malało.
  Ofensywa rozpoczęła się na południu. Fritz próbował powtórzyć plan opracowany przez OKW na potrzeby operacji Blau w styczniu 1942 roku, ale następnie arbitralnie zmodyfikowany przez Hitlera. Nacierając na Stalingrad zarówno z południa, jak i z północy, wzdłuż zbieżnych osi, Niemcy musieli najpierw przebić się do Donu. Nazistowskie Tygrysy rozpoczęły atak, ale napotkały silną linię obrony. Postęp Fritza okazał się powolny, ugrzęźnięty przez głęboką sowiecką obronę, pokonując zaledwie 35-40 kilometrów w kierunku Woroneża w ciągu pierwszych dziesięciu dni.
  Następnie, po dwóch tygodniach zaciętych walk, faszyści posunęli się zaledwie o dziesięć kilometrów i z powodu dużych strat zostali zmuszeni do zatrzymania się.
  Ofensywa na południu okazała się bardziej skuteczna. Było tam mniej wojsk radzieckich, co utrudniało obronę. Użyto licznych Panter, Tygrysów, Ferdynandów (to działo samobieżne okazało się liczniejsze z powodu braku strategicznych bombardowań!), wczesnych modeli Jagdtigerów oraz wyjątkowo skutecznych Sturmtigerów. Niemcom udało się przełamać pierwsze linie obrony i zdobyć przestrzeń operacyjną.
  W tym samym czasie armia japońska również przeszła do ofensywy. Samurajowie zwiększyli liczebność swojej floty czołgów, a ich nowe pojazdy średniej wagi praktycznie dorównywały T-34-76 pod względem uzbrojenia i osiągów, a nawet przewyższały go pancerzem przednim, choć słabszą ochroną boczną.
  Japonia rozpoczęła ofensywę w Mongolii, gdzie utrzymanie obrony było znacznie trudniejsze. Dowództwo radzieckie zmagało się z niedoborami rezerw, walcząc na wszystkich trzech frontach. Co więcej, straty osobowe podczas ofensywy zimowej były znaczne.
  Niemiecka ofensywa na Tichwin oraz ofensywa fińsko-szwedzka znad Kanału Białomorskiego zostały z trudem odparte. Naziści posuwali się powoli, ale niemal nieprzerwanie. W połowie czerwca wojska Meinsteina wdarły się do Stalingradu na południu. Rozpoczęła się druga bitwa stalingradzka. Na początku lipca, po upadku Tichwina i Wołchowa, Finowie, Szwedzi i Niemcy zjednoczyli się, tworząc drugi pierścień wokół miasta Lenina.
  W rezultacie powstała niezwykle trudna sytuacja dla radzieckich sił zbrojnych.
  Stalingrad jednak nie ustąpił Meinsteinowi. To uniemożliwiło Niemcom rozszerzenie ofensywy na inne kierunki. Na południu, podobnie jak w 1942 roku, dotarli jedynie do Bramy Terek, gdzie utknęli w pobliżu Groznego i Ordżonikidze. Zacięte walki trwały w kierunku Woroneża. We wrześniu wojska radzieckie zostały zmuszone do wycofania się za Don. Jak na ironię, pod koniec października linia frontu na południu powtórzyła się z okresu 1942 roku, czyli z momentu natarcia nazistów.
  Gorzej było na północy, gdzie Leningrad był całkowicie oblężony. Co więcej, Niemcom, Finom i Szwedom udało się przebić obronę Armii Czerwonej na Półwyspie Karelskim, odcinając Murmańsk od głównej części ZSRR.
  Około czterdziestu radzieckich dywizji zostało odizolowanych. Jednak ich liczebność była znacznie poniżej dopuszczalnej siły. Szwecja wystawiła około dwudziestu pięciu dość dobrze wyposażonych dywizji. Wraz z doświadczonymi Finami i żołnierzami niemieckimi, uzyskali przewagę liczebną. A przerzucenie rezerw na Półwysep Karelski było niezwykle trudne.
  W rzeczywistości Armia Czerwona nie mogła uzyskać potrzebnych posiłków, ponieważ Japończycy okazali się nadspodziewanie silni. Ich liczebność, łącznie z wojskami marionetkowymi, przekroczyła pięć milionów, tworząc w efekcie pełnoprawny drugi front. Pozostało więc tylko jedno wyjście: walka z Niemcami i ich sojusznikami.
  Stopniowo radziecka strefa kontroli w Karelii się kurczyła, a Murmańsk został całkowicie zablokowany i w efekcie skazany na zagładę. Z dominującą na morzu flotą wroga, a zwłaszcza okrętami podwodnymi, nie było możliwości uzupełnienia zapasów.
  Niestety, w listopadzie 1944 roku ZSRR nie miał rezerw, by powtórzyć punkt zwrotny z 1942 roku. Wydano niemal wszystko, by zapobiec utracie Kaukazu. Co więcej, Niemcy prowadzili bardziej profesjonalny atak na Stalingrad, a rezerwy musiały być tam stale przerzucane, niczym do krateru Tartaru. Stalin nakazał utrzymać miasto nad Wołgą za wszelką cenę. Jednak z uwagi na dominującą w powietrzu siłę powietrzną wroga, koszt był niewiarygodnie wysoki.
  Co więcej, Meinstein, w przeciwieństwie do Paulusa, nie spieszył się i oszczędzał swoich żołnierzy. W rezultacie stosunek strat był niekorzystny dla Armii Czerwonej.
  Hitler ponaglał Meinsteina, ale przebiegły feldmarszałek wiedział, jak uniknąć nacisku i wytrzymać presję.
  Wyrzutnie rakietowe Sturmtiger należały do najpotężniejszych broni. Posiadały niezwykle potężne wyrzutnie moździerzy, które wystrzeliwały pociski o wadze 320 kilogramów. Co więcej, pociski te były napędzane rakietami i miały znacznie większą siłę rażenia niż rakiety haubicowe. Można je uznać za godną odpowiedź na rakiety Katiusza, choć poruszały się na gąsienicach. Co więcej, niektóre wyrzutnie moździerzy były również montowane na ciężarówkach, co zapewniało im większy zasięg.
  Niemcy używali również miotaczy gazu. I oczywiście bombowców odrzutowych.
  W grudniu Japończycy zdobyli niemal całą Mongolię i zbliżyli się do Władywostoku, częściowo zdobywając Kraj Nadmorski i Chabarowsk. Jednak generał Frost zmusił ich do zatrzymania się.
  Wykorzystując to, Armia Czerwona przeprowadziła serię kontrataków na niemieckie flanki, próbując zdobyć to, co pozostało ze Stalingradu. Niewielka część miasta pozostała na miejscu do początku 1945 roku. Niemcy odnieśli pewne sukcesy w 1944 roku, ale nie udało im się podbić Kaukazu ani pozyskać ropy naftowej z Baku. Co prawda, na razie mieli wystarczająco dużo ropy z Rumunii, Węgier, Libii, Kamerunu i Nigerii na własne potrzeby.
  Leningrad wciąż był oblężony. Zgromadzono duże zapasy żywności i amunicji, aby miasto mogło przetrwać zimę, nadal blokując znaczne siły Wehrmachtu i jego sojuszników.
  Władze radzieckie zdołały również zgromadzić w mieście Lenina strategiczne rezerwy surowców do produkcji broni. Na razie nie dało to nazistom zbyt wiele.
  Murmańsk był jednak całkowicie zablokowany. Z dziesięciu transportów zmierzających w kierunku miasta, naziści wypili dziewięć.
  W styczniu dowództwo sowieckie podjęło próbę sprawdzenia siły Niemców w centrum. Nie udało im się jednak przełamać niezwykle silnej i zaawansowanej obrony. Maksymalny postęp wynosił pięć-sześć kilometrów, w najlepszym razie nie więcej niż osiem. Straty radzieckich dywizji były znaczne. W większości jednostek utracono nawet połowę stanu osobowego.
  Część niemieckich sił została jednak przekierowana, co pozwoliło im utrzymać Stalingrad... W marcu sami Niemcy rozpoczęli ofensywę pod Bramą Terek. Udało im się przebić przez sowiecką obronę i okrążyć Grozny i Ordżonikidze, ale Niemcy znaleźli się w impasie na linii Wiedeno, Szali i dalszych miast.
  Samo miasto Grozny pozostawało w całkowitym oblężeniu do maja. Stalingrad ostatecznie upadł w maju. Miasto i jego przedmieścia, a także fabryka czołgów, zostały praktycznie zrównane z ziemią.
  Niemiecka koalicja również traciła siły, ale Führer pragnął zwycięstwa. W styczniu pierwsze udane testy dysku osiągnęły dwukrotną prędkość dźwięku i wysokość 18 kilometrów. Do maja dysk osiągnął już czterokrotną prędkość dźwięku i wysokość 30 kilometrów.
  Jednak nowy samolot, pomimo swoich silnych, wręcz unikalnych właściwości lotnych, okazał się podatny na ostrzał z broni ręcznej i kosztowny. Tę lukę szybko rozwiązano poprzez wprowadzenie laminarnego kaptura przepływowego, co jednak zwiększyło zużycie paliwa i skróciło czas lotu samolotu. Co więcej, sam dysk, w laminarnym kapturze przepływowym, nie był w stanie skutecznie strzelać.
  Ale era "latających spodków" już się rozpoczęła. Co więcej, Niemcy zdobyli potężnego asa w rękawie: czołgi klasy E nowej generacji. Choć wagowo przypominały Tygrysa Królewskiego i Panterę, charakteryzowały się znacznie bardziej zwartą i zaawansowaną konstrukcją, niską sylwetką i grubym pancerzem.
  Pantera-2 i Tygrys-2, a później Tygrys-3, dobrze sprawdziły się w produkcji masowej i na polu bitwy. Ten drugi, o bardziej zwartej konstrukcji i małej wieży, charakteryzował się solidnym pancerzem i silnikiem o mocy 1080 koni mechanicznych. Maus nigdy nie zyskał popularności. Natomiast wariant Panther-F spisywał się znakomicie.
  Z powodu braku elementów stopowych radzieckie czołgi miały słaby pancerz. Pantera, nawet z armatą kal. 75 mm, wciąż całkiem dobrze spełniała swoją rolę, ale jej pochylony przedni pancerz o grubości 120 mm zapewniał dość niezawodną ochronę przed armatą kal. 85 mm czołgu T-34-85. Jednak SU-100, radzieckie działo samobieżne, okazało się godnym przeciwnikiem dla modernizacji pancerza Pantery. T-4 nie był już produkowany, a Pantera była najlżejszym z produkowanych masowo czołgów.
  Pierwszym czołgiem o nowatorskiej konstrukcji był produkowany masowo czołg "Lew". Jego wieża została przesunięta do tyłu, a skrzynia biegów, silnik i skrzynia biegów zostały zamontowane w jednym podzespole z przodu. Rezultatem była niska sylwetka i pancerz porównywalny z "Tygrysem Królewskim", pomimo potężnego działa kal. 105 mm. Przedni pancerz wieży był jeszcze mocniejszy.
  Przesunięcie wieżyczki do tyłu dawało czołgowi Lion tę przewagę, że podczas poruszania się w lesie lufa jego długolufowego działa nie zaczepiała tak często o pnie drzew.
  Naziści próbowali także innych planów i bombardowali pozycje radzieckie za pomocą potężnych samolotów.
  Japonia również próbowała kontynuować ofensywę i ostatecznie odciąć Władywostok od kontynentu.
  Niemcy próbowali przebić się do Moskwy w czerwcu i lipcu. Jednak radziecka linia obronna okazała się niezwykle silna, a naziści ponieśli kolosalne straty. Nawet czołg Lew nie nadawał się do pełnienia roli ofensywnej, głównie z powodu niewystarczającego opancerzenia bocznego.
  Dowództwo radzieckie coraz częściej używało dział kalibru 100 mm. Oczywiście ZSRR nie dysponował zasobami pozwalającymi na zwalczanie czołgów wroga podobnymi czołgami, ale mógł w znacznym stopniu wykorzystać artylerię przeciwpancerną.
  Pierwotny model E-100 okazał się zbyt ciężki, ważąc 140 ton i mając 120 mm pancerza bocznego (240 mm przedniego!), nawet pod kątem. To już nie wystarczało. Nie wspominając już o tym, że czołgi Maus były beznadziejnie gorsze pod względem konstrukcji.
  W rzeczywistości czołg "Lew" oraz działa samobieżne E-10 i E-25 były zaawansowanymi niemieckimi pojazdami, łączącymi silnik, skrzynię biegów i przekładnię. Niemcy wyprodukowali jednak wiele pojazdów o niższej jakości. Na przykład Panther, Tiger, Jagdtiger i Jagdpanther - wszystkie o dość wysokich sylwetkach i opóźnionych w rozwoju.
  E-70 również nie odniósł pełnego sukcesu. Pojazd szczycił się potężnym działem kalibru 128 mm i zaawansowaną konstrukcją, ale ze względu na konieczność utrzymania ładunku bojowego wynoszącego co najmniej 80 pocisków i masy poniżej 70 ton, jego pancerz był porównywalny z pancerzem Tygrysa Królewskiego (model 1944) i niewystarczający do przełamania. Nawet Tygrys-3 był lepiej chroniony. E-70 z powodzeniem przetestował jednak silnik turbodoładowany o mocy 1200 koni mechanicznych, co pozwoliło mu osiągnąć prędkość 60 kilometrów na godzinę.
  W każdym razie niemieckie czołgi poniosły ciężkie straty, podobnie jak piechota. Dywizje zagraniczne i jednostki satelickie Trzeciej Rzeszy również poniosły duże straty.
  Do połowy sierpnia Niemcy posunęli się zaledwie o 40-50 kilometrów w centrum i nie byli w stanie zdobyć przestrzeni operacyjnej. Ich straty były ogromne. We wrześniu naziści rozpoczęli nową ofensywę na południu... Po półtora miesiąca brutalnych walk wróg przedarł się nad Morze Kaspijskie, odcinając Kaukaz od strony lądu.
  Dowództwu radzieckiemu udało się jednak zorganizować dostawy drogą morską, choć kosztem ogromnych nakładów. W listopadzie wojska Fritza, ponosząc ogromne straty i ponosząc ogromne wysiłki, dotarły do delty Wołgi. W grudniu linia frontu ustabilizowała się. Poszerzyła się luka między frontem kaukaskim a głównym terytorium radzieckim. Co więcej, Japończykom udało się odciąć Władywostok, oblegając radzieckie miasto.
  Mimo blokady Murmańsk zdołał bohatersko utrzymać się do grudnia 1945 roku. Jednak i tak upadł...
  W 1946 roku walki trwały nadal... Pozycja Grupy Armii Radzieckiej na Kaukazie okazała się niezwykle trudna. Została odcięta od lądu, a Baku groziła całkowita utrata.
  Stalin czuł się skrajnie wyczerpany, zarówno nerwowo, jak i fizycznie. W kierunku Tichwinu wybuchły zacięte walki. Podjęto próbę odbicia oblężonego Leningradu. Zapasy żywności w samym mieście były teraz mniejsze niż sześć miesięcy, a kartki żywnościowe ponownie zostały obcięte.
  Początkowo wojska radzieckie przełamały linię frontu, ale później wróg, przeważając liczebnie czołgami, zdołał przeprowadzić kontratak, a nawet odciąć część sił radzieckich. Luty upłynął pod znakiem zaciętych walk zarówno na północy, jak i na południu, gdzie wojska radzieckie wystawiały na próbę przeciwnika i podejmowały próby odbicia Stalingradu. Ta ostatnia próba zakończyła się częściowym sukcesem. Radzieckie czołgi wdarły się do miasta, ale niestety nie zdołały wyprzeć nazistów.
  Następnie wybuchła Trzecia Bitwa Stalingradzka. Wojska radzieckie również odniosły stosunkowo znaczące sukcesy pod Woroneżem. Jednak nawet tam naziści, wykorzystując dużą liczbę jednostek pancernych i przewagę technologiczną, zdołali odbudować sytuację. W marcu do walk masowo zaczęły włączać się śmigłowce w kształcie dysku i latające dyski. Niemcy nieco udoskonalili latające spodki i byli w stanie przeprowadzać ataki rakietowe na pozycje radzieckie. Jednak w praktyce latające dyski nie spełniły oczekiwań jako broń cudowna.
  Podobnie rakieta balistyczna von Brauna okazała się zbyt droga i niecelna, by opłacało się jej aktywne wykorzystanie w walce.
  Niemcy jednak opracowali bezogonowe bombowce odrzutowe, zdolne do przenoszenia ładunku o masie do dziesięciu ton i pokonywania odległości do 16 tysięcy kilometrów (!).
  Niestety, radzieckie samoloty odrzutowe wciąż pozostawały w tyle, a wróg cieszył się niemal całkowitą przewagą powietrzną. W każdym razie samoloty z napędem śmigłowym nie mogły, w zasadzie, przewyższyć osiągów samolotów odrzutowych. A krajowe rozwiązania były spóźnione. A przejście z napędu śmigłowego na odrzutowy było zbyt bolesne.
  Piloci muszą przejść ponowne szkolenie, pasy startowe muszą zostać wydłużone, a specjalny rodzaj paliwa musi zostać przygotowany. A same silniki wciąż wymagają testów i dostrojenia!
  Niemcy byli rozproszeni przez Stalingrad... Co dziwne, III Rzesza i cała koalicja traciły siły, podczas gdy Armia Czerwona była niczym feniks. Zarówno kwiecień, jak i maj upłynęły na zaciętych walkach pod Stalingradem. Nawet w czerwcu Armia Czerwona wciąż próbowała nacierać, unieruchamiając wroga. Ale w lipcu, pomimo upałów, naziści mimo wszystko posuwali się wzdłuż wybrzeża Morza Kaspijskiego w kierunku Baku. Postęp był niezwykle powolny, średnio 1,5 kilometra dziennie. Dagestan stawiał opór... Wojska radzieckie nacierały na Fritzów i ich sojuszników ze wszystkich stron.
  Atakowali wroga zarówno w centrum, jak i na północy. Nie pozwolono im dotrzeć do Archangielska... Ale we wrześniu tempo niemieckiego natarcia na Kaukazie przyspieszyło. Siły grupy kaukaskiej zostały poważnie uszczuplone i tylko dwa lub trzy z dziesięciu transportów dotarły drogą morską, pomimo przewagi powietrznej wroga. Pod koniec października naziści w końcu wkroczyli do Azerbejdżanu. A w listopadzie ruszyli na Baku. A na początku grudnia Fritzowie połączyli siły z Turkami w Gruzji...
  Jeszcze przed marcem walki na Kaukazie trwały, a Erywań utrzymywał się do czerwca 1947 roku.
  Przez całą zimę Armia Czerwona niestrudzenie próbowała nacierać. Dotkliwie atakowała koalicję. Chociaż Japończycy ostatecznie zdobyli Władywostok w kwietniu, pozwoliło to ZSRR jedynie na umocnienie pozycji za Amurem.
  Choć Armia Czerwona nie odniosła znaczących sukcesów w atakach zimą i w marcu, dała koalicji dotkliwą nauczkę. W krajach satelickich Niemiec sytuacja stawała się coraz bardziej napięta. Siły zbrojne były uszczuplone, a straty ogromne. Ciężar ekonomiczny stawał się nie do zniesienia. Nawet sukcesy na froncie przynosiły coraz mniej radości przeciętnemu Europejczykowi. Pragnienie pokoju stawało się coraz silniejsze.
  Ale Hitler uparcie chciał wykończyć ZSRR. Chociaż kalkulacje, że Armia Czerwona straci swoją skuteczność bojową po utracie Baku okazały się bezpodstawne. W 1946 roku ZSRR wyprodukował rekordową liczbę broni: około 60 000 samolotów, 40 000 czołgów i dział samobieżnych, 250 000 dział artyleryjskich i moździerzy. Tak, radzieckie lotnictwo składało się głównie z myśliwca Jak-9 i samolotu szturmowego Ił-2, który był nadal w produkcji. Jak-3 i Ła-7 były produkowane w małych ilościach. Pe-2 i Tu-3 są nadal w produkcji. Tak, lotnictwo można uznać za przestarzałe w porównaniu z odrzutowymi potworami wroga, ale tak nie jest. Podobnie jak T-34-85, IS-3 i SU-100, inne samoloty są nadal w małych ilościach.
  W 1947 roku do służby wszedł T-54, który miał położyć kres jakościowej przewadze niemieckiego sprzętu. Oczywiście, ważący 36 ton T-54 nie mógł być silniejszy od wszystkich czołgów wroga, ale był w stanie konkurować z Panterami i Tygrysami.
  E-50, nazywany "Lwem" 3, stał się podstawowym czołgiem niemieckim. Podobnie jak "Lew", mógł się pochwalić mocniejszym silnikiem o mocy 1200 koni mechanicznych i grubszym pancerzem. Ważący 75 ton niemiecki czołg miał pancerz boczny powiększony do 140 milimetrów, a przedni do 240 milimetrów, z działem kalibru 105 milimetrów i lufą kalibru 100. Nowy niemiecki czołg miał stać się pojazdem podstawowym. Miał on przewagę ogniową nad wersją radziecką, ale był ponad dwukrotnie cięższy.
  Jednak produkcja T-54 dopiero się rozpoczyna.
  Ale lato 1947 roku okazało się jeszcze gorętsze. Niemcy ponownie próbowali nacierać na Moskwę. Przebili się również do Saratowa. Walki ciągnęły się do późnej jesieni. Nazistom ostatecznie udało się zdobyć Saratów. Jednak w rejonie Moskwy posunęli się maksymalnie o sześćdziesiąt do siedemdziesięciu kilometrów. Zarówno Rżew, jak i Wiaźma, choć ta druga była w połowie okrążona, pozostały w rękach sowieckich.
  Moskwa pozostaje niezdobyta, a naziści i ich brutalna koalicja są zmuszeni stawić czoła zimie w okopach. Tym razem radzieckie dowództwo oszczędza swoich ludzi i siły, zwłaszcza czołg T-54. 31 grudnia 1947 roku MiG-15 z powodzeniem przetestował swój cel, kończąc niemiecki monopol na samoloty odrzutowe w powietrzu.
  To prawda, Leningrad upadł w lutym 1948 roku po długim oblężeniu. Był to dotkliwy cios dla prestiżu władzy radzieckiej.
  Pozycja ZSRR w maju 1948 roku była beznadziejna. Niemcy i ich koalicja kontrolowali Kaukaz, następnie Wołgę aż do Saratowa, Tambowa i Woroneża. Następnie na wschód od Orła, niemal obok Tuły, potem Wiaźmę i okolice samego Rżewa, aż do Archangielska.
  Co innego można zrobić w takiej sytuacji? Poza tym Japończycy kontrolują całe Kraje Nadmorskie wzdłuż rzeki Amur i zdobyli swojego jedynego sojusznika: Mongolię.
  W ciągu siedmiu lat wojny utracono ziemie, na których przed okupacją żyła co najmniej połowa ludności ZSRR, a może i więcej. W ciągu siedmiu lat wojny Armia Czerwona bezpowrotnie straciła co najmniej dwadzieścia milionów żołnierzy i oficerów. Nie licząc rannych i okaleczonych. Nie licząc ogromnych strat spowodowanych masowymi bombardowaniami, ostrzałem artyleryjskim i głodem.
  Nawet biorąc pod uwagę ewakuowane rodziny, Stalin miał pod swoją kontrolą nie więcej niż sto milionów ludzi, prawdopodobnie mniej. Spośród nich co piąty został powołany do wojska. Około dwudziestu milionów zostało przydzielonych do różnych oddziałów. Dzieci w wieku zaledwie pięciu lat, emeryci oraz osoby z niepełnosprawnością pierwszego i drugiego stopnia mogły pracować przy obrabiarkach.
  Kraj jest w pełni zmobilizowany. Produkcja broni w 1947 roku spadła tylko nieznacznie... Jest więc zdecydowanie za wcześnie, by skreślać Związek Radziecki!
  Sam Stalin, przynajmniej, tak nie uważał. A Hitler również chciał zmiażdżyć Rosję - zdobyć wszystko naraz! Nic więc nie wskazywało na kompromis.
  Latem Niemcy rozpoczęli nową ofensywę na Moskwę. Wciąż mieli nadzieję na przełamanie stolicy i upadek ZSRR. Po stronie Armii Czerwonej Moskwy broniło ponad trzy miliony żołnierzy i milicji. Mieli dwanaście tysięcy czołgów i dział samobieżnych. Co prawda, było ich tylko około pięciuset czołgów T-54; większość walk toczyły T-34-85 i SU-100. IS-3 został już w tym czasie wycofany z produkcji. Wyprodukowano bardzo niewiele czołgów IS-4 ze względu na zawodność technologiczną tego kolosa. Zbudowano sześć czołgów IS-7, ale pojazd ten nigdy nie wszedł do masowej produkcji. Choć być może na próżno. Jego działo kal. 130 mm mogło przebić 240-milimetrowy pancerz 75-tonowego Lev-3. Prawdą jest, że Niemcy mieli nowocześniejszy czołg, "Królewski Lew", ważący 100 ton, wyposażony w silnik o mocy 1800 koni mechanicznych i działo kal. 128 mm z bardzo długą lufą i prędkością wylotową pocisku wynoszącą 1260 metrów na sekundę.
  Ale Stalin jakoś ochłonął w stosunku do ciężkiego sprzętu i wolał: niech będzie mały, ale mocny.
  Ale cztery wojowniczki: Zoja, Wiktoria, Jelena i Nadieżda, nie podzielały tego zdania. Przydzielono im akurat czołg IS-7. I to numer siedem. Cała czwórka zbudowała tę maszynę na własny koszt. Dziewczyny znalazły sztabki złota na Syberii i przekazały je na fundusz Ministerstwa Obrony. A teraz chciały same spróbować odpalić tę cudowną maszynę.
  Właśnie wtedy zbliżał się feralny dzień 22 czerwca 1948 roku. Wojska Hitlera prowadziły ludność, próbując ominąć i otoczyć sowieckie miasto Rżew.
  A cztery córki rosyjskich bogów-demiurgów, jak zawsze, postanowiły interweniować w krytycznym dla Rosji momencie! W końcu zawsze ratują swoją ojczyznę - Ruś - we właściwym czasie i miejscu!
  
  
  
  
  GDYBY NIE BYŁO STALOWEGO SPINACZA DO BIURA
  W rzeczywistości, co dziwne, w większości równoległych wszechświatów, przebieg II wojny światowej i Wielkiej Wojny Ojczyźnianej był dla Rosji jeszcze gorszy niż w rzeczywistości. Być może dlatego, że reżim faszystowski, który przejął władzę w Europie, dysponował znacznie większym potencjałem, niż sobie zdawał sprawę. Połączenie brutalnego totalitaryzmu z rynkowymi elementami gospodarki okazało się skuteczniejsze niż liberalny kapitalizm Zachodu i scentralizowany, biurokratyczny model stalinowski. Na szczęście, z wielu powodów, zarówno obiektywnych, jak i subiektywnych, w tym w dużej mierze dzięki szczęściu, faszyści nie byli w stanie wykorzystać swoich atutów.
  Ilu niemieckich szpiegów zostało zdemaskowanych tylko dlatego, że Niemcy używali stalowych skrobaków do ich dokumentów, podczas gdy Rosjanie żelaznych? I jak tak drobny szczegół miał decydujący wpływ na przebieg wojny?
  W każdym razie istniał równoległy wszechświat, w którym już w październiku 1941 roku pewien szczególnie dociekliwy oficer wywiadu przypadkowo odkrył ten fakt. Zarówno oryginalne dokumenty sowieckie, jak i podrobione niemieckie były przemoczone i... Spinacz do papieru na radzieckich dokumentach był zardzewiały i było to zauważalne, ale nie na niemieckich.
  To drobnostka, ale jej wpływ na przebieg Wielkiej Wojny Ojczyźnianej okazał się dość znaczący.
  Uniknąwszy niepowodzeń i działając pod nadzorem, niemieccy agenci odkryli istotne dowody na to, że wojska radzieckie przygotowują ofensywę pod Stalingradem. Były one tak przekonujące, że uparty Adolf Hitler zgodził się i nakazał przegrupowanie wojsk nazistowskich stacjonujących nad Wołgą. I to miało znaczenie.
  Jeśli w trakcie operacji rżewsko-syczowskiej Armia Czerwona, mająca siły dwukrotnie większe od Wehrmachtu, nie była w stanie przełamać niemieckiej obrony, to pod Stalingradem układ sił był bardziej korzystny dla nazistów.
  Co więcej, pogoda 19 listopada 1942 roku nie sprzyjała działaniom ofensywnym. Samoloty, zwłaszcza szturmowe, nie mogły wystartować, a ostrzał artyleryjski miał jedynie bardzo ograniczony wpływ na zaawansowaną obronę wroga. Wojska radzieckie, przechodząc do ofensywy, utknęły w martwym punkcie. Nawet rozmieszczenie korpusów pancernych nie zdołało przełamać nazistowskiej obrony.
  Zacięte walki wybuchły również na odcinku Rżew-Sychowskim. Trwały one aż do Nowego Roku. Dopiero wtedy, ponosząc poważne straty, wojska radzieckie zatrzymały natarcie na obu frontach. Hitler utrzymał się nad Wołgą, ale Niemcy zaczęli ponosić klęski w Afryce. Churchill nazwał ofensywę Montgomery'ego w Egipcie końcem początku. Oświadczył również, że odtąd alianci będą tylko zwyciężać.
  Rzeczywiście, pomimo ciągłego przerzucania dużych sił do Afryki, szczęście Rommla się kończyło, a jego armia ponosiła klęskę za klęską. Aby zapewnić prowadzenie wojny na dwóch frontach, Trzecia Rzesza została zmuszona do ogłoszenia całkowitej mobilizacji w lutym 1943 roku.
  Co więcej, główne cele operacji Blau nie zostały osiągnięte. Jednak zimą 1942-1943 roku Wehrmacht, inaczej niż w realiach historycznych, uniknął poważnej klęski na wschodzie. Pod koniec stycznia wojska radzieckie wznowiły ofensywę w centrum: III operację rżewsko-sychowską i bitwę stalingradzką. Nie były jednak w stanie przebić się przez silnie okopanego wroga. Walki przypominały I wojnę światową. Przedłużająca się wojna okopowa, w której atakujący ponosił większe straty niż broniący się.
  Operacja Iskra, plan zniesienia oblężenia Leningradu, została odroczona. Stalin chciał jak najszybciej odciąć Rżew i pokonać wroga pod Stalingradem. Niemcy, pamiętając o lekcjach z poprzedniej zimy, aktywnie się bronili. I jak dotąd udawało im się odeprzeć sowiecki napór. Okazało się, że gdy Fritzowie są przygotowani, ich obrona nie jest łatwa do przebicia. A jakość niemieckich sił zbrojnych wciąż jest na najwyższym poziomie.
  Ofensywa radziecka trwała do końca lutego, lecz zakończyła się niepowodzeniem.
  Na początku marca dowództwo sowieckie podjęło próbę ofensywy na kierunku Woroneża. Po początkowych sukcesach Armia Czerwona znalazła się pod kontratakiem Mainsteina. Duże siły radzieckie zostały okrążone i zmuszone do walki o odwrót. Straty, zwłaszcza w sprzęcie, były duże, a Niemcom i ich sojusznikom udało się umocnić pozycję na tym kierunku i całkowicie opanować Woroneż i jego przedmieścia.
  Podczas kontrataku Mainsteina, Pantery i Tygrysy po raz pierwszy wzięły udział w walce. Nowe czołgi częściowo spełniły oczekiwania. Przy właściwym użyciu, przewyższały radzieckie pojazdy w walce czołowej.
  Nastała wiosenna odwilż i na froncie wschodnim zapanował spokój. W Tunezji toczyły się zacięte walki.
  Führer za wszelką cenę starał się utrzymać swoją pozycję w Afryce. Aby to osiągnąć, faszyści zdecydowali się nawet na bezprecedensowy krok. Postawili Franco ultimatum: albo pozwoli niemieckim wojskom dotrzeć do Gibraltaru, albo, podobnie jak rząd Vichy, zostanie obalony. Generalissimus stracił zimną krew i się zgodził. Jednocześnie ze łzami w oczach zaapelował do rządów brytyjskiego i amerykańskiego: nie wypowiadajcie wojny Hiszpanii, bo to nie była jego decyzja!
  15 kwietnia 1943 roku Niemcy przypuścili atak na Gibraltar, rozmieszczając swoje najnowsze czołgi Tygrys i Pantera. Twierdza padła pod ostrzałem setek czołgów w ciągu dwóch dni. Paulus, odwołany z frontu wschodniego, dowodził atakiem. Jak na ironię, Niemcom udało się zdobyć ostatnie kwartały, budynki i fabryki Stalingradu dopiero 1 kwietnia 1943 roku. W ten sposób Paulus częściowo się zrehabilitował i otrzymał stopień feldmarszałka oraz odznaczenia w postaci szpad i liści dębowych Krzyża Rycerskiego.
  Zdobycie Gibraltaru zablokowało Brytyjczykom i Amerykanom dostęp do Morza Śródziemnego od zachodu. Co więcej, sami naziści byli w stanie dokonać inwazji na Maroko najkrótszą drogą, odciągając część sił alianckich od Tunezji.
  Presja na przyczółek tunezyjski osłabła, a Rommel został przegrupowany. Hitler postanowił tymczasowo wstrzymać działania militarne na wschodzie i spróbować przejąć kontrolę nad Morzem Śródziemnym.
  Dowództwo sowieckie również przyjęło postawę wyczekującą. Tak właśnie postąpił Stalin w prawdziwej historii i tak postanowił zrobić teraz. Niech głupi kapitaliści się wykrwawią. Niech się nawzajem gnębią, a my zbierzemy siły i uderzymy, gdy będą całkowicie wyczerpani.
  Niemcy na razie utrzymywali północną Tunezję, podczas gdy wojska pod dowództwem nowego feldmarszałka Paulusa nacierały na Casablankę. Amerykanie napotkali czołgi Tygrysy i Pantery. Ich Shermany okazały się słabe w starciu z tymi czołgami, a także zmodernizowanymi T-4.
  Po trzech miesiącach wahania Churchill w końcu wypowiedział wojnę Hiszpanii. Jednak do tego czasu Niemcy zajęli już całe Maroko i najechali Algierię. Dlatego nie było to szokiem dla Franco. 25 lipca wojska niemieckie zdobyły stolicę Algieru i zadały Brytyjczykom druzgocącą klęskę. Sukces ten ułatwił kontratak Rommla oraz zaskakująca porażka i lądowanie Kisslingera na Malcie.
  Na froncie wschodnim panował spokój i stabilność. Stalin, którego wojska poniosły ciężkie straty w poprzednich bitwach, wzmacniał Armię Czerwoną. Niemcy formowali również nowe dywizje i przerzucali je przez Cieśninę Gibraltarską na Morze Śródziemne.
  Aktywność niemieckich okrętów podwodnych doprowadziła do spadku tonażu flot amerykańskiej i brytyjskiej. To również nie przyczyniło się do sukcesu w bitwach o największe południowe morze Europy.
  Groźna sytuacja na Morzu Śródziemnym skłoniła Churchilla do podjęcia decyzji o lądowaniu we Francji 6 sierpnia. Operacja odbyła się jednak w niesprzyjających warunkach pogodowych i była słabo przygotowana.
  10 sierpnia Rommel i Paulus połączyli siły, tworząc potężny kocioł we wschodniej Algierii. A 19 sierpnia Meinstein, przebiegły mistrz pułapek, odciął wojska alianckie od wybrzeża.
  Sukces Fritza był ułatwiony przez niezdecydowanie Amerykanów, którzy uznali lądowanie we Francji w 1943 roku za przedwczesne, a także przez poważny niedobór jednostek desantowych. Na froncie wschodnim panował zastój. Co więcej, niemiecka produkcja samolotów wzrosła ponad dwukrotnie w 1943 roku, przekraczając 32 000 maszyn w ciągu jednego roku - na szczęście Niemcy mieli pod kontrolą więcej siły roboczej i terytorium niż w rzeczywistości. Nowe samoloty Focke-Wulf, wyposażone w silnie opancerzone i uzbrojone działka kal. 30 mm, zadawały ogromne uszkodzenia samolotom alianckim.
  Katastrofy w Algierii i Francji sprawiły, że sierpień 1943 roku stał się dla aliantów naprawdę czarny.
  Stalin był nawet zadowolony z takich sukcesów. Ale cierpliwość Churchilla się wyczerpała. Na Wschodzie nawet walki powietrzne praktycznie ustały, a aktywność partyzancka osłabła. Niemcy formowali coraz to nowe korpusy byłych obywateli radzieckich, a nawet tworzyli pozory marionetkowych samorządów lokalnych. Do tego stopnia, że pojedyncze brygady lokalnych nacjonalistów ze Wschodu walczyły już w Afryce.
  Bułgarski car Borys również wysłał trzy ze swoich najlepszych dywizji do Tunezji, najwyraźniej licząc na zdobycie kolonii na Czarnym Lądzie.
  We wrześniu Rommel rozpoczął wielką ofensywę w Egipcie. Wykorzystując przewagę liczebną i jakościową, zdołał zdobyć Trypolis zaledwie tydzień po sygnale do ataku.
  Brytyjczycy i Amerykanie ponosili klęskę za klęską w Libii. W tych okolicznościach Churchill ogłosił wstrzymanie wszelkich dostaw pomocy humanitarnej dla bolszewickiego ZSRR i zażądał natychmiastowego zintensyfikowania działań wojennych. Stalin udawał, że ignoruje ultimatum, choć przygotowania do ofensywy były z pewnością w toku. Koba był jednak przebiegły i próbował nawet sprawdzić szanse na zawarcie odrębnego pokoju. Jednak do końca września Niemcy całkowicie zajęli Libię, w tym Tołbuk, a nawet przedarli się do Aleksandrii w Egipcie.
  Paulusowi udało się ominąć najważniejsze brytyjskie umocnienia i dotrzeć do Nilu dalej na południe. To w praktyce oznaczało katastrofę dla Wielkiej Brytanii w Egipcie. Stamtąd Niemcy mogli dotrzeć do Kanału Sueskiego i ruszyć na Irak, a stamtąd Baku było już niedaleko.
  Opóźnienie stawało się niebezpieczne, a Stalin wydał rozkaz wznowienia ofensywy na Rżew i odbicia Stalingradu, a jednocześnie stłumienia wroga na Północnym Kaukazie.
  To znaczy, że w październiku walki zostały wznowione na trzech frontach jednocześnie. A w listopadzie także na froncie leningradzkim.
  Jednak przebicie się przez dobrze okopany wróg, uzbrojony w potężne czołgi ciężkie Panther i Tiger, nie było łatwym zadaniem. Wojska radzieckie musiały stawić czoła obronie w głębokich okopach. W tej obronie nowe niemieckie czołgi i działa samobieżne spisywały się znakomicie.
  W październiku i listopadzie nie było więc znaczących postępów. Jedynym możliwym rozwiązaniem było zatrzymanie niemieckiego natarcia w Kanale Sueskim. I to tylko tymczasowo... Jednak Paulus i Rommel skierowali swoje siły do Sudanu i rozpoczęli podbój Afryki.
  Wehrmacht nie jest jeszcze gotowy do ataku zimą.
  Ponadto Fritzowie wiązali duże nadzieje z czołgiem Panther-2 jako bardziej zaawansowaną maszyną, a także z czołgami Tiger-2 i Lion.
  Zima minęła, a Armia Czerwona próbowała przełamać obronę Fritza. Nie osiągnięto jednak znaczących zysków. Nawet gdyby doszło do przełamania, wróg przywróciłby sytuację kontratakiem.
  A sytuacja tylko się pogarszała. W Wielkiej Brytanii, pośród klęsk militarnych, wybuchł kryzys polityczny. Odbyło się wotum nieufności wobec gabinetu Churchilla. I jak mogłoby być inaczej, skoro mądrzejszy Paulus wyparł Anglię z Sudanu i Etiopii?
  Nowy rząd zaproponował Niemcom odrębny pokój. Biorąc pod uwagę ogromne straty poniesione przez USA w starciu z niemiecką flotą okrętów podwodnych, Roosevelt nie sprzeciwił się. Co więcej, jego pozycja w Ameryce została zachwiana. Japończykom udało się odnieść kilka drobnych zwycięstw, spowalniając amerykańskie natarcie. Zatem pogląd, że "jesteśmy na marginesie", przeważył.
  Hitler początkowo postawił jednak wygórowane warunki. Kompromisem był zwrot ziem francuskich i Egiptu, a także zwrot byłych terytoriów włoskich. Sudan również stał się częścią III Rzeszy, ale Kanał Sueski był wspólnie eksploatowany.
  Uwolniwszy ręce na Zachodzie, Führer rzucił wszystkie swoje siły na Wschód. W maju naziści rozpoczęli ofensywę na Moskwę. Mieli już mnóstwo ropy naftowej dzięki koloniom francuskim i brytyjskim oraz Libii, ale Hitler pragnął jak najszybszego zwycięstwa.
  Ponadto Turcja otworzyła drugi front.
  Jednak Armia Czerwona wykazała się niezwykłą odpornością i bohaterstwem w bitwie o stolicę ZSRR. Średnio niemieckie natarcie nie przekraczało jednego kilometra dziennie. Do końca sierpnia naziści posunęli się maksymalnie o sto kilometrów, a szerokość przełamania wyniosła nieco ponad trzysta.
  Zbliżyli się do Moskwy, ale natknęli się na linię obrony Możajska. Były to skromne rezultaty. Co więcej, wojska radzieckie nieustannie kontratakowały wroga. W walkach brały udział nowe radzieckie czołgi T-34-85 i IS-2. Nie żeby Niemcy całkowicie stracili przewagę, ale Armia Czerwona i nauka nie stały w miejscu!
  Pojawiły się nowe radzieckie myśliwce, Jak-3 i Ła-7, zdolne do konkurowania z niemieckimi samolotami śmigłowymi. Jednak wróg miał w zamian bardzo potężne odrzutowe atuty. ME-262 i HE-162 nie miały sobie równych na świecie. Hitler postanowił również zakazać produkcji i rozwoju czołgów lżejszych niż 50 ton. W rezultacie T-4 i Pantera zostały zezłomowane. Pantera-2 ważyła 50,2 tony i mogła pochwalić się potężnym działem oraz silnikiem o mocy 900 koni mechanicznych. Tygrys Królewski i Lew urosły do rozmiarów monstrów, ważąc prawie 70 ton. Radzieckie samoloty, na mocy dekretu partyjnego, zostały ograniczone do 47 ton.
  Po nieudanej próbie zdobycia Moskwy, naziści zwrócili uwagę na Leningrad. Mieli już tego miasta dość. We wrześniu rozpoczęły się zmasowane ostrzały artyleryjskie. Użyli dział kalibru 1000 milimetrów i latających pocisków robotycznych.
  Hitler rozkazał zdobyć Leningrad za wszelką cenę.
  Miasto zdołało odeprzeć trzy ataki we wrześniu i październiku. Jednak Niemcom udało się posunąć o dziesięć do dwudziestu kilometrów i zdobyć przyczółek mostowy w Peterhofie. W niektórych miejscach ich oddziały wkroczyły do miasta, pogarszając sytuację operacyjną grupy. W listopadzie 1944 roku, po zwycięstwie nazistów w wyborach parlamentarnych, Szwecja również przystąpiła do wojny z ZSRR.
  Aktywnie promowano hasło: zemsta za klęski poniesione z rąk Piotra Wielkiego i Aleksandra Wielkiego. Nowe dywizje szwedzkie przybyły na front i wraz z Finami rozpoczęły ofensywę na miasto od północy. Tymczasem naziści wznowili ataki, wykorzystując między innymi Sturmtigery i jeszcze potężniejsze Sturmauzy, a także czołg E-100, pierwszego na świecie masowo produkowanego potwora ważącego ponad 100 ton.
  Pomimo ogromnego bohaterstwa i wytrwałości radzieckich żołnierzy i milicji, a także desperackiej kontrofensywy dywersyjnej na Nowogród, miasta nie udało się uratować. Niemniej jednak, ostatnia ćwiartka padła dopiero 27 stycznia 1945 roku, demonstrując bezgraniczną odporność. Samo miasto wytrzymało aż 1270 dni! Prawdopodobnie najdłuższe oblężenie miasta w historii współczesnej wojny.
  Choć Niemcy i ich sojusznicy ponieśli ogromne straty, cel został częściowo osiągnięty. Drugie co do wielkości i najważniejsze miasto sowieckie padło, a najpotężniejsze siły wroga zostały uwolnione.
  Zimowe walki były zacięte. Niemcy w pełni wykorzystywali swoje masowo produkowane samoloty odrzutowe. ZSRR nie miał z nimi równej przewagi. To uniemożliwiło im uzyskanie przewagi w powietrzu. Wręcz przeciwnie, wróg tam dominował. Podobnie jak niemieckie czołgi, które na razie zachowały przewagę. A nawet ją powiększyły wraz z pojawieniem się serii "E".
  W porównaniu do Tygrysów i Panter, czołgi serii E miały bardziej zwartą konstrukcję, niską sylwetkę i w rezultacie znacznie grubszy, pochylony pancerz.
  Jedyną odpowiedzią radzieckiej nauki był jak dotąd IS-3 z mocniejszym przednim pancerzem wieży. T-54 był wciąż w fazie rozwoju, a T-44 nie odniósł większego sukcesu.
  Hitler zmienił jednak plany w maju 1945 roku. Ograniczając się do pojedynczych ataków, rozpoczął główną ofensywę na Kaukazie. Walka tam była wygodniejsza. Po zdobyciu Stalingradu zaopatrzenie grupy radzieckiej okazało się zatem trudne. Co więcej, w lutym wojska radzieckie zadały Osmanom dotkliwą klęskę na Zakaukaziu, zmuszając ich do ucieczki z Erywania i wyzwolenia regionu Kars.
  Niemcy przełamali obronę i, posuwając się wzdłuż Wołgi, dotarli do Morza Kaspijskiego. Grozny upadł 15 czerwca po zaciętych walkach, Suchumi 23 czerwca, a Zugdidi 29 tego samego miesiąca. Tbilisi zostało zdobyte pod koniec lipca wraz z Kutaisi. W sierpniu faszystowskie sępy ostatecznie zdobyły Dagestan i Poti, posuwając się na północ w kierunku Armenii. We wrześniu połączyły siły z Turkami i rozpoczął się atak na Baku. To kluczowe miasto utrzymywało się do 6 listopada 1945 roku. Odosobnione walki w górach, szczególnie w Erywaniu, trwały do końca grudnia.
  Zacięte walki trwały również w centrum. Niemcom udało się zbliżyć do Tuły, a nawet zdobyć Kalinina, ale zostali powstrzymani. Mimo to linia frontu zbliżała się, a w niektórych miejscach znajdowała się nie dalej niż osiemdziesiąt kilometrów od stolicy.
  Rok 1946 rozpoczął się od upalnej zimy. Dowództwo sowieckie, chcąc uprzedzić niemiecką ofensywę, desperacko zaatakowało wroga.
  Niestety, przewaga wroga w powietrzu tylko rosła. Samoloty odrzutowe Luftwaffe, niestety, były stale udoskonalane. Pojawiły się nowe modyfikacje ME-262, w tym wersja superszybka. Nowością były również potężny myśliwiec odrzutowy TA-183, bardziej zaawansowany HE-262 ze skośnymi skrzydłami oraz prawdziwe arcydzieło inżynierii lotniczej - ME-1010 ze sterowalnymi skrzydłami.
  Podstawowym myśliwcem ZSRR pozostał Jak-9, niegdyś nowy samolot, który teraz był już wyraźnie przestarzały.
  Ale Luftwaffe ma również Ju-287, bombowce odrzutowe Ju-387, TA-400 i TA-500. Oraz samoloty szturmowe. Oraz HE-377 i HE-477, również odrzutowe i wielozadaniowe.
  Oraz seria E-70, której czołgi ważą tyle samo, co Tygrys Królewski, ale mają znacznie silniejszą ochronę.
  Prawdziwym arcydziełem był czołg w kształcie piramidy, zaprezentowany z metalu z okazji urodzin Führera 20 kwietnia 1946 roku. Hitler osobiście nadał mu nazwę "Lwem Cesarskim".
  Pojazd miał kształt wydłużonej, spłaszczonej piramidy, z małymi kołami pokrywającymi całą podłogę. Eliminowało to potrzebę stosowania płyty poślizgowej, co znacznie zwiększało jego zdolność do poruszania się w terenie. Co więcej, czołg nie miał dachu, a jego pancerz był mocno nachylony ze wszystkich stron. Ważący 99 ton pojazd był uzbrojony w 128-milimetrowe działo przeciwlotnicze z lufą 100-EL, silnik o mocy 1800 koni mechanicznych i 300-milimetrowy pancerz przedni. Płyty były mocno nachylone w pierwszej połowie pancerza przedniego, a 250-milimetrowe w drugiej, nachylonej połowie. Dzięki temu był to najpotężniejszy czołg na świecie, nieprzebijalny ze wszystkich pozycji ogniowych i przeciwko bombom z góry.
  Führer natychmiast wydał rozkaz jak najszybszego wdrożenia maszyny do produkcji i jednoczesnego opracowania modyfikacji szturmowej wyposażonej w haubicę i moździerz.
  Naziści byli więc dobrze zaopatrzeni i musieli zostać pokonani. Niestety, napotkali bardzo upartego i technicznie silnego wroga. Pod koniec maja, zgodnie z tradycją, gdy drogi wyschły, rozpoczęła się ofensywa.
  Naziści próbowali oskrzydlić Moskwę i Tułę. Walki toczyły się dalej, z niespotykaną dotąd intensywnością i skalą. Jednak wojska radzieckie zasługiwały na miano niezwyciężonych. Po trzech miesiącach zaciętych walk nazistom udało się jedynie okrążyć Tułę i dotrzeć do Kaszyna, a następnie zbliżyć się do Moskwy od północy, częściowo odcinając komunikację. Walki toczyły się już na ulicach samego miasta.
  Stalin opuścił stolicę i ewakuował się do Kujbyszewa. Jednak w lipcu naziści rozpoczęli ofensywę na Saratów. Miasto padło 8 sierpnia. Ponieważ Kujbyszew znajdował się już niebezpiecznie blisko frontu, Naczelny Dowódca przeniósł swoją kwaterę główną do Swierdłowska. Walki w Moskwie trwały do września. 18 sierpnia padła Kaszyra. Na początku października stolica ZSRR została niemal okrążona, a 29 października, po zaciętych walkach, padł również Kujbyszew. Niemcy zdobyli również Gurjew i Uralsk.
  Listopad upłynął pod znakiem straszliwych walk. 7 listopada "Fritz" przedarł się na Kreml, ale został odparty desperackim kontratakiem. W tej bitwie zginął pełniący obowiązki komendanta Moskwy, marszałek Rokossowski!
  Słynny radziecki pilot Kożedub zestrzelił setny niemiecki samolot, stając się pierwszym obywatelem ZSRR, któremu czterokrotnie przyznano tytuł Bohatera ZSRR. Stało się to również 7 listopada 1946 roku.
  4 grudnia oblężenie Moskwy zostało ostatecznie zakończone. Jednak stolica i resztki jej bohaterskiego garnizonu walczyły dalej aż do prawosławnego Bożego Narodzenia 7 stycznia 1947 roku.
  Meinstein poprowadził atak na stolicę. Za to odznaczony został Wielkim Krzyżem Żelaznym, drugim co do rangi odznaczenia po Hermannie Göringu.
  Ale wojna jeszcze się nie skończyła. Ze Swierdłowska Stalin obiecał kontynuować walkę. Niemcy również byli znacznie wyczerpani. Na południu ich siły zbliżyły się do Penzy i Uljanowska i zatrzymały się. W marcu Sowieci rozpoczęli kontrataki. Ale w kwietniu zostali ostatecznie zmuszeni do opuszczenia Riazania. A w maju naziści otoczyli miasto Gorki i przedarli się do Kazania na południu. W czerwcu Fritzowie zdobyli Orenburg i zbliżyli się do Ufy. Opór Armii Czerwonej osłabł, morale gwałtownie spadło i rozpoczęły się masowe dezercje. Dezercje te zawsze miały miejsce, ale po upadku stolicy nasiliły się wielokrotnie. Nikt nie miał ochoty umierać za Stalina. Ale przynajmniej ludzie walczyli z faszyzmem za swoją ojczyznę.
  Autorytet sowieckiego reżimu również osłabł. W lipcu Niemcy zaatakowali Swierdłowsk. Stalin i jego otoczenie wycofali się do Nowosybirska. Walki na Uralu toczyły się do sierpnia. Niemcom przeszkadzała słaba komunikacja w kraju i aktywna partyzantka. Jednak dalsza wojna straciła już sens.
  Stalin jednak wciąż żywił nadzieję. Niemcy zaatakowali Tobolsk we wrześniu, ale zostali powstrzymani przez ulewne jesienne deszcze. Nadejście zimy zatrzymało postępy na Syberii, ale nazistom udało się opanować całą Azję Środkową. Tej zimy nie zaryzykowali ataku na Nowosybirsk. Stalin jednak również źle się czuł i przeniósł się do cieplejszego Władywostoku.
  Był rok 1948. Naziści mieli już w swoim arsenale latające dyski. Co więcej, pojawiły się bardziej kompaktowe czołgi z silnikami turboodrzutowymi. W zasadzie, gdy tylko zrobiło się cieplej, wystarczyło zwycięsko maszerować i zajmować miasta.
  Beria jednak sprowokował poważnie chorego Stalina i zaproponował III Rzeszy kapitulację, pod warunkiem zachowania władzy radzieckiej na Syberii.
  Hitler, sam wyczerpany wojną, prawie się zgodził, ale najpierw zdobył Nowosybirsk w maju 1948 roku. Kapitulację podpisano 22 czerwca 1948 roku, w symbolicznej dacie - dokładnie siedem lat po ataku na ZSRR. Tak zakończyła się II wojna światowa. Stany Zjednoczone pokonały Japonię już w 1945 roku i przeprowadziły próbę bomby atomowej. Führer nie miał więc powodu, by wyjeżdżać za granicę.
  Rządy Berii były jednak krótkotrwałe. Najsłynniejszy radziecki as, marszałek lotnictwa Kożedub, siedmiokrotny Bohater ZSRR, zdołał dokonać wojskowego zamachu stanu i obalić niepopularnego przewodniczącego GKO. Beria i kilku jego wspólników zostało straconych. W samej Trzeciej Rzeszy, w marcu 1953 roku, patrioci zamordowali Hitlera. Göring zmarł nieco wcześniej z powodu nadużywania narkotyków, a Himmler został stracony pod zarzutem spisku.
  Wybuchła brutalna walka między SS, dowodzonym przez Schellenberga, a siłami zbrojnymi pod dowództwem generalissimusa Meinsteina. Wszystko to zakończyło się wojną domową. W rezultacie III Rzesza upadła. A okrojony ZSRR zaczął stopniowo odzyskiwać swoje wpływy. Historia znów zatoczyła koło. Fantastyczny rozkwit Niemiec, rozrastających się jeszcze bardziej niż imperium Czyngis-chana, a następnie śmierć ich głównego przywódcy, chaos i upadek.
  I stopniowe zjednoczenie księstw, ze stolicą w Bajkalsku. ZSRR, podzielony na liczne prowincje z marionetkowymi prowincjami zainstalowanymi przez Niemców, został zjednoczony. Największym zwycięstwem była aneksja Moskwy, która zrzuciła nazistowskie jarzmo. Co prawda Ukraina, Białoruś i państwa bałtyckie, a także Gruzja, Armenia i Azerbejdżan zachowały swoją suwerenność. Po upadku III Rzeszy Stany Zjednoczone stały się globalnym hegemonem. W Chinach powstał również proamerykański rząd.
  Stopniowo jednak Imperium Niebiańskie zyskiwało coraz większą niezależność. W ZSRR, po de facto dyktaturze Kożeduba, wprowadzono konstytucję prezydencką, ale z ograniczeniem do dwóch kadencji. Wybory odbywały się w drodze konkursu, a urząd prezydenta przemianowano na "przewodniczącego ludu".
  Gospodarka kraju była mieszana i szybko się rozwijała.
  Ale spójrz, jak historia zmieniła się za sprawą jednego spinacza. II wojna światowa została przegrana, mimo że toczyła się dzielnie. A jej wynik był katastrofalny. Co więcej, Niemcom udało się osiągnąć jedynie chwilową potęgę.
  A Stany Zjednoczone stopniowo traciły wpływy, świat stawał się wielobiegunowy, co oznaczało coraz więcej chaosu. I odwrotnie, coraz mniej porządku. I to mniej więcej jak w XXI wieku.
  Dlaczego ludzkość tak pociąga fragmentacja i chaos?
  
  
  TROCKI ZAMIAST STALINA
  Marsz Tuchaczewskiego na Warszawę zakończył się niepowodzeniem głównie z winy Stalina - zamiast osłaniać południową flankę Armii Czerwonej nacierającej na Warszawę, skierował on 1. Armię Konną w kierunku Galicji. Co więcej, pomimo dużych sił pod dowództwem Józefa, udało mu się ponieść klęskę z rąk Polaków. Armia Czerwona przegrała również bitwę warszawską. Polacy przeprowadzili kontratak, zajęli tereny obejmujące Słuck, a nawet przez kilka dni okupowali Mińsk.
  Zachód nie odważył się jednak finansować dalszych krwawych działań wojennych z bolszewikami. Warszawa zawarła pokój, a wojna domowa szybko się zakończyła.
  Ale istnieje również alternatywny bieg historii, jeden z wielu równoległych wszechświatów. Lenin nakazał wówczas odsunięcie od dowództwa nad południową flanką mało utalentowanego i kapryśnego Stalina i ustanowił wyłączne dowództwo Tuchaczewskiego, podczas gdy Budionny zachował kontrolę nad Pierwszą Kawalerią.
  W tym przypadku próba kontrataku z południa Warszawy nie powiodła się, a zdeterminowana Armia Czerwona odniosła zwycięstwo w brutalnej bitwie. Stolica Polski padła. Po krótkim odparciu i otrzymaniu dodatkowych posiłków, Tuchaczewski ruszył na Lwów i Kraków.
  Przez pewien czas trwały walki z Wranglem, z dalszym natarciem na Krym. Następnie Armia Czerwona zajęła kraje bałtyckie na północy i wyzwoliła Azerbejdżan, Armenię i Gruzję na południu. Nastąpił chwilowy spokój. Rosja Sowiecka potrzebowała odpoczynku i chwilowego wytchnienia, które zapewniła Nowa Polityka Ekonomiczna (NEP). Trocki jednak nadal nalegał na zwrot wszystkich ziem carskiej Rosji. W rezultacie, latem 1921 roku, Armia Czerwona, za przyzwoleniem Zachodu, zajęła również Finlandię.
  W 1922 roku odzyskano Kraj Nadmorski, a następnie północny Sachalin. Trocki, którego autorytet jako przewodniczącego Rady Wojskowo-Rewolucyjnej znacznie wzrósł, zdołał zająć miejsce Lenina i zastąpić Stalina, który został zepchnięty na drugorzędne stanowisko.
  Co dziwne, w miarę jak rosła siła władzy osobistej, elementy kapitalizmu zyskiwały coraz większą siłę w gospodarce.
  Sam Trocki stał się lewicowcem głównie z pragnienia bycia świętszym od papieża lub bardziej radykalnym od Stalina. Jednak po zdobyciu władzy, ten niezwykle utalentowany Żyd kontynuował swoją zrównoważoną politykę zagraniczną. Nie porzucając idei komunistycznych, jednocześnie dążył do zaszczepienia elementów rynkowych i zapewnienia dobrych relacji z innymi krajami kapitalistycznymi.
  Dojście Hitlera do władzy w Niemczech nie przyniosło fundamentalnych zmian w polityce światowej. Führerowi szybko wskazano jego miejsce, zabraniając mu zniesienia ograniczeń wersalskich, przywrócenia powszechnego poboru i potęgi wojskowej. Tak jak nazistom zakazano między innymi wprowadzania praw antysemickich.
  Rzecz w tym, że pod rządami Hitlera gospodarka niemiecka wyszła z kryzysu, ale faszyzm nigdy nie przybrał radykalnych form, pozostając umiarkowanym nacjonalizmem z pewnymi autorytarnymi cechami i uniwersalnymi organizacjami młodzieżowymi, takimi jak Hitlerjugend.
  Pod przywództwem Lwa Trockiego ZSRR stał się bogatą gospodarczo potęgą z rozwiniętym przemysłem ciężkim.
  Gospodarka ZSRR była bardziej zorientowana na rynek niż gospodarka Stalina, ale zawierała również elementy planowania w postaci planów pięcioletnich. Wskaźnik urodzeń był wysoki, zwłaszcza że Trocki zakazał aborcji, argumentując, że Rosja ma tak dużo niewykorzystanej ziemi, że nie powinna pozostać pusta.
  Ponieważ armia niemiecka pozostała ograniczona do 100 000 żołnierzy, a Polska stała się już socjalistyczną republiką radziecką, niewiele było powodów do walki. Mołdawia wróciła do Rosji w 1921 roku, ponownie włączając ziemie carskie.
  Sam Trocki do pewnego stopnia popierał międzynarodową międzynarodówkę, ale cel światowej rewolucji zaczął być wyciszany. Częściowo tak, jak to miało miejsce za czasów Stalina.
  Ale wojna mimo wszystko nadeszła ze Wschodu. Japonia rozpoczęła działania militarne przeciwko Mongolii. Kraj Kwitnącej Wiśni, wraz z Włochami, stał się czołowym zdobywcą świata. Co prawda Mussolini był zmuszony ograniczyć swoje ambicje do podboju Etiopii, jedynego państwa w Afryce, które nie było kolonią. Japonia, również wahająca się przed samotną walką z Wielką Brytanią, a tym bardziej ze Stanami Zjednoczonymi, nacierała na Chiny. I nacierała coraz bardziej.
  Chińczycy są liczni i pomimo rozbicia, stanowią groźnego przeciwnika. A potem samurajowie najechali Mongolię... Wiosną 1941 roku rozpoczęły się tam poważne walki.
  Trocki uznał, że ZSRR jest już wystarczająco silny, by stoczyć wojnę na pełną skalę z samurajami. Co więcej, radziecki dyktator pragnął zemsty za klęskę z lat 1904-1905. Na lądzie Armia Czerwona była wyraźnie silniejsza od Japończyków, zwłaszcza w czołgach. Ale na morzu Flota Pacyfiku nie osiągnęła jeszcze parytetu. Lew Dawidowicz nie mógł jednak oddać Mongolii.
  Armia Czerwona początkowo zatrzymała marsz samurajów. 20 sierpnia 1941 roku rozpoczęła się ofensywa pod Chałchin-Goł, zakończona zwycięstwem Armii Czerwonej. Trocki zażądał wówczas od Japonii zwrotu Południowego Sachalinu i Wysp Kurylskich.
  Naturalnie, nastąpiła odmowa i wybuchła wojna na pełną skalę. Tyle że, w przeciwieństwie do Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, ta toczyła się na obcej ziemi. Choć nie do końca była to wojna krwawa.
  Walki toczyły się na pełną skalę, a Japończycy stawiali zacięty opór, odmawiając poddania się. Jednak prawie wszystkie radzieckie operacje zakończyły się sukcesem. Po potężnym ostrzale artyleryjskim obrona przełamała się, a czołgi, w tym najnowsze, potężne T-34 i LT (ciężkie czołgi Lwa Trockiego!), pokonały brutalny rów pełen zwłok i metalu.
  Najpierw żołnierze Kraju Kwitnącej Wiśni zostali wypędzeni z Mandżurii. Przeprowadzono kilka kolejnych operacji, trwających dziewięć miesięcy, od listopada 1941 do sierpnia 1942 roku. Wojska radzieckie wkroczyły do Korei Północnej... Walki toczyły się również na Sachalinie. Japończycy podjęli nawet próbę ofensywy, posuwając się o trzydzieści kilometrów, ale zostali zatrzymani i uduszeni krwią.
  We wrześniu 1942 roku Port Arthur został szturmowany. Japończycy, korzystając ze wsparcia morskiego, próbowali utrzymać linię. Wojska radzieckie przebiły się, ale wrogowi udało się powstrzymać ich natarcie, wysyłając tam wojska.
  Samurajowie nie byli jednak w stanie długo utrzymać oporu. Radzieckie samoloty zyskały przewagę i zbombardowały okręty. Co więcej, Japończycy zbyt lekkomyślnie dbali o własne życie - nie zabrali nawet spadochronów do walki. W rezultacie, po śmierci głównej elity sił powietrznych, opór samurajów w powietrzu znacznie osłabł. Radzieckie samoloty zaczęły odnosić zwycięstwa znacznie pewniej.
  Co więcej, nowe rozwiązania radzieckich konstruktorów stopniowo osłabiały przewagę manewrowości japońskich myśliwców. W grudniu 1942 roku, po kolejnym zaciętym ataku, Port Arthur został zdobyty, a Seul upadł w tym samym miesiącu.
  Kolejny miesiąc 1943 roku rozpoczął się styczniową ofensywą w Korei Południowej i zdobyciem portu Pusan.
  Japonia przegrywała bitwy lądowe i ponosiła coraz większe straty w powietrzu i na morzu. W lutym 1943 roku wojska radzieckie zdobyły Pekin. W marcu, po zaciętych walkach, wyzwolony został południowy Sachalin. Kwiecień i maj przyniosły nowe zwycięstwa wojsk radzieckich na morzu. Szczególnie skuteczna okazała się rozbudowana flota okrętów podwodnych, samolotów i okrętów przybywających z Bałtyku.
  W czerwcu 1943 roku wojska radzieckie wyparły Japończyków z Szanghaju, ustanawiając w ten sposób własną strefę okupacyjną.
  W lipcu i sierpniu spadochroniarze i marynarze wyzwolili Wyspy Kurylskie z rąk wroga. Japonia znalazła się w wyjątkowo tragicznej sytuacji. Radzieckie lotnictwo zwiększało siłę uderzeniową i bombardowało coraz intensywniej, podczas gdy flota Kraju Kwitnącej Wiśni topniała. W październiku 1943 roku Trocki podjął decyzję: zaatakować Okinawę - była to próba generalna przed bitwą o japońską ojczyznę. Walki były zacięte, a samurajowie powszechnie korzystali z pilotów kamikaze.
  Epicka bitwa trwała dwa miesiące i tydzień, ostatecznie kończąc się upadkiem Okinawy. W styczniu 1944 roku Tajwan został wyzwolony.
  Japonia stała teraz na krawędzi całkowitej katastrofy militarnej. Hirohito mógł jedynie liczyć na to, że Stany Zjednoczone i Wielka Brytania przystąpią do wojny po jego stronie; nazistowskie Niemcy były wówczas wciąż zbyt słabe militarnie, a Mussolini nie mógł łatwo dotrzeć do Trockiego na Pacyfiku.
  Jednak Stany Zjednoczone i Wielka Brytania dawały sygnały, ale nie spieszyły się z przystąpieniem do wojny. Co więcej, w Indiach wybuchło potężne powstanie antybrytyjskie. Umiarkowany Gandhi został odsunięty na boczny tor przez bardziej radykalnych nacjonalistów i lewicowców. W rezultacie wybuchła wojna na pełną skalę. Churchill, który zastąpił Chamberlaina, okazał się uparty i za wszelką cenę starał się utrzymać kontrolę nad Pakistanem i Indiami. Doprowadziło to do przedłużającej się i brutalnej wojny, która unieruchomiła siły brytyjskie.
  Amerykanie zachowywali się biernie w polityce zagranicznej: to nie moja sprawa!
  W marcu 1944 roku, pomimo niesprzyjającej pogody, wojska radzieckie wylądowały na Hokkaido. Nastąpiły trzy tygodnie walk, zakończonych klęską Japończyków. Ten sukces zachwiał wiarą cesarza w niezwyciężoność ojczyzny.
  Walki na lądzie i morzu trwały do 11 maja 1944 r., kiedy to wyczerpana Japonia ostatecznie skapitulowała.
  Walki z udziałem wojsk radzieckich trwały od 10 kwietnia 1941 roku do 11 maja 1944 roku, czyli przez trzy lata i nieco ponad miesiąc. Straty Armii Radzieckiej, w postaci zabitych i zmarłych z powodu ran, wyniosły 960 000 żołnierzy i oficerów. Nieco ponad 60 000 radzieckich cywilów zginęło również w wyniku bombardowań, ostrzału artyleryjskiego oraz walk na Sachalinie i wzdłuż granicy w Kraju Nadmorskim. Około trzech milionów osób zostało rannych, z czego 400 000 zostało inwalidami.
  Ogólnie rzecz biorąc, ZSRR odniósł wielkie zwycięstwo i zdołał ustanowić proradzieckie reżimy w Chinach i Korei, a jego wojska zajęły wszystkie terytoria Kraju Kwitnącej Wiśni.
  Autorytet towarzysza Trockiego uległ dalszemu wzmocnieniu zarówno wewnątrz kraju, jak i na arenie międzynarodowej.
  W 1946 roku ZSRR wystrzelił swojego pierwszego sztucznego satelitę, Sputnika. A w 1950 roku pierwszy radziecki kosmonauta został wysłany dookoła świata. W Rumunii król Michał zgodził się na sojusz wojskowy i gospodarczy z ZSRR. Wkrótce zmieniła się władza na Węgrzech. A w Czechosłowacji od dawna rządziły lewicowe siły proradzieckie, choć nie do końca komunistyczne.
  W 1951 roku wybuchła wojna między Turcją a ZSRR. W tym momencie ani USA, ani Wielka Brytania nie posiadały bomby atomowej, a rozpoczęcie wojny na pełną skalę z tak potężnym przeciwnikiem, jakim był ZSRR i jego sojusznicy, byłoby samobójstwem dla Zachodu.
  Armia radziecka rozgromiła Turcję w niecały miesiąc. Widząc wyjątkowo ospałą reakcję Zachodu... Wielka Brytania toczyła długą wojnę z Hindusami, ale ostatecznie straciła setki tysięcy żołnierzy i kontrolę nad swoją największą kolonią. Stany Zjednoczone pogrążyły się w kryzysie gospodarczym, a czarnoskórzy wszczęli zamieszki.
  Trocki podejmuje decyzję: w ciągu dwóch miesięcy Armia Czerwona przejmuje kontrolę nad całym Bliskim Wschodem i Iranem, a w Egipcie władzę przejmuje prosowiecki rząd. Brytyjczycy i Francuzi dostają baty. Hitler staje po stronie ZSRR, zyskując w zamian możliwość aneksji Austrii.
  De Gaulle doszedł do władzy we Francji. Jest bardzo niezadowolony z ekspansji Związku Radzieckiego i mówi o krucjacie na Wschód przeciwko bolszewizmowi. Trocki natomiast marzy o ekspansji na Europę, co powoduje eskalację konfliktu.
  Adolf Hitler, wykorzystując sojusz z ZSRR, rozpoczyna militaryzację Niemiec. Tymczasem w Algierii i Maroku wybucha wielkie powstanie przeciwko Francji.
  De Gaulle jest wściekły i żąda od Niemiec zaprzestania przygotowań militarnych. W odpowiedzi Führer żąda przywrócenia granic z 1914 roku i grozi wysłaniem milicji ludowej przeciwko wrogowi.
  Obie strony podsycają groźby i gromadzą wojska na granicach. Przebiegły Trocki odmawia przystąpienia do wojny, ale sprzedaje Niemcom czołgi i samoloty na kredyt. Rozgrywa się bitwa między faszystami a Francuzami. Belgia przystępuje do wojny, ale to tylko pogarsza sytuację Francji, utrudnioną przez bunty w koloniach i działalność komunistyczną na różnych frontach. Niemcy jednak nie odnoszą szybkiego zwycięstwa, ugrzęznąc na Linii Mangio, lecz okupują Belgię. Po półtora roku wojny faszyści zbliżyli się do Paryża.
  De Gaulle zgadza się podpisać traktat pokojowy i zwraca Niemcom Elsartz-Lotaryngię. Belgia również oddaje część swojego terytorium. Tymczasem Führer umacnia swoje wpływy. W 1955 roku ZSRR przeprowadza test bomby atomowej. Trocki włącza Czechosłowację do ZSRR. Niemcy otrzymują część Sudetów, ale znacznie mniej granic etnicznych. Nie mają jednak powodu, by się opierać...
  Hitler jest zmuszony ograniczyć swoje ambicje i cieszyć się z sukcesu ekspansji na Zachód, kosztem Austrii. Naziści dokonują również inwazji na Danię i przywracają granice z 1914 roku na północy swojego imperium.
  Trocki zmarł w 1960 roku, obchodząc osiemdziesiąte urodziny. Wolny od złych nawyków i dbający o sprawność fizyczną, przewodniczący ZSRR zachował jasny umysł aż do ostatnich dni.
  Przekazał przewodnictwo swojemu synowi Dawidowi, dając początek pierwszej na świecie komunistycznej dynastii. W tym czasie ZSRR doświadczył rosnącej centralizacji i poprawek do konstytucji, które zakazywały secesji. Hitler również przekazał władzę jednemu ze swoich synów, w wyniku sztucznego zapłodnienia, ale w drodze konkursu.
  Syn był jednak jeszcze za młody, a po śmierci Hitlera naziści się rozbili, a lewica wkrótce doszła do władzy. Świat stał się bezpieczniejszy, ale upadek systemu kolonialnego dał początek nowej wojnie destabilizacyjnej. Rozwiązaniem było utworzenie koalicji komunistycznej. Zapewniała ona wzajemną pomoc i podejmowała próby budowy socjalizmu w warunkach Czarnego Lądu.
  Ale komunizm światowy charakteryzował się dużą liczbą elementów rynkowych i stanowił system kombinowany.
  Tymczasem w ZSRR narastały sprzeczności. Dominacja polityczna jednej partii przestała odpowiadać rosnącej oligarchii. Biznesmeni czerwonej fali pragnęli zmian i władzy politycznej. Na razie sukcesy gospodarki planowej i zyski polityczne częściowo niwelowały opozycję. Ale w Stanach Zjednoczonych zachodziły zmiany. Wyłonił się nowy przywódca, który, łamiąc monopol dwóch partii - Demokratycznej i Republikańskiej - stworzył trzecią - Partię Patriotyczną.
  A doszedłszy do władzy, ustanowił autokrację, rozpoczynając jednocześnie krucjatę przeciwko komunizmowi. Dawid zmarł, a później rozpoczęła się seria spisków i walk frakcyjnych. W rezultacie kraj pogrążył się w chaosie. Jednak walki frakcyjne osiągnęły punkt kulminacyjny w postaci objęcia urzędu przewodniczącego ZSRR, co uspokoiło naród.
  Eksploracja kosmosu była w pełnym rozkwicie. W 2015 roku Pluton stał się ostatnią planetą odwiedzoną przez astronautów. Ludzie mogli również na krótko odwiedzić powierzchnię Jowisza, choć musieli zanurzyć się w specjalnych, pachnących kąpielach.
  W ZSRR elementy kapitalistyczne jeszcze bardziej się wzmocniły. Rozwinął się podział na bogatych i biednych. Pojawili się prawdziwi miliarderzy, którzy jednocześnie zasiadali w Biurze Politycznym. Komunizm coraz bardziej łączył się z oligarchią finansową, a jego różnice w stosunku do kapitalizmu stawały się coraz bardziej zawężone. Nawet podatek dochodowy w ZSRR stał się liniowy, z wprowadzoną stawką ryczałtową. To, oczywiście, doprowadziło do nieokreślonego niezadowolenia i drobnych buntów.
  Na razie jednak sytuacja pozostawała pod kontrolą. W rzeczywistości jednak, pomimo zewnętrznych pozorów komunizmu, gwarancje socjalne były coraz bardziej ograniczane. W szczególności opieka zdrowotna i edukacja stały się częściowo płatne, pojawiły się też zasiłki dla bezrobotnych i giełdy pracy.
  Wiktoria dotarła do Wilna i położyła kres wspomnieniom o świecie równoległym. Teraz miała nadal dowodzić armią rosyjską.
  Stolica Wielkiego Księstwa Litewskiego, Wilno, została zdobyta, lecz przed nami była jeszcze wyprawa w kierunku Grodna i Brześcia.
  Białorusini ochoczo wstąpili do armii rosyjskiej. Co prawda spadł śnieg, który utrudnił średniowiecznej armii marsz naprzód. Mimo to wielki książę Wasilij nakazał zajęcie Grodna i zapadnięcie tam w zimę. Wiktoria biegała po okolicznych zamkach, szukając kogoś, kogo mogłaby wyciąć lub wytępić.
  Wewnątrz niej gotowało się dzikie pragnienie zagłady, lecz coraz częściej jej przeciwnicy poddawali się bez walki.
  
  
  WYROCZNIE Z CIEMNEGO PIEKŁA
  Istnieją oczywiście różne rodzaje wróżbitów, pożytecznych i niebezpiecznych.
  Ale w jednej z alternatywnych rzeczywistości odnaleziono czarownika, który podsunął naziście sztuczkę, by przywrócić diabelskiemu zwierciadłu moc przekazywania historii. Krople szkarłatnej krwi niewinnego dziecka spadały na odbijającą powierzchnię. Natychmiast zostały wchłonięte, a samo zwierciadło rozbłysło, odzyskując swoje moce. Führer wiele się wtedy nauczył.
  Ale nawet znajomość przyszłości nie zawsze może ją zmienić. W Afryce Niemcy przegrupowali jednak swoje siły i zdołali odeprzeć ofensywę Montgomery'ego rozpoczętą 23 października.
  Choć z wielkim trudem, udało im się powstrzymać wojska, które dysponowały przeważającą liczebnie siłą i sprzętem. Jednak znajomość lokalizacji i czasu ataku pomogła Rommelowi racjonalnie rozmieścić swoje nieliczne jednostki i odeprzeć ofensywę. Brytyjczycy ponieśli znaczne straty i po dwóch tygodniach walk zostali zmuszeni do przerwania natarcia.
  Niemiecka flota okrętów podwodnych zdołała wyrządzić znaczne szkody, zatapiając kilkanaście statków z siłami desantowymi, które planowały lądowanie w Casablance i na wybrzeżu Maroka. Amerykanie, widząc brak sukcesów w Egipcie i aktywność "niemieckich watah wilków", porzucili operację "Torch".
  Niemcy z kolei próbowali przegrupować swoje wojska w pobliżu Stalingradu, aby odeprzeć ataki flankowe wojsk radzieckich, i przygotowywali się, okopując się na umocnieniach w centrum.
  Z powodu złej pogody 19 listopada 1942 roku wojska radzieckie nie były w stanie skutecznie wykorzystać sił powietrznych, w tym samolotów szturmowych, a przygotowania artyleryjskie przyniosły bardzo ograniczone rezultaty. Po przegrupowaniu sił, Niemcy i ich sojusznicy zdołali odeprzeć sowiecką ofensywę. Odciągnęło to jednak uwagę nazistów od samego Stalingradu, dając wytchnienie radzieckim żołnierzom, którzy bohatersko walczyli w mieście. Niewiele budynków pozostało jednak pod kontrolą Armii Czerwonej.
  Fritzowie utrzymali się również w centrum... Bitwa o Stalingrad trwała do końca grudnia. Nie mogąc osiągnąć przełamania, Armia Czerwona zatrzymała się. Ale Niemcy również nie mieli łatwej sytuacji. Stracili zbyt wielu ludzi podczas szturmu na miasto i chociaż stosunek strat w obronie zdawał się im sprzyjać, ich wojska wciąż były wyczerpane.
  W styczniu, wbrew przepowiedni wróżby, Niemcom nie udało się utrzymać pozycji na północy podczas operacji Iskra. Co prawda walki trwały ponad trzy tygodnie i kosztowały Armię Czerwoną duże straty, ale udało im się przedrzeć do Stalingradu drogą lądową.
  Jednak ostrzeżeni przez lustro Iblisa, Niemcy zdołali odeprzeć ofensywę pod Woroneżem, wzmacniając swoich słabych sojuszników: Włochów i Rumunów. W przeciwnym razie obrona w tym miejscu zostałaby przełamana.
  Trzecia operacja Rżew-Sychovsk również zakończyła się niepowodzeniem. Niemcy ponownie, choć z pewnym trudem, odparli ofensywę sowiecką. W samym Stalingradzie panował upał, a walki trwały nadal w styczniu. Paulusa zastąpił Meinstein, a temu bardziej doświadczonemu feldmarszałkowi udało się zdobyć miasto-cytadelę do 12 lutego. Niemcy jednak ponownie zapłacili wysoką cenę. W lutym 1943 roku Reichstag został zmuszony do zwołania posiedzenia i ogłoszenia wojny totalnej. Dni pracy zostały wydłużone, a praca niewolnicza była wykorzystywana bardziej aktywnie niż wcześniej.
  Wypowiedzenie wojny totalnej pozwoliło na zwiększenie produkcji broni i utworzenie nowych dywizji, w tym zagranicznych i Hiwi.
  Wiedząc, kiedy Brytyjczycy i Amerykanie planują inwazję na Maroko, Niemcy wykorzystali swoją ogromną flotę okrętów podwodnych, aby zadać druzgocące ciosy okrętom desantowym, przerywając kolejne lądowania. Pozwoliło to nazistom zlokalizować działania wojenne przeciwko Zachodowi i skoncentrować wszystkie główne siły na Wschodzie.
  Sytuacja korpusu Rommla pozostała trudna, ale dzięki zwierciadłu faszystowskie lotnictwo zaczęło działać skuteczniej, a konwoje poprawiły zaopatrzenie afrykańskiej grupy.
  Nowa ofensywa Montgomery'ego w marcu 1943 roku zakończyła się porażką. Tym razem Rommel, zdobywszy precyzyjne dane wywiadowcze dzięki swojej diabolicznej magii, zwabił Brytyjczyków w pułapkę i zadał im druzgocącą klęskę! Co prawda, dzięki przewadze liczebnej i powietrznej wroga, Montgomery nie został całkowicie rozgromiony, ale Brytyjczycy ponieśli dotkliwą klęskę. Stracono szczególnie dużą liczbę czołgów, a znaczną liczbę pojazdów zdobyto jako trofea.
  Brytyjczycy wycofali się na kilka linii obronnych i zbliżyli się do Aleksandrii. Rommel potrzebował nowych rezerw, a naziści planowali kontynuować ofensywę na południe. Stalingrad upadł, a ofensywa mogła być kontynuowana wzdłuż Wołgi.
  W maju 1943 roku naziści rozpoczęli operację "Delfin". Pomimo wsparcia wyroczni, ich siły napotkały silny opór ze strony Armii Czerwonej. Postępy były powolne, co kosztowało ich ciężkie straty. Jednak wsparcie wyroczni wpłynęło na przebieg wojny. Wehrmacht przewidywał kontrataki i tworzył coraz więcej okopów. Do połowy czerwca naziści dotarli już do delty Wołgi i Morza Kaspijskiego.
  Pozycję Związku Radzieckiego na Kaukazie pogorszyło przystąpienie Turcji do wojny 22 czerwca 1943 r. To w praktyce przesądziło o wyniku bitwy o ropę w Baku.
  Alianci nie byli szczególnie zdecydowani. Montgomery przeszedł do defensywy i nie rozważał już ofensywy, a lądowanie w Maroku pozostawało nierealne.
  10 lipca 1943 roku Churchill podjął próbę lądowania we Francji, aby odwrócić część sił niemieckich od wschodu. Jednak słabo przygotowane lądowanie, w połączeniu z niezdecydowaniem Amerykanów i faktem, że Niemcy znali wszystkie szczegóły dzięki wyroczni, doprowadziło do największej w historii klęski Brytyjczyków i Amerykanów na lądzie.
  Do niewoli trafiło ponad sześćset pięćdziesiąt tysięcy jeńców i znaczna ilość sprzętu. Niestety, nie powstrzymało to nazistowskiego marszu na południe. W sierpniu Niemcy zdobyli cały Dagestan, Turcy zdobyli prawie całą Armenię, w tym Erywań, a 27 sierpnia naziści i Turcy zjednoczyli się, dzieląc Front Zakaukaski na dwie części.
  Po raz kolejny sowieckie próby ofensywy na innych odcinkach frontu zakończyły się niepowodzeniem. Wróg był zbyt dobrze poinformowany o planach sowieckiego dowództwa.
  Oddział Specjalny Armii Czerwonej szalał, przeprowadzając represje i masowe czystki. Stracono nawet kilkudziesięciu generałów, w tym marszałka artylerii Kulika.
  Ale dopóki wróg miał broń diabła, nic nie mogło mu pomóc.
  Wrzesień upłynął pod znakiem ciężkich walk, podczas których naziści i Imperium Osmańskie zbliżali się do Baku. W październiku walki wybuchły w samym mieście.
  Nadmorskie miasto było zaopatrywane drogą morską i desperacko próbowali je utrzymać. Walki przeciągały się i naziści nie zdołali zdobyć go do 7 listopada, zgodnie z planem. Ale do tego czasu wszystkie inne miasta na Kaukazie były już stracone. A w grudniu, kosztem kolosalnych strat, legendarne miasto upadło.
  Kaukaz został całkowicie utracony, podobnie jak największe złoże ropy naftowej, jakie wówczas eksploatowano w ZSRR. Jednak ponieważ wszystkie szyby naftowe zostały wysadzone i zniszczone, sami naziści przez pewien czas nie mogli wykorzystać tej przewagi.
  Na froncie wschodnim zapadła cisza. Duże niemieckie siły lądowe wkroczyły do Iraku, a następnie do Palestyny i Kanału Sueskiego, aby wesprzeć Rommla. Radzieckie dowództwo postanowiło jednak wykorzystać tę przerwę. Złoża ropy naftowej były już eksploatowane w innych miejscach, w tym na Syberii. Tymczasem radzieccy konstruktorzy pracowali nad nowymi czołgami. IS-2 i T-34-85 miały być odpowiedzią na niemieckie Pantery i Tygrysy.
  Produkcja broni w nazistowskich Niemczech była wyższa niż w rzeczywistości. Najwyraźniej naziści i ich niewolnicy dysponowali większymi zasobami, a bombardowania zdemoralizowanych aliantów były słabsze. Oznaczało to, że mogli produkować więcej żelaza i lepszej jakości metal niż w rzeczywistości. Dzięki temu miesięczny plan produkcji 600 Panter został zrealizowany, a nawet przekroczony. Istniały jednak inne ograniczenia: czas szkolenia nowych załóg. Co więcej, Pantera, pomimo wszystkich swoich niezaprzeczalnych zalet - działa o wysokiej sile przebicia i szybkostrzelności, doskonałej widoczności i celownikach, dobrej ochronie czołowej i przyzwoitych osiągach - miała słabe pancerze boczne i przesunięte koła nośne.
  Pantera-2 okazała się bardziej zaawansowanym i obiecującym projektem. Dzięki znacznie bardziej kompaktowej konstrukcji i nieco większej masie, wynoszącej 47 ton, Pantera-2 mogła pochwalić się potężnym działem kalibru 88 mm z lufą o kącie 71 stopni i 120-milimetrowym pancerzem z przodu kadłuba, 60-milimetrowymi pochylonymi bokami oraz 150-milimetrowym pancerzem z przodu wieży. Całość napędzał silnik o mocy 900 koni mechanicznych, umieszczony w obudowie z duraluminium.
  Pojazd ten wszedł do produkcji w listopadzie 1943 roku, wraz z Tigerem II. Jednak Niemcy wciąż rozwijali swój pojazd i posuwali się naprzód na Bliskim Wschodzie.
  W marcu 1944 roku Niemcy zdobyli Kuwejt i dotarli do Kanału Sueskiego.
  Wyrocznia musiała zostać zniszczona, aby uniemożliwić faszystom uzyskanie przewagi. Dziewczyny, w tym przypadku, chciały zrobić to wcześniej, ale ich wpływ był ograniczony.
  Na przykład teraz, zamiast magicznych dziewcząt, 1 kwietnia 1944 roku, dwie atrakcyjne piękności maszerowały wzdłuż frontu. Niestety, ich umiejętności były dość mierne - ogranicznik skoku dawał się we znaki. Nawet boso, chodzenie po wiosennej ziemi, ledwo odartej ze śniegu, było chłodne. Po lewej stronie dziewcząt płynęła pełna Wołga, na północy Kamyszyn, a idąc dalej, docierało się do niemieckich pozycji pod Stalingradem. A zadaniem wojowniczek, które stały się prawie zwykłymi dziewczynami i utraciły nadludzkie zdolności, było zneutralizowanie znienawidzonej wyroczni... Jednak nawet to teraz mogło nie wystarczyć. W końcu ZSRR stracił terytorium, na którym przed wojną mieszkała połowa ludności, i znaczną część swojego potencjału przemysłowego, w tym, co najważniejsze, pola naftowe, które były dogodne do wydobycia.
  Oczywiście, istnieje wiele innych złóż, ale doprowadzenie ich do pełnej eksploatacji wymaga zarówno czasu, jak i środków. Sytuacja jest taka, że nawet gdyby Hitler został pozbawiony mocy luster Iblisa, mogłoby się to okazać boleśnie niewystarczające. Co więcej, nastroje separatystyczne nasiliły się wśród aliantów, zwłaszcza wśród Amerykanów. Roosevelt jest chory, Gallen wyraźnie skłania się ku lewicowemu pacyfizmowi, a perspektywy nowych wyborów nie są zbyt zachęcające.
  Wojna podwodna aliantów nie postępuje pomyślnie. Liczba niemieckich okrętów podwodnych stale rośnie, a ich zdolności bojowe się poprawiają. Pojawiły się już torpety naprowadzane termicznie i okręty podwodne napędzane nadtlenkiem wodoru. Flota aliantów kurczy się i słabnie, zwłaszcza że rekiny technotroniczne z okrętu Fritz nauczyły się pozostawać pod powierzchnią i pozostawać niewykryte.
  Co więcej, nazistowska flota okrętów podwodnych jest bardziej aktywna niż w rzeczywistości: zapasy paliwa są ograniczone, a tankowce docierają nawet z libijskich pól naftowych. Co więcej, bombardowanie Rumunii jest znacznie mniej intensywne. A produkcja paliwa syntetycznego jest wyższa.
  Sojusznicy są w szoku, a sytuacja, zwłaszcza w polityce wewnętrznej, jest dla nich niekorzystna.
  Bilans sił na froncie wschodnim na dzień 1 kwietnia 1944 r.: ZSRR dysponował 6,3 mln żołnierzy i oficerów, około 5300 czołgów i dział samobieżnych, 95 000 dział i moździerzy oraz 7700 samolotów. W bitwach zimowych, podczas prób pokonania wroga, poniesiono ciężkie straty. Niemcy, w tym wojska satelitarne, dywizje zagraniczne i piechota Hiwi, zgromadzili ponad 7,2 mln, 8800 czołgów i dział samobieżnych, około 100 000 dział i moździerzy oraz 16 500 samolotów. Biorąc pod uwagę, że nowe czołgi IS-2 i T-34-85 dopiero zaczęły wchodzić do służby w Armii Czerwonej, przewaga wroga pod względem sprzętu była znacząca. Produkcja czołgów Panther i Tiger była już na wysokim poziomie i stanowiły one ponad połowę niemieckiej floty pancernej.
  W lotnictwie oceny jakościowe są mniej jednoznaczne. Niemieckie samoloty przewyższały radzieckie pod względem prędkości i uzbrojenia, ale miały gorszą manewrowość poziomą, a lepszą pionową. Co najważniejsze, Fritz pozyskał samoloty odrzutowe, przede wszystkim ME-262. Wśród myśliwców śmigłowych, ME-309 i TA-152, o potężnym uzbrojeniu i prędkości, okazały się bardzo skuteczne. Ju-488 wszedł do produkcji seryjnej, a jeszcze wcześniej Ju-288. Bombowce te charakteryzowały się niezrównanymi osiągami, nawet przy dużym obciążeniu.
  W każdym razie, biorąc pod uwagę układ sił, wróg musi zostać uznany za silniejszego. Co więcej, jeśli operacja na Bliskim Wschodzie zostanie zakończona, naziści staną się jeszcze silniejsi. A ich ostateczne zwycięstwo jest tam oddalone o niecały miesiąc. A więc...
  Znająca się na technologii Elena westchnęła ciężko i zaśpiewała:
  - Brak sił, brak sił... Leszy ewidentnie za dużo wypił! Właśnie piłował korę, rycząc i wykrzykując przekleństwa!
  Zoja, która zachowała swoją kulturę nawet w skromnym, wiejskim stroju, pogroziła przyjaciółce palcem:
  - Nie bądźmy wulgarni... Zróbmy plan działania!
  Elena wzruszyła ramionami. Była szczuplejsza niż wcześniej i mniej wysportowana. Choć być może wielu mężczyzn uznałoby ją za jeszcze bardziej atrakcyjną. Sukienka dziewczyny była prosta, lniana, biała i czysta. Nieco krótsza niż to było w zwyczaju dla wieśniaczek, odsłaniając opalone nogi powyżej kolan. Dziewczynom nie została ani broń, ani biżuteria. Nawet zegarek.
  Wyglądają teraz jak wieśniacy, zbyt opalone jak na kwiecień, ale nie tak szybkie i silne. Ich stopy mozolnie stąpają po kamienistej, gliniastej drodze. Ich bose podeszwy, niczym u wieśniaczek, są szorstkie i wygodne, gdy stąpa się po kłującym gruncie. Zimno nie wieje tak mocno podczas chodzenia. Poranny szron po stopnieniu przymrozków sprawia, że stopy nie są już tak sztywne i obolałe.
  W jej dawnym ciele wojowniczki nawet Antarktyda nie stanowiła problemu. Ale teraz jej nogi są czerwone od zimna i bolą ją nieprzyjemnie, gdy rozgrzewa się w porannym słońcu.
  Elena, która zdążyła już zapomnieć, że ludzkie ciało może odczuwać nieprzyjemne doznania z powodu zimna i zmęczenia, powiedziała z irytacją:
  "Szczerze mówiąc, nie widzę sensu takiej wyprawy. Zostaliśmy wrzuceni w to piekło, pozbawieni naszej potężnej magii... pozostawieni boso i w prostych, chłopskich ubraniach, a mimo to powierzono nam zadanie ratowania ludzkości przed faszyzmem!"
  Zoja logicznie odpowiedziała na ten fragment:
  "Ale właśnie w tym tkwi piękno! Więc nie byłoby tak łatwo, gdybyśmy, wykorzystując nasze cudowne zdolności, zdobyli Wilno i inne litewskie miasta. To o wiele ciekawsze, a co najważniejsze, wymaga wyobraźni, aby pokonać wroga w zwykłych ciałach i bez supermocy!"
  Elena odruchowo kopnęła bosą stopą w wielki głaz wystający z gliny na środku drogi. Ale zamiast odlecieć, kamień pozostał na swoim miejscu, a Mądra Dziewczyna krzyknęła z bólu. Jej wciąż długie, zgrabne palce u stóp natychmiast spuchły i zsiniały. Zoya musiała nawet poprawić kilka z nich. Fioletowe kostki wróciły na swoje miejsce, a Elena otarła łzę, która zebrała się na jej policzku. Co za głupota.
  Córka Beloboga poczuła przypływ współczucia, falę empatii. Jednocześnie poczuła również własną słabość i wrażliwość. Paznokieć pod niebieską skórą Eleny pękł, a jej stopa również stała się naprawdę wzruszająco zraniona i bezbronna.
  Mądra kobieta, współczując sobie, zauważyła:
  - Oto co znaczy być ciałem bez supermocy... Po prostu stajesz się nikim!
  Zoya zauważyła z irytacją:
  - Nogi ci się zagoją... Jakoś przeżyjesz!
  Dziewczyny znów ruszyły w drogę. Ich dawna, beztroska radość zniknęła. Poza tym, im dłużej szły, tym bardziej doskwierał im głód. Pojawiły się kołchozowe pola... Tam już praca szła pełną parą.
  Nie było jednak widać mężczyzn; zaprzęgnięto tylko kobiety i dzieci, niektóre do orki, inne do motyki. Ludzie byli tu przeraźliwie chudzi, z wymizerowanymi twarzami. Jednak chłopcy, widząc piękne dziewczyny, uśmiechali się i machali do nich, witając je zrogowaciałymi, rozpostartymi dłońmi.
  Zoja zaoferowała pomoc Jelenie w pracach chłopskich. Córka Swaroga niechętnie się zgodziła. Osobiście tęskniła za żołnierskimi wyczynami, a nie za ciężkim życiem kołchoźnika. Ale kiedy uderzyła się palcami o bruk, jej bojowy duch nagle zniknął. Poza tym musiała pomyśleć o własnej legalizacji. W końcu zostali w sukienkach i bez pastorów.
  NKWD może w każdej chwili ogłosić ich szpiegami i aresztować. Ale w przeciwnym razie okażą się niczym więcej niż uchodźcami, którzy stracili wszystko, łącznie z dokumentami. Ich ubrania nie są nowe, a krótsze spódnice są typowe dla bolszewickich wiosek. Pozostaje mieć nadzieję, że w to uwierzą!
  Zoja urodziła się na wsi, a jej ręce i ciało są niezwykle sprawne podczas żniw. Jelena jest mieszczką, do tego Moskwianką. Co prawda, ma doświadczenie w orce w społeczności rodzimowierczej. Ale mimo to jej ruchy nie są tak lekkie i swojskie jak Zoi. A jej posiniaczone palce bolą nieprzyjemnie w zimnej ziemi.
  Jednak młode kobiety, chłopcy i dziewczęta chodzą boso, mimo że w nocy był mróz i groziło im niemal zamarznięcie. Tylko starsze kobiety i staruszki noszą łyse buty. Mężczyzn nie widać, a najstarszy, rozczochrany, rudowłosy nastolatek, wygląda na nie więcej niż piętnaście lat, dumnie stoi w spodniach z wysokim stanem, ale ma bardzo wyraziste spojrzenie i męski podbródek. Ten chłopak, z odznaką Komsomołu, jest najstarszy z chłopców i wydaje wszystkim polecenia.
  Młody dowódca nie skomentował obecności dwóch piękności. Jakby to było oczywiste. Klimat regionu Wołgi jest łagodny, a sezon siewu w pełni; dodatkowa para rąk by się nie przydała.
  Elena wkrótce zaczęła odczuwać ból w plecach i poprosiła, by pług ją pociągnął. Było to łatwiejsze dla jej dość silnego kobiecego ciała, ale musiała delikatnie wbijać pięty w luźną ziemię, aby zmniejszyć ból. Jednak nacisk na klatkę piersiową był pod innym kątem, a jej plecy, uwolnione od napięcia, nie odczuwały bólu.
  Dziewczynka zastanawiała się, ile ona tak naprawdę ma lat? Ma grubo ponad sto! Zabawne! Jest jedną z najstarszych kobiet we współczesnej Rosji, a mimo to jest tak silna i zdrowa. Ale po utracie magicznych mocy mogły stać się takimi potworami!
  Ta myśl przyprawia Elenę o gęsią skórkę...
  Wszyscy pracowali z entuzjazmem, bez przerwy obiadowej. Dopiero gdy zrobiło się zupełnie ciemno, podeszli do ognia, żeby się pokrzepić. W pobliżu płynęła Wołga, a w kotle była ryba. Chleba było jednak niewiele, a smakował nieco nieczysto, z domieszkami. Pachniał też cebulą.
  Jedzenie jest proste, nie przesadnie, i wydaje się być rarytasem dla głodnych żołądków. Strażniczki nie czuły się tak zmęczone od lat. Nie, bycie człowiekiem bez supermocy jest niesamowicie bolesne. I człowiek męczy się jak... osioł!
  Ale dobrze, że ich ciała są młode i zdrowe. Dziewczęta zasnęły z innymi kobietami w stodole, jedna na drugiej. Jeden z chłopców oparł głowę na wysokiej piersi Zoi. Dziewczyna-leśniczy głaskała jego blond loki... i poczuła głęboką tęsknotę. Otrzymały wszystko od życia i od swoich bogów-demiurgów-opiekunów: wieczną młodość, władzę, możliwość bogactwa, autorytet, honor i szacunek, ale... Aby zajść w ciążę, muszą przespać się z człowiekiem o równych im zdolnościach. A takiego mężczyznę niełatwo znaleźć.
  A jeśli tacy faceci istnieją, to są na innym poziomie i w innym wszechświecie. Jelena przypomniała sobie piosenkę o Gagarinie i to sprawiło, że zatęskniła jeszcze bardziej;
  Wiesz, jakim on był facetem...
  Cały świat niósł go w swoich ramionach!
  Determinacja brata cara ratuje imperium
  Brat cara Mikołaja II, Michał, w przeciwieństwie do realiów historycznych, działał zdecydowanie. Gwardia Cesarska otworzyła ogień do rebeliantów próbujących szturmować Pałac Zimowy. Następnie do walki wkroczyli Kozacy, faworyzowani przez cara, oraz pułki szlacheckie.
  Kilkuset rebeliantów zginęło, a reszta uciekła. Policja aktywnie aresztowała rebeliantów i ich przywódców. Przedstawiciele Dumy Państwowej, rodziny książęce, kupcy i członkowie elity finansowej rzucili się, by złożyć przysięgę wierności carowi Mikołajowi i zadeklarować swoją lojalność. W bitwie zginęło ponad sześciuset rebeliantów, a półtora tysiąca zostało rannych. Straż straciła około dwudziestu ludzi, a Kozacy kolejnych pięćdziesięciu.
  Poważny konflikt, ale autokracja pozostała nienaruszona. Spiskowcy na szczycie nie mieli jednolitego stanowiska, nie mieli jednego przywódcy. Wielu z nich wręcz uważało, że zmiana formy rządu w czasie wojny jest niedopuszczalna.
  Wielu jest niezadowolonych z cara Mikołaja II, ale trudno zaproponować alternatywę dla reżimu imperialnego. Co więcej, bogaci poważnie obawiają się, że republikańska forma rządu okaże się zbyt słaba i niestabilna, by ochronić kapitalistów przed głodnym i zbuntowanym proletariatem, a właścicieli ziemskich przed chłopami.
  Sami ludzie nie są w stanie przeprowadzić poważnej rewolucji. Bolszewicy są wciąż zbyt słabi i nieliczni, a socjaliści-rewolucjoniści w większości wierzą, że rewolucja to dobra rzecz, ale lepiej najpierw wygrać wojnę światową.
  Krótko mówiąc, wybuchł bunt i wszyscy wyszli! Powtórzyło się coś w stylu Krwawej Niedzieli... A potem zapadła cisza!
  Mikołaj II odznaczył swojego brata Orderem Świętego Jerzego I Klasy za jego stanowczość i awansował go na głównodowodzącego, powierzając mu dowództwo na froncie zachodnim. Fronty południowy i rumuński podlegały Brusiłowowi.
  Armia rosyjska rozrosła się do prawie dziesięciu milionów ludzi, a jej utrzymanie stanowiło ogromne obciążenie dla imperium. Nadszedł czas ataku.
  Drogi ledwo wyschły, gdy armia carska uderzyła w Galicję. Rosjanie mieli przewagę liczebną. Morale Austriaków osłabło, a pułki słowiańskie masowo dezerterowały lub się poddawały. Brakowało niemieckich jednostek, by odeprzeć wroga.
  Na domiar złego, Stany Zjednoczone przystąpiły w kwietniu do wojny z państwami centralnymi. Tym samym wynik konfliktu był już przesądzony. Niemcy próbowały zwiększyć swoje siły na Zachodzie, aby pokonać aliantów, i nie były w stanie udzielić znaczącej pomocy Austro-Węgrom.
  Wojska rosyjskie zajęły Lwów i kilka miast w Galicji. Powstało nawet kilka małych okopów. Łamany, rozbity front austriacki załamał się zbyt szybko, zmuszając Niemców do przyjęcia postawy obronnej na zachodzie i wepchnięcia wojsk w powstałe luki.
  Bazując na tym sukcesie, Rosjanie zbliżyli się do Przemyśla, a nawet okrążyli miasto. Jednak problemy z zaopatrzeniem i wprowadzenie do bitwy bardziej gotowych do walki jednostek niemieckich spowolniły ich postępy. Front Rumuński przeszedł jednak do ofensywy, a po pewnym czasie do ataku dołączył Front Zachodni. Ten ostatni stanął przed trudnym zadaniem: przełamaniem potężnej, głęboko uformowanej niemieckiej obrony.
  Brat cara, Michaił, nie uważał za wstyd uczyć się od Brusiłowa i zastosował podobną taktykę. Rozpoczął przygotowania do ofensywy w dwunastu różnych lokalizacjach jednocześnie, uniemożliwiając Niemcom ustalenie kierunku głównego natarcia. Co więcej, aktywnie stosowali zasłony dymne i ofensywę nocną.
  Wojska rosyjskie na południu wyzwoliły Bukareszt, a atak w centrum zakończył się przełamaniem na południe od Wilna.
  Niemcy zostali zmuszeni do ponownego wzmocnienia południowego skrzydła. Wojska niemieckie blokujące Rygę były zagrożone okrążeniem. W tych okolicznościach cesarz podjął trudną decyzję o opuszczeniu państw bałtyckich i wycofaniu wojsk na pruską linię obronną.
  Sytuacja wojsk sprzymierzonych i Turcji nie układała się pomyślnie. Rosjanie i Brytyjczycy posuwali się naprzód w Azji Mniejszej, podczas gdy Francuzi naciskali na Syrię i Palestynę. Imperium Osmańskie słabło, a ich upadek był nieunikniony. Co więcej, Bułgarzy zdradzili swoją pozycję. Zdając sobie sprawę, że Prusacy już przegrali wojnę, a wojska rosyjskie, wyzwoliwszy większość Rumunii, dotarły do granicy, słowiański król wypowiedział wojnę Austrii, Turcji i Niemcom.
  Naturalnie, stworzyło to nowy problem dla Niemców. Nie byli już w stanie utrzymać linii frontu na wschodzie i zostali zmuszeni do wycofania się w kierunku Wisły, licząc, że naturalna bariera wodna opóźni natarcie wojsk rosyjskich.
  Alianci na zachodzie odnieśli jedynie częściowe sukcesy, choć już aktywniej wykorzystywali czołgi. Na razie jednak Niemcy utrzymywali front, choć zmuszeni do lekkiego odwrotu. Sektor południowy pochłaniał znaczną część jego zasobów.
  Cóż, carska Rosja przeniosła ciężar walk na Imperium Osmańskie jesienią i zimą.
  Atak na Konstantynopol, zarówno od strony lądu, jak i morza, zakończył się triumfem rosyjskiego oręża. Turcja upadła, a wraz z nią Rosja zyskała rozległe terytoria, Konstantynopol i cieśniny prowadzące do Morza Śródziemnego.
  Co prawda, nie udało się zakończyć wojny w 1917 roku, ale wszyscy już czuli smak zwycięstwa, i to w znacznie większym stopniu niż w 1916 roku.
  Zima w Rosji charakteryzowała się drobnymi strajkami i powstaniami, ale pomimo trudności militarnych nie doszło do żadnych poważnych starć. Być może rubel znacznie stracił na wartości, ale za wcześnie, by mówić o głodzie.
  Nadszedł jednak czas zakończenia wojny i wszyscy to zrozumieli. Brusiłow, awansowany na feldmarszałka, zaproponował rozpoczęcie głównego natarcia na południu, gdzie wróg był słabszy, a następnie skierowanie się na północ.
  Niemcy mieli już swoje pierwsze czołgi. Ale ich liczba była zbyt mała, aby wywrzeć znaczący wpływ na przebieg wojny. Rosja również miała własne pojazdy, zwłaszcza czołgi Mendelejewa. Jednak przemysł carski nadal nie był w stanie zwiększyć produkcji masowej.
  Jednak Brytyjczycy, Amerykanie i Francuzi rozpoczęli masową produkcję czołgów. To oznaczało pojawienie się nowego, potężnego środka penetracji obrony, który miał przełamać niemieckie pozycje.
  Alianci również chcieli jak najszybciej zakończyć wyniszczającą wojnę. Od końca marca rozpoczęli próby przełamania niemieckiej obrony w głąb.
  Rosyjska ofensywa rozpoczęła się, gdy tylko wyschły drogi na południu. Wojska rosyjskie były podbudowane poprzednimi zwycięstwami, podczas gdy Austriacy ledwo się utrzymywali. Budapeszt został otoczony na początku maja. Następnie rozpoczął się ruch w kierunku Wiednia i wzdłuż Wisły.
  Włosi również przeszli do ofensywy. Nawet Japonia wysłała do Europy wojska ekspedycyjne. Niemcy nacierali ze wszystkich stron.
  Zanim wojska rosyjskie dotarły do Wiednia, Austro-Węgry skapitulowały. Ostatni sojusznik Niemiec upadł. Na zachodzie, stosując taktykę uderzeniową w różnych punktach frontu, alianci posuwali się powoli, ale pewnie. Tymczasem wojska rosyjskie posuwały się od południa, na tyły frontu niemieckiego, osłaniając Wisłę.
  W tych okolicznościach kanclerz Wilhelm, zdając sobie sprawę z beznadziejnej sytuacji Niemiec, ogłosił 22 czerwca 1918 r. zakończenie wszelkich działań wojennych. Niemcy de facto skapitulowały.
  Austro-Węgry przestały istnieć. Rosja zyskała Galicję, region krakowski, Bukowinę oraz część wschodniej Słowenii i Węgier. Rumunia zyskała Siedmiogród. Z Austro-Węgier pozostała jedynie maleńka Austria i znacznie zredukowane Węgry. Czechosłowacja znalazła się pod protektoratem Rosji.
  Imperium carskie uzyskało od Niemiec Kłajpedę, Poznań i dostęp do morza, odcinając tym samym Prusy Wschodnie od metropolii poprzez Gdańsk.
  W XIX wieku Niemcy zostały zmuszone do oddania Danii i Francji terenów, które wcześniej podbiły. Zostały skazane na płacenie ogromnych, corocznych reparacji wojennych, a ich potencjał militarny ograniczono do zaledwie 100 000 ludzi.
  I oczywiście, jak w prawdziwej historii, strefa zdemilitaryzowana.
  Carska Rosja również rozszerzyła swoje posiadłości na południu. Imperium Osmańskie, podobnie jak Cesarstwo Austriackie, przestało istnieć. Wielka Brytania zajęła Irak, Francja Syrię, a wraz z Brytyjczykami - Palestynę. Rosja zyskała Armenię, Azję Mniejszą i Konstantynopol.
  Bliski Wschód i Iran również zostały podzielone na strefy wpływów. Dzięki temu carska Rosja osiągnęła znaczące korzyści materialne.
  Ale wojna kosztowała życie ponad dwóch i pół miliona żołnierzy, nie wspominając o ofiarach cywilnych i ogromnych wydatkach. Finanse popadły w chaos, a kraj popadł w długi.
  Co prawda sojusznicy pobłażliwie zgodzili się na umorzenie odsetek od pożyczek, ale dług i tak okazał się dość duży - wynosił około dziesięciu miliardów rubli w złocie.
  Ale możliwe było znacjonalizowanie przedsiębiorstw, które wcześniej były własnością Niemców.
  Sytuacja polityczna w carskiej Rosji ustabilizowała się, a autorytet cara wzrósł.
  Mikołaj II wykorzystał to, odwołując swój własny manifest w Dumie Państwowej. Autokracja została przywrócona, a władza ustawodawcza przeszła w pełni w ręce cara.
  Wywołało to jedynie nieśmiałe próby protestu. Kraj był zbyt zmęczony wojną, by chcieć dalszych wstrząsów.
  A gospodarka zaczęła gwałtownie odradzać się po wojnie! Wzrost wynosił średnio około dziewięciu procent rocznie, czyli więcej niż w Stanach Zjednoczonych.
  Powstały nowe, zaawansowane gałęzie przemysłu, rozwinęła się inżynieria mechaniczna, wzrosły płace.
  Ustawa carska skróciła dzień pracy z 11,5 godziny do 10,5 godziny, a w dni poprzedzające święta i weekendy dzień pracy został skrócony do dziewięciu godzin. Dzień pracy również został skrócony do dziewięciu godzin, jeśli jakakolwiek jego część przypadała na noc.
  Po wymianie waluty, bilans rubla w złocie został przywrócony. W 1929 roku pensja robotnika osiągnęła 50 rubli miesięcznie, a butelka wódki kosztowała 25 kopiejek. To daje 200 butelek miesięcznie. A w przeliczeniu na złoto, to aż 37 gramów czystego złota.
  Kraj awansował na drugie miejsce pod względem produkcji przemysłowej, ustępując jedynie Stanom Zjednoczonym. Perspektywy imperium wyglądały obiecująco, ale potem... nadszedł Wielki Kryzys.
  Upadek dotknął cały świat, w tym Rosję. Co prawda, Niemcy i Stany Zjednoczone ucierpiały najbardziej. Ale nawet carska Rosja była nadmiernie uzależniona od zagranicznych pożyczek i dlatego nie mogła uniknąć wstrząsów i upadku.
  Partia bolszewicka przeżywała kryzys w latach dwudziestych XX wieku. Lenin skutecznie porzucił praktyczną walkę rewolucyjną, pogrążając się w teorii i pisaniu science fiction.
  Władimir Iljicz poznał Herberta Wellsa w Wielkiej Brytanii i zafascynował się science fiction. W szczególności napisał obszerną, futurystyczną powieść "Komunizm - droga do szczęścia", a także szereg innych dzieł. Lenin już wtedy dobrze zarabiał na pisaniu science fiction.
  Bolszewicy podzielili się na trockistów i stalinowców. Stalin postanowił powrócić do taktyki indywidualnego terroru, charakterystycznej dla partii Narodnaja Wola. Trocki utrzymał bardziej umiarkowane stanowisko.
  Socjaliści-rewolucjoniści nadal działali, choć w latach dwudziestych XX wieku nie doszło do żadnych głośnych zamachów politycznych. Republikanie i kadeci stopniowo zyskiwali na znaczeniu. Prawdziwie absolutna monarchia wydawała się wszystkim przeżytkiem. W związku z tym ponownie wybuchły niepokoje, strajki i demonstracje, a tron carski zaczął się chwiać.
  Było wiele rzeczy, które można było przypomnieć monarsze...
  Rząd Mikołaja II znalazł wyjście... poprzez wojnę! Co więcej, generałowie pałali żądzą zemsty za porażkę z Japonią. I to jest zrozumiałe...
  Po I wojnie światowej carska Rosja przeprowadziła kilka niewielkich kampanii wojskowych. Na Bliskim Wschodzie, gdzie wraz ze swoimi sojusznikami podzieliła świat arabski. W Afganistanie... Tam wojna toczyła się u boku Wielkiej Brytanii. Rosja zajęła północne regiony Afganistanu, zamieszkane głównie przez Uzbeków i Tadżyków, a także Herat. Brytyjczycy, po brutalnych wojnach, ostatecznie podporządkowali sobie południe. W centralnym Afganistanie zachowała się autonomia.
  Iran nadal zachowywał pozory suwerenności, lecz jego podział był już bliski.
  Ale główny konflikt interesów dotyczył Japonii. Zwłaszcza że w 1931 roku Japończycy utworzyli marionetkowy rząd w Mandżurii i rozpoczęli ofensywę w Chinach.
  Co stało się powodem nowej wojny.
  W tym czasie armia rosyjska zdołała zmodernizować swoją flotę czołgów i stworzyć bardzo potężne siły powietrzne. Japonia miała znacznie słabszą przewagę w powietrzu, a rosyjskie siły lądowe były znacznie liczniejsze i, co można argumentować, bardziej gotowe do walki.
  Flotą Pacyfiku dowodził legendarny admirał Kołczak. Brusiłow, odznaczony Orderem Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego, już wówczas zmarł, ale jego zdolni uczniowie pozostali.
  Wojna od samego początku była dla Japonii niepomyślna. Rosyjscy generałowie - Denikin, Wrangel i Kalejdin, pod dowództwem brata cara, Michaiła Romanowa - działali energicznie i umiejętnie. Doświadczenia I wojny światowej były oczywiste, a błędy popełnione w konflikcie 1904-1905 zostały wzięte pod uwagę.
  Lekkie czołgi Prochorowa również okazały się całkiem skuteczne, będąc wręcz niezastąpione w manewrach wojennych. Tak czy inaczej, to była inna armia rosyjska i zupełnie inna wojna.
  Jednak nawet podczas pierwszej bitwy z samurajami, gdyby zamiast Kuropatkina pojawił się bardziej utalentowany i zdecydowany dowódca, wynik wojny mógłby być, rzecz jasna, zupełnie inny.
  W każdym razie, w ciągu dwóch miesięcy Port Arthur został oblężony przez wojska rosyjskie, a Japończycy ponieśli klęskę. Dwa miesiące później cała Korea została wyzwolona, a miasto-cytadela zostało zdobyte szturmem.
  Na morzu również toczyły się bitwy, z różnym skutkiem. Aż do momentu przybycia eskadr znad Morza Bałtyckiego i Czarnego. Kraj Kwitnącej Wiśni został całkowicie pokonany, a nawet desant na Hokkaido. Japonia została zmuszona do podpisania upokarzającego traktatu pokojowego. Została zmuszona do oddania Mandżurii, Port Artur, części terytoriów zdobytych od Niemców, południowego Sachalinu i Wysp Kurylskich. Jednocześnie została zmuszona do zapłaty sowitej kontrybucji - miliarda rubli w złocie.
  Zwycięstwo tymczasowo wzmocniło pozycję Autokracji, po czym Wielki Kryzys ustąpił miejsca szybkiemu ożywieniu gospodarczemu.
  W Niemczech, podobnie jak w realiach historycznych, Hitler doszedł do władzy, ale nie miał zbyt wiele swobody. W szczególności próba przywrócenia powszechnego poboru napotkała silny opór ze strony Rosji i Francji. Poczyniono jednak pewne ustępstwa w kwestii potencjału militarnego. Armia mogła zostać zwiększona ze 100 000 do 250 000 żołnierzy. Hitler przywrócił również niemiecką kontrolę nad strefą zdemilitaryzowaną.
  Tymczasem carska Rosja zmagała się z problemami dynastycznymi. Zmarł następca tronu, carewicz Aleksy... Brat cara, Michaił Romanow, został pozbawiony praw dziedziczenia. Prawdziwym następcą został Cyryl Władimirowicz Romanow. Ale ten człowiek pogrążył się w pijaństwie i rozpuście. Całkowicie się zdegenerował...
  Kto więc zastąpi cara Mikołaja II? Brat cara, Michał, awansował na generalissimusa po zwycięstwie nad Japonią i cieszył się ogromną popularnością. Stał się pierwszym członkiem rodziny carskiej w historii carskiej Rosji, który osiągnął tak wysoką rangę. I wielu pragnęło zobaczyć go na tronie.
  Co prawda, sam Mikołaj II - abstynent, wolny od złych nawyków, regularnie ćwiczący - był wciąż dość silny i wydawało się, że jego panowanie będzie najdłuższe w historii Rosji. Ale Stalin zaplanował najbardziej ambitny zamach na jego życie od czasów Aleksandra II. Chociaż, jak się wydawało, jaki był w tym sens?
  Tak czy inaczej, rok 1937 okazał się ponury. Car Mikołaj II został zamordowany wraz z dwoma ministrami i trzydziestoma dworzanami, a część Pałacu Zimowego zawaliła się.
  Terroryści wykorzystali sieć kanalizacyjną do zaminowania terenu i podłożyli tam ponad tonę aminolonu.
  W ten sposób w bieg historii wkroczyło wydarzenie agresywne. Tak zakończyło się panowanie cara Mikołaja II, monarchy, który nigdy nie zasłużył na tytuł Wielkiego ani Groźnego. Ci, którzy nie lubili cesarza, nazywali go Krwawym, ponieważ za jego panowania doszło do wielu rozlewów krwi. Ci, którzy go szanowali, nazywali go Zdobywcą. W ten sposób, za jego panowania, liczba ziem na Rusi wzrosła. W Chinach pojawiła się nawet duża prowincja, Żółta Ruś.
  Panowanie trwało łącznie 43 lata. Tylko Iwan Groźny rządził dłużej, i to nominalnie. Ale biorąc pod uwagę, że panował trzy lata, jego faktyczne panowanie było krótsze.
  Prawowity następca tronu, Kirył Władimirowicz Romanow, ostatecznie objął tron. Jego panowanie było krótkie - około roku - ale zdołał wywrzeć pewien wpływ na bieg historii. W szczególności pozwolił Adolfowi Hitlerowi na aneksję Austrii, rzekomo powołując się na prawo narodów do samostanowienia i twierdząc, że przyniesie to większy porządek. Mussolini również zgodził się na aneksję Austrii.
  W ten sposób Niemcy się rozrosły, a ich populacja przekroczyła osiemdziesiąt milionów. Nie wspominając o tym, że Hitler zachęcał do urodzeń. Za Adolfa Biesnowatego populacja wzrosła o połowę.
  W Hiszpanii wybuchła wojna domowa, która zakończyła się jednak znacznie szybciej, ponieważ w Madrycie nie było Związku Radzieckiego, który mógłby wesprzeć lewicową koalicję.
  Ale Franco stał się sojusznikiem Führera. A nowy car, Władimir III, starł się z Wielką Brytanią.
  Sytuacja stała się naprawdę skomplikowana. Zagadka obarczona możliwością II wojny światowej i nowej rundy konfrontacji. Iran jest niepodzielny i jest w zasadzie ostatnim formalnie niepodległym państwem islamskim. Rosja, podobnie jak Wielka Brytania, ma na niego oko. Bliski Wschód to bardzo niestabilny region. Terytoria Rosji, Francji i Wielkiej Brytanii są ze sobą splecione i trudne do zarządzania.
  Anglia coraz bardziej pozostaje w tyle gospodarczo za Rosją i coraz potężniejszymi Niemcami. A największe kolonie nadal należą do Brytyjczyków. Ale potęga Korony Lwa słabnie; Kanada jest prawie niepodległa. Republika Południowej Afryki również jest dominium, podobnie jak Australia. W Indiach pozycja Anglii słabnie. Oczywiście, istnieje chęć, by szturchnąć lwa.
  Hitler próbuje grać na dwa fronty. Albo zwerbuje poparcie Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch i Japonii, a następnie wspólnie zaatakuje carską Rosję i podzieli się jej ogromnymi posiadłościami.
  Albo dążyć do zdobyczy terytorialnych na Zachodzie, ale już w sojuszu z Rosją.
  Hitler jest podłym i pozbawionym zasad człowiekiem i generalnie jest mu obojętne, z kim zawrze koalicję, dopóki jest to dla niego korzystne.
  Nowy, młody car Włodzimierz również marzy o zapisaniu się w historii jako wielki zdobywca i pragnie odebrać kolonie Wielkiej Brytanii i Francji. Niemcy jednak nie mają już nic do zagarnięcia. Dlatego koalicja z Niemcami jest całkowicie logiczna.
  Włochy podbiły Etiopię i pragną nowych wyczynów. Mussolini jest niezwykle ambitny. Nie obchodzi go, czy pójdzie na Wschód, czy na Zachód. Ale we Francji ludzie nie mają ochoty na wojnę. Panuje tam pacyfizm, a rząd jest wybierany. Nie da się zdobyć tak silnego sojusznika. A carska Rosja, z tradycyjnie wysokim wskaźnikiem urodzeń i stale spadającą śmiertelnością, jest bardzo groźnym przeciwnikiem. Populacja carskiej Rosji rośnie już o około trzy procent rocznie. Śmiertelność niemowląt spadła, ale moda na wielodzietne rodziny jeszcze nie minęła, a nawet rodziny robotnicze są rozrodcze. Biorąc pod uwagę nabytki terytorialne, w tym w gęsto zaludnionych Chinach, słabo zaludnionej Mongolii, Europie i Turcji, populacja carskiej Rosji w 1940 roku przekroczyła 400 milionów, w porównaniu do 180 milionów w 1913 roku. A to jest potęga kontynentalna... Wielka Brytania i Francja mają mniej niż 50 milionów mieszkańców w swoich metropoliach, plus kolonie. Jednak wojska kolonialne mają słabe morale i niewielką skuteczność bojową. Dlatego zachodnie siły lądowe są znacznie słabsze.
  Führer wybiera sojusz z Rosją przeciwko Zachodowi.
  W 1939 roku Czechosłowacja została podzielona. Niemcy zaanektowały również Sudety. Niemcy wzmocnili swoją armię i utworzyli kolumny pancerne. Carska Rosja również nie próżnowała, szczycąc się w czasie pokoju armią liczącą pięć milionów i pięćset zawodowych dywizji.
  Carska Rosja od dawna produkowała czołgi ciężkie i lotnictwo strategiczne, w tym samoloty ośmiosilnikowe. Francja miała tylko około trzydziestu czołgów ciężkich, i to przestarzałych. Wielka Brytania nie miała żadnego ciężkiego pojazdu. Niemcy również nie miały ani jednego czołgu cięższego niż dwadzieścia ton. Stany Zjednoczone miały nieco ponad czterysta czołgów.
  Hitler uznał, że nie ma sensu zwlekać i uderzył 15 maja 1940 roku. Pogoda była sprzyjająca i wszystko było gotowe. A przynajmniej mniej więcej gotowe.
  Tymczasem carska Rosja rozpoczęła ofensywę przeciwko Indiom i innym posiadłościom kolonialnym. Armia rosyjska uderzyła na słabo bronione pozycje. Oddziały złożone z etnicznych Anglików i Francuzów były stosunkowo nieliczne, a jednostki kolonialne nie były szczególnie chętne do umierania za obcą ideę czy imperium. W istocie, kim byli dla nich Anglicy? Wyzyskiwaczami, ciemiężycielami, rabusiami czy niewiernymi. Jest mało prawdopodobne, aby Rosjanie byli od nich gorsi, by ginąć za imperium Lwa czy Koguta.
  Wojska carskie ruszyły więc naprzód, pokonując słaby, odizolowany opór. Ale i Niemcom udało się pokonać siły francuskie, brytyjskie, belgijskie i holenderskie w ciągu półtora miesiąca.
  W ten sposób Churchill stracił poparcie swoich głównych sojuszników. Oczekiwanie, że Stany Zjednoczone przystąpią do wojny, okazało się płonne. Roosevelt nie słynął ze swojej stanowczości na miarę Stenki Razina. A teraz takie siły miały stawić czoła Ameryce.
  Wojska rosyjskie posuwały się przez Afrykę i Azję w serii marszów, napotykając większe trudności terenowe i rozciągnięte linie komunikacyjne niż ze strony sił wroga. Brak dróg, zwłaszcza w Afryce, również odegrał pewną rolę. Jednak niewymagający rosyjski żołnierz bohatersko i stoicko pokonywał wszelkie trudności.
  Niemcy jednak z trudem mogą przerzucić wojska do Afryki. Ofensywa na Gibraltar została opóźniona przez uparty opór Franco, co zmusiło ich do przerzutu sił drogą morską. Rosjanie jednak przedarli się do Afryki przez Egipt i mają znacznie łatwiej. Włochy również zagarniają wszystko, co wpadnie im w ręce, a Mussolini ma pod tym względem władzę niczym boa dusiciel.
  Lądowanie na samej stolicy Wielkiej Brytanii w 1940 roku nigdy nie doszło do skutku. Wielka Brytania utrzymała się w bitwie powietrznej, głównie z powodu bierności Rosji. Trzeba jednak przyznać, że mądry car Władimir Kiryłowicz nie chciał przedwczesnej kapitulacji Wielkiej Brytanii i całkiem racjonalnie planował zajęcie wszystkich jej kolonii azjatyckich i afrykańskich.
  Dokąd pójdzie Wielka Brytania? Nie ma rezerw, kolonii ani surowców - jej upadek to tylko kwestia czasu.
  Zimą i w marcu 1941 roku wojska rosyjskie w końcu dotarły do Republiki Południowej Afryki i zniszczyły ostatnie afrykańskie dominium. Brytyjska próba przeczekania na Madagaskarze również nie powiodła się, a w maju 1941 roku przeprowadzono desant morski, który zakończył się zwycięstwem.
  Japonia walczyła po stronie Rosji w wojnie i zdołała przejąć część aktywów na Pacyfiku. Latem 1941 roku doszło do dużej ofensywy powietrznej przeciwko terytorium Wielkiej Brytanii.
  Rosyjskie i niemieckie siły powietrzne spustoszyły Londyn i inne miasta Imperium Brytyjskiego. 8 listopada, w rocznicę puczu monachijskiego, w końcu doszło do lądowania.
  Walki trwały szesnaście dni i zakończyły się zwycięstwem wojsk rosyjskich i niemieckich.
  Tak w istocie zakończyła się II wojna światowa. Była mniej krwawa i trwała dłużej niż w rzeczywistości. Znacznie wzmocniła i poszerzyła terytorium Rosji, zwłaszcza w Afryce i Azji.
  Nastąpił okres względnego spokoju. Rosja i Niemcy uporały się ze swoimi zdobyczami terytorialnymi. III Rzesza włączyła Belgię, Holandię, prawie połowę Francji, a także Maroko, część Algierii i terytoria centralne. Jednak z powodu postawy Franco i wahania Hitlera, Niemcy nie byli w stanie wkroczyć na francuskie terytoria równikowe i zostali zaatakowani przez wojska rosyjskie.
  Mimo to Niemcy nadal zyskały znaczny kawałek afrykańskiego terytorium, większy niż ich własne. Powierzchnia III Rzeszy, wliczając w to jej europejskie zdobycze, wzrosła ponad trzykrotnie. A jeśli liczyć granice z 1937 roku, obejmujące Austrię, Sudety i Czechy jako protektorat, to wzrosła czterokrotnie.
  Niemcy mieli więc generalnie wiele do przyswojenia, zasymilowania i opanowania. Co więcej, Rosja rozszerzyła swoje posiadłości kolonialne i miała trudności z kontrolowaniem ich wszystkich.
  A Włochy zyskały wiele: na przykład większość Sudanu, Somalię, Ugandę i kilka innych nabytków, w szczególności Tunezję.
  Zatem podział świata na nowo został na razie zakończony. Ale, jak to mówią, z czasem zaczynają się pojawiać ambicje.
  Stany Zjednoczone nie podjęły poważnych prac nad projektem atomowym. Nazistowskie Niemcy i Rosja również wykazały się umiarkowanym nastawieniem. Japonia nie była jeszcze wystarczająco rozwinięta, aby sobie z nim poradzić, a Wielka Brytania i Francja stały się wasalami III Rzeszy i Rosji.
  Tak więc pojawienie się broni jądrowej zostało na jakiś czas opóźnione.
  Ale postęp jest oczywiście nieubłagany. Fizycy pracują, teoria się rozwija, podobnie jak eksperymenty laboratoryjne. Ale projekt atomowy wymaga woli państwa. Carska Rosja miała już dość zmartwień i wydatków związanych z ekspansją terytorialną. A Hitler, z jakiegoś powodu, żywił urazę do takich pomysłów na program nuklearny i uważał, że projekt atomowy po prostu pochłonie ogromne sumy pieniędzy.
  Ponadto rosyjska armia lądowa i siły powietrzne były najsilniejsze i najliczniejsze na świecie, a marynarka wojenna również rozwijała się, głównie na skutek wzrostu gospodarczego.
  Carscy generałowie i marszałkowie woleli rozwijać produkcję czołgów, budować samoloty, lotniskowce i pancerniki. Co z tego, że bajki o bombach atomowych były takie dobre? Innymi słowy, zarówno Niemcy, jak i Rosjanie byli obojętni na tę kwestię.
  Co więcej, zasoby surowców były na tyle duże, że nie trzeba było martwić się o dostawy energii, przynajmniej w niedalekiej przyszłości.
  Mimo całej chłodności ze strony Pentagonu i Białego Domu, inicjatywa nieuchronnie przeniosła się na Stany Zjednoczone. Wynikało to nie tylko z obaw, że Rosjanie lub Niemcy posuną się dalej i wywrą presję na Nowy Świat, ale także z powodów ekonomicznych.
  Stany Zjednoczone utraciły możliwość odbioru ropy naftowej z Azji, Afryki i Bliskiego Wschodu, ale nadal posiadały własne odwierty w Teksasie i na Florydzie oraz rozpoczęły rozwój wydobycia na Alasce.
  Ale populacja USA rosła. Rosja nie utrudniała imigracji, a populacja nadal dynamicznie rosła. Afroamerykanie i Arabowie byli szczególnie mile widziani w emigracji do USA.
  Gospodarka amerykańska rosła i samochodów było coraz więcej.
  I tak rozpoczęły się poszukiwania paliwa jądrowego i reakcji atomowej, która mogłaby dostarczyć kolosalnej energii.
  Minęło dziesięć lat od zakończenia II wojny światowej. Nazistowskie Niemcy zdobyły nową broń: samolot w kształcie dysku, zdolny nie tylko do lotu z niewiarygodną prędkością, ale także do pozostawania praktycznie niezniszczalnym na ostrzał z broni ręcznej.
  Ponadto Niemcom udało się wystrzelić na orbitę sztucznego satelitę, a co najważniejsze, w czerwcu 1951 r. wysłać pierwszego człowieka w kosmos.
  Carska Rosja nieco się spóźniła, osiągając pełną dynamikę dopiero w sierpniu tego roku. W tym samym roku nastąpiły zmiany w faszystowskich Włoszech. Zmarł Benedito Mussolini, pretendent do tytułu Juliusza Cezara. Ogólnie rzecz biorąc, włoski dyktator odniósł sukces w rządach. Uwzględniając podboje w Afryce, w tym w Etiopii, terytorium pod włoską kontrolą powiększyło się prawie trzy i półkrotnie w trakcie jego panowania. Ponadto w Europie Benedito zdołał zająć część Francji, w tym Tulon.
  Nie pozwolono mu jednak postawić stopy w Albanii i Grecji, gdyż tereny te znajdowały się w strefie wpływów Imperium Rosyjskiego.
  Benedykt z pewnością mógł być nazwany wielkim zdobywcą, choć armia włoska nie wyróżniała się szczególnie swoimi wyczynami. Jednak jego syn i następca uważali się za równie niezwykłego jak ojciec.
  I jesienią 1951 roku dokonał inwazji na Albanię i Grecję... Nie bez powodu mówi się, że wszystkie wielkie wojny zaczynają się nagle.
  Władimir III był zachwycony tą możliwością. Włoskie posiadłości w Afryce były ogromne, większe nawet niż niemieckie. Czemu więc nie skorzystać z nich teraz, skoro jest ku temu idealny pretekst?
  Wojska rosyjskie rozpoczęły działania wojenne 7 listopada 1951 roku, atakując Etiopię, Libię i Sudan. Jednostki rosyjskie były silniejsze, liczniejsze i lepiej przygotowane do walki niż włoskie.
  Więc szybko zaczęli rozbijać armię ludu makaroniarzy... Ale nikt nie spodziewał się, że Adolf Hitler bez żadnego ostrzeżenia stanie po stronie Mussoliniego Jr.
  Chociaż jeśli się temu bliżej przyjrzeć, to nie wydarzyło się nic szczególnie nieoczekiwanego.
  Niemcy przegrały I wojnę światową z Rosją i utraciły większość swojego terytorium w tym kraju. Podczas gdy Niemcom udało się z nawiązką odrobić straty na Zachodzie, na Wschodzie, szczerze mówiąc, zostali po prostu z niczym.
  Hitler liczył więc mocno na swoją nową broń, zwłaszcza na dyski i latające spodki. Co więcej, Führer wierzył, że tym razem walka z Rosją będzie łatwiejsza niż podczas I wojny światowej, ponieważ Niemcy i Włochy będą walczyć bez drugiego frontu.
  Miano również nadzieję, że Japonia, obrażona przez Rosjan, również przystąpi do wojny na Dalekim Wschodzie i zwiąże tam wroga. Być może Portugalia i Hiszpania również dołączą do koalicji, podobnie jak Wielka Brytania i Francja? Były one znacznie bliżej Niemiec niż Rosji. A pewne nadzieje wiązano ze Stanami Zjednoczonymi!
  Ponadto Ameryka zbudowała imponującą flotę, liczne lotniskowce i zmodernizowała swoją flotę czołgów, chociaż pod względem ilości i jakości pojazdów nadal ustępowała ona armii Starego Świata.
  System społeczny w carskiej Rosji pozostał autokratyczny i absolutny. Car i cesarz Wszechrusi sprawowali pełnię władzy: wykonawczej, ustawodawczej i sądowniczej. Nie było parlamentu. Istniała Rada Państwa, złożona z osób mianowanych przez cesarza, ale miała ona jedynie uprawnienia doradcze. Sam car wydawał ustawy i dekrety. Miał również prawo wykonywania wyroków śmierci i udzielania ułaskawień, choć oczywiście sądy również pozostały. Procesy z udziałem ławy przysięgłych zostały zniesione po zamachu na Mikołaja II, więc sądownictwo również było mianowane i odwoływane przez cara, podczas gdy urzędnicy byli mianowani przez cesarza.
  Ten system miał swoje zalety i wady. Z jednej strony cesarz mógł szybko rozwiązać każdą kwestię bez debaty i zgody, z drugiej jednak nadmierna koncentracja władzy w jednej ręce tłumiła inicjatywę i dawała biurokracji większe uprawnienia. Spowodował też powstanie licznych faworytów. Włodzimierz nie był znany z nadmiernej pruderyjności ani wierności małżeńskiej, choć kobiety nie wywierały dużego wpływu na jego politykę.
  Rosja carska szczyciła się wieloma potężnymi i ciężkimi konstrukcjami czołgów. Jednak doświadczenia bojowe w Afryce pokazały, że osiągi czołgów były kluczowe. W rezultacie, podstawowa masa rosyjskich czołgów nigdy nie przekroczyła limitu czterdziestu pięciu ton. Ta zwiększona masa, nawet przy szerokich gąsienicach, stwarzała problemy w jeździe terenowej.
  Car uwielbiał czołgi ciężkie, ale jego doradcy odradzali mu ich masową produkcję. Mimo to wyprodukowano dwa tysiące egzemplarzy tej sześćdziesięciotonowej maszyny. A najpopularniejszy czołg, "Nikołaj-3", powstał w liczbie sześćdziesięciu trzech tysięcy egzemplarzy.
  Pojazd waży czterdzieści pięć ton, a jego działo ma 122 mm. Przedni pancerz ma grubość 200 mm, a tylny i boki 120 mm. Układ jest klasyczny.
  Hitler był poważnie zafascynowany ciężkimi pojazdami. Chciał wyprodukować czołg lepszy od Nikołaja. Niemiecki czołg rozrósł się do 75 ton, co było już jego limitem, ponieważ transport kolejowy ciężkich pojazdów jest niezwykle trudny.
  Niemiecki pojazd był uzbrojony w armatę kal. 128 mm, miał pancerz przedni o grubości 250 mm oraz pancerz boczny i tylny o grubości 180 mm. Układ również jest zbliżony do klasycznego.
  Niemiecki czołg był trzykrotnie słabszy od radzieckiego pod względem liczebności. Nie wspominając o trudnościach związanych z używaniem tak ciężkich pojazdów.
  Jednak rosyjski sprzęt jest rozproszony na rozległych obszarach, a na europejskim odcinku frontu liczba pojazdów i piechoty jest mniej więcej równa. Ogólnie rzecz biorąc, armia rosyjska jest jednak znacznie liczniejsza niż niemiecka. Rosja ma ogromną populację: obejmuje Indie, Chiny, większość Afryki, Bliski Wschód, Persję, Indochiny i wiele innych krajów.
  Oczywiście decyzja Hitlera o zaatakowaniu carskiej Rosji, nawet mając po swojej stronie Japonię i Włochy, a być może także Francję i Wielką Brytanię, była gigantycznym hazardem. Ale Führer był wielkim awanturnikiem.
  Należy zauważyć, że latające dyski, z którymi III Rzesza wiązała tak wielkie nadzieje, nie były w praktyce zbyt skuteczne. Stworzenie silnego strumienia laminarnego skutkowało ogromnym zużyciem paliwa, a czas lotu latających spodków był stosunkowo krótki. Dzięki temu, nawet przy swojej ogromnej prędkości, były one zdolne do operowania na stosunkowo krótkich dystansach. Co więcej, strumień laminarny chronił latający dysk przed ostrzałem z broni ręcznej, ale jednocześnie utrudniał prowadzenie ostrzału z latającego spodka.
  Niemcy mogli więc zrzucać z dysków jedynie rakiety sterowane radiowo, i to pod małym kątem lub wyłączając przepływ laminarny, na razie jednak narażając się na atak.
  Ale tak czy inaczej, Hitler postanowił zaatakować Rosję i odłożył karty. Co więcej, faszysta obawiał się, że jeśli Włochy zostaną pokonane, zwrócą się również przeciwko niemu. On, wąsaty, nikomu nie ufał.
  Początkowo naziści odnieśli sukces dzięki zaskoczeniu atakiem i lepszej organizacji wojsk. Jednak moment rozpoczęcia ofensywy był niefortunny. Zaczął padać śnieg, przez co czołgi utknęły w martwym punkcie. Naziści mogli zdobyć część Polski, w tym Kraków, ale utknęli w pobliżu Warszawy.
  Rosyjska machina wojenna nabierała rozpędu... Japonia, zgodnie z przewidywaniami Führera, przystąpiła do wojny, ale jej flota nie miała przewagi nad rosyjską Flotą Pacyfiku, a walki były mniej więcej wyrównane. Japonia tymczasem praktycznie nie odciągała sił lądowych od zachodniego teatru działań wojennych. Co więcej, samurajowie ustępowali Rosjanom w powietrzu, zarówno liczebnie, jak i jakościowo. Kraj Kwitnącej Wiśni zdołał zdobyć jedynie kilka małych wysp.
  Ostrożni Franco i Salazar nie spieszyli się z przystąpieniem do wojny. Rosja była bardzo potężnym przeciwnikiem. Musieli poczekać i zobaczyć, co się wydarzy. W rzeczywistości, Franco ograniczył się do wysłania Błękitnej Dywizji faszystowskich ochotników podczas II wojny światowej.
  W Afryce równowaga sił wydawała się wyjątkowo nierówna.
  Włochy szybko utraciły swoje posiadłości na Czarnym Kontynencie.
  Wiosną 1952 roku armia carska rozpoczęła ofensywę w Prusach Wschodnich i zdołała przełamać głęboko uformowaną obronę wroga. Nazistom ledwo udało się powstrzymać natarcie armii carskiej pod Królewcem, ale wojska cesarskie rozpoczęły marsz w kierunku Sudetów i Krakowa.
  Okazało się, że bardziej zwrotne rosyjskie czołgi były w stanie walczyć z cięższym, ale mniej zwrotnym przeciwnikiem. Chińskie dywizje dowodzone przez rosyjskich generałów również spisały się dobrze.
  Niemcy zostali zmuszeni do opuszczenia Krakowa... A następnie, z powodu groźby okrążenia, zaczęli wycofywać się znad Wisły w kierunku Odry.
  Nie, nie takiego przebiegu wojny spodziewał się rozgorączkowany Führer. Ale sam ponosił winę. Co więcej, Francuzi i Brytyjczycy, mając już dość nazistowskiej okupacji, wcale nie byli chętni, by umierać za Führera. W związku z tym posiłki zostały opóźnione, a państwa wasalne po prostu próbowały przeczekać.
  A najgorzej było Niemcom na froncie.
  Zimą Niemcy utracili wszystkie swoje posiadłości w Afryce. Wiosną wycofali się nad Odrę. Wojska rosyjskie wyzwoliły Pragę i Sudety, po czym dotarły do Wiednia. Rozgromili również Włochy i zajęli Rzym, Neapol i Sycylię. Wiosna 1953 roku nie wróżyła więc dobrze nazistom. Jednak 8 kwietnia 1953 roku Hitler nagle zmarł. Nowe niemieckie władze rozpaczliwie błagały o pokój.
  Władimir Kiryłowicz Romanow hojnie się zgodził. Niemcy jednak drogo za to zapłacili. Nowa granica biegła teraz wzdłuż Odry: Belgia, Holandia i Dania uzyskały suwerenność, ale jako wasale Imperium Rosyjskiego. Francja odzyskała utracone wcześniej posiadłości, ale stała się jeszcze bardziej zależna od Rosji.
  Włochy i Niemcy utraciły wszystkie swoje kolonie, które stały się własnością carskiej korony. Włochy również uzyskały status wasala rosyjskiego, a Sycylia i Sardynia stały się bezpośrednią częścią imperium Włodzimierza III.
  Niemcy również utraciły znaczną część swojej niepodległości i zapłaciły wysokie reparacje.
  Japonia również utraciła wszystkie swoje posiadłości z wyjątkiem własnego terytorium i została zmuszona do zostania państwem wasalnym. Car Władimir Kiryłowicz Romanow również otrzymał tytuł cesarza Japonii.
  Oczywiście część Australii, która wcześniej należała do Kraju Kwitnącej Wiśni, również znalazła się pod kontrolą Rosji.
  W sierpniu 1953 roku Stany Zjednoczone w końcu przeprowadziły test bomby atomowej. Było osiem lat spóźnione, ale dżin nuklearny wydostał się z butelki. Tak czy inaczej, postępu nie da się zatrzymać. A rozwój bomby atomowej jest nieunikniony. W najgorszym przypadku broń jądrowa mogłaby powstać co najwyżej dwadzieścia lat później, niż faktycznie miała miejsce.
  Z pewnym opóźnieniem rząd carski także zaczął opracowywać swoją odpowiedź.
  Stany Zjednoczone nie były w stanie zmusić się do wojny z tak potężnym imperium. Co więcej, dotarcie z zagranicy do głównych ośrodków przemysłowych i gospodarczych Rosji nie było łatwe.
  A produkcja broni jądrowej wymagała zarówno czasu, jak i pieniędzy! Stany Zjednoczone dysponowały zasobami, ale czas uciekał. Rosja carska, dysponując zasobami i potężnym potencjałem intelektualnym, szybko nadrobiła zaległości w tej dziedzinie. W 1956 roku Władimir III również zdobył bombę atomową.
  Znacznie ustępujące Rosji pod względem liczby ludności i zasobów naturalnych, kapitalistyczne i demokratyczne Stany Zjednoczone stopniowo traciły swoje atuty.
  Jedyne, co mogli zrobić, to użyć broni jądrowej jako środka odstraszającego i podjąć próbę osłabienia carskiej Rosji od wewnątrz. Ale jak dotąd im się to nie udało.
  Pierwsza żona Władimira Kiryłowicza nie zostawiła mu męskiego potomka, więc ożenił się ponownie. Miał dziedzica, któremu nadał imię Gieorgij.
  Carska Rosja dążyła do ekspansji kosmosu. W 1959 roku, około rok przed Amerykanami, człowiek wylądował na Księżycu. Następnie, w 1971 roku, na Marsie. Alternatywny świat stał się bezpieczniejszy niż rzeczywistość.
  W 1975 roku człowiek wylądował na Wenus. W 1980 roku na Merkurym. W 1981 roku na jednym z księżyców Jowisza. A w 1992 roku, dokładnie w roku śmierci Władimira Kiryłowicza Romanowa, rosyjski kosmonauta z dumą postawił stopę na Plutonie.
  Jerzy I odziedziczył koronę w wieku osiemnastu lat. Ogólnie rzecz biorąc, można powiedzieć, że Włodzimierz III Wielki sprawował swoje 54-letnie panowanie bardzo pomyślnie. Dynastia Romanowów trwała nadal.
  
  
  
  MIKOŁAJ II NAJCHWALNIEJSZY Z CARÓW!
  Załóżmy, że car Aleksander III zmarł wcześniej: w 1987 r. w wyniku zamachu zorganizowanego przez starszego brata Lenina, Aleksandra.
  Wydawałoby się jeszcze gorzej. Ale nie do końca. Mikołaj II został carem wcześniej i wcześniej się ożenił: żeby w razie potrzeby móc osadzić syna na tronie. Ale miał już inną żonę, zdrowego dziedzica i na pewno nie Rasputina. Tak więc, początkowo wszystko wyglądało zasadniczo tak samo jak w rzeczywistości: budowano Kolej Transsyberyjską, gospodarka kwitła - ekspansja do Chin. Co prawda, statki na Bałtyku budowano rok wcześniej. A boom był nieco większy dzięki wcześniejszemu pojawieniu się geniusza finansowego Wittego.
  Wojna z Japonią nie zaczęła się dobrze, ale Wariagowi udało się uciec, a admirał Makarow przeżył. Historia nieco się zmieniła i wszystko potoczyło się nieco inaczej. W rzeczywistości Wariag rzeczywiście cudem uniknął śmierci, a śmierć admirała Makarowa była całkowicie przypadkowa i mało prawdopodobna.
  Rosyjska flota, dowodzona przez admirała Makarowa, działała bardzo umiejętnie, zatapiając japońskie okręty. Następnie, gdy dwa japońskie pancerniki zostały wysadzone w powietrze w linii sterowej, Makarow zaatakował samurajów i zatopił kolejne piętnaście okrętów.
  Wszystko poszło dobrze. Japonia straciła przewagę morską.
  Ale na lądzie samurajowie okazali się słabsi. Kuropatkin odparł wszystkie japońskie ataki i zadał ciężkie straty. Nie był jednak szczególnie zdecydowany. Wkrótce jednak rosyjskie okręty przybyły z Morza Bałtyckiego i Makarow ostatecznie przejął kontrolę nad wszystkimi wodami.
  Rosjanie zaczęli nawet desantować wojska na Tajwan, a następnie na Wyspy Kurylskie.
  Dopóki Theodore Roosevelt nie interweniował i nie zaproponował mediacji, Rosja uzyskała Mandżurię, Koreę, Mongolię, Wyspy Kurylskie i Tajwan.
  Powstała również Rosja Żółta. W ten sposób powstało nowe imperium.
  Jednak car nie był na razie zbyt bezczelny. W 1914 roku wybuchła II wojna światowa. Rosja była lepiej przygotowana do tej wojny: jej gospodarka była silniejsza, terytorium i ludność większe, a Duma nie ingerowała. Co więcej, nie doszło do recesji wywołanej zamieszkami i tzw. rewolucją.
  Pierwsza wojna światowa była mieszanką wydarzeń. Rosyjscy generałowie popełniali błędy, ale odnosili też sukcesy. Jednak w 1915 roku Niemcy odnieśli mniejszy sukces, ponieważ armia carska była liczniejsza i lepiej zaopatrzona. Rosja straciła jednak połowę Polski i Galicji. Niemcy nie mogli wkroczyć na Białoruś i do krajów bałtyckich - linia frontu przebiegała wzdłuż Wisły.
  W 1916 roku armia carska odniosła wielkie sukcesy w bitwach z Austrią i Turcją. Osmanowie zostali niemal całkowicie rozgromieni, podobnie jak Austriacy, którzy zostali pojmani w Przemyślu i Krakowie. Niemcy znalazły się w tarapatach. Wiosną 1917 roku Rosjanie zdobyli Stambuł. Carska Rosja również odniosła znaczące sukcesy podczas letniej ofensywy przeciwko Austrii i Niemcom. Jesienią, gdy wojska carskie dotarły już do Odry, Niemcy skapitulowały. Nastąpił podział Austro-Węgier i Turcji. Rosja otrzymała Azję Mniejszą, północny Irak, Stambuł, Galicję, Bukowinę, królestwa Czechosłowacji i Węgier oraz Kraków. Dodatkowo Gdańsk, część Prus Wschodnich, oraz Kłajpedę. W ten sposób Rosja znacznie się wzmocniła. Niemcy zapłaciły również ogromne reparacje.
  Car Mikołaj II nie spieszył się z zagarnięciem wszystkiego. Ale potem Rosjanie, Brytyjczycy i Francuzi podzielili się Półwyspem Saudyjskim. Potem Brytyjczycy i Rosjanie podzielili się Iranem i Afganistanem. Ponowny podział świata dobiegł końca.
  Do 1929 roku cały świat przeżywał rozkwit, aż do Wielkiego Kryzysu. W 1931 roku Japonia wypowiedziała wojnę Rosji. Została szybko pokonana i okupowana, wraz ze wszystkimi terytoriami Pacyfiku. Następnie odbyło się referendum i Japonia została włączona do Rosji.
  Wykorzystując osłabienie Wielkiej Brytanii, Francji i Stanów Zjednoczonych, pogrążonych w Wielkim Kryzysie, car Mikołaj II rozpoczął wojny, by podbić Chiny. To stało się jego największym osiągnięciem.
  Aby nieco przyspieszyć rusyfikację, Mikołaj II podjął niekonwencjonalną decyzję: oficjalnie wprowadził poligamię w Rosji, zmieniając teologię i dogmaty Kościoła prawosławnego. W ten sposób wprowadzono reformację.
  A car wziął drugą żonę. Rosjan zachęcano do żenienia się z cudzoziemkami i posiadania licznego potomstwa. Ogromny naród chiński również musiał zostać zrusyfikowany. A jaki lepszy sposób na to? Żenić się z Chinkami!
  Hitler nigdy nie doszedł do władzy w Niemczech. W tej historii trochę mu zabrakło. Był zbyt wielkim ekstremistą. Głównym powodem irytacji był faszysta Mussolini, który zajął Etiopię i marzył o zostaniu nowym Cezarem i Trojaninem w jednym.
  W maju 1937 roku wybuchła wojna między Rosją a Włochami. Okazało się, że Mussolini popełnił samobójstwo. Wojska rosyjskie zajęły całe Włochy w ciągu dwóch miesięcy, a wszystkie włoskie kolonie w ciągu kolejnych trzech. Carska Rosja ostatecznie włączyła również Rumunię i Jugosławię, a nieco później Bułgarię. Po zakończeniu aneksji terytoriów, Mikołaj II zmarł jesienią 1939 roku. Jego następca, Aleksy II, który cieszył się dobrym zdrowiem, został nowym carem.
  W tym przypadku Mikołaj II panował przez pięćdziesiąt dwa lata, bijąc rekord Iwana Groźnego. Jego panowanie okazało się najbardziej udane w historii Rosji, a jego podboje były wręcz rekordowe. Żaden inny car nie zdobył tak wiele. Rosja umocniła swoją pozycję w Chinach i zyskała siłę we wszystkich kierunkach.
  Jednak za rządów Aleksego II nastał długi okres pokoju. Francja, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone nie chciały wojny. Niemcy były rozbrojone i bezsilne. W rezultacie nastał pokój.
  Imperia kolonialne nadal istniały. Rosja pozostała największym krajem, ale Wielka Brytania była formalnie drugą co do wielkości potęgą, jedynie nieznacznie mniejszą pod względem obszaru niż imperium carskie. Jednak Australia, Republika Południowej Afryki i Kanada były praktycznie niepodległymi dominiami. A w Indiach... W 1968 roku w Indiach wybuchło wielkie powstanie, a po dwóch latach wojny Brytyjczycy zostali wypędzeni. Jednak armia carska wkroczyła na terytorium Indii i stłumiła powstania. Później Wielka Brytania utraciła tę kolonię na rzecz Rosji. Wkrótce Rosja zajęła również południowy Iran.
  Po Aleksieju II, w 1969 roku tron objął Mikołaj III. Imperium carskie rosło w siłę. Francja również utraciła kontrolę nad Indochinami i Tajlandią w 1979 roku. Tam również przybyły wojska carskie.
  W latach 80. i 90. XX wieku Afryka znalazła się pod panowaniem carskiej Rosji. Po 2001 roku na tronie rosyjskim zasiadł Piotr IV, syn Aleksego II.
  W tym czasie carska Rosja wchłonęła niemal całą Afrykę i Azję oraz przejęła kolonie od innych krajów, w tym od Indonezji. Oczywiście nie sprzeciwiła się Australii.
  Nadszedł okres pokoju. Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Francja dysponowały bronią jądrową, Niemcy potęgą gospodarczą. Rosja miała potęgę gospodarczą, broń jądrową, największą armię świata i największą populację. A mimo to miała absolutną, autokratyczną monarchię bez parlamentu. Amerykanie, będąc drugim co do wielkości mocarstwem, a nawet supermocarstwem, uznali to za krytykę Rosji.
  Jednak brak demokracji nie hamował postępu. W szczególności, już w 1943 roku, w carskiej Rosji, pierwszy człowiek poleciał w kosmos. A w 1961 roku na Księżyc. Misja na Marsa miała miejsce w 1974 roku. Do 2000 roku odwiedzono prawie wszystkie planety Układu Słonecznego. Przygotowywano dużą wyprawę kosmiczną. Wystartowała w 2018 roku i zmierzała do Alfa Centauri.
  Carat w żaden sposób nie utrudniał rozwoju nauki. Nawet Piotr IV z dynastii Romanowów oświadczył, że oświecony absolutyzm jest lepszy.
  Zwłaszcza na tle skandali, które nieustannie wstrząsają administracją Donalda Trumpa.
  Mikołaj II był nadal uważany za najwybitniejszego cara wszech czasów. Carska Rosja była u szczytu władzy i globalnym hegemonem. Peryferie i kolonie stopniowo ulegały rusyfikacji. Imperium nabierało rozpędu. A cały świat stał się lepszym miejscem.
  A dlaczego? Dzięki Aleksandrowi Uljanowowi, bratu Lenina, straconemu za królobójstwo. Sam Lenin pozostał za granicą. Poznał Walię, a także zajął się pisaniem science fiction, co przyniosło mu znaczny majątek i rozgłos. W ten sposób stał się sławny, znany i szanowany, a jego dzieła tłumaczono na wiele języków. Stalin zmarł w więzieniu na gruźlicę i na ogół znany był tylko specjalistom. Trocki wkrótce porzucił działalność rewolucyjną i zrobił szanowaną karierę urzędniczą, awansując do rangi faktycznego radcy tajnego i wiceministra. Wozniesieński został ministrem za cara i wiele osiągnął. Chruszczow pozostał drobnym sklepikarzem i nie zdobył sławy. Breżniew awansował do stopnia pułkownika. Andropow służył w policji i również został pułkownikiem. Gorbaczow stał się prominentnym biznesmenem i showmanem. Jelcyn pozostał sklepikarzem. Putin awansował do stopnia pułkownika w tajnej policji i przeszedł na emeryturę z honorami. Miedwiediew jest urzędnikiem niższej rangi. Żyrinowski, założyciel gazety, był również showmanem. Ziuganow próbował działać w podziemiu przeciwko carowi. Otrzymał wyrok więzienia, a następnie został informatorem tajnej policji. Przeszedł na emeryturę w stopniu kapitana. Żukow awansował jedynie do stopnia majora. Wasilewski został generałem porucznikiem, Szaposznikow generałem porucznikiem. Kołczak został wielkim admirałem i otrzymał wiele orderów. Makarow również został wielkim admirałem, walcząc w I wojnie światowej. Właściwie nie pierwszej, ale jedynej wojnie światowej, ponieważ II wojny światowej nie było. Brusiłow zasłynął jako feldmarszałek i odznaczony Orderem Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego. Denikin, Wrangel, Korniłow i Kuropatkin zostali feldmarszałkami.
  Życie było dobre również za carów. Ceny nie wzrosły od ponad stu lat. Rubel był oparty na stabilnym standardzie złota o wartości 0,77 grama. I wielu ludziom żyło się dobrze za carów.
  Wszyscy mieli równe prawa, a wielu nazywało siebie Rosjanami, nawet Afrykanie. Wszyscy prosperowali pod rządami cara. Tylko Żydzi wyznania nieortodoksyjnego nadal podlegali wymogom dotyczącym miejsca zamieszkania. Jednak ich liczba malała.
  Za cara istniały pewne problemy, to prawda. Jednym z nich był wysoki wskaźnik urodzeń i niski wskaźnik zgonów, co prowadziło do przeludnienia. Miało to jednak zostać rozwiązane poprzez ekspansję kosmosu. Co więcej, rozwój nauki i rolnictwa pozwolił rozwiązać problem głodu. Żywności było wystarczająco dla wszystkich. Jednak przyrost naturalny w imperium wynosił ponad trzy procent rocznie. To groziło przyszłymi problemami.
  Rząd carski szukał rozwiązania w ekspansji kosmosu. I wydawało się to rozsądne. Zbudowano więc nowe statki kosmiczne i prowadzono badania nad podróżami nadświetlnymi.
  
  
  
  PIĘĆDZIESIĄT LAT ALEKSANDRA III - WIELKIEGO!
  Zamach na Aleksandra II w 1866 roku zakończył się sukcesem. Car-Wyzwoliciel zginął w wyniku zamachu. Aleksander III wstąpił na tron. Dobrą stroną tej sytuacji było to, że Alaska nie została jeszcze sprzedana, a nowy car Rosji nie chciał oddawać żadnych ziem, nawet tych oddalonych i jeszcze mało cennych.
  Co więcej, budowa drogi do Władywostoku na Syberii rozpoczęła się jeszcze wcześniej. I miała sięgać aż do Czukotki!
  Car Aleksander III był silny, zdecydowany, o silnej woli, zdrowy i bardzo silny fizycznie. Rządził twardą ręką, a pod jego rządami Rosja wkroczyła w okres największego dobrobytu i sukcesów!
  Dobrze więc, że wielki cesarz zaczął rządzić piętnaście lat wcześniej, niż wskazywałaby na to prawdziwa historia!
  Na początku brutalnie tłumił wszelkie powstania rewolucjonistów i członków Narodnej Woli (Woli Ludu). Następnie rozpoczął reformowanie armii i floty, przywracając porządek.
  Car osiągnął wiele. Budowano drogi, mosty i fabryki, a kraj szybko rozwijał kapitalizm. Podczas gdy autokracja pozostała nienaruszona, rząd carski prowadził drobne wojny, posuwając się naprzód w Azji Środkowej i rozszerzając tam swoje wpływy.
  Wielka wojna z Turcją wybuchła w 1977 roku. Przebiegła jeszcze lepiej, szybciej, bardziej zwycięsko i z mniejszymi stratami niż w prawdziwej historii. To właśnie w tej wojnie geniusz Skobielewa zabłysnął w pełni!
  Wojska rosyjskie rozgromiły Turków z minimalnymi stratami. Udało im się nawet natychmiast zdobyć Stambuł, docierając tam przed brytyjską eskadrą. Wojna ta okazała się tak zwycięska, że sam car otrzymał tytuł Aleksandra Zwycięskiego! Skobielew zaś został najmłodszym feldmarszałkiem w historii Rosji.
  Turcja została podzielona. Brytyjczycy zajęli Egipt i Sudan. Rosja zajęła Irak, Palestynę, Syrię, część Arabii Saudyjskiej, Azję Mniejszą, całą Armenię i Bałkany!
  W ten sposób Aleksander III szybko i stosunkowo łatwo zdobył rozległe terytorium. Kontynuował ekspansję na południe, posuwając się przez Iran, Turkmenistan, a nawet w głąb Afganistanu!
  Armia carska skierowała swój wzrok na Indie! Brytyjczycy byli gotowi do walki. Powstał sojusz Rosji, Niemiec i Austro-Węgier przeciwko Francji i Wielkiej Brytanii.
  W 1992 roku Niemcy rozpoczęły ofensywę przeciwko Republice Koguta. Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Niemcom i Rosji. Austro-Węgry zdobyły Bośnię i Hercegowinę i zaatakowały Włochy.
  Rosja rozpoczęła kampanię przeciwko Indiom i francuskim posiadłościom w Indochinach. To faktycznie zapoczątkowało I wojnę światową. Ale teraz Rosja i Niemcy były razem!
  Rosja zaatakowała również Egipt.
  Wojska carskie, wspierane przez miejscową ludność, zajmują Indie i Iran. Następnie wkraczają do Indochin. Prusacy tymczasem ponownie pokonują Francuzów i okrążają Paryż.
  Republikanie odmawiają kapitulacji. Paryż zostaje zaatakowany, powodując ogromne zniszczenia. Niemcy zdobywają również Belgię i Holandię.
  Wielka Brytania kontynuuje wojnę przez jakiś czas. Wojska rosyjskie okupują Egipt i Sudan. Na morzu toczy się wojna. Armia rosyjska posuwa się przez Afrykę, aż do RPA. I gromadzi kolonie dla siebie. Niemcy również przejmują niektóre z nich.
  Tymczasem Austro-Węgry uwikłały się w wojnę z Włochami. Jednak w 1894 roku Niemcy przyszli Austriakom z pomocą i dokończyli podbój Włoch.
  Następnie kraina pomarańczy zostaje podzielona między siebie.
  Wojna przenosi się na morze. I tu geniusz dowódcy marynarki wojennej, admirała Makarowa, ujawnia się, odnosząc serię błyskotliwych zwycięstw i zmuszając Panią Mórz do kapitulacji.
  Rosja przejęła kontrolę nad Indiami, Indochinami, większością Afryki, a nawet Australią, wypierając Brytyjczyków. Wojska rosyjskie wyparły również Wielką Brytanię z Kanady, ustanawiając tam również kolonię. W ten sposób Wielka Brytania straciła praktycznie wszystkie swoje kolonie, a Rosja je zyskała. Utrzymująca się kontrola Rosji nad Alaską, a także obecność potężnej floty oraz geniusz admirałów Makarowa i Rożdiestwieńskiego ułatwiły zajęcie Kanady.
  Cóż, to nie wszystko. Rosja zaatakowała Chiny. I to całkiem skutecznie. A w 1904 roku wybuchła wojna z Japonią.
  Ale w przeciwieństwie do prawdziwej historii, ta wojna nie była trudna, a raczej szybka. Co więcej, japońska flota była słaba, podczas gdy rosyjska była dość silna. Pokonawszy Japończyków, wojska rosyjskie zdobyły Tokio. Następnie odbyło się referendum, w którym zdecydowana większość Japończyków opowiedziała się za przyłączeniem do Rosji.
  Car Aleksander III odniósł kolejne zwycięstwo. Następnie nastąpiła dobrowolna, przymusowa aneksja Chin. Region po regionie, prowincja po prowincji. Imperium carskie osiągnęło ogromne rozmiary. Od Stanów Zjednoczonych, przez całą Kanadę i Alaskę, całą Azję, Austrię, region Pacyfiku, po Republikę Południowej Afryki i posiadłości Niemiec w Afryce Zachodniej.
  A do tego były Austro-Węgry. Taka potężna potęga.
  Ale oczywiście Niemcy i Austriacy chcieli więcej. Francja była nadal okupowana przez Niemcy. Wielka Brytania, obrażona przez Rosję, również chciała wojny.
  Cesarzowi udało się zgromadzić koalicję: Hiszpanię, Portugalię, Niemcy, Austro-Węgry i Szwecję przeciwko potężnej Rosji. Niemcom udało się również wcześniej zdobyć Danię i Norwegię podczas wojny z Wielką Brytanią. Powstała potężna koalicja.
  A wojna rozpoczęła się 1 sierpnia 1917 roku, tuż po śmierci Aleksandra III i objęciu tronu przez Mikołaja II. Obliczenia wskazywały, że bez tak wielkiego monarchy jak Aleksander III, który osiągnął wiek pięćdziesięciu jeden lat, Rosja z pewnością przegra.
  Ale Mikołaj II miał silne i stabilne imperium, bez Rasputina i chorego następcy tronu. Dzięki temu mógł walczyć z koalicją.
  I tak rozpoczęła się wojna... Niemcy nadciągnęli niczym tajfun. Wojska rosyjskie odpowiedziały im potężnymi kontratakami. Rozgorzała ogromna i zacięta bitwa.
  Mikołaj II, opierając się na łańcuchu fortec, doszczętnie rozgromił siły niemieckie i austriackie. Następnie rozpoczął kontrofensywę. W Afryce wojska rosyjskie, używając pierwszych na świecie lekkich czołgów terenowych, całkowicie rozgromiły Austriaków i Niemców. I oczyściły Czarny Ląd.
  Zarówno Szwecja, jak i Norwegia zostały podbite dość szybko.
  Wojna trwała półtora roku i zakończyła się zdobyciem całej Europy przez armię rosyjską, liczniejszą i dysponującą potężniejszymi czołgami. Potem upadła również Wielka Brytania. Rosja w końcu ugruntowała swoją dominację nad półkulą wschodnią.
  Car Mikołaj II również stał się wielkim zdobywcą. Pokój panował aż do 1929 roku, kiedy wybuchł Wielki Kryzys. Ogólny kryzys gospodarczy doprowadził do wybuchu wojny między Rosją a ostatnim wielkim supermocarstwem, Stanami Zjednoczonymi, 1 maja 1931 roku!
  Carska armia Mikołaja II wkroczyła na granicę amerykańską. Siły były nierówne. Amerykanie praktycznie nie posiadali czołgów i byli słabo wyszkoleni. Co więcej, Rosja znacznie przewyższała liczebnie Stany Zjednoczone. Imperium carskie miało również generałów wyższej rangi. Tak więc od samego początku wojna była jednostronna. Rosja wygrywała i posuwała się naprzód. Aż wreszcie, 30 września, po zdobyciu Nowego Jorku i Waszyngtonu, Stany Zjednoczone skapitulowały. W ten sposób otworzyła się kolejna karta historii. W 1934 roku Mikołaj II rozpoczął inwazję na Meksyk, a następnie na Amerykę Łacińską, podbijając kraje tego regionu. Trwało to aż do grudnia 1936 roku, kiedy upadła ostatnia niepodległa republika, Chile.
  W ten sposób Mikołaj II ostatecznie zamknął historię. Carska Rosja zjednoczyła wszystkie kraje i narody planety Ziemia.
  7 listopada 1937 roku cesarz Ziemi Mikołaj Wielki rozbił się samolotem. Jego panowanie dobiegło końca. Carem został Aleksy II. Zdrowy, młody następca tronu - miał około trzydziestu trzech lat. Za jego czasów rozpoczęła się ekspansja kosmiczna. Nowe granice i nowe loty. Monarchia była niewzruszona. Ludzkość była zjednoczona i podbijała kosmos.
  GENERALISSIMO KONDRATENKO
  Komendant Port Arthur zginął. I rzeczywiście zginął w prawdziwym życiu. Został ranny w głowę, ale odłamek minął jego mózg o kilka milimetrów. Krótko mówiąc, zdrajca, który poddał cytadelę, zginął, a jego miejsce zajął Kondratenko, bohater obrony Port Arthur.
  Aby wzmocnić obronę twierdzy, nowy dowódca wysłał wszystkich marynarzy i artylerię okrętową na brzeg, rozbroił eskadrę i ufortyfikował Port Arthur.
  W rezultacie cytadela została skutecznie obroniona, częściowo dzięki umiejętnym działaniom dowódcy Kondratenko. Obrona okazała się skuteczna. Kondratenko w porę wzmocnił obronę Twierdzy Wysoka, ale Japończykom nie udało się jej zdobyć.
  Pod koniec grudnia samurajowie byli wyczerpani po atakach. W styczniu nastąpiła cisza spowodowana nieudaną próbą Kuropatkina, mającą na celu przerwanie oblężenia.
  W lutym nastąpił kolejny atak, który znów został odparty, Japończycy ponieśli duże straty.
  Podczas obrony chłopiec o imieniu Oleg Rybaczenko spisał się bohatersko. Na początku oblężenia chłopiec okrętowy miał zaledwie dziesięć lat. Chłopiec walczył ramię w ramię z dorosłymi i wykonywał misje zwiadowcze.
  Okazał się bardzo odważny i waleczny. I obrona przetrwała. Nadszedł już marzec... Japończycy ponownie się wycofali. Rosja nie doświadczyła Krwawej Niedzieli, ponieważ car Mikołaj, od czasu zdobycia Port Artura, był w dobrym humorze i wyszedł do ludu. Armia rosła w siłę i liczebność. Pod koniec marca Japończycy podjęli próbę ofensywy, ale siły Kuropatkina miały zbyt miażdżącą przewagę liczebną i odparły wszystkie ataki.
  Siły generała Nogiego lepiej poradziły sobie z unieruchomieniem Port Arthur. Ponosząc ciężkie straty, Japończycy wycofali się. Ale Kuropatkin znów się zawahał.
  Pod koniec kwietnia nastąpił nowy atak, który jednak również został odparty.
  A Oleg Rybachenko, ten odważny chłopak, pojmał nawet japońskiego pułkownika, oczywiście z pomocą pułapki.
  Na początku maja doszło jedynie do drobnych potyczek, ale 25 maja eskadra Rożdiestwieńskiego w końcu wpłynęła do Port Arthur. Słynny admirał dowodził pięćdziesięcioma okrętami, przemierzając trzy oceany naraz!
  Następnie obrona otrzymała posiłki. Na początku czerwca nastąpił ostateczny atak na Port Arthur. Był to desperacki i brutalny atak. Ponownie został odparty, ponosząc ogromne straty po stronie Japończyków. Car ostatecznie zdymisjonował Kuropatkina i mianował Liniewicza. W połowie lipca 1905 roku Japończycy zostali ostatecznie pokonani. I tak bohaterska obrona Port Arthur, trwająca ponad rok, dobiegła końca.
  Kondratenko został odznaczony Orderem Świętego Andrzeja Pierwszego Powołanego i awansowany na feldmarszałka. Eskadra Rożdiestwieńskiego, wraz z eskadrą Port Arthur, pokonała następnie Japończyków na morzu. Sam admirał Togo zginął w bitwie.
  Japonia została zmuszona do zawarcia pokoju z Rosją za pośrednictwem Stanów Zjednoczonych.
  Wyspy Kurylskie i Tajwan zostały zmuszone do oddania. Rosja uzyskała protektorat nad Koreą i Mandżurią oraz kontrolę nad Port Arthur. Ponadto Japonia zapłaciła carskiej Rosji ogromną kontrybucję w wysokości miliarda jenów w złocie.
  Zwycięstwo umocniło pozycję cara Mikołaja II. Rosja rozszerzyła swoje terytoria i zaczęła wyłaniać się "Żółta Rosja", dobrowolnie anektowana przez regiony chińskie. Nie było Dumy Państwowej - Rosja pozostała monarchią absolutną, bez parlamentu.
  Oczywiście, dzięki zwycięstwu i stabilności politycznej, wzrost gospodarczy nastąpił wcześniej niż w realnej historii i był silniejszy.
  Pierwsza wojna światowa zaczęła się tak, jak w prawdziwej historii. Przebiegła jednak pomyślniej dla Rosji, która miała liczniejszą i lepszą armię, po części dzięki reformom feldmarszałka Kondratienki, silniejszej gospodarce i większemu autorytetowi cara.
  Wojna trwała nieco ponad rok i zakończyła się upadkiem Austro-Węgier oraz kapitulacją Imperium Osmańskiego i Niemiec. Bułgaria, dostrzegając zagrożenie, stanęła po stronie Serbii i Rosji, podobnie jak Włochy i Japonia.
  Feldmarszałek Kondratenko otrzymał najwyższy stopień - generalissimus. Został kawalerem praktycznie każdego orderu, podobnie jak Suworow. Brusiłow został feldmarszałkiem. Admirał Kołczak, Korniłow i Denikin zrobili karierę. Carska Rosja anektowała Galicję, Bukowinę, województwo krakowskie, Poznański i Kłajpedę. Czechosłowacja również stała się częścią Imperium Rosyjskiego, podobnie jak Azja Mniejsza i Konstantynopol, a także północny Irak.
  Ogólnie rzecz biorąc, wszystko skończyło się dobrze. Japończycy i Rosjanie podzielili się niemieckimi koloniami na Oceanie Spokojnym.
  Następnie Arabia Saudyjska została podzielona między Rosję, Francję i Wielką Brytanię. Po krótkiej wojnie Rosja i Wielka Brytania podzieliły Iran.
  A potem Afganistan. To prawda, trochę tam było walk. I Brytyjczycy początkowo nie mieli szczęścia.
  Świat odnalazł stabilizację i dobrobyt. Aż do wybuchu Wielkiego Kryzysu w 1929 roku. Rosja, po gwałtownym wzroście gospodarczym, również popadła w kryzys.
  W 1931 roku Japonia zaatakowała Rosję, pragnąc zemsty za poprzednie porażki.
  Ale tym razem to było samobójstwo. Wojska carskie pokonały Japończyków. Admirał Kołczak, wciąż dość młody, wykazał się geniuszem porównywalnym do Uszakowa. Kraj Kwitnącej Wiśni został doszczętnie pokonany na morzu, a następnie zajęty. Następnie odbyło się referendum, w którym większość Japończyków opowiedziała się za przyłączeniem do Rosji.
  W ten sposób car Mikołaj II umocnił swoją władzę na Oceanie Spokojnym. Rosja kontynuowała ofensywę na Chiny. Osłabiona kryzysem Wielka Brytania, Francja i Stany Zjednoczone nie przeszkodziły w przejęciu Imperium Niebiańskiego.
  W 1933 roku Hitler doszedł do władzy w Niemczech. Zaczął przywracać dawną potęgę byłego imperium. I oczywiście starał się unikać antagonizowania Rosji.
  Mussolini we Włoszech przyjaźnił się z Rosją. Pod jej przykrywką zajął Etiopię, rozszerzając swoje kolonie. Mówiono o utworzeniu Trójprzymierza.
  Carska Rosja chciała zaanektować wszystkie kolonie słabnącej Anglii i Francji. Oczywiście, także Niemców i Włochów. Stany Zjednoczone miały własne plany.
  W 1937 roku Niemcy zjednoczyły się z Austrią, dokonując Anschlussu. W listopadzie 1937 roku samolot z Mikołajem II na pokładzie rozbił się. Panowanie zakończyło się sukcesem. Podczas czterdziestotrzyletniego panowania Mikołaj II dokonał kolosalnych podbojów.
  Nazywali go Nikołajewem Wielkim! A nawet Największym, bo był wyższy od Piotra Wielkiego.
  Za Mikołaja II dzień pracy został skrócony do dziesięciu godzin, a siedmioletnia edukacja stała się obowiązkowa i bezpłatna. Średnia płaca w całym kraju osiągnęła 75 rubli miesięcznie, przy zerowej inflacji i rublu opartym na złocie. Waluta carska była najtwardszą i najbardziej wymienialną walutą na świecie.
  Rosja dysponowała największą armią lądową na świecie, a jeśli chodzi o siłę morską, przewyższała zarówno Wielką Brytanię, jak i Stany Zjednoczone.
  Rosyjskie czołgi były najlepsze na świecie, podobnie jak ich samoloty. A helikoptery były wówczas praktycznie jedynymi na Ziemi. Mieli największą i najnowocześniejszą flotę okrętów podwodnych. Mieli najlepszą artylerię. Posiadali najnowocześniejsze technologie telewizyjne i wideo. Pierwsze na świecie kolorowe filmy powstały również w carskiej Rosji, po części dzięki pasji cara Mikołaja II do fotografii.
  Po aneksji Chin Rosja stała się najludniejszym państwem na świecie, wyprzedzając Wielką Brytanię i wszystkie jej kolonie.
  Car Mikołaj II zreformował prawosławie i zalegalizował poligamię. Ten mądry władca dokonał wiele. I umarł nie zniesławiony, nie prześladowany, nie tracąc Rosji, ale jako wielki człowiek. A zaledwie kilka milimetrów przesunięcia odłamka miało tak wielki wpływ na historię Rosji. A mówią, że w historii nie ma przypadków! Oczywiście, że są. Zarówno Mikołaj II, jak i fenomen generalissimusa Kondratienki to udowodnili.
  Ale po śmierci cara Mikołaja nastąpił chwilowy chaos. Najpierw Aleksy II zmarł, zanim zdążył zostać koronowany. Następnie zmarł kolejny następca tronu, Kirył Władimirowicz Romanow. W 1938 roku na tron wstąpił Włodzimierz III. Car był młody, ale generalnie inteligentny, o silnej woli i ambitny.
  I zabrał się do pracy! Rosja, Włochy, Niemcy, przeciwko Wielkiej Brytanii, Francji, a być może w przyszłości także Stanom Zjednoczonym. W tym przypadku Trójprzymierze jest oczywiście znacznie silniejsze.
  W maju 1940 roku Niemcy najechały Francję, Belgię, Holandię i Wielką Brytanię. Rosja zaatakowała kolonie francuskie, brytyjskie i holenderskie. Rozpoczęła się bezceremonialna konfiskata terytoriów.
  Brytyjczycy i Francuzi nie byli w stanie stawić oporu armii rosyjskiej. Jednak Niemcy w ciągu zaledwie sześciu tygodni rozgromili i zmusili do kapitulacji Francję, Belgię i Holandię.
  Następnie Führer zajął Hiszpanię i Portugalię, a także Danię i Norwegię. Rosja zajęła Szwecję.
  Wojna była praktycznie jednostronna. Dzięki wsparciu miejscowej ludności Rosja zdobyła Indie, Indochiny, południowy Afganistan, południowy Iran, Bliski Wschód i wkroczyła do Egiptu.
  Oczywiście, siły kolonialne nie były w stanie stawić oporu armii carskiej, ani też nie miały na to szczególnej ochoty. Podbój Afryki został nieco opóźniony z powodu złych dróg i rozciągniętych linii komunikacyjnych. Niemcy posuwali się przez Afrykę przez Gibraltar i Maroko, Rosjanie przez Egipt, a następnie przez Sudan.
  Jednak teren stanowił większą przeszkodę niż opór wojsk brytyjskich i francuskich. Były one nieliczne, słabo uzbrojone i składały się głównie z miejscowych aborygenów, którzy ani nie umieli walczyć, ani nie chcieli.
  W 1940 roku Hitler wahał się przed lądowaniem w Wielkiej Brytanii. Rozpoczął ofensywę powietrzną, która początkowo zakończyła się niepowodzeniem. Jednak wiosną 1941 roku do walki włączyły się rosyjskie samoloty, a Wielka Brytania zaczęła być gnębiona na śmierć i życie.
  W sierpniu nastąpiło lądowanie połączonych wojsk niemiecko-rosyjskich i, po dwóch tygodniach zaciętych walk, zdobycie Londynu.
  Następnie cała wschodnia półkula, łącznie z Australią i Nową Zelandią, stała się terytorium Rosji, Niemiec i Włoch.
  Ale były jeszcze Stany Zjednoczone.
  Car Władimir również zdecydował się zaatakować Amerykę. Hitler i Mussolini poparli go w tej decyzji. III Rzesza wprowadziła wojska na Islandię, następnie na Grenlandię i do Kanady, podczas gdy carska Rosja posuwała się w kierunku Alaski. Siły zbrojne były oczywiście nierówne. Stany Zjednoczone dysponowały słabą flotą czołgów i znacznie mniejszą liczbą ludności niż Rosja i wszystkie jej kolonie razem wzięte. Chociaż gospodarka była rozwinięta, nie były w stanie stawić czoła takiemu potworowi.
  Rozpoczynając ofensywę w 1943 roku, armia rosyjska szybko zajęła Alaskę w ciągu dwóch zimowych miesięcy. Wiosną, wraz z Niemcami, zdobyła niemal całą Kanadę.
  Brazylia, Wenezuela, Meksyk i inne kraje wypowiedziały wojnę Stanom Zjednoczonym.
  Wojska rosyjskie rozpoczęły przemieszczanie się przez północne stany Ameryki. Siły zbrojne są, oczywiście, nierówne. Rosja i Niemcy mają przewagę zarówno pod względem jakości, jak i liczebności.
  Dziewczynki Natasza, Zoja, Aurora i Swietłana walczą w najlepszym czołgu świata, Kondratenko-3. To mobilny pojazd z długolufową, szybkostrzelną armatą. Jest bardzo zwrotny i ma niski profil.
  Czołg Kondratenko-3 waży około czterdziestu ton i jest dobrze chroniony. Pomimo małego kalibru 76 mm, działo charakteryzuje się dużą prędkością wylotową pocisku.
  Shermany nie są w stanie przebić tego czołgu pod żadnym kątem. Więc...
  Dziewczyny, walczące boso i w bikini, po prostu niszczą Amerykanów i dużo się śmieją.
  Zwłaszcza Natasza... I gołymi palcami naciska joystick, mówiąc:
  - Chwała mojej Rusi!
  Zoya też strzela. Robi to bosymi stopami, naciskając przyciski joysticka i krzycząc:
  - I cała nasza ojczyzna!
  Następnie Aurora strzela, uderzając wroga i szczerząc zęby, mówiąc:
  - A wyższe moce stoją za nami!
  A dziewczyna mruga do mnie z płomienną miną! Naciska bose palce u stóp jak przyciski joysticka.
  A potem Swietłana rozpala ogień. Taka bystra i olśniewająca dziewczyna. Promienie słońca spływają z jej ust. I śpiewa też:
  - Jestem gwiazdą świata! Biegam szybciej niż sam Szatan!
  Z takimi dziewczynami nawet sam diabeł nie jest straszny. Rozgromią Amerykanów, szczelnie otaczając Chicago.
  I nikogo nie wypuszczając. Sieją spustoszenie, powiedzmy, trywialnie. Takie właśnie są dziewczyny.
  A teraz garnizon Chicago kapituluje. Poznajcie naszych ludzi!
  A rosyjskie czołgi zbliżają się już do Nowego Jorku. Car Władimir zaciera ręce z zadowolenia. Czy Rosjanie kiedykolwiek zaszli tak daleko?
  Dziewczyny też dzielnie walczą w powietrzu. Na przykład ta słodka para: Maria i Mirabela.
  Piękności boso i w bikini generują ogromne zyski. Dosłownie nie mają nic do zaoferowania. Te dziewczyny są tak piękne, olśniewająco agresywne i celne.
  Maria oddała strzał, zestrzeliła kilkanaście samolotów jedną serią i zaśpiewała:
  - Chwała ojczyźnie! W imię Rosji!
  Mirabella również wystrzeliła i ryknęła:
  - Ale jest przywódca o wielkiej mocy,
  Wezwie Słowian do walki...
  Nie potrafią sobie poradzić z Rosją -
  Kiedy Włodzimierz rządzi jako car!
  
  Od mocnego, silnego, z żelazną wolą,
  A jego spojrzenie jest jak cięcie metalu...
  Rosjanie nie potrzebują lepszego życia -
  To jest jedyna rzecz, o jakiej marzyli ludzie!
  Tak, te dziewczyny są mistrzyniami zarówno walki, jak i śpiewu...
  Nawiasem mówiąc, w samym szczytowym momencie ataku na Nowy Jork, pierwszy rosyjski kosmonauta wystrzelił w kosmos i okrążył Ziemię. Było to kolejne osiągnięcie carskiej Rosji z dynastii Romanowów.
  Następnie garnizon nowojorski skapitulował, a Waszyngton wkrótce upadł. 3 września 1943 roku Stany Zjednoczone skapitulowały całkowicie. Tak zakończyła się II wojna światowa, która rozpoczęła się 15 maja 1940 roku. Chwalebna i zwycięska wojna dla Rosji.
  Oczywiście, zarówno Hitler, jak i Mussolini wiele zyskali na tej wojnie. Obaj dyktatorzy zdobyli posiadłości w Afryce, a także w Europie i Stanach Zjednoczonych. Europa została ostatecznie podzielona między kraje. A po referendum Bułgaria stała się Królestwem Bułgarii w ramach Rosji.
  Wydawałoby się, że świat został ponownie podzielony, a kolonie można zreorganizować. Ale Hitler, oczywiście, nie byłby Hitlerem, gdyby nie chciał czegoś więcej. A konkretnie pokonania Rosji. I zajęcia jej terytoriów.
  Oczywiście Niemcy liczyli bardzo na nową, potężniejszą broń: czołgi serii E, rakiety balistyczne i przede wszystkim rakiety typu latający spodek.
  Jednakże carska Rosja znacznie wyprzedzała III Rzeszę w dziedzinie pocisków balistycznych i 12 kwietnia 1951 r. poleciała nawet na Księżyc.
  A czołgi serii E nie miały żadnej jakościowej przewagi nad rosyjskimi.
  Tylko latające spodki pozostały zagadką. Dzięki laminarnemu przepływowi powietrza okazały się całkowicie niewrażliwe na broń strzelecką. Jednocześnie jednak same nie były zdolne do prowadzenia ognia.
  Mussolini zmarł, a jego następcą został jego syn. Hitler naciskał na niego, a młody człowiek zgodził się walczyć z Rosją. 20 kwietnia 1955 roku wybuchła nowa, trzecia wojna światowa. Po stronie Hitlera znalazły się Włochy, Brazylia, Argentyna, Chile, Meksyk - krótko mówiąc, cała Ameryka Łacińska, z wyjątkiem Kuby, która poparła Rosję. I nie było na świecie innego kraju bardziej wspierającego! 20 kwietnia 1955 roku wybuchła trzecia wojna światowa. Car Włodzimierz stanął przed najpoważniejszym wyzwaniem swoich rządów.
  Jedyną rzeczą, która mogłaby go pocieszyć, była świadomość, że ta wojna będzie ostatnią w historii wojen na planecie Ziemia, ponieważ biorą w niej udział wszystkie kraje świata!
  Cóż, skoro wojna się rozpoczęła, to trzeba ją stoczyć! Atak Hitlera nie był szczególnie nieoczekiwany. Węgry i Jugosławia są częścią Rosji z ograniczoną autonomią, ich carem jest Władimir III. Albania została zajęta przez Włochy. Wszystko jest w porządku. Niemcy próbują nacierać z Prus Wschodnich i Austrii, Włochy z południa. A w Afryce toczą się walki. A koalicja Ameryki Łacińskiej jest przeciwko Stanom Zjednoczonym. Ale nie są tam zbyt aktywni. Dopiero teraz wypowiedzieli wojnę.
  Tymczasem Hitler przesunął swoje główne siły do Europy.
  I wybuchła piekielna wojna. Ostatnia wojna na dużą skalę w historii ludzkości.
  Niemcy rozpoczęli główny atak na Węgrzech, kierując się w stronę Budapesztu. Walczył tam Oleg Rybaczenko. Nadal wyglądał na chłopca w wieku około dziesięciu lat. To prawda, był bardzo silny fizycznie, muskularny i szybki, a co najważniejsze, nieśmiertelny, niczym górale. Tak, pisarz i poeta Oleg Rybaczenko otrzymał nieśmiertelność, ale pod warunkiem, że stanie się chłopcem w wieku około dziesięciu lat i będzie służył Rosji w ciele dziecka, aczkolwiek bardzo silnym i szybkim. A jest dzieckiem od 1 stycznia 1904 roku, kiedy zaciągnął się jako chłopiec okrętowy w Port Arthur. Cóż, nie jest to dokładnie mały chłopiec, ale od samego początku jest silny i szybki, i przyjęli go na pokład.
  Kiedy zapytali, czy nie jest za mały, Oleg Rybaczenko obstawił palcami miedzianą monetę. Po czym, bez zbędnych ceregieli, został zabrany na pokład statku.
  Chłopiec zdobył wiele odznaczeń, biorąc udział we wszystkich wojnach. Został oficerem. Pozostał jednak dzieckiem. Choć otrzymał nagrody za swoje liczne wyczyny, ten wieczny chłopiec nigdy nie awansował wyżej niż na kapitana. I tak Oleg Rybaczenko służy w wojsku od ponad pół wieku. Dawno temu zasłużył na oficerską emeryturę, ale skoro ma się nienaganne zdrowie, po co rezygnować ze służby?
  Poza tym bez komputerów, konsol do gier i telewizji jest jakoś nudno. A w wojsku przynajmniej jesteś kapitanem i możesz dowodzić żołnierzami. A czas przecież i tak leci.
  Zmarł generalissimus Kondratenko. Zmarł również wielki admirał Kołczak, który przewyższył Uszakowa. Wielu ludzi, z którymi Oleg Rybaczenko zaczynał, już nie służy.
  Dokładniej, od czasu oblężenia Port Artura prawie wszyscy weterani zginęli. Został tylko Wowa. On też był wtedy młodym chłopcem okrętowym, a teraz jest siwowłosym staruszkiem. Prawda wciąż służy. I jest zdumiony, że Oleg pozostaje tym samym chłopcem, bez ani jednej blizny na ciele. To zjawisko jest dobrze znane w całej rosyjskiej, carskiej armii. Prawda walczy naprawdę świetnie.
  Oleg, chłopiec, jest boso; w ten sposób czuje się pewniej i zwinniej. Celuje z działa za działem, strzelając do niemieckich czołgów serii E. Maszyny nazistów są po prostu ogromne. I wydaje się, że nic ich nie powstrzyma.
  Ale wieczny chłopiec trafia tak celnie, że przebija metal. Maluje Fritzów, burzy wieże i śpiewa.
  - Car Włodzimierz, car rosyjski...
  Prawosławny władco!
  Już niedługo podbijemy świat,
  bo nad nami jest cherubin!
  Hitler dobiegnie końca,
  A ktokolwiek słuchał - gratulacje!
  A chłopiec, bosą, dziecięcą stopą, rzuca granat. Siwobrody Wowa tylko kręci głową.
  Pisarz i poeta Oleg Rybaczenko spędził ponad pięćdziesiąt lat w XX wieku, wciąż będąc dzieckiem. I trzeba przyznać, że widział wiele. Choć nieśmiertelny, dawno już zatracił wszelkie poczucie strachu. A wojna przypominała mu komputerową grę strategiczną.
  Gra była łatwa i przyjemna. A walka też była przyjemna. To takie przyjemne, gdy poranna rosa jest pod bosymi stopami, a ty jesteś wiecznym chłopcem w kąpieli, ubranym w luźne szorty!
  Oleg Rybaczenko może biegać w krótkich spodenkach i boso. W Port Arthur chłopiec nauczył się chodzić boso nawet w mroźne dni. Przecież nieśmiertelne ciało nie może się przeziębić ani zachorować, a człowiek szybko przyzwyczaja się do zimna, które nie robi mu krzywdy. Zupełnie jak Piotruś Pan. Bieganie boso po śniegu jest wręcz przyjemne. W ruchu chłód jest praktycznie nieodczuwalny; tylko siedząc w miejscu, bose stopy trochę drętwieją! Ale dla chłopca to drobiazg.
  Ale są też czarownice: Natasza, Zoja, Aurora, Swietłana! One też biorą udział w wojnie. Ale nie cały czas, tylko sporadycznie. Pomagały utrzymać Górę Wysoką, gdy sytuacja była najtrudniejsza. Walczyły tam bosonogie piękności, nawet w bikini. Rzucały ostrymi dyskami bosymi stopami.
  I rąbali ich mieczami. A Oleg Rybaczenko strzelał wtedy z karabinu maszynowego - jego starsi towarzysze zginęli. W rezultacie atak samurajów zakończył się fiaskiem, a Góra Wysoka pozostała niewzruszona!
  A dziewczyny pokazały klasę i akrobacje Walkirii.
  A teraz Niemcy są w defensywie. Armia carska jest gotowa do wojny. Führerowi nie udało się osiągnąć taktycznego zaskoczenia.
  A wojska rosyjskie walczą dzielnie. Myślę, że Hitler będzie się wielokrotnie przeklinał za rozpoczęcie takiej wojny. I pomimo faktu, że Führer ma pod bronią dwie trzecie Europy i jedną trzecią Afryki, to jednak...
  Nie jest rywalem Rosji.
  A liczba żołnierzy też. A włoskie wojska są słabe. Kraje Ameryki Łacińskiej uczestniczą w wojnie tylko połowicznie. A ich armie, zarówno technicznie, jak i organizacyjnie, nie są zbyt dobre.
  Tak więc na razie Rosja utrzymuje wroga w silnie rozwiniętej obronie.
  Czołg Kondratenko-6 jest całkiem zdolny do walki z tą serią. A cięższy Nikołaj-4 okazuje się bardzo potężnym pojazdem.
  Czy Rosjanie poradzą sobie z cięższymi niemieckimi potworami?
  Zwłaszcza w odcinku "Nikołaj"-4, gdzie załogę stanowi Alenka, przepiękna dziewczyna w bikini.
  Armata 130 mm. To tak, jakby uderzała w faszystów. Hitler nie powinien był atakować carskiej Rosji. Nie dostanie tu spaceru po parku, czeka go lanie.
  Anyuta nacisnęła przycisk joysticka bosymi palcami u stóp i zaśpiewała:
  - Za Rosję i wolność do końca!
  A jak się śmieje ta piękność!
  A potem Augustyn wystrzeli pocisk we wroga. Rozłupie metal i zaśpiewa:
  - Sprawmy, aby nasze serca biły zgodnie!
  A przyciski joysticka będzie też naciskać bosymi palcami u stóp. To dopiero twardzielka!
  A potem Maria nadchodzi z impetem. I rozdzieli faszystów. I zniszczy wroga.
  I zaśpiewa razem ze swoimi bosymi palcami:
  - W imię naszej świętej Ojczyzny! Niech wojownik będzie po prostu niesamowity!
  I wybuchnie śmiechem, pokazując zęby!
  A potem igrzyska olimpijskie uderzą w nas potężnym pociskiem. To jest to, czego dziewczyny potrzebują - najsoczystszego soku jabłkowego!
  I znów dziewczyny wdarły się do E-50, rozbiły wieżyczkę i zaczęły się śmiać.
  Alenka posłała pocisk, który przebił E-100 na wylot. I zrobiła to bosymi stopami. Co sprawiło, że dziewczyna zaśpiewała:
  - Zniszcz wroga!
  A Anyuta zaczyna bić, używając bosych stóp i piszczy:
  - Fritzowie są kaput!
  A potem uderza Augustyna. Bardzo celnie, gruchając bosymi palcami u stóp:
  - Hitler jest skończony!
  A potem Maria doda coś bardzo agresywnego. Zmiażdży faszystów i zapiszczy:
  - A kto słuchał, brawo!
  I pokaże język!
  Następnie Olympiada wysyła pocisk, który zabija jej przeciwników.
  A także poruszanie bosymi stopami i śpiewanie:
  - Całkowita wyprzedaż!
  I znowu dziewczyna pokaże język.
  Tak walczą...
  Po miesiącu walk od rozpoczęcia ofensywy Niemcy posunęli się o pięćdziesiąt do stu kilometrów i ponieśli ciężkie, wręcz gigantyczne straty. Tymczasem Włosi w Afryce znaleźli się w całkowitym okrążeniu i okrążeniu. Ich wojska zostały po prostu rozgromione.
  21 maja Adolf Hitler zarządził pobór do wojska wszystkich mężczyzn zdolnych do noszenia broni w wieku od piętnastu do sześćdziesięciu pięciu lat. Armia carska zbierała rezerwy.
  Okazuje się, że niemieckie samoloty dyskowe nie są w praktyce aż tak straszne. Owszem, potrafią taranować rosyjskie samoloty. Można tego jednak uniknąć dzięki dużej manewrowości samolotów armii carskiej.
  A nadzieje Hitlera na niezniszczalną cudowną broń okazały się całkowicie bezpodstawne.
  Armia carska wciąż znajdowała się w defensywie. Potężne linie obronne, wykopane z wyprzedzeniem, silna obrona. Niech Hitler straci siły. Ale w Afryce mogli wywierać presję na swojego słabszego włoskiego sojusznika.
  Gdyby Führer nie zdecydował się na wojnę z carską Rosją, niewątpliwie przeszedłby do historii jako wielki, a nawet najwspanialszy, przywódca Niemiec. Ale diabeł chciał rządzić światem i co z tego wynikło?
  Przecież rosyjskie dziewczyny są najfajniejsze na świecie.
  Oleg Rybaczenko, jak zawsze, jest na czele bitwy. Ani kule, ani odłamki nie mogą go zranić. To brawurowy i błyskotliwy facet.
  Chłopiec w krótkich spodenkach i boso, przeciwko faszystom. Rzuca w nich granatami i biegnie w ołowianym deszczu.
  Szkoda, że odszedł genialny Kondratenko, ale są młodzi i zdolni dowódcy. W szczególności feldmarszałek Wasilewski, który wyróżnił się już w czasie I wojny światowej. Dowodzi energicznie i umiejętnie.
  A Fritzowie, napotykając twardą obronę, beznadziejnie grzęzną w potrzasku. Mimo to wciąż próbują się przebić.
  Oleg Rybachenko, ten wieczny chłopiec, śmieje się, szczerzy zęby i śpiewa:
  - Ojczyzno moja! Ojczyzno moja święta!
  Rzuca też granat bosymi stopami.
  A oto Natasza, Zoja, Aurora i Swietłana dołączają do bitwy. To wieczne czarownice, służebnice świętego Boga Różdżki. Nie zawsze walczą, bo inaczej Rosja podbiłaby cały świat. Ale zawsze są skuteczne i sieją zniszczenie.
  Dziewczyny kochają zabijać: oto dziewczyny!
  A jak będą chodzić po faszystach, i jak będą uderzać...
  A bosymi palcami będą rzucać dyskami, zabijając Fritzów.
  Naziści grzęzną w potrzasku i ponoszą coraz większe straty. Wasilewski, wielki strateg, proponuje pokonanie nazistów i Włochów w Afryce. Tam przewagę będą miały zwrotniejsze rosyjskie czołgi, z lepszymi możliwościami w terenie. A w Europie niech naziści się wzmocnią, żeby całkowicie wyczerpać swoje zasoby.
  Car Włodzimierz zaakceptował ten plan. Nowe siły zostały przerzucone do Afryki.
  Elizawieta i jej załoga walczyły w Libii, odcinając włoskie jednostki. Tam jest gorąco, a dziewczyna wygląda świetnie w bikini. Mają najnowszy czołg Kondratenko-6, którego wojownicy używają do oskrzydlania włoskich i nazistowskich pozycji, pewnie je niszcząc.
  Elżbieta strzela do czołgu z imperium Mussoliniego Jr. i mówi:
  - W futrze i kaftanie spacerujemy po morzach i falach!
  Oczywiście, że używa bosych palców u stóp.
  Wtedy Jekaterina strzela. Przebija niemiecki pojazd i ryczy:
  - W Rosji car Włodzimierz jest bohaterem!
  Elena wali ją, tłucze samobieżne działo Fritz i ćwierka:
  - Zabijmy Hitlera dla Ojczyzny!
  A na koniec Olimpiada wystrzeli pocisk. Zmiażdży Fritzów, stłumi ich i zawyje:
  - Wynik będzie znakomity!
  Wykorzystuje się do tego również bose palce u stóp dzieci.
  W Afryce, pod koniec maja i na początku czerwca, wojska rosyjskie odniosły znaczące sukcesy. Walki rozprzestrzeniły się na Libię i Etiopię. 12 czerwca Trypolis padł. A 15 czerwca stolica Etiopii została zdobyta w trakcie marszu. W ten sposób wojska Mussoliniego Juniora załamały się. Niestety, nie był on w stanie wesprzeć ojca.
  A także jego chwała jako zdobywcy. W końcu Mussolini, po zdobyciu części angielskich i francuskich kolonii, uważał się za Cezara. Ale prześcignięcie Cezara wydaje się ponad jego siły.
  Oleg Rybaczenko walczył, dowodząc baterią. Czynił to dzielnie, tak że Niemcy tracili dziesiątki czołgów każdego dnia pod jego ostrzałem. Jego syn został nawet odznaczony kolejnym złotym krzyżem. A na koniec otrzymał zasłużony stopień majora.
  Wcześniej nie przyznano mu medalu, bo wyglądał jak dziecko. Ale chłopak wykazał się niezwykłym bohaterstwem. I umiejętnościami walki.
  22 czerwca 1955 roku wojska rosyjskie w Afryce ostatecznie zajęły włoską Somalię. 25 czerwca 1955 roku resztki włoskich wojsk w Etiopii skapitulowały.
  Armia carska pewnie zwyciężała. Meinstein, uważany za najwybitniejszego dowódcę III Rzeszy, napisał w swoim dzienniku:
  - Obudziliśmy piekielnego niedźwiedzia! Teraz nas rozszarpują!
  Pod koniec czerwca Niemcy ponieśli tak duże straty, że byli zmuszeni przerwać ofensywę w Europie.
  Car Władimir zarządził wzmożoną presję w Afryce. Najpierw Czarny Ląd, potem wszystko inne - ogłosił dostojny monarcha! 1 lipca 1955 roku Niemcy podjęli próbę ofensywy w Skandynawii. Ruszyli w kierunku Sztokholmu, ale napotkali bardzo silną obronę. Ponieśli kolosalne straty.
  Na początku lipca 1955 roku wojska rosyjskie wkroczyły do niemieckiej Algierii.
  Libia znajdowała się już pod kontrolą carskiej Rosji. Ofensywa i okrążenie Nigru były w toku.
  Załoga czołgu Elizawiety walczy z nazistami. Jest niesamowicie gorąco, a dziewczyny zdjęły nawet staniki i teraz noszą tylko majtki w czołgu Kondratenko-6. Strzelają celnie do nazistów.
  I chcą wielkich czynów.
  Rosja carska nadal jest krajem autokratycznym. I nadal nie ma parlamentu. Rewolucja nie wybuchła, a Duma nie została powołana. Sami carowie nie chcą ograniczać swojej władzy. A Führer i Duce są dyktatorami. Toczy się więc wojna między dwoma systemami, z których każdy ma autorytarny reżim.
  Ale dla carskiej Rosji jest to bardziej naturalne. I rozpoczyna się uparta, nieustępliwa walka.
  Elizabeth naciska przycisk joysticka bosymi stopami i wystrzeliwuje pocisk. Nuci pod nosem:
  - Rozwalmy faszystów na kawałki!
  Jekaterina również nacisnęła przycisk joysticka bosymi palcami u stóp i oddała śmiercionośny strzał, mrucząc:
  - Obalmy Hitlera!
  A Elena też bije, nokautuje faszystów i wrzeszczy:
  - Rozerwiemy cię na strzępy!
  A potem szczerzy zęby! I naciska przyciski joysticka bosymi stopami.
  A potem igrzyska olimpijskie wywrócą cię na drugą stronę, jak lupain. Zmiażdży wszystkich i zabulgocze:
  - Piekielna podróż i załoga!
  Nie zapomnij nacisnąć przycisków joysticka bosymi stopami i uderzyć wroga.
  Wojownicy są rzeczywiście bardzo odważni i pełni blasku.
  Tymczasem Oleg Rybaczenko odparł kolejny atak Fritzów i zaśpiewał:
  - Za Ojczyznę i cara Włodzimierza - hurra!
  Tak, w prawdziwej historii istniał taki samozwańczy cesarz Rosji, Władimir III, głowa rodu Romanowów. I formalnie zaczął on rządzić w 1938 roku. I oto mamy Władimira - prawdziwego cara, i to wielkiego! Władimira Kiryłowicza Romanowa - cara z szansą na zostanie Imperatorem Całej Ziemi!
  Po zwycięstwie, a raczej odparciu ataku, Oleg Rybaczenko grał w karty ze swoimi podwładnymi. Chłopiec w krótkich spodenkach, jasnowłosy, bardzo umięśniony i wyrzeźbiony, grał z siwowłosymi wojownikami. O dziwo, Oleg był starszy od nich wszystkich. Ale ten chłopiec się okaleczył.
  Wspominając Port Arthur, bohaterską obronę, która przyniosła Rosji chwałę. Doprawdy wielką chwałę...
  Nieśmiertelny chłopiec zauważył:
  - Tak rozwiążemy wszystkie nasze problemy! Już niedługo nadejdzie czas, kiedy ludzie już nigdy nie będą się zabijać!
  Żołnierze i oficerowie byli zgodni:
  - Oczywiście, majorze! Nie zabiją!
  Oleg zerknął na wstążkę z licznymi medalami. Niewielu generałów ma już tyle orderów. I miło byłoby dostać też tytuł. Książę, hrabia, książę!
  Duke Rybachenko - brzmi pięknie!
  A chłopiec skakał wyżej i kręcił się w błystku.
  Niemcy próbowali zaatakować, ale zostali ponownie odparci, a straty były ogromne i nieodwracalne.
  W lipcu armia rosyjska odniosła nowe, znaczące sukcesy w Afryce. Podczas gdy główny ciężar ofensywy armii carskiej koncentrował się tam, Algieria była domem dla bogactwa najlepszej rosyjskiej broni. Pod koniec miesiąca Niemcy zostali okrążeni i unicestwieni w kotle.
  W sierpniu wojska rosyjskie przedarły się do Maroka. Walczyły desperacko, dziewczyny na czołgu Kondratenko-6 przedzierały się przez gąszcz przeciwności.
  Co jakiś czas pojawiały się doniesienia o kapitulacji Niemców i zdobywaniu miast.
  Walki trwały nadal w Nigerii i innych miejscach. Rosjanie odnieśli zwycięstwo dzięki przewadze liczebnej, większej mobilności sprzętu i wsparciu miejscowej ludności, która została nastawiona przeciwko nim przez rasistowskich faszystów.
  Afryka rzeczywiście okazała się słabym ogniwem w strategii Hitlera i Mussoliniego Jr.
  Rosja tam wygrywała... A we wrześniu, powoli gromadząc siły, wkroczyła do Norwegii. Naziści ponieśli kolosalne straty. A Alenka i jej załoga jechali czołgiem. Najnowszy czołg ciężki "Nikołaj-5" okazał się bardziej zaawansowany niż seria E.
  Nawet tak potężny czołg jak E-200 został przebity przez działo carskiej maszyny.
  Alenka, naciskając bosymi palcami u stóp przyciski joysticka, z zadowoleniem pocierała dłonie:
  - Jestem tym, co może złamać Wehrmacht!
  Anyuta również nacisnęła przycisk bosymi palcami u stóp, sprawdziła niemiecki samochód i potwierdziła:
  - Zmieciemy Wehrmacht na pył! Za potęgę caratu!
  Spokojny Augustyn wystrzelił i zatrąbił:
  - I będziemy żyć w komunizmie!
  Maria chętnie się z tym zgodziła:
  - Tak, za carskiego komunizmu!
  I bosymi palcami nacisnęła przyciski joysticka. I tym samym roztrzaskała i zmiażdżyła przeciwnika.
  A tu Marusia pisnie:
  - W pełnej temperaturze!
  Naciska też przycisk joysticka bosymi palcami u stóp.
  Wojska rosyjskie już otoczyły Oslo. Walki toczą się o każdy krzak i dom.
  W centrum armia carska ponownie odpiera niemiecką ofensywę. Oleg Rybaczenko, jak zawsze, jest na czele, walcząc pewnie. Rosyjska artyleria pracuje jak w zegarku.
  Wszystko jest dokładne i poprawne...
  W październiku wojska rosyjskie ostatecznie odcięły afrykańskie lądowe linie zaopatrzeniowe, wyzwalając Maroko. Naziści znaleźli się w pułapce.
  Nawet na Czarnym Kontynencie. Hitler trząsł się z wściekłości, ale nie mógł nic przełknąć.
  W końcu dotarł na Ruś... Zima się zbliżała. Oleg Rybaczenko, pomimo padającego mokrego śniegu, wciąż biegał boso i w krótkich spodenkach. Co za chłopak! I to całkiem nieustraszony.
  I rzuca granaty bosymi palcami u stóp.
  I śpiewa:
  - Pozwól im biegać niezręcznie,
  Pojazdy opancerzone przez kałuże...
  A na dachu jest karabin maszynowy -
  Czeburaszka, kanonier,
  Krokodyl z karabinem maszynowym!
  Szakoklak rusza do ataku!
  Chłopiec-terminator rzucił granat bosymi palcami u stóp, rozdzierając faszystów i śpiewając:
  - I bawię się dynamitem,
  Na widoku przechodniów!
  Jak uderzają nietoperze Fritza!
  Wszyscy leżą, a ja chodzę!
  A ten chłopak naprawdę jest taki zabawny! A służy w wojsku od ponad pięćdziesięciu lat. I to prawdziwy diabeł! Nawet z tymi blond włosami!
  Oleg Rybachenko znów rzuca granat bosą nogą i ryczy:
  - Chwała carowi, Mikołajowi i Włodzimierzowi III!
  I pomyślałem: "Niech nikt nie myli Władimira Kiryłowicza Romanowa z Władimirem Putinem!" Romanowowie byli wielkimi carami - niesamowita historia! To oni uczynili Rosję najpotężniejszym imperium!
  I nie tak rozpieszczony szczęściem jak Putin!
  Jednak teraz wojska rosyjskie odpierają kolejny atak.
  Nadchodzi listopad. Naziści tracą siły. Ale rzucają do walki nowe rezerwy. W Afryce już ich wykańczają. Sytuacja faszystów jest trudna.
  Więc wyładowują swoją złość na więźniach. Potem natknęli się na piękną Nicolettę. Rozebrali ją do bielizny i poprowadzili przez świeży listopadowy śnieg.
  Dziewczyna ze związanymi rękami, prawie naga, idzie przez zaspy, zostawiając zgrabne ślady bosych stóp. Jest taka piękna. A Niemcy idą za nią, smagając ją batami. I biją tę piękność, biją ją. Krew kapie z jej poranionych pleców.
  Nicoletta zacisnęła zęby jeszcze mocniej. Dumnie uniosła głowę, a jej miedziano-rude włosy powiewały niczym proletariacki sztandar.
  A jej bose stopy także zrobiły się szkarłatne, lecz dziewczyna nawet nie mrugnęła okiem.
  Oto, jak fenomenalną ma odwagę.
  Choć faszyści już ją zabrali i wbili jej latarkę w nagą pierś. Ale nawet wtedy dziewczyna tylko drgnęła, ale nie krzyknęła.
  Oto jak wielka jest jej wiara...
  Dziewczynę wciąga się na rusztowanie, z wywichniętymi stawami. Następnie pod jej bosymi stopami rozpala się ogień. Liże on bose stopy piękności. A nagie ciało piękności jest chłostane rozpalonymi do czerwoności łańcuchami.
  Nicoletta zaśpiewała w odpowiedzi;
  Jestem Czarnobogiem, córką złego Boga,
  Tworzę chaos i sieję zniszczenie...
  Mojej wielkości nie można pokonać,
  W mojej duszy płonie tylko wściekła żądza zemsty!
  
  Jako dziecko dziewczynka pragnęła dobra,
  Pisałam wiersze i karmiłam koty...
  Rozpoczęło się przed samym ranem,
  Skrzydła cherubinów trzepotały nad nią!
  
  Ale teraz wiem, czym jest zło,
  Co na tym świecie czyni człowieka nieszczęśliwym...
  A co według Ciebie jest dobre?
  Zakochałem się namiętnie w zniszczeniu!
  
  I pokazała swój dziewczęcy zapał,
  Że stała się błyszczącą córką Boga...
  Zdobędziemy ogrom wszechświata,
  Pokażemy siłę, bardzo potężną!
  
  Ojcze Wielki ten Czarnobóg,
  Przynosi chaos i wojnę do wszechświata...
  Modlisz się do Swaroga o pomoc,
  I faktycznie, otrzymujesz swoją nagrodę!
  
  No cóż, powiedziałem, Boże, ratuj nas,
  Niech gniew zagotuje się w twoim sercu...
  Wierzę, że szczęście zbudujemy na krwi,
  Niech Twoje łono będzie wypełnione po brzegi!
  
  Kocham przebiegłość, podłość i oszustwo,
  Jak oszukać Stalina, tyrana...
  Nie będzie można go wystawić na wstyd,
  A ile mgły jest na tym świecie!
  
  Zasugerowała więc podjęcie zdecydowanych działań,
  Zniszcz złe moce jednym ciosem...
  Ale zakochałem się w samym czarnym Bogu,
  We wszystkich sprawach, zarówno tych, jak i życia pozagrobowego!
  
  Jak przyzwyczaiłem się do zła,
  A w sercu była furia, szaleńczo karmiona...
  Zniknęło pragnienie radości i dobra,
  Z piedestału biła tylko złość!
  
  A co ze Stalinem? On też jest zły,
  Jeśli chodzi o Hitlera, nie ma sensu o nim tutaj rozmawiać...
  Czyngis-chan był naprawdę fajnym bandytą,
  I ile dusz udało mu się okaleczyć!
  
  Więc mówię, po co utrzymywać dobre,
  Jeśli nie ma w tym najmniejszego interesu własnego...
  Gdy jesteś dzięciołem, twój umysł jest dłutem,
  A kiedy jestem głupi, moje myśli znikają!
  
  To mówię sobie i innym,
  Służ Mocy jak czarny atrament...
  Wtedy podbijemy ogrom wszechświata,
  Fale rozprzestrzenią się po całym wszechświecie!
  
  Uczynimy zło tak silnym,
  Da nieśmiertelność gniewowi,
  Ci, którzy są słabi duchem, już zostali zdmuchnięci,
  Jesteśmy najsilniejszymi ze wszystkich ludzi, wierzcie w to!
  
  Krótko mówiąc, staniemy się silniejsi od wszystkich i wszędzie,
  Podnieśmy miecz krwi nad wszechświatem...
  A nasza wściekłość będzie z nią także,
  Przyjmijmy powołanie pełne przeznaczenia!
  
  Krótko mówiąc, jestem wierny Czarnobogowi,
  Służę tej ciemnej sile całym sercem...
  Moja dusza jest jak skrzydła orła,
  Ci, którzy są z Czarnym Bogiem są niezwyciężeni!
  Wojna między Rosją a państwami Osi trwała. Do grudnia wojska rosyjskie ostatecznie pokonały Włochów, zmuszając ich do kapitulacji w Afryce, i niemal dobiły tam Niemców. Norwegia również została oczyszczona z nazistów.
  Armia carska rozpoczęła ofensywę 25 grudnia. Rozpoczęły się zacięte walki. Zimą rosyjskie czołgi były wyraźnie silniejsze i przebijały się przez obronę wroga.
  Oleg Rybaczenko, ten wieczny chłopiec, biegał boso i w krótkich spodenkach po śniegu, śpiewając:
  - To nasza ostatnia i decydująca bitwa! Zginiemy za Ojczyznę - żołnierze za mną!
  Rosyjskie czołgi są bardzo szybkie dzięki silnikom turbinowym. A naziści nie będą w stanie ich tak łatwo zatrzymać.
  Przed nami pędzi Nikołaj-5. Pięć dziewczynek radośnie śpiewa:
  - Nikt nas nie powstrzyma, Rosjanie nie są w stanie pokonać świata!
  I rozlega się strzał! To jest absolutnie fantastyczne! Dziewczyny, pomimo mroźnej temperatury, są w bikini i boso. Strzelają dalej i nawet nie myślą o tym, żeby przestać.
  Jest w nich po prostu jakaś dzika, szalona moc.
  Alyonuszka uwielbia nie tylko strzelać, choć przyciskała joystick bosymi palcami u stóp i klepała po niemiecku, ale także pisać opowiadania.
  Na przykład, pisała o dziewczynce, która pojechała na koniec świata, by uratować kociaka. Szła boso przez trzydzieści trzy dni kamienistą drogą, a jej delikatne stopy krwawiły.
  A jednak udało jej się odnaleźć zwierzę. Wróżka spełniła jej życzenie i dziewczyna poślubiła księcia.
  Alonuszka jednak zastanawiała się, po co jej, oficerce armii rosyjskiej, potrzebny jest mąż. Lepiej mieć gromadkę kochanków. Więcej pieniędzy i więcej przyjemności. W końcu mężczyźni są tak różni. I naturalnie, doświadczasz z nimi przyjemności na różne sposoby. A co z mężem? Szybko się nim znudzisz i znudzisz!
  Jednak dla młodych mężczyzn, którzy dopiero zaczynają odkrywać świat dorosłych, jest to o wiele bardziej interesujące.
  A Alenka strzela ponownie, trafiając w niemieckiego E-100.
  I porusza pięknymi nogami, niczym starożytna grecka bogini.
  A potem Anyuta zaczyna strzelać. Również bosymi palcami. I niszczy niemieckie działo.
  Po czym dziewczyna mówi:
  - W Rosji jest wielu mądrych ludzi, ale car Włodzimierz jest najlepszym z carów!
  Augustyn zauważył:
  - A Mikołaj II też nie był zły! Ach, jak my nigdy nie potrafiliśmy docenić carów!
  Maria śpiewała, strzelając do faszystów bosymi palcami u stóp i uśmiechając się:
  "Musimy być posłuszni Rosjanom, z czystym sercem i mądrością! A na chwałę Mikołaja, jest on wielkim królem królów!"
  A Marusia coś śpiewała... I bawiła się też bosymi stopami...
  Wojska rosyjskie nacierają. Oleg Rybaczenko również walczy. To wciąż dziesięciolatek. Taka jest cena nieśmiertelności. Tak, ale jak dobrze się czuje i jest pełen energii! Ma w sobie tyle energii, kipi siłą.
  Chłopiec rzuca granat bosą stopą i piszczy:
  - Jestem tygrysem, nie kotem, to co teraz we mnie mieszka, to nie Leopold, lecz lampart!
  Młody major, jak zwykle, jest w trakcie błyskotliwego strajku. Faszyści nie będą w stanie go powstrzymać.
  1 stycznia wojska rosyjskie całkowicie oczyściły swoje terytorium z wojsk niemieckich i włoskich i wkroczyły na terytorium III Rzeszy.
  W tym samym czasie wojska rosyjskie wkroczyły do Meksyku. Nastał Nowy Rok 1956.
  Dla Rosjan zaczęło się od nowych zwycięstw. 7 stycznia resztki wojsk niemieckich w Afryce poddały się. I cały Czarny Ląd stał się rosyjski.
  Teraz nawet opętany Führer zdał sobie sprawę, że ma poważne kłopoty. Zaproponował negocjacje z Rosją.
  Na co car Włodzimierz odpowiedział:
  - Będziemy mówić tylko o bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy i Włoch!
  Jakie mądre słowa! A wojna trwa. Oleg Rybaczenko, oczywiście, jest na czele ataku. Wojska rosyjskie wkroczyły do Prus Wschodnich. Linie obronne są tu silne. Przełamanie wymaga walki, a szybki postęp nie jest możliwy.
  Jedną z przełomowych broni było działo samobieżne z moździerzem "Aleksander"-4. Była to bardzo potężna i śmiercionośna broń.
  I piękne dziewczyny też tu są, świetnie się bawią. Strzelają pociskami bosymi stopami, naciskając przyciski joysticka. I niszczą wrogie bunkry i schrony.
  Dziewczyny biegną śmiało przez śnieg - do tego właśnie służą Rosjanki. I rzucają Hindusów i Chińczyków do walki. Dosłownie blokują drogę do okopów swoimi zwłokami. Ale i tak udaje im się to zrobić.
  Armia rosyjska dokonuje przełomu.
  Strateg Wasilewski przeniósł jednak główny atak na Włochy, które były znacznie słabsze. W ten sposób rosyjscy żołnierze odnosili jedno zwycięstwo za drugim.
  Styczeń okazał się całkiem udany. Wojska rosyjskie pokonały Włochów i zajęły Alpy. W lutym zajęły Wenecję i wkroczyły do Lorbandinii. Zdobyły również Poznań. Niemcy się wycofali. 2 marca Kłajpeda padła. Wojska rosyjskie powoli posuwały się przez Prusy Wschodnie, ponieważ linie obrony były zbyt gęste. Musiały dosłownie przebijać się przez nie pociskami.
  Ale we Włoszech front makaronowy załamał się. Wojska rosyjskie ruszyły na Rzym. 30 marca 1956 roku rozpoczął się szturm na stolicę Włoch. W ten sposób ludzie zapłacili za ambicje rodziny Mussoliniego.
  Stolica Włoch, Rzym, jest atakowana. Walki są zacięte, choć Włosi coraz częściej się poddają. Tutaj walczą dziewczyny, piękne kobiety w bikini i boso. Wojownicy rzucają granatami stopami i nokautują żołnierzy Mussoliniego.
  Dziewczyny tutaj są piękne i oczywiście bardzo seksowne. I mają mięśnie tytanów. A sposób, w jaki rzucają granatami bosymi stopami, jest po prostu niesamowity.
  Natasza idzie naprzód i strzela, warcząc:
  - Dla pięknej Ojczyzny, w sercu moim płonie promienny ogień!
  Zoya, strzelając, śpiewa:
  Otwórzmy drzwi do osiągnięć! Nasza wiara i król są jednością!
  A potem Aurora, niczym ruda suka, zrzuca dyski na bose palce u stóp. I poćwiartowani Włosi padają.
  A potem Swietłana śpiewa agresywnie, szczerząc zęby:
  - Zmiażdżymy ich wszystkich! Zmiażdżymy ich wszystkich!
  Rzucają dyskami bosymi stopami i miażdżą faszystów. Tak właśnie skończył Mussolini, w samym środku bójki dziewcząt. Atak z kwietnia 1956 roku był brutalny i dość metaforyczny.
  A potem nadjeżdżają czołgi, z których luf buchają piekielne kolumny ognia.
  Dziewczyny idą naprzód i rzucają granaty bosymi stopami. I plują czymś krwawym i śmiercionośnym.
  I będą się śmiać...
  Natasza śpiewała radośnie:
  - Carze Włodzimierzu, uderz Hitlera w twarz!
  I mrugnie tymi szafirowymi oczami. Taka cudowna dziewczyna.
  Dziewczyny pędzą z dziką furią. Strzelają z karabinów maszynowych. Kosią wroga, rozpraszają faszystów. A potem biegnie Olimpiada. A w swoich potężnych dłoniach, potężna kobieta trzyma miotacz ognia. I idzie i uderza, i jak uderza.
  Faszyści rozrzucają drzazgi we wszystkich kierunkach. A wojownicy śmieją się w głos.
  Po czym zaśpiewa:
  - Mussolini zostanie pobity! Nasza przyjaźń jest monolityczna!
  I znowu mruga szafirowymi oczami! I uderza faszystów.
  Czego chcieli? Rzym został kiedyś zdobyty przez Słowian pod wodzą Attyli. A teraz przejmują go Rosjanie.
  Olimpiada, piekąc swoich przeciwników żywcem za pomocą lasera, śpiewała:
  - Jasne słońce nadziei,
  Po raz kolejny niebo wznosi się nad krajem.
  Zwycięstwa Rusa jak poprzednio -
  Pokonuje żołnierzy Wehrmachtu!
  
  Rosyjski orzeł nad planetą,
  Rozpostarłszy skrzydła, odleci...
  Wróg zostanie pociągnięty do odpowiedzialności -
  Zostanie pokonany - złamany!
  Po upadku Rzymu wojska włoskie zaczęły masowo się poddawać. Imperium Mussoliniego, pomniejszego sojusznika militarnego Trzeciej Rzeszy, umierało.
  Wojska rosyjskie zdobyły Neapol praktycznie bez oporu i wylądowały na Sycylii. Tam również nie napotkały praktycznie żadnego oporu. A Hitler wpadł w histerię.
  Pod koniec maja Włochy były skończone. Setki tysięcy jeńców zostało wziętych do niewoli.
  Rosyjskie dziewczyny zmuszały ich do klękania i całowania ich bosych stóp. Posłusznie całowały. Niektóre, zwłaszcza młodzi mężczyźni, robiły to z entuzjazmem.
  Dziewczyny mruczały zadowolone.
  Wieczny chłopiec Oleg Rybaczenko zmuszał swoje więźniarki do całowania swoich bosych, dziecięcych stóp.
  Zrobili to całkiem chętnie. Chłopak był bardzo przystojny, muskularny i jasnowłosy. Co prawda, był jeszcze za młody i nie chciał robić niczego poważniejszego z kobietami. Ale kiedy język łaskocze jego szorstkie pięty - to jest przyjemne!
  Oleg Rybachenko pojmał generała i otrzymał kolejny medal, z czego był bardzo dumny.
  Mussolini Jr. został zdradzony przez własne otoczenie, a carska Rosja odniosła kolejne zwycięstwo. Benedito Mussolini Senior nie dożył jednak hańby i upadku faszyzmu we Włoszech. Nawiasem mówiąc, ten sam los spotkał faszystów w Niemczech. Wojska rosyjskie rozpoczęły ofensywę na początku czerwca 1956 roku, obierając Austrię za główny cel.
  Elizawieta i jej załoga na pokładzie Nikołaja-5 ruszyły w kierunku Niemców. Wojska rosyjskie próbowały okrążyć Wiedeń.
  Führer, oczywiście, znalazł się w trudnej sytuacji. Niemieckie posiadłości w Afryce, Skandynawii i większości Stanów Zjednoczonych zostały utracone. A teraz walki ograniczyły się do terytorium III Rzeszy. To, oczywiście, było jeszcze bardziej niefortunne dla Niemców. Wojska rosyjskie wkroczyły również do Meksyku. Lady Grey de Monca dowodziła tam załogą czołgu.
  A Elżbieta pilotuje Nikołaja-5 nad Wiedniem. Jej głównym przeciwnikiem jest E-50, który carska maszyna rozrywa jak bibułę.
  Elizabeth strzelała bosymi stopami i przyciskała przyciski joysticka.
  Uderzyła w niemiecki czołg i zaćwierkała:
  - Oddamy serca za Ruś Świętego Mikołaja!
  Jekaterina również oddała strzał bosymi palcami i skorygowała swojego partnera:
  - Chyba bardziej trafne byłoby powiedzieć Władimir!
  Elżbieta znów wystrzeliła bosymi palcami i zaćwierkała:
  - A jednak to cesarz Mikołaj, który dał nam ludność Chin, uczynił Rosję niezwyciężoną!
  Rzeczywiście, piechota wysłana do ataku na niemieckie pozycje składała się wyłącznie z Chińczyków. Dosłownie obsypywali nas trupami. Ale przebili się.
  Rosjanie zazwyczaj walczyli w samolotach i czołgach. Piechota składała się z Chińczyków, Hindusów i Azjatów. Było ich wielu. Co więcej, błyskotliwy umysł Mikołaja II, reformując prawosławie, wprowadził poligamię, a nadmiar Chińczyków został wysłany do walki. Rosjanie żenili się z wdowami i niezamężnymi Chinkami.
  Sprytna strategia.
  A Chińczycy rzucają się do ataku, giną i przełamują niemiecką obronę.
  Elena używa bosych palców u stóp, aby nacisnąć przyciski joysticka i ponownie nacisnąć Fritzesa.
  I zaczyna śpiewać:
  - Za Świętą Ruś, będziemy walczyć mężnie!
  Nagle dziewczyna mruga okiem i odsłania białe zęby! Jest taka agresywna.
  A potem Olimpiada się odzywa. I ona też mnie uderzy bosymi palcami i zmiażdży.
  Po czym krzyknie:
  - Jestem śmiertelnie groźną kobrą!
  Warto zauważyć, że czołg E-50 również może być niebezpieczny. Jego 88-milimetrowe działo z lufą o pojemności 100 litrów charakteryzuje się szybkostrzelnością dwunastu pocisków na minutę i jest bardzo celne. Często przebija pancerz i może powodować uszkodzenia.
  Dlatego dziewczyny starają się trzymać główny niemiecki czołg na dystans. Zwłaszcza z bliskiej odległości, gdzie jego penetracja drastycznie wzrasta. Rdzenie niemieckich pocisków są wykonane z uranu lub wolframu. Jednak po utracie Afryki i złóż uranu w Kongo, siły niemieckie zaczęły słabnąć.
  A dziewczyny są takie piękne, bose i fajne.
  Tutaj śpiewają sami do siebie z entuzjazmem:
  - Świeci jak gwiazda nad całym światem,
  Przez mgłę nieprzeniknionej ciemności...
  Wielki bohater car Włodzimierz,
  Nie zna bólu i strachu!
  
  Twoi wrogowie cofają się przed tobą,
  Tłum ludzi raduje się...
  Rosja cię akceptuje -
  Potężna ręka rządzi!
  To dziewczyny do walki, nic dodać, nic ująć. A ich stopy są takie bose i zgrabne. Kiedy niemieccy więźniowie je całują, widać wyraźnie, że zarówno dziewczyny, jak i mężczyźni czerpią z tego przyjemność. A wojownicy piszczą z zadowolenia.
  I obnażają swoje perłowe zęby.
  Takie fajne dziewczyny. A Elizawieta swoimi bosymi palcami podjudza kolejnego faszystę.
  Po czym krzyczy:
  - Chwała wielkiej Ojczyźnie!
  I Katarzyna strzeli. Staranuje wrogi czołg, zmiecie Fritzów i zapiszczy:
  - Śmierć wrogom!
  A potem Elena też zaczyna go bić, bosymi palcami u stóp naciska przyciski joysticka. I ćwierka:
  - Za wielką Ojczyznę!
  A potem wybitna mistrzyni olimpijska - również blondynka - wystrzeli pocisk. I jak ona ćwierka:
  - Za wielką Rosję!
  A dziewczyny są pełne entuzjazmu.
  Oto czołg E-75. Jego działo jest potężniejsze: 128 mm i zadaje większe obrażenia. Co więcej, czołg ten ma lepszą ochronę i grubszy pancerz.
  Ale Elizabeth strzela. I uwalnia coś śmiercionośnego, przebijającego nawet z dystansu. A po Niemcu zostały tylko kawałki poszarpanego metalu.
  A dziewczyna zaśpiewa:
  - Święte piękno i wielkie marzenie!
  Po czym pokaże język.
  Niemieckie czołgi E-75 stały się ostatnio bardziej powszechne. Mają teraz armatę o dłuższej lufie, co pozwala im zwalczać rosyjskie czołgi, zwłaszcza te lżejsze. To sprawia, że Fritzowie są bardziej niebezpieczni.
  Ale radzieckim dziewczynom to nie przeszkadza. I miażdżą Fritzów.
  A sami wojownicy, zwłaszcza w tym upale, noszą bikini i boso. I walczą z wielką pewnością siebie.
  Wygrywają za każdym razem.
  Katarzyna strzelała do faszystów i śpiewała:
  - Ale szczerze mówiąc! Uwielbiam każdego Fritza!
  Elena również wystrzeliła bosymi palcami i zaćwierkała:
  - Pokonamy wszystkich, jasne!
  Igrzyska olimpijskie również bezlitośnie rozgromiły nazistów. Co za niezwyciężona suka.
  A także z pomocą bosych palców u stóp.
  Natasza i jej zespół walczą w czołgu Kondratenko-6. Ten pojazd jest nieco lżejszy, ale bardziej zwrotny niż Nikołaj. Oczywiście, ze względu na mniejszą masę, kaliber działa jest mniejszy, a pancerz nieco cieńszy. To oznacza znacznie wyższe ryzyko śmierci.
  Ale dziewczyny, trzeba przyznać, wcale się nie wstydzą. I walczą jak prawdziwe olbrzymy.
  Natasza śpiewa, aktywnie strzelając:
  - Nasze zwycięstwo będzie!
  A przyciski joysticka naciska bosymi palcami u stóp.
  Zoya także strzela, używając bosych stóp i piszczy:
  - Carze Włodzimierzu, naprzód!
  A wszystkie dziewczyny chórem zawołały:
  - Chwała poległym bohaterom!
  Po czym Aurora wystrzeliła, obróciła niemiecki czołg i powiedziała:
  - Nikt nas nie powstrzyma! Nikt nas nie pokona!
  I potrząsała bosymi stopami.
  Wtedy Swietłana spróbowała, używając bosych palców u stóp i warknęła na całe gardło:
  - Rosjanie walczą zaciekle!
  A wszystkie dziewczęta chórem wykrzyknęły:
  - Pięść żołnierza jest silna!
  I znów piękności rzucają się do walki. Strzelają celnie i precyzyjnie!
  Ale ekipa Jane zadziwia Meksykanów. Jest też bardzo inteligentną i piękną kobietą.
  A dziewczyny z jej ekipy - boso i w bikini - walczą z dziką, lecz spokojną furią.
  Wtedy Gertruda wystrzeliła, używając bosych palców u stóp, i zaćwierkała:
  - Jestem dziewczyną, która zniszczy wszystkich w ułamku sekundy!
  A potem Malanya strzela. I niszczy latynoamerykański czołg z dystansu.
  A potem Matylda zacznie chodzić boso.
  I będzie się śmiał:
  - Jestem naprawdę niesamowitą dziewczyną!
  I wojownicy najwyższej i najzacieklejszej rangi. Nie czują w sobie ani słabości, ani gniewu.
  Uderzą cię tak, jak chcą.
  A Alenka także walczy bardzo pewnie.
  Pod koniec czerwca Wiedeń został okrążony. Niemcom i ich prestiżowi zadano druzgocący cios. W tym samym czasie wojska rosyjskie posuwały się w kierunku Odry, wciągając do walki Chińczyków, Hindusów i Arabów. Przełamując obronę Fritza.
  Hitler oczywiście już był w panice. Jak dziewczyny naciskały na niego czołgami i samolotami.
  Oto Albina i Alwina, dwie rosyjskie pilotki. Również boso i w bikini, powalają faszystów kijem jak gruszki z gałęzi. I razem dosłownie dokonują cudów.
  Albina zestrzeliła pięć samolotów jedną serią ze swojego myśliwca Piotr Wielki i zaśpiewała:
  - Jesteśmy niedźwiedzicami nieba!
  Alvina zestrzeliła sześć samolotów jedną serią ze swojego orła bojowego i zaćwierkała:
  - I zmiażdżymy wszystkich!
  Ta para była już legendarna na niebie!
  Kobiety otrzymały siedem stopni Krzyża Świętego Jerzego: srebrny krzyż, srebrny krzyż z kokardą, złoty krzyż i złoty krzyż z kokardą. Istnieją również złoty krzyż z diamentami oraz złoty krzyż z diamentami i kokardą. Najwyższym stopniem jest gwiazda złotego krzyża z diamentową kokardą. Wyższe odznaczenie - duża gwiazda złotego krzyża z diamentami i kokardą - zostało ustanowione dopiero niedawno.
  Dziewczyny mogły więc być dumne ze swoich osiągnięć. Nawet w mroźnych temperaturach walczyły wyłącznie w bikini i boso.
  Takie cudowne dziewczyny.
  Albina strzeliła i zaśpiewała:
  - Za nasze najlepsze zwycięstwa!
  Alvina kontynuowała:
  - Niech nasi wnukowie i dziadkowie będą z nas dumni!
  Wojowniczki to naprawdę dziewczyny z kolosalnej klasy!
  Pokonują faszystów na niebie i śpiewają:
  - Chwała Rosji, chwała! Nasz car Włodzimierz, bohater! Potęga wzrośnie w siłę! Pogrzebcie Hitlera w ziemi!
  Oczywiście, Władimir Kiryłowicz Romanow może być bardzo zadowolony ze swoich wojowników.
  Jeśli już walczą, to robią to w taki sposób, że nie sposób podnieść przeciwko nim włóczni!
  Władimir Kiryłowicz Romanow to car, który ma wszelkie szanse na definitywne zakończenie wojen!
  A faszyści trzęsą się pod ciosami carskiej armii...
  Otoczony Wiedeń szybko upadł. W połowie lipca wojska carskie dotarły szerokim frontem nad Odrę. Tymczasem Królewiec znalazł się w całkowitej blokadzie.
  Niemcy wycofali się za Odrę. Próbowali tam utworzyć linię obronną. Solidną obronę. Ale w drugiej połowie lipca wojska rosyjskie rozpoczęły ofensywę na Hamburg... Naziści powoli, ale nieubłaganie się poddali.
  Walki były zacięte. Niektóre wioski przechodziły z rąk do rąk kilkakrotnie. W bitwach brały udział również nowe niemieckie czołgi z bardziej zaawansowanej serii AG - piramidalne. Wyróżniały się one dobrą ochroną ze wszystkich stron. Jednak armia carska miała przewagę liczebną.
  Na froncie zginęło wielu azjatyckich piechurów, ale to oni utrzymywali armię w ruchu.
  Zasoby ludzkie Niemców również malały. Pod koniec sierpnia Hamburg został okrążony, a Monachium również zostało zablokowane.
  Niemcy stracili znaczną część terytorium i nie mieli możliwości utrzymania swoich pozycji.
  Oleg Rybaczenko walczył na froncie na niemieckiej ziemi. A wieczny chłopiec zawsze się uśmiechał i szczerzył swoje perłowe zęby.
  A on rzucał granatami bosymi, dziecięcymi stopami. Miło być dzieckiem - jak w krótkich spodenkach w upale. A skoro jesteś nieśmiertelny, możesz chodzić półnagi również zimą, bez ryzyka przeziębienia.
  Więc chłopiec zaśpiewał:
  - Boso, po prostu boso,
  Do lipcowych grzmotów i szumu fal!
  Boso, po prostu boso,
  Dla chłopaka łatwo jest zostać fajnym kowbojem!
  A młody major nadal miażdży tych faszystów. I desperacko kontratakują.
  Już wrzesień... Zaczynają padać deszcze... Wojska carskie, obładowane chińskimi trupami, zdobyły Monachium i Hamburg i posuwają się w kierunku Zagłębia Ruhry, najważniejszego regionu przemysłowego Niemiec.
  A Niemcy bronią się zaciekle.
  Natasza walczy w swoim czołgu i ryczy:
  - Faszyści będą mieli ciężkie życie!
  I bosymi stopami naciska przyciski joysticka. I strzela pociskami do nazistów.
  A potem Zoya znów mnie klepie. I też bosymi palcami u stóp.
  I nawet zaśpiewa:
  - Ruś jest tym, co jest przeciwko Hitlerowi!
  A oto Aurora, wykonująca agresywny ruch. I również używająca bosych palców u stóp:
  - Po rosyjsku!
  I Swietłana również pójdzie w jego ślady, strzelając śmiercionośnym pociskiem. Przebije on niemiecki czołg i zapiszczy:
  - Za cara Włodzimierza Kirillowicza!
  A także pokaże język.
  Dziewczyny tutaj naprawdę się zaangażowały.
  Alenka, w ciężkim czołgu, również miażdży faszystów. I pokonuje ich z dystansu.
  Wojownik zaczął śpiewać:
  - Podbiłam połowę świata moimi piersiami!
  I piersi Alenki z czerwonymi sutkami.
  A potem Anyuta wbije bose palce u stóp w faszystowski czołg i krzyknie:
  - Jestem supergwiazdą! W podręcznikach historii!
  I szczerzy zęby...
  A potem Augustyn wystrzeli śmiercionośny pocisk. Zmiażdży nazistów i zasyczy:
  - Niech nasza armia będzie najsilniejsza ze wszystkich!
  I będzie także ruszał nogami...
  A Maria pójdzie za nimi i uderzy w faszystów. Będzie się kręcić, agresywnie szczekając:
  - Jesteśmy bardzo agresywnymi dziewczynami!
  A potem Marusia uwolni swoją własną, absolutnie morderczą i destrukcyjną broń przeciwko nazistom. I to przy pomocy swoich bosych, dziewczęcych stóp.
  A potem zaśpiewa:
  - Pokonamy naszych wrogów całkowicie!
  Wrzesień upłynął pod znakiem zaciętych walk. Niemcy przeprowadzili desperacki kontratak. Jednak w październiku, gdy deszcze się nasiliły, armia carska odzyskała przewagę i ruszyła w kierunku Zagłębia Ruhry. Po zaciętym ataku Królewiec padł. Naziści ponieśli kolejny cios.
  A na południu Francji wojska carskie otoczyły Tulon. Naziści znaleźli się więc w wyjątkowo złej sytuacji.
  Hitler był wściekły, ale dopóki przebywał w Berlinie, jego pozycja była słaba.
  Oczywiście nikt nie chciał nawet myśleć o negocjacjach. Ale faszyści tkwili w tym jak muchy.
  W listopadzie wojska armii carskiej wdarły się do Zagłębia Ruhry, skutecznie pozbawiając Niemcy ich głównej bazy przemysłowej.
  W grudniu armia carska zajęła całe południe Francji i wkroczyła do Hiszpanii. Na froncie niemieckim ostatecznie zdobyła Zagłębie Ruhry. Co więcej, zajęto również inne ziemie niemieckie. Armia carska wylądowała nawet w Danii.
  Hitler szalał jak diabeł w klatce, lecz nie mógł nic zrobić.
  W katolickie Boże Narodzenie wojska carskie maszerowały w kierunku Paryża. Pomimo śniegu i mrozu, ekipa Nataszy była boso i w bikini.
  Niemcy poddawali się coraz częściej. A Francuzi w ogóle nie mieli ochoty walczyć z Rosjanami.
  Niszcząc niemiecką baterię, Natasza zauważyła:
  - Więc na co tak naprawdę liczył opętany Adolf, kiedy rozpoczynał z nami wojnę?
  Złotowłosa Zoja logicznie zauważyła:
  - Pewnie dlatego, że gdy jesteśmy pod presją, to zaczynamy wypadać jak monety z dziurawej kieszeni!
  Aurora rozgniotła orzech włoski bosymi palcami u stóp. Potem włożyła go do ust i racjonalnie zauważyła:
  - Historia uczy, że niczego nie uczy!
  Swietłana nacisnęła przycisk joysticka bosymi stopami. Wytrąciła z równowagi kolejne niemieckie działo i odpowiedziała:
  - Bądźmy wspaniałymi wojownikami!
  Wojownicy, jak widać, są naprawdę zdeterminowani, by walczyć i zwyciężyć.
  Oleg Rybaczenko, bosonogi chłopiec, pędzi w krótkich spodenkach, z odsłoniętym, nagim torsem. Nawet się chwieje i ryczy:
  - Pokonamy Fritzów! Pokonamy Fritzów! I pokonamy tych leniwych!
  A ten chłopak ma takie białe, perłowe zęby! To po prostu młody i nieustępliwy Terminator.
  Oleg Rybaczenko strzela w biegu. Zabija faszystów i zaczyna śpiewać:
  - Duch rosyjski jest siłą carów, pokonajmy Fryców!
  Chłopiec rzucił granat bosą stopą i zaśpiewał:
  - Walcu rosyjski, świt wstaje - w chwale cara!
  Okazał się prawdziwym wojownikiem. I dał nazistom popalić.
  A dziewczyny walczą zaciekle. Oto Mirabella... Jest też pilotką najwyższej klasy. Nikt jej nie powstrzyma. Zestrzeliwuje nazistów i śpiewa, szczerząc zęby:
  - Szalona dziewczyna! To jej cel!
  I pójdzie i wystrzeli rakietę!
  Takie właśnie są kobiety! Kiedy Rosjanki walczą, nikt nie jest w stanie im się przeciwstawić.
  Mirabella zestrzeliła siedem niemieckich samolotów jedną serią z pięciu działek lotniczych i zaćwierkała:
  - Car Władimir Kirillovich jest naszym Bogiem!
  Dziewczynka uderzyła bosymi stopami o szybę.
  A także na niebie, Albina i Alvina walczą.
  To tacy wspaniali złodzieje. Ciągle nabijają sobie rachunki. I śpiewają razem z nimi:
  - W niebie jesteśmy doskonali! Jesteśmy asami! Od uśmiechu po gest - ponad wszelką pochwałę!
  Albina zestrzeliła cztery niemieckie samoloty jedną serią i zaćwierkała:
  - Ach, co za rozkosz! Co za perfekcja w walce!
  Alvina zestrzeliła pięć niemieckich samolotów i kontynuowała:
  - Poznaj doskonałość w walce! A ideał jest fajny!
  Wojownicy śpiewali chórem, rozprawiając się z faszystami:
  - Dziewczyny! Twardsze dziewczyny! Dziewczyny! Twardsze dziewczyny!
  Wykazali się agresywną gorliwością. Nie wywierali presji na żadnym z asów Hitlera.
  Ale faszyści, rzecz jasna, są pod ogromną presją.
  Hitler jest w berlińskim bunkrze, bombardowany jak karaluch. Czego się spodziewał? Faszysta numer jeden ma już dość! Zaatakował carską Rosję i teraz jest miażdżony jak karaluch.
  Car Władimir Kiryłowicz odpoczywa obecnie od zimy nad brzegiem Oceanu Indyjskiego. Przed nim tańczą piękne dziewczyny różnych ras i narodowości.
  Król nie stroni jednak od oglądania walk gladiatorów. Oto na przykład dwie dziewczyny kontra dwie piękności.
  Walczą plastikowymi mieczami, aby uniknąć obrażeń. Walczą jednak zaciekle.
  Oto wojownicy. Rozpoczyna się zacięta wymiana ciosów. Dwie blondynki i dwie rude...
  Car Włodzimierz zapytał feldmarszałka Wasilewskiego:
  - Co było najtrudniejsze w wojnie z Niemcami?
  Feldmarszałek odpowiedział szczerze:
  "Nabierzcie pewności siebie! Dopiero na samym początku, gdy wróg zaczął nacierać, poczułem się nieswojo. Ale teraz zaczęliśmy wygrywać i wszystko jest jasne z wrogiem!" Feldmarszałek Wasiliewicz, ten mistrz strategii, napił się wina.
  Władimir Kiriłłowicz logicznie zauważył:
  "Ciągle wygrywać jest niezwykle trudno! Ale udowodniliśmy, że stać nas na tak wiele! A teraz nadejdzie czas, kiedy cały świat zapanuje w pokoju!"
  Feldmarszałek Wasilewski potwierdził:
  - Wierzę w to!
  Dziewczyny miały siniaki na nagich ciałach i wyglądały na bardzo zdenerwowane.
  Walczyli, oczywiście, nie tak jak w czasach starożytnego Rzymu - starali się nie wyrządzić sobie zbyt wielkiej krzywdy. Ale działali proaktywnie.
  Tymczasem walki trwały. W styczniu wojska carskie w marszu zdobyły Paryż. Zdobyto również stolicę Danii, Kopenhagę. Siły niemieckie słabły. Rosjanie kontynuowali marsz przez Niemcy. Fritzowie walczyli desperacko, ale ich siły zostały złamane.
  Oleg Rybaczenko, ten nieśmiertelny chłopiec, skakał boso przez śnieg i rzucił się do walki przed wszystkimi, zupełnie nie bojąc się ognia. I cały czas gwizdał:
  - Kto jest przyzwyczajony do walki o zwycięstwo,
  Z pewnością pokona swoich wrogów...
  Śmieje się radośnie i wiele osiągnie,
  A Hitler zostanie mocno pobity!
  I bosą stopą chłopiec ciska granat! I obnaża swoje perłowe zęby, duże jak na swój wiek. Ma już paszczę jak u wilka. Rozerwie każde gardło.
  A dziewczyny na czołgach przemieszczają się z południa na północ Niemiec. Już niedługo dotrą do morza. A Fritzom zostaną tylko ziemie wokół Berlina i Pomorza.
  Natasza, niszcząc faszystowskie czołgi, zauważyła:
  - Wojna jest fajna na swój sposób!
  Zoja, uderzywszy nazistów, zgodziła się:
  - Lepiej być nie może! Zwłaszcza, gdy wygrywamy!
  Aurora, strzelając bosymi palcami stóp, powiedziała:
  - Wszystko co niemożliwe jest możliwe we wszechświecie, potrzeba tylko odrobiny...
  A rudowłosa dziewczyna się śmiała!
  Wojownicy drżą z szaleńczej radości i wściekłości. I miażdżą Niemców.
  W tym samym czasie wojska carskie posuwają się przez Hiszpanię i zbliżają się już do Sewilli.
  Olga, w transporterze opancerzonym, strzela do Niemców i policjantów.
  Miejscowi Hiszpanie stawiają niewielki opór. Kolejny kraj pada pod ciosami Rosji.
  Oleg strzelił i zaśpiewał:
  - Najwyższej klasy występ, to będzie miażdżący hit!
  A jej partnerka Alicja zaćwierkała:
  - Wielkość Rosjan została uznana przez planetę,
  Faszyzm został zmiażdżony ciosem miecza...
  Jesteśmy kochani i doceniani przez wszystkie narody świata,
  Zbudujmy wielki, święty carat!
  A dziewczyny uderzają i naciskają bosymi palcami stóp na joystick.
  Wojna pomiędzy carskim imperium Władimira Kiryłowicza Romanowa a nazistowskimi Niemcami trwa.
  Wojska rosyjskie niemal całkowicie wyzwoliły Francję spod nazistowskich hord. Luty 1957... Armia carska wyzwala Portugalię.
  23 lutego połączyły się oddziały rosyjskie z Danii i Niemiec.
  Oleg Rybaczenko, ten wieczny chłopiec, brodzi bosymi stopami po błocie. Mały major krzyczy na cały głos:
  - Chwała carowi rosyjskiemu Władimirowi III! Hitlera powalę, biczem go zmierzę!
  A chłopiec znowu krzyczy i bosymi palcami rzuca ostro zaostrzonym dyskiem. I trafia faszystę w gardło. A potem bosą, dziecięcą stopą rzuca bumerangiem i podcina gardła pięciu Fritzom naraz.
  Tak, atak na takie imperium był złym pomysłem ze strony Hitlera.
  Natasza i jej zespół wykańczają ostatnich Niemców w Portugalii. Ich czołg nie ustaje w niszczeniu.
  Naciskają też przyciski joysticka bosymi palcami u stóp, siejąc ogromne zniszczenia.
  Zoya strzeliła, rozbiła niemiecką armatę i zaśpiewała:
  - Za Rosję i wolność do końca!
  Aurora, używając bosych palców u stóp, uderzyła nazistę i zaćwierkała z pewnością siebie:
  - Boże, chroń króla!
  Swietłana również naciskała przyciski joysticka bosymi palcami u stóp i pisnęła:
  - Silny władco!
  Dziewczyny pokonują nazistów. Ale wtedy pojawił się nowy czołg Hitlera Maus-4. To bardzo potężny model - waży trzysta ton i jest uzbrojony w działo kalibru 310 mm. Potrafi przebić pancerz z dużej odległości, a jego pancerz jest tak gruby, że czołg Kondratenko-6 nie będzie w stanie go zniszczyć z żadnego kąta.
  Natasza rozkazuje:
  - Dziewczyny, musimy podejść bliżej i trafić w dolną część boku, pomiędzy wałkami - to nasza jedyna szansa!
  Zoya uderzyła bosymi palcami w niemiecką armatę i zaśpiewała:
  - Los daje ci ostatnią szansę, więc spiesz się i ruszaj! W deszczu, gradzie i śniegu!
  Augustyna także uderzyła i zaćwierkała:
  - Los daje ci ostatnią szansę! Niech żyje chodzenie i codzienne bieganie!
  I z bosymi stopami, jakże się będzie kręcić. I zniszczy faszystów.
  Swietłana ryknęła:
  - Po nowe granice i olśniewające zwycięstwa!
  Rosyjski czołg szarpnął do przodu, nabierając prędkości. Dziewczyny nagle zaczęły śpiewać:
  - Potężny władco, najwspanialszy w czasach, prawosławny carze, panuj dla chwały, dla naszej chwały!
  I znów przyspieszyli, uciekając przed potężnym pociskiem wystrzelonym z działa niemieckiego Mausa-4. Dziewczyny pisnęły:
  - Nie ugniemy się jak barani róg! Mam nadzieję, że ty, Hitlerze, zginiesz!
  A ich czołg wciąż przyspiesza. Jak mały bokser atakujący dużego. Ale szanse są, oczywiście, pół na pół.
  Natasza, obserwując ruchy czołgu, przypomniała sobie walkę z mężczyzną na ringu. Przyjmowała ciosy i była trafiana, ale dawała sobie radę. A potem pewnie odgryzała się. Przechwyciła kontratak przeciwnika i uderzyła go w brodę. Znokautowała!
  Masz tysiąc złotych rubli. To zadziorna dziewczyna. Jak ci da, to ci da!
  Natasza potrząsnęła gołą nogą i zaśpiewała:
  To nie ostatnia bitwa, ale decydująca! Ku chwale Ojczyzny, ku czci Matki i ku czci!
  A potem ich czołg prześlizgnął się obok i wystrzelił pocisk... Zoya też użyła bosych palców u stóp, taka złotowłosa dziewczyna i zwinna jak małpka. I Maus-4 zaczął eksplodować. Jego pociski ewidentnie eksplodowały. A potem wieżyczki zostały oderwane, a on wzbił się wysoko w powietrze!
  Dziewczyny krzyczą chórem:
  - Zwycięstwo! Wielkie zwycięstwo!
  I kolejny czołg na ich liście!
  1 marca 1957 roku wojska rosyjskie rozpoczęły przeprawę przez Łabę. Wydawało się, że nadepną Hitlerowi na gardło.
  Chłopiec o imieniu Oleg Rybaczenko rzucił granat bosą, dziecięcą stopą, zatopił faszystowski czołg i krzyknął:
  - Ku nowym, nieugiętym granicom!
  Załoga czołgu Alenki skręca na wschód. Niemcy Zachodnie i Francja zostały już wyzwolone. Pod kontrolą nazistów pozostają jedynie ziemie między Odrą a Łabą. A potem jest jeszcze Wielka Brytania i Irlandia. Pozostają tam ostatnie siły nazistowskie.
  Alenka, strzelając do faszystowskich baterii, mówi:
  - Carewicz Mikołaj,
  Jeśli mam panować...
  Nigdy nie zapomnij -
  Armia walczy dzielnie!
  I znów, bosymi stopami, wystrzelono kolejny pocisk. I trafił w działo Fritza.
  Anyuta również strzela bosymi stopami. Trafia faszystę i ryczy na całe gardło:
  - Jestem typem dziewczyny, która doprowadza Hitlera do wymiotów!
  Następnie ognista Augustyna trafia w sedno. Jest też diablicą o celnym strzelcu i ryczy:
  - Do bram piekieł!
  I chodzi boso.
  Maria strzela do niej. Trafia również w cel i piszczy:
  - Nikt mnie nie zatrzyma, tygrysicy, nikt mnie nie pokona, bosonogiej dziewczyny, nigdzie, i będę bita!
  A potem nadeszły igrzyska olimpijskie. I zniszczyły niemiecki czołg, odrywając mu wieżę jak kapelusz grzyba.
  I on gdaka:
  - Ku nowym, stromym granicom!
  I znów pokaże język!
  Dziewczyny wciąż parły naprzód i desperacko posuwały się naprzód. A faszyści tonęli pod ich ciosami.
  2 marca 1957 roku ostatnie siły nazistowskie w Portugalii skapitulowały. Stało się jasne, że świt faszyzmu już zapadał. A może raczej świt? Przerażający zachód słońca!
  A wojska rosyjskie posuwają się naprzód. Niemcy coraz częściej składają broń i się poddają.
  Padają na kolana i całują bose stopy rosyjskich i chińskich dziewcząt.
  Wygląda to tak fajnie i wspaniale. A faszyści wciąż dają się atakować i atakować.
  Załoga Nataszy jest już w pociągu jadącym na północ, aby walczyć z Fritzami.
  Dziewczyny siedzą w przedziale i grają w karty, trzymając je bosymi palcami u stóp.
  Natasza zauważyła:
  - Ciekawe, co będzie dalej, gdy zdobędziemy Berlin?
  Zoya odpowiedziała pewnie:
  - Teraz czas na Londyn!
  Fiery Aurora zachichotała i zapytała ponownie:
  - A potem?
  Zoya stwierdziła zdecydowanie:
  - Ameryka Łacińska będzie nasza! Nie będziemy się droczyć z nazistami!
  Swietłana zgodziła się z tym:
  - Oczywiście, że nie! Podbijemy cały świat!
  Natasza z entuzjazmem potwierdziła:
  - A potem nastanie pokój na całym świecie!
  Dziewczyny zaczęły śpiewać chórem, improwizując na bieżąco;
  Chwała Wielkiej Rosji caratu,
  Gdzie Władimir zasiada na tronie...
  Zmiażdżymy hordy złego faszyzmu-
  Chwała armii i naszemu monolitowi!
  
  W wielkiej wierze nasze serca zostały zahartowane,
  Nasza najdroższa kraina, całym sercem...
  Jesteśmy synami cara Mikołaja,
  I nie zginęli za to na darmo!
  
  Nasza ojczyzna jest cenniejsza niż cokolwiek innego,
  Podnieśmy uskrzydlony, niebiański pozdrowienie...
  Ty też walczysz za Ojczyznę,
  No cóż, pozwólmy wszystkim faszystom umrzeć!
  
  Hitler chciał zdobyć nasze ziemie,
  A zły pies próbował zabić króla...
  Ale my jesteśmy pędliwi, nie akceptujemy tego,
  Więc faszyzm zaatakował nas na próżno!
  
  Król jest władcą dobrym i mądrym,
  Orzeł górski szybuje nad planetą...
  Władimir będzie władcą Hordy,
  Nasza przyjaźń jest jak stalowy monolit!
  
  Wybijemy poparcie z nóg Fritzów,
  pozwolimy Hitlerowi udusić się pętlą...
  Poddamy się okrutnym egzekucjom, hańbie,
  Kto działa jako zło na Ziemi!
  
  Królewska moc i królewska mądrość,
  Faszyści zostaną zmiażdżeni bez miary...
  Hitler, uwierz mi, zrobił coś naprawdę głupiego,
  A teraz jego życie jest jak nić!
  
  Szanuj więc wielkich królów,
  Nie ma na Ziemi fajniejszego narodu niż Romanowowie...
  W bitwie uderz w serca nazistów,
  Otworzyć drogę do osiągnięć, do marzeń!
  
  
  Piotr Wielki wyniósł nas nad morze,
  Aleksander zdobył Paryż...
  Tak, czasami był smutek,
  Ale Rosję chronił cherubin!
  
  U nas wszystko jest piękne,
  Zarówno dziewczynki, jak i chłopcy, uwierzcie mi...
  Król rządzi, wiedz, że rządzi sprawiedliwie.
  Nawet jeśli zła bestia ryczy u progu!
  
  Nie ma ograniczeń, wierz w doskonałość,
  Już niedługo będzie komunizm carów...
  Otwórzmy drzwi do szczęścia,
  Przeklęty faszyzm został zniszczony!
  
  Dla Rosji granica nie została ustalona,
  Wierz mi, pokonamy wroga...
  Dziewczyny są boso, jak w Sparcie,
  No cóż, nasz car Włodzimierz jest sam!
  
  Wierzymy w Roda - Wielkiego Boga,
  Co stworzyło idealnych Słowian...
  Walczymy o honor i wolność,
  Atakujemy nazizm!
  
  Wy, Romanowowie, jesteście najwspanialszą rodziną,
  Będzie rządzić Rosją na zawsze...
  Wielki Car, najwyższy lot,
  Szatan nie złamie orła!
  
  Z miłości do wielkiej Rosji,
  Wysyłamy wojowników do bitwy...
  Wychwalamy twarze świętych z ikon,
  W końcu każdy wojownik jest też królem!
  
  Nasze serce płonie za Ojczyzną,
  My, dziewczyny, jesteśmy twardzielkami w walce...
  Otworzymy drzwi do kosmosu, po prostu wiedz,
  A Adolfa zabiję jak sukinsyn!
  
  Do Berlina już tylko kawałek,
  Wejdziemy niosąc chwałę królów...
  Starość nam, dziewczynom, nie zagraża,
  Uwierz mi, jesteśmy nierozłączni!
  
  Pochowajmy tych, którzy są źli i podli,
  Smok zostanie pokonany w sposób brawurowy...
  I mamy złote ikony,
  Rodnowierstwo jest wiecznym prawem!
  
  
  
  
  Turcja przystąpiła do II wojny światowej
  1 września 1942 roku Turcja przystąpiła do wojny z ZSRR. Powód był oczywisty: pragnienie zemsty za wcześniejsze porażki i chęć zdobycia Baku. Niemiecka dyplomacja, obiecująca Osmanom góry złota, również odegrała swoją rolę. W każdym razie Turcy uznali, że nie ma sensu dłużej czekać, że nie są padlinożercami i nadal mogą walczyć.
  W rezultacie trzydzieści dywizji tureckich zaatakowało radzieckie Zakaukazie.
  W ciągu kilku dni zdobyli Batumi i zdołali otoczyć Erywań.
  W odpowiedzi Stalin zmuszony był wycofać część tworzonych rezerw i przenieść je na Zakaukazie.
  Dowództwo radzieckie zostało zmuszone do odroczenia ofensywy pod Stalingradem. Niemcy z kolei zdołali osiągnąć większe sukcesy na Kaukazie, zdobywając Ordżonikidze i Grozny. Dopiero wycofanie się w góry pozwoliło wojskom radzieckim powstrzymać nazistów.
  Jednocześnie Brytyjczycy odłożyli operację Torch, obawiając się, że Turcja zostanie wciągnięta w działania militarne przeciwko Wielkiej Brytanii.
  Pod koniec grudnia 1942 roku naziści ostatecznie zdobyli Stalingrad i umocnili swoją pozycję. Wojska radzieckie posuwały się naprzód, ale bezskutecznie w centrum - operacja Rżewa-Syczowa okazała się zbyt kosztowna. Mimo to Führer ogłosił wojnę totalną, ponieważ zasoby Trzeciej Rzeszy były niewystarczające.
  W lutym Armia Czerwona zgromadziła siły i podjęła próbę ataku na Niemców z flanek Stalingradu. Jednak naziści już się przegrupowali i byli gotowi odeprzeć ataki.
  Operacja "Torch" rozpoczęła się w lutym. Niemcy również byli przygotowani i po dwóch tygodniach zaciętych walk powstrzymali Brytyjczyków.
  Amerykanie nie wylądowali jeszcze w Casablance ani Tunisie. Walki w Afryce znów ustały.
  Hitler zbierał siły... W marcu Armia Czerwona przeprowadziła operację rżewsko-sychowską po raz trzeci; walki trwały cały miesiąc, bez większych sukcesów.
  W czerwcu naziści zebrali swe siły i ruszyli wzdłuż Wołgi, próbując odciąć wojska radzieckie na Kaukazie i dotrzeć do Morza Kaspijskiego.
  W bitwach wzięły udział nowe niemieckie czołgi: Tygrys, Pantera i Lew.
  A także działo samobieżne Ferdinand.
  Niemcy byli silniejsi niż w prawdziwej historii, niepokonani i dysponowali świeżymi oddziałami.
  Stany Zjednoczone praktycznie nie bombardowały III Rzeszy, co pozwoliło na zwiększenie produkcji czołgów i dział samobieżnych. Do produkcji wprowadzono również czołg "Lew". Okazał się on jednak zbyt drogi i ciężki, często psuł się i zacinał. Jednak jego gruby, 100-milimetrowy, pochylony pancerz boczny czynił go dobrym pojazdem przełamującym. Zaletą czołgu "Lew" było potężne działo, ale wadą - 90-milimetrowa masa, która ograniczała jego mobilność.
  Bitwy pokazały, że ten czołg nadal może coś zdziałać na płaskim terenie.
  Pancerz boczny Pantery okazał się słaby, co zwiększało straty. Tygrys okazał się najskuteczniejszym czołgiem przełamującym. Jego boki były chronione przez 82 mm pancerza, co czyniło czołg kal. 45 mm bezużytecznym.
  Niemcy posuwali się stosunkowo powoli. Dowództwo sowieckie generalnie przewidziało taki rozwój sytuacji i przygotowało się na niego, wystawiając wojska.
  Prawda jest taka, że w przeciwieństwie do Kurska faszyści są o wiele silniejsi i bardziej pewni siebie.
  Teren sprzyja atakowi bardziej niż obronie. Fritzowie mają też więcej samolotów, czołgów i piechoty. A zaopatrzenie wojsk radzieckich przez Wołgę nie jest łatwe.
  Więc faszyści przełamując linie obronne, parli naprzód, odnosząc sukces za sukcesem.
  Po trzech miesiącach zaciętych walk dotarli do Morza Kaspijskiego.
  Stalin, znajdując się w trudnej sytuacji, chciał rozpocząć negocjacje pokojowe. Stało się oczywiste, że Kaukazu nie da się utrzymać. Ale osiągnięcie porozumienia z Hitlerem było niezwykle trudne. Naziści żądali zbyt wiele. A jeśli im ulegnie, to go pożrą. A co z rozejmem? Hitler tego nie chciał. I oczywiście alianci byli bierni. Obawiali się wycofania dodatkowej dywizji.
  Fritzowie posuwali się wzdłuż wybrzeża Morza Kaspijskiego. I w końcu połączyli siły z Turkami. Co za radość!
  Piękne Niemki zmuszały radzieckich jeńców do całowania ich bosych stóp. Robiły to posłusznie i całowały ich bose pięty.
  W ten sposób dokonano zdobycia. A Niemcy rozbroili jednostki sowieckie.
  Wtedy Stalin zaproponował Führerowi pokój, zgadzając się oddać cały Kaukaz, a nawet Leningrad i Karelię. Dodatkowo, musiałby zapłacić sto lat reparacji.
  Po namyśle Führer przyjął ofertę i pokój został zawarty 7 grudnia 1943 roku.
  Alianci uznali to za zdradę! I nałożyli sankcje na Stalina i ZSRR!
  Sowiecka propaganda przedstawiała samą kapitulację jako wielkie zwycięstwo. Twierdzili, że porzucone przez aliantów państwo radzieckie i Moskwa zostały ocalone i nigdy ich nie zdobyły.
  Naziści oczywiście rozpoczęli ofensywę z Kaukazu na Bliski Wschód, wzmacniając siły Rommla. Do końca marca 1943 roku cały Bliski Wschód i Egipt zostały opanowane przez przeważające siły nazistowskie. Co więcej, walki pokazały, że Pantera, choć skutecznie walczyła z brytyjskimi czołgami Churchill i Cromwell, nie była w stanie przebić się przez nie w starciu czołowym.
  Ponadto Niemcy wykazali się zahartowaniem w walkach z Rosjanami i bez trudu pokonali kolonialne wojska angielskie.
  W kwietniu naziści wkroczyli do Sudanu. W końcu zdobyli Gibraltar, rozpoczynając okupację Maroka. Churchill również próbował sprawdzić, czy możliwe jest zawarcie pokoju. Ale Hitler, uwolniwszy ręce na wschodzie, powiedział "nie"!
  I tak naziści przemieszczali się przez Afrykę. Przeszkadzał im głównie brak linii komunikacyjnych, kiepski stan dróg lub ich brak, surowy klimat i ogromne odległości.
  Mimo to Niemcy posuwali się naprzód. I posuwali się naprzód przez Czarny Ląd. Choć oczywiście ich czołgi, zwłaszcza Tygrys II i Lew, były dość śliskie w dżungli. Nawiasem mówiąc, Niemcy rozpoczęli również produkcję lekkiego czołgu Panther, ważącego dwadzieścia sześć ton, który był szczególnie przydatny podczas wojny w Afryce.
  Jak pokazały działania bojowe, czołg ten nie miał jednak żadnych zasadniczych zalet w porównaniu z T-4, poza mocniejszym silnikiem i pochyłymi płytami pancerza.
  Pod koniec 1944 roku Niemcy nabyli działo samobieżne E-10, które ważyło dwanaście ton, miało bardzo niski profil i mocno pochylony pancerz. Taki pojazd był w Afryce wręcz niezbędny.
  Zwłaszcza jeśli walczą na nim dziewczyny. A dziewczyny są po prostu super i niesamowite.
  Gerda i Charlotte przemierzają dżunglę, miażdżąc Brytyjczyków i Amerykanów. To dopiero prawdziwe dziewczyny! Lepszej nie znajdziecie w promieniu stu mil. Te dziewczyny uwielbiają zabijać - to prawdziwe dziewczyny!
  Złapali kilku czarnoskórych bojowników i zmusili ich do całowania bosych stóp pięknych kobiet. Od razu widać - to poważni złodzieje! I walczą, strzelając do angielskich pojazdów z dystansu.
  Ich działo samobieżne zbliża się już do Pretorii, stolicy RPA. Dziewczyny strzelają do siebie, przebijając Churchilla pociskiem z rdzeniem wolframowym, i śpiewają:
  W Afryce są rekiny, w Afryce są goryle, w Afryce są krokodyle! Ugryzą cię, pobiją i zranią! Dzieci, nie idźcie na spacer po Afryce! W Afryce jest bandyta, w Afryce jest złoczyńca, w Afryce jest straszliwy Barmaley! Ugryzie cię, pobije i zrani! A jego dziewczyny muszą zostać rozszarpane!
  W lutym 1945 roku padła ostatnia brytyjska twierdza w Afryce, na wyspie Madagaskar.
  Teraz Wielka Brytania również straciła tam swoją pozycję. W tym samym czasie Niemcy zajęły Iran i Indie, demonstrując swoją fenomenalną siłę.
  W maju 1945 roku naziści wylądowali w Wielkiej Brytanii. Po trzech tygodniach zaciętych walk Londyn padł. Miesiąc później Irlandia została zdobyta.
  Na lądzie panował chwilowy spokój, ale wojna na morzu trwała nadal. Stany Zjednoczone samotnie walczyły z Trzecią Rzeszą, jej sojusznikami i Japonią. Ale na razie Ameryka była za oceanem i nie da się jej tak łatwo pokonać.
  W Trzeciej Rzeszy wprowadzono powszechny obowiązek pracy, a produkcja samolotów i statków zaczęła wzrastać.
  Budowano pancerniki i lotniskowce. I oczywiście, wojna podwodna trwała w najlepsze. I nie było litości dla żadnego z amerykańskich okrętów.
  Jesienią, a dokładniej w listopadzie 1945 roku, Niemcy śmiało zdobyli Islandię, a następnie ustanowili przyczółki w Argentynie. Mimo to wojna na morzu trwała. Potrzeba było wielu barek desantowych, aby dotrzeć do Ameryki. A statki nie powstają tak szybko. Mimo to Trzecia Rzesza zyskiwała na sile. Rok 1946 upłynął na wymianie ciosów na morzu. A w 1947 roku Niemcy przenieśli już swoje działania militarne na Grenlandię, zdobywając ją. A stamtąd już niedaleko było do Kanady!
  Faszyści mieli na celu kolosalne podboje. I tak w 1948 roku rozpoczęli ofensywę na Kanadę, a z Brazylii na Wenezuelę, wspólnie z Japończykami. Walki stały się niezwykle zacięte.
  Niemcy posuwali się naprzód powoli, ale pewnie. Ich czołgi serii E były bardziej zaawansowane niż amerykańskie i udowodniły swoją przewagę na polu bitwy. Jankesi jednak nie byli tak nieustępliwi i stawiali zacięty opór. I nie próbowali się poddać.
  Choć, oczywiście, dochodziło do okrążeń. Amerykanie wpadali w nie. Potem się poddali. A więźniowie całowali bose, zakurzone stopy aryjskich dziewcząt.
  Wkrótce upadły Quebec i Toronto, a w ślad za nimi inne miasta. Między majem a grudniem 1948 roku Niemcy zajęli niemal całą Kanadę, a także Wenezuelę, Nikaraguę i większość Meksyku. Stworzyło to niezwykle złożoną sytuację. Na początku 1949 roku Niemcy trzymali Stany Zjednoczone w kleszczach. Następnie, 11 stycznia, Amerykanie po raz pierwszy w historii podjęli próbę użycia broni jądrowej. I nie do końca im się to udało. Spośród pięciu bomb, cztery zostały zniszczone w samolotach zestrzelonych przez niemieckie samoloty, a jedna eksplodowała, nie powodując poważnych obrażeń wśród niemieckich żołnierzy.
  W odpowiedzi Fritzowie nasilili bombardowanie amerykańskich miast i instalacji wojskowych.
  Bitwa toczyła się więc z ciągłymi zyskami na korzyść Wehrmachtu. Wehrmacht dysponował lepszym sprzętem i wyszkoleniem żołnierzy, a także większą liczebnością. Walki były zacięte. Na początku 1949 roku niemieckie, zagraniczne i japońskie dywizje zajęły pozostałości Meksyku i wkroczyły do Stanów Zjednoczonych od północy. Całkowicie osaczyły Amerykę. Stało się jasne, że sytuacja jest zła dla Stanów Zjednoczonych. Do końca lata połowa imperium orła, a także Alaska, zostały zdobyte.
  Niemcy zdobyli Waszyngton i Nowy Jork 8 listopada 1949 roku. 7 grudnia 1949 roku resztki armii amerykańskiej poddały się. Tak zakończyła się II wojna światowa. Była to najkrwawsza ze wszystkich wojen i trwała ponad dziesięć lat!
  Wydawało się, że długo oczekiwany pokój nadszedł. Hitler jednak nie chciał zaakceptować idei dzielenia się hegemonią z Japonią. 20 kwietnia 1953 roku III Rzesza zaatakowała Kraj Kwitnącej Wiśni. Wybuchła nowa wojna. O hegemonię światową.
  Trzecia Rzesza ma przewagę ilościową, ale i jakościową. Ale Japończycy walczą z ogromną zaciekłością i masowym heroizmem.
  Jednak naziści wciąż górą. Mimo to wojna trwa prawie rok. ZSRR pozostaje neutralny. Stalin nie żyje, a w kraju toczy się poważna walka o władzę.
  Ostatecznie Japonia zostaje zajęta przez Wehrmacht. Kilka miesięcy później naziści podbijają również kraje Ameryki Łacińskiej, ustanawiając globalną hegemonię.
  W samej Trzeciej Rzeszy trwają reformy. Wprowadzana jest nowa religia, która ma zastąpić chrześcijaństwo. Nie ma w niej Trójcy Świętej, tylko jednego najwyższego Boga i jego posłańca, Adolfa Hitlera. Istnieje jedna waluta (marka), jeden system edukacji i religijnie uświęcona poligamia. Selekcja genetyczna również jest w toku. Ludzkość jest udoskonalana.
  ZSRR nadal istnieje w okrojonej formie i oddaje hołd nazistom. Rządzi tam Nikita Chruszczow, starając się nie prowokować bestii. Mimo to Hitler podporządkował sobie już cały świat. I postrzega Rosję jako czerwoną plamę. Ale człowiek planuje, a Bóg rozporządza. 20 kwietnia 1957 roku Führer, dokładnie w dniu swoich urodzin, padł ofiarą zamachu. I dokładnie w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat panowanie dzikiego tyrana dobiegło końca. Podbił niemal cały świat i chciał ponownie zaatakować ZSRR 22 czerwca.
  Ale jak widać, nie wyszło mu to na dobre...
  Następcą Hitlera został Schellenberg. Hermann Göring zmarł z powodu nadużywania narkotyków i obżarstwa. Himmler popadł w niełaskę, a Hitler stracił do niego zaufanie i ostatecznie go odsunął. Schellenberg zastąpił Himmlera i został jego następcą. Hitler również miał dzieci poczęte metodą sztucznego zapłodnienia. Najstarsze z nich nie miało jeszcze czternastu lat.
  Potomkowie Führera nie mieli więc czasu na dziedziczenie. Hitler został więc cesarzem, ale bez dynastii. Schellenberg nie odważył się zabić dzieci Führera, ale odsunął je od władzy. Sam został Führerem i dyktatorem.
  Walka o władzę trwała kilka lat.
  1 maja 1961 roku nazistowskie Niemcy ostatecznie zaatakowały ZSRR. Była to próba osiągnięcia celu: jedna planeta - jedno imperium!
  Wojskom Schellenberga udało się w końcu zdobyć Moskwę. Armia radziecka była znacznie słabsza zarówno pod względem ilości, jak i jakości sprzętu wojskowego. Zdobycie głównych miast radzieckich zajęło sześć miesięcy ze względu na ogromne odległości. A potem wojna partyzancka ciągnęła się przez kolejne dziesięć lat.
  Jednak sytuacja wkrótce się uspokoiła. Schellenberg prowadził stosunkowo liberalną politykę i w 1981 roku wszyscy Rosjanie otrzymali obywatelstwo III Rzeszy. Liberalizacja stopniowo postępowała. Wkrótce potem Schellenberg zmarł, a wybuchła poważna walka o władzę. Następnie, w ramach kompromisu, przywrócono monarchię, a na tron wstąpił Fryderyk IV, bezpośredni potomek cesarza. W 2001 roku referendum przyznało obywatelstwo i formalnie równe prawa wszystkim mieszkańcom planety Ziemia. W 2017 roku zniesiono ostatnie ograniczenia dotyczące Żydów i Romów.
  Era narodowego socjalizmu dobiegła końca. Mimo to ludzkość pozostaje zjednoczona w federacyjnym, monarchicznym imperium. Eksploruje kosmos.
  W nim wszyscy są formalnie równi, istnieje Senat i Bundestag, do którego cała ludność Trzeciej Rzeszy wybiera posłów. A nad nimi jest cesarz, cesarz i cała planeta Ziemia.
  Życie, ogólnie rzecz biorąc, jest już całkiem dobre pod względem materialnym. Surowa dyscyplina, rozwój nauki i techniki oraz doskonała niemiecka organizacja przyniosły rezultaty. Rolnictwo jest doskonałe, nie ma głodu, a żywności jest pod dostatkiem nawet w najbiedniejszych regionach Afryki. Każdy ma pracę, każdy otrzymuje pensję i emeryturę. Edukacja i opieka zdrowotna są bezpłatne. Podobnie, żłobki i przedszkola są bezpłatne. Jedzenie kosztuje grosze, a ceny wszystkich produktów pozostają zamrożone od wielu lat. Wszędzie, nawet w Afryce, są drogi i prawie każdy ma albo oddzielne mieszkanie, albo dom. Wszyscy nowożeńcy od razu otrzymują co najmniej trzypokojowe mieszkanie ze wszystkimi udogodnieniami. Samochody i inne niezbędne rzeczy można kupić na kredyt. Wielu ma nawet prywatne helikoptery.
  Jest dostęp do internetu, wszyscy mają telewizory i komputery, a dzień pracy trwa tylko cztery godziny. Wszystkie zajęcia sportowe są bezpłatne, a nawet studenci płacą za udział.
  Każde dziecko otrzymuje pokaźne kieszonkowe. Media i transport publiczny są bezpłatne. Wszystko jest schludne i uporządkowane. Ulice są czyste, a roboty i automatyka są liczne. Porządek jest wzorowy. Papierosy są zakazane, choć alkohol nadal jest sprzedawany, a różne rodzaje piwa są praktycznie darmowe. Dzieci otrzymują również darmowe posiłki w restauracjach publicznych.
  Mnóstwo bezpłatnych atrakcji i sal komputerowych.
  Osady ludzkie istnieją już na Księżycu, Marsie, Wenus, Merkurym i satelitach Jowisza.
  Ludzie przygotowują się do skoku do gwiazd. Wiele rzeczy zostało już wynalezionych.
  Krótko mówiąc, wyszło całkiem nieźle. I nie było powodu, żeby się tak denerwować.
  GDYBY ZUIGANOW WYKAZAŁ WIĘCEJ ODWAGI I PRZEWIDYWANIA
  W maju 1999 roku Ziuganow postanowił nie popierać kandydatury Stepaszyna i zamiast tego przeprowadzić przedterminowe wybory do Dumy. Komuniści i ich sojusznicy podjęli jednomyślną decyzję o głosowaniu przeciwko Stepaszynowi. Było to szczególnie prawdziwe, biorąc pod uwagę fakt, że zostali znieważeni i pozbawieni stanowisk rządowych. Decyzja ta byłaby najbardziej prawdopodobna w historii, gdyby Ziuganow nie był koniem trojańskim w obozie komunistycznym, podważającym i kompromitującym idee lewicowe.
  Przedterminowe wybory parlamentarne obiecywały komunistom wiele korzyści, m.in. ze względu na mniejszą liczbę konkurentów i wizerunek męczenników.
  I to pokazało, że komuniści wcale nie kurczowo trzymają się swoich stanowisk, ale kierują się bardziej zasadami.
  Jelcyn ponownie nominował Stepaszyna po raz drugi, a następnie Aksienenkę po raz trzeci. Duma ponownie odrzuciła wniosek i została rozwiązana. Nowe wybory zaplanowano na wrzesień.
  Upór parlamentu nieco zmienił bieg historii. Bombardowanie Jugosławii trwało dłużej, ponieważ Milošević liczył na pomoc ze strony Rosji. A rozwiązanie parlamentu dało opozycji szansę na zwycięstwo.
  Komunistom udało się ponownie poddać pod głosowanie decyzję o impeachmentu Jelcyna.
  I znów zabrakło mu niewiele, tym razem zaledwie dwóch głosów. Posłowie martwili się nadchodzącymi wyborami parlamentarnymi i ryzykiem porażki.
  Duma została rozwiązana, a Jelcyn dekretem mianował mało znanego Aksienenkę premierem.
  Ogólnie rzecz biorąc, nadzieje Ziuganowa na przeprowadzenie wyborów się spełniły. Chory i osłabiony prezydent nie złamał konstytucji. A mając dwuprocentowe poparcie, nie ryzykował przekroczenia swoich uprawnień. Primakow, widząc, że jego koalicja nie zdąży się uformować i zarejestrować, zawarł sojusz z komunistami. Jabłoko i Liberalno-Demokratyczna Partia Rosji (LDPR) poszły do wyborów. Blok Jedność nie powstał, a NDR osłabła.
  Doszło także do inwazji bojowników na Dagestan i niezdecydowania sił bezpieczeństwa w czasie wyborów.
  Komuniści, wraz z Primakowem i Łużkowem, odnieśli miażdżące zwycięstwo, zdobywając ponad pięćdziesiąt pięć procent głosów. Blok Jabłoko zajął drugie miejsce, również osiągając dobre wyniki, zdobywając piętnaście procent. Liberalno-Demokratyczna Partia Rosji (LDPR) również niespodziewanie osiągnęła dobry wynik, zdobywając ponad dwanaście procent. NDR nie przekroczyła progu pięciu procent - totalna klęska! Żyrinowski został jedynym prokremlowskim liderem w Dumie. Jednak konkurencja była słaba. Zgodnie z nowym prawem partie muszą się ponownie zarejestrować najpóźniej na rok przed wyborami, a wiele z nich tego nie zrobiło.
  W parlamencie ponownie dominowała lewicowa opozycja, przy czym Jabłoko i jego okręgi jednomandatowe oraz LDPR były w mniejszości.
  I oczywiście wybuchł konflikt... Zaraz po wyborze przewodniczącego Dumy Państwowej, przegłosowano wotum nieufności dla rządu. I znów zaczęto mówić o impeachmentu. Tym razem dwie trzecie głosów byłoby łatwo zgromadzić!
  Po pewnym wahaniu Jelcyn zdecydował się przywrócić Primakowa na stanowisko premiera, a Maslyukowa na stanowisko pierwszego wicepremiera.
  Lewicowa koalicja zgodziła się na to, ale uprawnienia prezydenta zostały tymczasowo ograniczone. I prawie nie zostało czasu do nowych wyborów. Po negocjacjach w koalicji zdecydowano o nominacji Primakowa na prezydenta. Łużkow został premierem. A Ziuganow objął stanowisko szefa władzy ustawodawczej! Innymi słowy, superskipper! Miały zostać nawet przyjęte poprawki do konstytucji dotyczące tego nowego stanowiska.
  Bojownicy zostali wyparci z Dagestanu. Ale nie weszli do Czeczenii. Wybuchła tam wojna domowa. Rosja poparła Maschadowa i Kadyrowa przeciwko Basajewowi i Radujewowi.
  Primakowowi udało się wygrać wybory prezydenckie w Rosji już w pierwszej turze. Rząd otrzymał jednak dodatkowe uprawnienia, podobnie jak władza ustawodawcza, pozostająca pod kontrolą komunistów.
  W Rosji nadal trwało ożywienie gospodarcze, ceny ropy naftowej i gazu wzrosły, a przemysł zaczął się ożywiać.
  Amerykanie, podobnie jak w rzeczywistości, ugrzęźli w Afganistanie po atakach z 11 września i ugrzęźli w Iraku. Primakow bez trudu został wybrany na drugą kadencję. Jednak w 2008 roku stracił stanowisko na rzecz odnoszącego duże sukcesy premiera Jurija Łużkowa.
  Nowy prezydent kontynuował poprzednią politykę sojuszu z komunistami, podczas gdy premierem został Ziuganow.
  Przez pewien czas polityka zagraniczna charakteryzowała się partnerstwem z Zachodem i przyjaźnią z Chinami. Reżim Janukowycza na Ukrainie zyskiwał na znaczeniu. W przeciwieństwie do Putina, Łużkow prowadził bardziej proukraińską politykę i cenił unię państw słowiańskich. Ukraina przystąpiła nawet do Unii Eurazjatyckiej w 2016 roku. Łużkow pełnił urząd przez dwie kadencje i zrezygnował. Ziuganow ostatecznie został prezydentem, również dość łatwo wygrywając wybory. Żyrinowski kandydował po raz siódmy, wszystkie od 1991 roku, i ponownie przegrał.
  Jesienią 2015 roku Rosja interweniowała w wojnie w Syrii i zbombardowała ją. Trump doszedł do władzy w Stanach Zjednoczonych. Ziuganow, pomimo formalnego komunizmu, kontynuował dotychczasowy kurs gospodarczy. Rosja, pomimo formalnej dominacji Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej, pozostała krajem rynkowym, demokratycznym i umiarkowanie autorytarnym.
  Jest partnerstwo z Zachodem i umiarkowana rywalizacja. Jest sojusz z Ukrainą, Białorusią i Kazachstanem, ale niezbyt ścisły. W 2020 roku Ziuganow został wybrany na drugą kadencję, z nieco niższym wynikiem, tuż przed drugą turą wyborów. A na Ukrainie, po rezygnacji Janukowycza, niespodziewanie wygrał niesystemowy Zełenski. Nazarbajew również zrezygnował.
  Ziuganow zapowiedział, że nie zmieni konstytucji i odejdzie po zakończeniu drugiej kadencji.
  W ten sposób przywódca Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej zdołał nadal kierować Rosją, wykazując się odrobiną więcej odwagi. A świat okazał się bezpieczniejszy i spokojniejszy, niż był w rzeczywistości.
  Kim jest Putin? Jak potoczyła się jego kariera? Po objęciu stanowiska premiera przez Primakowa, Putin został zdymisjonowany za zbyt bliskie stosunki z Jelcynem. Oskarżono go między innymi o to, że FSB nie monitorowała inwazji bojowników na Dagestan. Putin przez pewien czas kontynuował politykę. Bezskutecznie kandydował do Dumy Państwowej, a następnie na mera Petersburga.
  Ale potem porzucił politykę i znalazł pracę jako ochroniarz w prywatnej firmie. Dlatego mało kto go już pamiętał.
  W 2020 roku Żyrinowski po raz ósmy kandydował na prezydenta i ponownie przegrał niewielką przewagą. Nadal ma jednak frakcję w Dumie Państwowej. Nawet Ziuganow awansował go na generała majora po wyborach w 2020 roku. Donald Trump niespodziewanie przegrał wybory z młodym kandydatem Demokratów. Merkel przedwcześnie zrezygnowała ze stanowiska. A stan zdrowia Łukaszenki gwałtownie się pogorszył.
  W 2021 roku rosyjscy kosmonauci w końcu wylądowali na Księżycu. I zatknęli tam czerwoną flagę! Ziuganow ogłosił Afonina swoim oficjalnym następcą. Cóż, życie znów zatoczyło koło.
  Jak widać, nawet bez Putina nie doszło do upadku Rosji. A świat nie stanął na głowie.
  
  
  
  
  
  
  GDYBY MENSZYKOW ZGINĄŁ ZA CZASÓW MIKOŁAJA
  W którym carska Rosja wygrała wojnę krymską. Wystarczyło, że Mienszykow zginął od zabłąkanej kuli, a na jego miejsce przybył bardziej zdolny dowódca. Innymi słowy, wydarzył się wypadek i bieg historii się zmienił.
  Przeciwieństwo tego z Makarowem. Francuzi i Brytyjczycy zostali pokonani w częściach. A Rosja, po wzięciu do niewoli ogromnej liczby jeńców i zdobyciu trofeów, odzyskała Krym.
  Turcja poniosła klęskę na Zakaukaziu, oddając Rosji Kars, Erzurum i praktycznie całą Armenię. Wojska rosyjskie zajęły Rumunię. Jednak dalsze działania ofensywne nie były konieczne. Sułtan zwrócił się o pokój. Jednocześnie Austria zajęła Bośnię i Hercegowinę.
  Turcy zgodzili się przyznać autonomię Serbii, Bułgarii i Czarnogórze, podczas gdy Rumunia stała się wasalem Rosji. Rosja przejęła również kontrolę nad Armenią: Karsem, Erzurumem i Tanrogiem, rozszerzając swoje posiadłości na południu.
  We Francji wybuchły zamieszki, które doprowadziły do wojny domowej i uniemożliwiły jej wysyłanie wojsk. Wielka Brytania również wycofała się z konfliktu. Królestwo Sardynii również osłabło. Austria rosła w siłę. Wkrótce Austriacy podbili Królestwo Sardynii, umacniając swoją dominację nad Włochami.
  Szamil wkrótce został schwytany, co zakończyło wojnę na Kaukazie. Rosja zawarła korzystny pokój z Chinami, zdobywając jeszcze więcej terytoriów niż w rzeczywistości, ponieważ prestiż rosyjskiej armii był większy.
  Mikołaj I nie poparł Północy w wojnie z Południem. Wręcz przeciwnie, postanowił wesprzeć Południowców, wraz z Wielką Brytanią, aby wzmocnić swoją pozycję na Alasce.
  Rosja zaczęła budować miasta i fortece w Ameryce. Powstały nawet plany budowy linii kolejowej na Czukotkę. Car Mikołaj miał wiele planów. Wojska rosyjskie podbiły Azję Środkową. Monarcha ten zmarł w 1867 roku, pozostawiając Rosję potężną i zamożną. Jego syn, Aleksander, nie zniósł pańszczyzny, lecz kontynuował marsz na południe. W szczególności stoczył zwycięską wojnę z Turcją, anektując Konstantynopol do Rosji. Następnie Mezopotamię.
  Kolejna wojna z Wielką Brytanią i klęska Anglików w Azji. Aleksander II panował nieco dłużej, nie wprowadzając żadnych znaczących reform poza reformami sądownictwa i nieznaczną poprawą systemu administracyjnego.
  Zniesienie pańszczyzny nigdy nie nastąpiło. Zamiast tego Rosja zaanektowała Iran. Car zmarł dokładnie dwadzieścia lat po Mikołaju I, w 1887 roku. Aleksander III panował krótko, do 1894 roku, ale zdołał zaanektować praktycznie całe Indie do Rosji. Mikołaj II kontynuował swoją ekspansję na Indochiny i do samych Chin.
  Była wojna z Japonią. Generalnie zwycięska. I całkowity podbój Chin i Indochin. I penetracja aż do Australii. Ale w Europie sytuacja była nieco inna.
  Cesarstwo Austriackie zaanektowało południową Francję. Następnie pokonało Prusy, zdobywając południowe Niemcy. Austria stała się światowym hegemonem. Francja została znacznie osłabiona wojną domową. Prusy nie były w stanie się zjednoczyć. Ostatecznie Austriacy zajęli całe Prusy, a także część wschodniej Francji. Powstało rozległe imperium, które rozciągało się na Afrykę. Wkrótce Austriacy podbili również Belgię, Holandię i rozległe połacie afrykańskiego terytorium. Następnie wybuchła wojna między Austrią i Rosją a Wielką Brytanią, która zakończyła się podziałem Afryki między Austriaków i Rosjan.
  Cesarz Franciszek stał się prawdziwie największym monarchą, przewyższając Napoleona Bonaparte, podbijając prawie połowę Afryki i większość Europy. Francja również została wkrótce całkowicie podbita, wraz z Hiszpanią i Portugalią. Tak, wszystko poszło dobrze, ale...
  Następca cesarza Franciszka chciał również zaanektować Serbię! I tak w 1920 roku wybuchła wielka wojna między Rosją Mikołaja II a Cesarstwem Austriackim.
  Austria ma po swojej stronie całą Europę. Z wyjątkiem Wielkiej Brytanii, która nie jest tak silna jak w rzeczywistości, i prawie połowy Afryki. Szwecja również sprzeciwiała się Rosji. Norwegia i Dania zostały już podbite przez cesarza Franciszka.
  To była tylko połowa problemu. Stany Zjednoczone pozostały, podzielone i będące drugorzędną potęgą. Ale Wielka Brytania nadal kontrolowała Kanadę i Austrię. I po pierwszych dwóch miesiącach wahania również przystąpiła do wojny po stronie Austrii.
  Wybuchła więc wielka wojna: Austria i Anglia przeciwko Rosji.
  Oczywiście, Oleg Rybaczenko jest tuż obok. I walczy jak prawdziwy, niezłomny bohater.
  Chłopiec strzela z karabinu maszynowego do obcej armii i śpiewa:
  - Hymn Ojczyzny w sercach naszych śpiewa,
  Nie ma nikogo piękniejszego w całym wszechświecie...
  Ściśnij pistolet promieniowy mocniej, rycerzu -
  Zgińcie za daną przez Boga Rosję!
  I bije samego siebie, miażdżąc karabinem maszynowym armie z całej Europy i częściowo z Afryki.
  A chłopiec nie poddaje się. Rzuca granat bosymi palcami i piszczy:
  - Nie poddamy się i nie damy się!
  I znów chłopiec uwalnia śmiercionośną i niszczycielską serię. Nie chce poddać się wrogowi.
  I śpiewa sobie:
  - Nikt nas nie powstrzyma! Nawet lew nie wygra!
  Ten chłopak to prawdziwy rycerz. Nieugięty i niezwyciężony. Rycerz wiary! Nawet jeśli nie jest chrześcijaninem!
  I tak atak Austriaków został odparty.
  Austriacy i Brytyjczycy mają czołgi, ale Rosjanie mają także mastodonty.
  W końcu populacja Mikołaja II była znacznie większa, biorąc pod uwagę jego kolonie. Weźmy pod uwagę całą Azję, Europę Wschodnią, część Bałkanów i ponad połowę Afryki.
  Rosja ma więc przewagę liczebną w piechocie. A żołnierze walczą bardzo dzielnie...
  Austriacy nie wytrzymali i zostali wyparci z Warszawy. Następnie wojska rosyjskie dotarły do Odry, zdobywając Prusy Wschodnie. Galicja, w tym Lwów, również padła. Przemyśl został oblężony. Kraków został wyzwolony.
  Okazało się, że Słowianie nie chcieli walczyć z Rosjanami i masowo się poddawali.
  Bitwy pokazały również, że lżejsze i zwrotniejsze czołgi rosyjskie były skuteczniejsze niż cięższe i bardziej niezdarne czołgi niemieckie. A jeśli chodzi o lotnictwo, carska Rosja przewyższała Brytyjczyków i Austriaków o rząd wielkości.
  Po chwili wojska rosyjskie wznowiły ofensywę. Zdobywały przewagę liczebną i umiejętnościami.
  Budapeszt został otoczony i zdobyty. Na morzu admirał Kołczak pokonał Brytyjczyków i zdobył Australię. Na lądzie wojska rosyjskie otoczyły i zdobyły Berlin. A potem Wiedeń.
  Cesarstwo Austriackie również przegrywało bitwę w Afryce. Korpus brytyjski również ponosił klęskę. A cesarzowi Adolfowi nie szło najlepiej.
  Poszedł w złym kierunku i zaczął całkowicie przegrywać. Jak mógł się przeciwstawić takiej potędze?
  Po upadku Wiednia austriacki opór stał się sporadyczny. Wkrótce Rosjanie zajęli całą Europę i Afrykę. Jednocześnie z Alaski rozpoczęła się ofensywa na Kanadę. Brytyjczycy również przegrywali.
  Brytania została odizolowana i próbowała pozostać na wyspie.
  Ale jest jasne, że Rosja wygra, jeśli przeprowadzi ofensywę powietrzną.
  I zbombardowali niemal wszystko na powierzchni. A potem wysłano na ląd siły desantowe, zmuszając Wielką Brytanię do poddania się.
  W ten sposób cała wschodnia półkula, a także Alaska i Kanada stały się rosyjskie.
  To jest, ogólnie rzecz biorąc, wspaniałe! Mikołaj II zrobił sobie chwilową przerwę, trawiąc swoje posiadłości. Stany Zjednoczone są nadal podzielone i niezbyt silne, podobnie jak inne państwa zależne od Rosji.
  W 1937 roku car Mikołaj II zginął w katastrofie lotniczej. Jego następcą został Aleksy II. W przeciwieństwie do rzeczywistości, następca tronu był wyjątkowo zdrowy i energiczny. W 1941 roku postanowił zdobyć wszystko, czego nie zdołali zdobyć jego przodkowie.
  Gdy planeta opustoszeje, Ziemia stanie się jednym imperium. I tak armia rosyjska najpierw wkroczyła do północnych stanów Ameryki, a następnie do południowych. Stany Zjednoczone były słabe i szybko zostały podbite. Meksyk okazał się jednak łatwiejszy do podbicia. Potem nastąpił marsz w górę, zdobywając jeden kraj po drugim, jeden po drugim. Brazylia, największa i najpotężniejsza, utrzymała się przez niecały miesiąc.
  I tak podbili Amerykę Łacińską i Nową Zelandię. Aleksiej II zapisał się w historii jako finalista wszystkich rosyjskich podbojów. A już w 1947 roku rosyjscy kosmonauci postawili stopę na Księżycu. A w 1958 roku na Marsie! W 1961 roku na Wenus. W 1972 roku na Merkurym, a w 1973 roku na księżycach Jowisza. W 1975 roku Aleksiej II, nazywany Dokonującym, zmarł w wieku 71 lat. A jego syn, Mikołaj III, został carem. W 1980 roku człowiek postawił stopę na ostatniej, najodleglejszej planecie Układu Słonecznego - Plutonie. Panowanie Mikołaja III nie było zbyt długie. Zmarł w 1985 roku. A jego syn, Aleksander IV, wstąpił na tron. Młody car, około dwudziestosiedmioletni. A car zarządził przygotowania do skoku poza Układ Słoneczny. I zaczęto budować statki kosmiczne i rakietę fotonową. I wreszcie w 2017 roku ruszyła pierwsza wyprawa międzygwiezdna.
  
  CAR MIKOŁAJ II MIAŁ SUKCES PREZYDENTA PUTINA
  Znany pisarz i poeta Oleg Rybaczenko wyczuł, że na świecie dzieje się coś niedobrego. Ludzkość pozostaje rozbita. Liczba państw na Ziemi stale rośnie. A jeśli ktoś zyskuje wpływy, to totalitarne, dyktatorskie Chiny. Tymczasem od końca rządów Władimira Putina Rosja pogrążyła się w głębokim kryzysie. Na Kaukazie znów szaleje wojna, buntują się lewicowcy i nacjonaliści. Gospodarka znów podupada, przestępczość rośnie. A Rosja zaczyna się rozpadać.
  Pomimo niezwykłego szczęścia, Władimir Putin nigdy nie zdołał stworzyć silnego, trwałego systemu politycznego ani stabilnej, szybko rozwijającej się gospodarki. Wiele problemów społecznych i międzyetnicznych pozostało nierozwiązanych. Jego niezwykłe szczęście pozwoliło mu zachować pozory dobrobytu. Jednak gdy tylko odszedł, wszystkie nieleczone ropnie nagle pękły.
  A teraz wisi w powietrzu groźba wojny nuklearnej! Świat pogrąża się w chaosie, a Rosja pogrąża się w wojnie domowej na pełną skalę! Trzeba się tym zająć natychmiast.
  Chłopiec przeczytał w książce, że można zmieniać ludzkie losy, a nawet je zamieniać! I jest potężna Cyganka, która potrafi to zrobić każdemu.
  Dlaczego więc nie zamienić szczęścia i fortuny Putina i Mikołaja II?
  Co więcej, jeśli Mikołaj II będzie miał tak samo niesamowite szczęście jak Putin, bieg historii się zmieni. A w XXI wieku Rosją będą rządzić Romanowowie. Co oznacza, że Putin nie będzie potrzebował szczęścia. A przynajmniej Rosja nie będzie potrzebowała szczęścia Putina.
  A w XX wieku sukces carskiej Rosji był bardzo potrzebny.
  Słynny pisarz postanowił odwiedzić Cygankę. Na szczęście miał jej adres w internecie, a jego bystra intuicja podpowiadała mu, że nie jest szarlatanką.
  To naprawdę nie jest zwykła Cyganka. Mieszka w moskiewskiej rezydencji i wygląda na jakieś dwadzieścia lat, choć wróżbiarstwem zajmuje się już od czasów sowieckich. Od razu widać, że to wieczna dziewczyna z kręconymi, czarnymi włosami - naprawdę wyjątkowa!
  Oleg Rybachenko zapytał ją:
  - Zrób dobry uczynek! Zmień losy Władimira Putina i Mikołaja II!
  Wiecznie młoda Cyganka spojrzała na Olega Rybachenkę i odpowiedziała:
  "Dobrze, że nie jesteś egoistą i że odchodzisz nie dla siebie, ale dla Rosji! A jeszcze lepiej, że masz tak bogatą energię i bezprecedensową, niesamowitą, nadludzką wyobraźnię!"
  Cyganka mrugnęła okiem i kontynuowała:
  "Tak drastyczna zmiana historii jest trudna nawet dla mnie! Ale Ty, posiadacz najpotężniejszej i najbogatszej wyobraźni świata, możesz mi pomóc!"
  Oleg Rybachenko skinął głową na znak zgody:
  - Jestem gotowy na wszystko! I spełnię każde życzenie!
  Młody Cygan skinął głową i powiedział:
  "Zmienię cię w chłopca w wieku około dwunastu lat, będziesz rósł bardzo powoli i nigdy nie przekroczysz czternastu lat. Wyślę cię do równoległego świata, gdzie najpierw zostaniesz niewolnikiem!"
  Oleg Rybachenko zgodził się:
  - Jestem gotowy!
  Cygan skinął głową i kontynuował:
  "Będziesz musiał zdobyć dla mnie dziewięć kamieni artefaktowych: czarny, biały, czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, jasnoniebieski, niebieski i fioletowy. I dziesiąty artefakt - koronę Kościeja!"
  To trudne, ale będziesz miał wiecznie młode, szybkie, silne i wytrzymałe ciało młodego wojownika. Dodatkowo, będziesz miał niezwykły intelekt i fenomenalny dar wyobraźni. Prędzej czy później zbierzesz artefakty i wrócisz do swojego świata. I na zawsze będziesz w ciele fenomenalnie silnego i szybkiego czternastolatka i będziesz niezniszczalny. Innymi słowy, zostaniesz nagrodzony nieśmiertelnością!
  Oleg Rybachenko skinął głową na znak zgody:
  - O tym można tylko pomarzyć!
  Wiecznie młoda czarownica zauważyła:
  "Ale dziesięć artefaktów należy tylko i wyłącznie do mnie! Dadzą mi taką moc, że z pewnością zasłużysz na nieśmiertelność! Na razie cię uśpię, a ty obudzisz się jako niewolnik w kamieniołomach. A potem twój rozum podpowie ci, jak uciec!"
  Podróżując, będę mógł odmienić los, fortunę i pomyślność prezydenta Putina i cara Mikołaja II. Zbierzesz dla mnie artefakty z różnych światów, a tymczasem, od początku XX wieku, historia Rosji potoczy się inaczej. Więc nawet jeśli nie zbierzesz artefaktów - dziewięciu kamieni i korony Kościeja - car Mikołaj II i tak otrzyma fortunę, los i pomyślność prezydenta Rosji Władimira Władimirowicza Putina!
  Oleg Rybachenko szeroko się uśmiechnął i odpowiedział:
  "To dobrze! W nowym świecie będę miał spokój, wiedząc, że bieg historii w końcu zmienił się na lepsze! I że Rosja będzie w stanie przywrócić porządek na całym świecie i stać się mocarstwem hegemonicznym! I absolutnym hegemonem!"
  Wiecznie młoda Cyganka rozkazała:
  - Połóż się na kanapie!
  Oleg Rybachenko położył się.
  Czarodziejka zamruczała:
  - A teraz śpij! Obudzisz się w innym świecie.
  Oczy Olega Rybachenko zamknęły się i niemal natychmiast zasnął.
  Cyganka wyciągnęła z szuflad przygotowane składniki i zaczęła przyrządzać miksturę. Odkręciła gaz pod kotłem, który przygotowała na magię. Zaczęła wrzucać do niego różne przedmioty, rzucając zaklęcia. W tym samym czasie wieczna dziewczyna wyciągnęła z kieszeni talię kart i zaklęła:
  - O losie, losie, pomóż Mikołajowi! Szczęście od Putina, niech przyjdzie car Romanow!
  Niech Romanow wygra,
  Rządzi jak Czyngis-chan...
  Niech szczęście będzie z Tobą,
  Skradziono prezent Putinowi!
    
  To lepiej dla Rosji,
  Car Mikołaj Wielki...
  Stanie się fajniejszy niż Czyngis-chan,
  Stań się jak Władimir Putin!
  Kocioł zagotował się, a mikstura zaczęła w nim bulgotać. Cyganka rozłożyła karty, rzuciła zaklęcie i rzuciła talię w kipiącą mgłę... Rozbłysnął superjasny błysk, jakby tysiąc fotobłysków. Śpiący Oleg Rybaczenko zniknął... A potem, świecąc, kocioł również zniknął.
  Przestronna sala, w której wielka czarodziejka rzuciła zaklęcie, stała się pusta i cicha!
  Wiecznie młoda czarownica powiedziała:
  - No i co! Zmieniłem bieg historii i to jest niesamowite! A jeśli ten idealista będzie miał szczęście i zbierze artefakty, stanę się tak potężny, że sam szatan będzie mi zazdrościł!
  A cygańska czarodziejka błysnęła szmaragdowymi oczami!
  I stał się cud!
  Co rzeczywiście czekało Mikołaja II... Rzeczywiście, wiele się zmieniło. Podczas koronacji nie doszło do krwawej bójki. A ekspansja na Chiny przebiegała pomyślnie. Wojna z Japonią, oczywiście, miała miejsce. Historycznie była nieunikniona. Oczywiste było, że samurajskiego potwora należało rozbroić i zniszczyć. I nie było przed nim ucieczki. Nie mogliśmy zostawić zagrożenia na naszych granicach.
  Japonia jako pierwsza rozpoczęła wojnę, ale jej próba ataku na rosyjskie okręty zakończyła się niepowodzeniem. Rosjanie nie ponieśli znaczących strat, a kilkanaście japońskich niszczycieli zostało zatopionych.
  Wariagowi udało się również wyrwać z okrążenia, co okazało się ogromnym sukcesem. Admirał Makarow wkrótce potem wypłynął na morze i rozpoczął rozbijanie Japończyków. Generał Kuropatkin rozgromił samurajów na lądzie i zajął cały Półwysep Koreański.
  I tak nawet car Mikołaj II postanowił: musimy na zawsze zabezpieczyć się przed Japonią! A jak? Wysadzić wojska i w całości przyłączyć ją do Rosji, jako prowincję.
  I tak doszło do decydującej bitwy na morzu, gdzie japońską flotę ostatecznie pokonał admirał Makarow.
  W walce wzięły udział również cztery dziewczyny! Boso i w bikini!
  Natasza, Zoja, Aurora, Swietłana. Cztery piękności, które wymachując szablami, wsiadają na pokład największego statku samurajów.
  Natasza przerywa Japończykowi i krzyczy:
  - Będziesz umazany, z przymrużonymi oczami!
  Zoya pokonała kolejnego samuraja i zauważyła:
  - A twoje oczy są szafirowe!
  Natasza, po przeprowadzeniu kontroli nad młynem, potwierdziła:
  - Oczywiście, że tak! Oczywiście, że tak!
  A potem Aurora ruszyła do przodu i kopnęła Japończyka w brodę bosym obcasem. Złamała mu szczękę i ryknęła:
  - Hurra dla Ojczyzny!
  Swietłana wzięła głowę samuraja i pisnęła:
  - Za cara Mikołaja II!
  Oczywiście, wiele zależy od szczęścia. Admirał Makarow przeżył w szczególności. I okazał się drugim Uszakowem. Co za zręczny dowódca! Płynie szybkim krążownikiem, zawsze punktualnie. A Japończycy, którzy, nawiasem mówiąc, nie mieli ogromnej przewagi w działach, są atakowani fragmentarycznie i taktycznie.
  Umiejętności dowódcy lub marynarki wojennej biorą górę nad niewielką przewagą liczebną.
  Co więcej, w tym czasie Japończycy byli w mniejszości. Makarow rozbił ich, zmuszając do walki wręcz, w której rosyjskie okręty, uzbrojone w pociski przeciwpancerne, były znacznie potężniejsze.
  I Japończycy zostali pokonani. A dziewczyny zdobyły kolejny okręt samurajski. A na nim powiewa flaga carskiego imperium!
  A co z Japończykami? Nie masz szczęścia? Mikołaj II miał szczęście Władimira Putina i wszystko poszło mu tak dobrze!
  A dziewczyny? Cztery piękności w bikini to rodzimowiercze czarownice, które postanowiły walczyć za cara, choć zazwyczaj nie interesują się tym światem.
  Ale w tym przypadku trzeba pomóc narodowi rosyjskiemu. I to dzięki szczęściu Putina. Nigdy nie zdobyłby Krymu bez jednego strzału, gdyby nie te same cztery wiedźmy. Pomogły dokonać cudu. Ale czy Rosja rzeczywiście musiała odebrać Krym swojemu bratniemu narodowi, jest wątpliwe. Za to aneksja Chin do Imperium Rosyjskiego to wspaniały pomysł! Wyobraźcie sobie, ilu poddanych miałby rosyjski car - mógłby zniszczyć cały świat!
  Krótko mówiąc, dziewczyny nie marnują tu czasu. I już szturmują nowy pancernik.
  I znowu go łapią. A szable w rękach piękności błyskają, są takie ostre. I tylu Japończyków zostało wymordowanych.
  Bitwa na morzu zakończyła się ostatecznym zatopieniem japońskiej eskadry i pojmaniem admirała Togo.
  I tak rozpoczęły się desanty. Brakowało parowców i transportowców. Używano barkasów, a zaopatrzenie transportowano krążownikami i pancernikami, a także wieloma innymi środkami transportu. Car nakazał wykorzystanie floty handlowej do desantów.
  Wojska rosyjskie odparły atak samurajów, którzy próbowali wyprzeć je z przyczółka. Jednak armia carska utrzymała się, a zmasowany atak został odparty z dużymi stratami.
  W trakcie szturmu czarownice siekały szablami i rzucały granatami we wroga bosymi stopami.
  Z pewnością byli w najniebezpieczniejszych pozycjach. A potem zaczęli strzelać z karabinów maszynowych. Każdy pocisk trafił w cel.
  Natasza strzeliła, rzuciła granat bosymi palcami u stóp i zaćwierkała:
  - Nie ma nikogo fajniejszego ode mnie!
  Zoja, strzelając z karabinu maszynowego, rzuciła bosymi palcami stóp dar śmierci i pisnęła:
  - Za cara Mikołaja II!
  Aurora, kontynuując ogień z karabinów maszynowych, podskoczyła, odskoczyła i powiedziała:
  - Za wielką Ruś!
  Swietłana, nadal nękając wroga, obnażyła zęby i rzuciła granat bosym obcasem, agresywnie:
  - Za carskie imperium!
  Wojownicy nadal uderzali i walili. Byli tak pełni energii. Strzelali do siebie i miażdżyli nacierających samurajów.
  Zabił już tysiące, dziesiątki tysięcy Japończyków.
  A pokonani samurajowie uciekają... Dziewczyny są dla nich zbyt zabójcze.
  A Rosjanie bagnetami poćwiartowali samurajów...
  Atak został odparty. Nowe wojska rosyjskie lądują na wybrzeżu. Przyczółek się powiększa. Nieźle jak na imperium carskie, oczywiście. Jedno zwycięstwo za drugim. Admirał Makarow również będzie pomagał swoimi działami, zmiatając Japończyków.
  A teraz wojska rosyjskie już posuwają się przez Japonię. A ich lawina jest nie do zatrzymania. Ciosą wroga i kłują go bagnetami.
  Natasza, atakując samurajów i tnąc ich szablami, śpiewa:
  - Białe wilki tworzą stado! Tylko wtedy rasa przetrwa!
  A jak rzuca granat bosymi palcami u stóp!
  Zoya śpiewa razem z nami z dziką agresją. I kopiąc bosymi stopami, ona również śpiewa coś wyjątkowego i potężnego:
  -Słabi giną, są zabijani! Chroniąc święte ciało!
  Augustyna, strzelając do wroga, siekając szablami i rzucając granatami bosymi palcami stóp, piszczy:
  - W bujnym lesie toczy się wojna, zagrożenia nadchodzą zewsząd!
  Swietłana, strzelając i rzucając dary śmierci bosymi stopami, wzięła je i pisnęła:
  - Ale zawsze pokonujemy wroga! Białe wilki kłaniają się bohaterom!
  A dziewczęta śpiewają chórem, niszcząc wroga, rzucając śmiercionośnymi pociskami bosymi stopami:
  - W świętej wojnie! Zwycięstwo będzie nasze! Naprzód, cesarski sztandar! Chwała poległym bohaterom!
  I znów dziewczęta strzelają i śpiewają z ogłuszającym wyciem:
  - Nikt nas nie powstrzyma! Nikt nas nie pokona! Białe Wilki miażdżą wroga! Białe Wilki oddają hołd bohaterom!
  Dziewczyny idą i biegną... A armia rosyjska zbliża się do Tokio. A Japończycy giną i są dziesiątkowani. Armia rosyjska posuwa się naprzód. I jedno zwycięstwo za drugim.
  Car Mikołaj Istniał naprawdę szczęśliwy zbieg okoliczności. Teraz wojska rosyjskie rozpoczynają atak na stolicę Japonii. I wszystko jest takie cudowne.
  Dziewczyny tutaj oczywiście wyprzedzają wszystkich innych, a ich determinacja i wyczyny są na najwyższym poziomie.
  Zwłaszcza, gdy rzucają granatami boso. To zazwyczaj budzi szok i grozę wśród samurajów.
  I oto są, wspinają się na mury japońskiej stolicy. I rąbią ludzi i konie na kawałki. Roztrzaskali przeciwników na kawałki. Nacierają, dziewczyny krzyczą i śmieją się! I bosymi obcasami kopią ludzi w brody. Japończycy przewracają się na łeb na szyję. I padają na swoje pale.
  A wojownicy machają szablami jeszcze mocniej.
  A samurajowie ponosili klęskę za klęską. Teraz wojska rosyjskie zdobyły Tokio.
  Mikado ucieka w strachu, ale nie może uciec. Dziewczyny biorą go do niewoli i wiążą!
  Wspaniałe zwycięstwo! Cesarz Japonii abdykuje na rzecz Mikołaja II. Tytuł cara rosyjskiego zostaje znacznie rozszerzony. Korea, Mongolia, Mandżuria, Wyspy Kurylskie, Tajwan i sama Japonia stają się prowincjami rosyjskimi. Chociaż Japonia cieszy się niewielką, ograniczoną autonomią, jej cesarzem jest Rosjanin, car autokratyczny!
  Mikołaj II pozostaje monarchą absolutnym, nieograniczonym pod każdym względem. Jest carem autokratycznym!
  A teraz także cesarz Japonii, Rusi Żółtej, Bogdychan, Chan, Kagan, i tak dalej, i tak dalej...
  Tak, szczęście było głównym czynnikiem. Zauważcie tylko, ile szczęścia Putinowi udało się pokonać! XXI wiek, niestety, nie sprzyja podbojom!
  I co z tego, że wróg Putina, McCain, zmarł na raka mózgu? To z pewnością szczęśliwy zbieg okoliczności; nie sposób sobie tego wyobrazić - żeby twój wróg umarł tak okropną i nieprzyjemną śmiercią!
  Ale dla Rosji zysk jest żaden.
  Ale dla Mikołaja II szczęście i pomyślność Putina przyniosły znaczące zdobycze terytorialne. I właściwie, dlaczego los miałby obdarowywać Putina? Jak Rosja skorzystała na nagłej śmierci Sobczak i uniknięciu nominacji na prezesa Sądu Konstytucyjnego?
  A car Mikołaj II Wszechrusi był postacią niezwykłą. Naturalnie, po tak wielkim zwycięstwie jego władza i autorytet zostały wzmocnione. To oznacza, że można wprowadzić pewne reformy. Szczególnie w prawosławiu! Zezwalając szlachcie na posiadanie czterech żon, tak jak w islamie. A także przyznając żołnierzom prawo do drugiej żony w nagrodę za bohaterskie czyny i wierną służbę.
  Świetna reforma! Skoro liczba niewiernych i obcokrajowców w imperium wzrosła, liczba Rosjan musi wzrosnąć. Ale jak to zrobić? Rekrutując kobiety z innych narodów. Przecież gdyby Rosjanin poślubił trzy Chinki, miałby z nimi dzieci, a jakiej narodowości byłyby te dzieci?
  Oczywiście, Rosjanin ze strony ojca! I to wspaniale! Mikołaj II, obdarzony postępowym umysłem, był bardziej religijny z wyglądu niż z duszy. I oczywiście to on służył państwu, a nie odwrotnie!
  Mikołaj II wzmocnił w ten sposób swój autorytet wśród elity. Było to coś, czego mężczyźni od dawna pragnęli. Przyspieszył również rusyfikację peryferii.
  Cóż, księża też nie protestowali. Zwłaszcza że wiara osłabła w XX wieku. A religia służyła carowi, bez wielkiej wiary w Boga!
  Ale zwycięstwa militarne sprawiły, że Mikołaj zyskał popularność wśród ludzi, a ci przyzwyczajeni do autorytaryzmu niechętnie wprowadzali jakiekolwiek zmiany. Rosjanie nigdy nie znali innego rodzaju rządów!
  A gospodarka kwitnie, płace rosną. Dziesięcioprocentowy wzrost każdego roku. Naprawdę, po co zmieniać?
  W 1913 roku, z okazji trzysetnej rocznicy Romanowów, car Mikołaj II ponownie skrócił dzień pracy do 10,5 godziny, a w soboty i dni poprzedzające święta - do ośmiu godzin. Zwiększono również liczbę dni wolnych od pracy i świąt. Dzień kapitulacji Japonii, urodziny cara, urodziny carycy oraz dzień koronacji również były obchodzone jako święta.
  Po odkryciu, że następca tronu cierpi na hemofilię, car Mikołaj ożenił się z drugą żoną. W ten sposób kwestia sukcesji została rozwiązana.
  Ale zbliżała się wielka wojna. Niemcy marzyły o ponownym podziale świata. Jednak carska Rosja była gotowa do wojny.
  W 1910 roku Rosjanie zaanektowali Pekin i rozszerzyli swoje imperium. Wielka Brytania zgodziła się na to w zamian za sojusz przeciwko Niemcom.
  Armia carska była największa i najpotężniejsza. Jej liczebność w czasie pokoju sięgała trzech milionów i tysiąca pułków. Niemcy miały w czasie pokoju tylko sześćset tysięcy. Potem były Austro-Węgry, ale ich wojska były niezdolne do walki!
  Ale Niemcy wciąż planują walkę z Francją i Wielką Brytanią. Jak to możliwe, że uda im się utrzymać dwa fronty?
  Rosjanie mają pierwsze na świecie masowo produkowane czołgi lekkie - Łunę-2. Mają też czterosilnikowe bombowce Ilja Muromiec, myśliwce Aleksandr uzbrojone w karabiny maszynowe i wiele innych. I oczywiście potężną flotę.
  Niemcy nie mają równych sił.
  A Niemcy postanowili nawet zaatakować Belgię, omijając Paryż. Nie mieli tu absolutnie żadnych szans.
  Ale wojna i tak się rozpoczęła. Niemcy wykonały swój fatalny ruch. I ich wojska ruszyły na Belgię. Ale siły były nierówne. Wojska rosyjskie posuwały się już przez Prusy i Austro-Węgry. A czołg Łuna-2, poruszający się z prędkością 40 kilometrów na godzinę, jest już kolosalną siłą.
  I pamiętajcie, car Mikołaj miał szczęście, że wybuchła wojna. Nawet sam car nie zaatakowałby Niemiec. Ale Rosjanie mieli ogromną, przytłaczającą przewagę w siłach zbrojnych, czołgach, lepszej artylerii i lotnictwie, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym. I silniejszą gospodarkę, która pomogła im uniknąć recesji spowodowanej rewolucją i klęską wojenną. I tak to się stało - stały wzrost i sukces za sukcesem.
  Niemcy byli ewidentnie atakowani. A teraz sami przypuścili główny atak na Francję i Wielką Brytanię. I co innego mogli zrobić?
  A Włochy wypowiedziały wojnę Austro-Węgrom! Jedynym plusem jest to, że Turcja przystąpiła do wojny z Rosją. Ale to jeszcze lepiej dla cara; w końcu może odzyskać Konstantynopol i Cieśniny! Więc...
  A potem są cztery czarownice, wiecznie młode rodzimowiercy Natasza, Zoja, Aurora i Swietłana, w walce! I uderzą! Uderzą i Niemców, i Turków!
  Pisarz i poeta Oleg Rybaczenko obudził się. Jak zawsze, młoda czarownica-czarodziejka spełniła swoją obietnicę, dając Mikołajowi II fortunę Władimira Putina, a teraz Oleg Rybaczenko musi spełnić swoją. Przebudzenie nie było łatwe. Ostry bicz uderzył w jego chłopięce ciało. Skoczył. Tak, Oleg Rybaczenko jest teraz muskularnym chłopcem, skutym łańcuchami za ręce i nogi. Jego ciało jest opalone do szpiku kości, szczupłe i żylaste, z wyraźnie zarysowanymi mięśniami. Prawdziwie silny i wytrzymały niewolnik, z twardą skórą tak stwardniałą, że ciosy nadzorcy nie są w stanie jej przeciąć. Biegniesz z innymi chłopcami na śniadanie, wstając ze żwiru, gdzie młodzi niewolnicy śpią zupełnie nago i bez koców. To prawda, jest tu ciepło, klimat jak w Egipcie. A chłopiec jest nagi, tylko łańcuchy. Są one jednak dość długie i nie przeszkadzają w chodzeniu ani pracy. Ale nie da się w nich robić długich kroków.
  Przed jedzeniem płuczesz ręce w strumieniu. Dostajesz swoją porcję: puree z ryżu i zgniłe kawałki ryby. Jednak dla głodnego chłopca-niewolnika wydaje się to przysmakiem. A potem idziesz do kopalni. Słońce jeszcze nie wzeszło i jest całkiem przyjemnie.
  Bose stopy chłopca stały się tak szorstkie i zrogowaciałe, że ostre kamienie wcale nie sprawiały bólu, a nawet przyjemnie łaskotały.
  Kamieniołomy, w których pracują dzieci poniżej szesnastego roku życia. Oczywiście, mają mniejsze taczki i narzędzia. Ale muszą pracować piętnaście lub szesnaście godzin, tak jak dorośli.
  Śmierdzi, więc załatwiają się prosto w kamieniołomach. Praca nie jest trudna: rąbanie kamieni kilofami, a następnie noszenie ich w koszach lub na noszach. Czasami muszą też pchać wózek kopalniany. Zazwyczaj chłopcy pchają je dwójkami lub trójkami. Ale Oleg Rybaczenko jest przydzielony sam; jest bardzo silny. I włada kilofem jak dorosły mężczyzna. Ma do wykonania o wiele większe zadanie niż pozostali.
  To prawda, dają coraz częściej. Trzy razy dziennie, a nie dwa.
  Niewolnik, którego ciało opanował Oleg Rybaczenko, przebywa tu już od kilku lat. Jest posłuszny, pracowity i opanował każdy ruch niemal do perfekcji. Jest naprawdę niesamowicie silny, wytrzymały i praktycznie niestrudzony. Mimo to chłopiec ledwo urósł i teraz wygląda na nie więcej niż dwanaście lat, choć jest przeciętnego wzrostu jak na swój wiek.
  Ale ma siłę... kilku dorosłych. Młody bohater. Który jednak prawdopodobnie nigdy nie dorośnie i nigdy nie zapuści brody.
  I dzięki Bogu! Jako pisarz i poeta, Oleg Rybaczenko nie lubił się golić. Pracujesz i rozbijasz kamienie, kruszysz je. I do kosza. Potem niesiesz do wózka. Ciężko pcha, więc dzieci robią to na zmianę.
  Chłopcy tutaj są prawie czarni, ale ich rysy twarzy są albo europejskie, indyjskie, albo arabskie. W rzeczywistości, rysy europejskie są znacznie bardziej powszechne.
  Oleg przygląda im się uważnie. Niewolnikom nie wolno mówić; są bici batem.
  Oleg Rybaczenko też na razie milczy. Uczy się. Oprócz strażników płci męskiej są tam też kobiety. One też są okrutne i używają batów.
  Nie wszyscy chłopcy mają tak twardą skórę jak Oleg. Wielu z nich pęka i krwawi. Strażnicy potrafią ich zatłuc na śmierć. Praca jest bardzo ciężka, a chłopcy zaczynają się obficie pocić, zwłaszcza o wschodzie słońca.
  A tu nie jest jedno słońce, a dwa. I przez to dzień jest bardzo długi. A pracy jest mnóstwo. Chłopcy nie mają czasu na sen i odpoczynek. To dla nich prawdziwa męka.
  Oleg Rybaczenko pracował, mechanicznie siekając i ładując. Mieszając dla siebie...
  I wyobraziłem sobie, co się stało, gdy Mikołaj II zyskał majątek prezydenta Rosji Władimira Putina.
  Natasza, Zoja, Aurora i Swietłana atakują Austriaków w Przemyślu. Armia rosyjska natychmiast zajęła Lwów i zaatakowała twierdzę.
  Dziewczyny boso i w bikini spieszą się ulicami miasta.
  Rozwalają Austriaków i rzucają małymi dyskami bosymi stopami.
  W tym samym czasie dziewczęta śpiewają:
  - Car Mikołaj jest naszym mesjaszem,
  Potężny władca potężnej Rosji...
  Cały świat się trzęsie - dokąd to doprowadzi?
  Zaśpiewajmy dla Mikołaja!
  Natasza rozcina Austriaków, rzuca granat bosymi palcami u stóp i śpiewa:
  - Za Rus'!
  Zoya także miażdży wrogów i śpiewa z werwą:
  - Za carskie imperium!
  A granat rzucony bosą stopą leci! Co za zabójcza dziewczyna! Potrafi zmiażdżyć szczękę i wypić morze!
  A Aurora także rzuci dyskiem bosymi palcami, rozproszy Austriaków i zapiszczy:
  - Za wielkość Rosji!
  I szczerzy swoje bardzo ostre zęby! Które błyszczą jak kły.
  Swietłana nie zapomina ustąpić i ryczy:
  - Ruś Świętego i Niezwyciężonego Mikołaja II!
  Dziewczynka wykazuje ogromną pasję. Rzuca przedmiotami bosymi stopami i rzuca prezentami!
  Natasza, strzelając, tnąc i rzucając śmiercionośną bronią bosymi stopami, piszczy:
  - Kocham mojego Rusa! Kocham mojego Rusa! I rozbiorę was wszystkich na kawałki!
  A Zoya także strzela i wyje, rzucając czymś wybuchowym bosymi palcami u stóp:
  - Wielki Carze Mikołaju! Niech góry i morza należą do niego!
  Aurora, krzycząc z dziką, szaloną wściekłością i rzucając prezentami bosymi palcami stóp, wyje:
  - Nikt nas nie powstrzyma! Nikt nas nie pokona! Piękne dziewczyny miażdżą wrogów bosymi stopami, bosymi obcasami!
  I znów dziewczęta pędzą dziko. W locie zdobywają Przemyśl i śpiewają, komponując w biegu;
  Chwała naszej świętej Rusi,
  Jest w tym wiele przyszłych zwycięstw...
  Dziewczyna biegnie boso,
  I nie ma nikogo piękniejszego na świecie!
  
  Jesteśmy dzielnymi rodzimowiercami,
  Czarownice zawsze chodzą boso...
  Dziewczyny naprawdę kochają facetów,
  Twojej wściekłej urody!
  
  Nigdy się nie poddamy,
  Nie ugniemy się przed naszymi wrogami...
  Chociaż mamy bose stopy,
  Będzie dużo siniaków!
  
  Dziewczyny wolą się spieszyć,
  Boso na mrozie...
  Jesteśmy prawdziwymi wilczymi szczeniętami,
  Potrafimy uderzać!
  
  Nikt nie może nas powstrzymać,
  Groźna horda Fritzów...
  I nie nosimy butów,
  Szatan się nas boi!
  
  Dziewczyny służą Bogu Rodowi,
  Co jest, oczywiście, świetne...
  Jesteśmy za chwałą i wolnością,
  Kaiser będzie paskudnym zwierzęciem!
  
  Dla Rosji, która jest najpiękniejsza ze wszystkich,
  Wojownicy powstają...
  Zjedliśmy trochę tłustej owsianki,
  Wojownicy są nieugięci!
  
  Nikt nas nie zatrzyma,
  Siła dziewcząt jest gigantyczna...
  I nie uroni ani jednej łzy,
  Bo jesteśmy utalentowani!
  
  Żadna dziewczyna nie potrafi się ugiąć,
  One zawsze są silne...
  Walczą zaciekle za Ojczyznę,
  Niech Twoje marzenie się spełni!
  
  Będzie szczęście we wszechświecie,
  Słońce będzie nad Ziemią...
  Z Twoją niezniszczalną mądrością,
  Pochowajmy cesarza bagnetem!
  
  Słońce zawsze świeci dla ludzi,
  Nad rozległym krajem,
  Dorośli i dzieci są szczęśliwi,
  A każdy wojownik jest bohaterem!
  
  Nie ma czegoś takiego jak za dużo szczęścia,
  Wierzę, że będziemy mieli szczęście...
  Niech zła pogoda się rozproszy -
  A wstyd i hańba wrogom!
  
  Nasza rodzina Bóg jest tak najwyższy,
  Nie ma nikogo piękniejszego od Niego...
  Wzniesiemy się wyżej w duszy,
  Żeby wszyscy się wściekli i zwymiotowali!
  
  Wierzę, że pokonamy naszych wrogów,
  Biały Bóg, Bóg Rosjan, jest z nami...
  Pomysł będzie radosny,
  Nie pozwól, aby zło przekroczyło twoje progi!
  
  Krótko mówiąc, do Jezusa,
  Bądźmy zawsze wierni...
  On jest rosyjskim Bogiem, posłuchaj,
  On kłamie, że jest Żydem, Szatanem!
  
  Nie, w rzeczywistości Bóg jest Najwyższy,
  Nasza Najświętsza Główna Rodzina...
  Jak niezawodny jest On jako dach,
  I jego Syn-Bóg Swaróg!
  
  Krótko mówiąc, dla Rosji,
  Nie ma wstydu w umieraniu...
  A dziewczyny są najpiękniejsze ze wszystkich,
  Siła tej kobiety jest jak siła niedźwiedzia!
  
  
  PLANY SIĘ NIE ZMIENIŁY
  Hitler po prostu nie zmienił planu OKW, a atak na Stalingrad został przeprowadzony zarówno z północy, jak i z południa przez Grupy Armii A i B. Atak powierzono Meinsteinowi. W rezultacie Stalingrad upadł w ciągu dziesięciu dni od pełnego ataku. Siły radzieckie znalazły się w całkowitym okrążeniu. Wehrmacht posuwał się następnie wzdłuż wybrzeża Wołgi w kierunku Morza Kaspijskiego. A jak zareagowała Armia Czerwona? Ofensywa w centrum nie była szczególnie skuteczna.
  Co więcej, Japonia wygrała bitwę o Midway, choć nie otworzyła drugiego frontu, zdobywając Wyspy Hawajskie. Jednocześnie wojska lądowe samurajów posuwały się w kierunku Indii. Aby utrzymać tę kolonię, Wielka Brytania była zmuszona wycofać część wojsk z Egiptu, rezygnując z operacji "Torch".
  Niemcy utrzymali inicjatywę na froncie wschodnim. Szybkie zdobycie Stalingradu załamało ich południową flankę. Naziści przedostali się nad Morze Kaspijskie i odcięli Kaukaz od strony lądu. Wtedy do wojny przystąpiła Turcja. Jej armia, choć niezbyt silna, była dość liczna i zdolna do dzielnej walki.
  Już w pierwszych dniach Turcy zdobyli Batumi i otoczyli Erywań. Ich sukcesy były znaczące, gdyż Armia Czerwona została unieruchomiona przez front niemiecki.
  Należy zauważyć, że naziści wykorzystali fakt, że wojska radzieckie wkraczały do walki bezpośrednio z własnych szeregów i atakowali je pojedynczo. Miało to oczywiście negatywny wpływ na przebieg wojny.
  Stalin również był zdenerwowany i przerażony - domagał się utrzymania Kaukazu za wszelką cenę.
  Krótko mówiąc, bohaterska obrona Stalingradu zakończyła się fiaskiem i wszystko legło w gruzach. Nawet brak japońskich dywizji na Dalekim Wschodzie nie pomógł.
  Niemcy posuwali się wzdłuż wybrzeża Morza Kaspijskiego, aż do Dagestanu. Zatrzymanie ich było proste - ale szanse były przeciwko nim, a Armia Czerwona zmagała się z poważnymi brakami w zaopatrzeniu. Była w rozsypce. A naziści bombardowali agresywnie.
  Stany Zjednoczone ledwo co ruszyły Trzecią Rzeszę, rozproszone japońskimi zwycięstwami. Wielka Brytania, nieco osłabiona, również trzymała dystans! Teraz Niemcy mieli za dużo samolotów i mogli naprawdę naciskać.
  Stalin pokazał swoje najgorsze cechy, zbyt często wpadał w złość i krzyczał, ale nie podejmował najlepszych decyzji.
  Utrata Kaukazu stała się więc nieunikniona.
  Na granicy z Azerbejdżanem już toczą się walki.
  Radzieckie dziewczyny walczą rozpaczliwie. Oto piękności walczą rozpaczliwie.
  I nie wycofują się ani nie poddają. Pełzną wzdłuż własnych linii.
  Natasza, Zoja, Awgustina i Swietłana ciągnęły niemieckiego generała od tyłu. To było fantastyczne. Dziewczyny zmusiły go do uklęknięcia i pocałowania ich bosych stóp. Całował je z wielkim entuzjazmem! I lizał im pięty.
  Wojowniczki są takie seksowne i czarujące. Potem walczyły z Fritzami.
  Natasza oddała serię, siejąc spustoszenie wśród faszystów. Rzuciła granat bosą stopą i zaćwierkała:
  - Ku wielkiej chwale!
  Zoya również strzeliła i pisnęła:
  - Za Ojczyznę i Stalina!
  Wzięła granat i rzuciła go bosymi palcami. Rozproszył nazistów i zapiszczał:
  - Za ZSRR!
  Dziewczyny są takie piękne i urocze.
  Augustyna również rzuciła granat bosą stopą, obnażyła zęby, wzięła go i syknęła:
  - Jestem taka zadziorna! Jak Terminator!
  A Swietłana również rzuci bosymi stopami w coś tak śmiercionośnego i destrukcyjnego. I znów zaśpiewa:
  - Nasza przyjaźń jest monolityczna i to właśnie ona reprezentuje!
  Cała czwórka tak się kłóci - co za dziewczyny! Te zabawne piękności nawet pokazują w odpowiedzi swoje długie języki.
  Wojownicy najwyższej klasy. Potrafią bić i krzyczeć.
  Rozgniatają Niemców jak jagody w prasie.
  Natasza strzeliła, rzuciła granat bosą stopą i zaśpiewała:
  - Jesteśmy wojownikami światła i czerwonego sztandaru!
  Zoya również oddała śmiertelny strzał bosymi palcami stóp i krzyknęła:
  - I będziemy walczyć za Lenina!
  A potem Augustyna ciąła, szczerząc zęby:
  - W imię wielkiej radości!
  A potem Swietłana strzeliła i rzuciła granaty bosymi stopami, rycząc:
  - Podejmiemy się czegoś takiego i wywrócimy to do góry nogami!
  Cała czwórka aktywnie pracuje i strzela. Cóż, w końcu to dziewczyny, które wiedzą co nieco o eksterminacji. I nie do końca walczą.
  A jak powinni zachowywać się prawdziwi Terminatorzy? Wysoko latający wojownicy. I z pasją niszczenia.
  Natasza rzuciła granat ponownie bosą stopą i syknęła:
  - Rozumiem ten świat doskonale jako wzmożenie walki klasowej!
  Zoya także syknęła, rzucając śmiercionośny, rozrywający ciało granat bosymi palcami stóp:
  - W którym domu będzie czerwona flaga!
  A potem Augustyna oddała serię. Rozwaliła nazistów i rzuciła granat bosą stopą, sycząc:
  - Wielka przestrzeń, to jest nasza ziemia i to wszystko to my!
  Wojownicy naprawdę potrafią rozerwać nawet butelkę z gorącą wodą.
  A potem Swietłana, bosą nogą, kopie granat, oddaje serię i mówi ze złością:
  - Ogień w furii i wierzgający koń!
  Dziewczyny oczywiście się nakręcą i zaczną się bić.
  A po stronie niemieckiej załoga Gerda walczy w czołgu T-4. I znów, gdy już ruszy, nie sposób ich ominąć ani powstrzymać takiego natarcia. Oczy dziewczyn płoną piekielnym ogniem.
  Strzelają do siebie, nie dając szansy na ratunek. I nie sposób oprzeć się ich białym, perłowym zębom.
  Wojownicy są agresywni i wyją:
  - Dziki aromat! Poślemy wszystkich naszych wrogów do piekła!
  Gerda wystrzeli, zniszczy T-34 i zapiszczy:
  - Przyszłe zwycięstwa!
  Charlotte naciska spust bosymi palcami u stóp i bełkocze:
  - Rozerwiemy cię na strzępy!
  Magda też strzeliła, zniszczyła T-26 i powiedziała:
  - Ujawnimy to.
  I potrząsnęła bosymi palcami u stóp.
  A Christina także nacisnęła bose stopy na pedały i syknęła:
  - Hurra dla naszej imprezy!
  Dziewczyny, oczywiście, są prawie nagie w bikini i boso. A mimo to są niezwykle seksowne.
  I atakują w swoich nie do końca idealnych, ale skutecznych T-4. I strzelają do wroga. Takim dziewczynom nie można się pod żadnym względem poddać! I ten sposób, w jaki się uśmiechają! I te miny!
  Gerda ryczy do siebie, strzelając bosymi palcami stóp:
  - Gerda kocha zabijać, ta Gerda!
  I znowu strzela pociskami.
  A potem Charlotte na zmianę strzela i ryczy, powalając trzydziestu czterech:
  - Rozerwę im brzuchy!
  I uruchomi go ponownie bosymi stopami.
  I tu właśnie do akcji wkracza zabójcza Christina. Również używając bosych palców u stóp.
  I będzie ryczał:
  - Jestem uosobieniem agresywności!
  A jaką ma talię i jaką wyrzeźbioną sylwetkę!
  A potem Magda bierze go, uderza i zaczyna ryczeć:
  - Banzai!
  A jej stopy są również bose i rzeźbione!
  Cztery Niemki dają z siebie wszystko i naprawdę wygrywają. Mają w sobie mnóstwo agresji i witalności.
  Wojownicy szarżują i strzelają. Nie dają Armii Czerwonej chwili wytchnienia.
  A w powietrzu również kobiety-piloci walczą i pokazują takie rzeczy. Ich duch jest nieoceniony.
  Oto najnowszy niemiecki Focke-Wulf. Gertruda się tym zajmuje. I ta dziewczyna pokazuje, że jest twardsza od mężczyzn. Tak rozwala faszystów. Nie daje im ani krzty litości. To Gertruda zaczęła prawdziwą walkę.
  I zestrzelił radzieckiego jaka i wrzasnął:
  - Jestem super dziewczyną!
  Po czym wystawi język. I znów zacznie totalną eksterminację. Co za dziewczyna. I do tego boso i w bikini. A potem LAGG ją uderzył i znowu ryknął:
  - Pilot-strzelec!
  I roześmieje się na cały głos. A potem pójdzie zestrzelić PE-2. To właśnie taki typ dziewczyny, najpotężniejsza i najbardziej elegancka. Potem znów zrobi manewr i zmiażdży Jaka swoimi działami. I przebije.
  - Jestem wilczycą nieba!
  I jak ona szczerzy zęby! I jak ona jest taka dzika! Co za kobieta! Kobieta dla wszystkich kobiet!
  Ale oczywiście faszyści nadal próbują atakować na południu.
  W szczególności pilotka Helga walczy w ME-109. I to tak skutecznie, że od Brytyjczyków odlatują odłamki.
  Dziewczyna uderzyła w Mustanga i zaśpiewała:
  - Nad nami unosi się liliowa mgła!
  Tak miło jest walczyć boso i w bikini. To takie praktyczne! I bardzo wygodne.
  Helga jest pilotką. Führer był na tyle mądry, że posłuchał jej rady i pozwolił dziewczynom latać czołgami, samolotami i służyć w wojsku. I o ile lepiej potoczyły się losy Fritzów.
  Same nie spodziewały się, że kobiece ciała będą tak skuteczne. Helga, na przykład, szybko zyskuje na popularności i liczebności.
  Dziewczyna naciska na pedały bosymi stopami i ryczy:
  - Jestem taką uroczą krówką!
  Helga zestrzeliwuje dwa kolejne angielskie samoloty i piszczy:
  - Za mną w szeregu stoją niemieccy wojownicy!
  I zestrzeliła bombowiec! Co za dziewczyna! To prawdziwa twarda wojowniczka. Jeśli ma niszczyć, zrobi to bez ceregieli i litości.
  Dziewczyny tutaj są takie seksowne!
  Wojska Rommla przedzierają się przez pustynię, nie czekając na posiłki. Jeśli mają wygrać, muszą. Legendarny dowódca, "Lis Pustyni", jest przyzwyczajony do walki z przeważającymi siłami. I jego żołnierze nie są inni. Weźmy na przykład doborową kompanię esesmanek. Zostały przerzucone na początku grudnia, gdy front pękał, Niemcy się wycofywali, a Brytyjczycy, wręcz przeciwnie, przebijali się, odblokowując Tołbuk i grożąc wyparciem Wehrmachtu z afrykańskiej ziemi.
  Wtedy rozgorączkowany Führer zaproponował przeniesienie żeńskiego batalionu tygrysic. Nie po to, by kobiety przechyliły szalę zwycięstwa, ale po to, by mężczyźni, zwłaszcza Włosi, poczuli wstyd i walczyli znacznie agresywniej i sprawniej. Przecież gdyby na czele stanęły elitarne dziewczęta, zahartowane rygorystycznym treningiem, mężczyźni byliby bardzo zawstydzeni.
  Wojowniczki walczyły w bikini, używając specjalnych kremów ochronnych. W ciągu sześciu miesięcy ich bose, dziewczęce stopy tak zrogowaciały, że były odporne na palący, gorący piasek, a opalenizna nadała ich skórze głęboki, czekoladowy odcień. Wielu miało już na koncie dziesiątki zwłok.
  Margot i Shella to dwie młode, ale zaprawione w bojach Aryjki. Są najmłodsze w kompanii, ale w ciągu sześciu miesięcy zdobyły już Krzyż Żelazny Pierwszej Klasy (wszyscy w batalionie mieli już Krzyż Drugiej Klasy). Są bezwzględne i życzliwe.
  Margot miała włosy w kolorze ognia, a Shella śnieżnobiała, miodowoblond. Oto były, walcząc, odpierając natarcie kontratakujących brytyjskich czołgów. Matyldy, o grubym pancerzu, posuwały się naprzód. Następnie nadjechały terenowe Cromwelle z pociskami odłamkowo-burzącymi i lżejszymi pojazdami. Dziewczyny zakopały się w piasku. Ostrzał czołowy takich czołgów był bezcelowy. Musiały pozostać niezauważone, a potem...
  Matilda i Cromwell ważą około trzydziestu ton, a jazda po okopach wykopanych w gliniastym piasku jest przerażająca. Deszcz pada na nagie, opalone karki, a czujesz straszliwy ciężar tych cholernych maszyn. Weźmy Cromwella, typowy pancernik z 70-milimetrowym, pochylonym pancerzem, którego nawet działo 88-milimetrowe nie zawsze jest w stanie przebić. Pachnie brytyjską benzyną i olejem maszynowym, bardzo ostrym zapachem. Dziewczyny mają swoje niespodzianki: lekkie karabiny bezodrzutowe. Pierwsze modele Faustpatrone. Zgodnie z tradycją, mężczyźni pozwalają kobietom iść pierwszymi, aby mogły przetestować najnowszą i najbardziej obiecującą broń.
  Ale wbrew hipokrytycznemu hasłu nazizmu: "Wojna to sprawa mężczyzn, pokój dla kobiet!", dziewczęta rzucano w sam środek bitwy.
  Jednak piechota pozostała w tyle, co oznacza, że istnieje szansa na pozostanie w okopach i zwycięstwo.
  Shella szepcze, bojąc się kichnąć od piasku spadającego z rowów, który zatyka jej nozdrza:
  - Tylko wytrwałość na polu bitwy pozwoli nam uniknąć fermentacji szampana zwycięstwa, zepsutego przez niedotrzymane terminy!
  Margot zgodziła się:
  - Dla tych, którzy nie panują nad sobą, będzie kwaśne wino porażek i gorzki smak strat!
  Ale Matyldy, Cromwelle i kilkanaście lekkich mangust było już za nimi. Nadszedł czas żniw.
  Shella, której niegdyś perłowe włosy przyprószył kurz, wbija bose pięty w gorący piasek, w myślach wzywając Matkę Boską i innych świętych, jakby chciała powiedzieć: "Nie zawiedźcie mnie". Jej palec delikatnie naciska spust, wrzucając ładunek wybuchowy prosto do zbiornika z gazem.
  Margot naciska spust razem z nią, również niespiesznie. Potem obie dziewczyny klaszczą w dłonie. Ładunki uderzają w rufę, powodując eksplozję zbiorników z gazem. Pomarańczowe płomienie rozpryskują się w powietrzu niczym piana, a ktoś przeklina.
  Następnie krótkie lufy brytyjskich czołgów pod wpływem amortyzatorów zwijają się w rodzaj rur.
  A tygrysice dzielnie rzucają granatami we wrogów. Odłamki lecą we wszystkie strony, niszczycielski strumień kumulujących się cząsteczek przebija pancerz niczym płonąca kocia łapa przebijająca bibułę.
  Oto kobieca furia, mówiąca, że Niemki wcale nie charakteryzują się opanowaniem. A potrafią walczyć... I pozwolić, by atak wygasł.
  Odparcie ataku piechoty, zazwyczaj składającej się z Arabów i czarnoskórych zwerbowanych w rajdach lub pod różnymi łapówkami, jest znacznie łatwiejsze. Widząc zniszczone czołgi i poważny opór, wycofują się po pierwszych ofiarach.
  No i wtedy uciekają. Jeśli taki jest styl - ranić słabszych, niech tak będzie z potworami!
  Kiedy atak w końcu ucichł i późnym popołudniem dziewczyny wznowiły bieg przez pustynię, po drodze rozmawiały. Shella zapytała Margo:
  - Myślisz, że nadal będziemy w Aleksandrii?
  Ziejący ogniem wojownik odpowiedział pewnie:
  - Myślę, że najpóźniej w listopadzie, a może i w październiku, w końcu zajmiemy Egipt.
  Shella logicznie i nie zwracając uwagi na swędzenie od gorącego piasku stóp, zaproponowała:
  - Kiedy zniszczą ten gwóźdź w naszym podbrzuszu, bazę na Malcie, zaopatrzenie się poprawi, gdy dotrą nowe jednostki, wróg nie będzie miał już szans.
  Margo rozejrzała się, zastanawiając się, ile czasu pozostało do zachodu słońca. Chciała w końcu położyć się i dobrze wyspać. Bliskość czerwieniejącego słońca do horyzontu uspokoiła wojownika. Leniwie zauważyła:
  "Myślę, że Führer nie przegapi powtórki wspaniałego lądowania na Krecie po ataku na port w Peru i Midway. Tylko tym razem naprawdę zniszczą Maltę".
  Shella krzyknęła przekleństwo w niebo:
  - Niech Wszechmogący zamieni wszystkie angielskie bazy w piekło.
  Słońce w końcu zaszło za horyzont, a najchłodniejszy dzień w roku, 21 października, dobiegł końca. Wraz z nim rozpoczęła się Operacja Polar Bear. Dlaczego biały? Sprytny plan dezinformacyjny, mający na celu wmówienie ludziom, że chodzi o północ, podczas gdy w rzeczywistości niszczycielski cios boksera miał miejsce na południu.
  Największa brytyjska baza rzeczywiście przypominała piekło. Ponad tysiąc bombowców, zebranych z całego frontu wschodniego i posiadających znaczne doświadczenie bojowe, wraz z myśliwcami eskortującymi, spadło na nią. Brytyjczycy, oczywiście, walczyli od dawna, ale nie spodziewali się tak potężnego, zmasowanego ataku. W istocie, kto by uwierzył, że Fritzowie odważą się odsłonić front, nawet jeśli wróg chwilowo się uspokoi? Ale brytyjskie myśliwce były teraz bezlitośnie bite. Na przykład ich okręty zostały zaatakowane przez Ju-87, słynne Stuki. Niezbyt szybkie, ale o wyjątkowej celności bombardowania (jak na tamte czasy) dręczyły brytyjską flotę czającą się w zatokach. Nowocześniejsze Focke-Wulfy nie pozostawały daleko w tyle, w tym nawet legendarny von Rudel, król samolotów szturmowych, znany z zatopienia najpotężniejszego radzieckiego pancernika, pancernika Marat.
  Na przykład kapral Richard widzi sępy staczające się ze wzgórza niczym sanie. Liczne niemieckie bombowce wyłaniają się z przerębli niczym drapieżne ryby. Dojrzały Anglik upuszcza telefon ze strachu. Nigdy nie widział tak przerażającego widoku. Syreny wyją długo po wybuchu bomb. Fala uderzeniowa wyrzuca brytyjskich żołnierzy w górę, rozrzucając odcięte ręce i nogi we wszystkie strony. Jeden z żelaznych hełmów rozpala się do czerwoności i uderza oficera w twarz. Ten krzyczy:
  - Churchill kaput! Hitler jest spoko!
  Brytyjskie działa przeciwlotnicze nie rozpoczęły ognia od razu, dopiero po zrzuceniu tysięcy bomb. Wróg wszystko dokładnie obliczył: ani jedna bomba nie powinna się zmarnować. A zatem, zmiażdżyć wroga i uderzyć. Wszystkie sektory były już zaznaczone na mapie. Co więcej, bezczelni Brytyjczycy nawet nie zadbali o odpowiedni kamuflaż. Wiele ich dział przeciwlotniczych było wyraźnie widocznych i jako pierwsze zostały zniszczone.
  Lufa 9-metrowego działa przeciwlotniczego kalibru 85 mm wystrzeliła w górę i wygięła się w powietrzu niczym pączek. Następnie roztrzaskała się, miażdżąc pięciu Anglików. Jednemu z czarnoskórych mężczyzn rozerwano brzuch, a jego wnętrzności wypłynęły na zewnątrz.
  Bomby spadły jak z cebra i wszystko stanęło w płomieniach. Wybuchł magazyn paliwa, pociski zaczęły eksplodować, rozrzucając niemal cały wrak, a potem uderzył kolejny magazyn. Na domiar złego, syreny zamontowane w osłonach myśliwców Ju-87 i Focke-Wulf zawyły przeraźliwie, wzbudzając dziki strach wśród czarnych i arabskich żołnierzy kolonialnych. Wyglądało jednak na to, że biali byli równie przerażeni.
  Na przykład, dwie brytyjskie fregaty zderzyły się, powodując eksplozję ich kotłów. Nawet szczątki fregaty, które uniosły się w powietrze, eksplodowały niczym pola minowe, a krążownik po prostu zatonął.
  Brytyjski czołg Cromwell, krótkolufowy, ale o przyzwoitej prędkości i dość grubym przednim pancerzu, przyspieszył w panice i staranował własny skład, miażdżąc po drodze nawet kilkunastu własnych oszalałych żołnierzy. Chaos narastał. Brytyjski lotniskowiec zaczął się osuwać, a potężny drednot otworzył ogień... na wybrzeże, gdzie kręcili się jego żołnierze.
  I w tej otchłani dwie osoby pozostały zupełnie niewzruszone. Jedna z nich, Hindus, spokojnie zapalała fajkę, a druga była kobietą, ewidentnie pochodzenia arabskiego, ale ubraną w mundur wojskowy. Razem, nieświadomi śmierci - a raczej całej hordy jeźdźców zagłady - pędzącej ku nim, grali w dość nietypową grę karcianą. Była to gra z pięćdziesięcioma dwiema kartami i jokerami, według zasad wymyślonych przez samego Hindusa.
  Arabka stwierdziła:
  - Straszny hałas! Czemu siejesz taką panikę?
  Jeden z żołnierzy, z plecami podziurawionymi odłamkami, omal nie wpadł na Indianina, ale ten odrzucił go nonszalancko na bok jak kociaka. Krople krwi spadły na twarz Indianina, który zlizał je z uśmiechem. Potem zauważył:
  "Hałasowanie jest dla słabeuszy i bladych. My, Apacze, wierzymy w to: żaden wróg nie jest dobry, ale wróg się pojawia - jeszcze lepiej!"
  Ciemna kobieta zauważyła:
  "To typowa słabość wyznawców wiary chrześcijańskiej. Uwielbiają mówić o poświęceniu, ale sami się nie poświęcają".
  Hindus szybko skinął głową:
  Porządek opiera się na fundamencie, gdzie wiara jest cementem, a wola piaskiem! Wiara jest sercem ze złota, a wola żelazną pięścią! Tylko bladzi nie mają ani jednego, ani drugiego.
  ROZDZIAŁ NR 5
  A na niemieckim bombowcu jest też dziewczyna. W tym przypadku Viola. Bardzo piękna blondynka, a jej partnerką jest Nicoletta. Obie dziewczyny są bardzo seksowne. Zrzucają bombę z góry. A te wojowniczki są boso i w bikini.
  Dziewczynki płaczą:
  - Jesteśmy takimi złodziejami, że jesteśmy nadludźmi!
  Nicoletta również zrzuca bomby z kadłuba. I miażdży wroga. Brytyjczycy też to robią.
  Viola również zrzuci śmiercionośną bombę z góry. I zabije wojowników Imperium Leo.
  I wyje też:
  - Sieję strach w Wielkiej Brytanii!
  I potrząsa bosą stopą. I śpiewa:
  - Rozniesiemy Churchilla na strzępy!
  Dziewczyny z Ju-188 są świetne w zrzucaniu bomb. Ich maszyna jest nowa i bardziej zaawansowana. Jej działa strzelają bardzo szybko.
  Tutaj dziewczyny zestrzeliły angielski myśliwiec.
  Ich samolot jest dość szybki. Wojownicy po raz kolejny sieją zniszczenie bosymi stopami.
  Viola ryczy:
  - Wpędzam wszystkich moich wrogów do grobu!
  Nicoletta wyje:
  - I rzucam we wroga!
  I bosymi stopami bierze go i potrząsa!
  Te dziewczyny naprawdę miażdżą swoich wrogów. I nie przestają. Prawdziwe Aryjki.
  I kiedy kręcą się i potrząsają swoimi nagimi piersiami.
  I znowu zrzucają bomby.
  A potem są dziewczyny, w innych samolotach. Oto Ewa zrzucająca bomby. Rozgromia Brytyjczyków i śpiewa:
  - Jestem super osobą!
  A Ewa również będzie pedałować bosymi stopami.
  A teraz Viola znów zrzuci bombę i zaryczy:
  - Jestem dziką dziewczyną, chcę dziesięciu mężczyzn naraz w ciągu godziny, co jest naprawdę fajne i niesamowite!
  Kilku płonących brytyjskich żołnierzy rzuciło się do wody, by zgasić płomienie. Nawet woda wrzała, gdy weszli, i słychać było krzyki i dzikie jęki. Na morskiej pianie zaczęły formować się krwawe kręgi, początkowo gęste, a potem stopniowo blednące. A wojownicy tego, co niegdyś było największym i najrozleglejszym imperium na Ziemi, tracili człowieczeństwo. Arabka prychnęła pogardliwie:
  - A ci ludzie zmuszają nas do noszenia burki!
  Czerwonoskóry mężczyzna, mrużąc oczy chytrze, zauważył:
  - Wygląda na to, że twój groźny wygląd ich odstrasza!
  Arabka uśmiechnęła się sarkastycznie i powiedziała:
  - Miękkość kobiety jest jak wytrzymałość zbroi, tylko o wiele bardziej zabójcza i wszechstronna w obronie!
  Niemcy zdecydowali się na natychmiastowy atak z pełną siłą, taktykę boksera, który licząc na nieprzygotowanie wroga, natychmiast rzuca się na niego z całej siły. Kiedy dziesiątki wrogich samolotów płoną na lotniskach, nie mogąc wystartować. Kiedy ich własne bomby eksplodują w Lancasterach, niszcząc wszystko wokół. Brutalna, ale skuteczna taktyka. I tak symfonia piekła osiągnęła apogeum, a potem zaczęła przygasać.
  Ale oczywiście na tym się nie skończyło; sprowadzono dywizję powietrznodesantową. Jak dotąd Brytyjczycy, po takim traktowaniu, są całkowicie bezużyteczni, więc można ich pojmać, póki są jeszcze ciepli. Na szczęście szybowce zostały już wyprodukowane w wystarczających ilościach, a metody ich holowania zostały udoskonalone. Są one prawdopodobnie najlepsze na świecie.
  I tak lecą, nie jak sępy - wolniej, ale wystarczająco szybko, w akompaniamencie muzyki Wagnera, ulubionego arcydzieła Hitlera. Kto jeszcze żyje pamięta film "Apocalypto", w którym Amerykanie użyli tej właśnie muzyki podczas ataku na Wietnamczyków. Jak ich to przerażało. A więc oto i on, Wagner i grzmiące melodie, płynące przez wzmacniacze. Spadochroniarze wysmarowali sobie twarze fosforem i pomalowali się; wyglądają upiornie jak demony z zaświatów. To również ma na celu wywołanie efektu psychologicznego. Dodatkowo dodali do fosforu trochę odczynników i odrobinę proszku magnezowego, aby uzyskać poświatę, przynajmniej na krótko. Tak upiornie, zwłaszcza na tle dymiącej poświaty i licznych pożarów. Mają nawet karabiny maszynowe, również zakamuflowane jako paszcze smoka. Potem melodyjne niemieckie i zdobyczne pistolety maszynowe zaczynają strzelać. A zmasakrowane, obdarte szeregi padają zwycięzcom po piętach. A wielu po prostu decyduje się na kapitulację, mimo że Anglicy znacznie przewyższają liczebnie Niemców.
  Hindus i Arabka ukryli się w małej, starannie zamaskowanej dziurze. Hindus zauważył:
  - Dobrze je zaoraliśmy!
  Czarnowłosa kobieta była zaskoczona:
  - Mówisz "my"? Może masz na myśli "nas"?
  Indianin pokręcił głową:
  - Nie! Bladolicy biją Anglików, a to dobry znak! A kiedy nadejdzie czas, nadejdą nasze wakacje! Kiedy Indianie wyzwolą swój kontynent!
  Arabka prychnęła pogardliwie:
  - A nie twierdzisz przypadkiem, że rządzisz światem?
  Hindus uśmiechnął się czule, jakby tłumaczył coś upośledzonemu umysłowo dziecku:
  - Ci, którzy chcą za dużo, zazwyczaj kończą z niczym! Więc duża łyżka to kęs!
  Führer, oczywiście, nie widział, co robią jego sokoły i jastrzębie, ale w zasadzie domyślał się, że niemiecka machina wojenna poradzi sobie ze wszystkim perfekcyjnie. Ogólnie rzecz biorąc, niemieckie ofensywne operacje wojskowe aż do bitwy na Łuku Kurskim były prowadzone na wysokim poziomie profesjonalizmu. Niektórzy nazywają je wręcz wzorowymi. Dziwne, że taka machina utknęła w martwym punkcie, a potem całkowicie się zawaliła.
  Dziewczętom przyśnił się podobny sen, rodzaj proroczej wizji, przerwanej ostrym rozkazem: wstańcie!
  
  
  CAR MICHAEL II
  Mikołaj II padł ofiarą zamachu w Japonii. Zmarł, będąc jeszcze następcą tronu. Ten słynny zamach miał miejsce w rzeczywistości historycznej. Carewicz Mikołaj został ranny, ale cudem przeżył.
  Ale cud się nie zdarzył. To szczęście dla najpechowszego cara w całej historii Rosji. Mikołaj umarł... A wraz z nim umarł wielki przegrany, który, oczywiście nieświadomie, doprowadził do upadku carskiego imperium i dynastii.
  I tak w 1894 roku, w wieku piętnastu lat, Michał II wstąpił na tron. Był bratem cara Mikołaja. Człowiekiem na ogół inteligentnym, dość twardym i odważnym. Michał Aleksandrowicz Romanow dowodził potężną dywizją podczas I wojny światowej i wyróżnił się w boju. Był generalnie twardszym człowiekiem od Mikołaja, wyższym, o bardziej wyrazistej twarzy. Czy był mądrzejszy? Mikołaj II nie był głupcem, był utalentowanym człowiekiem. Ale nie był wystarczająco twardy, wystarczająco silny i nie urodził się, by zostać carem. No i oczywiście Mikołaj II miał problemy, zwłaszcza z żoną.
  Michaił nie jest głupszy od brata, a co najważniejsze, ma więcej szczęścia... Cóż, Mikołaj, to raczej kiepskie imię dla cara. A Mikołaj poniósł porażkę jako pierwszy. Od samego początku trwała rebelia dekabrystów. Potem nastąpił nieudany początek wojny z Iranem. Zwycięstwo zostało odniesione, ale podboje nie były aż tak wielkie. A Iran, a priori, nie jest rywalem dla Rosji. Wojna z Turcją. Też początkowo niezbyt udana. A zwycięstwa kosztowały dużo krwi. A podbojów nie było wiele.
  A potem była wojna na Kaukazie z Szamilem, która trwała prawie czterdzieści lat. I to było złe; ekspansja zamarła. I wreszcie klęska w wojnie krymskiej. I według plotek, car Mikołaj I jako pierwszy popełnił samobójstwo.
  Tak, ten car miał pecha. Michał I... Objął tron w czasach wielkiej biedy. Uratował Rosję. Trochę się napracował, odbijając miasta z rąk Polski. Poczynił pewne postępy na Syberii. Żył jednak dość krótko. Ale ogólnie rzecz biorąc, był normalnym carem. I bez żadnych poważnych wad.
  Polityka Michaiła Romanowa była taka sama jak Mikołaja II: ekspansja do Chin i na Wschód. Budowa Portu Artura. Dyplomacja z Niemcami, przygotowania do wojny z Japonią. Oczywiście, wojna z Krajem Kwitnącej Wiśni była nieunikniona. Zbroiła się zbyt agresywnie. Ale młody car pragnął chwały, pragnął podbojów, pragnął stworzyć Żółtą Rosję. Co więcej, było oczywiste, że Chiny zapowiadały się na kolosalną potęgę w przyszłości i lepiej było je podzielić teraz. Na razie były rozdrobnione.
  Japonia zaatakowała rosyjską eskadrę w Port Arthur.
  Następnie wysłano admirała Makarowa. Tym razem obyło się bez śmierci. Po części dlatego, że Michaił uniemożliwił carewiczowi Cyrylowi ingerowanie w działania Makarowa, a ten nie znajdował się na statku. To nieznacznie zmieniło trasę.
  Admirał Makarow wyszkolił eskadrę. Następnie, gdy Japończycy znaleźli się na minach, mógł zaatakować flotę Togo.
  Bitwa morska zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem rosyjskiej floty. Co prawda, Japończycy ostatecznie oblegali Port Artur. Ale nie na długo. Michaił odwołał Kuropatkina, mianując młodszego i bardziej kompetentnego dowódcę. I znów zwycięstwa odniesiono na lądzie.
  Krótko mówiąc, Japonia została pokonana na morzu. A potem rozpoczęło się lądowanie.
  Samurajowie się poddali. Rosja odzyskała Wyspy Kurylskie, zajęła Tajwan i Koreę.
  Następnie szereg chińskich prowincji dobrowolnie przyłączyło się do imperium, tworząc Rosję Żółtą. Imperium carskie rozrastało się i rozkwitało.
  Bez Dumy, bez zbędnej demokracji. Życie było czystą rozkoszą! Kraj rozwijał się dynamicznie. Ale naturalnie, I wojna światowa była nieunikniona. A potem nadeszła godzina smoka.
  Ale w tym czasie Rosja miała już lekki czołg Łuna-2, ciężki czołg Piotr Wielki, zaprojektowany przez syna Mendelejewa, oraz najpotężniejsze bombowce świata: Swiatogor i Ilja Muromiec. Taka była jego potęga!
  A armia rosyjska zaczęła zwyciężać już od pierwszych dni. Co więcej, liczebność wojsk carskich była większa, ponieważ Chiny były już w połowie zaanektowane.
  Wojska rosyjskie rozgromiły Niemców w Prusach Wschodnich i okrążyły Królewiec. W locie zdobyły również Lwów i Przemyśl. Rosja miała zbyt wielu żołnierzy i dużą liczbę lekkich, mobilnych czołgów, które nie miały sobie równych i okazały się potężną siłą. Padała jedna armia po drugiej.
  Teraz wojska rosyjskie zdobyły Budapeszt.
  Niemcy znalazły się w trudnej sytuacji. Wojska rosyjskie zbliżały się już do Odry. Włochy również wypowiedziały wojnę Austrii. Co prawda Imperium Osmańskie przystąpiło do wojny z Rosją. Ale skończyło się to jedynie klęską i porażką na wszystkich frontach.
  Wojska rosyjskie przekroczyły już Odrę. Zimą rozpoczęły atak na Berlin. Miasto okazało się niemożliwe do utrzymania. Niemcy nadal mieli znaczną część swoich sił zajętych na zachodzie.
  Wilhelm i jego sztab szybko ogłosili pokój, a raczej kapitulację.
  Wojna trwała zaledwie sześć miesięcy. Wojska rosyjskie zdobyły Stambuł. A Turcję zajęły wojska cara Michała II.
  Następnie zawarto pokój w Peterhofie. Austro-Węgry rozpadły się i przestały istnieć. Galicja i Bukowina stały się prowincjami rosyjskimi. Czechy i Słowacja stały się królestwami pod panowaniem cara Michała II. Węgry również uznały cara Rosji za swojego monarchę.
  Kraków i inne ziemie zostały włączone do Królestwa Polskiego. Prusy Wschodnie zostały odcięte, Gdańsk stał się miastem rosyjskim. Azja Mniejsza i większość Iraku, w tym Bagdad, stały się rosyjskie. Brytyjczycy otrzymali jedynie prowincję Basrę i Palestynę, a Francja południową Syrię.
  Powstało również Królestwo Jugosławii, z Michałem II jako współwładcą. Włochy również zagarnęły część terytorium dla siebie. W ten sposób Rosja mogła stać się znaczącym zdobywcą, ponosząc niewielkie straty przy minimalnych kosztach. Niemcy były jednak zmuszone zapłacić Rosji większość reparacji. Imponujące zwycięstwo!
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Potem doszło do kilku mniejszych wojen. Rosja zajęła większość Afganistanu - południe trafiło do Wielkiej Brytanii - i dwie trzecie Iranu - południe również trafiło do Wielkiej Brytanii. Następnie wojska carskie, francuskie i brytyjskie ostatecznie podzieliły Półwysep Saudyjski. Narodziła się hegemonia. Japonii udało się również przejąć niektóre posiadłości niemieckie.
  Do 1929 roku obserwowano wzrost gospodarczy na całym świecie, szczególnie w Rosji. Ale potem nadszedł Wielki Kryzys, który doprowadził Hitlera do władzy w Niemczech.
  W Rosji również narastały nastroje rewolucyjne i strajki. Ale w 1931 roku wybuchła nowa wojna z Japonią o Chiny. Rosja była silniejsza, a admirał Kołczak, godny następca admirała Makarowa, dowodził flotą.
  Zwycięstwa, lądowania i Japonia, ze wszystkimi swoimi posiadłościami na Pacyfiku, stała się prowincją Rosji. Car Michał II również został cesarzem Japonii. Wszystko szło tak dobrze. Ale walka o dominację nad światem się nie skończyła.
  Hitler rozbudowywał swoje siły. Powstała koalicja: Niemcy, Włochy i Rosja przeciwko Wielkiej Brytanii, Francji, Holandii, Belgii i Stanom Zjednoczonym.
  W 1940 roku armia carska skutecznie zakończyła podbój Chin i dotarła do terytoriów Francji, Holandii i Anglii.
  Hitler rozpoczął wojnę 22 czerwca 1941 roku inwazją na Francję. Führer miał genialny plan i geniusz Meinsteina. Rosja rozpoczęła ofensywę na brytyjskie i francuskie kolonie w Azji i Afryce. Taka była brutalność wojny.
  Rosja miała już największą populację na świecie, a jej armia była wyposażona w najlepsze i najnowocześniejsze czołgi i samoloty. Śmigłowce, myśliwce, samoloty szturmowe i bombowce, w tym odrzutowce, były już w masowej produkcji! Ogólnie rzecz biorąc, wszystko szło wspaniale.
  Hitler zajął Francję, Belgię, Holandię i Danię w półtora miesiąca! Carska Rosja zajęła Norwegię i Szwecję, a także Indie, Indochiny, południowy Iran, Półwysep Saudyjski i wkroczyła do Egiptu.
  Wojska kolonialne angielskie i francuskie wyróżniały się słabą umiejętnością walki i bardzo niskim morale, poddawały się praktycznie bez oporu.
  Hitler sam chciał ruszyć do Afryki, ale Hiszpania sprzeciwiła się Niemcom. Następnie faszyści zaatakowali reżim Franco i go zmiażdżyli. A potem Portugalia. Po zaciekłym ataku zdobyli Gibraltar!
  Następnie Rosja i Niemcy podbiły Afrykę. Tutaj rozległe przestrzenie, dżungle, pustynie i brak dróg stanowiły większą przeszkodę niż opór słabych i zdezorientowanych sił kolonialnych Wielkiej Brytanii, Francji i Portugalii.
  Terytoria były zajmowane. Trwały sporadyczne bitwy i sporadyczny opór. Rosyjskie czołgi pozostały najlepsze, charakteryzujące się doskonałą zdolnością do walki w terenie, zwłaszcza czołg średniego zasięgu "Nikołaj", nazwany na cześć carewicza Mikołaja, który zginął z rąk Japończyków.
  Ale gdybyś wiedział, przed jakim okrutnym losem uratował Rosję samuraj Tsuda Sanzo , zbudowaliby mu pomnik wielkości Wieży Eiffla w Petersburgu. A może nazwalibyście czołg jego imieniem.
  W każdym razie Nikołaj-3 był czołgiem stosunkowo lekkim - ważył niecałe trzydzieści ton - i mobilnym, napędzanym silnikiem Diesla. Był szybszy od legendarnego T-34, miał grubszy, bardziej pochylony pancerz przedni, niższą sylwetkę i działo o dłuższej lufie, choć podobnego kalibru: 76 mm.
  Tak czy inaczej, Rosja zajęła ponad dwie trzecie Afryki, a reszta trafiła do Niemiec i Włoch. Po masowych bombardowaniach w maju 1942 roku nastąpiło wspólne rosyjsko-niemieckie lądowanie w Wielkiej Brytanii. Walki trwały zaledwie dwa tygodnie, a Anglia i Irlandia zostały okupowane.
  A miesiąc później zajęli Irlandię.
  Ameryka działała raczej biernie, obawiając się przystąpienia do tak niebezpiecznej wojny, ale mimo to dostarczała Wielkiej Brytanii zasoby. Dlatego Hitler, Mussolini i Michał II postanowili wykończyć najpotężniejszą potęgę gospodarczą.
  Rosja graniczy z Ameryką przez Alaskę. I zbudowali już linię kolejową do Czukotki - co jest bardzo przydatne w czasie wojny!
  I tak rosyjska, carska armia rusza naprzód... i wkracza na Alaskę. A amerykańskie czołgi nie mają szans z Rosjanami. Tak się to skończyło.
  Wojska rosyjskie rozpoczęły lądowanie na Alasce 1 września 1942 roku... I postępy były całkiem pomyślne.
  Szybko powiększa się przyczółek. I, jak zawsze, w bitwach biorą udział piękne Rosjanki.
  Są na najnowszym czołgu Nikołaj-4. Wojownicy są boso, ubrani tylko w bikini. I mają potężniejsze działo 85 mm z długą lufą: zmorę Shermanów.
  Jest już listopad, spadł śnieg, ale piękne dziewczyny: Natasza, Maria, Aurora i Swietłana, nie rozpoznają żadnych ubrań i walczą prawie nago.
  Tutaj wojownicy strzelają i niszczą Shermana precyzyjnym strzałem. Obnażają zęby. Natasza strzeliła i ryknęła:
  - Pokonałem wszystkich dla cara!
  I jak znowu będzie odpalać!
  Wtedy Maria oddała strzał, i to tak celnie, że uszkodziła wieżę Shermana.
  Wzięła go i zaćwierkała:
  - Jestem dziewczyną, która tnie metal!
  A potem Aurora wystrzeli pocisk. I to precyzyjnie i celnie.
  Wojownik piszczy:
  - Najwyższy poziom akrobacji lotniczej!
  A potem Swietłana uderza z całą swoją wściekłą siłą. Blondynka jest niszczycielką. I krzyczy:
  - Jestem demonem piekła!
  I cała czwórka wyruszyła, przemierzając południe Alaski.
  A oto czołg "Aleksander-4", również nowy model, z pięknymi kobietami. Ma potężne działo kal. 130 mm z długą lufą, osiem karabinów maszynowych i załogę składającą się z pięciu pięknych kobiet w bikini.
  Oni także jeżdżą i strzelają, nokautują Amerykanów i przebijają Shermany.
  Alenka wystrzeliła pocisk bosymi palcami u stóp i zaśpiewała:
  - Ku chwale cara Michała!
  Anyuta wspierała strzelaninę i miażdżenie Amerykanów:
  - Wielki królu!
  Uderzyła w Augustyna i przebiła się przez Shermana, sycząc:
  - Za pokojem, pracą, imperium!
  Mirabella była następna, która otworzyła ogień. Zniszczyła też zbroję przeciwnika i syknęła:
  - O nowy, rosyjski porządek!
  A potem Olimpiada wystrzeliła pocisk, który roztrzaskał się i ryknął:
  - Jestem taką potęgą i bólem dla wroga!
  Dziewczyny chodzą pewnie i podtrzymują ogień. Ich szmaragdowo-szafirowe oczy błyszczą płomieniami piekła.
  A najnowszy, nie do zdobycia ze wszystkich stron, czołg Aleksander-4, jedzie dalej i miażdży Amerykanów. Oto widowisko i pewna zagłada.
  A dziewczyny, co za widok! Jest lodowato, a one noszą tylko bikini, prawie nago - to jest piękne! Zabieramy ze sobą naszego kota!
  Alenka strzela do amerykańskiego samochodu. Taranuje go i śpiewa:
  - Jestem gwiazdą świata!
  A potem Anyuta weźmie go i puści, powali wroga i syknie:
  - I chwała imperium!
  A potem Augustyn zostanie trafiony pociskiem, zmiecie wroga, rozbije mu zbroję i zapiszczy:
  - Jestem rudowłosą i bezwstydną dziewczyną!
  A potem Mirabella wpadnie. I wystrzeli we wroga śmiercionośny pocisk. Zerwie wieżę i wrzaśnie:
  - Taran z taranu!
  A potem piękna i potężna Olimpiada przejmie kontrolę. Wystrzeli najgroźniejsze pociski. Zmiażdży wrogi czołg i krzyknie:
  - Pochłonę wszystkich!
  Oto siedemdziesięciotonowy czołg pędzi naprzód, przebijając się przez wrogie fortyfikacje. I porusza się po śniegu bez wysiłku - jego silnik to najnowocześniejsza turbina gazowa! Takiej maszyny nie da się tak łatwo zatrzymać.
  Alenka śpiewa:
  - Nikt nas nie powstrzyma! Nikt nas nie pokona! Rosyjskie wilki rozdzierają wroga na strzępy! Rosyjskie wilki - cześć bohaterom!
  I znowu, bosymi palcami u stóp naciska spust i trafia wroga. Co za dziewczyna!
  Anyuta także upadła bosymi stopami i pisnęła:
  - I jestem super!
  A potem Augustyn wystrzeliwuje pocisk i wyje:
  - Jestem dziką dziewczyną!
  A Mirabella wypuści coś naprawdę zabójczego i ryczącego:
  - Ku nowym, nieugiętym granicom!
  I pokaże język, taki różowy i długi.
  A potem igrzyska olimpijskie uderzą i zniszczą Amerykanów, i zrobią to bardzo dobrze.
  Cóż, ogólnie rzecz biorąc, zwycięstwo jest już na wyciągnięcie ręki. Ta bitwa jest wygrana, a rosyjskie wojska carskie posuwają się dalej.
  Pod koniec grudnia 1942 roku cała Alaska została już zajęta przez armię carską, a w Kanadzie toczyły się walki.
  Oprócz czołgów walczą również piloci odrzutowców. USA mają mnóstwo samolotów, ale ich jakość jest bardzo słaba. Nie dorównują rosyjskim odrzutowcom, które miażdżą wroga z siłą Terminatorów.
  A dziewczyny Anastazja i Margarita na swoich samolotach "Jekaterina"-6 jak skutecznie zbierają rachunki.
  Anastazja zestrzeliwuje osiem amerykańskich samolotów jedną serią z pięciu działek lotniczych i krzyczy:
  - Jestem po prostu wojownikiem superklasy!
  I bosymi stopami naciska na pedały.
  Margarita zestrzeliła dziesięć amerykańskich samolotów jedną serią i pisnęła:
  - A ja jestem o klasę wyżej!
  Anastazja, bosymi stopami, naciska spust i strzela do wroga. Zestrzeliwuje siedem pojazdów armii amerykańskiej i piszczy:
  - Jestem takim wojownikiem, że król jest mną zachwycony!
  Margarita również wypuści zabójcę i pisnie:
  - I nie tylko król! Jesteśmy bardzo piękni!
  Dziewczyny walczą i zestrzeliwują różne pojazdy. Wyrzucają przeciwników jak martwe myszy do kosza na śmieci. I niszczą amerykańskie samoloty.
  Anastazja zestrzeliła jeszcze kilka samolotów i warknęła:
  - Za dwugłowego królewskiego orła!
  Margarita, szczerząc kły, pisnęła:
  - Za coś tak fajnego!
  I uderzyła w kilkanaście innych amerykańskich samochodów. Takie właśnie są dziewczyny. Dziewczyny, które uwielbiają zabijać. I rozwalać wszystko na kawałki!
  A ta para pracuje...
  Przenosi się na cele naziemne. I ogień z Shermanów, przebijający je na wylot. Jak igła przez metal. I rozłupujący najtwardsze żelazo i stal. Tak właśnie ich roztrzaskano.
  Anastasia przebija się przez kilka Shermanów i piszczy do siebie:
  - Jestem dziewczyną, która potrafi wiele!
  Margarita pokonuje Amerykanów także na lądzie i krzyczy:
  - Nic mnie nie powstrzyma i nigdy nic mnie nie powstrzymało!
  Anastazja miażdży wroga, strąca czołgi i krzyczy:
  - Za króla, który jest mądrzejszy i fajniejszy!
  Dziewczyny są, oczywiście, przepiękne! I co najważniejsze, w jednym bikini! I niezwyciężone!
  Nikt nie może pokonać ani zatrzymać dziewcząt!
  Anastazja, strzelając, krzyczy na cały głos:
  - Jestem dziewczyną, która rozbija stal!
  Margarita, kontynuując filmowanie, dodaje:
  - I każdy metal!
  Dziewczyny latają i strzelają... Mimo mrozu i zimy, to ich nie powstrzymuje. W Kanadzie szaleją walki.
  Anastazja strzela ponownie i ryczy:
  - Jestem jak dziecko!
  Margarita aktywnie potwierdza i miota się z furią pantery:
  - Jestem tą, która jest najfajniejsza i najfajniejsza!
  Dziewczyny, jak widać, mają naprawdę świetne wyobrażenia i nieopisane szczęście!
  Zbierają dla siebie półnagie banknoty! I nie znają żalu, bez wątpienia! Najwyraźniej mają wiele różnych opinii!
  Ale, mówiąc wprost, piękności miały szczęście. Po prostu poleciały i zniszczyły czterogwiazdkowego generała atakiem powietrznym. Wspaniałe piękności. Trafią prosto w cel!
  Czołgi rosyjskie i niemieckie znów przemieszczają się przez Kanadę.
  Oto załoga Gerdy w niemieckim T-4. Pojazd jest, szczerze mówiąc, słaby w porównaniu z radzieckimi maszynami. Ale te dziewczyny są twardzielskie - walczą boso i w bikini na mrozie. A to o czymś świadczy!
  Powiedzmy sobie szczerze, te wojowniczki są niesamowite! Nie znają wątpliwości ani słabości! Ich oczy błyszczą szafirami i diamentami! Takie piękności nie oddadzą wrogowi ani centymetra ziemi! Są jednocześnie święte i okrutne.
  Poruszają się z kolosalną energią.
  I tak miażdżą Amerykanów.
  Gerda wystrzeliła bosymi palcami i zaćwierkała:
  - Jestem dziką dziewczyną! I wcale nie jestem dziewicą!
  A potem wybuchnął śmiechem.
  Charlotte również wystrzeliła z armaty. Nie była zbyt potężna, ale szybkostrzelna:
  - Jestem jak rozżarzona, żądląca pszczoła!
  A potem piękność weźmie i pokaże swój długi język!
  A potem Christina mnie uderzyła i pisnęła:
  - A mój wokal! Kły atakują!
  I on także pokaże swe wilcze zęby i zaryczy:
  - Będzie nowe zwycięstwo!
  Kobiety wojowniczki są naprawdę tak silne i agresywne. Mają ogromną siłę mięśni i nieokiełznaną furię.
  A Magda też będzie strzelać do wroga. Zniszczy Shermana z dystansu, trafiając go idealnie w działo i rycząc:
  - Jestem takim fajnym Niemcem!
  Czwórka, mimo że samochód nie jest najlepszy, walczy skutecznie.
  A dlaczego? Bo są praktycznie nadzy! A wojownicy pokonują wroga w sposób niezwykle efektowny.
  Gerda zauważa z dumą:
  - Jesteśmy tacy, że jesteśmy godni Führera!
  Po czym piękność znów wystrzeli i odsłoni swoją śliczną buzię.
  Wojownicy tutaj mają aryjskiego ducha. I nie boją się zimna. Chociaż zima w zachodniej Kanadzie jest wciąż bardzo mroźna.
  Ale nic - tylko boso i prawie nago. Wtedy będzie szczęście i zwycięstwo!
  Ci wojownicy są pełni dumnego ducha.
  Nawet teraz Aryjki nie mają sobie równych w wytrwałości. Z wyjątkiem Rosjanek.
  Ale Natasza, w Nikołaju-3, również w bikini i boso, wystrzeliła, odwróciła się i chodziła. Jej czołg jest jednak lepszy od niemieckiego T-4. Walki są tu zacięte i dość agresywne.
  Jankesi próbują się odgryźć. Ale wtedy Natasza powaliła "Czarownicę" i syknęła, szczerząc perłowe zęby:
  - Jestem taką dziewczyną, że nikt nie może do mnie podejść!
  A Maria strzelała celnie do amerykańskich czołgów. Przebijał je i syczał odsłoniętym zębem:
  - Żadna siła nas nie powstrzyma!
  A teraz Aurora rusza do ataku. Sherman jest zniszczony. To niezła dziewczyna.
  A potem Swietłana dołoży swoją cegiełkę... Jakże mocno uderzy Amerykanów.
  Doszło również do bitew na morzu. Flota rosyjska zdobywa Filipiny.
  I tu też jest ekipa: bosonogie marynarki. Również prawie nagie piękności, w bikini. To prawda, pogoda na Filipinach jest cudowna nawet zimą - w końcu ciepło, prawie na równiku.
  A dziewczyny uwielbiają bić się i strzelać. I biegać, błyskając bosymi, okrągłymi obcasami. Dziewczyny tutaj są po prostu zachwycające. Absolutnie wspaniałe!
  A tak przy okazji, uwielbiają gwałcić więźniów! Wiążą ich, a potem ujeżdżają. I robią to tak mocno, że więźniowie tracą przytomność! I urządzają całkowitą eksterminację dla siebie - a raczej nie dla siebie, a dla swoich wrogów.
  Te ekipy półnagich dziewczyn są takie zajebiste. I nie da się ich zatrzymać ani zmiażdżyć!
  Wojowniczki wsiadają na amerykański krążownik. Wskakują na pokład, prawie nagie, boso, z mięśniami napinającymi się pod opaloną skórą. I z furią atakują Amerykanów. I nie dają im najmniejszych szans na przeżycie.
  A potem widzisz piękną Stellę i jej partnerkę Maszę. Obie dziewczyny to wysokie, muskularne blondynki, które dosłownie sieką każdego. Każdy cios to cięcie, rozrywające, rozrywające ciało!
  Dziewczyny idą wzdłuż amerykańskiego statku. Machają w prawo - to ulica, machają w lewo - to alejka!
  A dziewczyny nie poprzestaną na nikah! Nie dają przeciwniczkom szans! A jeśli zaczną ryczeć i trząść mięśniami!
  I znów wymachują mieczami i wyją:
  - My, dziewczyny, jesteśmy za carem, Ojczyzną i Michałem Romanowem!
  I ścinają ich jak kapustę samurajską. Stella idzie więc i kopie amerykańskiego oficera bosą stopą w krocze. Pofrunie wyżej i wyskoczy za burtę.
  Blond terminatorka poda:
  - Płacą tantiemy za moje ciosy!
  I znów pokaże zęby, błyskając swoimi perłowymi zębami! Co za dziewczyna! Jest kwintesencją i kwintesencją!
  A dziewczyny pędzą dalej. I przelatują jak tornado. Nie dają wrogowi szans. Mają kolosalną moc. Ciemność nad ciemnością diabłów i tysiące aniołów.
  A oto nadchodzi Masza, tnąc w dół i odcinając trzy głowy dwiema szablami! Co za dziewczyna - dziewczyna do pokonania!
  Obie piękności tną jak gwoździe wbijane mieczami. I nie ma w nich słabości ani wahania. Idą naprzód, nigdy się nie cofając ani nie poddając. Sprawiedliwość wymaga zjednoczenia ludzkości. Jedno imperium, jedna korona, jeden cel i ekspansja w kosmos.
  Właśnie w tej chwili na orbitę zostaje wystrzelony pierwszy sztuczny satelita. Oto on, krążący wokół globu.
  A rosyjskie dziewczyny w bikini walczą zaciekle. I nie poddają się przeciwniczkom. A amerykańskie piękności padają, powalone. W końcu te dziewczyny reprezentują najwyższą klasę i umiejętności.
  Kiedyś walczyły w Japonii. Walczyły też na najwyższym szczeblu. Pojmały samego cesarza. Zademonstrowały swoje kolosalne umiejętności. Mają w sobie tyle pasji i siły. Oczywiście, takie dziewczyny to cud nad cudami!
  Rozwalali samurajów w pałacu. Byli też prawie nadzy i boso. Dziewczyny, które potrafiły robić rzeczy, które zaskakiwały ich wrogów.
  Rozcinali każdy rodzaj mięsa i demonstrowali swój kunszt. Wojownicy, nieugięci, parli naprzód.
  Oto głowa amerykańskiego admirała odcięta szablą. I jak ślicznotki będą się śmiać, szczerząc kły.
  I znowu atakują i sieką. Tacy wojownicy to prawdziwe potwory. A na tronie zasiada car Michał. Syn Aleksandra III, ale nie ten sam. Bardziej skuteczny, bardziej zdecydowany, bardziej zdeterminowany, a także utalentowany władca.
  Ale oczywiście szczęście odgrywa rolę, a do tego dochodzi jeszcze większa dyscyplina - Michaił prowadził nieustępliwą walkę z korupcją, co miało pozytywny wpływ na armię. Ale najskuteczniejszym sposobem jest wykorzystanie kobiet w bikini do celów wojskowych. A kobiety są bardzo piękne, gdy są prawie nagie i boso.
  Bitwy toczą się więc dalej, z różnym skutkiem. Piękne wojowniczki strzelają bardzo celnie, lepiej niż mężczyźni. A co najważniejsze, kiedy dziewczyny są prawie nagie, są praktycznie niezniszczalne. Kule i pociski nie robią na nich wrażenia. Bardzo silna armia wojowniczek. To jest niesamowite. To był pomysł cara Michała - wykorzystać dziewczyny prawie nagie i bose, i to przyniosło zwycięstwo.
  A dziewczęta biorące udział w bitwie rzucały granatami i sztyletami bosymi palcami stóp, demonstrując w ten sposób swoją dziką furię.
  Dziewczyny były naprawdę żwawe. Były bardzo piękne, figlarne i szybkie. Nikt nie mógł ich powstrzymać.
  Wojownicy są dość szybcy... Bose stopy dziewczyny to bardzo skuteczna broń. Ale co potrafią? Wiele. Same bose podeszwy czerpią energię z ziemi, a piękne wojowniczki są figlarne.
  Trzeba powiedzieć, że dziewczyny są najpiękniejszą rzeczą na świecie, że jest w nich coś cudownego i z wściekłością kobr!
  Amerykański krążownik został zdobyty. Pojmani mężczyźni padli na twarz. Wtedy wojowniczki wcisnęły im stopy w twarz i zmusiły do pocałunku. Dziewczyny gruchały, a ich bose podeszwy były przyjemne i łaskotały, gdy je lizano.
  Ale piękności uwielbiały, gdy ich bose stopy były obsypywane pocałunkami, a pięty całowane.
  Po czym dziewczyny wybuchnęły śmiechem. I pokazały zęby!
  Ale potem było lepiej, dziewczyny trochę się opalały nago i poszły popływać. Takie piękne wojowniczki. I jak można całować taką stopę? I lizać każdy palec u nogi.
  Dziewczyny są super.
  Oto czołg Alexander-4 ponownie w akcji. Nadal jest w świetnej formie, a już mamy luty. Wojska posuwają się naprzód. Coraz bliżej terytorium USA. Dziewczyny są takie super.
  Natasza strzela celnie. I trafia bardzo celnie.
  Dziewczynka strzela niezwykle celnie i krzyczy:
  - Zmiażdżymy wroga!
  Wtedy Maria strzela. Oddaje strzał i pokonuje przeciwnika:
  - Jestem super!
  Maria jest bardzo piękną i aktywną dziewczyną.
  A jej bose stopy są bardzo piękne i pełne wdzięku w swojej erotyce:
  - Zniszczymy wroga!
  A Aurora jest taka śliczna, jest super, z nagim brzuchem i piersiami, i takimi szkarłatnymi, napuchniętymi sutkami:
  - Przebiję się przez wrogów i zrobię super!
  A jak ona potrząsa tymi rudymi włosami!
  I znowu mnie uderzy swoimi bosymi, rzeźbionymi stopami. Te wojowniczki są takie fajne!
  A potem Swietłana weźmie na siebie zadanie uderzenia wroga:
  - Kocham cara i będę wieszał pętlę na szyjach moich wrogów!
  Teraz dziewczyny będą się śmiać. Jakież one bezczelne i chłodne się stały.
  Amerykanie uciekają przed dziewczynami. Albo się poddają. Albo giną. Wojowniczki są takie piękne i bose, a dziewczyny takie cudowne. A walka w samym bikini jest przyjemna i skuteczna. Wojowniczki są takie urocze.
  Natasza znów strzela do Amerykanów i syczy:
  - Ty jesteś moim bratem, a ja twoim bratem! A raczej siostrą!
  I znowu porusza długim językiem. Powiedzmy, że to agresywna wojowniczka i piękność!
  A potem Anyuta potrząsnęła nagimi piersiami. I krzyknęła, i obnażyła zęby. I rzuciła pociskiem w Amerykanów. I po prostu poszła i ich uderzyła.
  - Piękność to zniszczyła! I piszczy:
  - Taka właśnie jestem i jestem super dziewczyną!
  Ona jest piękną dziewczyną i uwielbia seks. I to jest miłe!
  A dziewczyna wzięła go i uderzyła, i warknęła:
  - Zwyciężymy i zniszczymy wroga!
  A oto nadchodzi Aurora, która będzie uderzać i walić:
  - Jestem królem i fajną dziewczyną!
  Wojownik może być także prawdziwym chartem.
  Dziewczyny śmieją się do siebie.
  Ale Swietłana posunęła się do ostateczności. Zaoferowała nawet tak wysokie wynagrodzenie za zniszczenie wrogów, a nawet pocałowała diabła:
  - To jest totalitarna akrobacja!
  Czołg jest bardzo zwrotny i zabójczy. Potrafi pokonać słabego i wysokiego Shermana. Dlatego bitwy tutaj sprzyjają carskiej Rosji.
  Natasza znowu strzeliła. I zagruchała:
  - Dla twojego idola!
  Maria zaczęła strzelać. Dziewczyna jest bardzo piękna i ma złote włosy. Sądząc po wyglądzie.
  Dziewczyna uderzyła mnie, wycelowała bosymi palcami i krzyknęła:
  - To morderstwo dla cara!
  A oto Aurora uderzająca Amerykanina. A dziewczyna, powiedzmy, była naprawdę, naprawdę agresywna i pisnęła:
  - Wsiadajmy naprawdę!
  A teraz dziewczyna pokazała, że jest naprawdę silna.
  A Swietłana jest agresywna i zadziorna. Kopnęła wroga bosą stopą i rozszarpała go na strzępy.
  I ćwierkała, szczerząc zęby:
  - Jestem kobietą, która lata jak orzeł!
  Dziewczyny zaczęły więc walić z dziką siłą. I nie dało się powstrzymać agresji tych piękności. Nie było odwrotu, nie było poddania się.
  Natasza strzeliła ponownie i syknęła:
  - Aż do całkowitego zniszczenia!
  A Maryja, która nie miała żadnych gwoździ, była o wiele skuteczniejsza w niszczeniu wrogów i zaczęła łamać swoich oponentów.
  A potem Aurora ruszyła i wystrzeliła z działa we wroga. I to z ogromnym powodzeniem, z kolosalnym rozmachem. I zmiażdżyła, zmiażdżyła wroga. A stopione odłamki poleciały z Shermana na wszystkie strony.
  A Swietłana też będzie strzelać i śpiewać:
  - Jestem dziewczyną o wielkich marzeniach i wielkiej urodzie!
  Wojownicy rzeczywiście wykazują się niezwykłą wolą zwycięstwa.
  Nic dziwnego, że imperium stało się tak potężne i wielkie. Mogło przewyższyć osiągnięcia Czyngis-chana.
  Wojownicy idą naprzód... i strzelają, strzelają i rozwalają pozycje wroga, jakby rozcinali je nożem. A raczej bardzo ostrym i utwardzonym sztyletem. I oto wojska rosyjskie są naprawdę niezwyciężone. I trwa panowanie wielkiego imperium.
  Jeśli się nad tym zastanowić, historia Rosji pełna jest wojen i trudnych okresów. Ale Mikołaj II, w większości przypadków, miał po prostu pecha! Okazał się porażką. Ale taktyka jest kluczowa. Jak pokazał wielki rosyjski szachista Alechin, kiedy zajmował miejsce przeciwnika, odwracał szachownicę i wygrywał. Geniusz to geniusz.
  Mimo wszystkich problemów carskiej Rosji, sam fakt nagich dziewcząt rozwiązywał wiele problemów.
  W bitwach biorą udział również śmigłowce i pojazdy bojowe, a także załogi z dziewczynami w bikini i boso. Jaka jest jakość armii złożonej z dziewcząt? Najwyższa. Nic nie jest w stanie powstrzymać ani pokonać takiej armii.
  Więc w tej armii są bose i prawie nagie dziewczyny. Załoga helikoptera kapitana Warwary. Czyż to nie niesamowite! Morze się wzburzy! A potem zaczną strzelać jak z działek lotniczych. A potem też pociskami. Te dziewczyny to prawdziwe huragany, jak tornada.
  W niczym nie ustępują wrogowi. Armia rosyjska jest gotowa do walki i wielkich czynów.
  Warwara to piękna, jasnowłosa, prawie naga dziewczyna. Ryczy na cały głos:
  - Wrogowie nie przejdą! I nie uciekną!
  I uwolni śmiercionośną salwę ze wszystkich dysz swojej najpotężniejszej maszyny. I rzuci się na wroga. I zmiecie go z powierzchni ziemi niszczycielskim zakrętem.
  Ale skromna Olga poszła naprzód, wystrzeliła rakietę w stronę amerykańskich pozycji i syknęła:
  - Walczyłem nie w butach, lecz boso!
  I mrugnie szafirowymi oczami. Tak, te dziewczyny są niesamowicie godne podziwu w akrobacjach lotniczych. Z nim możesz wspiąć się na górę i zanieść swoje nagie ciało do smoka.
  A ich nogi są takie wdzięczne i niepowtarzalne! A ich talie są cienkie, a ciała bardzo umięśnione.
  Warwara uderzy i wyje:
  - Mogę zrobić dziurę w globusie dla króla!
  I odsłoni twarz i mruga oczami.
  Wojownicy są tu w szczytowej formie. Oto Tatiana, również dziewczyna w bikini, która po prostu piszczy:
  - Niech będzie król nad całą ziemią!
  I zabłyśnie swoimi perłowymi zębami. I uderzy z helikoptera jak gwóźdź. I przejdzie przez niego z morderstwem. I naprawdę rozpali metal. I spowoduje zniszczenie bunkra.
  Te dziewczyny to po prostu dziewczyny dla dziewczyn! A potem, kiedy więźniowie są wprowadzani, te dziewczyny całują i liżą ich bose stopy. To najbardziej wyrafinowany sposób, by jednocześnie upokorzyć i nagrodzić.
  
  NIEZWYCIĘŻONY ROMMEL
  Dzięki temu armia Rommla odniosła zwycięstwo w Afryce w listopadzie i grudniu 1941 roku. Stało się tak również dlatego, że genialny partner Rommla uniknął poważnych błędów, które miały miejsce w prawdziwej historii.
  W rezultacie Niemcy rozgromili nacierających Brytyjczyków i utrzymali ich terytorium. Początkowo nie wpłynęło to na przebieg walk, gdyż Niemcy ponieśli klęskę na froncie wschodnim pod Moskwą.
  Jednak plany Führera uległy zmianie. W tym momencie Rommelowi udało się zdobyć Tołbuk i nacierał na Egipt. Hitler postanowił tymczasowo bronić frontu wschodniego i na razie skoncentrować swoje wysiłki na Afryce i Bliskim Wschodzie.
  Ponieważ jednak ofensywa w Afryce wymagała mniejszych sił, naziści przeprowadzili również kilka operacji na wschodzie. Rozgromili wojska radzieckie w Kerczu, okrążyli je w pobliżu Charkowa i usunęli cierń w kierunku Smoleńska. Ofensywa 2. Armii Uderzeniowej generała Własowa pod Leningradem również zakończyła się porażką.
  Sewastopol upadł po oblężeniu i szturmie. Naziści umocnili swoje pozycje. Walki toczyły się na Przylądku Rżewskim. Tam nazistom udało się utrzymać pozycję.
  Ale w Egipcie Rommel, po otrzymaniu posiłków, odniósł decydujące zwycięstwo. Bazując na tym sukcesie, Niemcy posunęli się przez Palestynę, zdobyli Irak i Kuwejt, a następnie cały Bliski Wschód, uzyskując dostęp do ropy naftowej.
  Następnie faszyści zwrócili się ku Sudanowi i próbowali podbić całą Afrykę.
  W tym samym czasie nastąpił atak na Gibraltar, a wojska niemieckie wkroczyły do Maroka i dalej na tereny Afryki.
  Ale sukces Niemców był możliwy dzięki energicznej pracy na tyłach, gdzie Hitler również robił coś bardziej umiejętnie niż w realiach historii.
  Po przebudzeniu Hitler-Terminator wziął kąpiel z dziewczętami i zjadł śniadanie składające się z sałatki, owsianki kalafiorowej i kilku innych warzyw, do których dodano niskotłuszczowy, wielowarstwowy ser kozi i kawior. Następnie wezwał Speera i oficjalnie wręczył nowemu ministrowi Rzeszy dokument podpisywania Ustawy o Pełnomocnictwach. Adolf, opętany furią, był bardzo natarczywy:
  "Produkcja broni w Trzeciej Rzeszy jest ekstremalnie niska! Pozostajemy w tyle nie tylko za ogarniętą wojną Wielką Brytanią, ale także za totalitarnym ZSRR. Potrzebujemy przewagi powietrznej, jednocześnie zwiększając produkcję starej broni i przechodząc na nową. Zwłaszcza zaawansowanych bombowców odrzutowych. W końcu ich niesamowita prędkość i wysoki pułap pozwalają im niszczyć brytyjskie miasta niemal bezkarnie!"
  Speer emanował optymizmem:
  "Niemcy i Polska mają pod dostatkiem węgla, Francja ma rudę żelaza, a my mamy wystarczająco dużo sprzętu, aby produkować mnóstwo maszyn. W końcu produkujemy więcej aluminium i duraluminium niż wszystkie kraje świata razem wzięte!"
  Opętany Adolf skinął głową:
  - Do zobaczenia! Wielka Brytania i Stany Zjednoczone również zwiększają produkcję, ale musimy oszczędzać każdy gram metalu. Pozwólmy uczniom i innym dzieciom, nawet tym w wieku pięciu lat, składać metalowe części. Poza tym, po co robić skrzydła i kadłub w całości z duraluminium? Moglibyśmy użyć drewna lub tkaniny. Na przykład, zrobić skrzydła monoblokowe. I co z tego? Potrzebujemy nowego myśliwca odrzutowego ważącego nie więcej niż dwie tony, łatwego w pilotażu, prostego w produkcji i taniego! Liczbę części montażowych należy ograniczyć do minimum, a także znaleźć sposoby na zminimalizowanie masy samolotu i poprawę jego właściwości aerodynamicznych. A tak przy okazji, wkrótce pojawią się projektanci samolotów i ich przeszkolimy.
  Speer uśmiechnął się:
  - Oczywiście, mój Führerze. O ile rozumiem, planujesz odwołać z wojska wszystkich wysoko wykwalifikowanych pracowników?
  Opętany Adolf potwierdził:
  "Będziemy rekrutować wyłącznie wysoko wykwalifikowanych pracowników spośród cudzoziemców. W ten sposób będzie mniej leniuchów, a co za tym idzie, mniej partyzantów. Z pewnością zmniejszymy liczebność wojsk lądowych; jeśli nie będzie wojny z ZSRR, nie będziemy potrzebować tak dużo piechoty, ale... Nie radykalnie, ale planuję podbić Gibraltar i Maltę w nadchodzących miesiącach, zająć całą Afrykę Północną, a następnie dalej na Bliski Wschód. Nadal będziemy potrzebować wojsk lądowych. Ponadto musimy zbudować dodatkowe stocznie zarówno w samych Niemczech, jak i we Francji, Belgii, Holandii i Norwegii. Potrzebujemy lotniskowców, pancerników i transportowców. A Morze Śródziemne przekształci się w rodzaj jeziora wewnątrzniemieckiego. Rozumiesz?"
  Speer skłonił się:
  - Tak, mój Führerze! Już wydałem rozkaz opracowania programu budowlanego...
  Przebiegły Adolf dodał:
  "Dzień roboczy może zostać wydłużony do 16 godzin, jeśli wymagają tego nasze plany awaryjne. Produkcja samolotów musi wzrosnąć do 100 samolotów dziennie w ciągu zaledwie dziewięciu miesięcy... Ponad trzykrotnie więcej niż obecnie, a nawet to wcale nie gwarantuje, że wystarczy!"
  Speer pospieszył z zachętą dla Führera:
  "Nasi piloci są lepsi od Brytyjczyków, więc liczby to nie wszystko. Znajdziemy nowe sposoby, żeby przekuć lemiesze na miecze. Z tego, co rozumiem, lotnictwo jest naszym priorytetem?"
  Führer zacisnął pięść jeszcze mocniej:
  "Naszym priorytetem są samoloty odrzutowe, bombowce, a następnie myśliwce, a także produkcja nowego sprzętu i rozwój cudownej broni! Nie tylko w lotnictwie, ale także w czołgach i artylerii, przede wszystkim w odrzutowcach... Omówimy to bardziej szczegółowo".
  Rozległ się dźwięk dzwonka i do pomieszczenia weszli najwięksi konstruktorzy samolotów Trzeciej Rzeszy.
  Messerschmitt, stosunkowo młody, z wysokim czołem, Heinkel, już starszy, ale bardzo zwinny, atletycznie zbudowany Tank, Lippisch i kilku innych, mniej znanych.
  Adolf wskazał na krzesła i nakazał rozłożyć rysunki na stole:
  "Twoim zadaniem jest stworzenie nowej, niezwykle potężnej i nowoczesnej broni. Niemcy mają więcej tuneli aerodynamicznych niż jakikolwiek inny kraj na świecie, a technologia wielu samolotów jest dość zacofana. Jednak tylko Ju-88 może znacząco zwiększyć prędkość, nadając samolotowi bardziej opływowy kształt. Dokładniej, kokpit powinien otrzymać wypukły kształt w kształcie łzy, co poprawi widoczność, da pilotowi więcej miejsca, a także zwiększy prędkość o dobre pięć kilometrów dzięki ulepszonej aerodynamice. Dodatkowo, stanowiska ogniowe bombowców i myśliwców, wyrzutnie bomb oraz hamulce aerodynamiczne w pozycji nieaktywnej muszą zostać usprawnione".
  Zapisz co ci powiem!
  Projektanci zgodnie skinęli głowami:
  - Tak, dokładnie, wielki Führerze!
  Adolf kontynuował:
  HE-129 powinien zostać przeprojektowany, aby usprawnić komorę karabinową i zainstalować ruchome działo, chroniące przed atakami z tylnej i dolnej półkuli. Ponadto ten samolot szturmowy powinien zostać wyposażony w system doładowania silnika. Wraz z przeprojektowaniem powinna zostać zwiększona produkcja podobnych samolotów szturmowych. Ich niszczycielskie naloty sparaliżują Brytyjczyków. Co więcej, bombowiec nurkujący Ju-87 powinien być wykorzystywany w Wielkiej Brytanii. Wykorzystamy ten przestarzały samolot w dobrym celu...
  Adolf zamilkł. Projektanci milczeli. Führer zauważył:
  "Mam poważne wątpliwości co do F -190. Pojazd jest ciężki i mało zwrotny, a do tego nie posiada systemu uzupełniania zbiorników gazami obojętnymi w celu zastąpienia zużytego paliwa. Z tego powodu można go zniszczyć nawet jednym pociskiem zapalającym. Co Tank miałby na to do powiedzenia?"
  Słynny projektant SS, stojąc na baczność, zauważył:
  "To nasze niedopatrzenie, wielki Führerze. Chociaż trzeba przyznać, że umiejscowienie zbiorników paliwa jest całkiem udane, są one mniej podatne na ostrzał wroga, a jednocześnie chronią pilota. Co do manewrowości, cóż... sam pancerz waży 120 kilogramów i niełatwo go odchudzić..."
  Opętany Adolf zasugerował:
  "Postarać się poprawić właściwości aerodynamiczne Focken-Wulfa. Przede wszystkim poprzez redukcję masy, a końcówki skrzydeł powinny być złożone do tyłu, aby poprawić sterowność i zwrotność. Należy również zainstalować osłonę tylnej półkuli... Umieszczenie silnika przed kokpitem chroni pilota, ale wymaga wyposażenia samolotu w urządzenie katapultujące. Nawiasem mówiąc, sam silnik mógłby być bardziej opływowy, co nasi producenci zdecydowanie powinni rozważyć. A tak przy okazji, co z pracami nad ME-309?"
  Messerschmitt był trochę zszokowany:
  "Pracujemy nad tym, wielki Führerze. Szacowane osiągi pojazdu obiecują zwiększenie prędkości do 740 kilometrów na godzinę, uzbrojonego w siedem stanowisk ogniowych! To będzie najpotężniejsza śmierć dla Brytyjczyków..."
  Adolf przerwał:
  Prace rozwojowe muszą przebiegać szybciej. A ty, Speer, przyspiesz rozwój nowego szybkostrzelnego działka lotniczego kal. 30 mm. Mogłoby być ono również z powodzeniem używane przeciwko celom naziemnym i samolotom wroga! Nowy ME-309 powinien zastąpić istniejący ME-109. Co do twojego samolotu odrzutowego ME-262, niestety ma on wiele wad: dużą masę, niską niezawodność operacyjną, wysoką awaryjność... Osobiście narysuję szkic samolotu odrzutowego, którego potrzebujemy.
  Adolf Hitler rozpoczął projektowanie samolotu, czerpiąc z wiedzy o nowoczesnych myśliwcach odrzutowych. Nie tych najnowocześniejszych, lecz tych z lat 50. XX wieku, aby dostosować je do obecnego poziomu produkcji i technologii. Zwrócił szczególną uwagę na technologię zmiennego skosu skrzydeł. Oto zalety takiej konstrukcji:
  "Podczas lądowania i startu kąt skosu zmniejszy się, a w locie wzrośnie. Już samo to pozwoli myśliwcowi z nowoczesnym silnikiem ME-262 rozpędzić się do 1100 kilometrów na godzinę. Będzie on również znacznie lżejszy".
  Messerschmitt spojrzał na diagram, zmarszczył wysokie, łysiejące czoło i wycisnął:
  - Świetnie! Ale mój Führerze, skąd masz tak głęboką wiedzę o aerodynamice?
  Opętany Adolf chytrze zmrużył oczy:
  - A co z samą aerodynamiką? Osoba utalentowana zazwyczaj jest utalentowana we wszystkim! A przeciętność to przeciętność nawet w Afryce! A tak przy okazji, o co chodzi z tym bombowcem Arado? Pokaż mi schemat?
  Führer-podróżnik w czasie rzucił szybkie spojrzenie i pokręcił głową:
  "Nie, to nie przejdzie! Pomysł z wózkiem jest bezużyteczny; nie pozwoli samolotowi skręcić i rozbije się. Potrzebujemy standardowego chowanego podwozia. Rozważmy jakieś zmiany konstrukcyjne dla lepszej aerodynamiki. Nic wymyślnego, ale odrobina pomysłowości."
  Adolf, zdumiony, dodał jeszcze kilka uwag:
  "Samolot He-177 Griffon ma wyjątkowo zawodny zespół napędowy. Należy go natychmiast wymienić na najnowsze silniki tłokowe, początkowo cztery w rzędzie, a następnie na najnowocześniejsze o mocy 2950 koni mechanicznych. Co do zdolności do ataków z dużej wysokości i w locie nurkowym, cóż... Zacznijcie rozwijać He-277; ta maszyna również stanie się bronią wroga. Ale najważniejsze są bombowce odrzutowe. To jest najwyższy priorytet. Na przykład Ju-287 powinien być właśnie taki".
  Führer ponownie naszkicował projekt ze skrzydłami skośnymi do przodu, wyjaśniając konstruktorom różne niuanse. Adolf zareagował entuzjazmem, prezentując różne projekty, zwłaszcza bombowiec bezogonowy. Projekt odrzutowca z latającym skrzydłem był więcej niż obiecujący. Co więcej, maszyna była nawet zdolna do bombardowania Stanów Zjednoczonych. Wskazał wprost, że w pracach muszą uczestniczyć konstruktorzy z całej Europy, nawet Żydzi. W końcu, zdając sobie sprawę, że konstruktorzy są już przytłoczeni, łaskawie ich odprawił, pozostawiając jedynie Lippischa. Führer ryknął:
  "A ciebie, Aleksandrze, proszę zostań! Twoim zadaniem będzie stworzenie nowej, niezwykle skutecznej broni".
  Lippisch był zaskoczony:
  - Będę ci wdzięczny, Führerze!
  Hitler Terminator zaczął wyjaśniać:
  "Z pewnością znasz teorię Wieselsbergera, który był niegdyś asystentem profesora Prandtla w Getyndze. Jako pierwszy opracował teorię wpływu ekranu na powierzchnię pod nim..."
  Lippisch skinął głową i uśmiechnął się:
  - Jesteś dobrze poinformowany, mój Führerze! Tak, znam tę teorię!
  Opętany Adolf kontynuował:
  "Musimy stworzyć ekranoplan - swego rodzaju hybrydę kutra torpedowego i wodnosamolotu. Lata on jednak znacznie niżej, około 20-40 centymetrów nad powierzchnią wody. W tym przypadku masa powietrza podtrzymująca ekranoplan składa się z dwóch części. Jedna to zamarznięty przepływ pod skrzydłem; druga - dość niewielka - wyłania się spod skrzydła w pobliżu krawędzi spływu i jest stale uzupełniana powietrzem napływającym z góry, z krawędzi natarcia skrzydła".
  Lippisch z łatwością potwierdził:
  - Tak jest, mój Führerze!
  Opętany Adolf kontynuował:
  "Jednak większość powietrza pozostaje pod powierzchnią nośną, wytwarzając tam ciśnienie niemal równe sile dynamicznej. Działa jak rodzaj rolki powietrznej, po której ekranoplan "toczy się" jak w zegarku! Pierwszą osobą, która zastosowała coś podobnego w praktyce, był fiński inżynier Kaario. Opracował prosty, prostokątny sań-skrzydło, który ślizgał się po śniegu za pomocą ekranoplanu i nawet uzyskał na niego patent. Niestety, wojsko nie doceniło tego odkrycia na czas. Podobno rosyjski profesor Lewkow również przeprowadził podobne eksperymenty... To może więc stać się nową cudowną bronią, zdolną do dostarczania bomb, torped i żołnierzy na brytyjskie wybrzeże z prędkością samolotu, pozostając jednocześnie niewidocznym dla radarów. Co więcej, może również zadawać druzgocące ciosy brytyjskim okrętom! Zgadzasz się?"
  Lippisch macał dłonią, a pomocne kelnerki nalały mu trochę soku... Po łyku projektant zauważył:
  "Tak, to obiecujący pomysł, choć będą pewne wyzwania techniczne. Na przykład stabilność..."
  Opętany Adolf skinął głową w przyjazny sposób:
  Naszkicuję ci szkic - najlepiej to zrobić sam, a drobne szczegóły techniczne możesz dopracować sam. Kadłub powinien być długi, przypominający kadłub samolotu pasażerskiego, płynnie przechodzący w kokpit w kształcie delfina, z wypukłymi szybami i silnikami turboodrzutowymi... Chociaż być może silniki tłokowe wystarczą w pierwszych modelach. A kiedy ten kolos zostanie odholowany na czystą wodę, silniki zawyją ogłuszająco, a wąski, drapieżny kadłub eksploduje jak wieloryb, wzbijając chmurę wody. Pamiętaj, że ten kolos potrafi pędzić jak myśliwiec zaledwie kilka metrów nad powierzchnią.
  Lippisch zagwizdał z autentycznym podziwem:
  - Masz bogatą wyobraźnię, Führerze!
  Przystojny Adolf był jeszcze bardziej zainspirowany:
  "Oczywiście, byłaby to cudowna broń. W końcu ekranoplany nie boją się żadnych burz. Nie boją się lodu - latają nad nim. Nie zagrażają im bagniste ujścia rzek i nadbrzeżne skały, które mogą rozbić zwykłe statki, a płycizny są jak plac zabaw. Mogą wysadzić wojska wszędzie: od afrykańskiego Wybrzeża Szkieletów z jego diabolicznymi rafami, po oba wybrzeża Stanów Zjednoczonych, arktyczne tereny Kanady i Alaskę. Gdyby było ich kilkaset, Wielka Brytania upadłaby w dwa miesiące".
  Lippisch nieśmiało zauważył:
  - A co z kopalniami?
  Führer się roześmiał:
  "Miny, dokładnie! Nie stanowią zagrożenia pod powierzchnią ani na płytkiej wodzie! Zupełnie jak torpedy okrętów podwodnych. A same miny to idealna broń do zwalczania najbardziej zaawansowanych okrętów podwodnych, bombami głębinowymi. Co więcej, ekranoplany mogą wystrzeliwać pociski i miny w kierunku wrogich okrętów. I oczywiście pokażę ci, jak projektować bomby kierowane. I oczywiście siły desantowe... Idealny sposób dostarczania sił desantowych, nie tylko za pomocą piechoty, ale także czołgów! Wtedy cała natura wojny gwałtownie się zmieni! Rozumiesz, Lippisch, w jakim interesie Führer ci zaufał?"
  Projektant zapytał bardziej kupiecko:
  - A nagrody?
  Poważny Adolf potwierdził:
  "Oczywiście, najhojniejsze: żelazny krzyż z diamentami, ziemie, kolonie, poddani! Jeśli podbijemy Afrykę całkowicie, ziemi starczy dla wszystkich!"
  Lippisch stwierdził:
  - Jeśli zostaną zapewnione pieniądze i środki, ekranoplan będzie gotowy, ale... Mam też projekty myśliwca bezogonowego.
  Führer-terminator pospieszył z zapewnieniem wynalazcy:
  "Naszkicowałem już bezogonowego bombowca odrzutowego; inni się tym zajmą. Tak jak z myśliwcem, nawiasem mówiąc! Ekranoplany są ważniejsze, bo to zupełnie nowa broń... Poza tym firma Gotha ma kilku bardzo utalentowanych projektantów, którzy nad nimi popracują. W międzyczasie ty zajmij się ekranoplanami. Właściwie mam teraz mnóstwo pilnych spraw, muszę jeszcze porozmawiać z generałami czołgów... Dostaniesz rozkaz..."
  Lippisch opuścił Führera w euforii. Adolf pomyślał, że lepiej najpierw porozmawiać z fizykami jądrowymi o opracowaniu bomby atomowej, a docelowo bomby wodorowej, ale postanowił nie obciążać od razu siebie i innych.
  Było kilku konstruktorów, w tym najsłynniejsi: Porsche i Aders. Choć Niemcy mieli jakościową przewagę nad Sowietami w lotnictwie i okrętach podwodnych (choć nie wszyscy to przyznają!), ich flota czołgów w Panzerwaldzie wyraźnie pozostawała w tyle. W szczególności radzieckie czołgi KW, T-28 i T-34 przewyższały Niemców pod względem pancerza i uzbrojenia, a T-34 przewyższał ich nawet mobilnością. Jednak działa niemieckich czołgów nie były wystarczająco potężne, aby przeciwstawić się brytyjskim Matildom i Cromwellom, a tym bardziej Churchillom i Challengerom, które wówczas projektowali konstruktorzy. Nie wspominając o słabości pancerza niemieckich konstrukcji...
  Zaprosiwszy gości do zajęcia miejsc, Führer zaczął odczytywać morał:
  "Niestety, Niemcom brakuje obecnie niezawodnego działa przeciwpancernego... T-3, wyposażony w armatę kal. 50 mm, może jedynie zarysować pancerz Matildy lub KW... A przecież Matilda weszła do służby w Wielkiej Brytanii przed wybuchem II wojny światowej. Sami zdobyliśmy Matildy, których przedni pancerz jest niezniszczalny. A radzieckiego KW nie da się przebić nawet w bok ani w kadłub. Nasz czołg potrafi co najwyżej zniszczyć gąsienicę! Wy, konstruktorzy, postawiliście nas w sytuacji, w której czołgi wroga są znacznie mocniej opancerzone niż nasze, a nowe amerykańskie Granty i Shermany, już gotowe do masowej produkcji, mają również lepsze uzbrojenie. Nie wspominając o rosyjskich pojazdach z armatą kal. 76 mm. A jak realizujecie zadanie tworzenia nowych czołgów, w szczególności z armatą kal. 88 mm?"
  Porsche odpowiedział ze zdziwieniem:
  "Oczywiście, pracujemy nad podobnymi rozwiązaniami, Wielki Führerze. 26 maja Dyrekcja Uzbrojenia złożyła nam zamówienie na 45-tonowy czołg ViK -4501. Ma być dokładnie taki sam, z 88-milimetrowym działem przeciwlotniczym przerobionym na wieżę czołgową. Mamy już wstępne rysunki. Możecie je obejrzeć, są znakomite".
  Führer zapytał:
  - A ty, Aders?
  Erwin skinął głową:
  "W 1940 roku z powodzeniem przetestowaliśmy WK -3001, nowy ciężki pojazd z armatą kalibru 75 mm. Mamy podobną broń w wersji przeciwpancernej, ale nie weszła ona jeszcze do masowej produkcji. Pracowaliśmy również nad rozwojem T-6 o masie do 65 ton oraz lżejszego modelu o masie 36 ton. Staramy się, wielki Führerze".
  Adolf, wyobrażając sobie, że jest wszystkowiedzący, zaczął szybko przeglądać rysunki. Oto były: pierwsze szkice budzącego grozę Tygrysa, najsłynniejszego niemieckiego czołgu II wojny światowej. Pojazd ten zyskał sławę podczas bitwy pod Kurskiem. W czasach radzieckich Tygrysy były powszechnie lekceważone, ale później stosunek do tego pojazdu stał się bardziej obiektywny. Jak na tamte czasy, czołg ten z pewnością nie był zły. Podczas pierwszej dużej potyczki z naszymi czołgami KW, trzy Tygrysy zniszczyły dziesięć radzieckich pojazdów i wyszły z niej bez szwanku. Główną zaletą tego czołgu była potężna armata kal. 88 mm, która przez długi czas nie miała godnego przeciwnika. Jednak pod Kurskiem, pomimo lepszego wyposażenia, naziści zostali rozgromieni... Statystyki bojowe tego pojazdu, a także wskaźnik strat, generalnie plasują go wśród najlepszych pojazdów II wojny światowej. Ale jego wady są również oczywiste. Duża masa 56 ton, zaledwie 100-milimetrowy pancerz (boki miały grubość zaledwie 80 milimetrów!), duża wysokość, brak racjonalnego nachylenia pancerza i słabe właściwości jezdne. W rzeczywistości czołg IS-2, ważący o dziesięć ton mniej, przewyższał Tygrysa zarówno pod względem pancerza, jak i uzbrojenia... Ale ten czołg pojawił się dopiero w lutym 1944 roku. "Tygrys Królewski" ważył 68 ton, z 180-milimetrowym pancerzem przednim... Oczywiście taki czołg nie nadawał się do wojny w Afryce, na pustyni ani do operacji powietrznodesantowych; był po prostu maszyną jak kolba kukurydzy na glinianych nogach. Oczywiście, jak na swoje czasy, "Tygrys Królewski" był dość skuteczny; mógł zniszczyć kilka wrogich czołgów w jednej bitwie, a raz zniszczył dwadzieścia pięć Shermanów w ciągu godziny. Donoszono, że Tygrys zniszczył dwadzieścia trzy czołgi T-34 w jednej bitwie. Ale w każdym razie ten czołg jest po prostu ucieleśnieniem nieracjonalnego wykorzystania mocy i masy. Weźmy na przykład radziecki czołg T-54... To swego rodzaju ucieleśnienie udanego, racjonalnego wykorzystania zasadniczo tych samych technologii z II wojny światowej.
  Führer oświadczył stanowczo:
  - Nie, proszę pana! Taki projekt jest niedopuszczalny! Budować pojazd o masie pięćdziesięciu sześciu ton z zaledwie 100 milimetrami pancerza... Gdzie nasza wychwalana niemiecka sprawność i racjonalność?
  Aders nieśmiało zauważył:
  - Francuski C-2, ważący 70 ton, miał pancerz o grubości 45 mm...
  Führer-Terminator przerwał gniewnie:
  "Ten czołg pochodzi z czasów I wojny światowej. Rosyjski KW-2 natomiast miał haubicę kalibru 152 milimetry i ważył 52 tony. Ale to 152 milimetry, a nie 88".
  Dlatego zlecam wam zadanie stworzenia działa kalibru 88 milimetrów i kalibru 71, przeznaczonego do czołgu o masie nieprzekraczającej czterdziestu ton, z pancerzem czołowym o grubości co najmniej 180 milimetrów, pancerzem bocznym i kadłubowym o grubości 150 milimetrów oraz silnikiem o mocy od sześciuset do siedmiuset koni mechanicznych. Czołg ten musi wejść do produkcji seryjnej w najkrótszym możliwym terminie, w ciągu sześciu miesięcy.
  Niemieccy konstruktorzy zbladli, a ich ręce zaczęły się trząść. Alexander spojrzał na nich kpiąco. Zadanie było naprawdę karkołomne; uzbrojenie i opancerzenie były typowe dla Tygrysa Królewskiego z 1944 roku, a mimo to musieli zmniejszyć masę o 28 ton! Adolf uznał to jednak za całkowicie wykonalne i nawet poklepał Porsche po ramieniu.
  "Nie martw się, narysuję ci optymalny projekt, który poradzi sobie z tą stosunkowo lekką wagą. Nie jestem tyranem, tylko racjonalistą. Ale będziesz musiał sporo przeprojektować. W szczególności, dopasować skrzynię biegów do silnika."
  Aders zauważył ze smutkiem:
  - To stworzy dla nas pewne problemy. W szczególności takie rozwiązanie będzie miało następujące wady...
  Twardy Adolf przerwał:
  "Oczywiście, pojawią się pewne problemy, ale zasadniczo da się je łatwo rozwiązać. Zwłaszcza z technicznego punktu widzenia. Ale silnik można umieścić znacznie bardziej kompaktowo, zawieszenie można przesunąć i... Wysokość czołgu trzeba obniżyć do dwóch metrów, a załoga będzie mogła usiąść w pozycji półleżącej; wtedy wszystko będzie o wiele bardziej wydajne".
  Führer rozpoczął szkicowanie projektu, swego rodzaju planu, opartego na T-54, najpowszechniej produkowanym radzieckim czołgu okresu powojennego. Pojazd ten odniósł tak duży sukces, że jeszcze przed rozpoczęciem produkcji w 1947 roku był używany w walkach z talibami w Afganistanie. Wojska irackie używały go do walki z armią amerykańską podczas Pustynnej Burzy i operacji Szok i Przerażenie, czyli "Iracka Wolność". Łącznie wyprodukowano ponad 70 000 tych czołgów. Pojazd odniósł spory sukces. Ważąc 36 ton, miał 200-milimetrowy pancerz przedni i działo kalibru 100 mm. Ten typ z powodzeniem walczył z amerykańskimi czołgami typu Paton i Pershing podczas wojny koreańskiej. Zatem, biorąc pod uwagę obecny poziom technologiczny, model ten był całkiem odpowiedni i możliwy do wdrożenia. I całkiem prosty w produkcji - tani... Jeśli chodzi o niemieckie działo 71 El kal. 88 mm, miało ono dość dużą penetrację, porównywalną ze wszystkimi czołgami II wojny światowej (z wyjątkiem przedniego pancerza IS-3, który wszedł do służby w maju 1945 roku!). A co z IS-3? Był to wspaniały czołg pod względem pancerza i wieży w kształcie piki. Jednak jego właściwości jezdne były słabe i wkrótce wycofano go z produkcji. Po nim nastąpiło kilka kolejnych modeli, IS-4 i tak dalej, aż ostatecznie zdecydowano się na IS-10, przemianowanego po śmierci Stalina na T-10. I to okazał się ostatni radziecki czołg ciężki. Chruszczow zakazał wszelkiego rozwoju pojazdów ciężkich, a jego następcy nigdy nie zmienili zdania na ten temat!
  Czy Niemcy w ogóle potrzebują czołgu cięższego niż czterdzieści ton, skoro średni czołg może zostać wyposażony w działo, które może przebić 193 mm pancerza z odległości 1000 metrów?
  Amerykanie szybko porzucili czołgi ciężkie, a Pershing ważył nie więcej niż 42 tony, a Sherman zaledwie 32. Ale gdy stało się jasne, że wojna z ZSRR jest nieuchronna, pojawił się potwór z działem 120 mm i prędkością wylotową pocisku prawie 1000 metrów na sekundę. Jednak Amerykanie wkrótce rozczarowali się również tym czołgiem. Przed IS-10, najpowszechniej produkowanym powojennym czołgiem był IS-4, z 250-milimetrowym pancerzem przednim i 170-milimetrowym pancerzem bocznym. Niezawodny pojazd, mimo że ważył ponad 60 ton. W każdym razie Niemcy również powinny otrzymać zlecenie opracowania czołgu ciężkiego, ale nie więcej niż 50 ton. Na przykład IS-10 ważył dokładnie 50 ton, z 290-milimetrowym pancerzem przednim i działem 125 mm. A tak przy okazji, jaki jest najlepszy kaliber? Podczas wojny, najpopularniejsze modele Shermana i Churchilla miały 100 mm i 152 mm pancerza przedniego. Cóż, Tygrysy Królewskie były całkiem zdolne do radzenia sobie z tym. Ale Pantera zaczęła nieco zostawać w tyle: jej kaliber 75 mm, nawet przy wysokiej prędkości początkowej pocisku, był niewystarczający. Pojawiły się więc Pantery z działami 88 mm, choć dopiero pod koniec wojny i nie było ich wiele. Fakt, że Wehrmacht nie planował przezbrajania swoich czołgów i dział przeciwpancernych na większe kalibry, sugeruje, że taki stan rzeczy odpowiadał wszystkim. Owszem, istniało działo samobieżne Jagdtiger z działem 128 mm i 250 mm pancerza przedniego, ale wyprodukowano tylko 71 sztuk, a tak skromna liczba nie mogła wpłynąć na przebieg wojny. Nawiasem mówiąc, ciekawostką jest fakt, że w chwili kapitulacji Jagdtigerów w służbie pozostawały 43 jednostki, co świadczy o wyjątkowej przeżywalności takiej maszyny.
  Nawiasem mówiąc, Stalin nakazał natychmiastowe uzbrojenie IS-2 w działo kalibru 122 mm, mimo że jego zdolność penetracji była nadmierna jak na niemieckie czołgi (z wyjątkiem Tygrysa Królewskiego, którego wyprodukowano zaledwie 458 sztuk). Wielu radziło dyktatorowi, aby ograniczył się do lufy kalibru 100 mm. I rzeczywiście, działo samobieżne T-100 okazało się najlepsze pod względem wszystkich cech bojowych. W końcu im większy kaliber, tym mniejszy zapas amunicji, tym niższa szybkostrzelność, prędkość początkowa pocisku, zasięg i celność... Tymczasem najchętniej produkowany niemiecki czołg, T-4, i oparte na nim działa samobieżne ważyły zaledwie 22-24 tony. Działo samobieżne Panzer odniosło jednak duży sukces: pomimo niewielkiej masy i wysokości miało takie samo uzbrojenie jak Pantera i niemal identyczny przedni pancerz. Należałoby zamówić do produkcji prostsze i tańsze czołgi Panzer.
  A co z kalibrem działa? Kaliber 128 milimetrów jest za duży jak na działo przeciwpancerne; lepiej sprawdzi się jako działo szturmowe, a lepszy byłby kaliber pośredni 105 milimetrów.
  Adolf pokazał niemieckim projektantom diagram:
  "To nasza nowa tajna broń! Czołg ma przejść testy w najbliższych miesiącach. Jego użycie bojowe rozpocznie się w 1943 roku. W międzyczasie wciąż macie projekt stworzenia ciężkiego czołgu z armatą kalibru 105 mm. A także lekkich dział samobieżnych. A więc do dzieła, panowie".
  Aders nieśmiało zaprotestował:
  "Projekt, który zaproponowałeś, wygląda atrakcyjnie, ale jest pewien problem: ten czołg nie wpisuje się w nasze tradycje... A załoga nie będzie czuła się komfortowo..."
  Zamiast odpowiedzieć, Adolf napił się soku i zasugerował:
  "Może powinniśmy zjeść lunch, towarzysze. Ten czołg można by wyprodukować w dużych ilościach i nie sądzę, żeby Amerykanie czy Brytyjczycy wymyślili coś lepszego przed końcem wojny. A nawet dzisiaj moglibyśmy zjeść trochę mięsa..."
  Dziewczyny szybko nakryły do stołu. Aleksander, świadomy, że żołądek Führera, nieprzyzwyczajony do mięsa, może się rozchorować, postanowił pozostać wierny sobie i zjadł tylko trochę jesiotra, przypominając Sobakiewicza z "Martwych dusz". Tak, jak dotąd wszystko wydaje się robić dobrze. Wprowadza gospodarkę na ścieżkę wojenną, ogłasza wojnę totalną, uchwala prawa, które powinny były zostać uchwalone już w 1939 roku... Powolna militaryzacja Hitlera doprowadziła do niedoboru broni, zwłaszcza jeśli chodzi o ilość... A potem jest słynny karabin szturmowy MP-44... Pod względem osiągów bojowych to doskonała broń, pod pewnymi względami nawet lepsza niż pierwsze modele Kałasznikowa. Jest tylko trochę ciężki... Może naprawdę powinni wykorzystać karabin szturmowy AKM jako bazę? Ach, wspaniale byłoby stworzyć broń, która łączyłaby celność amerykańskiego M-16 z szybkostrzelnością i niezawodnością AKM. Postęp jest, ogólnie rzecz biorąc, nierównomierny. Na przykład silniki czołgowe nie zwiększyły znacząco swojej mocy, a komputery stały się całkowicie nieosiągalne. Choć posiadają wiedzę o przyszłości, co mogą zaoferować, powiedzmy, w postaci substytutu ropy naftowej? Nawet Ameryka nie nauczyła się jeszcze, jak efektywnie produkować benzynę z węgla! Pomimo rosnących cen ropy. Cóż więc jeszcze mogą zaoferować? Dynamiczny pancerz, turbogeneratory... A to nadejdzie, ale nieco później, aby nie spieszyć się z ujawnianiem swoich atutów. Postęp znacznie się rozwinął w ciągu siedemdziesięciu lat, ale starość nie została jeszcze pokonana, podobnie jak choroby, a człowiek nie jest Bogiem! W rzeczywistości niektóre rzeczy wręcz się cofają... Na przykład wzrost religijności, zwłaszcza w Rosji i na obszarze postsowieckim, a także w krajach islamskich. A przecież wielcy myśliciele renesansu i czasów nowożytnych przewidywali stopniowe wymieranie religii!
  Ale, o dziwo, ekstremizm religijny rośnie w siłę... A księża coraz częściej ingerują w politykę państwa. W tej sytuacji polityka władz jest niezrozumiała. Czy oni naprawdę wierzą, że prawda leży w prawosławiu lub islamie? W tych wszystkich wykształconych i bystrych ludziach? Jeśli nie, to jaki sens ma porzucanie świeckiego modelu państwa? W imię skutecznej kontroli nad masami? Ale prawosławie udowodniło swoją nieskuteczność jako religia państwowa... Faktem jest, że choć formalnie opiera się na chrześcijaństwie, a zwłaszcza na Nowym Testamencie, to opiera się na pacyfistycznej nauce: nie sprzeciwiaj się złu i miłuj swego wroga! Ale jednocześnie rzeczywista polityka imperium jest agresywna, domaga się przemocy i podbojów. To tworzy sprzeczność między formą a istotą. Nawet jeśli wielu ludzi nie rozumie tego świadomie, podświadomie to wyczuwa!
  Dlatego prawosławne nauczanie jest zarówno nieskuteczne, jak i nielogiczne, próbując być jednocześnie imperialne i chrześcijańskie. A chrześcijaństwo oznacza żydowskie i pacyfistyczne! Przecież Biblia została niemal w całości napisana przez Żydów, a może nawet w całości, skoro apostoł Paweł mówi, że Żydzi mają wielkie przywileje, ponieważ powierzono im Słowo Boże! Dlatego Rosjaninowi nie przystoi wierzyć w Biblię! Potrzebna jest zatem inna wiara, ale nieoparta na żydowskich pismach... Jaka? Musi być rozwijana przez doświadczonych specjalistów i psychologów pod kierownictwem FSB! Wtedy wiele sprzeczności zostanie skutecznie rozwiązanych...
  Trzeba powiedzieć, że dziecko czytające Ewangelię nigdy nie stanie się silnym, odważnym, zaciekłym wojownikiem kochającym Rosję! A jaki kraj jest czczony w Biblii? Izrael!
  To prawda, sam jest opętanym Adolfem; ten gracz, wcielając się w Hitlera, nie ma zamiaru nasilać prześladowań Żydów. Wręcz przeciwnie, pożyteczni Żydzi będą korzystać z przywilejów i pracować dla Trzeciej Rzeszy. Nie będzie takiego nonsensu jak egzekucje żydowskich naukowców czy artystów! Ale uchylenie antysemickich praw jest przedwczesne. Po pierwsze, opinia publiczna może je źle zrozumieć, a po drugie, są źródłem bogactwa, i to bardzo znacznego! Ale złagodzenie antysemickiej polityki w zamian za żydowskie wsparcie jest z pewnością możliwe.
  A co powinniśmy zrobić z Papieżem? Relacje z Watykanem są dalekie od ideału, a otwarta wojna na tym etapie przyniosłaby tylko szkody. Dlatego musimy zabiegać o poparcie Watykanu, ale jednocześnie upierać się przy własnych interesach... Idealnie byłoby osadzić marionetkę na tronie Piotrowym i stopniowo reformować religię...
  Porsche przerwał myśli Adolfa:
  - Bardzo nam smakował obiad, Führer!
  Opętany Adolf uśmiechnął się łaskawie:
  "No cóż, na razie spotkam się z Himmlerem, a potem pozwolę Heinzbergowi przyjechać. A wy, chłopaki, patrzcie: macie bardzo napięty termin!"
  Armia Führera przemieszczała się przez Afrykę. I utrzymywała linię frontu przeciwko ZSRR.
  Zimą Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę w rejonie Rżewa, ale naziści tam czekali i zdołali odeprzeć atak. Na południu Niemcy również utrzymali swoją pozycję, utrzymując fronty Orła i Charkowa. Dopiero w okolicach Leningradu wojska radzieckie były w stanie przeprowadzić operację Iskra, ale walki trwały prawie miesiąc, a zwycięstwo miało bardzo wysoką cenę.
  Rodzinie Fritzes udało się jakoś przetrwać zimę 1942-1943.
  Ale wiosną większość Afryki została już podbita. A Führer testował grunt pod pokój z Wielką Brytanią.
  Churchill podchodzi do tego tematu w miarę spokojnie, chociaż Wielka Brytania ponosi klęskę za klęską.
  Sytuacja z Japonią również jest niejednoznaczna - Ameryka przegrała bitwę o Midway, a samurajowie na razie nękają flotę Jankesów fragmentarycznie. Ameryka nie może wykorzystać swojej przewagi liczebnej na morzu i w powietrzu.
  Hitler chce zaatakować ZSRR, ale nawet po ogłoszeniu powszechnej mobilizacji jego siły są zbyt ograniczone, gdyż Fritzowie są rozproszeni po całej Afryce.
  Latem sama Armia Czerwona była gotowa do natarcia. Jednak naziści, po podboju Afryki, tworzyli siły kolonialne i otrzymywali dodatkowe zasoby.
  Używane są do produkcji czołgów Lev, Tiger i Panther. Projekt tego potwora nie był jednak do końca udany. Był zbyt drogi i zbyt ciężki. Jednak w obronie Panther to dobry niszczyciel czołgów z szybkostrzelnym działem.
  "Lew" okazał się najbardziej nieudaną konstrukcją. Był ciężki, drogi i niezbyt skuteczny. Jego działo było zbyt potężne w starciu z radzieckimi T-34 i czołgami lekkimi, a szybkostrzelność znacznie niższa niż w Panterach i Tygrysach. Jego pancerz był jednak lepszy niż w Tygrysie, a do tego przemyślane modyfikacje. "Lew" okazał się być jak większa Pantera, ważąc dziewięćdziesiąt ton i napędzany silnikiem o mocy ośmiuset koni mechanicznych. Wszedł jednak do produkcji nieco szybciej niż prawdziwy Tygrys-2, który ważył o dwadzieścia dwie tony mniej. Miał podobny poziom ochrony jak "Lw", ale był bardziej zwrotny i lżejszy. Jego działo, choć kalibru 88 mm - w porównaniu do 105 mm - wciąż wystarczało do zniszczenia wszystkich radzieckich czołgów. Co istotne, miał też wyższą szybkostrzelność - osiem strzałów w porównaniu do pięciu.
  Tak więc "Lew", dziecko niemieckiego, mrocznego geniusza, nie zapuścił korzeni.
  Niemcy zdobyli całą Afrykę, łącznie z Madagaskarem, latem. Stalin czekał zbyt długo.
  Być może on sam liczył na ofensywę Niemców, zwłaszcza widząc nadciągające czołgi Lion, Tiger i Panther. Ale Fritzowie wciąż byli zajęci rozwiązywaniem swoich problemów na Czarnym Lądzie.
  Stalin zmarnował okazję. Radziecka ofensywa rozpoczęła się w kierunku Orła i Charkowa, gdzie Niemcy byli dobrze przygotowani. I nie udało im się osiągnąć taktycznego zaskoczenia. Już pierwsze bitwy pokazały, że Pantera spisuje się znakomicie w obronie. Ferdynandy też nie są złe. Są też dobre.
  A Tygrys to sprawny czołg. Zbiera żniwo. Niemcy bronią się agresywnie i dobrze się trzymają. Armia Czerwona, po trzech miesiącach zaciętych walk, posunęła się zaledwie o piętnaście kilometrów. A jej straty były znaczne.
  Dwadzieścia brytyjskich samolotów przeleciało nad zakamuflowanymi dziewczynami. Prawdopodobnie niczego nie zauważyły i znikały już za horyzontem, gdy nagle usłyszały nowe podejrzane dźwięki. Madeleine wydała rozkaz:
  - Wszyscy połóżcie się i nie ruszajcie się!
  Dziewczyny zamarły, czekając na coś. A potem, zza wydmy, pojawiły się lekkie transportery i ciężarówki. Sądząc po konstrukcji, brytyjsko-amerykańskiej produkcji. Powoli zbliżały się do stolicy Tunezji. Madeleine była nieco zdezorientowana. Zakładała, że linia frontu jest jeszcze daleko, co oznaczało, że Brytyjczycy nie zdążą się jeszcze pojawić. A raczej nie powinni. A oto nadchodzi cała kolumna. Chociaż, może mniej niż batalion... Kim oni są? Jakąś grupą bojową, która ominęła pustynię, a to przecież nie jest ciągły front, i chce się rozejrzeć od tyłu. Wydawało się to logiczne, choć z ich wyposażeniem łatwo ich było wypatrzyć na pustyni. W każdym razie musieli skontaktować się przez radio z sojusznikami, a nie otwierać ognia. Zwłaszcza że było ich tylko stu, a Brytyjczyków ponad trzystu!
  Gerda szepnęła do Charlotty:
  - Oto oni, Anglicy! Pierwszy raz widzę ich z tak bliska!
  Rudowłosa przyjaciółka, również dość zdenerwowana, odpowiedziała:
  - Nic specjalnego! A tylu czarnych wśród nich!
  Rzeczywiście, co najmniej połowa Anglików była czarna. Kolumna poruszała się powoli, a czarni wciąż wyli... Zbliżali się coraz bardziej...
  Wtedy jednej z dziewcząt puściły nerwy i oddała strzał z pistoletu maszynowego. W tym samym momencie pozostali wojownicy otworzyli ogień, a Madeline z opóźnieniem warknęła:
  - Ogień!
  Kilkudziesięciu Anglików zostało natychmiast powalonych, jedna z ciężarówek stanęła w płomieniach. Pozostali Anglicy otworzyli ogień bez ładu i składu. Madeleine, wykorzystując okazję, krzyknęła:
  - Rzucajcie granatami ofensywnymi jednocześnie!
  Dziewczyny z elitarnego batalionu SS "Wilczyce" rzucają granatami z dużej odległości i celnie. Są szkolone od dzieciństwa, a nawet przechodzą specjalne szkolenie. To jak z treningiem z elektrowstrząsami: jeśli trochę się spóźnisz przed rzutem, zostaniesz porażona. Gerda i Charlotte również rzucały prezentami. A Anglicy przewracają się i padają do góry nogami... To zabawne. Strzelają na oślep, a ci czarni krzyczą w niezrozumiałym języku. To prawdziwi bandyci...
  A Gerda rzuca i strzela, i śpiewa przy tym:
  - Uczniowie SS to koszmar! Jeden skok - jeden cios! Jesteśmy wilczycami - nasza metoda jest prosta! Nie lubimy przeciągać spraw!
  Charlotte warczy w odpowiedzi. Wystrzeliwane przez nią kule roztrzaskują czaszki. Albo nawet wydłubują oczy. Jeden z przerażonych czarnoskórych mężczyzn dźga bagnetem swojego blond partnera w bok. W odpowiedzi pluje krwią. Charlotte śpiewa:
  Aniołowie gwieździstego, mrocznego piekła! Wygląda na to, że zniszczą wszystko we wszechświecie! Muszę wzbić się w niebo jak szybki sokół! Aby ocalić moją duszę przed zagładą!
  Brytyjczycy zachowują się chaotycznie, większość z nich to żołnierze kolonialni: czarni, Hindusi, Arabowie. Albo padają, zamarli, albo wręcz przeciwnie, nagle zrywają się i zaczynają biec jak szalone króliki. Dziewczyny jednak strzelają celnie, a granaty, choć odłamki nie lecą daleko, są gęste! Teraz zostało tylko kilku wrogów. Madeleine krzyczy po angielsku, jej głos jest tak ogłuszający, że nawet nie potrzebuje megafonu:
  - Poddajcie się, a oszczędzimy wam życie! W niewoli będziecie mieli dobre jedzenie, wino i seks!
  Zadziałało natychmiast, a skoro już się poddali... Ręce w górę i...
  Zebrali pięćdziesięciu jeńców, z czego połowa była ranna. Madeleine wydała rozkaz:
  - Wykończ rannych!
  "Wilczyce" bezceremonialnie strzelały do tych, którzy nie mogli ustać na nogach w skroniach, podczas gdy resztę ładowano do samochodów i wieziono do najbliższej bazy.
  Po palącym pustynnym piasku, bose stopy Gerdy były tak przyjemne na miękkiej gumie. Nawet jęknęła z rozkoszy... Amerykańskie trucki są bardzo wygodne i nie trzęsą się podczas jazdy. Dziewczyny cieszyły się z wygranej. Charlotte zapytała Gerdę:
  - Ilu zabiłeś?
  Dziewczyna wzruszyła ramionami ze zdziwieniem:
  - Nie wiem? Nie byłem jedynym, który strzelał... Ale myślę, że było ich wielu!
  Charlotte obliczyła:
  "Jest nas setka, zabiłem około trzystu, czyli po trzech na każdego brata, to znaczy na każdą siostrę! Imponujący początek wojny!"
  Gerda machnęła obojętnie ręką:
  "Nie o to mi chodzi! Ważne, że nie zginął ani jeden przyjaciel. Chociaż, oczywiście, to tylko statystyki: zginęło trzystu wrogów, a po naszej stronie tylko dwóch wilczych wojowników zostało lekko rannych. Jestem nawet zaskoczony, że jeszcze nie podbiliśmy Afryki, mając takich wojowników".
  Charlotte natychmiast zepsuła nastrój:
  - Ależ my przegraliśmy z tymi nieszczęsnymi wojownikami w 1918 roku!
  Gerda gniewnie potrząsnęła jasnowłosą głową, która wyglądała, jakby była pokryta noworocznym śniegiem:
  "To przez zdradę! Ale tak naprawdę byliśmy bliżej zwycięstwa niż kiedykolwiek wcześniej i było to oczywiste dla każdego, kto miał oczy szeroko otwarte! Niestety, zostaliśmy pokrzyżowani!"
  Charlotte zgodziła się, zręcznie drapiąc bose palce u stóp za lewym uchem:
  - Tak, zdrada, sabotaż, niekompetencja wojskowa... Ale i tak rozbiliśmy Rosjan, zmuszając ich do kapitulacji w 1918 roku! Och, miło byłoby pospacerować po rozległych połaciach Rosji; tam jest chłodno, a tu gorąco!
  Gerda zachichotała radośnie:
  - Ale w Rosji są takie silne mrozy... Ale kiedy biegałem boso po śniegu w górach, wiedziałem, jaka to męka.
  Charlotte obnażyła zęby:
  - Mała Gerda biegnie boso po rozpalonym śniegu... To symboliczne, jak w bajce... Bajka o czystej, jeszcze dziecinnej i wcale nie egoistycznej...
  Gerda puściła oko do swojej przyjaciółki:
  - Czy to jest jak nasza wizyta u Führera?
  Charlotte potwierdziła:
  - Prawie! Po prostu jedziemy, a nie biegniemy boso po palącym piasku pustyni. I to po zwycięstwie, ni mniej, ni więcej.
  Związany czarny mężczyzna mruknął po niemiecku:
  - Potężne anioły, jestem gotowa wam służyć! Jesteś boginią, a ja twoją niewolnicą!
  Charlotte lekko szorstką stopą pogłaskała brązowe, kręcone włosy czarnego więźnia:
  "Wy, Murzyni, jesteście niewolnikami z natury! To oczywiście w porządku; ktoś musi harować od świtu do zmierzchu, wykonując brudną robotę... Ale niewolnik jest z natury nikczemnym zdrajcą i nie można mu powierzyć broni. My, Niemcy, jesteśmy natomiast najbardziej kulturalnym i dobrze zorganizowanym narodem na Ziemi. Wielkim narodem wojowników i nic dziwnego, że niemieccy najemnicy służyli we wszystkich armiach europejskich, a nawet w Rosji, najczęściej na stanowiskach dowódczych!"
  Gerda rzekła ostro:
  "Tak, będziesz nam służyć jako niewolnik. Mamy specjalne ogrody zoologiczne dla czarnoskórych. A na razie wystarczy, że..."
  Charlotte zasugerowała:
  - Пускай он целует нам ноги. Ведь это будет для нас приятно, а нигер унизиться.
  Gerda energicznie pokręciła głową:
  - Не знаю как тебе, а противно, если чистой кожи истиной арийки будут касаться губы вонючего нигера. Tak...
  Charlotte się nie zgodziła:
  - Nie, nie chciałbym! Właściwie to by mi się podobało. No, popatrz...
  Rudowłosa piękność podała czarnoskóremu mężczyźnie swoją stopę. Z entuzjazmem zaczął całować długie, gładkie, rzeźbione palce bogini. Dziewczyna uśmiechnęła się tylko czule w odpowiedzi, a grube usta czarnoskórego mężczyzny łaskotały jej opaloną skórę. Język jeńca musnął jędrną, lekko zakurzoną stopę dziewczyny. W końcu miło było upokorzyć silnego mężczyznę mierzącego prawie metr osiemdziesiąt.
  Gerda była zaskoczona:
  - To dziwne. Nie czujesz obrzydzenia?
  Charlotte się uśmiechnęła:
  - Nie, nie mam! Czemu miałbym się brzydzić?
  Gerda wolała milczeć: po co miałaby wtrącać się w sprawy przyjaciółki? W końcu wychowano je w przekonaniu, że Niemka powinna być nie tylko wojowniczką, ale także kochającą, czułą żoną i zdrową matką. Sama jednak nie brała jeszcze pod uwagę mężczyzn, być może z powodu wyczerpującej pracy fizycznej, a może po prostu nie znalazła jeszcze swojego partnera. Charlotte jednak najwyraźniej miała już tego dość. Kopnęła czarnoskórego mężczyznę w nos kostką, przez co sok pociekł, i zasugerowała Gerdzie:
  - Może powinniśmy zaśpiewać?
  Gerda skinęła głową:
  - Jasne, że będziemy śpiewać! Inaczej będzie smutno!
  Dziewczyny zaczęły śpiewać, a ich koleżanki dołączyły do nich, więc piosenka płynęła jak wodospad:
  Kochana, wychodzę z zarośli,
  Ukrywając nieziemski smutek!
  I zimno, paląco i lodowato,
  Złamany motyw przebity!
  
  Bose stopy na śniegu,
  Dziewczyny robią się białe!
  Zamiecie ryczą jak wściekłe wilki,
  Rozrywając stada małych ptaków!
  
  Ale dziewczyna nie zna strachu,
  Ona jest wojowniczką potężnych sił!
  Koszula ledwo zakrywała ciało,
  Na pewno wygramy!
  
  Nasz wojownik jest najbardziej doświadczony,
  Nie zgniesz go młotem kowalskim!
  Tutaj klony poruszają się łagodnie,
  Płatki śniegu spadają mi na pierś!
  
  Nie mamy w zwyczaju się bać,
  Nie ośmiel się drżeć z zimna!
  Wróg jest gruby i ma szyję byka,
  Jest lepkie, obrzydliwe, jak klej!
  
  Ludzie mają taką siłę,
  Co zdziałał święty obrządek!
  Dla nas wiara i natura,
  Wynik będzie zwycięski!
  
  Chrystus inspiruje Ojczyznę,
  Mówi nam, żebyśmy walczyli do końca!
  Aby planeta stała się rajem,
  Niech wszystkie serca będą odważne!
  
  Ludzie wkrótce będą szczęśliwi,
  Niech życie będzie czasem ciężkim krzyżem!
  Kule są okrutnie śmiercionośne,
  A ten, który upadł, już powstał!
  
  Nauka daje nam nieśmiertelność,
  A umysły poległych powrócą do szeregów!
  Ale jeśli się wycofamy, uwierz mi,
  Przeciwnik natychmiast zepsuje wynik!
  
  Więc przynajmniej módl się do Boga,
  Nie ma co być leniwym, precz z lenistwem!
  Sędzia Wszechmogący jest bardzo surowy,
  Chociaż czasami może pomóc!
  
  Moja ojczyzna jest dla mnie najcenniejsza,
  Święty, mądry kraju!
  Mocniej trzymaj lejce, nasz przywódco,
  Ojczyzna narodzona, by rozkwitać!
  Dziewczyny z elitarnego batalionu SS "Wilczyce" śpiewały przepięknie, a słowa były poruszające. Panuje powszechny stereotyp, że bycie żołnierzem SS oznacza bycie katem! Ale to nieprawda. Oczywiście istniały specjalne jednostki karne, najczęściej wchodzące w skład dywizji bezpieczeństwa i wykonujące operacje specjalne, ale większość dywizji SS stanowiła po prostu elitarną straż Wehrmachtu. Ogólnie rzecz biorąc, trzeba powiedzieć, że czerwona, totalitarna propaganda nie jest najwiarygodniejszym źródłem informacji o II wojnie światowej. W końcu oczywiste jest, że komunistyczni przywódcy Agitpropu musieli być bezstronni i obiektywni w swoich relacjach. Trudno więc rzetelnie ocenić, co było prawdą o nazistowskich okrucieństwach, a co fikcją. W każdym razie ci, którzy poważnie zajmują się badaniami historycznymi, muszą przyznać, że nie każdy żołnierz SS był katem i potworem. Co więcej, przed atakiem na ZSRR naziści generalnie zachowywali się tolerancyjnie na okupowanych terytoriach; Źródła zachodnie nie wspominają o żadnych masowych okrucieństwach ani represjach.
  A teraz dziewczyny pomogły więźniom wysiąść z samochodów, przyjaźnie klepiąc nieśmiałych mężczyzn po szerokich ramionach. Potem dziewczyny zostały zaproszone na poczęstunek...
  Obiad był skromny, ale na pustyni upolowali zebrę, a każda dziewczyna dostała kebab przyrządzony po arabsku. Generalnie Arabowie, przynajmniej na pierwszy rzut oka, byli przyjaźni, a ci, którzy mówili po niemiecku, próbowali nawet żartować lub delikatnie głaskać dziewczyny po nogach.
  Gerda odepchnęła trzymającego się Araba i rzekła:
  - Nie jestem dla ciebie!
  Charlotte poszła za jej przykładem:
  - Zbuduj sobie harem!
  Gerda uśmiechając się, zaproponowała:
  - Powiedz mi, Charlotte, co byś zrobiła, gdybyś została żoną sułtana?
  Rudowłosa przyjaciółka z powątpiewaniem zauważyła:
  "To właściwie wątpliwy majątek... Chociaż to też zależy od tego, którego sułtana poślubisz. Gdyby to było wielkie Imperium Osmańskie u szczytu potęgi, to... byłoby nawet całkiem miło... Zreformowałbym armię turecką, ulepszył jej uzbrojenie... I prawdopodobnie najpierw zwróciłbym wzrok na wschód".
  Gerda zgodziła się:
  - Zgadza się! Ale to wstyd dla Turcji, że nawet w czasach swojej świetności nie udało jej się podbić Iranu. To było całkowicie możliwe, zwłaszcza że armia perska była zacofana. Ciekawe, wielki Führerze, jaką decyzję podejmie: podbić Turcję czy włączyć ją do swojej koalicji, rzucając Osmanom kość, w tym niektóre z mniej cennych ziem Iranu?
  Charlotte wzruszyła ramionami ze zdumieniem:
  - Nie wiem! Właściwie ostatnio krążą plotki, że zaatakujemy ZSRR... Mówią, że bogactwa Rosji i żyzne ziemie Ukrainy są bardzo potrzebne!
  Gerda podniosła bosymi palcami kubek z herbatą i zręcznie podniosła go do brody, wlewając w siebie brązowy płyn. Przez cały czas udawało jej się mówić:
  "Ukraina ma bardzo żyzną, urodzajną ziemię. Pod mądrym niemieckim przywództwem i przy naszych wysokich standardach rolniczych przyniesie rekordowe plony. A wtedy nasz chleb będzie tańszy niż woda. I skorzystają na tym sami Ukraińcy, bo reżim sowiecki ich po prostu okrada, zmuszając do głodu!"
  Charlotte skinęła głową:
  - Nauczymy tych Słowian naszej wielkiej germańskiej kultury! Oświecimy ich!
  W tym momencie rozmowę przerwały wulgarne okrzyki, czas odpoczynku dobiegł końca.
  Ale po obiedzie dziewczęta znów stanęły w szeregu i zmuszone były maszerować przez pustynię. Bieganie po posiłku było trudne, a dziewczęta nawet lekko jęczały, dopóki ich ciała się nie rozgrzały. I tak biegły jak skoczki.
  To jest wirtualna bitwa... A Afryka staje się niemiecka... A na froncie radziecko-niemieckim...
  Zimą Armia Czerwona ponownie przeszła do ofensywy. Nadal trwały zacięte walki.
  Christina, Magda, Margaret i Shella walczą w Panterze. Pojazd, choć nie jest idealny, ma szybkostrzelne działo o dużym zasięgu, jest dość zwrotny i ma przyzwoity pancerz przedni.
  Niemieckie dziewczyny, boso i w bikini, mimo mroźnych temperatur, toczą zwinne walki.
  Tutaj Christina oddaje strzał... Pocisk trafia w wieżę T-34-76 i przebija ją. Radziecki czołg zatrzymuje się, unieruchomiony.
  Dziewczyny krzyczą na cały głos:
  - Wygraliśmy!
  Potem Magda strzela. Złotowłosa piękność też strzela.
  Do tego stopnia, że wieża T-34 została oderwana.
  Dziewczyny-tygrysice strzelają na zmianę. I to całkiem celnie. Oto i one, trafiając kolejny radziecki czołg.
  Potem Margaret trzasnęła nim o ziemię. I trafiła w działo samobieżne SU-76. Trafiła zręcznie. I zaśpiewała:
  - Nasze piekielne Niemcy są silne, chronią pokój!
  A jak pokazuje język!
  Potem oddała strzał z działa Shell. Trafił w radziecki czołg KW-1S. To też była dobra robota.
  Tak, czwórka wojowników w bikini jest zacięta i nie boi się zimna. Po tym, jak kobiety zaczęły walczyć, Trzeciej Rzeszy wiodło się znacznie lepiej.
  A tu na niebie pilotki Albina i Alvina. Obie piękności w bikini i boso. Walczą w Focke-Wulfach. A to bardzo poważna maszyna.
  Albina, strzelając z działek lotniczych, mówi:
  - Aktywny krokiet! Nie szczędź słowa "miażdżyć"!
  I jak olśniewająco się uśmiechnął! I zestrzelił dwa radzieckie samoloty naraz.
  Alvina także strąciła trzy z nich za pomocą armat pneumatycznych i zaćwierkała:
  - Moje podejście będzie zabójcze i matowe!
  Po czym dziewczyna obnażyła zęby! Była uosobieniem uroku i pełna fenomenalnej charyzmy.
  Albina odcina kolejny samolot Jak-9 i piszczy:
  - Po co nam radzieccy piloci?
  Alvina zestrzeliwuje LAGG-5 i pewnie mówi:
  - Abyśmy my Niemcy zbierali rachunki!
  Co za cudowna para dziewczyn! Jak one same zaczęły zbierać nagrody. Naprawdę nie sposób się z nimi kłócić. Zestrzeliwują samoloty i szczerzą zęby.
  A sekret tkwi w tym, że na mrozie dziewczyny powinny chodzić boso i w bikini. Wtedy rachunki przyjdą same.
  I nigdy się nie stroić. Po prostu pokaż swój nagi biust, a zawsze będziesz w centrum uwagi!
  Albina zestrzeliła kolejny samolot Armii Czerwonej i zaśpiewała:
  - Na wielkich wysokościach i w czystości gwiezdnej!
  I mrugnęła, podskoczyła i kopnęła bosymi stopami, rycząc:
  - W morskiej fali i wściekłym ogniu! I w wściekłym i wściekłym ogniu!
  I dziewczyna znów energicznie zestrzeliła samolot.
  A potem Alvina atakuje wroga. Robi to atakiem obrotowym, szczerzy zęby i piszczy:
  - Będę supermistrzem świata!
  I znowu samochód potrącony przez dziewczynę upada. I Armia Czerwona dostaje w tym swój udział.
  A Albina ryczy w dzikiej ekstazie:
  - Teraz jestem katem, nie pilotem!
  Zestrzeliwuje kolejny radziecki samolot i syczy:
  - Pochylam się nad celownikiem, a tu rakiety pędzą w kierunku celu, przed nami kolejne podejście!
  Wojownik zachowuje się wyjątkowo agresywnie.
  Tutaj obie dziewczyny atakują cele naziemne. Albina trafia w T-34 i krzyczy:
  - To będzie koniec!
  Alvina uderza w SU-76 i szepcze:
  - Aż do całkowitej klęski!
  A jak potrząsa bosą stopą!
  Armia Czerwona nie odniosła znaczących sukcesów zimą. Dopiero pod Rżewem udało im się dokonać niewielkiego natarcia, ale po sprowadzeniu rezerw Niemcy odzyskali kontrolę. Fritzowie są rzeczywiście silni.
  W maju 1944 roku, po uzupełnieniu swoich oddziałów o nowe czołgi, w tym nowocześniejsze i lepiej chronione Pantery-2, przeszli do ofensywy w rejonie Kurska i Rostowa nad Donem.
  Sytuacja nie byłaby tak zła, gdyby w ofensywie nie wzięła udziału duża liczba Arabów i Afroamerykanów. A co najważniejsze, do wojny przystąpiła również Turcja. Sytuacja stała się więc niezwykle alarmująca.
  A Armia Czerwona, ponosząc ciężkie straty, wycofała się przed przeważającymi siłami Wehrmachtu.
  Ale dzielne sześć dziewcząt, dowodzonych przez Alenkę, walczyło zaciekle z Fritzami. A szanse były wyraźnie nierówne.
  Alenka walczyła o Kursk, szturmowany przez nazistów. Zdesperowana piękność rzuciła granat bosymi stopami i zaćwierkała:
  - Chwała Rusi i naszej ojczystej partii!
  Wtedy Natasza rzuciła granat bosymi palcami u stóp i syknęła:
  - Zajmiemy się tą bosonogą dziewczyną!
  Potem Anyuta także posłała śmierci dar palcami bosych stóp i mamrotała:
  - To będzie cudowny cios!
  Rudowłosa Augustyna wzięła ją i posłała dar zagłady nagą dolną częścią ciała, po czym pisnęła:
  - Kierujemy radar w stronę nieba!
  A potem złotowłosa Maria dała nazistom dar śmierci gołymi nogami.
  I śpiewała:
  - Na Madagaskarze, na pustyni i na Saharze! Byłem wszędzie, widziałem świat!
  A potem Marusia, bosymi stopami, rzuca całą gromadkę i śpiewa:
  - W Finlandii, Grecji, Australii, Szwecji powiedzą ci, że nie ma piękniejszych dziewczyn od tych!
  Tak, sześć dziewczyn walczyło bardzo dobrze. Ale Fritzowie i tak zdobyli Kursk...
  Nie, nie ma sposobu, by przeciwstawić się tak przeważającym siłom. Faszyści wciąż nacierają.
  A jaki jest efekt przygotowania potworów?
  Adolf Hitler był po prostu zachwycony, czując się jak prawdziwy despota, któremu wszyscy byli posłuszni i drżeli. Jeśli chcesz sukcesu Stalina, musisz być jak on, bezlitosny i wymagający wobec innych i siebie (właśnie tak myślał Józef Wissarionowicz i dokładnie w tej kolejności!). Teraz jednak zacznie się porządny hałas, a machina ruszy. Ogólnie rzecz biorąc, Niemcy, łącznie z ich państwami satelickimi, mają ogromną przewagę nad ZSRR w zakresie wyposażenia przemysłowego, wykwalifikowanej siły roboczej i liczby inżynierów na wszystkich szczeblach. To fakt, ale produkcja zbrojeniowa wciąż nie dorównuje! Niemcy pozostawały w tyle za ZSRR przez całą wojnę, pomimo wszystkich zniszczeń w Rosji. I dlaczego? Oczywiście z powodu pewnego chaosu, jaki panował w różnych działach, zwłaszcza w przemyśle zbrojeniowym. Ponadto, niedobór surowców i niedocenianie potencjału wroga odegrały negatywną rolę. W szczególności, w 1940 roku produkcja broni w Niemczech była niższa niż w 1939 roku (licząc całkowitą produkcję, łącznie z amunicją), i to pomimo faktu, że wojna już trwała, a III Rzesza zdobyła kontrolę nad rozległymi terytoriami z ogromnymi rezerwami mocy produkcyjnych. Co zatem można powiedzieć o zdolnościach organizacyjnych Hitlera? Niewiele, ale błyszczał w przemyśle zbrojeniowym.
  Führer oświadczył w długim przemówieniu:
  "W dziedzinie lotnictwa Sauerowi przyznano nadzwyczajne uprawnienia. Będzie on ściśle monitorował zarówno ilość produkowanego sprzętu, jak i, co nie mniej ważne, jego jakość. Poza tym, wielu twoich przyjaciół, Göring, choć kiedyś byli znakomitymi asami, nie jest zdolnych do przywództwa. Nie każdy dobry żołnierz jest jednocześnie wybitnym generałem, więc zamiast powieszonego Eryka, sferą techniczną będzie kierował profesjonalny przedsiębiorca, zdolny do reformy i przezbrojenia sił powietrznych. W końcu Wielka Brytania nie śpi; zwiększa zarówno liczebność, jak i jakość swoich sił zbrojnych, a zwłaszcza sił powietrznych. Musimy być o dwie głowy, o kilkanaście kroków przed wrogiem, inaczej całkowicie stracimy nad nim przewagę. Dlatego potrzebujemy jakościowych kroków."
  Göring nieśmiało zaprotestował:
  - Moi przyjaciele, sprawdzeni ludzie, którzy udowodnili swoją skuteczność bojową i profesjonalizm.
  Rozwścieczony dyktator wpadł we wściekłość:
  "A może myślisz, że zapomniałem, kto przegrał Bitwę o Anglię? Albo kto spaprał czteroletni plan rozwoju gospodarczego? A może chcesz też dostać chłostę, i to publicznie? Więc zamknij się i milcz, aż cię nabiją!"
  Göring aż skulił się ze strachu. Niestety, Führer to nie żart. Potem znowu rozległ się huk i kolejny odrzutowiec ME-262 wzbił się w powietrze. Maszyna była masywna i miała dwa silniki. Skrzydła były lekko skośne do tyłu, a sam myśliwiec wyglądał dość groźnie. Jego prędkość, generalnie przyzwoita jak na rok 1941, była nawet rekordowa w skali światowej. Co prawda, sama maszyna wciąż nie była całkowicie niezawodna i wymagała debugowania. Faszystowski dyktator nakreślił jednak już charakterystykę nowych, bardziej zaawansowanych myśliwców... ME-262 waży ponad sześć ton, co jest nieco przeciążeniem. Myśliwiec odrzutowy musi być mały, tani i zwinny. Pod tym względem ME-163 mógłby być dobry, ale jego silnik rakietowy był przeładowany i wytrzymywał tylko sześć minut (a raczej wytrzyma!), co oznaczało, że jego zasięg był ograniczony do stu kilometrów. Jako bombowiec typu blitz lub osłona myśliwska dla ataków flot na Anglię z pewnością się nie nadaje.
  ME-262 może jednak przenosić tonę bomb, tyle samo co Pe-2, radziecki samolot frontowy. Dzięki temu jest doskonałym rozwiązaniem zarówno do ostrzeliwania celów, jak i wsparcia wojsk. Dlaczego jednak nie stworzyć myśliwca podobnego do ME-163 Comet, ale z silnikiem turboodrzutowym zamiast rakietowym? Próbowali ulepszyć Cometa i wygląda na to, że wydłużyli jego czas lotu do 15 minut (zasięg do 300 kilometrów), co jest ogólnie akceptowalne w bitwie o Anglię. Do Londynu nadal można było dotrzeć z Normandii... Chociaż nie jest to aż tak oczywiste; nadal trzeba go zbombardować i wrócić, a piętnaście minut nie było aż tak wymuszonym podejściem. W przyszłości myśliwce z napędem rakietowym i odrzutowym uważano za ślepą uliczkę w lotnictwie. Ale konstrukcja Cometa jest dość interesująca, dzięki niewielkim rozmiarom i małej masie, co oznacza, że jest niedrogi i zwrotny.
  Istnieją również bardzo obiecujące myśliwce ważące nawet 800 kilogramów - szybowce, które mogłyby być używane w walkach powietrznych. Jednak ze względu na krótki zasięg, mogą być używane jedynie do walki obronnej lub dostarczane do Londynu... transportowcami, a następnie odbierane przez pilotów. To wymaga zastanowienia. W rzeczywistości szybowce nigdy nie brały udziału w walkach, a z jakiegoś powodu radzieccy generałowie lotnictwa nie odważyli się wypróbować tego pomysłu w Korei. To nic złego, ale podczas wojny koreańskiej to amerykański pilot odniósł pierwsze zwycięstwa. Nie należy więc lekceważyć Jankesów.
  Po zakończeniu lotu z kokpitu wyskoczyła młoda, jasnowłosa dziewczyna i pobiegła z całych sił w stronę Führera.
  Nazista numer jeden, opętany przez falę, wyciągnął do niej rękę, by ją pocałować. To takie miłe, gdy dziewczyny cię kochają, a Führer, jak się wydaje, jest szczerze ubóstwiany przez wszystkich Niemców, a raczej prawie wszystkich, z wyjątkiem kilku więźniów obozów koncentracyjnych. Pilot powiedział z entuzjazmem:
  "To po prostu wspaniały samolot, ma taką prędkość i moc. Rozerwiemy wszystkie lwiątka jak termofory!"
  Führer pochwalił impuls dziewczyny:
  "Oczywiście, że go rozbierzemy na części, ale... Musimy szybciej debugować samochód, zwłaszcza silniki. Z pewnością potrzebne będą radykalne środki, aby je ulepszyć, ale w razie czego, główny konstruktor nam pomoże!"
  Wszyscy krzyknęli chórem:
  - Chwała wielkiemu Führerowi! Niech Opatrzność nam dopomoże!
  Rozbrzmiał hymn Trzeciej Rzeszy i kolumna młodych bojowników Hitlerjugend ruszyła do marszu. Chłopcy w wieku od czternastu do siedemnastu lat maszerowali w specjalnym szyku w rytm bębna. A potem nadeszła najciekawsza część: maszerowały nastoletnie dziewczyny z Niemieckiej Ligi Kobiet. Miały na sobie krótkie spódniczki, a ich piękne, bose stopy przyciągały wzrok mężczyzn. Dziewczyny próbowały unosić nogi wyżej, ale jednocześnie spięły palce u stóp i ostrożnie postawiły pięty. To był fascynujący widok, te piękności o nieskazitelnych figurach... Ich twarze były jednak zróżnicowane, a niektórzy młodzi faszyści mieli nieco szorstki, niemal męski wygląd, a nawet grymasili. Zwłaszcza gdy ściągali brwi.
  Esteta Adolf zauważył:
  "Potrzebujemy więcej treningu fizycznego dla chłopców i dziewcząt. Wiem, że wiele się w tym zakresie robi, szczególnie w Jungvolk, ale musi on być bardziej kompleksowy i opierać się na spartańskich metodach. Oczywiście, oprócz zachęcania do kradzieży... Nasi młodzi mężczyźni i kobiety muszą wyrosnąć na porządnych, a jednocześnie bezwzględnych ludzi".
  Naczelny Dowódca zamilkł. Generałowie milczeli, być może bojąc się sprzeciwu i niechętnie potwierdzając to, co oczywiste. Führer kontynuował:
  "Wojna to nie żart, ale bezwzględność wobec wrogów musi iść w parze z wzajemną pomocą i poczuciem braterstwa wobec towarzyszy. To właśnie musimy wpajać każdemu... Nowy nadczłowiek jest bezlitosny dla innych, ale musi być jeszcze bardziej bezlitosny dla siebie. Bo najpierw trzeba wykorzenić niższość z duszy, a potem kruche ludzkie ciało zmartwychwstanie!"
  Kolejna pauza... Generałowie i konstruktorzy nagle zdali sobie sprawę z tego, co się stało, i zaczęli gromko klaskać. Führer wydawał się zadowolony:
  "To już jest lepsze, ale teraz chciałbym zobaczyć symulowaną bitwę powietrzną. Coś groźnego i niszczycielskiego..."
  Heinkel zapytał nieśmiało:
  - Amunicją ostrą czy pociskami, mój Führerze?
  Nazista numer jeden skinął głową:
  "Oczywiście z bojowymi. Poza tym chciałbym zbadać mechanizm katapultowy. Przecież nad nim pracujecie..." Führer potrząsnął pięściami. "Kiedy w końcu będzie gotowy i wejdzie do masowej produkcji? W końcu doświadczony pilot to doświadczony pilot, którego trzeba zachować na przyszłe bitwy!"
  Führer-terminator postanowił jednak pokazać konstruktorom nowocześniejszą konstrukcję urządzenia katapultującego. System ten miał być mniej masywny, prostszy i lżejszy. Niedrogi piropatron, już opanowany przez niemiecki przemysł, doskonale nadawał się do tego celu.
  Diagram musiał być rysowany na poczekaniu, ale Hitler był prawdziwie utalentowanym artystą i rysował wyraźnie i szybko; linie i zakręty diagramu były płynne i precyzyjne, bez pomocy linijek czy cyrkla. Podróżujący w czasie Terminator uznał za dziwne, że Niemcy, z ich generalnie silną i dość zaawansowaną ideologią narodowego socjalizmu i totalitaryzmu, zawiedli Rosjan w wojnie. Być może wynikało to z faktu, że rosyjscy żołnierze byli silniejsi i bardziej odporni niż Niemcy i nauczyli się walczyć szybciej.
  Mówiąc ogólnie, patrząc na przebieg wojny jako całość, tak, Rosjanie, a raczej wojsko radzieckie, uczyli się walczyć, podczas gdy Niemcy zdawali się zapominać, jak... Ich dowództwo podejmowało decyzje na poziomie pierwszoklasisty, a może nawet niższym, jeśli ów pierwszoklasista miał doświadczenie w prowadzeniu wojny w grach strategicznych czasu rzeczywistego. Fakt, że dzieci nawet w wieku sześciu lat potrafią tak sprawnie dowodzić wirtualnymi armiami, to coś, czego oni, nawet Żukow i Mainstein, mogliby się nauczyć. Jednak niektórzy badacze uważają zarówno Żukowa, jak i Mainsteina za niekompetentnych. Istnieją również rozbieżności dotyczące liczby czołgów, zwłaszcza zdobytych przez Francuzów. Pamięć Hitlera (dobra pamięć, zwłaszcza gdy był jeszcze zdrowy!) sugerowała, że 3600 czołgów zdobytych przez Francuzów to imponująca liczba... Niektóre modele, takie jak SiS -35, przewyższały T-34 pod względem pancerza, choć tylko przedniego. Zatem ten czołg mógłby być produkowany we francuskich fabrykach, z wyjątkiem wymiany działa kal. 47 mm na dłuższe, kal. 75 mm. W rzeczywistości nawet to mogłoby nie wystarczyć. Wielka Brytania i Stany Zjednoczone generalnie ceniły pancerz w swoich czołgach ponad wszystko. Na przykład, ważący czterdzieści ton Churchill miał 152 mm pancerza, w porównaniu do 120 mm w czołgu ciężkim IS-2.
  Führer powiedział projektantom coś jeszcze:
  "Mamy mnóstwo tuneli aerodynamicznych, więc skupcie się na znalezieniu bardziej optymalnego modelu samolotu i tworzeniu opływowych konstrukcji, bez uciekania się do kosztownych testów, w których giną nasi najlepsi asy. Na przykład model latającego skrzydła jest całkiem skuteczny, zwłaszcza jeśli można regulować grubość i kąt natarcia. Już dałem wam rysunek, więc bezogonowy samolot powinien być gotowy. Jego szacowana prędkość, nawet z silnikiem Jumo, wyniesie do 1100 kilometrów na godzinę. Więc działajcie, ale nie bądźcie bezczelni!"
  Podróżnik w czasie Adolf doradził również, jak zwiększyć prędkość wystrzału rury. Wykrył słabo skrywaną ironię w spojrzeniu konstruktorów: skąd zwykły kapral może tyle wiedzieć? Czyż nie wierzą w geniusz Führera? Więc się dowiemy... albo nie, nie dowiemy się, ale raczej udowodnimy im naszą inteligencję.
  Po obiedzie na świeżym powietrzu pokojówki rozstawiły stoły i krzesła. Pięknie... Ale jakie reformy powinien wprowadzić narodowy socjalizm? Takie, które zminimalizują liczbę wrogów i zjednają sobie przyjaciół. Na przykład, zaprzestać wychwalania rasy niemieckiej na każdym kroku, a może nawet dzielenia ludzi na klasy. Jednak podział narodów na podrzędne i aryjskie nie został jeszcze formalnie zalegalizowany. To upraszcza sprawę. W rzeczywistości Hitler rozpoczął masową eksterminację Żydów właśnie po ataku na ZSRR. Skąd u niego takie dziwactwa? Być może liczył na to, że światowy syjonizm pobłogosławi go w wojnie z bolszewizmem, a Zachód wesprze. A potem, kiedy Wielka Brytania i Stany Zjednoczone stanowczo wypowiedziały "nie" Wehrmachtowi, czy Führer wpadł we wściekłość? Czy zaczął mścić się na tych Żydach, do których udało mu się dotrzeć? Hitler z pewnością był idiotą, bo zorganizował Holokaust i tym samym zdyskredytował ideę narodowego socjalizmu. Obecnie słowa "nazista" i "kat" stały się synonimami. Wielu myli również nacjonalizm z faszyzmem, być może dlatego, że słowo "nazista" brzmi podobnie. To jednak całkowita nieprawda. Faszyzm zasadniczo nie ma bezpośredniego związku z narodowym socjalizmem. Pojęcie faszyzmu narodziło się we Francji w XIX wieku i miało zupełnie inne znaczenie.
  Istota faszyzmu, w jego pierwotnej formie, sprowadzała się do budowania ducha korporacyjnego i poczucia koleżeństwa wśród kapitalistów. Mussolini wprowadził następnie doktrynę faszystowską do swoich Czarnych Koszul. Naziści byli jednak głównie nazywani "faszystami" przez swoich wrogów i rywali politycznych. Prawdę mówiąc, naziści byli brutalni, więc słowo "faszysta" nabrało pejoratywnej, negatywnej konotacji. W Rosji nacjonaliści doświadczyli pewnego wzrostu, szczególnie na początku lat 90., osiągając szczyt w latach 1993-1994. Następnie wojna w Czeczenii doprowadziła do wzrostu nastrojów pacyfistycznych w społeczeństwie i przejściowego zaniku nacjonalizmu. Wojna w Jugosławii i bombardowanie Serbii doprowadziły do chwilowego wzrostu patriotyzmu, ale potem nastąpił rozłam w ruchu narodowym. W Rosji nacjonaliści mieli problem z przywódcami... Nie mieli własnego Führera... Owszem, Żyrinowskiego porównywano do Hitlera, a pod pewnymi względami nawet go przewyższył. Na przykład w tempie, w jakim awansował politycznie, zajmując pierwsze miejsce w wyborach parlamentarnych cztery lata po założeniu partii. Żyrinowski jednak postąpił nierozsądnie i nie zdołał wykorzystać swojego sukcesu, a nawet go utrzymać. Trzeba przyznać, że jego wina leżała przede wszystkim w braku dyscypliny w partii i skandalach, w które się wplątał. Prawdziwy Hitler nigdy nie zasiadał jednak w Reichstagu, a jego sfilmowane histerie nigdy nie były pokazywane w telewizji. I telewizji też nie było. Chociaż ostatecznie sukces Żyrinowskiego w wyborach w 1993 roku był właśnie zasługą jego skutecznego dotarcia do widzów telewizyjnych.
  Piękna dziewczyna ze służby usiadła obok Führera i położyła jego dłoń na swoim nagim kolanie. Zagruchała:
  - Myślisz o czymś, mój Führerze?
  Nazistowski dyktator, który był również wirtualnym graczem, ożywił się. Zauważył, że wciąż nie skończył zupy jarzynowej i sałatki owocowej. Führer pocałował dziewczynę w usta, wdychając jej młodzieńczy, słodki zapach, i oznajmił:
  - Pojedziesz ze mną samochodem. A wszyscy do roboty, czas na jedzenie minął.
  I znów tryby państwowej, przyznaję, nie do końca dobrze naoliwionej, machiny ruszyły. W drodze powrotnej Führer kochał się z pięknością i zastanawiał się nawet, skąd bierze tyle energii i siły. W końcu mówiono, że Führer jest impotentem i rzekomo niepełnosprawny, że zaraził się kiłą (kłamstwo) i został wykastrowany (kompletna bzdura!). Co prawda Hitlerowi nigdy nie udało się spłodzić potomstwa... Więc jutro sam się tym zajmie... A może jednak będzie musiał zaprosić Himmlera. W rzeczywistości, w rzeczywistości historycznej, Führer dramatycznie wzmocnił rolę SS. Najwyraźniej będzie musiał pójść w jego ślady w tej alternatywnej rzeczywistości. A podporządkowanie policji kryminalnej strukturom SS jest generalnie sensowne; teraz wszystkie dane i akta zostaną połączone w jedno źródło. Co więcej, stosowanie tortur wobec przestępców i zaawansowane metody przesłuchań charakterystyczne dla Gestapo i innych tajnych służb znacząco zwiększą wykrywalność przestępstw.
  Prawda może się mnożyć, a liczba niewinnych ofiar może rosnąć, ale... Zdecydowana większość esesmanów to porządni ludzie, a doświadczony śledczy z reguły od razu rozpoznaje, czy dana osoba kłamie, czy mówi prawdę, i rzadko się myli. Można to ocenić na podstawie wielu raportów o przestępstwach.
  Załatwiwszy kilka bieżących spraw i zapraszając dwie nowe dziewczyny, aby ogrzały łóżko, Führer, położywszy głowę na nagich, bujnych piersiach piękności, zasnął...
  Tym razem powrócił do przerwanego wcześniej snu o wielkiej bitwie kosmicznej. Z powrotem w swoim przezroczystym myśliwcu, wróg próbował zaatakować szeregi armii wielkoruskiej. A mężczyzna, który został Führerem gry Hypernet, i jego towarzyszka, bujna, lecz muskularna blondynka, próbowali skoordynować swoje działania, wspierając się nawzajem. Odrażające myśliwce wroga próbowały ich przewyższyć liczebnie, wykorzystując ich przewagę liczebną. Niezgoda w armadach bojowych Szitstanu stawała się coraz bardziej widoczna. Ich statki wydawały się coraz bardziej odpychające. Kapitan Władysław, stosując manewr "wiadra", skutecznie odciął maszynę w kształcie krzywego buta i powiedział:
  - Nic dziwnego, że ojciec Hitlera i Stalina był szewcem!
  W odpowiedzi jego blond partnerka pokazała mu swoje gołe, różowe szpilki:
  "Nie potrzebuję butów ani żadnego innego obuwia. O wiele lepiej czuję najmniejsze zniekształcenia próżni czy wibracje przestrzeni bosymi stopami! O mój Führerze, czy chciałbyś zostać dziewczynką?"
  Władysław zaśmiał się w odpowiedzi:
  "Byłoby ciekawie przez chwilę. Wszyscy mówią, że kobiety mają znacznie silniejsze i dłuższe orgazmy niż mężczyźni, więc naprawdę chciałem sprawdzić, czy to prawda".
  Blondynka zachichotała:
  Postęp może dać ci szansę, by tego doświadczyć... Chyba że przegramy epicką bitwę kosmiczną. Wrogów jest zbyt wielu. Nawet nienarodzony Imperator Diamondtiger 13, który już nami dowodzi, może zginąć.
  Podróżnik w czasie do Führera zanotował:
  - Wielki dowódca, w wojnie jak głowa, im większy rozmiar, tym większe straty!
  Zamiast odpowiedzieć, blondynka zaczęła obracać myśliwiec. Obróciła się, ledwo unikając ataku taranującego, a następnie odpowiedziała ogniem z precyzją. Wrogi samolot stanął w płomieniach i zaczął rozpadać się na drobne, płonące kawałki, niczym ziarenka maku. Dziewczyna, podnosząc bosymi palcami gumę do żucia, rzuciła ją tak zręcznie, że wylądowała prosto na jej wystającym języku:
  - Świetnie! Jak żujesz, to jesz!
  Lecz dzielny wojownik nie miał tyle szczęścia; został trafiony ponownie, choć tylko przelotnie, a dowódca wojowników warknął:
  - Mam już dość pieszczot tych kobiet!
  Oczy blondynki zabłysły:
  "Nie zadowala cię samo głaskanie? Pewnie chcesz czegoś poważniejszego? Wy, mężczyźni, jesteście tacy niecierpliwi i skłonni do zdrady!"
  Władysław roześmiał się i omal nie przełknął ostrej riposty jednego z wojowników Szitstanu. Pole bitwy nieco się zmieniło. Wróg wydawał się niewyczerpany, angażując do walki coraz większe siły. Ultrapancerniki były szczególnie niebezpieczne, ogromne jak asteroidy, powoli wyłaniające się z próżni, jakby narysowane sympatycznym atramentem (który ukazywał się, gdy oświetlano je lampą). Szitstan próbował przede wszystkim zgiąć swoje flanki, wykonując manewr okrążający, prawdopodobnie w celu stworzenia kotła w kosmosie.
  Siły Wielkiej Rosji walczyły odważnie, ale nie stroniły od manewrów. Stosowały zarówno zwinną obronę, jak i śmiałe manewry oraz nurkowania. Na przykład krążowniki liniowe i jednostki chwytakowe armii kosmicznej Wielkiej Rosji znikały, a następnie pojawiały się za koszmarnymi liniami wroga. To było jak polowanie na ryby w przeręblu - wyłaniały się, chwytały swoją ofiarę (jakiś zimowy owad, a jeśli myśliwym był sum, nawet ptak!), a następnie zanurzały się z powrotem w przeręblu. Okręty Szitstanu natychmiast traciły orientację, zbijały się w gromadę, a nawet otwierały do siebie ogień. Komiczna eksplozja plazmy, spalająca statki kosmiczne. Na przykład nawet ultrapancernik, po otrzymaniu kilku trafień pociskami termopreonowymi, wybuchał niebiesko-zielonymi płomieniami. Wtedy wielki wojownik (nieustannie miażdżący Szitstańczyków, którzy przywarli do niego jak liście cebuli!) ujrzał scenę wewnątrz płonącego ultrapancernika. A cóż to była za imponująca maszyna, z załogą składającą się z dwóch milionów żołnierzy i pięćdziesięciu milionów robotów!
  Wojownicy na statku to zróżnicowana grupa bandytów: trolle, gobliny i kilka hybryd, jak na przykład ta najpopularniejsza: skrzyżowanie kleszczy z papierosami, a raczej niedopałkami! I przerażające stwory, niczym z horroru narysowanego przez narkomana.
  Stworzenia desperacko pragnęły uciec, ale zamiast tego zderzyły się ze sobą, kłując, tnąc i gryząc. Wtedy pojawiła się machina szermiercza, specjalnie zaprojektowana do abordażu. Była uzbrojona w miecze quasi-plazmowe, nie proste, lecz zakrzywione, umożliwiające wykonywanie różnorodnych manewrów. Pierwsza machina szermiercza uderzyła w żywą masę stworzeń uciekających z płonącego, ogromnego statku. Strzępy poszarpanych ciał i zwęglonych ciał natychmiast poleciały we wszystkie strony. Za nią pojawił się przyjaciel; przypominał pająka, tyle że miał co najmniej trzydzieści kończyn, a były one niczym strumienie anihilacji zdolne przeciąć nawet dinozaura na pół.
  Jeden z oficerów Shit-stanu krzyknął:
  - Och, nie tnij mnie! Pionek wziął królową!
  Ale miał pecha. Niedopałek papierosa z kleszczowymi odnóżami, tylko bardziej obrzydliwy, uderzył w antenę i zawisł na palu. Jednak jego wrzask nie był już słyszalny w dzikiej, stale narastającej kakofonii. Języki płomieni plazmy princepsa, głównie niebieskiego i pomarańczowego, doganiały przerażonych wojowników Szitstanu, smażąc ich. A maszyny szermiercze szalały wewnątrz ultrapancernika. Najwyraźniej ich program był wyraźnie zapisany: zabijać, zabijać i zabijać jeszcze raz! I kto, w zasadzie, nie miał dla nich znaczenia. A korytarze wypełniał upiorny ryk hiperkomputera.
  Jednak ultrapłomień dotarł już do machin szermierczych, a także do wielu goblinów, a szpony - niedopałki papierosów - rozpadały się już na fotony. Sam ultrapancernik zaczął stopniowo rozpadać się na kilka części. Choć rozpad następował powoli, nie wydawał się mniej złowieszczy. Zwłaszcza w porównaniu z ogromną liczbą innych, które czasem rozbłyskały jak miniaturowe supernowe, a czasem wręcz przeciwnie, jak kurczące się statki kosmiczne. Niestety, nie tylko dla Szitstanu, ale i dla Wielkiej Rosji.
  Na przykład krążownik z emblematem sierpa i młota stracił pancernik i staranował wrogi drednot. Zderzenie dwóch mas z prędkościami podświetlnymi przypomina starcie pocisku anihilacyjnego. Eksplozja wybucha z przytłaczającą siłą (jeśli w ogóle istnieje takie słowo). Eksplozja rozkwitła niczym tulipan o wielobarwnych płatkach, nagle pochłaniając wszystko w promieniu dziesięciu czy dwudziestu kilometrów. Vladislav-Adolf ujął to tak:
  - A nasi chłopcy wyglądają, jakby byli już w niebie!
  Blondynka zauważyła filozoficznie:
  - Niebo jest jedynym dobrym miejscem, do którego nikt się nie spieszy, nawet jeśli jest w piekle!
  Człowiek, który udał się do Hitlera, zgodził się:
  "Takie są paradoksy wszechświata. Nie chcemy trafić w dobre miejsce, ale to złe nas wciąga! Więc nawet nie jest jasne, co jest lepsze - życie czy śmierć".
  Dziewczyna zauważyła filozoficznie:
  Życie jest zawsze lepsze niż śmierć. Nic dziwnego, że prawie każdy tak myśli. Jednak opinie ludzi, jak wszystko inne w naszym świecie, są względne.
  Führer, wykonawszy kolejny dość sprytny manewr, pozwolił mu zestrzelić dwumiejscowy, a przez to znacznie droższy i silniej uzbrojony myśliwiec (jak pięknie eksplodował, niczym fajerwerk ze skomplikowanych kombinacji pirotechnicznych), rozrzucając po próżni perły rozbitej materii. Vladislav-Adolf zauważył:
  Ludzkie wyobrażenia o naturze i Bogu są skrajnie sprzeczne. Istnieje nawet koncepcja umysłu reaktywnego, wręcz destrukcyjnego, która zmusza ludzi do zachowań zupełnie odmiennych od tych, które dyktują pragmatyczne instynkty i względy doraźności.
  Blondynka, próbująca wyjść z brutalnego nurkowania (co jest czymś, co można zrobić, gdy siedem myśliwców pędzi w twoją stronę naraz), powiedziała:
  - Zapomnij o pragmatyce - włącz matematykę!
  "To nie jest śmieszne!" odparł Władysław.
  Nagle przed podróżującym w czasie kapitanem lotnictwa morskiego pojawił się obraz stanowiska dowodzenia Armii Wielkiej. Doprawdy, to dar móc wniknąć w najgłębsze zakamarki i nawet rozeznać intencje własnego dowództwa, a nie innych.
  Oto okręt flagowy, pancernik o imponującej średnicy stu kilometrów, okręt flagowy Wielkiej Armii Kosmicznej Rosji. I ten okręt, oczywiście, również walczy, ponieważ dziesiątki tysięcy luf potężnej artylerii nie mogą pozostać bezczynne. Niemniej jednak, flagowy ultrapancernik dąży do synchronizacji z innymi dużymi okrętami. Nie wolno dać wrogowi najmniejszej szansy na zniszczenie okrętu flagowego, w którym mieści się główne dowództwo eskadry Wielkiej Armii Kosmicznej Rosji.
  To zaskakujące, ale wódz-monarcha to zaledwie płód, leżący w łonie matki. Sama matka jest pogrążona w stanie zawieszenia, bo inaczej wypełnianie obowiązków byłoby zbyt bolesne. Tymczasem funkcjonowanie dobrze rozwiniętego płodu-monarchy, z kończynami i, co najważniejsze, pokaźnym mózgiem, zapewniają liczne komponenty cybernetyczne. Sam płód, panując nad Wielkorosyjskim Imperium, czuje się całkiem komfortowo.
  Oczywiście, od lat ciąży mu konieczność przebywania w łonie matki. Może tylko marzyć o bieganiu i poruszaniu czymkolwiek. A te sny są bolesne, bo narodziny oznaczają natychmiastowe zniknięcie. Płód komunikuje się ze światem zewnętrznym za pomocą skanerów. Oczywiście, nie pokazują one rzeczywistego wyglądu embrionu, ale obraz bardziej uspokajający. A konkretnie, przystojny młody mężczyzna pojawia się jako nienarodzony król. Wydaje rozkazy żołnierzom wyraźnym, władczym głosem:
  - Wykorzystaj zasadę sprężystej obrony. Tak jak tysiące lat temu, słabe siły, w przewadze liczebnej, wykorzystały niezaprzeczalny fakt, że mniejsza masa jest o wiele bardziej mobilna niż większa. Ponieważ mała masa ma również pomijalną bezwładność!
  Marszałek potwierdziła:
  - Oczywiście... Zdolność armii do manewrowania jest kluczem do zwycięstwa. Ale oczywiście należy unikać skrajności. W końcu mrówka nie jest królem zwierząt!
  Dowódca embrionu uśmiechnął się:
  "Najgroźniejszymi stworzeniami są bakterie. Nie, może nawet wirusy! Mogą być prymitywne, ale skuteczne! Wróg zgromadził tu ogromne siły, praktycznie z całego wszechświata, co oznacza, że odsłonił pozostałe obszary".
  Marszałek Elf Fego z fioletowymi i pomarańczowymi warkoczami zauważył:
  "Czasami pozornie nieznaczna przewaga na ograniczonym odcinku frontu wystarczy, by osiągnąć zwycięstwo. Taki jest dziwny aksjomat wielu bitew, w różnych cywilizacjach!"
  Płód cesarza zachichotał przez skanery:
  - W tym przypadku docieramy do sedna sprawy.
  Tymczasem armady Szitstanu próbowały się przegrupować w marszu. Z tyłu nadeszły znaczne siły rezerwowe. Tysiące dużych statków kosmicznych i miliony mniejszych statków utworzyły formację dzwonową. W rezultacie siła ognia pasożytów znacznie wzrosła. Marszałek powiedziała z podekscytowaniem:
  "Oto kolejny atut wystawiony przez tego skurwysyńskiego wroga. Nasz wywiad nie był na najwyższym poziomie, a możliwość wystawienia tak potężnych sił nie była przewidywalna".
  Hologram Imperatora, chłopiec, kopnął miecz. Pocisk uderzył w bramę. Niemal natychmiast nastąpiła eksplozja. Najpierw błysk, który pochłonął oczy, a potem wyrósł fioletowy grzyb, niszcząc wszystko w zasięgu działa pancernika. Chłopiec z hologramem oznajmił:
  - To fenomenalny gol! Niech przeciwnicy dadzą z siebie wszystko. Mam dla nich niespodziankę.
  Elf Fego patrzył na scenę bitwy z pewną dozą wątpliwości. Armada Shitstanu wyglądała straszliwie groźnie, zwłaszcza ultrapancerniki, których średnica sięgała dwustu pięćdziesięciu kilometrów. Elf nagle przypomniał sobie swoją rodzinną planetę... Jej natura jest tam sielska, bez nawet krwiopijnych owadów. A lwy... No cóż, nie do końca lwy, raczej hybrydy z chabrami. Ogólnie rzecz biorąc, to piękne bestie: ich ciało jest chabrowe, a złota grzywa powiewa na wietrze. A chabry zmieniają kolor... Oto czysta brzydota, wymierzona zarówno w ludzi, jak i elfy.
  Blondyn-marszałek stwierdził:
  - Nie wiemy, ile rezerw ma przeciwnik, ale wydaje mi się, że nadszedł czas, aby przemieścić nasz pułk zasadzkowy.
  Embrion-cesarz wyraził sprzeciw:
  - Teraz nie jest czas na pokazywanie kart!
  Dziewczyna marszałek próbowała argumentować:
  - Jeśli nasz lud zginie, nie będzie miał z kim walczyć!
  A potem znaleziono embrionalny dowódcę:
  "Nie da się wygrać wojny bez ofiar. W szachach to możliwe, ale nie w prawdziwej bitwie! Bezlitosne prawo wojny głosi, że straty są jak deszcz, który podlewa pędy zwycięstwa, ale trzeba uważać, żeby nie zamieniły się w ulewę, która te pędy zmyje!". Wtedy hologram wysłany z łona matki nagle stał się łagodniejszy. "Ale nie myślcie, że aby zminimalizować straty, zwłaszcza w wyniku ostrzału ultrapancerników, pozwolicie okrętom Wielkiej Rosji cofnąć się po spirali".
  Marszałek Elfów wspierał Naczelnego Dowódcę Embrionów:
  - Dokładnie, to jedyna droga. Nie wiadomo jeszcze, ile siły wróg zdoła wyzwolić z podziemi.
  Rzeczywiście, okręty gwiezdne Szitstanu próbowały latać w gęstym stadzie. W ogóle nie oszczędzały amunicji, wystrzeliwując pociski milionami, nie dbając nawet o celność. To było jak miliardy zapałek uderzających w próżnię, zapalających się w hiperplazmie, spalających wszystko, co żyje i się porusza, a następnie gasnących. Rosyjscy żołnierze strzelali o wiele celniej; potężny pancernik wroga grzmiał jak petarda, rozrzucając odłamki niczym konfetti. Śmiercionośne konfetti, które strąciło kilka okrętów Szitstanu. A liczba fregat zniszczonych przez tę bękarcią cywilizację jest po prostu niepoliczalna. To prawda, rosyjskie okręty również giną. Uszkodzony krążownik, w desperacji, rzucił się naprzód jak rosyjski czołg pod Kurskiem i staranował wrogi ultrapancernik. Setki tysięcy istnień ludzkich zostało straconych, a płomienie płonęły, jakby wysadzono gigantyczny gazociąg.
  Karłowaty marszałek zauważył ponuro:
  "Oni nas naginają, ale się nie poddamy!" - zauważył dowódca o kwadratowej twarzy (a raczej jego holograficzny wizerunek; sam krasnolud znajdował się na innym okręcie klasy Gross-Dreadnought). "Powinniśmy przynajmniej przeprowadzić kontrataki na linie komunikacyjne i zaopatrzeniowe wroga".
  Embrion-Imperator uśmiechnął się przez swój chłopięcy hologram:
  - A według ciebie jestem przegrany?
  Gnom-marszałek mruknął i rozłożył łapy:
  "Ale oni wcale nie oszczędzają na amunicji. To znaczy, że mają jej mnóstwo. Czyż nie, panie?"
  Embrion-cesarz wyraził sprzeciw:
  "Nie, to nieprawda! Wielki dowódca jest wart więcej niż jego głowa, więc hełm ostrożności i kamuflaż przebiegłości mu nie zaszkodzi! Krótko mówiąc, wróg jest obecnie w słodkim złudzeniu, że wszystko jest u niego w porządku, ale w rzeczywistości nasze zwycięstwo jest już na wyciągnięcie ręki! Uderz niespodziewanie, to jak zastąpienie pięści mieczem ze stali stopowej!"
  
  
  WITTMANN POZOSTAŁ ŻYWY
  Niewielka zmiana w historii wynika z ogromnego sukcesu nazistów podczas ofensywy w Ardenach. Naziści posuwali się szybciej, byli w stanie przekraczać mosty i zdobywać składy broni, amunicji i paliwa. Do tego sukcesu przyczynił się również udział Wittmanna w ataku, który, w przeciwieństwie do prawdziwej historii, nie zginął! I co z tego? Prawdziwi bohaterowie nigdy nie umierają i są nieśmiertelni! Wittmann kontynuował walkę i zbierał żniwo. Po zniszczeniu swojego 200. czołgu został pierwszym i jak dotąd jedynym czołgistą odznaczonym Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami.
  Geniusz Wittmanna nieznacznie zmienił bieg historii. Niemcy okazali się nieco szczęśliwsi, szybsi i skuteczniejsi. I osiągnęli to, co niemal stało się w prawdziwej historii, ale zabrakło im zaledwie kilku godzin. I tak magazyny zostały zdobyte, a armia niemiecka zyskała niszczycielską siłę. W rezultacie Bruksela została zdobyta, a setki tysięcy brytyjskich i amerykańskich żołnierzy trafiło do niewoli.
  Stalinowi nie spieszyło się z atakiem, ponieważ chciał jak najdotkliwiej pokonać aliantów na Zachodzie.
  Walka pokazała, że Tygrys-2 był niezwykle skuteczną bronią, zarówno pod względem uzbrojenia, jak i pancerza przedniego. Niemcy, widząc bezczynność Armii Czerwonej na wschodzie, wysłali do walki dodatkowe jednostki i zaczęli wykorzystywać ten sukces. Fritz nabył również nowe działo samobieżne E-25, które było niewielkie i lekkie, ale charakteryzowało się potężnym uzbrojeniem, przyzwoitym pancerzem i, co najważniejsze, zwrotnością.
  Rezultat: nowe zwycięstwa... Teraz Fritzowie są w Paryżu. Znów zdobywają stolicę Francji.
  I o to właśnie chodzi Stalinowi - żeby alianci zostali zabici, a cała Europa znalazłaby się w rękach ZSRR.
  Stalin był przebiegłym lisem... Ale Churchill też nie był idiotą. Kiedy Roosevelt zmarł, on i Truman zgodzili się na rozejm z Trzecią Rzeszą. Jednocześnie wycofali resztki pokonanych wojsk z Francji. I oczywiście z pełną wymianą jeńców, a nawet dostawami paliwa i prowiantu dla Trzeciej Rzeszy.
  W odpowiedzi Niemcy zniosły antysemickie prawa. Żydzi jednak pozostali w obozach, ale nie zostali spaleni; byli jedynie zmuszani do pracy, a Amerykanie wysyłali do obozów konserwy i zboże.
  Niemcy mieli wolną rękę we Francji i Włoszech. Teraz Stalin zwrócił się do nich z propozycją zawarcia odrębnego pokoju, ale Hitler ją odrzucił. W czerwcu rozpoczęła się ofensywa Fritza. Do produkcji trafiły pierwsze czołgi E-50. Jak się jednak okazało, pojazd nie odniósł pełnego sukcesu. Jego masa pozostała wysoka, prawie 65 ton, przy niższej sylwetce niż Tygrysa-2, ale pancerz był równie gruby, wyraźnie niewystarczający, zwłaszcza po bokach. Działo kalibru 88 mm z lufą o długości 100 EL okazało się nieco lepsze. Wystrzeliwało dwanaście pocisków na minutę.
  Mocniejszy silnik, zdolny do wytworzenia do 1200 koni mechanicznych, poprawił osiągi. Ogólnie rzecz biorąc, czołg był z pewnością mocniejszy niż Tygrys-2 i miał nieco bardziej racjonalnie pochylony pancerz, ale pozostawał podatny na ostrzał z boków.
  E-100 był lepiej chroniony, ale jego duża masa utrudniała transport i użycie w walce. Najbardziej udanym działem samobieżnym było działo E-25, z bardzo niskim profilem, mocno pochylonym 120-milimetrowym pancerzem przednim, 82-milimetrowym pancerzem bocznym i armatą Tygrys-2. Było to najlepsze działo samobieżne Wehrmachtu i okresu II wojny światowej. Z silnikiem o mocy 700 koni mechanicznych, mogło osiągać prędkość do siedemdziesięciu kilometrów na godzinę i odbijać pociski nawet z IS-2 w kierunku swojego czoła.
  Niemcy rozpoczęli główny atak z Węgier, próbując uratować wciąż okrążony Budapeszt. Walki były niezwykle zacięte.
  Ofensywa rozpoczęła się 22 czerwca, a Armia Czerwona zbudowała bardzo potężną obronę. Niemcy wciąż mieli niewiele czołgów serii E, jedynie działo samobieżne E-25 w dość dużych ilościach - jest stosunkowo łatwe w produkcji i niedrogie. To właśnie tam leżą dwie dziewczyny w bikini. Pojazd ma mniej niż półtora metra wysokości, dlatego jest tak dobrze chroniony i uzbrojony, pomimo stosunkowo niewielkiej masy.
  Dwie dziewczynki, Charlotte i Gerda, leżały na brzuchu i strzelały do radzieckich dział. Przed nimi poruszały się maleńkie, sterowane radiem pojazdy, oczyszczające pola minowe.
  Rudowłosa Charlotte wystrzeliła z pistoletu. Powaliła sowiecką broń i potrząsnęła piersią, ledwo zasłoniętą cienkim paskiem materiału. Zagruchała:
  - Szalony ogień hiperplazmy!
  A potem Gerda podaje mi go bosymi palcami i ćwierka:
  - Jestem bardzo fajną dziewczyną i nie jestem złą...
  Działo samobieżne porusza się. I co jakiś czas się zatrzymuje. Jego przedni pancerz jest mocno nachylony, co zapewnia dobrą ochronę. Radzieckie pociski armatnie są podatne na rykoszety. I nic nie zagraża przodowi takiego działa samobieżnego. Mogą jeszcze przebić bok. Ale dziewczyny się nie spieszą. To skuteczne działo samobieżne przewyższa SU-100 pod względem penetracji pancerza, a także jest lepiej chronione, bardziej zwrotne i lżejsze.
  Armia Czerwona ma również niewiele Su-34. Głównie czołg T-34-85, który ma słabe działo i słaby pancerz. Niemieckie działo samobieżne E-25, nawiasem mówiąc, jest lżejsze, ale ma znacznie lepszy pancerz i działo.
  Dziewczyny walczą... Bardzo piękne i młode. A ich działa samobieżne bombardują je i rzucają...
  Nazistom w końcu udało się przedrzeć do Budapesztu. Odnosząc zdecydowane zwycięstwo, otoczyli jednostki radzieckie. Wielu zostało schwytanych i zabitych.
  To prawda, że naziści ponieśli znaczne straty. Ale ich siły nie były aż tak liczne. Cóż, chociaż wciąż produkowali sprzęt, ich siła robocza była raczej ograniczona.
  A do wojska rekrutują się dzieci i kobiety. Albo obcokrajowcy, ale nie są oni wystarczająco godni zaufania.
  Mimo to walki trwają... Armia Czerwona stawia zacięty opór, tworząc liczne linie obronne. Niemcy posuwają się o kolejne sto kilometrów, a potem zatrzymują. Zaczyna im brakować sił. Armia Czerwona sama przechodzi więc do ofensywy. Nie odnosi jednak większych sukcesów, nieznacznie spychając Niemców.
  Aż nadejdzie zima... Linia frontu się stabilizuje. Armia Czerwona będzie kontynuować natarcie w Prusach Wschodnich i Polsce w styczniu 1946 roku, ale poczyni niewielkie postępy.
  Niemcy nie robią zamieszania zimą. Walki są krwawe. Ale linia frontu jest ospała...
  A potem nadchodzi okres charakterystyczny dla I wojny światowej. Linia frontu staje w miejscu. Niemcy i dywizje zagraniczne posuwają się naprzód latem, a Armia Czerwona zimą. I żadna ze stron nie osiąga znaczących sukcesów.
  Wojna trwa rok po roku. Niemcy wyprzedzają ZSRR w rozwoju samolotów odrzutowych. ZSRR rozpoczyna produkcję seryjną dopiero w 1949 roku, kiedy to MiG-15 wchodzi do produkcji. Ale w tym czasie Niemcy dysponują już ME-462 i HE-362. A co najważniejsze, samolotami o kształcie dysku, których nie da się zestrzelić bronią strzelecką w silnym strumieniu laminarnym.
  W czołgach niemiecka seria "E"... T-54 i IS-7 pojawiły się jako przeciwwaga. Jednak później Niemcy opracowali również serię AG - bardziej zaawansowaną konstrukcję piramidalną.
  Ale nikt nie miał przewagi. Linia frontu pozostała niezmieniona.
  Aż do śmierci Stalina w marcu 1953 roku...
  I wtedy, wykorzystując zamieszanie w kierownictwie partii i walkę o władzę, Niemcy zdołali odnieść sukces. Ale potem, po aresztowaniu i straceniu Berii, mianowaniu Wasilewskiego, wybitnego stratega, Naczelnym Dowódcą i wzmocnieniu Malenkowa na stanowisku szefa Komitetu Obrony Państwa, linia frontu ustabilizowała się w granicach Europy.
  W okresie walk o władzę w ZSRR Niemcom udało się dotrzeć do Niemna i odzyskać Bałkany, Rumunię, Bułgarię, Słowację, Grecję, Albanię i odzyskać pełną kontrolę nad Europą.
  Ale linia frontu ustabilizowała się na granicach ZSRR w 1941 roku...
  A oto grudzień 1955 roku... Armia Czerwona, zgodnie z tradycją, atakuje ponownie zimą. Ile to już lat trwa ta wojna? Straszne czternaście i pół! I końca nie widać!
  Dopóki Hitler żyje, wojna nigdy się nie skończy. Malenkow opowiada się za pokojem w obecnych granicach do 22 czerwca 1941 roku. Ale Hitler jest uparty i chce wygrać za wszelką cenę!
  Armia Czerwona naciera. Najnowszy czołg IS-12 rusza do boju. Jest uzbrojony w armatę kalibru 203 mm. Jest duży, ma dziesięć karabinów maszynowych. I sześć dziewczyn - członkiń załogi. Testują pierwszy model czołgu. Czy jest za duży i ciężki? Czy jest skuteczny? Dziewczyny, pomimo Bożego Narodzenia 25 grudnia i mroźnych temperatur, noszą tylko bikini. Co prawda czołg ma zupełnie nowy silnik turbiny gazowej i jest w nim ciepło. Poza tym, same sześć dziewczyn to nie są zwykłe dziewczyny.
  Walczą od 1941 roku. I przyzwyczaili się do bycia praktycznie nago w każdą pogodę. Rzeczywiście, kiedy zawsze chodzisz w bikini, przestajesz odczuwać zimno. A twoja skóra staje się elastyczna i mocna.
  Dziewczyny, boso, obsługują maszynę do zabijania. Są naprawdę słodkie i piękne.
  Alenka jest tu główną bohaterką i dowódczynią załogi. Czego ta dziewczyna nie widziała przez czternaście i pół roku wojny? Była wszędzie. Przeszła front od Brześcia do Stalingradu, od Stalingradu do Wisły, a teraz posuwają się naprzód na Białostocczyznę. Sam Białystok jest nadal utrzymywany przez Niemców. Linia frontu się ustabilizowała. I wykopali sporo okopów.
  Więc rzeczywiście, wojna nie ma końca... I może trwać latami. I czego chce ten uparty Hitler?
  Co więcej, USA i Wielka Brytania nie chcą pokoju między ZSRR a III Rzeszą. Chcą, aby obie strony całkowicie się wyniszczyły.
  Dziewczyny w IS-12 idą naprzód. Czołg ma 450-milimetrowy pancerz czołowy, pochylony. Pociski się odbijają. Dziewczyny odpowiadają ogniem.
  Ale ZSRR ma jak dotąd tylko jeden taki czołg. IS-10 jest już w produkcji, ale waży pięćdziesiąt ton. IS-7 jest nadal w produkcji, podobnie jak T-54. T-55 również stał się czołgiem produkowanym masowo, ale dopiero wchodzi do produkcji. Niemcy mają czołgi o kształcie piramidy. Są również bardzo potężne i zaawansowane technologicznie. Mają też działa wysokociśnieniowe z krótkimi lufami.
  Walka przed nami jest więc naprawdę poważna. Natasza i Anyuta strzelają z potężnego działa okrętowego i piszczą:
  - Nasza flaga będzie nad Berlinem!
  I obnażają swoje białe, perłowe zęby. I nie powstrzymasz dziewczyn minami.
  Dwa pociski trafiły w przedni pancerz... Rykoszetem. Nie, IS-12 to poważny pojazd i nie da się go tak łatwo zdobyć.
  IS-7 poruszający się po prawej stronie dziewcząt został prawdopodobnie trafiony przez działo wysokociśnieniowe i zatrzymał się. Uszkodził piękność.
  Alenka, napinając mięśnie brzucha, śpiewa:
  - Wszystko, co niemożliwe, jest możliwe w naszym świecie. Newton odkrył, że dwa razy dwa równa się cztery!
  Walki trwają nieprzerwanie. Radzieckie działo strzela do Niemców. Wielka Marusia ładuje naboje do zamka. Takie jest życie i los dziewcząt. I śpiewają:
  "Nikt nas nie powstrzyma, nikt nas nie pokona! Rosyjskie wilki miażdżą wroga, rosyjskie wilki - cześć bohaterom!"
  Augustyn, strzelając z karabinów maszynowych, mówi:
  - W świętej wojnie! Zwycięstwo będzie nasze! Naprzód, rosyjska flago, chwała poległym bohaterom!
  I znów zabójcza armata ryczy i brzmi:
  "Nikt nas nie powstrzyma, nikt nas nie pokona! Rosyjskie wilki miażdżą wroga, mają potężną rękę, wiesz!"
  Maria, ta dziewczyna o złotych włosach, kieruje czołgiem i piszczy:
  - Zmiażdżmy faszystów mocno!
  Niemcy mają trudne chwile, a w powietrzu toczą się zacięte walki. Na razie jednak MiG-15 ustępuje niemieckim myśliwcom pod względem szybkości i uzbrojenia. Dlatego bitwa jest nierówna.
  Ten niezwykły as myśliwski, Huffman, miał niezwykłą karierę podczas wojny. A dokładniej, niezwykłą i fantastyczną. Po zestrzeleniu 300 samolotów otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze Srebrnymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami. Po zestrzeleniu 400 samolotów otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze Złotymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami. Za zestrzelenie 500 samolotów otrzymał Order Orła Niemieckiego z Diamentami, a po zestrzeleniu 1000 samolotów Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Platynowymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami. A po zestrzeleniu 2000 samolotów otrzymał Wielki Krzyż Krzyża Rycerskiego.
  Ten wyjątkowy pilot odniósł liczne zwycięstwa powietrzne, i to jeszcze za życia. Huffman został niedawno awansowany na generała, ale nadal latał jako pilot prywatny.
  Jak głosi przysłowie, ani w ogniu się nie spali, ani w wodzie nie utonie. W ciągu wielu lat wojny Huffman rozwinął instynkt myśliwski. Stał się legendą i niezwykle popularnym pilotem. Miał jednak silnego konkurenta: Agawę, która również zestrzeliła ponad dwa tysiące samolotów. I doganiała Huffmana. A jednak była jeszcze bardzo młoda i nie straciła jeszcze ani jednego myśliwca.
  Dziewczyna nacisnęła pedały bosymi, wyrzeźbionymi stopami i oddała serię z armaty. Zestrzelono cztery radzieckie MiG-i-15.
  Agawa chichocze i mówi:
  - Wszyscy jesteśmy w jakimś stopniu sukami! Ale ja mam nerwy ze stali!
  I znowu dziewczyna się odwraca. Zestrzeliwuje siedem radzieckich samolotów jedną serią - sześć MiG-ów i jednego Tu-4 - i piszczy:
  - Ogólnie rzecz biorąc, jestem, jeśli nie super, to hiper!
  Agave to zdecydowanie suka. Lotnik Lucyfera. Bardzo piękna miodowa blondynka.
  Następnie oddaje kolejną serię i zestrzeliwuje osiem radzieckich samolotów MiG-15 naraz, po czym wydaje sygnał dźwiękowy:
  - Jestem najbardziej kreatywny i reaktywny!
  Ta dziewczyna naprawdę nie jest głupia. Potrafi wszystko i jest w tym dobra. Nie można jej nazwać przeciętną.
  A jej nogi są tak opalone, tak pełne wdzięku...
  A oto Mirabela walcząca z nią... Przez długi czas Kożedub był czołowym radzieckim asem. Zdobył sześć złotych gwiazd Bohatera ZSRR, zestrzeliwując sto sześćdziesiąt siedem samolotów. Ale potem zginął. Potem nikt nie zdołał pobić jego rekordu. Dopiero niedawno Mirabela prześcignęła Kożeduba. I po zestrzeleniu ponad stu osiemdziesięciu samolotów, została siedmiokrotnym Bohaterem ZSRR.
  Co za dziewczyna Terminator! Ktoś taki jak ona potrafiłby zatrzymać galopującego konia i wejść do płonącej chaty.
  Albo nawet fajniejsze.
  Mirabela miała trudne życie. Trafiła do kolonii pracy dla nieletnich. Boso i w szarym mundurze ścinała drzewa i piłowała pnie. Była taka silna i zdrowa. W siarczystym mrozie chodziła boso w więziennej piżamie. I ani razu nie kichnęła.
  Oczywiście, zjawisko to odcisnęło swoje piętno również na froncie. Mirabela długo walczyła w piechocie, a następnie została pilotką. Pierwszy chrzest bojowy Mirabeli miał miejsce w bitwie pod Moskwą, dokąd została wysłana zaraz po opuszczeniu kolonii. I tam okazała się prawdziwym twardzielem.
  Walczyła boso i prawie nago w przenikliwym zimnie, który dosłownie sparaliżował Wehrmacht. Była przeklętą, a zarazem niezwyciężoną dziewczyną. I odniosła spektakularny sukces.
  Mirabella wierzyła w szybkie zwycięstwo Sowietów. Ale czas mija. Ofiary wciąż rosną, a zwycięstwo pozostaje nieuchwytne. I robi się naprawdę strasznie.
  Mirabela marzy o zwycięstwach i osiągnięciach. Ma siedem gwiazd ZSRR - więcej niż ktokolwiek inny! I do licha, zasługuje na swoje nagrody! I nadal będzie dźwigać krzyż walki. Nawet jeśli Stalin nie żyje, jego dziedzictwo trwa!
  Dziewczyna wchodzi i kręci się... Zestrzeliwuje niemieckiego HE-362 i piszczy:
  - Najwyższej klasy występy! I zupełnie nowa załoga!
  Naprawdę, to fajna dziewczyna. Prawdziwa kobra potrafi wiele.
  Mirabela jest nową gwiazdą....
  Walki trwają kilka dni, aż do nadejścia Nowego Roku... Radziecki czołg IS-12 doznaje uszkodzeń rolek i gąsienic, ale jest naprawiany. Taka jest brutalna i bezlitosna natura wojny. I jak długo jeszcze potrwa?
  A wszystko dlatego, że Wittmann przetrwał bitwy na Zachodzie.
  Sam Wittmann walczył przez pewien czas w załodze czołgu. Po rozbudowie załogi do trzystu pojazdów, nie licząc dział, moździerzy, ciężarówek, motocykli i innego sprzętu, został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego ze Złotymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami oraz awansowany do stopnia generała.
  Po czym już nie walczył. Dowodził jednak Szóstą Armią Pancerną SS.
  Kurt Knipsel został najskuteczniejszym asem pancernym Wehrmachtu. Jednak dopiero po zniszczeniu pięciuset czołgów otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego.
  Z jakiegoś powodu nie otrzymał odznaczeń. Jednak po osiągnięciu tysiąca czołgów, w końcu otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze Srebrnymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami.
  Kurt Knipsel był niezwykle skuteczną maszyną bojową. Walczył w różnych czołgach, służąc zarówno jako strzelec, jak i dowódca. Przez długi czas był bezkonkurencyjny w prowadzeniu.
  Ale piękna Gerda już zdążyła ją dogonić. Dziewczynki walczyły dzielnie. Ale potem nastąpiła przerwa. Wszystkie cztery piękności zaszły w ciążę i urodziły syna i córkę. Ale po przerwie szybko nadrobiły zaległości.
  A teraz Gerda wyprzedziła Knisel.
  Jak mogliby nie? Walczą boso i w bikini. Dziewczyny zrobiły sobie kolejną przerwę, rodząc kolejne dzieci. A teraz zbliżały się do dwóch tysięcy zestrzeleń czołgów. I mogły liczyć na bezprecedensową nagrodę: gwiazdę Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.
  Oto dziewczyny!
  Gerda strzela do radzieckiego pojazdu, odrywając mu wieżę i krzycząc:
  - Jestem cholernym stworzeniem!
  I strzela ponownie. Przebija T-54. I piszczy:
  - Ojczyzna Niemcy!
  Dziewczyna się wierci. I jest bardzo aktywna... Ma zacięcie strategiczne. Jest już rok 1956... Wojna ciągnie się i ciągnie... Nie chce się zatrzymać. Armia Czerwona próbuje nacierać w różnych miejscach. Ale dość ostrożnie, ponieważ brakuje jej ludzi.
  A Rosja krwawi.
  Armia Czerwona próbuje nacierać w kierunku Rumunii. Potem następuje potężny ostrzał artyleryjski, strzelanina i masakra.
  Ale wróg czeka. Niemcy mają najpowszechniej produkowany czołg, AG-50. Przewyższa on T-54 pod względem ochrony, zwłaszcza po bokach, i być może pod względem zdolności przebijania pancerza, ale jest cięższy. Niemiecki czołg jest jednak szybszy dzięki silnikowi z turbiną gazową.
  Niemiecki czołg strzela i zbiera żniwo.
  Załoga Margaret walczy. Walczą z zimną krwią. Niemieckie dziewczyny zestrzeliwują radziecki czołg. I piszczą z radości.
  I tutaj też nie da się przebić...
  Samolot dyskowy pilotowany przez Albinę i Alwinę krąży po niebie. Dwie blondynki zestrzeliwują radzieckie samoloty. I robią to po mistrzowsku. Samolot dyskowy, całkowicie niezniszczalny, taranuje MiG-i i Tupolewy. Zabójcza maszyna. A wojownicy przyciskają bose palce do ziemi. I nie dają Armii Czerwonej szans w powietrzu.
  Latający dysk to coś, czego radzieccy naukowcy nie potrafią odtworzyć. To coś, na co nie znaleziono antidotum. A Niemcy czują się w powietrzu całkiem pewnie. I walczą jak czarodzieje z magiczną różdżką.
  Albina, kierując swój dysk w stronę wroga, pisnęła:
  - Jeśli Bóg istnieje, to jest Niemcem!
  Alvina, miażdżąc wroga, potwierdziła:
  - Zdecydowanie Niemiec!
  A dziewczyna się śmiała... Ona też była generalnie zmęczona niekończącą się wojną. No cóż, Niemcy i Rosjanie zabijali się nawzajem. A dokładniej Armia Czerwona i Wehrmacht. A linia frontu stała w miejscu... I końca nie było widać.
  Wojna... To już rzeczywistość. Wojownicy urodzeni po rozpoczęciu wojny walczą już w powietrzu i na ziemi.
  Na przykład Hans Feuer. Był najmłodszą osobą odznaczoną Krzyżem Żelaznym Pierwszej Klasy. Później został najmłodszą osobą odznaczoną Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego za schwytanie radzieckiego generała.
  Tak, to jest rzeczywiście bardzo fajne.
  Hans Feuer to zdesperowany wojownik. Chłopiec walczy jak olbrzym, a zimą jest przeraźliwie zimno i ma na sobie tylko krótkie spodenki.
  To jest naprawdę super!
  Hans stał się sławny na całe wieki!
  A ogólnie rzecz biorąc, wojna, która się tu toczy, jest tak niesamowita i intensywna... Jakakolwiek sztuczna inteligencja traci na znaczeniu.
  A w Rumunii Armia Czerwona nie jest w stanie przebić się przez niemiecką obronę. Obie strony poniosły straty. Styczeń ciągnie się w nieskończoność... I z każdym dniem jest coraz więcej zabitych i rannych.
  Szaleństwo nie ma początku ani końca.
  Agawa wróciła na niebo, zestrzeliwując radzieckie samoloty. Jest myśliwym i drapieżnikiem. Pokonuje wroga.
  Zestrzelone przez nią pojazdy spadają. A potem dziewczyna strzela do wojsk lądowych. Rozwala IS-7. I śmieje się:
  - Jestem najlepsza! Jestem dziewczyną, która zabija wrogów!
  I znów uwaga skupia się na celach powietrznych. To niszczyciel czołgów, myśliwiec walczący ze wszystkimi pojazdami latającymi i strzelającymi.
  No cóż, to właśnie dzieje się na froncie. Tymczasem naukowcy próbują stworzyć coś zabójczego na tyłach. Niestety, nie wychodzi im to najlepiej.
  Ale oto mały czołg AG-5. Waży siedem ton. Przechodzi próby bojowe. I szarpie wroga.
  I nadszedł czas śpiewania - nikt nas nie powstrzyma i nie pokona!
  AG-5 pędzi przed siebie, strzelając w locie. I nie ma sposobu, żeby zatrzymać taki czołg. A pociski rykoszetują.
  A w środku samochodu siedzi dziesięcioletni chłopiec, Friedrich, i piszczy:
  - I będę prawdziwym super wojownikiem!
  I znowu strzelił... I trafił w sam środek wieży. A jego siła rażenia, pomimo małego kalibru, jest kolosalna.
  A na niebie Helga walczy. Bosonoga dziewczyna w bikini zdobywa punkty i cieszy się ze swojego fantastycznego sukcesu.
  A Agawa rzuca się naprzód... I też walczy.
  Jest już luty 1956 roku... Armia Czerwona nigdzie nie odniosła sukcesu. Ale Niemcy też nie mogą się posunąć naprzód. Teraz do walki wkraczają przerażające czołgi podziemne. Ale to tylko taktyka.
  Dziewczyny pobiegły pod ziemię, zniszczyły baterię radzieckich dział i wróciły.
  Schwytali kilku młodych pionierów. Dziewczyny rozebrały pojmanych chłopców i zaczęły ich torturować. Biły pionierów drutem, a następnie przypalały im bose pięty ogniem. Potem zaczęły łamać im palce u stóp rozpalonymi szczypcami. Chłopcy wyli z potwornego bólu. Na koniec dziewczyny wypaliły im gwiazdy w piersiach rozpalonym żelazem i zmiażdżyły im męskie genitalia butami. To był ostateczny cios, a pionierzy zmarli z powodu szoku.
  Krótko mówiąc, dziewczęta wykazały się niezwykłymi umiejętnościami. Ale po raz kolejny Niemcom nie udało się osiągnąć niczego znaczącego.
  Potężne działa samobieżne Sturmmaus ostrzelały pozycje radzieckie, siejąc zniszczenie i zagładę. Jednak radziecki samolot szturmowy zestrzelił jeden z pojazdów, co skłoniło nazistów do wycofania się.
  Naziści próbowali stłumić radzieckie baterie za pomocą dysków. Użyli przeciwko nim jeży i materiałów wybuchowych. Doszło do totalnej wymiany ciosów.
  Oto Albina i Alvina ponownie na swoim latającym spodku. Sterują bosymi stopami, naciskając przyciski joysticka, i robią to z wyjątkową zręcznością.
  Dziewczyny, oczywiście, demonstrują akrobacje lotnicze na najwyższym poziomie. Szarpnęły dyskiem i zestrzeliły kilkanaście radzieckich maszyn latających.
  Albina ćwierka:
  - Wściekła ekipa budowlana! Będzie deszcz meteorów!
  I znowu zawraca. A dziewczyny niszczą Armię Czerwoną. I to doszczętnie...
  Alvina zestrzeliła także kilkanaście radzieckich samolotów i pisnęła:
  - Szalone dziewczyny, i wcale nie dziewice!
  To ostatnie jest prawdą. Ich para świetnie się bawiła z mężczyznami. I robili najróżniejsze rzeczy. Dziewczyny kochały mężczyzn - sprawiało im to przyjemność! Zwłaszcza, gdy używali języka.
  Dziewczyna najwyższej próby... Torturowali młodego pioniera... Najpierw rozebrali go do naga i wlali mu do gardła kilka wiader wody. Potem przyłożyli mu rozgrzane żelazo do spuchniętego brzucha. I jak go przypalili! Młody pionier krzyczał z potwornego bólu... Śmierdziało jak spalenizna.
  Alvina uderzyła go w bok rozgrzanym drutem. I jak się śmiała... To było naprawdę zabawne.
  Po czym zaśpiewała:
  - Mam dość bronienia swojego tyłka - Chcę drażnić swoje szczęście!
  A jak ona się śmieje! I szczerzy te perłowe zęby! Ta dziewczyna uwielbia zabijać, co za dziewczyna!
  A stopy dziewczyny są bose i pełne gracji. Uwielbia chodzić boso po rozżarzonych węglach. Uwielbia też gonić pojmanych pionierów. Strasznie piszczą, gdy ich pięty się palą. Nawet Alvina uważa to za bardzo zabawne. A Albina też jest dziewczyną, szczerze mówiąc - super! Uderzy łokciem przeciwnika w brodę. I piszczy:
  - Jestem dziewczyną z najwyższej półki!
  I odsłoni swoje perłowe zęby, które lśnią jak wypolerowane. A wojowniczka jest imponująca! Potrafi zdziałać cuda, których nie opisze żadna baśń, ani pióro!
  Obaj wojownicy zestrzeliwują radzieckie MiG-i w powietrzu. Te piękności są aktywne. Nie ma w nich cienia wątpliwości. I takie dzikie, ekstatyczne piękno.
  Wojowniczki sterują joystickiem bosymi stopami i atakują rosyjskie samoloty. Rozbijają myśliwce niczym maczuga o kryształ. Dziewczyny są bezlitosne i nieustępliwe. Emanują siłą gniewu i płomieniem namiętności. I są pewne zwycięstwa. Choć wojna trwa już piętnaście lat, nie chce się skończyć. Albina i Alvina są u szczytu popularności. I nie chcą się wycofać ani zatrzymać na chwilę. Ciągle posuwają się naprzód i taranują wroga.
  Albina, zestrzeliwując radzieckie samoloty, wrzeszczy:
  -Dziewczyna ma już dość płaczu, wolę utopić swój łysy pantofelek!
  I jak obnaża zęby i błyska swoimi perłowymi zębami. I jak pragnie mężczyzny natychmiast. Uwielbia gwałcić mężczyzn. Nawet bardzo jej się to podoba. Po prostu pójdzie i cię zgwałci.
  Albina ryczy:
  Seks dziewczyny to seks,
  Zaśpiewajmy dla wielkiego postępu!
  A wojowniczka wybucha śmiechem... I znów zaczyna zabijać wszystkich wrogów. Ma mnóstwo energii. A jej mięśnie są pełne siły.
  A Alvina ryknęła:
  - Rozniesiemy wroga w pył!
  A wojowniczka wybuchnie śmiechem! I wyobraziła sobie, jak faceci ją obmacują. Ale szczerze mówiąc, to przyjemne, delikatnie mówiąc.
  Marzec tuż za rogiem... Słońce świeci coraz jaśniej. Pierwszego dnia wiosny rosyjscy chłopcy biegają boso po topniejącym śniegu. Śmieją się, szczerzą zęby i pokazują Niemcom środkowy palec.
  Młodzi pionierzy w czerwonych krawatach, z krótkimi fryzurami, niektórzy kompletnie łysi. Biegają, podskakując. Ich bose stopy ledwo stygną. Stali się bardzo szorstcy. Dziewczyny też biegają, również boso. Ich różowe, okrągłe obcasy błyszczą w słońcu. Cudowne radzieckie dziewczyny. Szczupłe, wysportowane, przyzwyczajone do małych rzeczy.
  I wciąż uśmiechają się do siebie... Pierwszy dzień wiosny to prawdziwa radość, pragnienie światła i tworzenia!
  I w powietrzu toczy się walka powietrzna. Mirabella, radziecki pilot numer jeden, zestrzeliwuje kolejny niemiecki samolot. I jak zawsze, ma na sobie tylko bikini. Wiecznie młoda i nieblaknąca. Tak wielka jest drzemiąca w niej siła duchowa.
  Mirabella jednak uwielbia też, gdy mężczyźni ją dotykają. Właściwie sprawia jej to przyjemność. Właśnie dlatego jest pilotką... Kiedy nagie, muskularne ciało dziewczyny jest ugniatane przez męskie dłonie, to prawdziwa przyjemność. I wielka przyjemność!
  Mirabella rozbija kolejny hitlerowski samochód i syczy:
  - Jestem pancerną suką!
  Dziewczyna nawet wali bosymi, okrągłymi obcasami w panel sterowania. Jest wspaniała. I niepowtarzalna.
  Mirabella wyrywa się na wolność. Agawa leci w jej kierunku. W końcu dwie najskuteczniejsze wojowniczki spotykają się. Strzelają do siebie, obracając się, próbując oddać strzał z dystansu. Ale im się to nie udaje. Obie piękności schodzą z linii ognia. I agresywnie szczerzą zęby. Co za suki z nich. Wpatrują się sobie głęboko w oczy. A dokładniej, spotykają się wzrokiem i strzelają ponownie. Niemiecki ME-562 jest wciąż lepiej uzbrojony niż MIG-15, a radziecki samolot zostaje zestrzelony... Ale Mirabela katapultuje się, tracąc swój pierwszy samolot w karierze lotniczej. Najgorsze jest to, że wylądowała na terytorium wroga. I to jest po prostu przykre. Takie są koleje losu. I 1 marca 1956 roku świat się zmienia, ale panowanie Führera w cybernetycznej grze trwa.
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"