Рыбаченко Олег Павлович
Свет Без Першай Сусветнай Вайны

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    Забойства спадчыннiк Аѓстра-Вугорскага пасаду не адбылося. Не было i першай сусветнай вайны. Царская Расiя развiваецца, i ѓ кароткай вайне забiрае сабе большую частку Афганiстана. А затым вайна-рэванш з Японiяй.
  СВЕТ БЕЗ ПЕРШАЙ СУСВЕТНАЙ ВАЙНЫ
  АНАТАЦЫЯ
  Забойства спадчыннiк Аѓстра-Вугорскага пасаду не адбылося. Не было i першай сусветнай вайны. Царская Расiя развiваецца, i ѓ кароткай вайне забiрае сабе большую частку Афганiстана. А затым вайна-рэванш з Японiяй.
  . РАЗДЗЕЛ No 1.
  Забойства спадчыннiка Аѓстра-Венгерскага пасаду не адбылося. Так што першая сусьветная вайна так i не пачалася. Жаданне асаблiва ѓ немцаѓ было моцнае. Але пры гэтым i не рашучасць - занадта ѓжо шмат рэсурсаѓ у Антанты. I людскiх, i прамысловых i сыравiнных. Ды i насельнiцтва ѓ царскай Расii занадта ѓжо вялiкае.
  I вайна так i не ѓспыхнула... Iшоѓ час... эканомiка царскай Расii перажывала ѓздымам. У тысяча дзевяцiсот васемнаццатым годзе Брытанiя пачала вайну ѓ Аѓганiстане. Але яна пайшла для ангельцаѓ няѓдала. I тады iмперыя льва зрабiла беспрэцэндэнтную прапанову - падзялiць Аѓганiстан з Расiяй.
  Нягледзячы на эканамiчны рост, у рускай iмперыi не ѓсё было добра. Аѓтарытэт цара Японii, якi прайграѓ вайну, быѓ нiзкi, Распуцiн спарадзiѓ жудасную карупцыю, раз-пораз успыхвалi бунты i забастоѓкi. I тут невялiкая, але пераможная вайна магла б умацаваць аѓтарытэт самадзяржаѓя!
  I вось у дзевятнаццатым годзе з поѓдня ангельцы, а з поѓначы рускiя палкi ѓварвалiся ѓ Аѓганiстан. Рускiя войскi мелi шмат у складзе мусульман з Сярэдняй Азii i ѓдалося iм пазбегнуць партызанскай вайны. Армiя Афганiстана была слабая, а царская ѓжо скончыла пераваружэння, мела шмат кулямётаѓ i гармат.
  Карацей кажучы, гэтая кампанiя для царскай Расii была паспяховай, тым больш ёю камандаваѓ Брусiлаѓ - таленавiты палкаводзец i дыпламат.
  Цэнтральныя i паѓночныя раёны Афганiстана ѓвайшлi ѓ склад царскай Расii, а поѓдзень атрымала Брытанiя. Вось зараз i Мiкалая Другога з'явiлiся тэрытарыяльныя заваёвы. I аѓтарытэт цара ѓмацаваѓся. Царская хутка развiвалася, а Брытанская i Французская куды павольней, Англiя нават стагнавала. I вось да дваццаць дзевятага года абагнаѓшы Брытанiю i Францыя, эканомiка царскай Расii стала трэцяй, i дыхала ѓ патылiцу Германii, i наперадзе з вялiкiм адрывам ЗША.
  Але пачалася вялiкая дэпрэсiя. Эканамiчная сiтуацыя ва ѓсiх краiнах свету iмклiва пагаршалася. У 1931 годзе Японiя абвясцiла Маньчжурыi сваёй тэрыторыяй i пачала вайну з Кiтаем. Гэта стала падставай для таго, каб царскi ѓрад умяшаѓся. I пачалася доѓгачаканая вайна-рэванш з самураямi.
  Алег Рыбачэнка тут як тут, удзельнiчае ѓ наступе Маньчжурыi.
  Царскае войска мае на ѓзбраеннi i танкi i самалёты, i нават першыя зробленыя Сiкорскiм верталёты. I яны вялiкая моц. А чыгункi маюць падвойную каляiну. На баку царскай Расii ѓ сухапутных сiлах вялiкая перавага i ѓ колькасцi i якасцi. На моры перавага царскай Расii крыху паменш, але флотам камандуе адмiрал Калчак, вельмi нават здольны лiдэр i флатаводзец.
  У яго камандзе ёсць цэлы крэйсер цалкам якiя складаюцца з басаногiх дзяѓчын у бiкiнi.
  Таксама прыгажунi.
  Алег жа разам з дзяѓчынкай Маргарытай. Дзецi-монстры iдуць у атаку.
  Яны размахваюць магiчнымi мячамi, якiя даѓжэюць пры кожным узмаху i сякуць японцаѓ. У самураяѓ толькi-толькi сталi з'яѓляцца лёгкiя, вельмi нязграбныя танкi.
  Алег кiдае босымi пальчыкамi дзiцячых ножак макавае зярнятка антыматэрыi i яно выбухае. I цэлы батальён з японцамi ѓзлятае ѓ паветра.
  Хлопчык напявае:
  Радзiма ѓ маiм сэрцы, гуляе струна,
  Добра стане жыць усiм на свеце...
  I мне снiцца Айчына - святая краiна,
  Дзе смяюцца шчаслiвыя дзецi!
  Маргарыта таксама кiдае босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы гарошынку анiгiляцыi, i ѓзрывае сотнi самураяѓ адразу.
  Дзяѓчынка-ваяѓнiца крычыць:
  - Банзай!
  I паказвае свой зруйнавальны ѓзровень. I гэта сапраѓды надзвычай паказальна i крута.
  Вось яны разбураюць самурайскую раць. I вось iх мячы ператвараюцца ѓ чарадзейныя палачкi.
  I дзецi-чараѓнiкi ѓзмахнулi iмi ператвараючы танкi i самаходкi ѓ прыгожыя тарты, з кветачкамi, i з крэмам, i вельмi смачныя.
  Вось такiя цудоѓныя байцы. I што яны вытвараюць. Здзяйсняюць ператварэннi з вышэйшай дзеллю маркi.
  Якiя тут класныя юныя ваяѓнiкi. На што яны толькi не здольныя - рэальна супер.
  Алег хiхiкае. А ѓ атаку iдуць расейскiя танкi, рухаюцца катком. Могуць, усё ѓзяць i зруш.
  Вось экiпаж Алены ѓ адным з iх. Машына з крутой назвай "Пётр Першы", проста коцiць сабе на гусенiцах. I пастрэльвае па японцах з гарматы, а таксама кулямётаѓ. Такая тут асаблiвая i вельмi крутая вайна. I тут проста не возьмеш i не спынiш падобны каток.
  Напарнiца Алены, Кацярына ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак прывяла ѓ дзеянне рычажок, i забойнай сiлы аскепкава-фугасны снарад вылецеѓ, i дзюбнуѓ па японцах. I раскiдаѓ з далёка ѓ розныя бакi.
  Дзяѓчына мядовая бландынка ѓ бiкiнi ѓзяла i свiснула, проворковав:
  - Слава добраму цару Мiкалаю!
  Лiзавета яшчэ адна дзяѓчына-баец лупiла, па японцах з кулямётаѓ, адзначыла:
  - Цяпер з-за эканамiчных цяжкасцяѓ у Расii хвалявання i пачатак смуты. Калi мы пераможам, то народ натхнiцца i супакоiцца!
  Дзяѓчына-кiроѓца Еѓфрасiння нацiскаючы на педалi босымi ножкамi адзначыла:
  - Вось менавiта! Не дай Бог убачыць рускi бунт, бессэнсоѓны i бязлiтасны!
  I ѓсе чатыры дзяѓчыны з экiпажа праспявалi:
  Дынi, кавуны, пшанiчныя булкi,
  Шчодры, заможны край...
  А на Прастоле, сядзiць у Пецярбургу,
  Бацюшка-цар, Мiкалай!
  Мы пераможам вельмi жвава японцаѓ,
  Будзе ѓ нас Порт-Артур...
  Ножкi босыя ѓ бiтву дзяѓчынкi,
  Вораг закрычыць варта!
  Сапраѓды ваяѓнiцы глядзелiся шыкоѓна. А танк "Петра"-1 меѓ вельмi моцныя рацыянальныя нахiлы бранi. I як узяѓся за японцаѓ, то для iх гэта была проста бяда. Не выстаяць....
  Ад трапнага стрэлу дзяѓчат перавярнулася самурайская гаѓбiца. I справа сапраѓды пагражала разгромам.
  А ѓ небе ваявалi расiйскiя лётчыцы. Анастасiя Вядзьмакова, рудая дзяѓчынка на штурмавiку. Яна была ѓ адным бiкiнi i басанож. Наносiла ѓдары па наземных мэтах выкарыстоѓваючы голыя падэшвы сваiх панадлiвых ножак. I рабiла гэта вельмi агрэсiѓна i дакладна.
  А па правую руку ад яе ваявала Акулiна Арлова, таксама дзяѓчына ѓ адным бiкiнi. I вось яна нацiскае голай пяткай на педаль, запускае нешта забойнае. I рэактыѓная ракета дзiвiць склад японскiх боепрыпасаѓ. Раздаецца наймагутны выбух. I цэлая батарэя самурайскай артылерыi падкiдваецца ѓ паветра.
  Акулiна Арлова усклiкае:
  - Слава вялiкай Расii!
  Яна дзяѓчынка выдатнага розуму. I вось яе голая, круглая пятка зноѓ прыходзiць у рух, i чарговая ракета ляцiць па цэлi. Расейскiя штурмавiкi кiраваныя дзяѓчынамi, вельмi нават добра адпрацоѓваюць мэты.
  Марыя Магнiтная таксама кiруеце штурмавiком. I бамбардзiруе наземныя цэлi. А зверху iх затуляюць знiшчальнiкi.
  Вось напрыклад Наташа Арлова - выдатная дзяѓчына. I яна збiвае якi спрабуе атакаваць iх самалёт самураяѓ. Ваяѓнiца можна сказаць класная. I напявае:
  Трыццаць тры волаты,
  Ахоѓваюць свет не дарма,
  Яны гвардыя цара,
  Берагуць, лясы, палi i моры!
  Марыя ж нацiскае голай, загарэлай ножкай на рычаг, i нешта запусцiць разбуральнае. I яно дзяѓбане па пазiцыях японцаѓ.
  I ваяѓнiца пiшчыць:
  I ляцелi на гэтым самураi, пад напорам сталi i агню!
  Дзяѓчынкi i на самай справе цудоѓныя. Ну што можа быць лепш прыгожага полу на вайне.
  Анастасiя Вядзьмакова выклiкнула:
  Мы смела ѓ бой пойдзем,
  За Русь святую...
  I за яе пральём,
  Кроѓ маладую!
  I ваяѓнiца зноѓ узяла i запусцiла разбуральны падарунак анiгiляцыi. Ну i японцы як iх прасавалi са ѓсiх бакоѓ. I на моры iх бiлi, магутныя расiйскiя лiнкоры. Некаторыя прылады рускiх караблёѓ дасягалi калiбра ѓ пяцьсот мiлiметраѓ i гэта сiла. I якiя так японскi флот топяць.
  Але адзiн крэйсер першага класа, мае экiпаж якi складаецца з адных дзяѓчынак. Уявiце сабе - жаночая каманда. I ѓ дзяѓчын усё адзенне гэта толькi тоненькiя трусiкi i вузкая палоска тканiны на грудзях. I ножкi ѓ прыгажунь - босыя, хупавыя, загарэлыя, мускулiстыя.
  I яны мiльгаючы голымi пяткамi бягуць да гармат. Яны iх зараджаюцца, закiдваюць у казённую частку зарады. I з вялiкай, забойнай сiлай запускаюць разбуральныя снарады, i тыя б'юць з каласальнай сiлай прабiваючы японскую браню.
  Дзяѓчынкi надзвычай спрытныя i з забойнай хуткасцю перасоѓваюцца. I як хораша ходзяць i пералiваюцца iх мускулы, нiбы рабiзна на вадзе. Вось гэта баявыя кралi.
  Адзiны мужчына на экiпажы - гэта юнга гадоѓ трынаццацi. Ён у адных шортах, з аголеным мускулiстым торсам, шакаладным ад загару, пры гэтым валасы ѓ хлопчыка светлыя. Вось гэта сапраѓды круты дзяцюк. Асколак з металу ѓпаѓ на борт, i хлапчук выкiнуѓ босымi пальчыкамi ног.
  Дзяѓчаты ж скачуць i падскокваюць. Японцы нясуць вялiкiя страты. I душаць i на моры i на сушы.
  А дзяѓчынкi нават смяюцца. Дзяѓчыны вельмi прыгожыя на вайне з мiнiмумам адзення.
  Вось напрыклад Алiса i Анжалiка. Таксама ѓ прыгажунь з усяго адзення адно бiкiнi. I яны страляюць са снайперскiх вiнтовак. I робяць гэта надзвычай трапна. Асаблiва трапна страляе дзяѓчына-бландынка Алiса. Яна вельмi прыгожая, скажам надзвычай крутая i агрэсiѓная.
  Алiса страляе i забiвае японцаѓ з вялiкай трапнасцю. I разбiвае галовы нiбы гарбузы. I гэта скажам так забойнага.
  Анжалiка ж рудая дзяѓчынка буйнейшая, вельмi мускулiстая, i спрытна дзейнiчае.
  Дзяѓчынка-спартсменка кiдае босымi пальчыкамi ножак гранаты ѓ японцаѓ, i разбiвае iх на iрваныя часткi. Вось гэта баявая каманда.
  Алiса i Анжалiка i ножкi свае вельмi нават панадлiвыя i загарэлыя з спрытным нiбы лапкi малпачкi ступнямi. I кiдаюць у ворага разбуральныя прэзенты.
  Вось такiя дзяѓчаты вельмi добрыя. I можна сказаць сэксуальныя.
  А якi ѓ iх прэс на жываце - плiтачкамi, гэта супер. Дык вось японцы атрымалi нешта нядобрае.
  Босыя ѓ дзяѓчынак ножкi, i яны гуляюць ролю мацнейшых i доѓгiх рук. Вось такое баявое ѓздзеянне.
  Алiса ѓзяла i заспявала:
  Гiмн Радзiмы ѓ сэрцах у нас спявае,
  Цара мы Мiкалая любiм...
  Сцiснi мацней дзеѓка кулямёт,
  Ворагаѓ Айчыны ведаю разарву!
  Анжалiка адзначыла з мiлым выглядам, шпурнуѓшы босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлай гранату. I тая праляцеѓшы, узяла i раскiдала ѓ розныя бакi японскiя сiлы. Вось такiя баявыя дзеяннi, проста супер.
  Ну i дзяѓчынкi. Вельмi нават добрыя...
  А вось яшчэ i iншыя ваяѓнiцы. Напрыклад з рэактыѓнай пускавы ѓстаноѓцы б'юць дзяѓчынкi i выкарыстоѓваюць газавыя снарады. I б'юць японцаѓ вельмi нават моцна. А ножкi ѓ iх такiя панадлiвыя i загарэлыя, i мускулiстыя, i нават скура блiшчыць.
  Дзяѓчына ѓ адным бiкiнi Нiкалета ѓсклiкае:
  Слава царызму вялiкаму,
  Будзем iсцi мы наперад...
  Рок самурайскаму, дзiкаму,
  Пусцiм арду мы ѓ разлiк!
  Тамара пацвердзiла з усмешкай:
  - Хай будзе на святой вайне наша перамога!
  Дзяѓчына Вега, адзначыла:
  - Там дзе ставiцца рускi сцяг, тамака наша ѓжо наша тэрыторыя назаѓжды!
  I дзяѓчынкi хорам заспявалi:
  I Берлiн, Парыж, Нью-Ёрк,
  Як вянок у руках адзiныя...
  Камунiзму святло запалiла,
  Цар святы непераможны!
  I дзяѓчынкi ѓсё больш актыѓна. Вось i на матацыкле едзе Алёнка. Такая вось прыгожая дзяѓчына. I яна ляцiць на матацыкле, i страляе з аѓтамата. I косiць японцаѓ.
  А за iмчыцца амаль аголеная Зоя, i таксама вядзе агонь выкарыстоѓваючы, i кiдае гарошынкi анiгiляцыi босыя пальчыкi ножак.
  Дзяѓчына скажам так - цудоѓная. А прыгажосць у мядовай бландынкi цудоѓная дзяѓчынка.
  I Анюта таксама дзейнiчае надзвычай актыѓна. I таксама страляе вельмi трапна. I зразае войскi мiкада. Ну вось дзяѓчаты тут цудоѓныя.
  А вось i Алiмпiяда, магутная дзяѓчынка. I мускулiстая, класная. I магутная на матацыкле ѓ калясцы. Вось гэта баявая красуня. I такая моцная, а плечы ѓ яе атлетычныя. Вось гэта прыгажуня. У калясцы сядзiць хлопчык гадоѓ дзесяцi з дзiцячым кулямётам. I ён так густа залiвае пазiцыi японцаѓ хвалямi куль. Ну i агрэсiѓнае ѓздзеянне.
  I Святлана таксама ѓ баi, i скошваюць японскую пяхоту, i якiх яна нiбы сярпамi, то гэта сапраѓды смерць.
  Вось такiя дзяѓчынкi-тэрмiнатары. Наколькi ѓсё забойна адбываецца. Вось гэта iх баявая каманда. I ножкi ѓ ваяѓнiц сапраѓдныя лапкi шымпанзэ. Непераможныя ваяѓнiцы.
  Яны падскокваюць, падскокваюць нiбы мяккiя, i раз як кiнуць гранаты.
  А вось дзяѓчына Ала едзе на самаходцы. Гэта машына маленькая i спрытная. Дзяѓчынка адчувае яе, у эксперыментальным варыянце. Вельмi нават хiтрая iдэя. Вось толькi адзiн член экiпажа i машынай кiруе i з кулямётаѓ страляе. I робiць гэта дзiѓна трапна. I выкошвае японцаѓ з апантанай сiлай. I робяць гэта надзвычай дакладна.
  Ала страляе i спявае:
  -Слава рускаму цару Мiкалаю,
  Не знайсцi спакой у баi - самураю!
  Вось такая тут пайшла каманда i разборка. Вось гэта дзяѓчыны здольныя на вельмi шматлiкае.
  I японцы ѓжо пачынаюць здавацца. Кiдаюць зброю i паднiмаюць рукi ѓверх.
  А дзяѓчаты наводзяць на iх штурмавыя вiнтоѓкi, ставяць на каленi i прымушаюць цалаваць свае босыя, запыленыя ножкi. Вось гэта сапраѓды не крута, а надзвычай крута.
  Алег i Маргарыта бягуць далей. Яны поѓныя i сiл i энтузiязму. Вельмi нават агрэсiѓнае адбываецца ѓзьдзеяньне. I асаблiва калi мячы даѓжэюць i зносяць галовы.
  На сушы расейскiя войскi даволi хутка разграмiлi японцаѓ, i падышлi да Порт-Артура. Ён быѓ добра ѓмацаваны, i спрабаваѓ утрымаць абарону. Але сотнi расейскiх танкаѓ пайшлi на штурм. I ѓ атаку iмчалiся штурмавiкi i верталёты. I гэта быѓ удар сапраѓды смяротны. Вось гэта шалёнае ѓздзеянне.
  I батальёны з басаногiх у бiкiнi дзяѓчынак iмчацца ѓ атаку. Яны iмклiвыя i якiя руйнуюць. Такое вось забойнае адбываецца ѓздзеянне.
  Дзяѓчаты трэба сказаць цудоѓныя. Самi загарэлыя, мускулiстыя, а валасыя светлыя, у многiх доѓгiя, нiбы грывы коней, а ѓ iншых сплеценыя ѓ косы. Вось гэта сапраѓды не экстраардынарныя байцы.
  I вось у Порт-Артуры iдуць баi. Расейскiя войскi дабiваюць японцаѓ.
  Вось i пайшло знiшчэнне. I горад узяѓ i ѓпаѓ. Найбуйнейшая цытадэль Японii пераможана.
  Бiтва на моры скончылася канчатковым патапленнем японскай эскадры i паланеннем адмiрала Тога.
  I пачалася высадка дэсанта. Параходаѓ i транспартаѓ не хапала. I ѓ ход iшлi i баркасы, i на крэйсерах i браняносцах перавозiлi, i шмат чаго iншага рабiлi. Цар загадаѓ выкарыстоѓваць пры дэсантаваннi i гандлёвы флот.
  Рускiя войскi абiвалi нацiск самураяѓ, якiя спрабавалi iх скiнуць з плацдарму. Але царскае войска трымалася мужна. I масiраваная атака аказалася адбiтая з вялiкiмi стратамi.
  Дзяѓчынкi ведзьмы падчас штурму секлi шаблямi, i кiдалi ѓ супернiка босымi нагамi гранаты.
  Яны, вядома, на самых небяспечных месцах. А як з кулямётаѓ сталi палiць. Кожная куля ѓ мэту.
  Наташа вяла агонь, шпурнула босымi пальчыкамi ножак гранату i прачырыкала:
  - Няма мяне страмчэй!
  Зоя, лупячы з кулямёта, кiнула босымi пальчыкамi ножак прэзент смерцi i пiскнула:
  - За цара Мiкалая Другога!
  Аѓрора, працягваючы палiць з кулямётаѓ, i падскокваць, як агрызнецца i выдасць:
  - За вялiкую Русь!
  Святлана, працягваючы церабiць непрыяцеля, агрэсiѓна выдала, скалячы зубкi, кiдаючы голай пяткай гранату:
  - За царскую iмперыю!
  Ваяѓнiцы працягвалi лупiць, i малацiць. У iх такi запал энергii. Яны страляюць сабе i разбураюць надыходзячых самураяѓ.
  Забiтых iм японцаѓ ужо тысячы, дзясяткi тысяч.
  I пабiтыя самураi бягуць... Вельмi забойныя супраць iх дзяѓчынкi.
  А рускiя штыкамi, рэзаюць самураяѓ...
  Штурм адбiты. I новыя рускiя войскi высаджваюцца на ѓзбярэжжа. Плацдарм пашыраецца. Ды нядрэнна вядома для царскай iмперыi. Адна перамога за iншы. I адмiрал Макараѓ таксама з гармат дапаможа. Смятаючы японцаѓ.
  I вось рускiя войскi ѓжо рухаюцца па Японii. I iх лавiну не спынiць. Яны рэзаюць супернiка, i колюць штыкамi.
  Наташа, атакуючы самураяѓ, i сякучы iх шаблямi, спявае:
  - Белыя ваѓкi збiваюцца ѓ зграю! Толькi тады выжыве род!
  I як кiне босымi пальцамi ног гранату!
  Зоя падпявае, з лютай агрэсiяй. I таксама кiдаючы босымi ножкамi, нешта непаѓторнае, забойнае:
  -Слабыя гiнуць, iх забiваюць! Абараняючы святую плоць!
  Аѓгустына страляючы па супернiку, i сякучы шаблямi, i кiдаючы босымi пальчыкамi ножак гранаты, вiскоча:
  - У буйным лесе iдзе вайна, ад усюды, зыходзяць пагрозы!
  Святлана, ведучы агонь, i кiдала босымi ножкамi прэзенты смерцi, узяла i правiшчала:
  - Але перамагаем заѓсёды ворага! Белыя ваѓкi салют героям!
  I дзяѓчынкi хорам, нiшчачы супернiка, спяваюць, кiдаючы босымi ножкамi смяротнае:
  - На святой вайне! Будзе наша перамога! Сьцяг iмперскi наперад! Слава загiнуѓшым героем!
  I зноѓ дзяѓчыны страляюць i аглушальна завываючы спяваюць:
  - Нас нiхто не спынiць! Нас нiхто не пераможа! Белыя ваѓкi душаць ворага! Белыя ваѓкi - салют героям!
  Дзяѓчаты iдуць i бягуць... I войска Расii рухаецца да Токiа. I японцы сабе гiнуць, i iх выкошваюць. Рухаецца рускае войска. I адна перамога за iншы.
  А тут з iмi некалькi прыгод i Анастасiя таксама з батальёнам галаногiх дзяѓчат. I Скобелеѓ тут як тут.
  Так што была рацыя - заваяваць Японiю целиков. I перакiдвалiся войскi на метраполiю.
  Дзяѓчыны i iх батальён уступiѓ у бiтву з самураямi на сушы. Дзяѓчынкi сустрэлi самураяѓ трапнымi стрэламi, шаблямi i кiдкамi босымi ножкамi гранат.
  Прыгожая Наташка шпурнула голай нагой лiмонку i пiскнула:
  - За цара i Айчыну!
  I пальнула па японцах.
  Цудоѓная Зоя таксама шпурнула босымi пальцамi ног гранату i пiскнула:
  - За Русь першазваную!
  I таксама цвiкнула па самураях.
  Тут i рудая Аѓгусцiна лупанула, i прапiшчала:
  - Слава матухне царыцы!
  I таксама прабiла супернiка.
  Даѓбанула i Анастасiя, босымi нагамi запусцiѓшы цэлую бочку ѓзрыѓчаткi, i далёка раскiдаѓшы японцаѓ:
  - Слава Русi!
  I Святлана лупанула. Смела японцаѓ i голымi пяткамi паддала разбуральную лiмонку.
  Усклiкнула ва ѓсю глотку:
  - За новыя рубяжы!
  Наташка цвiкнула па японцах i пiскнула:
  - За вечную Русь!
  I таксама секанула па самураях:
  Выдатная Зоя ѓзяла, урэзала па японцах. Шпурнула босай ножкай гранату па непрыяцелю i пiскнула:
  - За адзiную i непадзельную царскую iмперыю!
  I дзяѓчына свiснула. Была вiдаць, што падлетак стала нашмат буйней, грудзi высокая, стан вузкая, сцёгны мясiстыя. Яна ѓжо мела постаць дарослай, мускулiстай i здаровай i моцнай жанчыны. А тварык такi юны. З цяжкасцю дзяѓчынка душыла жаданне заняцца каханнем. Толькi лашчаць няхай. I лепш з iншай дзяѓчынай, тая хоць не пазбавiць некранутасцi.
  Стромкая Зоя вельмi спрытна босымi нагамi шпурляе гранаты ѓ японцаѓ. I вельмi пасьпяхова дзейнiчае.
  Аѓгусцiна вельмi рудая i таксама вельмi прыгожая. I наогул у батальёне такiя дзяѓчынкi выдатныя, проста найвышэйшы смак.
  Босы нагой Аѓгусцiна кiдае гранату i шчабеча:
  - Няхай славiцца Вялiкая Расiя!
  I таксама як крутанецца.
  Ну i дзяѓчаты, ну i прыгажунi!
  Скача i Анастасiя. Такая дзяѓчына буйная - у два метры ростам, i сто трыццаць кiлаграм вагi. Пры гэтым не тоѓстая, з лiтымi цяглiцамi, i крупам ломавага каня. Вельмi кахае мужчын. Марыць нарадзiць дзiця. Але пакуль не атрымоѓваецца. Многiя яе проста баяцца. I вельмi агрэсiѓная дзяѓчына.
  Не яе мужыкi просяць, а яна сама нахабна дамагаецца. Без сораму i сарамлiвасцi.
  НОВЫ ШАНС ПЯТРА ПЕРШАГА
  АНАТАЦЫЯ
  Пётр Першы пражыѓ на дваццаць пяць гадоѓ даѓжэй, чым у рэальнай гiсторыi i нават атрымаѓ шанц зноѓ стаць хлапчуком.
  . РАЗДЗЕЛ No 1.
  Пётр Першы не памёр у 1725 годзе, на самой справе ѓ яго волатаѓскае здароѓе i сiла, нягледзячы на шкодныя звычкi. Працягваючы весцi вайну на поѓднi, вялiкi цар захапiѓ увесь Iран i выйшаѓ да Iндыйскага акiяна. Там на яго ѓзбярэжжа пачаѓ будавацца горад Порт. Потым у 1730 г. была вялiкая вайна з Турцыяй. Яна зацягнулася на пяць гадоѓ. Але царская Расiя пакарыла i Iрак, i Кувейт, i малую Азiю з Каѓказам, i Крым з прыгранiчнымi гарадамi.
  Пётр Першы як гаворыцца - умацаваѓся i на поѓднi. У 1740 году новая вайну з Турцыяй. I на гэты раз упаѓ Стамбул, i царская Расiя пакарыла Балканы, i дайшла да Егiпта. Велiзарныя тэрыторыi аказалiся пад царскай Расiяй.
  У 1745 годзе царскае войска рушыла на Iндыю i яе таксама ѓключыла ѓ склад вялiкай iмперыi. Далей быѓ захоплены i Егiпет i Эфiопiя з Суданам. А ѓ 1748 годзе царская Расiя захапiла i Швецыю i Фiнляндыю.
  Праѓда цар пастарэѓ - усё ж узрост немаленькi. I яму вельмi хацелася знайсцi маладзiльны яблычак, каб здолець i паспець заваяваць увесь свет. Або жывую ваду. Або любыя iншыя зёлкi. Падобна Чынгiсхану Пётр Першы жадаѓ стаць несмяротным. Дакладней, Чынгiсхан таксама быѓ смяротным, але шукаѓ неѓмiручасць, хоць яму гэта i не ѓдалося.
  Пётр паабяцаѓ тытул герцага i герцагства таму лекару цi навукоѓцу, цi ведзьмаку якi зробiць яго несмяротным. I па ѓсiм свеце пачаѓся пошук элiксiра неѓмiручасцi, цi вечна маладосцi.
  Вядома знайшлася цэлая куча шарлатанаѓ якiя прапаноѓвалi свае зёлкi, але iх правяралi на паддоследных старых i ѓ выпадку няѓдачы пакаралi смерцю.
  Але вось адзiн хлопчык гадоѓ дзесяцi прыбыѓ да Пятра Першага, i таемна пракраѓся ѓ палац. I высокаму старому, ён сказаѓ што ёсць спосаб вярнуць i маладосць i юнацкасць. Тады наѓзамен Пётр Першы павiнен адмовiцца ад трона i ѓлады. Ён стане хлопчыкам дзесяцi i атрымае магчымасць пражыць жыццё нанава. Цi гатовы да гэтага цар?
  Пётр Першы хрыплым голасам спытаѓ хлапчука:
  - А ѓ якой я буду сям'i?
  Басаногi ѓ шортах хлопчык адказаѓ:
  - Нi ѓ якой! Ты будзеш бездаглядны хлапчук, i табе самому давядзецца шукаць сабе шлях у жыццi!
  Пётр Першы пачухаѓ лысы лоб i адказаѓ:
  - Ды складаную ты мне задачу даѓ. Новае жыццё нанова, але якiм коштам? А што, калi я стану хлопчыкам на тры днi, каб падумаць над гэтым?
  Хлапчук у шортах адказаѓ:
  - Тры днi няма - толькi тры гадзiны на спробу!
  Пётр Першы кiѓнуѓ:
  - Iдзе! I трох гадзiн будзе дастаткова каб разабрацца!
  Хлопчык тупнуѓ босай ножкай.
  I вось Пётр адчуѓ незвычайную лёгкасць у целе i падскочыѓ. Ён зараз хлапчук. Праѓда басаногi, i ѓ лахманах, але юны здаровы вясёлы.
  А побач з iм знаёмы бялявы хлопчык. Ён працягнуѓ руку. I яны апынулiся на камянiстай дарозе. Iшоѓ мокры снег, а Пётр амаль голы i басанож. I было моташна.
  Хлапчук кiѓнуѓ:
  - Ды ваша вялiкасць! Такi лёс жабрака хлапчука!
  Пецька тут спытаѓся ѓ яго:
  - А цябе зваць як?
  Хлопчык адказаѓ:
  - Я Алег, а што?
  Былы цар заявiѓ:
  - А нiчога! Пайшлi хутчэй!
  I зашлёпаѓ хлапчук босымi, агрубелымi ножкамi. Апроч холаду i волкасцi, яго яшчэ даймаѓ голад. Гэта не надта камфортна. Цар-дзяцюк спытаѓ з дрыготкай у голасе:
  - А дзе мы можам пераначваць!
  Алег адказаѓ з усмешкай:
  - Убачыш!
  I вось сапраѓды наперадзе з'явiлася паселiшча. Тут Алег куды знiк. Пётр Першы якi стаѓ хлопчыкам застаѓся дакладна адзiн. Але нiчога ён адправiѓся да блiжэйшай хаты. Падскочыѓ да дзвярэй i забiѓ кулачкамi.
  З'явiлася хмурная рожа гаспадара:
  - Куды табе вырадак трэба?
  Пецька выклiкнуѓ:
  - Пусцi пераначаваць, i дай паесцi!
  Гаспадар выхапiѓ бiзун i як агрэѓ ёю хлапчука па амаль голым целе. Той як возьме i залямантуе. Гаспадар агрэѓ яшчэ раз, i Пётр кiнуѓся бегчы, аж пяткi заблiшчалi.
  Але гэтага было мала. На яго спусцiлi раз'юшанага сабаку. I як яна ѓзяла i накiнулася на хлапчука.
  Пецька бег з усiх ног, але яго сабака пару разоѓ як цапнуѓ, i iрванула кавалкi мяса.
  Як адчайна лямантаваѓ ад болю i знявагi, цар-хлопчык. Як гэта было бязглузда i дрэнна.
  А тут яшчэ ён з усяго размаху ѓляцеѓ i ѓ воз поѓны гною. На яго абрынулiся какашкi, i якiя запэцкалi хлапчука з ног i да галавы. I шчыпала яго раны, гэтая гнаявая жыжка.
  Пётр залямантаваѓ:
  - Аб Госпадзе за што мне гэта!
  I тут жа ачуѓся. Побач з iм стаяѓ Алег, ён ужо выглядаѓ крыху старэй, гадоѓ на дванаццаць i хлапчук-чарадзей спытаѓ цара:
  - Ну ваша вялiкасць, вы згодны на такi варыянт!
  Пётр Першы усклiкнуѓ:
  - Не! I валi адсюль, пакуль я не загадаѓ цябе пакараць смерцю!
  Алег зрабiѓ некалькi крокаѓ, прайшоѓ нiбы прывiд скрозь сцяну i знiк.
  Пётр Першы перахрысцiѓся i адказаѓ:
  - Ну i дэманскае насланнё!
  Вялiкi цар i першы iмператар Усяе Русi i Расiйскай дзяржавы памёр у 1750 годзе. Памёр, пражыѓшы даволi доѓгае асаблiва па тых часах, калi нават мераць цiск не ѓмелi жыццё, пры вельмi слаѓным i паспяховым праѓленнi. Яму ѓспадкаваѓ унук Пётр Другi, але гэта ѓжо iншая гiсторыя. Ва ѓнука сваё царства i войны.
  АМЭРЫКА НАНОСIЦЬ АДКАЗНЫ УДАР
  АНАТАЦЫЯ
  Працягваюцца гульнi шпiёнаѓ i плятуць палiтыканы хiтрыя iнтрыгi, i ѓсё закручваецца ѓсё мацней. Палкоѓнiк ВПС трапляе ѓ шалёную вокладку, i рызыкуе жыццём.
  . РАЗДЗЕЛ No1
  Будзiльнiк тэлефануе ѓ 6 ранiцы, радыёгадзiны настроены на заспакаяльную, зручную для праслухоѓвання музыку. Палкоѓнiк ВПС Норман Вейр апранае новы размiначны касцюм Nike i прабягае пару мiль па тэрыторыi базы, вяртаецца ѓ свой пакой, затым слухае навiны па радыё, пакуль голiцца, прымае душ i апранае свежую форму. Ён iдзе ѓ Афiцэрскi клуб у чатырох кварталах адсюль i снедае - яйкi, сасiскi, пшанiчныя тосты, апельсiнавы сок i кава, - чытаючы ранiшнюю газету. З моманту свайго разводу трыма гадамi раней Норман пачынае кожны працоѓны дзень сапраѓды гэтак жа.
  
  Маёра ВПС Патрыка С. Макланахана абудзiѓ стук зарабiѓ друкаркi прыёмаперадатчыка спадарожнiкавай сувязi SATCOM, якi выплёѓваѓ доѓгi паток паведамленняѓ на палоску паперы для тэрмадрукаркi, нiбы сапсаваны чэк з прадуктовай крамы. Ён сядзеѓ на пасту штурмана-бамбардзiра, апусцiѓшы галаву на кансоль, i задрамаѓ. Пасля дзесяцi гадоѓ палётаѓ на далёкiх бамбавiках Патрык развiѓ у сабе здольнасць iгнараваць патрабаваннi свайго цела дзеля выканання задання: не спаць вельмi доѓга; сядзець доѓгiя гадзiны без палягчэння; i засыпаць хутка i дастаткова глыбока, каб адчуваць сябе адпачылым, нават калi дрымота доѓжылася ѓсяго некалькi хвiлiн. Гэта была частка тэхнiкi выжывання, якую большасць чальцоѓ баявога лётнага складу распрацавалi перад асобай аператыѓнай неабходнасцi.
  
  Пакуль друкарка выдаваѓ iнструкцыi, Патрык паснедаѓ - выпiѓ кубак пратэiнавага малочнага кактэйлю з тэрмаса з нержавелай сталi i з'еѓ пару кавалачкаѓ вяленай ялавiчыны з скурыстым начыннем. Усе яго стравы падчас гэтага доѓгага палёту над вадой былi з высокiм утрыманнем бялку i нiзкiм утрыманнем рэшткаѓ - нiякiх сэндвiчаѓ, гароднiны i садавiны. Чыннiк была простая: якiм бы высокатэхналагiчным нi быѓ яго бамбавiк, туалет заставаѓся туалетам. Выкарыстоѓваць яго азначала расшпiлiць увесь свой рыштунак для выжывання, скiнуць лётны гарнiтур i сядзець унiзе амаль голым у цёмным, халодным, шумным, смярдзючым адсеку са скразнякамi. Ён хацеѓ бы есцi нясмачную ежу i рызыкаваць завалай, чым пакутаваць ад знявагi. Ён быѓ удзячны лёсу за тое, што служыѓ у сiстэме ѓзбраення, якая дазваляла членам экiпажа карыстацца туалетам - усе яго субраты-знiшчальнiкi павiнны былi карыстацца "пустышкамi", насiць падгузнiкi для дарослых - цi проста трымаць iх у руках. Гэта было найвялiкшым прынiжэннем.
  
  Калi прынтар нарэшце спынiѓся, ён адарваѓ палоску з паведамленнем i перачытаѓ яе. Гэта быѓ запыт справаздачы аб стане - другi за апошнюю гадзiну. Патрык склаѓ, закадзiраваѓ i перадаѓ новае паведамленне ѓ адказ, затым вырашыѓ, што яму лепш пагаварыць з камандзiрам паветранага судна аб усiх гэтых запытах. Ён замацаваѓ сваё катапультнае крэсла, адшпiлiѓ рамянi i ѓпершыню за некалькi дзён падняѓся на ногi.
  
  Яго напарнiца, спецыялiст па ахоѓных сiстэмах Вэндзi Торк, доктар фiласофii, моцна спала на правым сядзеннi. Яна засунула рукi пад плечавыя рамянi, каб выпадкова не нацiснуць на дзяржальнi катапультавання - было шмат выпадкаѓ, калi спячым членам экiпажа снiлiся сны аб катастрофе i яны выкiдвалiся кулакамi з выдатнага самалёта - на ёй былi лётныя пальчаткi, апушчаны забрала цёмнага шлема i кiслародная маска на выпадак, папярэджаннi. Па-над лётным гарнiтурам на ёй была летняя лётная куртка, па-над якой былi надзеты рамянi бяспекi для плавання, а выпукласцi надзiманых мяшочкаѓ пад пахамi прымушалi яе рукi паднiмацца i апускацца пры кожным глыбокiм сонным удыху.
  
  Патрык агледзеѓ кансоль ахоѓных сiстэм Вэндзi, перш чым рушыць наперад, але яму прыйшлося прымусiць сябе прызнаць, што ён спынiѓся там, каб паглядзець на Вэндзi, а не на прыборы. У ёй было нешта такое, што заiнтрыгавала яго - i тут ён зноѓ спынiѓ сябе. Паглядзi праѓдзе ѓ вочы, Мук, сказаѓ сабе Патрык: ты не заiнтрыгаваны - ты горача закаханы ѓ яе. Пад гэтым мехаватым лётным гарнiтурам i рыштункам для выжывання хаваецца прыгожае, падцягнутае, сакавiтае цела, i здаецца дзiѓным, непаслухмяным, амаль няправiльным думаць пра падобныя рэчы, пралятаючы сорак адну тысячу футаѓ над Аманскiм залiвам у высокатэхналагiчным warbird. Дзiѓна, але захапляльна.
  
  У гэты момант Вэндзi падняла цёмнае забрала шлема, апусцiла кiслародную маску i ѓсмiхнулася яму. Чорт вазьмi, падумаѓ Патрык, хутка пераключаючы сваю ѓвагу на кансоль ахоѓных сiстэм, гэтыя вочы маглi расплавiць тытан.
  
  "Прывiтанне", - сказала яна. Нягледзячы на тое, што ёй прыйшлося павысiць голас, каб гаварыць на iншым канцы кабiны, гэта ѓсё роѓна быѓ прыязны, прыемны, якi абяззбройвае гук. Вэндзi Торк, доктар фiласофii, была адным з самых вядомых у свеце экспертаѓ у галiне электрамагнiтнай iнжынерыi i распрацоѓкi сiстэм, пiянерам у выкарыстаннi кампутараѓ для аналiзу энергетычных хваль i выканання пэѓнай рэакцыi. Яны працавалi разам амаль два гады на сваёй роднай базе, у Цэнтры высокатэхналагiчнага аэракасмiчнага ѓзбраення (HAWC) на авiябазе Грум-Лэйк, штат Невада, вядомым як Dreamland.
  
  "Прывiтанне", - сказаѓ ён у адказ. "Я проста... правяраѓ вашы сiстэмы. Праз некалькi хвiлiн мы пралятаем над гарызонтам Бандар-Абас, i я хацеѓ паглядзець, цi заѓважылi вы што-небудзь".
  
  "Сiстэма папярэдзiла б мяне, калi б выявiла якiя-небудзь сiгналы ѓ межах пятнаццацi працэнтаѓ ад парога выяѓлення", - адзначыла Вэндзi. Яна казала сваiм звычайным звыштэхналагiчным голасам, жаночым, але не жаноцкiм, як звычайна. Гэта дазволiла Патрыку расслабiцца i перастаць думаць аб рэчах, якiя былi так недарэчныя ѓ ваенным самалёце. Затым яна нахiлiлася наперад на сваiм крэсле, блiжэй да яго, i спытала: "Ты глядзеѓ на мяне, цi не так?"
  
  Раптоѓная змена ѓ яе голасе прымусiла яго сэрца прапусцiць удар, а ѓ роце перасохла, як арктычнае паветра. "Ты ненармальная", - пачуѓ ён свой голас. Божа, гэта прагучала вар'яцка!
  
  "Я бачыла цябе праз вiзар, маёр, гарачая штучка", - сказала яна. "Я бачыла, як ты глядзеѓ на мяне". Яна адкiнулася назад, усё яшчэ гледзячы на ??яго. "Чаму ты глядзеѓ на мяне?"
  
  "Венда, я не быѓ..."
  
  "Ты ѓпэѓнены, што не быѓ?"
  
  "Я... Я не быѓ..." Што адбываецца? Падумаѓ Патрык. Чаму я такi коснамоѓны? Я адчуваю сябе школьнiкам, якога толькi што застукалi за маляваннем у блакноце дзяѓчыны, у якую ён быѓ закаханы.
  
  Што ж, ён сапраѓды быѓ закаханы ѓ яе. Упершыню яны сустрэлiся каля трох гадоѓ таму, калi iх абодвух завербавалi ѓ каманду, якая распрацоѓвала лятаючы лiнкор "Мегафортрэс". У iх быѓ кароткi, iнтэнсiѓны сэксуальны кантакт, але падзеi, абставiны, абавязкi заѓсёды перашкаджалi таму, каб адбылося нешта большае. Гэта было апошняе месца i час, калi ён мог меркаваць, што iх адносiны могуць зрабiць новы, захапляльны крок наперад.
  
  "Усё ѓ парадку, маёр", - сказала Вэндзi. Яна не зводзiла з яго вачэй, i ён адчуѓ, што яму хочацца нырнуць назад за пераборку зброевага адсека i заставацца там, пакуль яны не прызямляцца. "Табе дазволена".
  
  Патрык убачыѓ, што зноѓ можа дыхаць. Ён расслабiѓся, спрабуючы выглядаць спакойным i нязмушаным, хоць адчуваѓ, як пот працякае з кожнай пары. Ён падняѓ касету спадарожнiкавага тэлебачання. "У мяне ёсць... мы атрымалi паведамленне ... загады ... iнструкцыi, - прамармытаѓ ён, i яна ѓсмiхнулася, адначасова папракаючы яго i атрымлiваючы асалоду ад iм. "Ад Восьмай паветранай армii. Я збiраѓся пагаварыць з генералам, пасля з усiмi астатнiмi. Па iнтэрфоне. Перш чым мы пойдзем за гарызонт. Iранскi гарызонт".
  
  "Вы зробiце гэта, маёр", - сказала Вэндзi са смехам у вачах. Патрык кiѓнуѓ, радуючыся, што з гэтым скончана, i накiраваѓся да кабiны пiлотаѓ. Яна спынiла яго: "О, маёр?"
  
  Патрык зноѓ павярнуѓся да яе. "Так, доктар?"
  
  "Ты мне нiколi не казаѓ".
  
  "Што я табе сказаѓ?"
  
  "Цi ѓсе мае сiстэмы, на ваш погляд, у парадку?"
  
  Дзякуй Богу, што пасля гэтага яна ѓсмiхнулася, падумаѓ Патрык, - можа быць, яна не лiчыць мяне нейкiм перакрутам. Трохi аднавiѓшы страчанае самавалоданне, але ѓсё яшчэ баючыся дазволiць свайму погляду блукаць па яе "сiстэмам", ён адказаѓ: "Па-мойму, яны выглядаюць пышна, док".
  
  "Добра", - сказала яна. "Дзякуй". Яна ѓсмiхнулася крыху цяплей, агледзела яго з ног да галавы i дадала: "Я абавязкова буду сачыць i за вашымi сiстэмамi".
  
  Патрык нiколi не адчуваѓ такой палёгкi i ѓ той жа час такой аголенасцi, калi ён сагнуѓся, каб прапаѓзцi па злучальным тунэлi да кабiны пiлотаѓ.
  
  Але якраз перад тым, як ён абвясцiѓ, што прасоѓваецца наперад, i адключыѓ шнур унутранай сувязi, ён пачуѓ павольнае электроннае "ДIДЛ... ДЫДЛ... ДIДЛ..." папераджальны сiгнал карабельнай сiстэмы выяѓлення пагроз. Яны толькi што былi адзначаны варожым радарам.
  
  Патрык практычна уляцеѓ зваротна ѓ сваё катапультнае крэсла, прышпiлiѓся i зняѓ яго з засцерагальнiка. Ён знаходзiѓся ѓ кармавым адсеку экiпажа бамбавiка EB-52C Megafortress, наступнага пакалення "лятаючых лiнкораѓ", якiя сакрэтнае даследчае падпадзяленне Патрыка спадзявалася стварыць для ВПС. Калiсьцi гэта быѓ "серыйны" бамбавiк B-52H Stratofortress, працоѓны конiк амерыканскага флота цяжкай бамбардзiроѓкi далёкага радыусу дзеяння, прызначаны для вялiкай далёкасцi дзеяння i цяжкай ядзернай i няядзернай карыснай нагрузкi. Арыгiнальны B-52 быѓ распрацаваны ѓ 1950-х гадах; апошнi сышоѓ з канвеера дваццаць гадоѓ таму. Але гэты самалёт быѓ iншым. Арыгiнальны планёр быѓ адноѓлены з нуля з выкарыстаннем самых сучасных тэхналогiй не проста для яго мадэрнiзацыi, але i для таго, каб зрабiць яго самым дасканалым баявым самалётам... аб якiм нiхто нiколi не чуѓ.
  
  "Венда?" ён звязаѓся па iнтэрфоне. "Што ѓ нас ёсць?"
  
  "Гэта дзiѓна", - адказала Вэндзi. "У мяне там ёсць пераменная мэта PRF X-дыяпазону. Пераключэнне памiж супрацькарабельнымi i зенiтнымi пошукавымi сiстэмамi паскараецца. Разлiковая далёкасць... Чорт вазьмi, далёкасць 35 мiль, дванаццаць гадзiн. Ён прама над намi. У межах дасяжнасцi ракет з радарным навядзеннем."
  
  "Ёсць iдэi, што гэта такое?"
  
  "Магчыма, гэта самалёт сiстэмы АВАКС", - адказала Вэндзi. "Падобна, што ён скануе як наземныя, так i паветраныя цэлi. Нiякiх хуткiх PRFS - проста сканаванне. Хутчэй, чым сканаванне APY, напрыклад, на E-2 Hawkeye або E-3 Sentry, але профiль той жа. "
  
  "Iранскi самалёт сiстэмы АВАКС?" Спытаѓ Патрык. EB-52 Megafortress ляцеѓ у мiжнароднай паветранай прасторы над Аманскiм залiвам, на захад ад iранскага ѓзбярэжжа i на поѓдзень ад Армузскага пралiва, за межамi Персiдскага залiва. Дырэктар Цэнтра высокатэхналагiчных аэракасмiчных узбраенняѓ генерал-лейтэнант Брэд Элiёт загадаѓ тром сваiм эксперыментальным бамбардзiроѓшчыкам "Мегафортрэс" пачаць патруляванне неба зблiзку Персiдскага залiва, каб нанесцi сакрэтны, утойлiвы ѓдар на выпадак, калi адна з меркавана нейтральных краiн рэгiёна вырашыць умяшацца ѓ Iмеш.
  
  "Мог бы быць "апорай" або "Кандыдатам", - выказаѓ здагадку Патрык. "Адным з самалётаѓ, якiя Iрак меркавана перадаѓ Iрану, быѓ самалёт далёкага выяѓлення IЛ-76МД. Магчыма, iранцы спрабуюць сваю новую цацку. Ён нас бачыць?"
  
  "Я думаю, што ён можа", - сказала Вэндзi. "Ён не сочыць за намi, проста скануе наваколлi, але ён блiзка, i мы наблiжаемся да парога выяѓлення". B-52 Stratofortress не праектаваѓся i нiколi не лiчыѓся самалётам-невiдзiмкай, але EB-52 Megafortress моцна адрознiваѓся. У iм захавалася вялiкая частка новай супрацьрадыёлакацыйнай тэхналогii, якой ён быѓ абсталяваны ѓ якасцi эксперыментальнага самалёта-выпрабавальнага стэнда: неметалiчная ашалёѓка "фiбросталь", трывалей i лягчэй сталi, але не якая адлюстроѓвае радары; скошаныя паверхнi кiравання замест прамых беражкоѓ; адсутнасць вонкавых антэн; радыёпаглынальны матэрыял, якi выкарыстоѓваецца ва ѓпускных адтулiнах рухавiкоѓ i iлюмiнатарах; i ѓнiкальная радыёпаглынальная энергетычная сiстэма, якая рэтранслюе радыёлакацыйную энергiю ѓздоѓж корпуса самалёта i адводзiць яе зваротна ѓздоѓж заднiх беражкоѓ крыла, памяншаючы колькасць радыёлакацыйнай энергii, якая адлюстроѓваецца зваротна супернiку. Ён таксама нёс на сабе шырокi спектр узбраення i мог забяспечыць такую ж агнявую моц, як тактычныя знiшчальнiкi ВПС цi ВМС.
  
  "Падобна, ён "ахоѓвае" Армузскi пралiѓ, выглядаючы надыходзячыя самалёты", - выказаѓ здагадку Патрык. "Курс два-тры-нуль, каб абыйсцi яго. Калi ён заѓважыць нас, гэта можа ѓзбудзiць iранцаѓ ".
  
  Але ён загаварыѓ занадта позна: "Ён можа бачыць нас", - умяшалася Вэндзi. "Ён на хуткасцi трыццаць пяць мiль, гадзiна дня, на вялiкай хуткасцi, накiроѓваецца наѓпрост да нас. Хуткасць павялiчваецца да пяцiсот вузлоѓ."
  
  "Гэта не самалёт сiстэмы АВАКС", - сказаѓ Патрык. "Вiдаць, мы засеклi нейкi патрульны самалёт, якi хутка рухаѓся".
  
  "Дзярмо", - вылаяѓся па ѓнутранай сувязi камандзiр паветранага судна, генерал-лейтэнант Брэд Элiёт. Элiат быѓ камандуючым Цэнтрам высокатэхналагiчных аэракасмiчных узбраенняѓ, таксама вядомым як Dreamland, i распрацоѓшчыкам лятаючага лiнкора EB-52 Megafortress. "Выключы яго радар, Вэндзi, i давай спадзявацца, што ён падумае, што ѓ яго няспраѓны радар, i вырашыць скончыць з гэтым ".
  
  "Давай выбiрацца адсюль, Брэд", - умяшаѓся Патрык. "Няма сэнсу рызыкаваць тут паветраным боем".
  
  "Мы знаходзiмся ѓ мiжнароднай паветранай прасторы", - абурана запярэчыѓ Элiёт. "У нас ёсць такое ж права знаходзiцца тут, як i ѓ гэтай Турцыi".
  
  "Сэр, гэта раён баявых дзеянняѓ", - падкрэслiѓ Патрык. "Экiпаж, давайце прыгатуемся прыбiрацца адсюль да ѓсiх чарцей".
  
  Адным дотыкам Вэндзi загадала магутным прыладам пастаноѓкi перашкод "Мегафортрэс" адключыць пошукавы радар iранскага знiшчальнiка. "Трэкбрэйкеры актываваныя", - абвясцiла Вэндзi. "Дайце мне дзевяноста налева". Брэд Элiат заклаѓ "Мегафортрэс" у круты правы вiраж i разгарнуѓся перпендыкулярна траекторыi палёту знiшчальнiка. Iмпульсна-доплераѓскi радар самалёта можа не выявiць цэль з нулявой адноснай хуткасцю зблiжэння. "Бандыт ѓ тры гадзiны, трыццаць пяць мiль i ѓвесь час на вышынi. Рухаемся да чатырох гадзiн. Я думаю, ён страцiѓ нас ".
  
  "Не так хутка", - умяшаѓся камандзiр экiпажа i другi пiлот, палкоѓнiк Джон Ормак. Ормак быѓ намеснiкам камандзiра HAWC i галоѓным iнжынерам-чараѓнiком, камандзiрскiм пiлотам з некалькiмi тысячамi гадзiн на розных тактычных самалётах. Але яго першым каханнем былi кампутары, авiёнiка i гаджэты. У Брэда Элiята былi iдэi, але ён належыѓ на Ормака, каб увасобiць гэтыя iдэi ѓ рэальнасць. Калi б тэхнагiкам раздавалi значкi або крылы, Джон Ормак насiѓ бы iх з гонарам. "Магчыма, ён паводзiць сябе пасiѓна. Нам трэба павялiчыць дыстанцыю памiж намi i iм. Магчыма, яму не спатрэбiцца радар, каб перахапiць нас".
  
  "Я зразумела гэта", - сказала Вэндзi. "Але я думаю, што яго IRSTS знаходзiцца па-за межамi дасяжнасцi. Ён ..."
  
  У гэты момант усе яны пачулi гучнае, якое паскарае тэмп "ДIДЛ-ДЫДЛ-ДЫДЛ!" папярэджанне па ѓнутранай сувязi. "Паветраны перахопнiк зафiксаваны, далёкасць трыццаць мiль, хутка наблiжаецца! Яго радар велiзарны - ён прапальвае мае глушылкi. Надзейная блакiроѓка радара, хуткасць зблiжэння... хуткасць зблiжэння дасягае шасцiсот вузлоѓ!"
  
  "Што ж, - сказаѓ Джон Ормак, - прынамсi, вада тамака, унiзе, цёплая нават у гэтую пару года".
  
  Жарты былi адзiным, пра што хто-небудзь з iх мог думаць у той момант - таму што быць заѓважаным звышгукавым перахопнiкам у адзiночку над Аманскiм залiвам было цi не самай фатальнай рэччу, з якой калi-небудзь мог сутыкнуцца экiпаж бамбавiка.
  
  Для Нормана Вейра гэтая ранiца была крыху iншай. Сёння i на працягу наступных двух тыдняѓ Вейр i некалькi дзясяткаѓ яго калег-поѓных палкоѓнiкаѓ ВПС знаходзiлiся на ваенна-паветранай базе Рэндольф каля Сан-Антонiё, штат Тэхас, на радзе па павышэннi ѓ званнi падпалкоѓнiка. Iх задача: адабраць лепшых, кемлiвых i найбольш высокаквалiфiкаваных з прыкладна трох тысяч маёраѓ ВПС для павышэння да падпалкоѓнiка.
  
  Палкоѓнiк Норман Вейр шмат ведаѓ аб прыняццi рашэнняѓ з выкарыстаннем складаных аб'ектыѓных крытэрыяѓ - рада па прасоѓваннi па службе была якраз па яго частцы. Норман быѓ камандуючым Агенцтвам па аналiзе бюджэту ВПС у Пентагоне. Яго праца заключалася ѓ тым, каб рабiць менавiта тое, пра што яго зараз прасiлi: прасейваць горы iнфармацыi аб зброi i iнфармацыйных сiстэмах i вызначаць будучыя выдаткi i выгады на працягу жыццёвага цыклу кожнай з iх. Па сутнасцi, ён i яго штат з шасцiдзесяцi пяцi ваенных i грамадзянскiх аналiтыкаѓ, бухгалтараѓ i тэхнiчных экспертаѓ кожны дзень вырашалi будучыню Ваенна-паветраных сiл Злучаных Штатаѓ. Кожны самалёт, ракета, спадарожнiк, кампутар, "чорная скрыня" i бомба, а таксама кожны мужчына i жанчына ѓ Ваенна-паветраных сiлах былi пад яго пiльнай увагай. Кожны пункт бюджэту кожнага падраздзялення павiнен быѓ прайсцi дбайную праверку яго каманды. Калi б гэта было не так, да канца фiнансавага года яно спынiла б сваё iснаванне з адзiнай запiскай каму-небудзь у канцылярыi мiнiстра ВПС. У яго былi ѓлада i адказнасць за мiльярды даляраѓ кожны тыдзень, i ён карыстаѓся гэтай уладай з майстэрствам i энтузiязмам.
  
  Дзякуючы свайму бацьку Норман вырашыѓ зрабiць ваенную кар'еру ѓ сярэдняй школе. Бацька Нормана быѓ прызваны ѓ войска ѓ сярэдзiне шасцiдзесятых, але падумаѓ, што, магчыма, больш бяспечна служыць на моры ѓ ваенна-марскiм флоце, таму ён завербаваѓся i служыѓ тэхнiкам па рэактыѓных сiлавых устаноѓках на борце розных авiяносцаѓ. Ён вярнуѓся з працяглых круiзаѓ па Цiхiм i Iндыйскiм акiянах з неверагоднымi гiсторыямi аб авiяцыйным гераiзме i трыѓмфе, i Норман трапiѓся на кручок. Бацька Нормана таксама вярнуѓся дадому без паловы левай рукi ѓ вынiку выбуху палубнага боепрыпасу на авiяносцы USS Enterprise i з "Пурпурным сэрцам". Гэта стала для Нормана пропускам на прыём у Ваенна-марскую акадэмiю Злучаных Штатаѓ у Аннапалiсе.
  
  Але жыццё ѓ акадэмii было цяжкiм. Сказаць, што Норман быѓ проста iнтравертам, было б мякка сказанае. Норман жыѓ у сваёй галаве, iснуючы ѓ стэрыльным, абароненым свеце ведаѓ i разважанняѓ. Рашэнне праблем было акадэмiчным практыкаваннем, а не фiзiчным цi нават лiдарскiм. Чым больш яны прымушалi яго бегаць, адцiскацца, маршыраваць i трэнiравацца, тым больш ён ненавiдзеѓ гэта. Ён правалiѓ тэст на фiзiчную падрыхтоѓку, быѓ звольнены з прадузятасцю i вярнуѓся ѓ Аёву.
  
  Амаль пастаянныя прыдзiркi яго бацькi з нагоды таго, што ён дарма выдаткаваѓ сваё прызначэнне i кiнуѓ Ваенна-марскую акадэмiю - як быццам яго бацька вырашыѓ ахвяраваць рукой, каб яго сын мог паехаць у Аннаполiс, - цяжкiм грузам ляжалi на яго душы. Яго бацька практычна зрокся ад свайго сына, абвясцiѓшы, што ѓ яго няма грошай на каледж, i заклiкаючы сына кiнуць вучобу i знайсцi працу. Адчайна жадаючы ашчаслiвiць свайго бацьку, Норман падаѓ заяву i быѓ прыняты ѓ Корпус падрыхтоѓкi афiцэраѓ запасу ВПС, дзе атрымаѓ ступень у вобласцi фiнансаѓ i камiсiю ВПС, стаѓ адмыслоѓцам па бухгалтарскiм улiку i фiнансах i праз некалькi месяцаѓ атрымаѓ сертыфiкат CPA.
  
  Норман любiѓ Ваенна-паветраныя сiлы. Гэта было лепшае з усiх сьветаѓ: ён карыстаѓся павагай людзей, якiя паважалi бухгалтараѓ i захаплялiся iмi, i ён мог патрабаваць павагi ад большасцi iншых, таму што ён пераѓзыходзiѓ iх па рангу i перахiтрыѓ. Ён своечасова прыкалоѓ маёрскае залатое дубовае лiсце i неѓзабаве пасля гэтага прыняѓ камандаванне ѓласным цэнтрам бухгалтарскага абслугоѓвання на базе.
  
  Нават яго жонка, здавалася, атрымлiвала асалоду ад жыццём пасля сваёй першапачатковай няѓпэѓненасцi. Большасць жанчын прынялi ранг свайго мужа, а жонка Нормана зiхацела i выстаѓляла напаказ гэты нябачны, але адчувальны ранг пры кожным зручным выпадку. Жонкi афiцэраѓ больш высокага рангу "выклiкалi" яе добраахвотнiкамi ѓ камiтэты, што спачатку яе абурала. Але неѓзабаве яна даведалася, што ѓ яе ёсць паѓнамоцтвы "выклiкаць" жонак афiцэраѓ нiжэйшага рангу працаваць у яе камiтэце, таму цяжкую працу прыходзiлася выконваць толькi жонкам афiцэраѓ нiжэйшага рангу i унтэр-афiцэраѓ. Гэта была вельмi акуратная i нескладаная сiстэма.
  
  Для Нормана праца была карыснай, але не складанай. За выключэннем дзяжурства на некалькiх лiнiях мабiльнасцi падчас разгортвання падраздзяленняѓ i некалькiх познiх начэй, калi ён рыхтаваѓся да раптоѓных i штогадовых iнспекцый базы, у яго быѓ саракагадзiнны працоѓны тыдзень i вельмi мала стрэсу. Ён пагадзiѓся на некалькi незвычайных заданняѓ: правядзенне аѓдыту на радыёлакацыйнай пасадзе ѓ Грэнландыi; праца ѓ кансультатыѓным штабе некаторых супрацоѓнiкаѓ Кангрэса, якiя праводзяць даследаваннi для законапраекта. Важныя заданнi з нiзкiм узроѓнем рызыкi, поѓная занятасць. Норману яны падабалiся.
  
  Але менавiта тады канфлiкты пачалiся блiжэй да дома. I ён, i яго жонка нарадзiлiся i выраслi ѓ Аёве, але ѓ Аёве не было баз ВПС, таму было гарантавана, што яны паедуць дадому толькi ѓ госцi. Адно замежнае заданне Норман па ПК без суправаджэння ѓ Карэю дало ёй час вярнуцца дадому, але гэта было слабым суцяшэннем без яе мужа. Частыя звальненнi прычынялi пары неаднолькавую шкоду. Норман паабяцаѓ сваёй жонцы, што яны створаць сям'ю, калi цыкл змены заданняѓ замарудзiцца, але праз пятнаццаць гадоѓ стала вiдавочна, што ѓ Нормана няма рэальнага намеру ствараць сям'ю.
  
  Апошняй кропляй стала апошняе прызначэнне Нормана ѓ Пентагон - ён стаѓ першым дырэктарам зусiм новага агенцтва па наглядзе за бюджэтам ВПС. Яны сказалi, што гэтае прызначэнне гарантавана на чатыры гады - больш нiякiх перасоѓванняѓ. Ён мог бы нават сысцi з гэтага задання, калi б захацеѓ. Бiялагiчныя гадзiны яго жонкi, якiя гучна тэлефанавалi апошнiя пяць гадоѓ, да таго часу сталi аглушальнымi. Але Норман сказаѓ пачакаць. Гэта была новая крама. Шмат познiх вечароѓ, шмат выходных. Якое б гэта было жыццё для сям'i? Акрамя таго, аднойчы ранiцай пасля чарговай дыскусii аб дзецях ён намякнуѓ, цi не занадта яна дарослая, каб спрабаваць гадаваць нованароджанага?
  
  Да таго часу, як ён вярнуѓся дадому на наступны вечар, яе ѓжо не было. Гэта было больш за тры гады таму, i з таго часу Норман яе не бачыѓ i не размаѓляѓ з ёй. Яе подпiс на дакументах аб разводзе была апошняй рэччу, якую ён калi-небудзь бачыѓ, якая належыць ёй.
  
  Што ж, часта казаѓ ён сабе, яму было б лепей без яе. Ён мог пагаджацца на лепшыя, больш экзатычныя заданнi; падарожнiчаць па свеце, не турбуючыся аб тым, каб увесь час ездзiць альбо ѓ Аёву ѓлетку, альбо ѓ Фларыду ѓзiмку, дзе спынялiся сваякi мужа; i яму не даводзiлася слухаць, як яго былая жонка паѓтарае аб тым, што ѓ двух разумных людзей павiнна быць лепшае, больш паѓнавартаснае - гэта значыць "грамадзянская" - жыццё. Акрамя таго, як абвяшчала старая прымаѓка: "Калi б ваенна-паветраныя сiлы хацелi, каб у цябе была жонка, яны б табе яе далi". Норман пачаѓ верыць, што гэта праѓда.
  
  Першы дзень у савеце па прасоѓваннi па службе ѓ Сакратарыяце адборачнай камiсii Ваеннага кадравага цэнтра ВПС у Рэндольфе быѓ запоѓнены арганiзацыйнымi дробязямi i некалькiмi брыфiнгамi аб тым, як працуе савет, крытэрыях, якiя варта выкарыстоѓваць у працэсе адбору, як карыстацца кантрольнымi спiсамi i ацэначнымi лiстамi. Брыфiнгi праводзiѓ палкоѓнiк Тэд Фэлоѓз, начальнiк Сакратарыята Адборачнай камiсii ВПС. Стыпендыяты правялi брыфiнг па профiлi кандыдатаѓ - сярэдняму стажу службы, геаграфiчнаму размеркаванню, размеркаванню па спецыяльнасцях i iншай карыснай iнфармацыi, заклiканай растлумачыць, як былi адабраны гэтыя кандыдаты.
  
  Затым прэзiдэнт рады па пасоѓваннi па службе, генерал-маёр Лары Дын Iнгемансан, камандзiр Дзесятай авiяцыйнай дывiзii, выступiѓ перад чальцамi рады i размеркаваѓ заданнi для кожнага чальца рады разам з Мемарандумам аб iнструктажы сакратара ВПС, або МУС. МУС уяѓляла сабой набор загадаѓ, аддадзеных сакратаром Ваенна-паветраных сiл членам праѓлення, якiя iнфармуюць iх аб тым, хто атрымае павышэнне па службе, i квотах для кожнага, разам з агульнымi рэкамендацыямi аб тым, як адбiраць кандыдатаѓ, якiя маюць права на павышэнне.
  
  Iснавалi тры асноѓныя катэгорыi афiцэраѓ, якiя маюць права на прасоѓванне па службе: кандыдаты ѓ асноѓнай зоне, вышэйшыя i нiжэйшыя за яе. У рамках кожнай катэгорыi разглядалiся спецыяльнасцi: лiнейныя афiцэры, у тым лiку лётчыкi цi афiцэры з рэйтынгам, аператыѓныя афiцэры без рэйтынгу, такiя як палiцыя бяспекi i афiцэры тэхнiчнага абслугоѓвання, i афiцэры падтрымкi мiсii, такiя як фiнансы, адмiнiстрацыя i базавыя службы; разам з найважнейшымi спецыялiзацыямi падтрымкi мiсii, такiмi як корпус капеланаѓ, Корпус медыцынскай службы, корпус медсясцёр, корпус бiямедыцынскiх навук, Стаматалагiчны корпус i корпус суддзяѓ-адвакатаѓ агульнага профiлю. Генерал Iнгемансан таксама аб'явiѓ, што могуць быць склiканы экспертныя групы па любых iншых кадравых пытаннях, якiя могуць спатрэбiцца мiнiстру ваенна-паветраных сiл.
  
  Члены праѓлення былi выпадковым чынам падзелены на восем груп па сем чалавек у кожнай, скарэкцiраваных прэзiдэнтам такiм чынам, каб кожная група не была празмерна прывязана да адной спецыяльнасцi або каманды. Тут, здавалася, былi прадстаѓлены ѓсе асноѓныя камандаваннi ВПС, падраздзяленнi прамога падпарадкавання, аператыѓныя агенцтвы на месцах i спецыяльнасцi: лагiстыка, тэхнiчнае абслугоѓванне, персанал, фiнансы, iнфармацыйныя тэхналогii, капеланы, палiцыя бяспекi i дзясяткi iншых, уключаючы лётныя спецыяльнасцi. Норман адразу заѓважыѓ, што лётныя спецыяльнасцi або спецыяльнасцi з "рэйтынгам" былi асаблiва добра прадстаѓлены тут. Па меншай меры палова ѓсiх чальцоѓ рады былi радавымi афiцэрамi, у асноѓным камандзiрамi падраздзяленняѓ або штабнымi афiцэрамi, прызначанымi на высокiя пасады ѓ Пентагоне або штабе галоѓнага камандавання.
  
  Гэта была самая вялiкая праблема, якую Норман бачыѓ у ВПС, адзiны фактар, якi дамiнаваѓ у службе, выключаючы ѓсё астатняе, адзiная спецыяльнасць, якая псавала жыццё ѓсiм астатнiм - лётчыкi.
  
  Вядома, гэта былi Ваенна-паветраныя сiлы ЗША, а не Сiлы бухгалтараѓ ЗША - служба iснавала для вядзення бiтваѓ у iнтарэсах нацыянальнай абароны шляхам устанаѓлення кантролю над небам i блiзкiм космасам, i лётчыкам, вiдавочна, трэба было адыграць вялiкую ролю. Але ѓ iх было самае вялiкае эга i самыя вялiкiя раты. Служба iшла на саступкi сваiм авiятарам значна больш, чым яны падтрымлiвалi любую iншую спецыяльнасць, якой бы жыццёва важнай яна нi была. Лётчыкi атрымлiвалi ѓсе льготы. Камандзiры падраздзяленняѓ ставiлiся да iх як да першынцаѓ - фактычна, большасць камандзiраѓ падраздзяленняѓ былi лётчыкамi, нават калi ѓ падраздзялення не было прамых абавязацельстваѓ па палётах.
  
  Норман не зусiм разумеѓ, адкуль узялася яго непрыязнасць да тых, хто насiѓ крылы. Хутчэй за ѓсё гэта было ад яго бацькi. Лётчыкi ставiлiся да механiкаѓ ваенна-марской авiяцыi як да наёмных слуг, нават калi механiк быѓ дасведчаным ветэранам, а лётчык - нiчога не дасведчаным пачаткоѓцам у сваiм першым рэйсе. Бацька Нормана гучна i доѓга скардзiѓся на афiцэраѓ увогуле i авiятараѓ у прыватнасцi. Ён заѓсёды хацеѓ, каб яго сын быѓ афiцэрам, але быѓ поѓны рашучасцi навучыць яго таму, як стаць афiцэрам, якiм радавыя i унтэр-афiцэры захаплялiся б i паважалi - а гэта азначала, што пры кожным зручным выпадку трэба было ставiць улёткi на месца.
  
  Вядома, гэта быѓ афiцэр, лётчык, якi занядбаѓ мерамi засцярогi i парадамi капiтана свайго самалёта i выпусцiѓ ракету "Зунi" у шэраг самалётаѓ, якiя чакалi запраѓкi, што прывяло да адной з найбуйнейшых небаявых катастроф на моры, з якiмi калi-небудзь сутыкаѓся некалькi са сотняѓ чалавек ад двухсот i больш за дзве сотнi чалавек, у вынiку якой больш за дзве Нормана. Дзёрзкi, напышлiвы лётчык-ѓсезнайка занядбаѓ правiламi. Гэты афiцэр быѓ хутка i цiха звольнены са службы. Камандзiры падраздзяленняѓ Нормана некалькi разоѓ кiдалi кнiгай у нерэйтынгавых афiцэраѓ i радавы склад за найменшыя парушэннi, але ѓлёткам звычайна давалi два, тры цi нават чатыры шанцы, перш чым, нарэшце, прапаноѓвалi звольнiцца, а не паѓстаць перад ваенным трыбуналам. Яны заѓсёды атрымлiвалi ѓсе iльготы.
  
  Што ж, на гэты раз усё павiнна было быць iнакш. Калi я атрымаю рэкламную куртку лётчыка, падумаѓ Норман, яму давядзецца даказаць мне, што ён варты павышэння. I ён прысягнуѓ, што гэта будзе нялёгка.
  
  "Давайце прыступiм да справы", - сказаѓ Патрык.
  
  "Па-чартоѓску добрая iдэя", - сказаѓ Брэд. Ён перавёѓ дроселi "Мегафортрэса" на халасты ход, перавярнуѓ самалёт на левае крыло i перавёѓ вялiкi бамбавiк у адносна мяккае пiкiраванне з хуткасцю шэсць тысяч футаѓ у хвiлiну. "Венды, выцiснi з iх усе сокi. Поѓны спектр. Нiякiх радыёперадач. Мы не хочам, каб за намi гналiся ѓсе iранскiя ВПС".
  
  "Прынята", - слаба сказала Вэндзi. Яна кiнулася лавiць разлятаюцца алоѓкi i кантрольныя спiсы, паколькi з-за адмоѓнага GS усё небяспечнае разляцелася па салоне. Пераключэнне яе кiслароднага рэгулятара на "100%" дапамагло, калi яе страѓнiк i большая частка яго змесцiва пагражалi пачаць плаваць па салоне. "У мяне заклiноѓвае. Ён ..." Раптам усе яны пачулi хуткае папярэджанне "DEEDLEDEEDLEDEEDLE!", i ѓ кожным адсеку ѓспыхнулi чырвоныя аварыйныя агнi. "Запуск ракеты з радара, сем гадзiн, 25 мiль!" Крыкнула Вэндзi. "Паварочвай направа!"
  
  Элiат рэзка разгарнуѓ бамбавiк "Мегафортрэс" направа i перавёѓ дроселi ѓ рэжым халастога ходу, апусцiѓшы нос, каб ускладнiць перахоп ракеты i максiмальна абаранiць выхлап рухавiка бамбавiка ад атакавалага. Па меры таго, як бамбавiк запавольваѓся, ён разгортваѓся хутчэй. Патрыку здавалася, што ён перавярнуѓся дагары нагамi - раптоѓнае тармажэнне, крутое пiкiраванне i круты разварот толькi сапсавалi яго пачуццi i пачуццi ѓсiх астатнiх.
  
  "Мякiна! Мякiна!" Крычала Вэндзi, выкiдваючы мякiну з левых эжэктараѓ. Мякiна, пакеты з металiчных палосак, падобных на мiшуру, утваралi вялiкiя аблокi, якiя адлюстроѓваюць радары, якiя стваралi прывабныя падробленыя мэты для варожых ракет.
  
  "Ракеты ѓсё яшчэ ляцяць!" Крыкнула Вэндзi. "Зараджаем "Стынгеры"!" Калi варожыя ракеты наблiзiлiся, Вэндзi выпусцiла невялiкiя ракеты з радыёлакацыйным i цеплавым навядзеннем з кiраванай гарматы на хвасце "Мегафортрэс". Процiмiнныя ракеты "Стынгер" сутыкнулiся лоб у лоб з надыходзячымi ракетамi, затым падарвалiся ѓ некалькiх дзясятках футаѓ на шляху ракеты, разнёсшы яе фюзеляж i сiстэму навядзення. Гэта спрацавала. Апошняя варожая ракета ѓзарвалася менш чым за пяць тысяч футаѓ ад нас.
  
  Iм спатрэбiлася ѓсяго чатыры хвiлiны, каб спусцiцца ѓсяго на дзвесце футаѓ над Аманскiм залiвам, кiруючыся базай дадзеных аб мясцовасцi навiгацыйнага кампутара, спадарожнiкавай навiгацыйнай сiстэмай i энергетычным промнем таѓшчынёй з аловак, якi вымяраѓ адлегласць памiж брухом бамбавiка i вадой. Яны накiравалiся на паѓднёвы захад на поѓнай ваеннай моцы, як мага далей ад iранскага ѓзбярэжжа. Брэд Элiёт ведаѓ, чаго баяцца пiлоты знiшчальнiкаѓ - палёту на малой вышынi, цемры i палёту над вадой удалечынi ад дружалюбных берагоѓ. Кожны кашаль рухавiка ѓзмацняѓся, кожнае падзенне стрэлак палiвамера здавалася крытычным нават найменшае патрэскванне ѓ слухаѓках або дрыготка ѓ прыборах кiравання палётам, здавалася, сiгналiзавалi аб катастрофе. Наяѓнасць патэнцыйнага супернiка, якi глушыѓ радары i радыёперадачы, яшчэ больш пагаршала напружанасць. Мала ѓ каго з пiлотаѓ-знiшчальнiкаѓ хапала духу на начныя пагонi над вадой.
  
  Але па меры таго, як Вэндзi вывучала свае дысплеi з пагрозамi, неѓзабаве стала вiдавочна, што МiГ, цi што б гэта нi было, так проста не знiкне. "Не пашанцавала, хлопцы - мы яго не страцiлi. Ён наблiзiѓся да нас на адлегласць дваццацi мiль i iдзе прама ѓ нас на хвасце, трымаючыся на вышынi, але па-ранейшаму добра фiксуе нас радарам."
  
  "Трымаю заклад, што i ѓ штаб-кватэру таксама перадаюцца паведамленнi", - сказаѓ Элiёт.
  
  "Шэсць гадзiн, вышыня - пятнаццаць мiль. Наблiжаюся да радыусу дзеяння абагравальнiка". З-за таго, што радар атакавалага супернiка быѓ заглушаны, ён не мог выкарыстоѓваць ракету з радыёлакацыйным навядзеннем, але з дапамогай IRSTS ён мог лёгка наблiзiцца i зрабiць стрэл ракетай з цеплавым навядзеннем.
  
  "Венда, падрыхтуйся да запуску Scorpions", - сказаѓ Брэд.
  
  "Вас зразумеѓ". Вэндзi ѓжо трымала пальцы на клавiятуры i друкавала iнструкцыi па запуску нечаканай зброi "Мегафортрэс" - AIM-120 Scorpion AMRAAM, або ѓдасканаленай ракеты сярэдняй далёкасцi класа "паветра-паветра". EB-52 нёс па шэсць ракет Scorpion на кожным подкрыльевом пiлоне. "Скарпiёны" былi ракетамi з радыёлакацыйным навядзеннем, якiя кiравалiся па камандзе штурмавым радарам "Мегафортрэс" або бартавым радарам у насавой частцы ракеты - ракеты маглi нават дзiвiць цэлi ѓ заднiм сектары бамбавiка пад кiраѓнiцтвам радара, усталяванага на хвасце, што дазваляла ажыццяѓляць пуск ". Толькi некалькi самалётаѓ ва ѓсiм свеце неслi AMRAAMs, але EB-52 Megafortress выконваѓ адзiн з iх на працягу трох гадоѓ, у тым лiку адно баявое заданне. Варожы самалёт знаходзiѓся ѓ межах максiмальнай дваццацiмiльнай далёкасцi палёту "Скарпiёна".
  
  "Дванаццаць мiль".
  
  "Калi ён пераадолее восем мiль, замкнiце яго i бiце па iх", - сказаѓ Брэд. "Мы павiнны страляць першымi".
  
  "Брэд, нам трэба скончыць з гэтым", - настойлiва сказаѓ Патрык.
  
  Вэндзi паглядзела на яго ѓ поѓным здзiѓленнi, але выклiкнуѓ Брэд Элiат: "Што гэта было, Патрык?"
  
  "Я сказаѓ, мы павiнны спынiць гэта", - паѓтарыѓ Патрык. "Паслухайце, мы знаходзiмся ѓ мiжнароднай паветранай прасторы. Мы толькi што знiзiлiся да малой вышынi, мы глушым яго радар. Ён ведае, што мы дрэнныя хлопцы. Прымус да бойкi нiчога не вырашыць."
  
  "Ён напаѓ на нас першым, Патрык".
  
  "Паслухайце, мы паводзiм сябе як ворагi, а ён робiць сваю працу - вышпурвае нас са сваёй зоны i са сваёй паветранай прасторы", - запярэчыѓ Патрык. "Мы паспрабавалi пракрасцiся ѓнутр, i нас злавiлi. Тут нiхто не хоча бойкi".
  
  "Ну i што, чорт вазьмi, ты прапануеш, нав? Едка спытаѓ Брэд.
  
  Патрык павагаѓся, затым нахiлiѓся да Вэндзi i сказаѓ: "Адключыце перашкоды на UHF GUARD".
  
  Вэндзi паглядзела на яго з турботай. "Ты ѓпэѓнены, Патрык?"
  
  "Так. Зрабi гэта". Вэндзi неахвотна ѓвяла iнструкцыi ѓ свой кампутар ECM, каб сiгналы перашкод не мяшалi працы на частаце 243,0 мегагерц, унiверсальным канале экстранай сувязi звышвысокачашчыннага дыяпазону. Патрык пераключыѓ пласцiнiсты перамыкач на панэлi ѓнутранай сувязi на com 2, якi, як ён ведаѓ, быѓ настроены на ѓнiверсальны звышвысокачашчынны аварыйны канал. "Увага, iранскi паветраны карабель на нашай пазiцыi ѓ шэсць гадзiн, за сто семдзесят шэсць кiламетраѓ на паѓднёвы ѓсход ад Бандар-Абаса. Гэта амерыканскi самалёт, якi вы пераследваеце. Вы мяне чуеце?"
  
  "Патрык, якога чорта ты робiш?" Элiат крычаѓ па iнтэрфоне. "Абарона, ты перастаѓ глушыць УВЧ? Што, чорт вазьмi, там адбываецца?"
  
  "Гэта дрэнная iдэя, Патрык", - прапанаваѓ Джон строга, але не так напорыста, як Элiёт. "Ты толькi што сказаѓ яму, што мы амерыканцы. Ён напэѓна захоча зiрнуць прама зараз".
  
  "Ён быѓ бы вар'ятам, калi б адказаѓ", - сказаѓ Брэд. "Цяпер не ѓключай радыё i ..."
  
  Але якраз у гэты момант яны пачулi па радыё: "Што гэта? Крыху пашкадавалi".
  
  "Што, чорт вазьмi, гэта было?" Спытала Вэндзi.
  
  "Мне падалося, што гэта гучыць па-руску", - сказаѓ Патрык.
  
  Якраз у гэты момант на ламанай ангельскай яны пачулi: "Амерыканскi самалёт у дванаццацi ад майго носа па гадзiннiкавай стрэлцы, гэта Ханех Адзiн-Чатыры-Адзiн Ваенна-паветраных сiл Iсламскай Рэспублiкi Iран. Я вас зразумеѓ. Вы парушаеце суверэнную паветраную прастору Iрана. перахопу. Неадкладна зменшце хуткасць i апусцiце шасi.
  
  "Адзiн-чатыры-Адзiн, гэта амерыканскi самалёт. Мы ѓсталявалi на ваш самалёт абарончае ѓзбраенне. Не падлятайце да нас блiжэй, чым на дванаццаць кiламетраѓ, iнакш вас атакуюць. Вы разумееце?"
  
  "Дыстанцыя дзесяць мiль".
  Арменiя палае ѓ бранi -5
  АНАТАЦЫЯ
  Вось iдзе вайна, у якой Сталiн пачаѓ першым супраць Трэцяга Рэйха. Ну што ж, Чырвоная армiя надыходзiць супраць Турцыi, i гэта крута, баi iдуць жорсткiя. I зразумела прыгожыя i басаногiя дзяѓчынкi ѓ страi i паказваюць свой высокi баявы клас голай пяткай!
  . РАЗДЗЕЛ No1
  Наступленне на Ерэванскiм напрамку пачалося 16 лiстапада. Савецкiя войскi ѓдарылi танкамi i пяхотай. Бракавала боепрыпасаѓ, i не было падвозу. Туркi таксама не занадта моцныя, але акапалiся. Баi iшлi вельмi жорсткiя.
  Дзяѓчынкi-камсамолкi iшлi ѓ атаку, як i звычайна без ботаѓ. Хоць ужо i халаднавата. У сорак першым годзе нават у Закаѓказзе зiма з маразамi.
  Але дзяѓчат гэта не бянтэжыць, i яны бягуць па iнею басанож, i пры гэтым пакiдаюць хупавыя, i вельмi прыгожыя сляды ступняѓ.
  Зразумела, прыгажунi падчас бою, яшчэ i спяваюць;
  Дзяѓчыны лiхiя камсамолкi,
  Гатовы бiцца з Гiтлерам заѓсёды...
  I галасок прыгажунь вельмi звонкi,
  Любая справа - права не бяда!
  
  Мы выраслi ѓ краiне святой парад,
  У якой кожны ваяр з ясляѓ...
  Няхай будуць нашыя подзвiгi апеты,
  Глядзi ѓгору хлапчукi вы смялей!
  
  Мы створым вычварную рэальнасць,
  У якой злосцi, болi зусiм няма...
  Стральбу вядзем мы роѓную на далёкасць,
  I хай гарыць свiтанак у промнях свiтанак!
  
  Хай будзе сцяг, сцяг камунiзму,
  Над Радзiмай бязмежную ззяць...
  Звярнем у пекла мы рогi фашызму,
  Бо Радзiма Бацька, родная мацi!
  
  Сам Сталiн павядзе рабят у бiтву,
  Мы будзем бiцца люта з ворагам...
  Прыйдзе святое фрыцам адпомшчэнне,
  Нацыстам самы люты разгром!
  
  На славу нашай мацi Расii,
  У якой поѓныя звонам горада...
  Ва ѓсiм сусвеце няма краiны шчаслiвей,
  I будзе наша праѓда назаѓжды!
  
  У Расii ѓсе дзяѓчаты волаты,
  Бяжым босыя проста па снезе.
  Народ i наша партыя адзiныя,
  Сустракаючы тую пераможную вясну!
  
  Для нашай Радзiмы мы распальваем сэрцы,
  На славу гэтай Айчыны незямной,
  Адкрыем у прамянiсты космас дзверцы,
  З вялiкай, без межаѓ квiтнее марай!
  
  Тады Расея стане ѓсемагутнай,
  Пакладзе на лапаткi цэлы свет...
  I расцвiце наш сад яшчэ гусцей,
  I стане Iсус лёсу кумiр!
  
  Пад нашым сцягам, вельмi нават пунсовым,
  Палi, лужкi пышна расквiтнеюць...
  Мы незадаволеныя ведайце чымсьцi малым,
  I будзе нават фюрару капут!
  
  У Берлiн пройдзем пад марш i з меддзю трубы,
  Прыгожа дзеѓкам пяткамi зiхацець...
  Мы нават на мароз не ѓлезем футра,
  I любiм супостатаѓ разарваць!
  Дзяѓчынкi як гаворыцца, папрацавалi ад душы i да славы. I бойка аказалася сур'ёзнай.
  Прабiць калiдор удалося, прычым даволi шырокi. Далей у гарах ужо туркi падцягнулi рэзервы. У тым лiку i танкi з Амерыкi. Некаторыя машыны ЗША былi цалкам прымальнымi, i iх вайсковы складнiк каласальная.
  I асаблiва калi з'явiлiся бамбавiкi, i сталi кiдаць бомбы на савецкiя пазiцыi. Прыйшлося наступленне прытармазiць.
  Савецкiя войскi наступалi i супраць немцаѓ.
  Вось асаблiва пад Псковам. Каб рассунуць абцугi. Але немцы i каалiцыя бiлiся ѓ цэлым нядрэнна. У баях праѓда ѓзнiкла праблема, калi маразы ѓзмацнiлiся. I стала выходзiць са строю авiяцыя каалiцыi.
  Але ѓ бой пайшлi больш прыстасаваныя да маразоѓ ангельскiя самалёты.
  I яны некалькi кампенсавалi змяншэнне ад застывання маразiльнай вадкасцi.
  Вось баi такiя пайшлi зруйнавальныя i суровыя. Вось у атацы i пiянеры. Яны, праѓда, у суровы мароз крыху апранулiся, але ѓсё роѓна вядуць наступ хутка.
  I, зразумела, дзецi спяваюць;
  Пiянер гэта ганаровае слова,
  У iм цурчанне зiхацiць ручая...
  I шляхi ѓ нас няма iншага,
  Хоць у кiшэнi часам нi рубля!
  
  Хоць нарадзiѓся я ѓ мiрны час,
  Дваццаць першае кампутарнае стагоддзе...
  Але лёс надзялiѓ i цяжар,
  Дарог нават хлапчукам запавет!
  
  Я трапiѓ у вельмi злую эпоху,
  Там калi палае вайна...
  Дзе народу да лютасьцi дрэнна,
  Нават улетку бушуе зiма!
  
  Там прыйшлося перайсцi ѓ пiянеры,
  Дзеля Радзiмы нашай вялiкай...
  Для iншых стаць вялiзным прыкладам,
  Паказаць я хлапчук круты!
  
  Аб нялёгкая хлопчыка доля,
  Гэта зразумеѓ я адразу, нажаль...
  Басанож прэш па снежным полi,
  А вакол наступ арды!
  
  Добра жыць у кватэры асобнай,
  Дзе кампутар i шмат ежы...
  А вакол шугае смяротны,
  I спаѓзаюць да яра мары!
  
  Людзям трэба прыгожае шчасце,
  Iм паляванне жыць у сумленнай краiне...
  Але зараз накацiла непагадзь,
  Прыадкрыецца шлях сатане!
  
  Вось прыйшлi з аѓтаматам фашысты,
  Пачалi мiрных людзей забiваць...
  Супраць iх жа iдуць камунiсты,
  I вялiкая руская раць!
  
  Не, здавалася хлапчукам выратавання,
  Але згуртавалiся мы ѓ моцны атрад...
  Просiм, мы ведай Збавiцель прабачэнне,
  I знаёмыя твары бязвусых хлопцаѓ!
  
  Я з дзяѓчынкай пайшоѓ на заданне,
  Бронецягнiк фашыстаѓ спусцiѓ...
  Падарваѓ каменданцкае будынак,
  I хапiла ѓ юнага сiл...
  
  Басанож мы цягнемся па гурбах,
  Хлопчык з дзяѓчынкай мерзнуць у снезе...
  Памалiцца прыйшлося слёзна Богу,
  Каб сагрэцца з сяброѓкай бягу!
  
  Мы дамчалiся да краю дарогi,
  Заклалi пад фрыцаѓ зарад...
  Аб вялiкiя рускiя багi,
  Да нябёсаѓ павярнуѓ хлопчык погляд!
  
  Атрымалi нацысты з напалмам,
  Капiтальна ѓдар па рагах...
  Бо мы ѓ школе нездарма,
  Паходзiлi бягом па горах!
  
  Веру, будзем на свята ѓ Берлiне,
  Там пройдзем, на вялiкi парад...
  Хоць зараз мы з дзяѓчынкай босыя,
  Але надыдзе рай - скончыцца пекла!
  
  Iсус уваскрэсiць, усiх паверце,
  I нiхто не памрэ нiколi...
  Хай смяюцца ѓ гэтай радасцi дзецi,
  I скончыцца злая вайна!
  
  Я прыйду на велiкоднае святы,
  Няхай раскiне покрыва Iсус...
  Вось вяршыня бязмежная ѓзятая,
  Азораны ѓ яркiм полымi куст!
  Вось да чаго ж прыгожа пiянеры спяваюць. I ѓ атаку бягуць. Хлопчык Васька нават скiнуѓ з сябе валёнкi i памчаѓся басанож i як зараве:
  -Ой, мароз, мароз,
  Не маразь мяне!
  Не марозь, мяне,
  Майго каня!
  I iншыя хлапчукi як узялi i валёнкi скiнулi. I iхнiя босыя, дзiцячыя ножкi пачырванелi ад марозу, нiбы гусiныя лапкi. Вось як дзецi iмклiва iмчацца ѓ атаку.
  Ды пiянеры гэта нешта такое крутое. I яны абутку нават у люты мароз не прызнаюць. Ну як супраць такiх, ды не выстаяць.
  Вось у нападзе яшчэ i пiянер Сярожка. Ён i iншыя хлопцы ѓ шорцiках i па снезе галаногiя. I iм весела, нават, здаецца крута. I дзецi кiдаюць пальчыкамi ножак забойнай сiлы атрутныя iголкi. Ну, паспрабуй да такiх ты сунься.
  Вось гэта дзецi-тэрмiнатары. Яны ѓ жорсткiм баi, i глядзяцца вельмi агрэсiѓна. Вочкi ѓ рабят непасрэдна зiхацяць i аддаюць смарагдавым бляскам.
  Або бляскам сапфiравым. I гэтыя дзецi-ваяры спяваюць;
  Мне Радзiма павер усяго даражэй,
  Цябе Айчына мiлая кахаю...
  I рушу фюрара па зласлiвай морды-
  Расiю не расцягнуць па рублi!
  
  Мы пiянеры будуем камунiзм,
  Калi ж трэба можам i ваяваць...
  Няхай будзе знiшчаны пекла-фашызм,
  А папраѓлю РПГ на ранцы!
  
  Вайна яна павер жорсткi шлях,
  Пра гэта кожны ведае, хто ступiѓ...
  З яе не вырвацца, нi саскочыць нельга,
  Хапiла для перамогi толькi сiл!
  
  Я хлопчык па гурбах басанож,
  Звыкла пiянерам адважным бегаць...
  I рушу па нацысце кулаком,
  Не спалохаюся нi маразоѓ, снягi!
  
  Я вiцязь ведайце нават з ясляѓ,
  Хоць здаецца на выгляд зусiм хлапчук...
  Спапелы хай стане ѓ пыл злыдзень,
  I ты Адольф павер зусiм нягоднiк не гуз!
  
  Расiя найвялiкшая з краiн,
  Сусвет ды будзе пад табою...
  Але вось пранёсся смерцi ѓраган,
  Што сталася з Радзiмай маёй святою!
  
  Амерыку Рэйх Трэцi пакарыѓ,
  Кiдае бясконцы рэсурсы...
  Стаѓ Вермахт як вялiзны кракадзiл,
  Запiсваюць хлопчыкаѓ на курсы!
  
  Мы пiянеры можам адолець,
  Ворагаѓ Айчыны - доблесна, умела...
  Вялiзны русiчаѓ мядзведзь,
  Моцна паверце розумам i целам!
  
  I веру, мы ѓвойдзем паток у Берлiн,
  Прамаршыруем з боем барабанным...
  Над намi прамянiсты херувiм,
  Усе будуць пад савецкай уладай краiны!
  Вось так i праспявалi гэтыя крутыя i непаѓторныя пiянеры. Хоць пiянер - гэта сапраѓды гучыць вельмi нават ганарлiва. I разам з тым гарэзлiва.
  Алiна дзяѓчына-камсамолка таксама вядзе агонь з гаѓбiцы. Выпускае забойнай сiлы снарады. Якiя, выбiваюць прыстойную колькасць гiтлераѓскiх салдат. Зрэшты, дзяѓчынка ваюе басанож, i амаль аголеная, нягледзячы на мароз. I гэта вельмi крута.
  Дзяѓчына Анюта кажа ёй:
  - А табе не холадна?
  Алiна засмяялася i адказала:
  - Халады, халады, халады -
  Для дзяѓчынкi павер не бяда!
  Вось гэта дзяѓчыны проста прыгажосць неапiсальная. I ножкi такiя точаныя ѓ iх i босыя. I пяткi голыя, круглыя, ружовыя ад сумётаѓ, што ёсць чысты смак.
  Вось калi злавiлi нямецкага палоннага, то юнака паставiлi дзяѓчаты-камсамолкi на каленi. I прымусiлi цалаваць сабе босыя, круглыя пяткi.
  Гэта ѓсё бачыѓ Гулiвер. Ён жа таксама зараз хлопчык-пiянер, i басанож.
  Ды Гулiвера крыху прызабылi ѓ гэтым паралельным свеце, а ён жа жывы i ѓ бегах.
  Вось хлапчук-падарожнiк, якi стаѓ заѓзятым пiянерам, бачыць, як нямецкiя палонныя цалуюць дзяѓчатам голыя падэшвы i заѓважыѓ:
  - Але ж гэта не гiгiенiчна. Можна падхапiць заразу!
  Алiна, Анюта i Марыя хорам усклiкнулi:
  - Ты нiчога не разумееш пiянер - лепш праспявай!
  Гулiвер з усмешкай спытаѓ:
  - I што праспяваць?
  Дзяѓчаты-камсамолкi ѓсклiкнулi:
  - Пра Емяльяна Пугачова i пiянера, гэта будзе крута i правiльна!
  I хлопчык-падарожнiк, i пiянер хорам заспяваѓ;
  Народу Расii, нажаль, цяжка,
  Пад ярмом абшарнiкаѓ стогне...
  Хлапчук з нашага стагоддзя вабiла,
  Жадаѓ здабываць мужыкам волi!
  
  Ён любiць кампутар i круцiць вiдак,
  Усе навiны ведае планеты...
  I можа любому начысцiць пятак,
  Праказы хлапчукi апеты!
  
  I вось атрымалася, патрапiѓ ён туды,
  Дзе стогне народ пад пятою...
  I хлопчык адважны адрынуѓшы стагоддзi,
  Вырашыѓ стаць адважным героем!
  
  Вось цар Емяльян з легендарным мячом,
  Падняѓся народ абараняючы...
  Сваiм шырачэнным, магутным плячом,
  Вырашыѓ ваяваць месца ѓ раi!
  
  Да яго прымасцiѓся босы пiянер,
  Амаль што звычайны хлапчук...
  Вырашыѓ паказаць ён сялянам прыклад,
  Хоць невялiкi гуз!
  
  А цар Емяльян ад ворагаѓ адступаѓ,
  Яго гналi да сiняга мора...
  Казачы народ ужо ѓ страху наракаѓ,
  Здавалася, што быць хутка гору!
  
  Але хлопчык з'явiѓся, як сокал босы,
  I план генiяльны прыдумаѓ...
  Вядома дзяцюк вельмi нават круты,
  Не тое, што баязлiвая дума!
  
  У агнi палае баец Мiхельсан,
  Яго полк развеяѓся ѓ попел...
  Царыцы войска чакае разгром,
  Дык цяпер сягоння дзецi!
  
  Сувораѓ вялiкi нам душу адкрыѓ,
  I пачаѓ за наш народ змагацца...
  Вось колькi цяпер у Расеюшкi сiл,
  Падфарбуем Велiкодныя яйкi!
  
  Здаецца i Панiн, гэты люты граф,
  Падзенне адно за адным...
  I Крэмль упрыгожвае мужыцкi наш сцяг,
  Iдзiце жуллi з Сатанаю!
  
  Нiхто наш народ не здолее зламаць,
  Мы вiцязi ведай волаты...
  Iспыты здаѓ пiянер наш на пяць,
  Мы будзем з Айчынай адзiныя!
  
  I сьцяг парад няхай будзе зьзяць,
  Падыме вышэй волю...
  Вядома, буржуям мары не зразумець,
  На славу казачаму роду!
  
  Прыйшлося ваяваць i з фашыстамi мне,
  Яны таксама ведайце буржуi...
  Хоць адданы нацыст да канца сатане,
  Пакажам мы фюрару дзьмулi!
  
  А Кацька збегла ад рускiх хлопцаѓ,
  Стромкага баючыся Емяльяна ...
  Мы там перамаглi - фашыста забi,
  Няхай будуць вольныя краiны!
  
  Фашызм надыходзiць - нам усiм цяжка,
  Дзяромся мы з лютасцю лютай...
  Засталося ад лодкi ѓ аскепках вясло,
  I кiруе крывавы Малюта!
  
  Затое Пугачову хлапчук дапамог,
  Здолеѓ зрабiць уладу ѓсенароднай....
  Бо з нас у малой ступенi Бог,
  Здольны стаць розум свабодным!
  
  Так можа хлапчук ты адважны салдат,
  Пры гэтым яшчэ палкаводзец...
  I згiне ѓ бушуючы бездань арда,
  I станеш тады камсамолец!
  
  На славу Айчыны пара ваяваць,
  З розумам вельмi люта бiцца...
  Такая вялiкая руская раць,
  Што носiць планету ты ѓ ранцы!
  
  I колькi яшчэ можна бiцца павер,
  Ты рахункi ѓ перамогах не ведаеш...
  Разадраны фашызму, апантаны звер,
  А фюрар жа стаѓ папугаем!
  
  Бо я пiянер - гэтае слова ѓ гонары,
  Змагу даляцець, мяжу вымераѓшы...
  Мы зможам увесь Вермахт у аскепкi зруш,
  Прычым, не лiчачы страты!
  
  Ва ѓсiм палкаводцы мы ведай не пара,
  Хлапчукi заѓсёды генiяльныя...
  Споѓнiцца веру народа мара,
  Я стану байцом сэксуальным!
  Дзяѓчына-камсамолка злосна заѓважыла:
  - У тваiм узросце такiя словы ѓжываць непрыстойна!
  Гулiвер з усмешкай адказаѓ:
  - Тое, што людзi кажуць,
  Нам не абыякава...
  Галоѓнае тое вынiк,
  А не што прыстойна!
  Дзяѓчынкi разрагаталiся. Сапраѓды, глядзелася ѓсё вельмi пацешна з густам.
  Пасля чаго з'явiлася Аѓгусцiна - гэтая рудая красуня i ѓзяла босымi пальчыкамi ножак палоннага немца за нос. Моцна так сцiснула, што ѓ яго з'явiлася слiва. Пасля чаго рудая ваяѓнiца прачырыкала:
  - Немцы люта трасуцца,
  Iх жорсткасць праз край...
  Калi жанчыны б'юцца -
  Лепш у бойку не ѓступай!
  Пасля чаго дзяѓчынкi не сталi разводзiць важданiк, а ѓзялi, абралi немца па маладзей i па сiмпотней. Падзялi яго i аблiлi лядоѓнi вадой i атрымалася ѓсё вельмi нават выдатна. Дзяѓчынкi ѓзялi i заспявалi,
  прычым скаля зубы:
  Каханне i смерць,
  Дабро i зло...
  Што свята, што грэшна,
  Зразумець не наканавана...
  Каханне i смерць,
  Дабро i зло,
  А абраць, нам дадзена,
  Толькi адно!
  Ну што ж пасля чаго дзяѓчынкi ѓзялi i схадзiлi ѓ лазню папарыцца. I яны бiлi адзiн аднаго венiкамi. Потым папарылi i хлопчыка Гулiвера, яго вылястаѓ капiтальна дубовымi мятламi. Ды гэта аказалася выдатна.
  Вось гэта сапраѓды каласальнай сiлы дзяѓчынкi. Якiя, i насамрэч надзвычай добрыя.
  I яшчэ крыху дзяѓчынкi пасядзелi i зрабiлi прэс.
  Вайна працягвалася... Лiстапад мiнуѓ, i наступiѓ снежань. Маразы сталi яшчэ мацней. Вось гэта аказалася выдатна. Пад шумок халадоѓ Чырвоная Армiя спрабавала наступаць. Вось у баi ѓжылi навацыю - танкi з дрэва. Што таксама дастаткова добра i эфектыѓна. Вось яны ѓзялi i паперлi.
  Немцы ж вялi стралянiну вельмi эфектыѓную. Але па грашовых мэтах. А потым працавала i савецкая артылерыя.
  Узiмку каалiцыi дзяржаѓ восi прыходзiлася прутка. Не зусiм яны да яе гатовы. Але нiчога сабе - трымацца.
  Германiя старалася павялiчыць выпуск узбраенняѓ. Пяхоты хапала - пад стрэльбу было гатова стаць усё Еѓропа, але патрэбна тэхнiка. Вось паступала сёе-тое з Брытанii i ЗША.
  Нядрэнныя былi ѓ амерыканцаѓ пiсталет-кулямёты. Яны ѓ абароне даволi эфэктыѓныя. Немцы, звычайна абараняючыся, палiлi абы-як. А вось пiсталет-кулямёт савецкую пяхоту выкошваѓ. I простых кулямётаѓ з Амерыкi прыбыло нямала.
  Савецкiя войскi спачатку рушылi наперад. Але затым абарона стала ѓ немцаѓ больш упартай. Але ѓсё роѓна фрыцаѓ i саюзнiкаѓ гiнула нямала. Але да студзеня наступiла адлiга. У бой уступiлi дадатковыя сiлы. I каалiцыя контрударам аднавiла лiнiю фронту. I стала куды больш стрымлiва.
  Жукаѓ адзначыѓ:
  - Мы закiдваем пазiцыi супернiка трупамi!
  Сталiн у адказ зароѓ:
  - Маѓчаць у асфальт закатаю!
  I ѓ адказ смяшкi. А вось Гулiвер зноѓ у атацы, ваюючы басанож i ѓ шортах. I хлопчыкi iмчыцца наперад, i спявае:
  Гэй, фюрар, злы фюрар, злы фюрар казёл,
  Навошта ты лысы лысiну нiбы асёл?
  Атрымаеш ад братоѓ менавiта ѓ пятак -
  Нарвешся на моцны, славянскi кулак!
  I хлопчыка зноѓ як возьме i засмяецца пералiвiстым смяшком.
  А немцы i каалiцыя ѓперлiся. У бой iдуць зноѓ "Мацiльды" i "Гранты", што сур'ёзныя вiды танкаѓ.
  А ѓ небе кружаць МЕ-109 ды iншыя машыны каалiцыi. Сярод iх пачалi з'яѓляцца зорныя нямецкiя асы. У першую чаргу Ёган Марсэль, якi аказаѓся адважным байцом, што лез у самае пекла.
  Але гэта ѓжо iншая гiсторыя.
  Сам Гулiвер зрэшты, за сваю адчайную адвагу ѓ нападзе, нягледзячы на юныя гады, атрымаѓ медаль - "За адвагу"! Вось гэта баявы хлопчык.
  
  Хлопчык-Юнга КАР'ЕРА ПIРАТА
  АНАТАЦЫЯ
  Усiм знаёмы хлапчук-юнга Эдуард, стаѓ пiратам. I змагаецца з урадавым флотам, рабуе караблi, i вызваляе прыгожых, басаногiх дзяѓчат-нявольнiц. Iмкнецца, каб было ѓсё справядлiвей.
  . РАЗДЗЕЛ No1
  Стаiѓшыся, нiбы ѓпiѓшыся п'яѓкай памiж стэлажамi звiлiн палубы, басаногi хлопчык Эдуард Асетраѓ працягваѓ прыслухоѓвацца. Свежазрубленыя дошкi карабля даѓка пахлi рафакележным дубам i казыталi гладкую шчаку стаѓ вечным падлеткам, цi, мабыць, нават хлопчыкам каля трынаццацi гадоѓ з выгляду. Хлапчук-тэрмiнатар напружана думаѓ:
  - Якi план яму абраць?
  Па голай, агрубелай падэшве пацана-юнгi, прапаѓзла зiготкая смарагдавым панцырам iншапланетны слiмак-жучок. Яна сваiмi лапкамi прыемна казытала круглую, ружовую пятку хлопчыка, i Эдзiк расцягнуѓ ва ѓсмешцы вусны.
  Як выдатна мець такое юнае, моцнае, нястомнае i цягавiтае цела. На якiм гояцца бясследна раны, а выбiтыя зубы вырастаюць, i нават таѓро распаленым жалезам (быѓ i такi эпiзод рабства ѓ каменяломнях у хлопчыка!) i тое праз некалькi гадзiн знiкла без следу.
  Так, за гэта ён плацiць тым, што не сталее, але затое мае шмат iншых пераваг i плюсаѓ. I гэта, трэба адзначыць, перавешвае ѓсе мiнусы, якiя ёсць у вечным дзяцiнстве.
  Вяльможы з лiку марскiх драпежнiкаѓ працягвалi весцi павольную размову. Той, хто багата абчэплены рубiнамi, спытаѓ iзумруднага "ксяндза".
  - Дык значыць, вайна з арфiстамi непазбежная? -
  Звязаны з царквой тып пацвердзiѓ:
  - Так, i старэйшы брат ужо будзе на нашым баку, не выключана, што нам удасца стварыць шырокую каалiцыю.
  Купец з лалавым ланцугом дапытваѓся:
  - А гросмайстар Шуруп?
  Хiтры змоѓшчык адзначыѓ:
  - Ён лепш за iншых разумее, што Кантрабас, гэта галоѓная апора сусветнай веры, i дапаможа нам справiцца з арфiстамi.
  Купец хiтра ѓхмыльнуѓся:
  - Такiм чынам, нам трэба ѓгаварыць толькi цара Флейты. А Цмок трынаццаты хай выдасць булу.
  Наступiла кароткая паѓза. Эдзiк сваiмi дужымi, нiбы тытан зубамi, адкусiѓ прасмалены кавалачак ад троса, пражаваѓ. Жывот у хлапчука, калi можна назваць хлапчуком мацёрага, якi пражыѓ не адно стагоддзе байца, пусты. Ён не еѓ, перш чым iсцi ѓ разведку i таму хацелася нечага пажаваць.
  А што рабiць? Хоць засячы iх.
  Мiма прайшла, бясшумна ступаючы босымi, загарэлымi да колеру шакаладу нагамi, дзяѓчынка-рабыня. Яна была ѓ кароткай тунiцы, якая дазваляе любавацца любатамi прыгожага полу. Нягледзячы на смуглую скуру, валасы рабынi былi светлыя, амаль з белiзной снегу, i ад яе пахла пахошчамi.
  Эдуард нават пашкадаваѓ, што ён усё яшчэ хлапчук, але з iншага боку любавацца можна i на пазалочаныя статуi, i на паѓлiнаѓ, цi каштоѓныя камянi, дык цi варта заводзiцца.
  Святар-купец, трасучы смарагдавым ланцугом, упэѓнена заявiѓ:
  - I гэта будзе наш ордэн, "Дракон'я пашча", загрызе любога.
  Пузаты суразмоѓца атрутна захiхiкаѓ:
  - Нядаѓна пiраты адабралi ѓ арфiстаѓ сто гарматны крэйсер. - Пастукванне абцасамi ботаѓ. - Вось пацеха.
  Служыцель ордэна, падабенства езуiтаѓ, адказаѓ:
  - Так iм i трэба. Будуць ведаць, як нацкоѓваць на нас усякую сволач.
  Тут Эдуард, якi зноѓ стаѓ любавацца на iншую, галаногую рабыню ѓ тунiцы, з тонкай талiяй i пышнымi сцёгнамi, у дадзеным выпадку рудай масцi, якраз своечасова ѓспомнiѓ, што не выканаѓ заданне, дадзенае ранейшым атаманам Морганам Стравам. Хаця з iншага боку, чаму ён павiнен абавязкова яго выконваць. Хто такi гэты Морган, крыважэрны пiрат i прайдзiсвет, якi ѓтаiѓ скарбы ад каманды? Чым не крысятнiк? I да свайго сораму ён, пiянер, без пяцi хвiлiн камсамолец Эдуард у гэтым удзельнiчаѓ. У iм загаварыла i прагнасць, i смага авантур. Што ж, гэта быѓ ягоны камсамольскi выбар!
  Як стаѓ Эдуард Асетраѓ пiянерам, дык гэта iншая гiсторыя, на iншай па тэхналагiчным узроѓнi развiцця планеце. Там, у прыватнасцi, ён сутыкнуѓся з iмперыяй тыпу Трэцяга Рэйха, толькi яшчэ больш шырокай, шматлiкай i тэхналагiчна прасунутай.
  I ёй супрацьстаяѓ уласны аналаг СССР, толькi на чале з прыгожай, i знешне маладой жанчынай.
  I там, зразумела, была свая пiянерыя. Прычым, на гэтай планеце было дзiѓна шмат дзяцей, i прыкладна ѓ пяць разоѓ больш прадстаѓнiц прыгожага полу, чым мужчын. Выдатны свет.
  Хлопчык камандаваѓ цэлым дзiцячым батальёнам, i атрымаѓ зорку героя СБКР - так называлася гэтая чырвоная iмперыя. Эдуард нават захапiѓ танк "Кобра"-13 вагой тысячу тон i прыгнаѓ яго да сваiх частак. Што аказалася вельмi нават выдатна. I яго каманда, дзве трацiны дзяѓчынкi i трацiна хлопчыкi, паказала сябе вельмi крута. Але гэта, зразумела, асобная гiсторыя.
  А зараз Эдуард на караблi, у свеце прыкладна семнаццатага стагоддзя, калi параѓноѓваць з зямным перыядам развiцця.
  I вострае вуха хлапчукi ѓсё добра чуе.
  - Што ж, Цмок павiнен рыкаць i вывяргаць з сябе пякучае ѓсё запар полымя. А гросмайстар Шуруп мог бы паслаць забойцу да караля Арфы. - Пачулася атрутнае шыпенне. - Хоць i Бог вестка, якi тамака кiраѓнiк, але дужанне за трон не ѓмацуе iмперыю.
  Вiзавi са смарагдамi са смяшком адказаѓ:
  - Забойца старанна заканспiраваны i гатовы ѓджгнуць. У сусвеце толькi адзiн Бог, i павiнен быць адзiным вялiкi патрыярх i старэйшы брат. - Тон князя царквы i караля забойцаѓ стаѓ цягучым. - Тое, што iх кароль вырашыѓ стаць кiраѓнiком царквы, гэта блюзнерства, i яго чакае жорсткая кара.
  Суразмоѓца, перабiраючы лалавы ланцуг, спытаѓ:
  - Калi, нарэшце, Абалдзiна заб'юць?
  Смешак у адказ:
  - У самы патрэбны момант.
  Голас поѓны смагi прабурчаѓ:
  - Тады давай вып'ем за гэта.
  Езуiт паклiкаѓ хлапчука, якi круцiѓся, з лiку карабельных прыслужнiкаѓ, гучна скамандаваѓ.
  - Прынясi нам бочачку хiшэрскай.
  Хлопчык, мiльгануѓшы босымi пяткамi, падхапiѓ шырокую ёмiстасць i з цяжкасцю павалок яе да верхаводаѓ. Ён ледзь не звалiѓся, спатыкнуѓшыся аб дошку, але дзяѓчына-рабыня паспела падхапiць ёмiстасць з каштоѓнай вадкасцю.
  Хлопчык-юнга падзякаваѓ ёй, яго ѓжо бiлi палкамi па пятках, калi ён пралiѓ вiно. А калi па голай падэшве пацана праходзiць бамбукавы гай, то ты крычыш ва ѓсю глотку. А потым ступнi палаюць, i кожны крок становiцца мукой на добрых пару тыдняѓ.
  Эдуард падмiргнуѓ хлопчыку i рабынi, хаця яны яго i не бачылi.
  Так, тут, вядома, жыццё сумнаватае, i на гульнявой прыстаѓцы ѓ цудоѓны, казачны свет не акунешся.
  Пара вяльможаѓ накiнулася на збан i стала глытаць з такiм смакам, нiбы вярблюды, без падсiлкоѓвання перасеклi пустыню Сахару. Калi змоѓшчыкi выпiлi, то з бруднай лаянкай прагналi хлопца, узнагародзiѓшы яго шчодрым штурхялем пад зад, i бразнуѓшы па голых, загарэлых нагах бiзуном. Зайшлi ѓ каюту i селi за стол. Вiдаць, iм яшчэ не хапала часу для змовы. Хоць яны i гаварылi цiха, дасцiпны разведчык у кароткiх штонiках, Эдзiк, лавiѓ кожнае слова.
  - Вось зараз размова пойдзе весялей. - Пачаѓ езуiт з iншага светабудовы. - Цмок трынаццаты лiчыць, што такая iмперыя, як Арфа, не мае права на iснаванне. Яна павiнна быць падзелена памiж Кантрабасам i Флейтай, што да мярзотнай ерэтычнай рэспублiкi Гармонь, то хутка надыдзе i яе чарга.
  Тут купец-змоѓшчык з лаламi заѓважыѓ:
  - Як нi дзiѓна, але часам народ куды больш рэлiгiйны, з павагай ставiцца да Усявышняга Бога i яго слуг. Напрыклад, дзесяцiну рэспублiканцы нам плацяць спраѓна!
  Езуiт, поп са смарагдавымi каралямi, рыкнуѓ:
  - Але не больш за тое, а iншыя выплаты ѓ казну старэйшага брата спынiлi.
  Тады яго напарнiк зноѓ сербануѓ салодкага з рэзкiмi затаѓкамi вiна, закусiѓ тоѓстым, прасякнутым шакаладным соусам мясам. Па барадзе пацёк лiпкi сок жывёлы, у басапятага хлопчыка Эдзiка, дзякуючы спецыяльным трэнiроѓкам, зрок стаѓ вельмi вострым, i ён мог разгледзець дэталi i праз каламутнае крываватае шкло часу позняга сярэднявечча. Затым, разважлiва вымавiѓ:
  - Нiчога, я думаю, лепшы варыянт аднавiць там манархiю. - Воѓчы ашчэр i ѓхмылка вампiра. - У гэтым выпадку i парадку будзе больш, i ѓлада царквы ѓмацуецца.
  Езуiт паспяшаѓся запэѓнiць:
  - У нас ёсць ужо прыдатны прынц. Ён выхоѓваѓся пры кляштары, i абсалютна залежым ад нас.
  Смешак у адказ:
  - Так i выдатна, чаго вам яшчэ трэба?!
  Шэпт, падобны на шыпенне змеi:
  - Некага падкупiць, а каго забiць.
  Змоѓшчык з лаламi панюхаѓ з табакеркi дурману i зашыпеѓ:
  - Адно забойства лепш за сто праклёнаѓ. Трэба дзейнiчаць, а не цягнуць.
  - Давай яшчэ раз вып'ем за тое, каб замовы вялi толькi мы, а заблытвалiся ѓ iх астатнiя!
  П'янiцы пацягнулi па вялiкiм, вылiтым са срэбра куфлi. Вiно было дарагiм i вельмi моцным, хаця i прыемным на смак. Вогненна-чырвонае яно пенiлася, нiбы на марскi прыбой пралiлi кроѓ немаѓля.
  - Можа заспяваем, надакучыла казаць аб палiтыцы.
  Пачулася шыканне:
  - Давай, толькi цiха, а то ѓвесь карабель абудзiм. Заѓтра нашы людзi маюць работу.
  Удар кулаком па стале, i вiно паляцела на камзол, пакрываючы яго бруднымi плямамi:
  - А што людзi. Горш псiны. Цi нам пра iх клапацiцца.
  I гнюснае хiхiканне з прысвiстам:
  - Затое з iх добра выцiскаць манету. Асаблiва, калi яны адчуваюць i ведаюць, што пра iх клапоцiшся няхай больш на словах чым на справе.
  Зьявiлiся дзяѓчаты рабынi. На гэты раз яны былi ѓ тоненькiх трусiках, i з вузкiмi палоскамi тканiны на грудзях. Iх босыя, алiѓкавыя ад загару ногi, выдаючы цiхiя, чароѓныя гукi, тупалi па палубе. А вецер развяваѓ доѓгiя, яркiя валасы рудай, залатой, белай, карычневай масцi.
  Яны ѓвайшлi да вяльможаѓ, гатовыя лашчыць любую юрлiвасць саноѓнiкаѓ.
  Нарэшце пачулiся тужлiвыя спевы;
  Няма нiчога дакладней, чым манета,
  Яна без фальшу шчыра блiшчыць!
  Фактычна дублон кiраѓнiк святла,
  Яго апора моцны меч i шчыт!
  
  У iм багоѓ паганскiх утоена,
  Як сонца, прамянiстае аблiчча залатой...
  Хоць ёсць яшчэ бандыты-паразiты,
  Якiя пусцiлiся ѓ гандаль душой!
  
  Манета, гэта iдал i архангел,
  Ён выратавальнiк, згубiцель усiх.
  Без золата булат наёмны чэзне,
  Без грошай не прыйдзе ѓ баi поспех!
  
  Але што ты хочаш, чалавека сэрца,
  Паляванне вам неѓмiручасць купiць...
  Каб адкрыць да асалоды прагна дзверцы,
  Каб плесцi стагоддзi жыцця нiтку!
  
  Але цi можа дублён набыць i гэта?
  Цi здольны залаты кружок марыць?
  Каб не прыйшоѓ стары з касой з прывiтаннем,
  I не паставiѓ у моргу ѓ лоб друк!
  
  Хоць за манету шмат трэба шчасця,
  Каб уволю перадавацца нам граху!
  Але чалавек над запалам i не ѓладны,
  Яму дзяѓчын, як проса пеѓню!
  
  Ён хоча атрымаць ад пуза шмат,
  Зжэрцi фазанаѓ, ананасаѓ пуд.
  Хоць нельга наесцiся да труны,
  Хай нават ты грашыма вельмi круты!
  
  А труна, яна нават занадта шмат каштуе,
  Бо ѓ iм ёсць месца каралям!
  Бо намалюе анёл у бланку нулiк,
  Удар па лбе i палкай па мазгах!
  Мовы ѓ змоѓшчыкаѓ усё мацней запляталiся, i пасля чарговага куфля, зацяжны кiрмаш канчаткова змоѓк.
  Апошнiя фразы аказалiся такiмi:
  - Ты чуѓ, у Джэк-Лондане ѓспыхнуѓ мяцеж, якi ѓзначалiлi дзве, дакладней, тры прыгожыя бабы.
  Сьвятар са смарагдамi захiхiкаѓ i рыкнуѓ:
  - Калi iх злавяць, салдатам будзе вялiкая ѓцеха, iх разарвуць на часткi i разрэжуць скуру на стужачкi!
  Купец з лаламi хмыкнуѓ i iкнуѓ:
  - Я б i сам не супраць прыняць удзел у паляваннi.
  Езуiт i каталiцкi святар, iкаючы i з цяжкасцю стрымлiваючы вырыганне, выцiснуѓ:
  - Тут на ѓзбярэжжа знаходзiцца шыкоѓны бардэль, заѓтра мы возьмем з сабой на борт яшчэ больш гарачых i тэмпераментных сучак.
  - Не дурное, а чаму б не цяпер. У мяне выявiлася жаданне. Гэй, паклiчце мне прастытутак. Дзе начныя, глянцавыя феi? - Вяльможа-алкаш, губляючы ланцуг, гучна заекал i звалiѓся з ног.
  - Ды пашле Усявышнi табе добры сон. - Вымавiѓ шляхетны святар, нюхнуѓ з выцвярэжвае флакона. Трохi пастаяѓ, прыходзячы ѓ сябе, пасля, дрыготкай рукой перахрысцiѓ, а затым шаркаючай хадой адправiѓся да сябе ѓ каюту.
  Дзяѓчынкi-рабынi падтрымлiвалi яго пад рукi. Але вiдаць перабраѓшы спiртнога, ужо служыцель культу быѓ нi на што не здольны.
  А дзяѓчаты тут такiя прыгожыя, i якiя прыемныя пахi ад пахаѓ i стройных, спартыѓных цел прадстаѓнiц прыгожага полу.
  Размова, падслуханая разведчыкам Асятровым, утойвала ѓ сабе нямала, верагодна вельмi каштоѓнай для кагосьцi сакрэтнай iнфармацыi, але карысцi для самога, юнага шныпара было няшмат. У рэшце рэшт, атруцяць, цi не арфiскага караля, невялiкая iм рознiца. А вайна, наадварот, на карысць флiбусцьеру, больш здабычы, менш табой занятыя баявыя судны супернiка. А што да Старэйшага Брата, то карсары, як правiла, забабонныя, але пры гэтым не вернiкi, i пры выпадку гатовы абабраць святара да нiткi. Сам Эдуард Асетраѓ нiколi не малiѓся, i з малаком мацi ѓвабраѓ у сябе, што ѓсе рэлiгii, гэта падман, а багоѓ няма. Або, як кажуць яшчэ Бога, якi ёсць Сёмуха. А як гэта, багоѓ трое i, адначасова, адзiн? Так не бывае! Калi мама ѓ што i верыла, то пры дзецях аддавала перавагу не распаѓсюджвацца, а Алiса лiчыла, што нешта нейкая сiла на нябёсах i ёсць, хай i не бiблейская. Паѓстанне, вядома, цiкава, але Эдуард быѓ далёкi ад думкi, што яго задаволiла звычайна такая спакойная i лагодная сястра-пабрацiм па касмiчнай зброi. Гэтая думка здавалася занадта дзiкай i неверагоднай, хоць за восем гадоѓ шмат што магло змянiцца. Тым больш на вайне! Пiрату, а Эдуард, несумненна, пiрат, зрэшты, гэта да фенi.
  - Багатыя зажэрлiся да мяжы! - Тупанне босай нагой па дубе. - Бедныя галадаюць, вось таму i ѓспыхваюць мецяжы. Не мая гэта ѓласная справа. - Прашаптаѓ хлапчук-тэрмiнатар. - Трэба падумаць, што з гэтай стрэмкай рабiць.
  Яго погляд упаѓ на недапiтую бочачку. Чарнавалосы, вельмi падобны на яго хлопчык, падбег да яго i цiха вымавiѓ.
  - Дзядзькi ладна насвiнячылi. Нiхто не бачыць, паспрабую я iх "вiнчыка". - Хлопец нахiлiѓся i глынуѓ салодкага пойла. Затым прысмактаѓшыся, адпiѓ яшчэ, у галаве ѓ хлапчука зашумела, i ён, хiстаючыся, адправiѓся ѓ камбуз.
  - А што, калi трапiць у парахавы склад i там узарваць бочкi. У гэтым выпадку, гэты гмах згарыць i патоне. - Сцямiѓ падступны Эдуард. - Я так i зраблю.
  Але тут жа хлапчук успомнiѓ, што на караблi ёсць цудоѓныя нявольнiцы, i яны могуць загiнуць. Ну добра, у яго ёсць на ѓказальным пальцы невялiкi, у выглядзе серабрыстай змейкi, такi сцiплы i незаѓважны на першы погляд пярсцёнак. Але ён здольны перамяшчаць асобiн процiлеглай падлогi на невялiкiя адлегласцi. Так што ёсць шанец, што дзяѓчынкi выратуюцца.
  Прыхапiѓшы паходню i, на ѓсялякi выпадак, замазаѓ смалой твар i валасы, хлопец адправiѓся ѓ глыбiнi карабля, пры гэтым, паклаѓ у шчылiну свой класны элiтарны меч, баючыся, што той яго выдасць сваiм бляскам. Рашэнне спрэчнае, але выбiраць не даводзiцца. Унутры пасудзiны было душна, i не зусiм добра пахла. Вядома, матросы ахайнасцю не адрознiвалiся, ды i спраѓлялi патрэбу куды патрапiла. Зрэшты, якi спазнаѓ руднi, дзе голыя, голеныя нагала хлопчыкi ѓкалывалi ѓ ланцугах i атрымлiвалi ѓдары бiзуном за найменшых вушак, або, ледзь замарудзiѓшы працу, апынуѓся дзецюком-шныпаром не з пераборлiвых. У шахце, напрыклад, патрэбу спраѓлялi прама ѓ шчылiны, ды яшчэ паходнi чадят. Ды i хлапчукi скаваныя ланцугом, гадамi потныя не мыюцца, так што вось там рэальна было Пекла. А тут проста звычайная для позняга сярэднявечча нара.
  На хаду, яго хлапчука з сухой мускулатурай, дзецюка-гiмнаста, паклiкалi.
  - Грыва, падай нам рому. - Прабурчаѓ п'яны матрос.
  Сагнуѓшыся, Эдзiк падскочыѓ да бочкi, i нiякавата намацаѓшы кранiк, адлiѓ у збан. Кранiк заржавеѓ i пракручваѓся вельмi прутка. Нiбы якар зачапiла за багавiнне.
  - Ты занадта доѓга важдаешся гiдкi хлапчук. - Разведчык Асятроѓ атрымаѓ важкi падпатыльнiк. - Ну, валi чарцяня, пакуль яшчэ не далi.
  Iлжывы юнга прыпусцiѓ ва ѓсю спрыт. Добра, што яго прымаюць за iншага. Парахавыя склады заѓсёды iмкнуцца размясцiць такiм чынам, каб верагоднасць выпадковага траплення ядра была мiнiмальнай. Гэта значыць, унiзе i пасярэдзiне судна, прама пад грос-шчоглай, ды яшчэ ѓ гэтым лiнейным судне паклалi зверху для трываласцi i надзейнасцi лiсток бронзы. Вось туды i трэба яму забрацца. Басаногi хлопчык Эдзiк пачаѓ спускацца, прыступкi былi слiзкiя, смярдзела ѓсё мацней. Па дарозе яму пару разоѓ траплялiся матросы, яны паклiкалi яго, прымушаючы выканаць тое, цi iншае дробнае даручэнне. Юны ваяѓнiк выконваѓ даручэннi ахвотна i хутка, у цемры яго i мясцовага хлапчука немагчыма было адрознiць, тым больш, што рэальны Грыва, хутчэй за ѓсё, спаѓ. Вось як часам шпiянаж прыносiць карысць патэнцыйным ахвярам. Свет, як заѓсёды, поѓны парадоксаѓ. На тое, зрэшты, ён i мiр жывых людзей. Ад хвалявання ваяѓнiк-хлапчук Эдуард моцна спацеѓ i стаѓ блiшчаць у святле паходнi.
  - Трэба справiцца з нервамi, iнакш, якi я пiрат. - Прамовiѓ ён пра сябе.
  Вось, нарэшце, бачныя цяжкiя дубовыя дзверы з вялiзным замкам. Тут Асятроѓ спынiѓся, не ведаючы, што рабiць далей. У гэты момант яго зноѓ паклiкалi.
  Вельмi тоѓсты чалавек з доѓгiм нажом паклiкаѓ яго. I вельмi агiдным, хрыплым голасам пракудахтаѓ:
  - Ты бадзяешся па труме лайдак, iдзi вычысцi мае боты.
  Потны Эдуард бегам наблiзiѓся да яго, полымя асвятлiла мурзаты твар, тут, як на злосць, таѓстун кiнуѓ на яго больш уважлiвы позiрк. Хлапчук быѓ вельмi прыгожым ад прыроды тварам, ды i целам, i яго прыгожы тварык анёла, вельмi цяжка з кiмсьцi пераблытаць.
  - Ты не Грыва! - I iстэрычны, але нягучны з-за перапою выгук. - Ах, брыдкi шпiён, кажы, хто ты?
  Замест адказу Эдуард дзюбнуѓ супернiка далонню ѓ горла. Той у адказ узмахнуѓ нажом, i юнак ледзь ухiлiѓся ад якi прайшоѓ мiмаходзь па рэбрах ѓдару. Лёгкi апёк, i непрыемны сверб ад нанесенай драпiны.
  - Вось скацiна. - Ваяѓнiк Асятроѓ, перахапiѓшы руку, вывернуѓ нож, затым па рукоять увагнаѓ яго ѓ жывот. Таѓстун ускрыкнуѓ, i чэпкiя пальцы ѓчапiлiся яму ѓ горла, падавiѓшы лямант.
  Хлопец душыѓ ворага з усiх лютасцю, задаволена адчуваючы, што як падае супрацiѓ супернiка, i як ён абвiсае. Калi таѓстун нарэшце стаѓ трупам, грозны хлопчык Эдуард адкiнуѓ яго. Цяпер, i ён гэта выразна зразумеѓ, трэба спяшацца, iнакш падымуць трывогу, убачыѓшы знiкненне важнага матроса, цi, хутчэй, нават марскога афiцэра. Аднак, замак не падаваѓся, а хлапчук пакуль яшчэ не меѓ навыкаѓ узломшчыка, ва ѓсякiм разе такiх прымiтыѓных замкаѓ (чаго не скажаш аб электронных кодах), дарма выкарыстоѓваючы нож. Той затупiѓся i зламаѓся.
  Вось па палубе прабеглi, тупаючы босымi нагамi некалькi дзяѓчынак з мiнiмум адзення, але з максiмумам абаяння.
  Голыя падэшвы пакiнула на пыле вельмi хупавыя, нiбы накiд Леанарда Да Вiнчы, сляды.
  - Вось пачварнасць як жа я зараз замак ускрай. Можа, дзверы падпалiць? - Эдуард прыклаѓ паходню. Цвёрдае дрэва гарэла дрэнна, акрамя таго, зверху яно было кавана жалезам. Юны дыверсант неѓзабаве зразумеѓ поѓную бесперспектыѓнасць падобнага шляху, i пачаѓ падаграваць замак. Масла ѓ iм загарэлася, i моцна смярдзела.
  - Смярдзiць, як палены гной. - Раз'юшаны хлопчык-юнга Эдуард ткнуѓ у адтулiну зламаны нож, ткнуѓ па глыбей, злёгку пракруцiѓшы. Ён успомнiѓ фiльм пра старажытныя часы - "Iржавы меч", дзе зладзюга, спрабаваѓ падобным спосабам адкрыць замак свiрана. Праѓда, зараз гэты спосаб не працаваѓ.
  Пачуѓся шум, наблiжалiся двое каравульных. Яны былi п'яныя i завывалi не стройную песню. Адважны дзяцюк Эдуард не баяѓся iх, але занадта вялiкая рызыка, што яны падымуць трывогу. Таму, ён шмыгнуѓ у цемру, iмклiвым рухам далонi, прытушыѓшы паходню.
  "Салодкая парачка" падышла да дзвярэй. Старэйшы ѓ пары даволi магутны салдат сказаѓ.
  - I на якi чорт генерал загадаѓ нам праверыць ахову парахавога склада, сюды нiхто не сунецца.
  - Ды i замак тут такi, сам чорт нагу зломiць. - памармытаѓ другi воiн i тут жа крэкнуѓ. I тут разгублена праверашчаѓ:
  - Глядзi ты, хтосьцi хацеѓ адчынiць дзверы.
  Заднiм розумам любы дужы, юны ваяѓнiк Эдуард у прыкрасцi стукнуѓ сябе па лбе, трэба быць такiм безуважлiвым. Тым часам ахоѓнiк паспрабаваѓ выдраць нож. Iншы прахрыпеѓ, пачаѓ азiрацца, спалохана круцячы шыю:
  - На караблi шныпар, пара паднiмаць трывогу.
  Больш нельга было марудзiць, слова паскорана спружынкай, Эдуард выскачыѓ з засады i правёѓ удар у скачку.
  Ён бiѓ з усяго размаху галёнкай па патылiцы, нават пачуѓся храбусценне паломак. У гэты момант, другi марак тузануѓся, iмкнучыся выцягнуць нож, i, аб цуд, замак разышоѓся сам сабой.
  Перш чым апошнi супернiк здолеѓ падняцца, недарэчна расчынiѓшы рот, выдатна падрыхтаваны юны ваяѓнiк Эдуард дзерцiся, як рукамi, тамака i нагамi. Калi яго спрабавалi ѓзяць, Асетраѓ правёѓ яму аперкот у скiвiцу, затым дадаѓ па скронi. Воiн абвiс, плюхнуѓшыся на падлогу.
  Некалькi прыгожых дзяѓчат, ледзь прыкрытых тонкiмi палоскамi тканiны, з радасцю ѓзялi i заапладзiравалi, хорам усклiкнуѓшы:
  Малайчына, басаногi юнга! Ты герой!
  Юны тэрмiнатар радасна шапнуѓ:
  - Цяпер, трэба дзейнiчаць хутчэй!
  Абшчыкаѓшы кiшэнi i знайшоѓшы крэмень, патрэбная рэч, таму як лiхтар, што неслi п'янiцы, патух, Воiн Асятроѓ выбiѓ iскру i запалiѓ паходню.
  - Цяпер здзейснiм дыверсiю, як у адным фiльме пра старажытнасць, пiянер узрывае фашыстаѓ. - Юны ваяѓнiк разарваѓ анучу, прахарчаваѓшы яе смалой, вырабiѓ самаробны кнот. Потым выразаѓ кавалак ля самай вялiкай бочкi завадатараѓ яго i падпалiѓ.
  - Няхай анёлы антысвету прыйдуць мне ѓ падмогу! - Вочы былога партызанскага падпольшчыка драпежна блiснулi. - Спадзяюся, хопiць часу ѓцячы.
  Мякка ступаючы на шкарпэткi, загарэлы мускулiсты хлопчык-тэрмiнатар Эдуард прычынiѓ дзверы, павесiѓ назад i, рэзкiм рухам зашчоѓкнуѓшы замак, панёсся наверх. Здавалася, глыбiнная атмасфера цiсне на грудзi i туманiць галаву. Ногi сталi на здзiѓленне цяжкiмi. Па дарозе яго пару разоѓ гукалi, i вялiкi воiн Эдуард, так падобны на звычайнага напаѓголага босага юнгу-хлапчука, здушаным голасам адказваѓ:
  - Мяне тэрмiнова выклiкаѓ генерал.
  Гэта, зразумела, на недалёкiх ваяк дзейнiчала безадмоѓна, пакуль чарговы голас не спытаѓ.
  - I навошта шкет ты патрэбен генералу?
  Хлопчык-юнга Эдуард, блiскаючы, босымi, мазолiстымi пяткамi, адказаѓ загадзя прыгатаваным штампам:
  - У мяне ёсць тэрмiновае даручэнне, мне трэба на палубу.
  -Не, спачатку ты абслужыш нас. - Загарлапанiѓ матрос, хапаючы яго за мускулiстае, хоць i з востра выпнутымi косткай плячо.
  Юны ваяѓнiк, нядоѓга думаючы, урэзаѓ грамiле па калене, затым правёѓ падсечку. Той пад дружны смех павалiѓся, а спрытны дзяцюк Асятроѓ дадаѓ ходу.
  Яго бег рабiѓся ѓсё больш адчайным i сутаргавым. Мiльгалi босыя пяткi вечнага дзiцяцi-тэрмiнатара. Вось, нарэшце, выратавальная палуба, ён кiдаецца да знаёмай шчылiны, iмкнучыся намацаць меч. Яго няма на месцы!
  Толькi дзяѓчаты-рабынi, недзе нешта душэѓна напяваюць сваiмi салаѓiнымi пошчакамi, вельмi нават прыгожымi галасамi. А якiя яны дзяѓчаты, наогул салодкiя на выгляд. Са сваёй чыстай i гладкай скурай.
  Аднак Эдуарду не да гэтага - дзеѓся яго легендарны i доблесны меч.
  А бо гэтая няпростая зброя, такi клiнок любы метал перасячэ. Злосна тупнуѓшы босай нагой, Эдуард збялелымi губамi прашаптаѓ:
  - Я цябе не кiну, няхай мне нават давядзецца загiнуць.
  Юны дыверсант з шалёнай хуткасцю абмацваѓ парэнчы, тут на яго наткнуѓся вартавы.
  Рушыѓ услед зычны вокрык:
  - А ты што тут робiш?
  - Генерал загадаѓ знайсцi страчаны медальён з алмазным сэрцам! - Знайшоѓся здагадлiвы вечны хлопчык Асятроѓ. З цяжкасцю стрымлiваючы сябе, каб адразу ж не дзюбнуць сваёй цвёрдай, як вастрыё ломiка босы пятак у лоб.
  Той нават захлынуѓся ад радасцi:
  - Вось як, так давай пашукаем разам.
  Ваяр кiнуѓся на палубу i пачаѓ абмацваць дошкi, юнаму целам Эдуарду здавалася, што час ляцiць, хутка адмяраючы яму апошнiя секунды. Скачок думак перапынiѓ воклiч.
  - Паглядзi, што я знайшоѓ. - Так, часам бывае, вязе каму заѓгодна, але толькi не табе. Хоць шанцаванне паняцце адноснае. Баец дастаѓ цьмяна мiгатлiвы меч.
  - Клас! Дай я табе пакажу фокус. - Вымавiѓ вечны дзяцюк-тэрмiнатар, i з мiлай усмешкай, урэзаѓшы пальцамi права рукi ѓ сонечнае спляценне, ужыѓшы прыём "кiпцюр тыгра". Затым, рука адчула звыклую лёгкасць мяча. З разбегу юны i непераможны ваяѓнiк скокнуѓ за борт.
  Дзяѓчаты-рабынi, тупаючы босымi, точанымi, хупавымi, як i павiнна быць не ведалi абутку нагамi прадстаѓнiц выдатнай падлогi, спявалi;
  Ты наш вялiкi кумiр,
  Хлопчык воiн святло ...
  Скарыѓшы ѓвесь свет -
  Будзь каханне апеты!
  Амаль адразу пачуѓся мацнейшы выбух, карабель раскалоѓся на дзве часткi, а бервяны, якiя дымiлiся, разляцелiся ва ѓсе бакi. Адно з iх вельмi ѓрэзала хлопчыка Эдуарда па загарэлых голых плячах, а галавешка злёгку апякла босыя ногi, асколак трапiѓ у агрубелую падэшву пацана-юнгi. Хоць ён i быѓ аглушаны, яго ход не запаволiѓся, ён плыѓ на аѓтапiлоце.
  Ну i, зразумела, ён не забыѓся пацерцi пярсцёнак i вымавiць кароткi загавор.
  Чароѓны вiхура ѓзяѓ i падхапiѓ дзяѓчынак-рабынь. I перанёс iх у бяспечнае месца з узарванага карабля казачнай краiны. I яны апынулiся ѓ порце. Цэлы атрад выдатных дзяѓчынак рознай ступенi аголенасцi. А сандалi вышытыя жэмчугам былi толькi ѓ адной з iх. I тое таму, што яна была не зусiм рабыня.
  Дзяѓчаты хорам узялi i праспявалi:
  Але пульсацыя сэрца i вен,
  Слёзы нашых дзяцей, мацi...
  Кажуць, мы жадаем змен,
  Скiнуць ярмо рабскiх ланцугоѓ!
  Хлопчык-воiн праспяваѓ iм у адказ:
  Сын Зямлi ѓ адказ скажа, не,
  Я рабом нiколi не застануся...
  Веру, будзе свабоды росквiт,
  Ацалiць сонца гнойную рану!
  
  За Айчыну вялiкую ѓ лаянку,
  Сэрца хлопчыка вас заклiкае...
  Падымiся вiцязь доблесную ѓ рань
  Цемра сыдзе, расцвiтуць ружы траѓня!
  Тыгравыя акулы зноѓ сталi пераследваць якi здзейснiѓ дыверсiю хлапчука.
  Юны ваяѓнiк Эдуард лiха адмахваѓся мячом, хоць выцятае плячо невыносна балела. Вось адна з драпежнiц падплыла заблiзка, i была рассечаная, пасля чаго, на яе накiнулiся свае ж тавары.
  I сталi раздзiраць сваю таварку i лiтаральна рваць на часткi. I хвалi афарбавалiся ѓ колер рубiнавага заходу.
  - У вас у акул няма пачуцця салiдарнасцi. Замест таго, каб падтрымаць загiнуѓшага таварыша, вы яго дабiваеце. - Юны ваяѓнiк iранiчна дадаѓ. - Куды падзелася ваша сумленне?
  Акулы нешта неразборлiвае скуголiлi ѓ адказ, толькi адна з iх з фiялетавымi палоскамi i без рагоѓ, нечакана вымавiла:
  - Хто ты такi, малы, каб аспрэчваць мiльёны гадоѓ эвалюцыi.
  Ад нечаканасцi вечны хлопчык Эдуард ледзь не выпусцiѓ меч, але на шчасце паспеѓ, дзякуючы фенаменальнай рэакцыi, перахапiць каштоѓны трафей сваiмi спрытнымi, як у малпачкi босымi пальчыкамi ног.
  Юны ваяѓнiк спытаѓ:
  - Ты размаѓляеш?
  Акула iранiчна хмыкнула:
  - А што, па-твойму, толькi людзi на гэта здольныя. Вось яно ваша фанабэрыя, нездарма большасць з вас адмаѓляюць эвалюцыю, прыпiсаѓшы сабе боскае паходжанне. - I галоѓная драпежнiца мораѓ злосна шчоѓкнула хвастом па вадзе.
  Хлапчук лагiчна запярэчыѓ:
  - Я не большасць, i ѓ прыватнасцi, веру ѓ тое, што мы калiсьцi былi бязмозгiмi малпамi. Але потым здолелi падняцца. - Стромкi ваяѓнiк набычыѓся. - Пройдуць тысячагоддзi, i мы дасягнем такiх вышынь, пра якiя не мараць нават самыя смелыя фантасты!
  Акула, працягваючы на вызначанай адлегласцi iсцi за Эдуардам, скептычна заѓважыла:
  - Усё роѓна ты, чалавек, празмерна самаѓпэѓнены. Ты разлiчваеш з дапамогай розуму дасягнуць таго, на што iншыя песцяць надзею атрымаць за кошт Боскай ласкi.
  Хлапчук, iмкнучыся дадаць ходу, тым больш, што атрыманыя ѓ вынiку выбуху парэзы брыдка свярбелi, здзiвiѓся яшчэ раз:
  - А адкуль ты ведаеш пра гэта, бо ты не вылазiць з мора.
  Акула са веданне справы паведамiла:
  - У некаторых з нас ёсць прыроджаная здольнасць паглынаць iнфармацыю з мозгу тых, каго з'елi. Так мне трапiѓся адзiн надзвычай начытаны бiскуп. Ты таксама, хаця i малалетка, але захоѓваеш у сабе мноства ведаѓ. Цяпер ты будзеш маiм сняданкам, цi вячэрай, гледзячы, што табе больш даспадобы.
  - Толькi паспрабуй! - Спрытны, як кобра Эдуард, улавiѓшы сустрэчны рух, узмахнуѓ мячом i секануѓ па блiжэйшай акуле, якая кiнулася на яго.
  Удар пабiѓ яе, рассекшы вока, мозг i рог. I зноѓ драпежнiцы, замест таго, каб усiм разам наляцець на свайго крыѓдзiцеля, абляпiлi цела, якое бiлася ѓ канвульсiях.
  - Не, табе нiколi не пакаштаваць майго мозгу. - Вымавiѓ, з цяжкасцю стрымлiваючы смех, ужо вельмi дурное глядзелiся акулы, хлапчук. - Але калi хочаш, падплывi блiжэй. - Юны ваяѓнiк босымi пальцамi ног зрабiѓ падабенства дулi.
  Марская разбойнiца, баючыся атакаваць сама, агрэсiѓна зашыпела:
  - Зараз яны цябе прыкончаць. - Мабыць, не занадта вынаходлiвая на лаянку, выцiснула. - Ты дурны недалетак.
  Драпежныя рыбы, скончыѓшы са сваёй напарнiцай, зноѓ накiравалiся за юнаком. Яны паспрабавалi атакаваць яго з усiх бакоѓ, але спрытны, навучанняѓ таемнай барацьбе, у тым лiку з халоднай зброяй, вечны хлопчык Эдуард нырнуѓ i распароѓ адной пуза, iншы адсек хвост. Акулы, нiбы дурныя, на час страцiлi да яго цiкавасць, грызучы сваiх.
  - Ты, я бачу, не кiруеш сваiмi сёстрамi. - Радасна заѓважыѓ непераможны хлопчык Эдуард. -Што яны так прымiтыѓныя? I памiраюць, моѓчкi, як партызаны на допыце?
  Галоѓная акула шчыра адказала:
  - Такiя, як я, нараджаюцца рэдка. А астатнiя гара дурных мускулаѓ, якiя пацверджаны iнстынктам: дабi параненага - мацней маiх загадаѓ.
  Спрытны дзяцюк Эдуард узважыѓ меч, i падумаѓ, чаму б яго не кiнуць у гэтага паласатыка. Праѓда, была рызыка прамахнуцца i страцiць цудоѓную зброю. Нiбы адгадаѓшы яго намеры, разумная акула дадала ходу i стала выдаляцца ад юнага байца.
  - А ты, я бачу, спалохалася. - Хiхiкнуѓ жорсткi ваяѓнiк, на выгляд зусiм хлопчык, Эдуард. - Можа, адгукнеш сваю банду?
  Мегера з плаѓнiкамi атрутна зашыпела:
  - Не разлiчвай, у цябе будзе не шмат шанцаѓ на выжыванне.
  Акулы зноѓ спрабавалi яго разарваць, пару разоѓ краналi, у прыватнасцi распаролi зубамi нагу, ледзь не адгрызлi пальцы на руцэ, правялi пару балючых удараѓ рагамi па корпусе, мабыць, зламаѓшы пару рэбраѓ. Але iх самiх быѓ перабiты добры тузiн. Кароткiя паѓзы, пакуль яны дабiвалi сваiх таварышак, дазвалялi яму перабудавацца. На караблi яго ѓжо чакалi, кананiр, былы катаржнiк кучаравы i крываносы. Разам з iм, падобная на мурынку жанчына-волаты, яны стрэлiлi з самай дробнай гарматы. Нездарма ѓ яго негра была рэпутацыя не пераѓзыдзенага стрэлка, ядро дагадзiла сапраѓды ѓ акулу, разарваѓшы яе на часткi.
  - Бу-бух! - Сказаѓ, скалячы зубы, юны воiн Эдуард. - Шкада толькi, што не паласатую. Цяпер яна запомнiць мяне, помсцiць будзе. - Правёѓ рубам далонi сабе па горле, дадаѓшы. - Толькi вось помста ёй, канкрэтна, вылезе i не толькi бокам!
  Юны ваяѓнiк, чапляючыся рукамi i босымi пальцамi спрытных ног, якiм пазайздросцiць i шымпанзэ, iмклiва ѓзлез на палубу, ён быѓ настолькi ѓзбуджаны, што стомленасць не адчувалася. Капiтан Каварнава першым выбег да яго на сустрэчу:
  - Ну як, мой хлопчык, прайшла разведка?
  Юны ваяѓнiк з натхненнем адказаѓ:
  - Выдатна, я магу накiдаць на лiсцiк, дзе размешчаны ѓсе iх батарэi i фарпосты. Шанец на паспяховую атаку, думаю, у нас ёсць.
  Каварнава падтрымаѓ яго ѓ гэтым iмкненнi:
  - Мяркую тое самае. - I вялiзны пiрат пацёр кiнжалам сабе бараду. -План нападу застаецца ранейшым?
  - Так! Адзiную карэкцiроѓку правёѓ я сам? - З гонарам вымавiѓ усмешлiвы Эдуард.
  - Якую? - Пацiкавiѓся Каварнава.
  Хлапчук весела адказаѓ:
  - У порце, апроч усяго iншага, знаходзiѓся сто дваццацi гарматны лiнкор, адзiн з самых магутных караблёѓ Кантрабаса.
  - Вось як, але супраць такой сiлы мы не пацягнем, давядзецца адкласцi атаку. - Спалохана прамармытаѓ Каварнава.
  Юны ваяѓнiк яхiдна паправiѓ:
  - Я ж казаѓ, што знаходзiѓся.
  Капiтан пiратаѓ з надзеяй прамармытаѓ:
  - Дык ён пайшоѓ?
  Хлапчук-тэрмiнатар хiтра падмiргнуѓ:
  - Можна i так сказаць, адправiѓся да д'ябла на дно.
  Каварнава здзiвiѓся:
  - Патануѓ, сам?
  Юны ваяѓнiк Эдуард не палiчыѓ патрэбным, штосьцi хаваць:
  - Не, я яму крыху дапамог. Падпал склад з порахам, i як iрванула, няѓжо не чулi?
  Каварнава таксама разрагатаѓся:
  - Мы думалi, што гэта гром. - Тут жа паправiѓся. - Зрэшты, чарнаскурая жанчына-волаты i iншыя з верхняй палубы бачылi пажар. - Капiтан здзiвiѓся. - Дык гэта ты нарабiѓ?
  Хлопчык Эдуард ухмыльнуѓся i падпёр кулакамi бакi:
  - Так, я! У мяне iншага выйсця не было. Iнакш усiх нас патапiлi б, цi прыйшлося адмовiцца ад гэтай авантуры.
  Каварнава з нацiскам думкi выклiкнуѓ:
  - Ды ты проста герой. Трэба цябе ѓзнагародзiць, але ѓ нас, у берагавога братэрства няма ордэнаѓ i крыжоѓ. Магчыма, твой подзвiг улiчым пры дзяльбе здабычы.
  Некалькi мускулiстых дзяѓчат-пiратак, якiя стаяць за яго спiной, стройных, смуглых, але пры гэтым светлавалосых, хорам усклiкнулi:
  - Правiльна!
  Хлопчык-тэрмiнатар Эдуард узрадавана крутануѓ, нiбы верталёт прапелерам, над сваёй светлай галавой вострым мячом:
  - Гэта будзе справядлiва, хоць багацце для мяне пыл, не вельмi цiкавiць.
  Не зразумееш, чаго ѓ гэтым больш, шчырага пераканання, цi бравады.
  Каварнава з напорам адказаѓ:
  - Гэта таму, што ты яшчэ занадта юны. У твае гады я таксама больш марыѓ аб прыгодах, чым аб грошах. А зараз, мы абмяркуем апошнiя дэталi з нашымi афiцэрамi.
  
  Гулiвер у рабоце
  АНАТАЦЫЯ
  Цяпер Гулiвер, якi стаѓ хлапчуком, вымушаны круцiць кола Конана. А прыгожая дзяѓчынка-вiкантэса яго падсцёбвае бiзуном. Вось такi зараз незайздросны лёс у легендарнага вандроѓцы.
  . РАЗДЗЕЛ No1
  Хлопчык Гулiвер быѓ аддзелены ад iншых матросаѓ. Тых, што таксама сталi дзецьмi, адправiлi ѓ асобны барак, дзе павiнны былi размеркаваць па розных цяжкiх работах. I вечным хлопчыкам прыйшлося голымi i босымi цягаць напоѓненыя камянямi кошыкi ѓ каменяломнях, i секчы скалы кувалдамi i кiркамi.
  Такая доля рабоѓ. А вось Гулiверу крыху пашанцавала. Вiкантэса, праѓда, загадала яго запрэгчы ѓ кола i прымусiла круцiць жорнаѓ, у якiм перамолвалася збожжа ѓ муку. Праца цяжкая, затое на сонейку. I табе хоць пакiнулi плаѓкi. Iншыя хлопчыкi ѓ каменяломнях i зусiм голыя з мэтай эканомii, i часам месяцамi не бачаць сонцы, атрымлiваюць удары палкамi i бiзуном, носяць ланцугi i спяць на камянях. Ды яшчэ i нюхаюць смурод на руднiках ад розных спаражненняѓ i якiя пакутуюць паходняѓ.
  А так Гулiвер усё ж на сонейку i свежым паветры працуе. А дзяѓчынка-вiкантэса крочыць побач. Час ад часу наносiць удары бiзуном па голай спiне хлапчукi, i пытаецца з ухмылкай:
  - Ну, як? На гэты раз ты задаволены!
  Гулiвер заѓважыѓ па-фiласофску:
  - Чалавек мяркуе, а Бог размяшчае!
  Дзяѓчынка тупнула босымi ножкамi i адзначыла:
  - Дэмагогiя! Хаця ты вярнуѓ сабе юнацтва i зноѓ у дзяцiнстве i гэта выдатна!
  У целе хлапчукi гадоѓ дванаццацi i сапраѓды адчуваеш сябе вельмi свежа i бадзёра.
  Хоць твае босыя ступнi i колюць вострыя камянi, але яны так моцна агрубелi, i настолькi i хлапчук жорсткiя, што адчуваеш толькi прыемны козыт.
  Ды i стомленасць амаль не адчувае.
  Вось i дзяѓчынка хоча з iм пабалбатаць. А што ёй яшчэ рабiць? Нi тэлевiзара, нi радыё, нi тым больш гульняѓ i iнтэрнэту не вынайшлi, так што забаѓляць няма чым i няма каму.
  Вiкантэса з усмешкай спытала:
  - А калi ты быѓ у царстве волатаѓ, цябе не бянтэжыѓ, твой маленькi рост?
  Гулiвер заѓважыѓ:
  - Для простага чалавека я не маленькi. I нават вышэй за сярэднi рост. Але калi сапраѓды казаць, то вядома, калi нават маленькая дзяѓчынка куды больш, чым ты - гэта бянтэжыць!
  У адказ смяшок. Затым бiзун даволi балюча агрэла хлопчыка па голай, мускулiстай спiне.
  Гулiвер дадаѓ кроку. Усё ж, вядома ж, добра стаць вечна юным, але калi ты раб не асаблiва прыемна. Але iншым матросам дзецьмi сталi яшчэ цяжэй. I, зразумела, не варта лiчыць, што ты самы няшчасны дзяцюк мiру. Вось сонейка свецiць, аголенае, мускулiстае цела абдзiмае прыемны, свежы ветрык. А якога, там хлапчукам у смярдзючых руднiках, дзе яны пакутуюць ад непасiльнай працы?
  Гулiвер спытаѓ у дзяѓчынкi шляхетнага роду:
  - А чаму нас не прадавалi з аѓкцыёну?
  Вiкантэса адказала з усмешкай:
  - Прыбыѓ новы план пашырэння руднiком i тэрмiнова спатрэбiлася рабсiла. Калi рудня скончыцца. То можа быць iх i, выставяць на аѓкцыён. А што табе б хацелася галышом пастаяць на подыѓме, i адчуць рукi хлопчыкаѓ i дзяѓчынак, якiя будуць мацаць тваё цела i залазiць пальцамi ѓ рот?
  Гулiверу стала агiдна i ён прамаѓчаѓ. А вiконтэса яго зноѓ агрэла
  бiзуном. Надзьмулася на спiне чырвоная палоска.
  Дзяѓчынка тупнула босай ножкай. Яна глядзелася камiчна - раскошная сукенка i голыя ступнi, нiбы ѓ рабынi цi просталюдзiнкi.
  Тым не менш, яна прачырыкала:
  - Ты ѓсяго толькi мая рэч! I радуйся, што твая гаспадыня я! А то магу прадаць цябе i оркам! А гэта будзе куды горш!
  Хлопчык Гулiвер здзiвiѓся:
  - А што оркi на самой справе iснуюць?
  Дзяѓчынка згодна кiѓнула галоѓкай:
  - Вядома! А ты чаго не ведаѓ?
  Былы капiтан, якi стаѓ дзiцем, шчыра адказаѓ:
  - Я думаѓ - гэта проста казачныя iстоты!
  Вiкантэса засмяялася i адказала:
  - Ну, усё ѓ нас свайго роду i ёсць казка! I тут ужо не адабраць i не дадаць!
  Гулiвер праспяваѓ:
  Веру я з казкай, людзi не развiтваюцца,
  I сябрамi вернымi, назаѓжды застануцца!
  Дзяѓчынка ѓжо якi раз узяла, засмяялася. Хоць - гэта i не прыстойна ѓвесь час рагатаць.
  Гулiвер пакуль маѓчаѓ. Яму прыгадалася, што быць сярод волатаѓ страшнавата. Нават кошка для цябе небяспечная, а як яго ледзь не забiла малпа. Таму тады ѓ яго былi праблемы. Хоць i дах над галавой быѓ i сыты, i ѓ раскошных, хай i тоѓстых адзеннях.
  Але асаблiва сярод волатаѓ непрыемна, што побач з табой няма жанчыны. Праѓда зараз ён у целе дзiцяцi, i быццам бы асаблiвага жадання i няма. Але ѓсё ж сумна...
  Гулiвер заспяваѓ, свой раманс;
  Над прорвай напярэдаднi пекла-раю,
  Жадаю ад Бога лiтасць атрымаць!
  Да яго я звярнуся, душой палая,
  Пытанне рубам: загiнуць цi жыць!
  
  Ударам маланак выявiла злая,
  Тая воля спараджэння чорных дум!
  I нянавiсць, мне сэрца раздзiраючы,
  Што бударажыць мой мяцежны розум!
  
  Магу сваёй каханай я ганарыцца,
  Пазбавiцца ад ката ланцугоѓ!
  Няхай святых радуюцца ѓ храме асобы,
  Iм прысвячу малiтву страшных дзён!
  
  Не трэба мне велiч чужое,
  Я кучары сваёй мiлай заплятаѓ!
  Мы гiнем перад Усявышнiм толькi двое,
  Арханёл меч занёс, блiснуѓ метал!
  
  Я дзяѓчыне сказаѓ: мы будзем разам,
  Пад сонцам жыць шчаслiва назаѓжды!
  I абаранiць красу тую справу гонару,
  Каб не згасла ѓ вечнасцi зорка!
  
  Так ведайце водары шаты нябесных,
  Мне не заменяць салодкi пацалунак!
  У абдымках ласкi казачных цудоѓных,
  I няма мне справы да жыццёвых бур!
  Добрую песню выканаѓ Гулiвер. I вясёлую i забiяцкую адначасова.
  А пакуль ён спяваѓ, оркi сапраѓды займалiся разбоем. У прыватнасцi катавалi палоннага хлопчыка, на прадмет, куды падзеѓся маркiз дэ Сад.
  Оркам было вельмi захапiць гэтага воiна i чарадзея адначасова.
  Хлопчыка на выгляд гадоѓ дванаццацi, хоць у гэтым свеце ѓсё падобныя на дзяцей незалежна ад узросту, для пачатку сталi пароць прывязаѓшы да казлоѓ.
  Пацан цiха стагнаѓ, i сцiскаѓ вусны. Але выдаваць нiчога не хацеѓ.
  Яго бiлi доѓга, пакуль светлая галава хлапчукi не хiснулася, упаѓшы на бок.
  Орк плюхнуѓ яму ѓ твар ледзяной вадой з вядра. I юны воiн ачуѓся.
  Орк рыкнуѓ:
  - Кажы!
  Хлопчык прашыпеѓ, у адказ, з цяжкасцю пераводзячы дыханне:
  - Не скажу!
  Кат зноѓ ударыѓ хлапчука. Той уздрыгнуѓ.
  Старэйшы орк заѓважыѓ:
  - Трэба было б яму пяткi агеньчыкам падсмажыць!
  Оркi даволi зарохкалi!
  I вось адзiн з iх падышоѓ да камiна i падпал паходню. Хлопчык амаль голы i ѓвесь спаласаваны ѓдарамi бiзуна выглядаѓ шкада i кранальна. Яго голыя, круглыя пяткi тырчалi вонкi, i глядзелiся бездапаможнымi i ружовымi, нiбы ѓ дзiцяцi.
  Агонь сваёй драпежнай мовай пажадлiва лiзнуѓ дзiцячую падэшву. I хлапчук як залямантаваѓ, ад пякельнага болю. I полымя хлапчуку вельмi абпальвала ступнi.
  Вечнае дзiця раѓло, i адчайна тузалася, але вяроѓкi былi вельмi моцныя.
  А оркi шалёна рагаталi над пакутамi хлопчыка. I пахла вельмi апетытна, нiбы пяклi шашлык.
  Гулiвер гэтага на шчасце не бачыѓ. Iнакш бы i сапраѓды зароѓ бы ад прыкрасцi.
  Вiкантэса сцебанула хлапчука чарговы раз бiзуном i спытала:
  - Ты хацеѓ стаць хоць калi-небудзь у жыццi такiм Усемагутным як Бог?
  Хлопчык-капiтан кiѓнуѓ:
  - Часам i хацеѓ ... Хоць часам думаеш, а што можна зрабiць для людзей, каб ён былi табой задаволеныя?
  Дзяѓчынка заѓважыла:
  - Ператварыць, напрыклад, усiх людзей як гэта ѓ нас у дзяцей!
  Гулiвер пакруцiѓ галавой:
  - Стаць, напрыклад юнакамi i дзяѓчатамi па дваццаць гадоѓ, я думаю, ахвотна б пагадзiлiся б практычныя ѓсе людзi. А вось на рахунак дзяцей, у мяне ёсць вялiкiя сумневы! Бо ѓ дзiцячым целе ты не можаш, атрымлiваць задавальненнi ад заняткаѓ каханнем!
  Вiкантэса хiхiкнула i адзначыла:
  - Ну, неяк не вельмi ад гэтага хвалюемся. У нас дзяцей прыносiць цмок. I гэта вырашае ѓсе праблемы! Канешне, ёсць некаторы страх перад смерцю. Людзi вераць у несмяротную душу, але нiхто яе iснаванне не даказаѓ! I ѓ вас людзей таксама!
  Гулiвер пацiснуѓ плячыма i заѓважыѓ:
  - Ёсць i хрысцiяне, якiя не вераць у несмяротную душу. Яны лiтаральна разумеюць словы: душа, якая грашыла, ды памрэ. Хаця ѓ бiблii напiсана, што людзi ѓжо ад нараджэння, мёртвыя ѓ вачах Бога!
  Дзяѓчынка хiхiкнула i адказала:
  - А па качане! Дакладней, весьцi палемiку аб рэлiгii можна вельмi доѓга i бяз сэнсу.
  Ты лепш праспявай нешта вясёлае!
  Гулiвер узяѓ i заспяваѓ;
  Няма дробязяѓ у раскладзе апраметнай,
  Любы падстава для чорта як кручок.
  Калi мiлаты ѓ свеце няма Гасподняй,
  Гэта значыць пекла вiр недалёкi!
  
  Бо зло настолькi пакахалася святла,
  Як астраѓкi без компасу дабра...
  Хоць гераiчнасцi доблесцi апеты
  На справе Цар Сусвету - Сатана!
  
  Жорсткi ѓ свеце гэтым мае поспех,
  Хто шкадавання не ведае - той кароль!
  Пасткi ёсць пад пальмай нават раю,
  А дзе дабро? Яго нiкчэмны нуль!
  
  Любую веру можна спахабiць,
  Любая слава пахне, ведай пятлёй...
  У пясочнiцы шыпяць падступна гады
  А хочацца свет азарыць марай!
  
  Iмкнешся да святла, але ѓ цемры лунаеш,
  Паляванне надарыць, але пустая кiшэня!
  Калi жыць не хочаш вартым жалю папугаем,
  Iдзi на подласць, хiтрасць i падман!
  
  Адваротна нават жыць пад пластом слiзi,
  Дзе без падтрымкi даху - нi кроку!
  Душай нясешся нiбы сокал высi,
  Але плоць у балоце, меч блiшчыць ворага!
  
  Як атрымалася, што змеркла шчасце?
  I чаму паѓсюль кiраваць зло?
  Няѓжо Богу не хапае ѓлады -
  Каб навечна ѓсiх вяло дабро?
  
  Бо чалавек не створаны фанатам,
  Бо ѓ кожным сэрцы ёсць фантан кахання.
  Ну чаму не ведаюць людзi меры,
  А шчасце будуюць толькi на крывi?!
  
  Адказу сам знайсцi, нажаль, не можаш,
  Так у свеце з веку страшна павялося...
  I нячысцiкi табе курчаць жудасна морду,
  I здаецца, забыѓся людзей Гасподзь!
  
  Але я не веру - зло не ѓсемагутнае,
  Як толькi трэба волю сцiснуць у кулак!
  Тады знiкне, у пекла парыѓ кiроѓны,
  I будзе памiж намi мiр i лад!
  Вось так прыгожа i з пачуццём праспяваѓ Гулiвер. I яго песня трэба адзначыць добрая.
  Оркi тым часам добранька падсмажылi хлопчыку пяткi, але так нiчога i не дабiлiся.
  Нажаль, гэта каласальная аказалася праблема.
  Пасля чаго сталi мучыць дзяѓчынку. Яе спачатку прывязалi да казлоѓ, i наносiлi ѓдары па босых пятках пялкай.
  Дзяѓчынка гарлапанiла ад жудаснага болю, стагнала, круцiлася, але ѓсё роѓна не давала карыснай iнфармацыi.
  Катаванне злёгку зацягнулася ... Бачачы што палкi не дзейнiчаюць оркi пусцiлi ѓ ход агонь i зноѓ запахла смаленым.
  Ды гэта нядобрыя каты i каты.
  А Гулiвер тым часам узяѓ i заспяваѓ, зноѓ ладную песеньку;
  Маё ѓяѓленне ѓразiла,
  Усё стала яркiм, нiбы ѓ Кастрычнiку!
  А злому дэману сунем у бакi вiлы,
  I будзе так цудоѓна на Зямлi!
  
  Такiя зоркi ѓ нашай светабудове.
  Адны рубiны, а iншым алмаз!
  Мы зьбiраем зь бязбожных данiны
  Удар як молат i не ѓ брыво, а ѓ вока!
  
  Вiтрыны крамы, дзе квазары,
  Ззяе прамянiсты iпадром!
  У душы маёй ззяючыя раны -
  Як быццам у ёй мiнуѓ вялiкi пагром!
  
  Завьют нiбы валасы каметы,
  Баранчык бляск - ззяе млечны шлях!
  Аб подзвiгi несмяротныя апеты,
  У славе вечна няхай застанецца Дусь!
  
  Што можа зрабiць чалавек маркотны?
  Толькi выпусцiць з сiнiх вачэй слязу...
  Калi вакол усё шызае, абрыдла,
  Калi з надзеяй чакаеш на чэрвень навальнiцу.
  
  Усмешкай расцягнi няшчасны вусны -
  Зразумей, што свет не ягады ѓ лесе.
  Дзяѓчынка ѓраз, выскалiць табе зубы,
  У ёй увасобiш разумную мару!
  Вось такiя тут атрымалiся песенькi вясёлыя i ѓ хлопчыка i ѓ дзяѓчынкi.
  Вiкантэса зрэшты, незадаволена заявiла:
  - Не! Песнi гэта, вядома ж, добра! Але давай яшчэ i крылатыя выслоѓi, для думак у жыццi!
  I Гулiвер узяѓ i пачаѓ вымаѓляць, як заведзены папугай;
  Своечасова аголеная ножка жанчыны, пасадзiць у галёшу любога бота!
  Мужчына, якi часта глядзiць на голыя, жаночыя ножкi, садзiцца ѓ галёшу!
  Босая жаночая нага, добра заганяе пад абцас i выдатна садзiць у галёшу!
  Мужчына гатовы выкруцiцца навыварат, дзеля таго каб сарваць з дзяѓчыны туфлi!
  Голай жаночай пяткай вывернеш любы бот навыварат!
  Босая нага жанчыны выверне навыварат любога мужчыну, нават калi ён апошнi бот!
  Жадаеш вывярнуць мужчыну навыварат - скiнь туфлi, жадаеш пасадзiць яго ѓ галёшу, агалi пятку!
  Чаму дзяцiнства басаногае, таму босая жаночая нага прымушае губляць мужчын галаву, нiбы яны хлапчукi!
  Жаданне ѓбачыць жанчыну аголенай, прымушае мужчыну выварочвацца навыварат!
  Каб жанчыну распрануць, трэба спачатку яе добра абуць!
  Распрануѓшыся ѓ патрэбны час, дзелавая жанчына здзярэ з мужчыны тры шкуры!
  Жанчына, якая своечасова агаляецца, не стане босячкай i капiтальна абуе мужчыну!
  Босая жанчына мужчыну-бота i абуе, i ѓ галёшу пасадзiць, i навыварат выверне i апошнiм басяком зробiць!
  Мужчына падобны да гiбона, толькi на жаль часцей iнтэлектам, чым патэнцыяй!
  У мужчыны аслiная ѓпартасць, амбiцыi льва, але ѓ рэальнасцi ён казёл!
  Мужчына для жанчыны як адстойнае месца для каровы, без не абысцiся, але падыходзiць брыдка!
  Што агульнага памiж мужчынам i ѓнiтазам у жаночым туалеце - тым што жанчыны на мужчын толькi блеют!
  Жанчына гэта хiтрая лiса, якая любога льва здольная зжэрцi як труса!
  Мужчына патрэбен жанчыне як хлопчык для бiцця, яму мужчыну не бiць, то не будзе жыцця!
  Жанчыне мужчыны патрэбны, як свiнне рогi, толькi футра падоранае мужчынамi - дарога!
  Не ѓсё, тое золата што блiшчыць, не ѓвесь скарб, што асляпляе!
  Але кот у мяшку, усё ж лепш, чым лiсiца ѓ авечай дублёнцы!
  Наймацнейшага льва, можа трымаць на павадку хiтрая лiсiца!
  Нават маючы сiлы як у ката, пераможаш iльва хiтрасцю лiсiцы!
  Каб не быць дзятлам, не лiчы крумкач!
  Лягчэй прымусiць варону спяваць салаѓём, чым палiтыка выконваць перадвыбарчыя абяцаннi!
  Спрачацца з палiтыкам, што лiчыць крумкач i быць апошнiм дзятлам!
  У лiсiцы не самыя буйныя iклы сярод звяроѓ, але больш за ѓсё ахвяр сярод людзей!
  Няпрошаны госць горш за ката ѓ мяшку!
  Калi ты розумам палена, то будзеш укалываць як тата Карла, i не адшукаеш залатога ключа!
  Калi ты не хочаш вучыцца як Бурацiна, дык застанешся на ѓсё жыццё паленам!
  Калi ты знаходлiвы як Бурацiна, дык розумам зусiм не палена!
  Розум як у палена, у таго хто як Бурацiна замест школы бяжыць у тэатр!
  Закопваючы золата ѓ зямлю, ты становiшся падданым краiны дурняѓ!
  Калi ты залатыя таленты закапаеш, прападзеш за медны грош!
  Залатыя горы серабрыстых прамоѓ i драбяза ламанага не каштуюць!
  Калi ѓ палiтыка зносiць дах, то выбаршчык вылятае ѓ трубу!
  Майстэрскi майстар можа зрабiць з палена Бурацiна, але хто розумам палена, i з залатым ключыкам зайдзе ѓ дрыгву!
  Каб народ даспеѓ да дэмакратыi яму патрэбнае сонца свабоды, а ва ѓмовах цемры дэспатыi ён назаѓжды застанецца палiтычна зялёным!
  Дарагiя боцiкi, жанчына здабывае голай ножкай!
  Палiтык часта быкуе, каб надзець на выбаршчыкаѓ хамут!
  Пятушася палiтык, цiсне выбаршчыкаѓ нiбы курэй!
  Палiтык марыць заехаць на белым канi, каб надзець на выбаршчыка хамут!
  Лiсiца невялiкая iкламi, i жадаючы праглынуць, iх наогул хавае!
  Палiтык, якi шмат размаѓляе пра чалавекалюбства - тыповы людаед!
  I мядзведзя можна закалыхаць салодкiм як мёд прамовамi!
  Для алкаша горкая гарэлка саладзей мёда!
  Кравец схлусiць i не счырванее, палiтык "пачырванее" i схлусiць!
  Жанчына, скiнуѓшы туфлi, абуе мужчыну, да ѓзроѓню басякi!
  У вайны не жаночае аблiчча, але фiзiяномiя, якая прываблiвае аматараѓ вострых адчуванняѓ!
  Жанчына гэта галубка, якая ѓпiваецца ѓ мужчыну-дзятла каршуном!
  У жанчыны заѓсёды сем пятнiц на тыднi, а без нядзельнага падарунка ад шлюбнага абавязку заѓсёды выходны!
  Бог не ва ѓсiм усемагутны, жанчыну спрачацца ён бяссiльны!
  Бог хоць усемагутны, але не ѓ сiлах заткнуць жанчыне рот, а палiтыку пасцi!
  У палiтыка няма сумлення, у жанчыны пачуццi меры, а ѓ жанчыны-палiтыка ѓсе пачуццi без меры!
  Жанчына гэта кветка, калючы як ружа, але салодкi яе водар, прыцягвае казлоѓ i трутняѓ!
  Упадае ѓ дзяцiнства выбаршчык, галасуючы за абрыдлых старых дубоѓ з дупламi!
  Рускага салдата можна прымусiць абрынуцца як скошанае бервяно, але не паставiць на каленi, i прымусiць трэсцiся нiбы асiну!
  Не хочаш выконваць воiнскую дысцыплiну, будзеш як палонны гнуць спiну!
  У нашым свеце шмат бруду, толькi рэдкiя ѓ iм князi!
  У палiтыка мова доѓгая, але выканаць iм намалочаную - рукi кароткiя!
  Палiтык хуткi на абяцаннi, марудлiвы на выкананне, просiць мiлату, i за зман прабачэнне!
  Калi жанчыне не хапае на туфлi, яна абувае мужчыну басанож!
  Жанчына гэта ѓ першую чаргу лiсiца, якая хоча заарканiць iльва, але звычайна ѓ яе ласо трапляюць аслы!
  Жанчына гэта курыца, якая любiць залатыя яйкi, прыносячы iх носьбiту толькi страту!
  Жанчына гэта курыца, толькi залатыя яйкi яна можа прынесцi таму мужчыну, што сапраѓдны лiс!
  Сапраѓдная лiсiца i пеѓня прымусiць несцi залатыя яйкi!
  У лiсiцы кiпцюры не львiныя, але тры шкуры яна здзярэ i з цара звяроѓ!
  Хто розумам не лiс, той i артыкул не леѓ!
  Жанчына лiса здольная пераканаць любога мужчыну, што ён леѓ, развядучы як простага асла!
  Жанчына львiца толькi з лiсiным розумам i ваѓчынай хваткай!
  Леѓ не той, хто раве, а хто шмат зелянiны дзярэ!
  Калi палiтык не лiсiца, то з яго самога здзiраюць тры шкуры i пускаюць на каѓнер!
  У палiтыка шырокая заднiца, каб сядзець на двух крэслах, але шырынёй душы ён валодае толькi на словах!
  Танк прабiваюць снарадам з уранавым стрыжнем, палiтык прабiваецца наверх без сэрца, але з залатым кашальком!
  Босымi ножкамi жанчына можа завесцi i мiльярдэра ѓ трушчобу спусташэння да ѓзроѓню басякi!
  Палiтыкi любяць, i босыя ножкi жанчын i выбаршчыкаѓ абуваць!
  Палiтык жанчын распранае, а мужчын "абувае"!
  Палiтык марыць агалiць жанчынам ногi, а мужчын абуць да вушэй!
  Палiтыкi хочуць распрануць жанчыну ѓ ложку, а мужчын абуць каля скрыняѓ галасавання!
  Для палiтыка босая ножка дзяѓчынкi для ѓздыму добрай якасцi, а вось рэйтынг паднiмаецца, абуваючы выбаршчыкаѓ!
  У палiтыка ѓ галаве голыя пяткi жанчын, а выбаршчык для яго тупы бот!
  Палiтык любiць жанчын зусiм без адзення i выбаршчыкаѓ, абуты па поѓнай праграме!
  Жанчына, своечасова скiнуѓшы туфлi, загонiць пад абцас палiтыка, нават калi ён мацёры бот!
  Палiтык, якога жанчына здольная загнаць пад абцас босай нагой, тупой валёнак!
  Кахай голыя жаночыя ножкi, але не будзь валёнкам!
  Як не прыгожыя голыя ножкi жанчын, дазволiць iм цябе загнаць пад абцас агiдна!
  Любуйся голымi нагамi дзяѓчынак, але не дазваляй iм сябе абуць як валёнак!
  Жаночыя голыя ножкi, зробяць з прывыклага абуваць выбаршчыкаѓ палiтыка поѓны валёнак!
  Жанчына, скiнуѓшы абутак здольная паставiць на каленi не толькi валёнак!
  Удар ад жанчыны мацней, калi яна яго праводзiць, скiнуѓшы абутак!
  Палiтык круглы валёнак, калi яго заганяюць пад абцас босыя ножкi жанчын!
  У босых нагах дзяѓчынак такая сiла, што яна загонiць пад абцас самы мацёры бот i капiтальна абуе самы заѓзяты валёнак!
  Вось так Гулiвер i рабiѓ крылатыя выслоѓi.
  Дзяѓчынка пiскнула:
  - Цудоѓна! Твае выслоѓi - проста супер i гiпер!
  Пасля чаго тупнула босы, точанай ножкай.
  Оркi ѓ iншым месцы моцна задумалiся. Палонныя хлопчык i дзяѓчынка не даюць iнфармацыю!
  I разам з тым нават палкi аказалiся бяссiльныя. I падсмажванне босых пятак не развязала iм мовы.
  I што рабiць? Не вельмi оркi ѓ катаваннях вынаходлiвыя. Ну, можа яшчэ паспрабаваць ускалыхнуць на прэнгу?
  Вось оркi i звярнулiся да гэтага сродку. Узялi i хлопчыку заламалi рукi i паднялi на прэнг вышэй. Пацан стагнаѓ i хрыпеѓ. Затым яго адпусцiлi, i хлапчук упаѓ унiз. I ля самай паверхнi вяроѓка нацягнулася i дзiця як залямантаваѓ ад пякельнага болю.
  А оркi смяюцца, нiбы рохкаюць свiннi.
  Вось гэта кампанiя...
  Гулiвер жа ѓ роспачы заспяваѓ;
  Радзiма мая, светабудоваѓ цемра,
  Над табой завiсла - пякельных сiл сякера!
  Стаѓ раптам усемагутны - жудасны Сатана,
  Над сусветам усёй далонь сваю працягнуѓ!
    
  Няма ѓ нас Зямлi, толькi адзiн Тартар -
  Палае змрок пякучай, агiднай цемрай!
  Думаѓ проста блазан - глупства гарлапанiѓ,
  А зараз увесь свет пад яго пятай!
    
  Але Айчыны жыццё, вам не перасекчы,
  Будзем перамагаць, арды i натоѓп!
  Бо магутны ён эльфаѓ згiнь мядзведзь,
  Фюрару башку - кажа, знясу!
    
  Як нам цяжка, калi вораг магутны,
  Калi ѓ яго ёсць у запасе ход...
  Раве вампiр пад месяц з хмар,
  Хоча нас пусцiць пад пiлу ѓ расход!
    
  Эльфаѓ дух такi, не знайсцi ланцугоѓ,
  Калянасць i каханне ѓсё ѓ адной душы!
  Лепш не бярыся - будзеш ты мэт,
  А з каханай рай нават у будане!
    
  Будучыня свету - кожны дэмiург,
  Можаш ты ляпiць шчасце на стагоддзi,
  Але прыйшоѓ бандыт, нават вельмi крут,
  I зараз гарыць як смала мара!
    
  Але надзея ёсць, у ёй вялiкi сэнс,
  Што прыйдзе Гасподзь - фюрара судзiць!
  Вельмi ты лёгкая - чалавека думка,
  Хоць часам тонкая, шоѓку пасмы нiтку!
    
  Будзе новы свет, дзе свабодна ѓсiм,
  Дзе кожны з нас чалавек-гара!
  I будзе як вал час перамен,
  Выганi з жыѓ, ты iнстынкт злодзея!
  . РАЗДЗЕЛ No 2.
  Вось так цiкава спяваѓ Гулiвер. Гэты хлопчык, якому не наканавана стаць дарослым. Але якi паказаѓ, што i дзiцём быць нядрэнна. Хай нават твае босыя ножкi ступаюць на вострыя каменьчыкi, але табе пры гэтым не балюча, а хутчэй нават козытна.
  Дзяѓчынка хiхiкнула i прачырыкала:
  - А ты добры, i вельмi класны хлапчук! Як, мусiць, добра быць дзiцем!
  Гулiвер з радаснай усмешкай праспяваѓ:
  Раскажы
  Свае сны,
  Падзялiся са мной марамi...
  Стань сабой
  I адкрый
  У дзяцiнства дзверы - да ѓспамiнаѓ...
  
  Жадаеш
  Я завяду цябе ѓ сады,
  Дзе квiтнее вiшня,
  I словы твае не будуць там лiшнiмi,
  Цi бачыш -
  Мы сталi дарослымi,
  I забылi тыя месцы, дзе
  Вербы гладзяць нас косамi...
  Памятаеш - ты хацеѓ у космас?
  А ѓсё загадалi стаць капiтанамi...
  Усё гэта ѓ нас -
  Ранняе лета, паркi,
  Шарыкi, салодкая вата -
  Дзень Нараджэння брата...
  Шчасце дваровае суседа Антона -
  Увесь дзень на возеры, у дзевяць - хаты...
  Хто скраѓ мой час?..
  I вакол - усё стала шэрым раптам...
  Куды ж задзеѓся брыз,
  Марскi пясок,
  Веранда з вiнаградам i той
  Пацалунак з градам эмоцый -
  Мне трэба вярнуцца!
  Жадаю застацца -
  Там, дзе няма слёз,
  I дзе смяялiся мы -
  Пад шквалам летнiх навальнiц...
  
  Раскажы
  Свае сны,
  Падзялiся са мной марамi...
  Стань сабой
  I адкрый
  У дзяцiнства дзверы - да ѓспамiнаѓ...
  
  Мне часта снiцца цiшыня!
  Яна адна
  Бадзяецца ѓ дварах,
  З памяцi знiклых!
  I здаецца тады,
  Што справа нават
  Не ѓ пяцiпавярхоѓках непафарбаваных!
  Мы старэйшыя...
  Вышэй на сажнi даху
  Тых замкаѓ летуценняѓ -
  Iх вежаѓ...
  Так непрыемна блiжэй,
  Так халодныя з намi...
  I сны
  Перасталi быць каляровымi
  I павеюць сталлю!..
  Ведаць бы - як iх пакiнуць...
  Дзе ж
  Праседжваць нам павекi нашыя?
  Дзе гэтыя Эрмiтажы?..
  I дзе сябар Мiша?
  I хто зараз
  Раскажа пра Цоя
  I яго адлiга?..
  Клубкi плётак бабуль
  З авоськамi,
  Несмяротнае "Ану" наша,
  Кашуля Косцiка нязменная,
  З Турцыi
  Затурканы жартамi хвосцiк,
  Зацяжкi першыя,
  Фургоны, платы...
  Адчуванне прадчування цуду,
  Яго здзяйсненне прастуднае -
  Аднекуль
  З кучы нязведанага -
  З расказанага дзяцiнствам,
  Дай агледзецца!..
  Нябёсы чарнiльныя
  Пылам зорак заклiкаюць
  Аддацца ѓцёкам,
  Сакрамэнту мар,
  Апрочнай непазбежнасцi,
  Змешаных пачуццяѓ ранейшых...
  I час наѓрад цi зменiць
  Тыя плямы iмкненняѓ -
  Абняць неабсяжнае
  Палонным,
  Так i не стаць па-за iм -
  Здрадлiва дарослым,
  Карыслiвым...
  I ёсць, значыць, сэнс -
  У пошуку сэнсу...
  
  Раскажы
  Свае сны,
  Падзялiся са мной марамi...
  Стань сабой
  I адкрый
  У дзяцiнства дзверы - да ѓспамiнаѓ...
  
  Раскажы
  Свае сны,
  Падзялiся са мной марамi...
  Стань сабой
  I адкрый
  У дзяцiнства дзверы - да ѓспамiнаѓ
  Хлопчык з задавальненнем праспяваѓ, нягледзячы на тое, што пры гэтым яму прыйшлося штурхаць цяжкае кола, нiбы ѓючным iшаку. I гэта была яго сур'ёзная i вельмi прадуктыѓная праца.
  Дзяѓчынка-вiкантэса ѓжо якi раз тупнула босай, маленькай ножкай i прачырыкала:
  - Пышна! Ты класна спяваеш! А ѓ Лондане Эрмiтаж прыгожы?
  Гулiвер з усмешкай адказаѓ, надзiмаючы свае ружовыя, цудоѓныя, дзiцячыя шчокi:
  - У Лондане Эрмiтаж самы лепшы i багаты ѓ свеце!
  Дзяѓчынка хiхiкнула i агрэла яшчэ раз з вялiкiм задавальненнем хлапчука бiзуном. У таго на голым целе ѓспушылася чырвоная палоска.
  Вiкантэса з усмешкай спытала:
  - Табе падабаецца?
  Хлопчык кiѓнуѓ i заскуголiѓ:
  - Можа, быць, ты лепш праспяваеш, чым будзеш збiваць дзiця?!
  Дзяѓчынка кiѓнула, i зноѓ яе голая, загарэлая, хупавая ножка тупнула:
  - Гэта цудоѓна i я праспяваю!
  Гулiвер прачырыкаѓ:
  - Праспявай кветку, не саромейся!
  Вiкантэса падскокваючы, i падскокваючы, пусцiлася ѓ скокi, напяваючы;
  Я пагнала ѓ дзяцiнства,
  Не хадзi за мной.
  Бачу, забаѓляюцца тут усё, вайной.
  Проста для яе
  Проста для цябе,
  вайна.
  Для дзяцей не месца тут,
  Для дарослых - бой.
  Заставайся з ёю,
  Не хадзi за мной.
  Проста для яе
  Проста для цябе,
  вайна.
  А там добра,
  Там я сяду на гаршчок.
  А там добра,
  Там я сяду на гаршчок.
  
  Там не трэба грошай:
  Цырк i лядзяшы
  Там малочны бераг,
  Конi пад вузцы
  Проста для мяне
  проста для каня,
  Вядуць.
  Пасцiла, арэлi,
  Белыя банты,
  Салодкае печыва,
  Мамчыны мары.
  Проста для яе
  Проста для мяне,
  Iдуць.
  I мне добра,
  Там я сяду на гаршчок.
  I мне добра,
  Там я сяду на гаршчок.
  
  Госпадзi, навошта ж мне сюды.
  Iзноѓ
  Бегаць, адваёѓваць,
  Зубамi рваць -
  Проста для мяне
  Проста для цябе,
  Цяпер.
  Божа ну падумай,
  Што для нас пiсаць,
  Шчырыя радкi,
  Толькi душу рваць
  Цяжка для цябе
  Цяжка для мяне,
  Павер.
  Добра, добра,
  Дзецi сядуць на гаршчок.
  Добра, добра,
  Дзецi сядуць на гаршчок.
  Вось такая цудоѓная песенька выкананая дзяѓчынкай. I гэта папросту вельмi здорава, i класна! У труне б бачыць пры гэтым лысавага фюрара!
  Дзяѓчынка хiхiкнула i падмiргнула свайму вiзавi.
  Гулiвер пагадзiѓся з ёй:
  - Вы хараство i проста супер!
  Ну што тут яшчэ казаць i аб чым разважаць? Хоць ты спявай, хоць кукарэкай.
  Ну i што, усё вельмi нават стала спешна i прыемна.
  А оркi тым часам без лiшняй паѓзы сталi i дзяѓчынку падтрасаць на прэнгу. Што вельмi нават крута выглядала, i па-свойму надзвычай смешна.
  А як тут не заспяваць?
  I Гулiвер зноѓ як заспявае;
  Я хлопчык, што народжаны ѓ святой краiне,
  Якую, клiчуць бязмежнай ведай Эльфiяй...
  I няма лепшага месца, ведай на ѓсёй зямлi,
  I як бы вы Бога ѓ веры лютай не прасiлi!
    
  Але народжаны быѓ заѓзятым атэiстам, ведай,
  У цынiчным, у гэтым дваццаць першым стагоддзi...
  Жадаѓ сваёй рукой пабудаваць дзiвосны рай,
  Дзе б Багамi сталi самi чалавекi!
    
  Але вось трапiѓ у дваццатае бурнае стагоддзе,
  I мне прыйшлося хлапчуку тамака ваяваць...
  Хай будзе подзвiг рыцара Эльфi апеты,
  Мы Англii байцы ѓмелi бiцца!
    
  Адвага наша ѓ сэрцы юным том жыве,
  I бурна ѓ жылах кроѓ мая клекочет...
  Перамог адкрылi бязмежны рахунак,
  Дзяромся дзiка хлопцы днём i ноччу!
    
  На славу нашай доблеснай Эльфi,
  Якой ласку падорыць Лада...
  Мы можам заѓзята вёсламi ѓ Эдэм веславаць,
  Атрымаем бязмежную ѓзнагароду!
    
  Вось наша вера, i магутны бог Сварог,
  I маланкi што сам Пярун кiдае...
  За нас падпiша клятву вечны Род,
  I чакае перамога ѓ прамянiстым траѓнi!
    
  Мы эльфi-святло вялiкiя землi сыны,
  На Марс я веру, хутка палятаем...
  Дзеяць перамогi ведаю народжаныя,
  Хай перамагае Авель, а не Каiн!
    
  За Радзiму мы сэрца аддамо,
  Розумам служыць Эльфii i штыкамi...
  Раскiне крылы з раю херувiм,
  Мы рушым па аркшыстах кулакамi!
    
  Нi ѓ чым супернiк не атрымае шанец,
  Нас не паставiць акрмахт на каленi...
  Мы дзiвiм оркаѓ прама ѓ вока,
  У славу самых галоѓных пакаленняѓ!
    
  У Эльфсii кожны воiн з ясляѓ,
  Немаѓля цягне ручкi да аѓтамата...
  Загад Сварога - фюрара забi -
  Падарыць Лада шчодрую ѓзнагароду!
    
  Няма ѓ нашым свеце больш нiчога,
  Даражэй сцяг пераможны, пунсовы, чырвоны...
  Зламалася лодка, трэснула вясло,
  З Айчынай нашай ваяваць небяспечна!
    
  Нiхто не ведае, дзе сусвету грань,
  Дакуль далятаюць касманаѓты...
  Сварог Усявышнi, усемагутны цар,
  I ад яго атрымае вiцязь гранты!
    
    
  Не бойцеся, нас аркшыстам не зламаць,
  Хоць у гэтым свеце, з iмi ЗША, са львамi...
  I не перарвецца жыцця, ведаю нiтку,
  Не будуць бiць айчыну ботамi!
    
  У нас ёсць сiла ратная павер,
  I танкi, самалёты дэманаѓ страмчэй...
  Пераможаны будзе ж аркшызму звер,
  Павешаны Пуцiн i падзельнiк дучэ!
    
  Сьцяг чырвоны, гэта вельмi моцны сьцяг,
  Ён кумачом зiхацiць над сусветам...
  Усадзiла эльсамолка орку ѓ пахвiну,
  Сваёй пяткай, голай, i не белай!
    
  У Арклiн я веру хутка мы ѓвойдзем,
  З пераможнай песняй бравай эльфiнiзму...
  I ѓсiх аркшыстаѓ начыста смецем,
  Каб не было паганцаѓ рэваншызму!
    
  А пасля будзе ѓ сусвеце рай,
  Гуляюць трубы магутных херувiмаѓ...
  За Радзiму змагайся i мацуйся,
  З Эльфiяй Род i мы непераможныя!
  Вось такая песня i яна вельмi крутая i вясёлая.
  А оркi тым часам узялi i распаленыя палосы жалеза да босых падэшваѓ хлопчыка i дзяѓчынкi, ад чаго запахла паленым мясам яшчэ мацней, i ад дзiкага болю дзецi залямантавалi i страцiлi прытомнасць. Шок вельмi моцны ад гэтага аказаѓся.
  А оркi зноѓ зарохкалi i зараѓлi, i сталi скакаць у пякельным тэмпе. Вось гэта сапраѓды магутныя мядзведзi, i тупыя i смярдзючыя. Колькi ѓ iх рызыкi i магутнай падачы.
  Гулiвер круцiць жорны, а дзяѓчынка яму i кажа:
  - Ну, давай разумнiк, зарадзi крылатымi афарызмамi па новай!
  Хлапчук-капiтан энергiчна кiѓнуѓ i давай з новай сiлай вымаѓляць жамчужыны думкi;
  Жанчыну не пераканаеш агалiць ножкi, калi ты поѓны валёнак!
  Жанчына кахае модны абутак, але ёй лепш хадзiць босы, чым апынуцца абутай палiтыкам-валенкам!
  У свеце ёсць дзве праблемы, адна з iх гроша, што яшчэ можна перажыць, iншая адсутнасць грошай, што невыносна!
  Грошы гэта зло, якое знiкае калi расце колькасцю!
  Палiтык петушачыся, нясе залатыя яйкi, але не ѓ кiшэню выбаршчыкаѓ!
  Без грошай няма жыцця, з грашыма няма спакою!
  Гарэлка прыносiць даход дзяржаве, але спусташэнне ад п'янства прыходзiць царству!
  Не верце таму палiтыку, што абяцае залатыя горы, заляцiш у яр за медны грош!
  Палiтык мае доѓгую мову на абяцанне i кароткiя рукi на выкананне абяцанага!
  Не вер палiтыку, якi апранае авечую шкуру, можа i ён i сапраѓды баран!
  Грошы прыносяць шчасце, толькi яно i гроша не варта!
  У грошах не памераеш шчасце, але гора слязамi не перамяраеш!
  Палiтык здымае стружку з выбаршчыка, калi ён тупы як пень, i з дубовай упартасцю!
  Не плюй у студню, можа быць гэта не проста бездань абяцанняѓ, выдадзеная палiтыкаѓ!
  Не верце чырвоным прамовам, i салодкагучным катам!
  Палiтык вылiваецца салаѓём, але разводзiць як лiсiца варону!
  Бяззубы кiраѓнiк хутчэй загрызе падданага!
  У палiтыка на ѓсё гатовы адказ, але даверу да ягонага адказу няма!
  Нiхто не ведае што ѓ палiтыка на розуме, хаця адна дурасць у яго на мове!
  Грошы гэта самае галоѓнае ѓ жыццi, толькi вечна псуюць усё жыццё!
  Не будзе пнём, абдзяруць як лiпку i ссякуць як сасну!
  Палiтык можа спакусiць выбаршчыка мёдам прамоѓ, каб прыстукнуць як муху!
  Залатыя горы, што абяцае палiтык ярка блiшчаць, але смярдзяць смурод хлуснi!
  Не думай, калi палiтык нясе трызненне, што ён дурань, што хоча грош ператварыць у пятак!
  Палiтык не святы, што зразумела ѓсiм, але чаму iншыя глядзяць на яго як на абраз?
  Палiтык гэта лiсiца ѓ авечай шкуры, што стрыжа бараноѓ i залазiць у кiшэнi!
  Калi ты думаеш, што воѓк у авечай шкуры дасць табе на сняданак катлеты, дык ты тыповы баран!
  Добры паэт не той хто горла дзярэ, а хто аб надзённым спявае!
  Не думаю, што баран ва ѓладзе, зусiм ужо дурны, выбаршчыка ён ужо забадаѓ!
  Нават калi палiтык смярдзючы казёл, то зможа выдаiць выбаршчыка барана!
  Нiколi не галасуй сэрцам, яно глупства, а хто з галавой, той увогуле не ходзiць на выбары!
  Не хочаш быць расчараваным у выбары, аддай голас аѓтсайдэру, дык лiдэр заѓсёды прыбiрае!
  Калi народ абагаѓляе кiраѓнiка, жыццё ператвараецца ѓ пекла!
  Не спрабуй падабацца ѓсiм, усе крэслы не зоймеш, ва ѓсе труны не ляжаш!
  Калi ты не туз, цябе адтузяць не толькi ѓ покеры!
  Хто не мае козыраѓ, пападае ѓ найнiзкую масць!
  Без лiшняга козыру ѓ руцэ, будзе бiта карта любой масцi!
  Моцны мужчына прыцягвае жанчын не слабым магнiтам!
  Сталёвыя цяглiцы дапамагаюць напоѓнiць золатам кашалькi, сталёвыя нервы не даюць кашальку прадзiравiцца!
  Нават волат знемагае ад такой цяжкай ношы, як пусты кашалёк!
  Вось такiя афарызмы казаѓ Гулiвер, якi стаѓ хлопчыкам.
  А тым часам оркi нешта вытваралi нядобрае з палоннымi дзецьмi. Двое: хлопчык i дзяѓчынка былi закатаваны практычна да смерцi i ляжалi без прытомнасцi, адпачываючы пасля катаванняѓ.
  А астатнiм хлопцам вырашылi зрабiць таѓраванне. Вывелi голенькiх хлопчыкаѓ i дзяѓчынцы, i сталi па чарзе прыкладваць iм распаленае жалеза да пляча.
  Як вечныя дзецi адчайна раѓлi i тузалiся ад жудаснага болю. Iх ператваралi ѓ рабоѓ.
  I акрамя таго яшчэ i палiлi скуру, пакiдаючы злавесны знак у выглядзе пяцiканцовай зоркi.
  Адзiн хлопчык крыкнуѓ:
  - Не здадзiмся!
  I яго агрэлi калючым дротам, па баку i спiне. Вечны дзяцюк ѓскрыкнуѓ ад дзiкага болю.
  Оркi ѓжо якi раз зарагаталi ва ѓсю глотку. I скалiлi свае пашчы з iкламi.
  Вось гэта iх песнi такiя завываючыя i вельмi крутыя i ад iх вянуць вушы, i хочацца ванiтаваць.
  Вось самы старэйшы орк зароѓ голасам недарэзанага барана:
  Няхай ракi крывi,
  Цякуць па зямлi...
  Хай стогнуць болi,
  Пажары ѓсюды!
  
  Хай смерь, пажырае,
  Жнiво чалавечых целаѓ...
  Планета пакутуе -
  Пануе бязмежжа!
  
  I няхай толькi смерць,
  Кiруе люты баль,
  Вам усiм памерцi -
  Сатана вас да адказу заклiкаѓ!
  
  Гасподзь не дапаможа,
  У пекле вам гарэць назаѓжды...
  Вам рушым па мордзе,
  Такая ѓ оркаѓ мара!
  
  Не будзе лiтасцi,
  Смерць вартым жалю ворагам...
  Няма лепшай узнагароды,
  Усiм даць па мазгах!
  
  Не ведае супернiк,
  Што оркi ѓсёмагутныя...
  Звiнiць ужо будзiльнiк -
  Удар будзе моцны!
  
  Эльфiйкам падсмажым,
  Мы пяткi ногi дзеѓкi босы...
  А эльфаѓ задушым,
  Абрэжам прыгажуням косы!
  
  А калi хто вякне,
  Той моцна атрымае...
  У галаве моцна бразне,
  А ѓ небе гром з хмарай!
  
  А калi заваём,
  Як ваѓкi ѓ пустынi...
  Пойдуць дзецi строем,
  На плаху босыя!
  Вось сапраѓды гэта звяры. I таѓравалi палонных, якiя гадамi не дзецi зразумела, але знешне, хiба што ѓ iх добрая мускулатура, а тая больш за дванаццаць гадоѓ не дасi хлопцам. I хiба над такiм здзекавацца i мучыць не грэшна.
  Але што з оркаѓ возьмеш: горш за жывёл. I вось пагналi юных палонных. I каб прычынiць яшчэ больш болю, сталi кiдаць падпаленыя вугольчыкi пад босыя, дзiцячыя ногi юных палонных.
  Няшчасныя хлопцы ѓскрыквалi i лiлi слёзы. Тады адзiн з хлопчыкаѓ, каб паказаць цвёрдасць характару i нязломнасць узяѓ i заспяваѓ:
  Чакае перамога, чакае перамога,
  Тых, хто прагне кайданы разбiць...
  Чакае перамога, чакае перамога -
  Мы здолеем злых оркаѓ пабiць!
  
  Хоць мы дзецi на выгляд i босыя,
  Часта нават бываем у баях...
  А сэрцы ѓ хлопцаѓ залатыя,
  Падонкам жа будзе пеня!
  
  Орк падобны на мядзведзя, жорсткi,
  I раве нiбы паранены слон...
  Але ѓ бiтве мы дзецi докi,
  Катам не пачуць наш стогн!
  
  Нiколi нам не стаць на каленi,
  Не мы выпрамiм, свой ганарлiвы табар...
  Не бывае наплыву, ведай ляноты,
  Вырабiм, нiбы молат удар!
  
  Орк часам пяткi пячэ вырадак,
  Прыпякае дзяѓчынкам ступню...
  Вось яны злосны народзец,
  Але яго я хлапчук заб'ю!
  
  У сэрцы дзiцячым раве бурна полымя,
  I рэальна бушуе пажар...
  Падымi вышэй воiн ты сцяг,
  У цябе, ёсць без граняѓ ведай дарунак!
  
  Ды хлапчукi бываюць з рызыкай,
  Мы ж дзецi зараз назаѓжды...
  Але блiскаем часам i талентам,
  I над светам зiхацiць зорка!
  
  Нiякi вораг у спружыну не скруцiць,
  Мы ж ганарлiвыя дзецi Зямлi...
  I хлапчук мячом оркаѓ б'е,
  Ён бо з Божай тытанаѓ сям'i!
  
  Ды Гасподзь назаѓжды будзе з намi,
  Даѓ ён юнацкасць лiчы на стагоддзi...
  Мы босымi блiскаем нагамi,
  I без краю цячэ няхай рака!
  
  Орк не любiць, павер словы праѓды,
  Яго злосная, гiдкая масць...
  Мы возьмем тых мядзведзяѓ за жабры,
  Будзе вечная добрая ѓлада!
  
  Орк iкламi нам усiм пагражае,
  Недастаткова прагным зямлi...
  Ён падступны падлёт пекла Каiн,
  I малюе суцэльныя нулi!
  
  Для мядзведзяѓ, не гонару паверце,
  Яны толькi раздзiраюць роѓ...
  Але мы вечныя воiны дзецi,
  Не выносiм, паверце хлуснi!
  
  Сатана вiдаць оркам стваральнiк,
  Яны выюць, равуць як аслы...
  У дзяѓчынкi прыгожая сукенка,
  Хоць ножкi красунi босы!
  
  Не, ты орк - воѓк iкласты, агiдны,
  I мядзведзь, чыя натура не мёд...
  Але павер зла бацька не ѓсёмагутны,
  А ѓ нас будзе, ведай самалёт!
  
  Мы здольныя ѓсё зрабiць прыгожа,
  Стварыць, новы радасны свет...
  Няма больш згуртаваных дзяцей калектыву,
  Будзе новы ваяѓнiк-кумiр!
  
  За Айчыну гарыць юных сэрца,
  Яно любiць свой слаѓны народ...
  Мы адкрыем да светаѓ новыя дзверцы,
  Ну, а орк гэта нiкчэмны вырадак!
  
  Гонар хлапчукi, дзяѓчынкi,
  Яны любяць, павер бачыць...
  Галасы ѓ дзяцей стануць званкi,
  Будуць ножкi кiнжалы кiдаць!
  
  Вось калi новы свет мы пабудуем,
  У iм жа шчасце для новых людзей...
  I пройдзем вельмi ганарлiва мы будуем,
  I атрымае адплату злыдзень!
  Бог не любiць таго, хто слязлiвы,
  Пачытае, аднак, дабро...
  Хлопчык з дзеѓкай павер не пыхлiвы,
  Яго выбар да поспеху акно!
  
  А калi свет наступiць у сусвеце,
  Мы навукай хто загiнуѓ уваскрэсiм...
  Сваёй верай у стагоддзях нятленнай,
  I на крылах нясе херувiм!
  Дзецi спяваюць i паказваюць гэтым, што iх не палохаюць злыя оркi, хоць гэтыя пачвары iмкнуцца заглушыць песенькi юных палонных сваiм дзiкiм ровам. Так яны пусцiлi ѓ ход доѓгiя канчукi. Бiлi iмi па босых ножках дзяцей-герояѓ. Але не перарывалi выканання, i здаецца не звярталi ѓвагi на жорсткiя пабоi i ганарлiва ѓскiнулi галоѓкi.
  I хоць гэта былi напаѓголыя i кляйменныя рабы, але ѓ iх адчувалася парода алiмпiйскiх багоѓ i тытанаѓ.
  
  Дзяѓчына i белая аѓчарка
  АНАТАЦЫЯ
  Маленькая цыркавая група - хлопчык Мiшка i дзяѓчына Алёнушка, здзяйсняюць вандраваннi, тупаючы босымi ножкамi па камянiстых дарогах Крыму. I разам з iмi белая аѓчарка - якая проста непараѓнальная!
  . РАЗДЗЕЛ No1
  Хлопчык гадоѓ дванаццацi i прыгожая дзяѓчына прыкладна гадоѓ дваццацi iшлi па крымскiх гарах. Iх босыя, загарэлыя ножкi шлёпалi па вострых, распаленых камянях горнай дарогi. Вiдаць было, што хлопчык i дзяѓчына ѓжо зыходзiлi вялiкае мноства сцяжынак. Падэшвы ѓ iх сталi вельмi трывалымi, пругкiмi, цвёрдымi i амаль не адчувалi калючасцi i спякота камянёѓ.
  I нават наадварот босым ступням нават крыху прыемна i козытна ад такой шурпатай паверхнi.
  Валасы ѓ цыркавой пары былi белымi як снег, а твары амаль чорным ад загару i пылу. Яны неслi ѓ руках кiлiмок i няхiтрыя цыркавыя прыстасаваннi. Побач з iмi бегала дрэсiраваная нямецкая аѓчарка белай масцi. Гэта вельмi прыгожы звярок. I глядзелася ѓсё вельмi нават выдатна - прыгожая, спрытная цыркавая пара, i сабачка, здольная i пацешыць i палюбавацца на яе можна.
  Зрэшты, нямецкую аѓчарку цi наѓрад назавеш сабачкам.
  Хлопчык быѓ шорты, i скiнуѓ з сябе кашулю, з-за чаго было вiдаць яго жылiстае, з сухiмi, рэльефнымi мускуламi цела. Дзяѓчына паглядзела на яго вострыя, як сякеркi, пакрытыя шакаладным загарам лапаткi i, спытала:
  - Мiшка, ты не стамiѓся?
  Хлопчык упэѓнена адказаѓ:
  - Не, Алёнушка! Мы з табой загартаваныя!
  Наперадзе, паказалiся ѓжо дахi прыморскiх дач. Дзяѓчына адзначыла:
  - Ды гэта багатае месца. Можа, i збярэм грошай!
  Мiшка ѓсмiхнуѓся i заѓважыѓ:
  - Калi што ѓ моры рыбкi ловiм. Тут можа быць нядрэнны клев.
  Яны сталi падыходзiць да першай дачы. Алёнушка была прыгожая, хоць некалькi падсмажваючы ад недаядання i доѓга хаднi пешшу, але жылiстая, моцная спрытная. Яе сукенка была кароткай, што ѓ тыя часы не вельмi прынята. Але затое такiя моцныя ногi.
  У першай дачы iх ахвотна прынялi. Барын з задавальненнем хацеѓ палюбавацца дзяѓчынай i яе танцам. Разам з хлопчыкам яны скакалi. I здзяйснялi гiмнастычныя практыкаваннi. А таксама скакала белая аѓчарка цераз круг.
  Потым хлапчук яшчэ паказаѓ пару фокусаѓ. Барын з задавальненнем i яго жонка i пара сыноѓ глядзелi. Затым, ён кiнуѓ медны пятак i заѓважыѓ дзяѓчынцы:
  - З тваёй знешнасцю трэба займацца не гэтым!
  Ён з сыноѓ, падлетак гадоѓ пятнаццацi прапанаваѓ:
  - Я дам табе грыѓню, калi ты дазволiш мне пагладзiць цябе па ножках.
  Алёнка ѓсмiхнулася, i яе ѓсмешка была такой белазубай i мiлай, i адказала:
  - Два грыѓнi!
  Юнак, у якога яшчэ не прабiлiся вусiкi, кiѓнуѓ:
  - Вядома! Гэта было б выдатна!
  I дастаѓ з кiшэнi срэбную манету ѓ два грывеннiкi. I кiнуѓ яе дзяѓчыне. Тая спрытна яе злавiла босымi пальчыкамi, сваiх загарэлых i спрытных ножак.
  Хлапчук-барын з захапленнем усклiкнуѓ:
  - Вось гэта клас!
  Алёнкi кiѓнула сваёй светлай, злёгку залацiстай голай i адказала:
  - На тое я i прафесiяналка!
  I працягнула падлетку нагу. Той пачаѓ iх асцярожна гладзiць. Яго рукi рухалiся па гладкай i загарэлай скуры дзяѓчыне вельмi далiкатна, i Алёнка завуркатала ад задавальнення.
  На самай справе, калi прыгожы хлапчук цябе гладзiць, гэта сапраѓды надзвычай прыемна, i тут можна атрымлiваць асалоду ад ласкамi.
  Ну i, канешне ж, яшчэ i грошы за гэта атрымлiваць. Гэта ж проста супер.
  Хлапчук пагладзiѓ ёй агрубелыя, але пругкiя, з хупавым выгiбам пяткi падэшвы. Паказытаѓ ёй ступню.
  I Алёнка засмяялася i ад весялосцi. I гэта вельмi прыемна.
  Жонка пана таксама кiнула хлопчыку Мiшку манетку i папрасiла:
  - Давай я табе таксама паказычу пятачку!
  Хлопчык працягнуѓ ёй сваю босую нагу. I яшчэ нястарая, сiмпатычная жанчына стала казытаць хлапчуку голую падэшву.
  Мiшка ѓсмiхнуѓся i таксама завуркатаѓ.
  Барын паглядзеѓ на сваю жонку з дакорам. Але тая толькi ѓсмiхнулася i заѓважыла:
  - Ты ж не будзеш раѓнаваць мяне да дзiцяцi?
  Барын адказаѓ:
  - Казыцi яго, колькi хочаш, але не пераходзь дазволенай прыстойнасцi!
  Панi засмяялася ... I яе пальчыкi рук казыталi хлопчыку з задавальненнем босую, круглую, ружовую пятку.
  Дзяѓчына таксама ѓсмiхалася i бурчэла. Потым памяняла ножку. I зноѓ выскалiлiся. Было вельмi нават весела.
  Але казытаць вечна надакучае. Барын строга прыкрыкнуѓ:
  - Даволi! Iдзiце, а то палiцыю паклiчу!
  Хлопчык i дзяѓчына падабралi свае прычындалы i разам з сабакам - аѓчаркай белай масцi пакiнулi багатую дачу.
  Алёнка была ѓ цэлым дастаткова. I грошы атрымала i прыемна калi босыя ножкi масажуюць асаблiва сiмпатычныя хлопчыкi.
  I ѓ наступным лецiшчы iх з хлопчыкам ахвотна пусцiлi. Зразумела найперш з-за прыгожай дзяѓчыны. У якой яшчэ i спаднiца такая кароткая, i загарэлыя, моцныя, мускулiстыя, вельмi хупавай формы ногi так добра бачныя.
  Дзяѓчына i сапраѓды вельмi падобная на рабыню ѓ старажытнай Грэцыi. На ёй сукенка падобна на тунiку. I як iдзе такой прыгажунi i мускулiстай дзяѓчынцы хадзiць басанож i паказваць амаль цалкам свае дзiвосныя, цудоѓныя, незвычайна панадлiвыя ногi. I ад яе цяжка адарваць позiрк.
  У дадзенай дачы пан быѓ адзiн. Сям'я недзе ѓ iншым месцы. Ён загадаѓ Алёнцы патанцаваць, каб любавацца рухам яе добрага i надзвычай добрага, развiтага фiзiчна цела.
  Затым кiнуѓшы манету, загадаѓ:
  - Праспявай прыгажуня!
  Алёнка з задавальненнем заспявала;
  Я простая руская дзяѓчынка,
  За мяжой шмат разоѓ была...
  У мяне кароткая спаднiчка,
  Пакахала шызага арла!
  Барын злосна буркнуѓ:
  - Песня ѓ цябе не вельмi! Давай, нешта больш агрэсiѓнае i сэксуальнае!
  Хлопчык-цыркач прапанаваѓ:
  - А можа, лепш патрыятычнае?
  Барын пагадзiѓся:
  - Можна i патрыятычнае! Але гэта ѓжо ты басапяты спявай! А калi мне не спадабаецца, атрымаеш палкамi па пятках!
  Мiшка кiѓнуѓ:
  - Калi пан жадаеце, то за рубель можаце па маiх босых пятках добранька ѓрэзаць палкай!
  Барын засмяяѓся i адказаѓ:
  - Лепш збiць бiзуном вось гэтую дзяѓчынку. Асаблiва калi яе перад гэтым распрануць!
  Алёнка пакланiлася з усмешкай:
  - Воля ваша пан!
  Багач з усмешкай праспяваѓ:
  Рабi грошы,
  Рабi грошы,
  Пазабываѓшы пра нуду лянота,
  Рабi грошы,
  Рабi грошы,
  А астатняе ѓсё ёсць дробязь!
  А астатняе ѓсё ёсць дробязь!
  Алёнка запярэчыла:
  - Без грошай шчаслiвым,
  Можна стаць...
  Благiя мужчыны -
  Манеты лiчыць!
  Барын зароѓ:
  - Атрымаеш тысячу бiзуноѓ!
  Хлопчык-цыркач адзначыѓ:
  - Хочаце пан, я вам замест, песень мудрыя выслоѓi падару!
  Багач хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - Давай хлопчык, гэта будзе цiкавей!
  Мiшка пачаѓ вымаѓляць, крылатыя выразы;
  Доѓг перад Айчынай, чырвоны плацяжом бескарыслiвай адданасцi!
  Вайна выпрабаванне разумным, загартоѓка моцным, забаѓка дурням! -
  Быць пасьмешышчам не весела, прымушаць пускаць слёзы iншых не сумна!
  Добры кiраѓнiк як прыкры мёд, спачатку разлiжуць потым расплююць!
  А злы кiраѓнiк, нiбы палын спачатку расплююць, а затым растопчуць!
  Ды золата мяккае, але з лёгка куецца непрабiѓны шчыт!
  Якасць заѓсёды пераѓзыходзiць колькасць - нават акiян пярловай кашы не перашкода сякеры!
  Зло поѓна сiл, калi дабро знясiлена страхам!
  Жарт добры да месца, лыжка ѓ абед, а дапамога да бяды!
  Павезцi можа раз, два - без умення поспех сыходзiць!
  Хто не Леѓ Талсты, той лiтаратурны басяк!
  Не абавязкова народзiцца Талстым, каб быць басяком ад лiтаратуры!
  Вып'ем за тое, каб у нас было больш жонак, чым прычын чырванець пры разводзе!
  Юрлiвасць загубiла мужчын больш, чым спачуванне жанчын!
  Цёткае вока касыя рукi, вораг не прамашка - блiзарукае!
  Фiласофiя жыццё не падаѓжае, але затое робiць яго мудрагелiстым, расцягваючы фрагменты!
  Палкаводзец перамагае уменнем, мяснiк лiкам, генiй мастацтвам, прытворшчык падманам!
  Дык вып'ем за тое каб надзея не памiрала, а дохлi толькi тыя хто яе не апраѓдвае!
  Надзея памiрае апошняй... А першымi тыя, хто яе не апраѓдвае!
  На вайне логiка паняцце адноснае - як шакалад, не паспеѓ палюбавацца на плiткi як яны ѓжо ѓ роце, не паспеѓ праглынуць, як яны ѓжо вылазяць бокам!
  Поспех часам дрэнна пахне, дасягненне нясе трупам, але шчасце смярдзець не можа!
  Бог на паверхнi кожнай тычку, а Д'ябал ѓ яе дэталях!
  Быць бiтым непрыемна нават мазахiсту!
  Чаго не ведае Бог - толькi пытання на якое не змог бы даць адказу!
  Малпа лепшая за чалавека, тым што можа з'яѓляцца жывёлай толькi лiтаральна!
  Казаньне што не вядзе да дабра, як сьцежка, што прывядзе да сякеры!
  Будаваць якiя-небудзь дактрыны на тэкстах Евангелля, гэта ѓсё роѓна што вывучаць квантавую механiку па казках братоѓ Грым!
  Цяжка быць Богам, але чортам застацца i зусiм невыносна!
  Розум улiчвае сiлы нават калi колькасць ворагаѓ падвойваецца!
  Жыццё суцэльны кампрамiс, не з людзьмi, дык з прыродай!
  Лоб талакольны, а значыць склад прышпiльны!
  дурням не пiсаны законы, генiям не прадпiсаны законы прыроды!
  Мова дадзена разумнаму, каб хаваць разважаннi аб дурных i бессэнсоѓных рэчах!
  Хто бачыць смешнае ѓ сумным, трагiчна аслепне ад сур'ёзнай радасцi!
  - Спяшайся не спяшаючыся - спяшайся не спяшаючыся! Атрымай з урока пяць - складаным дзеяннем вырашаючы!
  Пераможцаѓ не судзяць... Хаця часам i засуджваюць!
  - Чалавечае глупства саюзнiк - варожых да людзей багоѓ!
  Чалавек у хляве чалавек, а свiння i ѓ палацы не ѓзнiмецца вышэй за кнара!
  Ёсць дзве бясконцыя рэчы: сусвет i чалавечая вынаходлiвасць - зрэшты першая адносная, а другая абсалютная!
  Якi рускi не кахае хуткай язды, а чорт iмклiвага палёту!
  - У пекле ѓсё не жадаюць, затое толькi адзiнкi могуць спазнаць жаданне д'ябальскай магчымасцi!
  Але без палiвання слязамi не сабраць ураджаю радасцi, а без арашэння потым, не растуць лаѓры поспеху!
  Бог у кожнай рэчы цi на яе паверхнi, а Д'ябал у адсутнасцi рэчаѓ, цi ѓ глыбiнях матэрыяльнай нястачы!
  Хто патрацiць час на асцярожнасць, той зэканомiць вечнасць на сваiм пахаваннi!
  Маѓчанне золата, слова срэбра, але з жаночых вуснаѓ яго вылiваецца столькi, што цьмянеюць i брыльянты!
  Маѓчанне золата i ад доѓга захоѓвання красамоѓных раѓчукоѓ не заржавее!
  I золата губляе кошт, калi яго маѓклiва закопваюць у зямлю!
  Хлопчык вельмi хораша вымавiѓ афарызмы з вялiкiм пачуццём i тупаючы босымi ножкамi.
  Барын усмiхнуѓся i кiнуѓ дзiцяцi-цыркачу манету. I Мiшка злавiѓ яе сваiмi босымi пальчыкамi ножак. I потым кiнуѓ у кiшэньку шорт.
  Багач адзначыѓ:
  - Гэта нядрэнна! Але мала!
  Дзяѓчына прапанавала:
  - Хочаце, я праспяваю!
  Барын запярэчыѓ:
  - Гэтага не трэба! Лепш ножкi свае босыя мне сунь!
  Алёнка кiѓнула:
  - Добра! Воля ваша!
  Багач узяѓ босую нагу дзяѓчыны сабе ѓ рукi стаѓ груба мацаць. Дзяѓчына ѓ адказ маѓчала. I нават выцiснула ѓсмешку.
  Барын дастаѓ яшчэ адну манету, кiнуѓ яе хлапчуку i зароѓ:
  - Давай яшчэ прамовай афарызмы! Я заплачу!
  Хлопчык-цыркач Мiшка пачаѓ зноѓ сыпаць сваёй. Зусiм дарэчы недзiцячай мудрасцю;
  
  Мы часам прайгравалi, часам гiнулi, але нiколi рускiя не станавiлiся на каленi!
  Майстэрства замяняе колькасць, колькасць жа можа толькi фальшыва падрабiць майстэрства!
  - У здаровым целе, i дух амбала - а слабасць плоцi - душа злiняла!
  Кроѓ блiшчыць як золата, але iржавее ад яе душы з металу!
  Нават золата iржавее, калi з яго не адлiта сэрца!
  Катаванне гэта не забаѓка, а цяжкая праца са сферы абслугоѓвання, у якiм жаль да клiента згубная для цябе самога!
  Душа багацея патрыятычная, не больш за ѓ залатой манеты, дзе бяруць там i лiпне!
  Золата жоѓтае як колер здрады, мяккае як воля прыстасаванца, цяжкае як сумленне здраднiка!
  Боль як цешча, дакучлiвая, адваротная, жадаецца пазбавiцца, але... без яе не пажэнiшся з перамогай!
  Калi вораг не здаецца, яго знiшчаюць, а калi не здаецца - перамогу прыносiць кемлiвасць!
  Не бяда, калi здохнуць сукi ворага, бяда калi нашы сабакi, сабе мозг пакарабацiлi!
  У баi лёгка, калi вучэнне не пакута, а з карысцю забаѓка!
  Нават у словах Хрыста яго слугi шукаюць тое, што служыць бязбожнаму самавольству!
  Вялiкая шафа шумна ѓпадзе, а гучная слава дастаецца таму хто яго звалiѓ!
  Калi майстэрская маска, нам не патрэбна адмазка!
  Часцей за чырвоныя рэкi, льюцца з-за чырвоных прамоѓ, i чорных учынкаѓ!
  - Каму наканавана быць заколатым, не трэба трапятаць па вяроѓцы!
  Як заѓсёды атрымалася, а лепей i не хацелi!
  Смерць заслугоѓвае лепшай долi, чым жыццё, таму што яе працягласць пакiдае на выбар непараѓнальна больш частак! -
  Гарантыi даюць гарантаваныя абiралы!
  Манета з золата мяккая, але смяротная кулi, яна дзiвiць сапраѓды ѓ сэрца i выносiць мазгi!
  Тэхнiка гэта бог вайны - а дыверсант яе атэiст!
  Бог стварыѓ сусвет за шэсць дзён, а чалавек за хвiлiнную рукатворную слабасць расплачваецца ѓсю вечнасць!
  Увайшлi па воѓну, але не вярнулiся з канаткай!
  Бяжы, але не ѓцякай, страляй, але не адстрэльвайся, бi, але не адбiвайся i галоѓнае пi, але не упiвайся!
  Мёртвага асла вушы нiкому не патрэбныя, але вось слых жывой лiсiцы - дар для тых, хто не мае патрэбы дзеля дасягнення мэты ѓ iшаках!
  Абуѓшы свой розум, назаѓсёды застанешся басяком!
  Вайна гэта паветра для лёгкiх, але толькi ѓперамешку з бiнарным газам!
  Калi вораг не жадае здавацца i не ѓмее прайграваць, прымусiм раздацца i адвучым выйграваць!
  Дрэнныя людзi любяць чорную магiю, добрыя нелюдзi белую!
  Забiваць на вайне цяжка па працэсе, брыдка па ѓспрыманнi, але затое як выдатна па вынiку! Значыць вайна, прыносiць здароѓе душы, загартоѓку целу i чыстку кашальку!
  Часам вайна выдатна напаѓняе кашалькi, прычым прама прапарцыйна паѓнаце разлiтай крывi, i пустаце прадажнага сэрца!
  Хлапчук вельмi хораша прамаѓляѓ афарызмы i з выразам.
  Барын мацаѓ босыя ногi дзяѓчыны. Затым пацалаваѓ ёй голую, пругкую падэшву i адзначыѓ, кiнуѓшы манету:
  - Вельмi добра! Твае ножкi хараство! А цяпер няхай хлапчук праспявае! Або калi не можа праспяваць, то я яму магу запальнiчкай босую ступню падпалiць!
  Мiшка з усмешкай адказаѓ:
  - Лепш праспяваць!
  Багач рыкнуѓ:
  - Дык спявай!
  I хлопчык-цыркач узяѓ i заспяваѓ з пачуццём i выразам;
  Праменна што ты стварыѓ,
  Мiлата на людскi род пралiлася ...
  Гэта ты Бог святы падарыѓ,
  Душу розум сардэчную лiтасць!
  
  Люцыпар звярнуѓ на ѓ Садома,
  Спараджэнне граху i ганарыстасцi...
  Падняѓ меч на свяшчэнны, гасподнi пасад,
  I вырашыѓ, што зараз ён Усемагутны!
  Барын люта прароѓ:
  - Не! Не хачу на рэлiгiйныя тэмы песнi! Я грэшнiк i люблю грэх!
  Мiшка адзначыѓ:
  - Я магу i iншую!
  Багач запярэчыѓ:
  -Не! Хай лепш праспявае дзяѓчынка! Як там цябе клiчуць?
  Цыркачка адказала:
  - Алёнка!
  Барын буркнуѓ:
  - Спявай Алёнка!
  Дзяѓчына з вялiкiм пачуццём i энтузiязмам заспявала;
  Я дзяѓчына мацнейшая за ѓсiх на свеце,
  Якая нарадзiлася ѓ чысцiнi...
  Няма мяне прыгажэй на планеце-
  Мы будзем у росквiце ѓсюды!
    
  Ды славiцца Расiя ѓсiх цудоѓней,
  Краiна што пакарыла цэлы свет...
  Няхай адразу стане людзям цiкавей,
  Любы ваяѓнiк сапраѓдны кумiр!
    
  Я буду абараняць краiну святую,
  Дзе нашы продкi верце ѓсiх мацней...
  Даведайцеся людзi дзяѓчыну босую,
  Яна арлiца, а не верабей!
    
  Была я ѓ мiнулым жыццi камсамолкай,
  Бiлася фашыстаѓ лiха так круша...
  I галасок такi быѓ дзеѓкi звонкi,
  I светлая паветраная душа!
    
  Змагалася пад Масквой я вельмi адважна,
  У мароз была дзяѓчынка басанож...
  I мой напор лiчы такi ѓдарны,
  Зламала фрыцу морду кулаком!
    
  У славу Iсуса наш сцяг,
  А таксама найвялiкшы Бог Сварог...
  На векi Лада найсвяцейшая з намi,
  I самы светлы ѓ свеце Белы Бог!
    
  Мы людзi што нарадзiлiся ѓ святло сонца,
  Ярыла нас на подзвiг натхнiѓ...
  I песенька дзяѓчынак бурна льецца,
  Вось крылы распасцiрае херувiм!
    
  Страляла я з аѓтамата трапна,
  Кiдала ножкай босаю прэзент...
  Я кiнула ѓ фашыста сваю сетку,
  На выгляд крыху ѓ дзяѓчынкi гадоѓ!
    
  Ваяѓнiца я лiчы ад Бога,
  Стварыла свет, у якiм прыгажосць...
  У iмя найвялiкшага Сварога,
  У душы красунi спее прыгажосць!
    
  Мы абаранiлi ад фашыстаѓ Крэмль,
  Змаглi ѓсiх замачыць лiчы за раз...
  Няма не наступiць у дзяѓчынкай дэмбель,
  I дзiвiм фрыцаѓ прама ѓ вока!
    
  У iмя славы вечнай камунiзму,
  Я камсамолка босая бiлася...
  Мы знiшчым зграi ведай фашызму,
  Каб сталь ворагам Русi не паддалася!
    
  Пад Сталiнградам дзяѓчаты змагалiся,
  Алелi як лал у iх соску...
  Убачым камунiзму хутка далi,
  Не ведаючы смутку i нуды!
    
  Мы лепшыя ѓ Айчыне дзяѓчаты,
  Я камсамолка голая амаль...
  Але так разбурала Рэйх з аѓтамата,
  Што немцы ѓ нашу роту не прайшлi!
    
  У iмя самай прамянiстай Расii,
  Усё веру будзе вельмi добра...
  Вялiкi Iсус павер мiсiя,
  Хоць стукае снарадаѓ долата!
    
  У iмя нашай Радзiмы вялiкай,
  Мы будзе злых фашыстаѓ пабегчы...
  Ды спынiм зграi арды дзiкай,
  Хоць у лютым нападзе злосны тат!
    
  Няхай iмя Езуса сонцам свецiць,
  Няхай мацi Марыя дасць вялiкi рай...
  Для Лады Усемагутнай мы ж дзецi,
  I ты змагайся смела i мацуйся!
    
  У Iмя нашай Радзiмы вялiкай,
  Што падарыла камунiзм усюды...
  Святых з абразоѓ ззяюць бачу аблiччы,
  У адной Адзiнай Госпада сям'i!
    
  У Iмя ѓсемагутнага Сварога,
  Збавiцеля Усявышняга Хрыста...
  Павiнны мы быць як Бога Роду,
  На ѓсiмi Бясконцага Творцы!
    
  Ды Русь падыме сьцяг над сабою,
  Мы станем усiх мацней i мудрэй...
  Хоць атакуе Чынгiсхан крутою,
  А мы дзяѓчынкi ѓсё-ткi разумнейшыя!
    
  Так кажу вам людзi вы адважвайцеся,
  Служыце Рускiм верным нам Багам...
  I душы расейцаѓ у баi ратуйце,
  Хоць наносiць пякельны рой удар!
    
  Мы пераможам, я гэта цвёрда ведаю,
  Здолеем усiх фашыстаѓ адолець...
  Не парушыць байцоѓ Айчыны Каiн,
  I з ровам грозным будзе жывы мядзведзь!
    
  Мы зробiм усё вельмi нават класна,
  Усiх фрыцам i манголаѓ пераможам....
  Бо ваяваць з дзяѓчынкамi небяспечна,
  Народ Расii ведай непераможны!
    
  Пакажам усе мы грозныя аскалы,
  Зламаем Чынгiсхану мы рогi...
  У iмя бясконцай Рода славы,
  Няхай будзе вельмi светлы лёс!
    
  Ды мы хораша будзем дзеѓкi бiцца,
  Пакажам самы вышэйшы ѓ свеце клас...
  Я воiн, i душа вер не паяца...
  I за перамогi Бог Хрыста аддасьць!
    
  Мы разаб'ем тумены Чынгiсхана,
  На Калцы будзе дзяѓчыны ѓ баi...
  Не выстаяць ад пякельнага ѓдару,
  Я люблю Iсуса са Сталiным!
    
  Так насяку ворагаѓ павер без рахунку,
  Змагу iх нiбы мошак перамагчы...
  У нас паверце цвёрдая праца,
  Хоць жыццё далiкатнае як шоѓку нiтку!
    
  У Iмя Лады, Найсвяцейшай Марыi,
  Што падарылi юнацтва i каханне...
  Мы дзеѓкi ножкамi зусiм босымi,
  Затопчам супастата ѓ бруд i кроѓ!
    
  Хрыстос прыйдзе, i мёртвыя ѓваскрэснуць,
  Пярун, Ярыла, Белы Бог, Сварог...
  Яны адзiныя ведайце людзi сапраѓды,
  А над сусветам Усемагутны Род!
    
  Карацей вечным будзе наша шчасце,
  Выдатна i цудоѓнай на стагоддзi...
  I неба, i зямля ѓ магутнай уладзе,
  I неѓмiручасць, i юнацкасць назаѓжды!
  
  ДВАЙНIК УСЕВЫШНЯГА БОГА
  АНАТАЦЫЯ
  Хлопчык i дзяѓчына трапляюць у Маскву дваццаць трэцяга стагоддзя. Здаецца ѓсё выдатна, i на планеце Зямля сапраѓдны рай, вечнае юнацтва, i створана вялiзная касмiчная iмперыя. Але нечакана хлопчык Вiталь, даведаецца што ён вельмi падобны на Усявышняга Бога ѓ плоцi.
  . РАЗДЗЕЛ No1
  Хлопчык Акулаѓ i дзяѓчына-богатыр Альбiна ѓ вялiкiм горадзе. Гэта тыпу Масквы, але ѓжо часоѓ дваццаць трэцяга стагоддзя. Такая вось будучыня праз дзвесце гадоѓ. Горад, зразумела, разросся. З'явiлiся хмарачосы нiбы горы, i вельмi маляѓнiчыя. У iх i формы экзатычныя, вось, напрыклад, тыпу каляровага марожанага ѓ залатым куфлi. Або, напрыклад, сямi стаячых сябар на сябру чарапах у плацiне.
  Былi i будынкi, якiя падобныя на музычныя iнструменты, зiготкiя чымсьцi прыгожым.
  А ѓ паветры насiлiся шматлiкiя лятальныя апараты самых разнастайных формаѓ. Большая частка, праѓда, кропляпадобныя, цi такiя, як марскiя рыбкi з залатымi плаѓнiкамi.
  Ды яшчэ i фiгуркi мiльгалi ѓ палёце. Тут былi i дарослыя, i дзецi. Прычым, усе дарослыя юныя на выгляд, не старэйшыя за 16 гадоѓ.
  А па бруку цёк яшчэ i пластык. Маленькiя дзецi скакалi па iм, тупаючы ножкамi, а затым узляталi, нiбы шарыкi пiнг-понга.
  Вiталiк адзначыѓ з усмешкай:
  - Цудоѓны свет!
  Альбiна пагадзiлася:
  - Так, пацешны i прыстойны на цуды!
  Хлопчык i дзяѓчына крочылi па люстраной, якая дае адлюстраванне, паверхнi. Iх ногi аказалiся босымi, нiбы ѓ дзяцей. I адчувалi, што iх казычуць якiя вiбруюць хвалi.
  Наперадзе быѓ вiдзён грандыёзны фантан, якi выбiваѓ уверх струмень вышынёй паѓтара кiламетра, i яна разносiлася па паветры, зiхацячы дыяментамi. А самi статуi, што ѓ кампазiцыi фантана, зiхацелi нейкiм асаблiвым, невядомым металам, якi быѓ нашмат ярчэйшы за золата i зiхацеѓ усiмi колерамi вясёлкi.
  I самi статуi па форме былi прыгожыя i рухалiся.
  Вiталь кiѓнуѓ:
  - Цудоѓнае адкрыццё. Вось гэта фантан - страмчэй Петэргофа!
  Альбiна з усмешкай адзначыла:
  - Свет светлай, класнай будучынi.
  Хлопчык i дзяѓчынка крыху прыбавiлi кроку. Альбiна была настолькi вышэйшая за рост Вiталя, што можна было падумаць, што гэта мацi i сын. Тым больш, у гэтай будучынi, не было пажылых людзей. Людзi здабылi вечнае юнацтва, i мужчыны маглi цешыцца таму, што iм не прыходзiцца марнаваць час на бескарыснае i непрыемнае галенне.
  На некаторых будынках футурыстычнай Масквы былi залатыя i плацiнавыя палоскi. Таксама гарэлi яркiя, рэкламныя шчыты, памерамi да кiламетра, на якiх паказвалi крутыя мультыкi.
  Лятальныя апараты, што снавалi ѓ паветры, не толькi былi прыгожай i яркай размалёѓкi i хупавых формаѓ, але яшчэ i пахлi, нiбы дарагiя, французскiя духi, цi, мабыць, нават яшчэ прыемней.
  I паверхня плошчаѓ была, як люстэрка, цёплая, i пры гэтым iскрыла. Калi па ёй ступалi босыя падэшвы падлеткаѓ, хлопчыка i дзяѓчыны, то ѓзнiкалi хупавыя, амаль дзiцячыя сляды. Якiя свяцiлiся рознымi кветкамi, нiбы намаляваныя фламастэрамi. А потым знiкалi.
  Альбiна з усмешкай адзначыла:
  - Прама, як у замку снежнай каралевы!
  Вiталь пакруцiѓ галавой:
  - Не! Тут цёпла, i свет поѓны фарбаѓ.
  Да iх падляцелi юнак i дзяѓчына. Яны былi вельмi прыгожыя, але твары размаляваныя, нiбы малюнкi на торце.
  Юнак спытаѓ у хлопцаѓ:
  - Вы адкуль?
  Вiталь адказаѓ:
  - З Масквы!
  - А чаму перамяшчаецеся пешшу?
  Альбiна адказала:
  - Я хацела б купiць лятальны апарат. Дзе ѓ вас тут крамы?
  Дзяѓчына, што была побач з юнаком, засмяялася i адказала:
  - Крамамi нiхто не карыстаецца. Ёсць сетка Гiпернета, i праз яго дастаѓляюць усё абсалютна бясплатна.
  Вiталь з усмешкай прачырыкаѓ:
  - Да чаго дайшоѓ прагрэс,
  Да нябачаных цудаѓ...
  Стала ѓсё зусiм бясплатна,
  Толькi з карысцю, акуратна!
  Юнак заѓважыѓ:
  - А ты ведаеш, як ён на нашага Бога падобны. Можа, ты яго сын?
  Хлопчык хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - Не! Я свайго бацьку не ведаю. Але калi ён Бог, то я гэтаму не здзiѓлюся.
  Дзяѓчына з усмешкай заѓважыла:
  - У нашым свеце, нiчога дзiѓнага ѓ любой знешнасцi, не! Можна змянiць цела з дапамогай спецыяльнай праграмы ѓ Гiпернэце. Толькi людзi гэта рэдка робяць, бо ѓ гульнявой матрыцы Гiпернэту, гэта можна зрабiць, наогул, разумовым высiлкам i маментальна. А калi памяняць сябе ѓ рэалii, то перастануць даведвацца. Ды i трэба на гэты дазвол мiнiстэрства кахання.
  Альбiна здзiвiлася:
  - Мiнiстэрствы кахання?
  Дзяѓчына паглядзела i адказала:
  - А вы нiбы не з нашай iмперыi! Можа, у вас праблемы з памяццю?
  Вiталь буркнуѓ:
  - Мы падарожнiкi ѓ часе!
  Юнак заѓважыѓ:
  - Калi гэта не жарт, то...
  У тую ж секунду вакол iх з'явiѓся тузiн прыгожых дзяѓчат у аранжавых камбiнезонах. I яны накiравалi на пару крута наварочаныя аѓтаматы.
  Вiталь буркнуѓ:
  - Мы прыйшлi з мiрам!
  Альбiна прачырыкала:
  - Мы яшчэ непаѓналетнiя, не трэба па нас страляць!
  Дзяѓчына з чырвоным валасамi i ѓ пагонах заявiла:
  - Мы не прычынiм вам шкоды. Проста ѓ вас няма нанаботаѓ i трэба высветлiць, адкуль вы ѓзялiся.
  Вiталь буркнуѓ:
  - Ад вярблюда!
  У гэты момант па пары ѓдарылi зялёныя, шырокiя промнi, мякка i без болю, адключыѓшы прытомнасць.
  Вiталь не паспеѓ нiчога ѓбачыць i падумаць, як зноѓ апынуѓся ѓ яснай памяцi.
  Разам з Альбiнай яны вiселi ѓ празрыстай прасторы. Вакол iх была нiбы блакiтная смуга. I разам з тым, не варухнуць нават мезенцам.
  Перад iмi ѓзнiкла вельмi прыгожая дзяѓчына, з валасамi пад усе колеры вясёлкi.
  Яна прачырыкала:
  - Мы правялi аналiз i высветлiлi, што вы з Масквы 2023 года. Пытанне, як вы патрапiлi да нас? I далей, падобна, вы няпростая пара. Кампутар кажа, што магчыма вы i ёсць Усявышнi i Багародзiца таго часу.
  Вiталь усклiкнуѓ, голас быѓ яе чутны:
  - Вось як... Падобна, гэтай iмперыяй праѓлю Я ѓ будучынi!
  Дзяѓчына павярнулася i адказала салодкiм голасам:
  - Мы нiчога не выключаем. Але Усявышнi зараз знаходзiцца ѓ гiперсталiцы Ультрававiлаѓ, а гэта суседняя галактыка! Вас да яго павiнны даставiць, i тады вырашаць, што рабiць з вашай парай.
  Альбiна заѓважыла:
  - Але не можам жа мы забiць самiх сябе ѓ мiнулым?
  Дзяѓчына адказала:
  - Гэта Богу i Багародзiцы вырашаць! Пакуль ваша з'яѓленне вялiкая таямнiца ад астатнiх. Вас адправяць прама зараз на Ультрававiлон пад вялiкiм канвоем, пагрузiѓшы капсулу нулявога прасторы. Каб у палёце не сумавалi, ваша прытомнасць у суперматрыцы Гiпернета зможа атрымаць асалоду ад гульнямi на любы густ. Вы зразумелi?
  Вiталь адказаѓ:
  - Пагуляць у дваццаць трэцiм стагоддзi - што можа быць лепш!
  Альбiна з усмешкай заявiла:
  - Гэта таксама мне падабаецца!
  Дзяѓчына шырока ѓсмiхнулася, махнула рукой. I на Вiталя i Альбiну абрынулася ружовая, мяккая хваля.
  Хлопчык i дзяѓчына аказалiся ѓ горадзе. Ужо не такiм яркiм i маляѓнiчым, як Масква дваццаць трэцяга стагоддзя. А прыкладна канца дваццатага стагоддзя.
  Велiзарны дыназаѓр шлёпаѓ на заднiх лапах па вулiцах, кранаючы хвастом суседнiя дамы i разбураючы iх. Таксама яго лапы, то даѓжэлi, то наадварот, кароцiлiся, прычыняючы разбурэннi i гiбель людзям.
  А яны разбягалiся ва ѓсе бакi. Зрэшты, усе яны былi дзецьмi не старэйшыя за дванаццаць. Хлопчыкi i дзяѓчынкi ѓцякалi. Некаторыя з iх былi ѓ палiцэйскай форме. I нiводнага дарослага, нават падлетка.
  Пачуѓся прыемны, жаночы голас:
  - Спынiце дыназаѓра i выратуйце дзяцей!
  Альбiна спытала:
  - I як гэта зрабiць?
  Голас адказаѓ:
  - Гэта такая гульня. Кемнiце самi.
  Вiталь пацiснуѓ плячыма i праспяваѓ:
  - Ну-ка палка-выручалка,
  Ператварыся хутчэй у скакалку!
  Альбiна ѓсмiхнулася i спытала:
  - А гэта ты, як?
  Хлопчык-генiй упэѓнена адказаѓ:
  - Рана, цi позна, у гульнi ѓзнiкнуць падказкi i раялi ѓ кустах. Вось, напрыклад, такiя!
  I юны ваяѓнiк босымi пальчыкамi ног узяѓ i падхапiѓ з маставой абломак плiткi, i шпурнуѓ яго ѓ высокi будынак. Асколак па дузе праляцеѓ i трапiѓ у падмурак. Велiчэзнае збудаванне пахiснулася, i з усяго размаху ѓзяло i павалiлася на дыназаѓра. Таго моцна скаланула, i монстар стаѓ завальвацца.
  Альбiна са смакам прабуркавала:
  -Вось гэта, сапраѓды, ход канём!
  Вiталь хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - Можа быць, ход жарабца!
  Дыназаѓр, прыцiснуты будынкам, узяѓ i рассыпаѓся на мноства жавальных гумак i цукерак. Дзецi, якiя засялялi гэты горад, кiнулiся тут жа хапаць пачастунак. Мiльгалi сандалi, красоѓкi, а ѓ некаторых i голыя пяткi.
  Было шмат шуму.
  Вiталь з усмешкай праспяваѓ:
  Дзяцiнства - гэта цудоѓная пара,
  У ёй прыемна, весела рабятам...
  Надыходзiць класная гульня,
  Мы страчым дажджом з аѓтамата!
  Альбiна, з яшчэ больш шырокай усмешкай, адзначыла:
  - Так, пiшам!
  Пасля чаго, яны ѓбачылi двух яшчэ нягоднiкаѓ. Гэта былi пачвары: адзiн з галавой кабана, а другi насарога. Яны з дзiкiм ровам накiравалiся на Альбiну i Вiталя.
  Хлапчук свiснуѓ.
  Адзiн са святлафораѓ пахiснуѓся i павалiѓся на галаву насарога. Нанёс скрышальны ѓдар i аглушыѓ грамiлу.
  Вiталь прачырыкаѓ, скалячы зубкi:
  - Удар, удар, яшчэ ѓдар,
  Яшчэ ѓдар i вось...
  Хлапчук босы суперстар,
  Праводзiць апперкот!
  Альбiна хiхiкнула i прабуркавала:
  - На святой вайне,
  Дзеѓкi крутыя ѓдвая!
  Баец, з галавой свiннi, дастаѓ з ранца лазерны аѓтамат i пачаѓ страляць.
  Хлапчук i дзяѓчынкi саскочылi ѓ бок. Альбiна кiнула голай пятком лупiну банана. Тая праляцела i дагадзiла пад бот байцы са свiной галавой. Той праляцеѓ i грымнуѓся, прабiѓшы каменную сцяну, i зацiх.
  Вiталь з задавальненнем праспяваѓ:
  - Нахiляюся над прыцэлам, i ракеты iмчацца да мэты! Наперадзе яшчэ адзiн заход!
  Альбiна адчула ѓ сабе вельмi нават разбуральныя парывы. I давай тупаць голымi, загарэлымi нагамi, прымушаючы вiбраваць i трэскацца асфальт.
  А з расколiн сталi вылятаць цукеркi, шакаладкi, порцыi марожанага, жуйкi, лядзяшы i многае iншае. Наколькi ѓсё гэта выглядала выдатна i забаѓна.
  Вiталiк адзначыѓ:
  - Гэта, сапраѓды, апетытныя смакаты!
  Дзяѓчынка хацела нешта сказаць, але набег натоѓп дзяцей, i давай хапаць усе гэтыя стравы. I прагна iх есцi!
  Альбiна прачырыкала:
  - Скажыце хоць, дзякуй!
  Дзецi спынiлiся, i хорам зароѓ:
  - Дзякуй!
  Вiталь прамовiѓ з усмешкай:
  - Гэта, бадай, боска!
  Дзяѓчына-волаты хацела выдаць вастрыню, але пейзаж раптоѓна змянiѓся. I яны аказалiся на снежнай гары. З яе, нiбы з трамплiна, з'язджалi рабяты i дзяѓчаты.
  I было iм весела...
  У Вiталя i Альбiны, нiбы па ѓзмаху чароѓнай палачкi, таксама на нагах узнiклi лыжы. I хлопчык, i дзяѓчына панеслiся, з дзiкiм вiскам i шумам.
  Вiталь з усмешкай заспяваѓ:
  Душы парывы дзiвоснай прыгажосцi,
  За Радзiму баец мiж зорак ваяваѓ...
  Бо сталi явай дзёрзкiя мары,
  Армады злых ворагаѓ не спалохаѓся!
  Альбiна падмiргнула i iранiчна адзначыла:
  - Мiж зорак, усё ж!
  Вiталь хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - Так!
  I хлопчык стаѓ адштурхвацца палкамi ад снега. У апошнiя гады зiмы не цешылi. I катацца на лыжах пад Масквой было стромна. I як яшчэ зiмовую алiмпiяду ѓ Сочы правялi?
  Адзiн з хлопчыкаѓ, што ехаѓ па паралельнай лыжнi, спытаѓ:
  - Вы хочаце прыгод?
  Альбiна адказала:
  - Вядома, так! Вядома, так! Вядома, так!
  I вось наперадзе iх з'явiлася некалькi белых мядзведзяѓ. I ѓ руках у Вiталя i Альбiны цяпер аѓтаматы.
  Хлопчык i дзяѓчына настроены, рашуча, бiцца. I вось нацiскаюць на куркi, i вылятаюць са ствалоѓ, нiбы вадаспад, вельмi пякучыя i колкiя, разбуральныя бруi.
  Вiталь адзначыѓ, убачыѓшы, як куля трапiла ѓ азадак беламу мядзведзю, выпусцiѓшы фантан крывi:
  - Усё гэта, цудоѓна i крута!
  Альбiна кiѓнула i праспявала:
  Недзе на белым свеце,
  Там, дзе заѓсёды мароз...
  Труцца аб вось мядзведзi,
  Аб зямную вось!
  Вiталь запярэчыѓ:
  - Мы за iмi палюем!
  I выпусцiѓ чарговую порцыю куль. Вось такiя яны цудоѓныя i крутыя байцы.
  А прабiтыя белыя мядзведзi падалi. I потым ператваралiся ѓ нешта вельмi нават смачнае i ядомае. I гэта былi i тарты, i пiрожныя, i мноства ѓсяго багатага з крэмам i пахкага.
  Альбiна з усмешкай адзначыла:
  - Вось гэта, сапраѓды, класныя смакаты!
  Вiталь заѓважыѓ:
  - Ты вельмi любiш слова смачнай! Але так кажуць, звычайна маленькiя дзецi, а мы ѓсё ж такi ѓжо дастаткова дарослыя, i шмат чаго ѓжо паспелi наварочаць!
  Альбiна кiѓнула:
  - Згодна! Але застаемся мы дзецьмi назаѓжды, змяняюцца ѓсяго толькi гады!
  Хлопчык i дзяѓчынка зноѓ падскочылi i перакруцiлiся ѓ сальта разам з лыжамi. I зноѓ заспявалi:
  Што там было ззаду, азiрнiся,
  Малым сябе пазнаць, не лянуйся...
  Таму што гадоѓ нямала праляцела, прабегла,
  Усмiхнiся, усмiхнiся, усмiхнiся!
  Вiталь падмiргнуѓ Альбiне i адзначыѓ:
  - Пацешнае здарэнне!
  Дзяѓчаты спытала:
  - У чым?
  Хлопчык адказаѓ:
  - Я трапiѓ у будучыню, дзе захапiѓ уладу над светам, i праѓлю ѓжо дзвесце гадоѓ. I тут з'яѓляецца мой двайнiк з мiнулага i ѓзнiкае пытанне - што з iм рабiць?
  Альбiна пацiснула плячыма i адказала:
  - А нiчога! Падары свайму двайнiку планету, i няхай ён жыве доѓга i шчаслiва!
  Вiталь з сумневам адзначыѓ:
  - А калi ён падумае, што я буду аспрэчваць у яго трон?
  Дзяѓчына пацiснула плячыма i спытала:
  - А ты будзеш яго аспрэчваць?
  Хлапчук адказаѓ:
  - Людзi ѓ касмiчнай iмперыi суцэль шчаслiвыя. Усiм добра, i я не бачу прычын, навошта мне бiцца за ѓладу. Бо не чалавек для ѓлады, а ѓлада для чалавека!
  Альбiна свiснула:
  - Ах, як высакародна! Ты рыцар?
  Вiталь лагiчна заѓважыѓ:
  - Не зусiм! Рыцары выконвалi правiлы прыстойнасцi, толькi ѓ адносiнах адзiн да аднаго, а халопаѓ за людзей не лiчылi. А я дбаю пра дабро кожнага чалавека.
  Дзяѓчына-волаты падмiргнула i прачырыкала:
  Шырокая краiна мая родная,
  Шмат у ёй лясоѓ, палёѓ i рэк...
  Я iншай краiны такой не ведаю.
  Дзе так вольна дыхае чалавек!
  Хлопчык-генiй удакладнiѓ:
  - Цэлая зорная iмперыя!
  Зноѓ, якi раз, у матрыцы змянiѓся ландшафт.
  Хлапчук i дзяѓчынка апынулiся зараз у акопе. Гэта была, вiдаць, гульня з гiстарычнай стралялкi. Тыпу другой сусветнай вайны. Толькi танкi, што рухалiся па полi, былi крыху iншымi. Напрыклад, бачны "Леѓ", якi ѓ рэальнай гiсторыi, так i не пайшоѓ у серыю. I, сапраѓды кажучы, "Леѓ", хоць i магутны танк, але яго баявая эфектыѓнасць сумнеѓная. Пры вазе ѓ 90 тон, ён толькi ѓ лабавой бранi вежы лепш абаронены, чым "Тыгр"-2, i мае гармату 105-мiлiметраѓ. Магутную, але менш хуткастрэльную, чым у Тыгра. Але тут гэты танк прысутнiчае. I прэ сваёй каласальнай моцай.
  I па iм страляюць гарматы. Вакол гармат носяцца прыгожыя дзяѓчыны, у кароткiх спаднiцах, i з голымi ножкамi.
  Яны зараджаюць гарматы, якiх цэлых сем.
  А танкаѓ "Леѓ" тры. Быццам бы i няшмат, але затое iх у лоб нiяк не прабiць.
  Дзяѓчына-камсамолка павярнулася да Вiталя i спытала:
  - Ты пiянер?
  Хлопчык-генiй упэѓнена адказаѓ:
  - Не! Нiколi не быѓ!
  Дзяѓчынка са здзiѓленнем спытала:
  - А чаму?
  Вiталь з усмешкай адказаѓ:
  - Таму што я з iншага часу!
  Iншая дзяѓчына адзначыла:
  - Мы не можам прабiць танк "Леѓ"? Наша 76-мiлiметровая гармата занадта слабая!
  Альбiна тут устрала:
  - А не трэба страляць па нямецкiм танку!
  Дзяѓчына-камсамолка спытала з усмешкай:
  - I чаму не трэба?
  Дзяѓчына-волаты адказала:
  - Таму што гэта ѓсяго толькi гульня. I перамагчы непрабiѓныя танкi трэба iншым спосабам, чым стралянiнай з гармат.
  Ваяѓнiцы-камсамолкi хорам спыталi:
  - I якiм жа, прыгажуня!
  Альбiна ѓсклiкнула:
  - Спевы!
  I зацягнула салаѓiным галаском, а астатнiя ѓслед за ёй падхапiлi:
  Зорка Айчыны Госпадам дадзена,
  Яна, паверце, прамянiстей Сонца!
  Мая ты, Родам дадзеная краiна -
  Ведай, па табе сэрца з сумам б'ецца!
  
  У табе мы камсамолкi, як арлы,
  Фашыстаѓ крушым i ѓтыль смятаем!
  Мы нават на Юпiтэры змаглi,
  Вырасцiць плады - нязбытнага раю!
  
  Венера, гэта месца для кахання,
  На Марсе пачуццё воiна ѓсiх вышэй!
  Ты ланцугi зла-сумневу разарвi,
  Бо хоча зрабiць лепш за ѓсiх Усявышнi!
  
  Разграмiм касмiчны напор,
  Памятаем падбародак моцным хукам!
  Вораг будзе сiлай мiру скрышаны,
  А "Юнкерс" збiты звычайнай дзiцячай цыбуляй!
  
  Расклад адзiн - вазьмi i перамажы,
  Iншага мы зыходу ведаць не можам!
  I ты ваѓчына Рэйха не равi,
  Атрымаеш ад байца штыком па мордзе!
  
  А штык табе празапас не пойдзе,
  Мы дынамiтам па балдзе дадамо!
  Настолькi ж iмклiвы палёт,
  Калi ѓдарыѓ у молат пралетар!
  
  Далейшы ход пройдзе, як ураган,
  I будзе эндшпiль пераможным мацюком!
  Бо наша лютасьць, шалёны вулкан,
  Расправа над ублюдкам, страшным катом!
  
  Зацiснулi абцугi на Берлiне мы,
  Парыж вольны пад Расiйскiм сцягам!
  Мы дочкi Айчыны i сыны,
  Калi балюем - ямо мёд з макам!
  
  Iмглiсты Альбiён зараз, як брат,
  Нью-Ёрк дастаѓся, як пiрог на талерцы!
  Наш чырвоны, пунсовы маку колеру сцяг,
  Пад iм шчаслiвыя ѓсе свабодай людзi!
  Дзяѓчаты праспявалi, i тры танкi "Леѓ" ператварылiся ѓ вялiкiя, пышныя, размаляваныя ружанькамi тарты. I ад iх пайшоѓ вельмi моцны i апетытны водар.
  Але вось за iмi зноѓ з'явiлася машына. На гэты раз, яшчэ больш магутныя i цяжкiя "Маѓсы". Хуткасць у iх невялiкая, але затое агнявая моц i браня вышэй дахi.
  Альбiна спытала ѓ камсамолак:
  - Будзем зноѓ спяваць?
  Дзяѓчына-капiтан заѓважыла:
  - Няѓжо глоткай такое ѓзяць можна?
  Вiталiк праспяваѓ:
  Нам песня будаваць i жыць дапамагае,
  I разам з песняй у крылаты палёт...
  I той, хто з лiрай па жыццi крочыць,
  Той нiколi i нiдзе не прападзе!
  Адна з дзяѓчат-камсамолак адзначыла:
  - Супраць гэтага не паспрачаешся!
  Альбiна пацвердзiла:
  - Так! Цi вы чагосьцi iншага хочаце?
  Дзяѓчаты-камсамолкi загналi ѓ казённую частку ствала снарад, i з сiлай стрэлiлi. Той праляцеѓ, стукнуѓся ѓ танк i адскочыѓ, нiбы гарох.
  Дзяѓчына-капiтан адзначыла:
  - Так, слаба ѓзяць!
  Вiталь кiѓнуѓ:
  - Так што заспявалi!
  I вось ваяѓнiцы i хлопчык сталi з вялiкiм энтузiязмам выконваць:
  Слава Радзiмы Савецкай вялiкая -
  Мы вартыя, веру, будзем гэтай славы!
  Пераможам у баi жорсткага ворага,
  Дзеля рускай, самай прамянiстай Дзяржавы!
  
  Што ёсць у Радзiме такое, што спявае,
  У сэрцы сумленнага, босага пiянера!
  Накiроѓваемся мы птушкай у палёт,
  Да чаго святая наша стала вера!
  
  Аѓтамат, павер, мне старэйшы брат,
  I гранаты груз зусiм не лiшнi!
  Калi адважны ты - то вынiк,
  Будзе, нягледзячы на тое, што ты хлапчук!
  
  Пiянер задзiрыст i суровы...
  Але ѓсмешкай Бог нас азарае!
  Шмат у свеце злых, нажаль, тузоѓ,
  Што жадаюць сапсаваць месца ѓ раi!
  
  Цягне лапы да нас фашыст-шакал,
  Жадае вырваць сэрца ѓ дзiцяцi!
  I яго свiннi рабай ашчэр,
  Хай атрымае аплявуху звонка!
  
  Танкi "Тыгры" - гэта "боты",
  Нязграбныя, жудасна вуглаватыя!
  I ад iх ты вiцязь не бяжы,
  Ну, а лепш прыгатуй гранаты!
  
  Створым мы мiр такi, павер,
  Дзе будуць шчаслiвыя будуць мiльёны!
  Уцячэ ѓ бярлог драпежны звер,
  Мы абкладзем подлых легiёны!
  
  Будзе сцяг чырвонае ззяць,
  У iм святога Iсуса iмя!
  Здасi iспыт пiянер на пяць
  Каб славiлася твая Расiя!
  
  Але iспыт той не ѓ дошкi -
  Яго здаць давядзецца з акопа!
  Сiвiзна прэ хлопчыку ѓ вiскi,
  Сябар загiнуѓ - смутку цяпер ля труны!
  
  Што, мразь праклятая вайна,
  Нават зверам, не вартая звацца!
  I не ведае ѓтрымаю арда,
  Хоць Адольф смяшней, часам паяца!
  
  Адступiць мы, ведайце, не павiнны,
  Пiянерам страх чужой навекi!
  Мы хлопцы з вернасцю дружныя,
  I маральна, веру, не калекi!
  
  Завершым у Берлiне слаѓны марш,
  Мы заѓсёды, павер, умелi бiцца!
  I злавiлi адразу хвацкi кураж,
  РПК несучы ѓ прабегу ѓ ранцы!
  Дзяѓчынкi-камсамолкi праспявалi, i вялiзныя танкi "Маѓс" ператварылiся ѓ вялiзныя стравы з асетрамi i гарнiрам.
  I таксама вельмi апетытныя.
  Альбiна хiхiкнула i праспявала:
  - Што за стравы, што за стравы,
  Захапiць бы ѓсё з сабой...
  Шкада, ваюем мы не часта,
  Кормяць проста на забой!
  Вiталь са смяшком адзначыѓ:
  - Так, тут такiя гульнi! Нiбы для вельмi малых дзяцей.
  Дзяѓчына-камсамолка лагiчна заѓважыла:
  - Дзяцiнства, нiколi ѓ чалавека цалкам не праходзiць!
  
  ВЫКЛЮЧЭННI БЕССМЕРТНАГА ГОРЦА КЕННI
  АНАТАЦЫЯ
  У вынiку апошняга Армагедона ѓ 2017 годзе, сярод горцаѓ застаѓся ѓ жывых толькi Кенi Гамiльтан хлопчык, забiты ѓ адзiнаццаць гадоѓ i ѓваскрослы як i ѓсе горцы, i Дункан Манклаѓд, якi зрэшты, перастаѓ быць несмяротным, але яшчэ не стары, i вядзе мiрны лад жыцця. Вечны хлапчук змушаны бадзяжнiчаць, i ѓ вынiку пападае ѓ дзiцячую турму ѓ самым крымiнальным штаце ЗША - Тэхасе.
  . РАЗДЗЕЛ No 1.
  Хлопчык-горац Кенi з пароды несмяротны застаѓся зусiм адзiн са свайго роду. Усе астатнiя несмяротныя загiнулi ѓ разборках i апошняй бiтве Армагедона. Застаѓся акрамя яго адзiн толькi горац Дункан Манклаѓд. Ён амаль адзiны, хто выжыѓ. Але завяршыѓшы мiсiю, Дункан пазбавiѓся неѓмiручасцi, i стаѓ простым чалавекам. Так што зараз Кенi ѓжо больш не пагражаюць iншыя паляѓнiчыя за галовамi. Нават наадварот, хлапчук адчуѓ адзiноту. У адзiнаццаць гадоѓ яна стала несмяротнай, i здарылася гэта яшчэ 1182 годзе. Ён ужо пражыѓ больш за восемсот пяцьдзесят гадоѓ. I яму ѓвесь час адзiнаццаць.
  Сiмпатычны, несмяротны хлопчык гадоѓ адзiнаццацi. На выгляд анёл, тварык прыгожы, валасы светлыя. Але на справе, колькi ён ужо людзей забiѓ. I горцаѓ i простых смяротных.
  Кенi некалькi разоѓ быѓ на мяжы смерцi, але прымудраѓся выблытацца. Дункан Манклаѓд таксама быѓ нават нейкi час яго сябрам. Пакуль Кенi не паспрабаваѓ яго забiць. Пасля яшчэ раз распачаѓ спробу гэта зрабiць чужымi рукамi.
  I сам ледзь не загiнуѓ. Але вось Армагедон ужо адгрымеѓ. Больш на Зямлi няма горцаѓ, засталося толькi двое тых, хто перажыѓ, сам Кенi i Дункан Манклаѓд. Але апошнi ѓжо не горац, а просты смяротны. Значыць на ѓсю планету, толькi адзiн Кенi якi нiколi не памрэ, калi яму не адсякуць галаву.
  Мара яго здзейснiлася. Але як за 854 гады, колькi пражыѓ Кенi, яму надакучыла быць дзiцем.
  Ён не расце, не старэе, нi сталее. З аднаго боку вядома быць горцам добра. Калi табе выб'юць зуб, то праз пару хвiлiн ён зноѓ вырасце. I ты не ведаеш хвароб. Кенi ѓ прыватнасцi вельмi любiѓ хадзiць басанож. I нават не кашляѓ пры любым надвор'i. Хлопчык удзельнiчаѓ нават у Крыжовым дзiцячым паходзе.
  Тады Кенi ѓзначалiѓ адзiн з атрадаѓ рабят. Дзецi iшлi босыя, па гарах, камянiстых дарогах. Кенi таксама адмовiѓся ад нязручных чаравiкаѓ. I яго босыя падэшвы былi цвярдзей, чым скура ботаѓ.
  Хлапчук тады шмат чаго выпрабаваѓ, i нават патрапiѓ у рабства. Кенi хоць i несмяротны, але сiлай ненашмат пераѓзыходзiць звычайнага дзiцяцi. I ён таксама трапiѓ у рабства пiратам, i быѓ прададзены Багдадскаму калiфу.
  Гарачыя пяскi Галiлеi абпальвалi босыя ногi дзяцей. Ну ѓ Кенi падэшвы ѓжо за доѓгiя дзесяцiгоддзi сталi як капыты вярблюда. А якога было простым, смяротным дзецям? Асаблiва дзяѓчынкам. Яны абпальвалi свае дзiцячыя ступнi i iшлi лiтаральна, праз сiлу. А тых хто падаѓ паднiмалi ѓдарамi бiзуноѓ.
  Кенi адну з дзяѓчынак, чые ножкi было абпалены i збiтыя ѓ кроѓ, ускiнуѓ сабе не плечы. I нёс праз пустыню. Хаця гэта i цяжка. Праѓда несмяротнае цела адрознiвалася большай цягавiтасцю. Але ѓсё роѓна гвалтам ён зусiм не Геракл i адчуваѓ амаль як i астатнiя стомленасць.
  Потым дзецям прапанавалi выбар, i прыняць Iслам цi пайсцi ѓ каменяломнi.
  Кенi як i большасць дзяцей упадабаѓ рабства. I ѓявiце сабе аказаѓся на руднiку. А каго тамака? Смурод, ад паходняѓ i спаражненняѓ рабоѓ, цяжкая непасiльная праца. Многiя дзецi памiралi ѓ першыя ж днi i тыднi. Кенi быѓ голым, нават без насцегнавай павязкi, як i iншыя дзецi. Яго бiлi наглядчыкi з найменшай нагоды. I прымушалi працаваць дзве трацiны сутак, пакiдаючы трацiну на сон. Гэта была пякельная катарга.
  Дзецi былi малыя ѓ памерах, i iм зручней працаваць у шахтах. Кармiлi толькi так, каб не памерлi ѓ голад, i маглi яшчэ папрацаваць. Кенi спрабаваѓ збегчы, але яго лавiлi з дапамогай гепардаѓ, па-зверску былi, i надзелi на хлопчыка ланцугi.
  I ён так працаваѓ, не бачачы сонца.
  Гэта быѓ самы кашмарны перыяд жыцця ѓ Кенi. Ён апынуѓся ѓ самым рэальным пекле. I скал на камянях, атрымлiваючы плечы, харчаваѓся хлебам i вадой, працаваѓ нiбы пракляты.
  I нават марыѓ аб смерцi, як збавеннi. I збегчы не ѓдавалася: ужо балюча гепарды моцныя вартаѓнiкi - з нямецкiм аѓчаркамi не параѓнаць.
  Iшлi гады. Кенi не памiраѓ, паступова прывык да гэтага пекле. Амаль усе дзецi памерлi ад смуроду, газаѓ, непасiльнай працы, беднай ежы i сталых пабояѓ. А хто прымудрыѓся выжыць быѓ пераведзены да дарослых.
  А Кенi ѓсё жыѓ. Прывозiлi i прыганялi iншых дзяцей. Маленькiя работнiкi былi патрэбны ѓ вузкiх шахтах.
  Кенi ж быѓ рабом, якi насiѓ ланцугi i на руках i на нагах i гэта было адзiным яго адзеннях. Юным рабам нават насцегнавай павязкi не давалi, а навошта - эканомiя. Тым больш у шахтах на Блiзкiм Усходзе нават зiмой даволi цёпла. Кенi нават было горш, чым астатнiм, так ён насiѓ на сабе ланцугi. Iншыя дзецi ѓ асноѓным працавалi ѓлегцы. Усё роѓна не ѓцячэш, ды i ланцуг таксама каштуе грошай.
  Кенi вось так шмат ужо гадоѓ не бачыѓ сонца, i спаѓ на камянях, i толькi ѓ сне мог адчуць сябе свабодным. I яму часта снiлася, як ён лятае над гарамi, цi замкамi. А таксама ваюе на мячах i забiвае наглядчыкаѓ.
  Кенi ѓжо стаѓ падзабываць нармальнае жыццё. I ѓжо прайшоѓ нiбы кашмарны сон цэлае стагоддзе. I ланцугi ѓжо праржавелi i рассыпалiся. Яго не перакладалi да дарослых бо Кенi не рос, i заставаѓся з дзецьмi. А якраз да ѓлады прыйшоѓ вельмi люты халiф, якi замест адсякання галоѓ аддаваѓ перавагу саджаць на кол.
  I да гэтага дайшла чутка i да наглядчыкаѓ. I Кенi прабыѓшы сто з лiшнiм гадоѓ у каменяломнях, i не страцiѓшы вастрыню i жвавасць розуму, а таксама здароѓе вырашыѓ, што ѓ гэтым яго ёсць шанец.
  I ён, падпiльнаваѓшы, ударыѓ наглядчыка каменем па патылiцы, i пачаѓ яго бiць.
  За гэта дзёрзкага раба, упершыню за сто гадоѓ выцягнулi на паверхню. I Кенi ѓбачыѓ сонца якое яго асляпiла. Пасля чаго падвялi да кола. Цi было Кенi страшна? Ён ведаѓ, што зараз адчуе моцны боль. Але ён ужо прывык у каменяломнях да збiцця i пакутам. Ну кол увойдзе ѓ зад, ну i што з гэтага!
  Ужо на iншых колах курчылiся i памiралi дарослыя мужчыны i пара жанчын.
  Для Кенi вырабiѓ кол меншых памераѓ. Яго паднялi каты i насадзiлi на вастрыё пятай кропкай.
  Хлапчук адчуѓ моцны боль. I вось яго прабiла стала цела павольна апускацца.
  Кенi адчуваѓ пакуты i крычаѓ з-за ѓсiх сiл. Затым стала лягчэй i хлопчык зацiх. Кат прыпёк распаленым жалезам босую пятку хлапчука i адышоѓ ад яго, адчуваючы пах смаленага.
  Кенi ачуѓся i застаѓся адзiн. Ён пачаѓ разгойдваць кольк. I яго зноѓ працяѓ востры боль. Хлопчык ѓскрыкнула. Адзiн з вартаѓнiку падняѓ галаву i ѓсмiхнуѓся. Потым зноѓ ляж спаць. Не саскочаць жа мёртвыя з кола.
  Адчайна ѓпiраючыся босымi ножкамi Кенi падняѓся. Ён стаѓ моцным больш за сто гадоѓ цягаючы цяжкiя камянi, i працуючы ѓ каменяломнях кувалдай i крышаном. I вось яна саскочыѓ з кола. I папоѓз па пяску.
  На шчасце гепарды ахоѓвалi толькi жывых нявольнiкаѓ у каменяломнях. На мёртвых нiхто не стаѓ марнаваць i жывёл рэдкай пароды.
  Кенi адпоѓз, а затым пабег. Ён за сто з лiшнiм гадоѓ, усёткi ѓжо нядрэнна вывучыѓ арабскую прамову. А яго валасы былi брудныя, i не вiдаць што гэта бландын.
  Многiя арабскiя дзецi таксама былi напаѓголыя. А Кенi вельмi брудны. Уявiце сабе колькi часу ён не мыѓся. Але несмяротнага нi зараза, нi глiсты не бяруць. I зубы не гнiюць, нават калi iх не чысцiць.
  Кенi некалькi дзён правёѓ у пустынi. I загарэѓ амаль да чарноцця. I ѓжо мог цалкам сысцi за арабскага хлопчыка.
  Так ён i зрабiѓ. Выдаѓ сябе за сiрату вандроѓнага, i стаѓ малiцца на каленях.
  Яго ѓ Багдадзе прыняѓ на службу купец. Ён падазраваѓ што гэта збеглы раб, але ѓзнагароду не абяцалi за Кенi. Тым больш нiхто не верыѓ, што можна выжыць пасля пакарання смерцю на кале.
  Хлопчык у адной насцегнавай павязцы i басаногi бегаѓ, выконваючы даручэннi купца. I яму амаль нiчога не плацiлi, i кармiлi бедна. Але iшоѓ час, i купец старэѓ, а хлопчык не рос i гэта яму стала здавацца падазроным.
  Тады Кенi збег. I зноѓ вандраваѓ. I адзiн войн убачыѓшы што хлапчук вельмi цягавiты, i не па гадах моцны i мускулiсты ѓзяѓ яго сабе збраяносцам.
  I падчас бiтвы з крыжакамi Кенi бег. I выдаѓ сябе за збеглага хлопчыка з хрысцiян. I зноѓ пачаѓ блукаць па Еѓропе. А потым i па iншых краiнах.
  I дзе толькi Кенi не пабываѓ. I зразумела не мог ён забыць i такую краiну як Амерыка.
  Хлопчык, валодаючы вечна юнай памяццю, ведаѓ вялiкае мноства моѓ, i было вельмi разумны. Яму i ѓ школе даводзiлася вучыцца. Прычым у розных. I зараз да 2025 года было што параѓноѓваць.
  Калi ѓ цябе юнае цела, то гэта ѓплывае на прытомнасць. У прыватнасцi Кенi адкрыѓ для сябе камп'ютарныя гульнi. I як гэта выдатна. А колькi ѓ будучынi з'явiлася цудоѓных мультфiльмаѓ? Прычым iх можна глядзець у iнтэрнэце колькi хочаш.
  А першапачаткова i кiно было чорна-белым, потым стала каляровым. А тэлевiзары мелi маленькiя экраны. А сам Кенi яшчэ тыя часы памятаѓ, калi ѓ Еѓропе нават пораху не было. Ён па ѓзросце, крыху малодшы за самога Чынгiсхана. I здолеѓ праз сябе прагнаць мноства эпох. Апошнiя несмяротныя палеглi ѓ 2017 годзе. I Дункан Маклаѓд стаѓ сёлета смяротным.
  Значыць ён яшчэ не стары, i можа быць небяспечным байцом. Кенi марыѓ адсекчы яму галаву. Хаця гэта i не дало б яму дадатковай энергii. Але Дункан яшчэ занадта малады. Яму дзесьцi на выгляд было крыху больш за трыццаць. Значыць зараз бiялагiчна ѓсяго за сорак, а гэта мужчына поѓны сiл.
  Сам Кенi так застаѓся дзецюком гадоѓ на адзiнаццаць, прыгожым, прыгожым, мацнейшым, чым аднагодкi хлопчыкам. I аддаваѓ перавагу атрымлiваць асалоду ад плёнам прагрэсу.
  Сапраѓды, колькi ѓсяго з'явiлася новага за восем з паловай стагоддзяѓ. I смартфоны, i айфоны, i хуткасны iнтэрнэт, калi ты можаш глядзець кiно трымаючы тэлевiзар на далонi. I зразумела, машыны, самалёты.
  Няѓжо хто пакуль на iншыя планеты людзi яшчэ не лётаюць, але праз пару стагоддзяѓ i гэта будзе.
  Кенi ѓсмiхнуѓся: ён, тое дажыве i да гэтага. Тым больш несмяротных не засталося пасля апошняй разборкi ѓ 2017 годзе. А значыць, што галаве Кенi не пагражаюць iх вострыя мячы. Ён адзiн такi ѓнiкальны застаѓся.
  Тыпу казачным Пiтэр Пэна. Той нават i не хацеѓ сталець. Але Пiтэр Пэн - гэта прыдуманы чалавечай фантазiяй герой. А Кенi ж самы сапраѓдны хлопчык, якому не наканавана нiколi стаць дарослым.
  I зразумела, што маем, таго не якi шануецца. Кенi вельмi хацеѓ пасталець, хоць бы нават страцiѓшы неѓмiручасць. Хоць магчыма, i часам у юнай галаве мiльгала такая думка, што пастарэѓшы ён бы з настальгiяй успамiнаѓ бы свае юныя несмяротныя гады.
  I вечна басаногае дзяцiнства. Кенi любiѓ хадзiць басанож пры любым надвор'i, але яго занадта часта дражнiлi за гэта хлапчукi, i даводзiлася апранаць красоѓкi, або сандалi ѓ вялiкiх гарадах.
  Самае паскуднае - гэта пастаянныя, хранiчныя праблемы з грашыма. Вось паспрабуй дзiцяцi гадоѓ адзiнаццацi, i анi не буйней за сваiх аднагодкаѓ, а можа нават улiчваючы, што ён нарадзiѓся ѓ стагоддзе да акселерацыi i драбней, хоць нешта зарабiць.
  Праѓда, у Амерыцы з ежай прасцей. Няцяжка знайсцi i бясплатную сталовую, i сэкенхедзе амаль дармавое адзенне. Ды i розных рэлiгiйных устаноѓ поѓна. Як убачаць Кенi басанож, то бясплатна даюць красоѓкi, або iншы абутак i адзенне.
  Але Кенi, зразумела адным гэтым не задаволiѓся. Яго вабiлi i смартфоны, i камп'ютарныя гульнi. Ён занадта малы, каб быць з жанчынай, i гэта праблема. Але за грошы прастытутка ѓсё зробiць нават з такiм як яно дзiцем, задаволiць любую фантазiю. I зразумела, добрая гульня, i наѓтбук каштуюць грошы. I жадаецца чагосьцi забароненага. Напрыклад, купiць з рук i алкаголь. Усё роѓна ж пячонка ѓ яго вечна юная i несмяротная, i шкоды не прычынiць, нават сiнiльная кiслата, або якi-небудзь моцны яд.
  А "Кока-колу", пiць надакучыла. Тым больш у некаторых крамах ЗША "Кока-колы" дзiцяцi i дарма нальюць.
  А вось спiртное дзецям прадаваць нельга. Толькi падпольна можна перакупiць, пераплацiѓшы вялiкiя грошы.
  Кенi таму не грэбаваѓ i кiшэннымi крадзяжамi, i рабаваннем, i залажэннем у чужыя кватэры. I гэтым ён зарабляѓ i ѓ сярэднiя стагоддзi. Хлопчыка на ѓсходзе за крадзяжы бiлi палкамi па босых пятках. А аднойчы нават адсеклi руку, але яна на шчасце вырасла зноѓ. Хоць гэта зразумела i балюча.
  А вось калi палкамi па голых падэшвах лупяць, то гэта не так ужо i страшна, так вельмi ѓжо агрубелыя i мазолiстыя пяткi ѓ дзiцяцi якi стагоддзямi хадзiѓ босым. Нават гэта амаль прыемна. Кенi таму любiѓ усход. А вось калi дзяруць бiзуном спiну - гэта балюча. Ну i яшчэ хлапчука за крадзеж пару разоѓ таѓравалi. Але кляймо знiкала ѓ несмяротнага без следу.
  Кенi таксама паспеѓ пабываць i на плантацыях цукровага трыснёга, у англiйскай катарзе.
  На воне каменяломняѓ пад Багдадам - гэта ѓжо не страшна. Тым больш працуеш на свежым паветры, i цябе свецiць яркае, трапiчнае сонца.
  А затым Кенi ѓсё ж збег, i пабываѓ i юнгай у пiратаѓ. Пра яго прыгоды можна напiсаць цэлы шматтомны серыял.
  Хлапчук увесь зямны шар аб'ездзiѓ. I нават у паѓстаннi Стенькi Разiна прыняѓ удзел.
  I таксама трапiѓ у палон. На прэнгу давялося павiсець дзiцяцi. Яму вывернулi рукi, i бiлi пугай па спiне i срацы. А затым нават прыпяклi босую пятку распаленым жалезам. I ѓсё аднавiлася прама на вачах у катаѓ.
  Тыя палiчылi яго ведзьмаком, i ѓ страху адпусцiлi.
  Кенi забiваѓ людзей i ѓ баях, i ѓ разборках, i рабаваннях, i ссякаѓ галовы несмяротным, часцей цiшком. Ён хлапчук той яшчэ.
  Вайна асаблiва ѓ сярэднiя стагоддзi для несмяротнага забаѓка i вялiкае задавальненне. Калi не ссякуць галаву, то забiць не могуць. I сам ты можаш здзяйсняць подзвiгi.
  Але кар'еру не зробiш. Вечны хлопчык якi не расце i не сталее выклiкае натуральна падазрэнне. А горцы - несмяротныя не павiнны iншым людзям выдаваць сваё iснаванне.
  Тут нават ёсць спецыяльная арганiзацыя, касмiчных прышэльцаѓ, якая сочыць за тым, каб гэтая таямнiца не стала вядома шырокай публiцы. Яны валодаюць моцным гiпнозам, i маюць спецыяльнае абсталяванне па сцiранню памяцi. Так што гэта таямнiца захоѓвалася тысячагоддзi.
  Кенi ж далёка не самы стары горац. Некаторыя жылi да пяцi тысячы гадоѓ не старэйшыя. Але i яны сышлi ѓ Армагедон.
  Павiнен застацца толькi адзiн. I мара Кенi спраѓдзiлася, ён i застаѓся. Толькi цi прынесла гэта яму шчасце.
  Кенi перажыѓ за стагоддзi ѓ дзiцячым, несмяротным целе вельмi шматлiкае. I яго нiчым не здзiвiш, i нiшто яго не збянтэжыць. Яму даводзiлася i ѓ другую сусветную вайну бiцца, i ѓ В'етнаме, i ѓ першую зразумела, i дзе яшчэ толькi.
  Хлопчыкi яны ж цiкаѓныя. Памяць у цябе шмат стагоддзяѓ, але цела ж дзiцяцi. I цягне на прыгоды i авантуры.
  Апошняя вайна, дзе ѓдзельнiчаѓ Кенi, была на Украiне. Хлапчук прыстаѓ замежнаму легiёну, на баку ѓкраiнцаѓ i ѓ асноѓным быѓ разведчыкам.
  Бо дзiця з анёльскiмi рысамi не западозраць. I ён забiваѓ цiшком расiйскiх салдат.
  Але вайна зацягвалася. Яго белая, ледзь жаѓтлявая галоѓка прымiльгалася. I прыйшлося з вайны выйсцi. Занадта ѓжо знакамiты ён стаѓ. Такi лёс несмяротных доѓга на адным месцы не жывi. Увесь час вандруй i перамяшчайся. Iнакш твая, вечна дзiцячая фiзiяномiя выклiча падазроны. Самае доѓгае знаходжанне на адным месцы сто гадоѓ, было ѓ каменяломнях. Але там голыя, брудныя, нiколi не якiя мыюцца хлопчыкi былi на адзiн твар, дакладней цела.
  I Кенi неяк тады не выклiкаѓ падазрэннi. А вось у турме больш сучаснай, дык... Там вядома ж можаш i засвяцiцца. Але магутная арганiзацыя неяк дапамагала хлапчуку захоѓваць таямнiцу. Напрыклад, Кенi ѓжо трапляѓся на малалетцы. I ѓ СССР у тым лiку. Але фатаграфii, адбiткi пальцаѓ, бясследна знiкалi. А хлапчука альбо выпускалi, альбо ён збегаѓ.
  Або яму дапамагалi збегчы.
  У СССР Кенi пабываѓ у знакамiтай калонii Макаранка. Тут што яму падабалася, што ѓсе зняволеныя хлапчукi i дзяѓчынкi пакуль не выпаѓ снег хадзiлi басанож.
  Але ѓ гэтай калонii даводзiлася i вучыцца, што сумнавата, i працаваць. Хоць i песнi былi i забаѓкi.
  I збегчы параѓнальна няцяжка.
  Кенi ѓ розных быѓ турмах. Але звычайна нядоѓга. I што яму чарговы арышт.
  Вось якраз у штаце Тэхас, наблiжалася Каляды 2025 года. Кенi пацягваѓ з горла вiскi, i асаблiва не хаваѓся ад палiцыi. Натуральна дзiцяцi нельга спiртное. Ды яшчэ ѓ грамадскiм месцы.
  Але Кенi адчуваѓ сябе вельмi крутым. Па-першае, ён ужо столькi народа забiѓ, i бяскарна. Па-другое, ну арыштуе яго палiцыя, дык усё роѓна дзiця адпусцяць. Або арганiзацыя выбавiць.
  Акрамя таго Кенi ѓжо даѓно не быѓ у дзiцячай турме. I яму было цiкава, што там змянiлася. У плане харчавання там i нядрэнна. А на рахунак кампанii, то моцны, i хуткi хлопчык вельмi добрае за стагоддзi навучыѓся бiцца. I быѓ на ѓзроѓнi не нiжэйшым за дарослы, чорны пояс. А малалеткi сiлу паважаюць.
  Ды i прапiску Кенi выдатна ведаѓ, i быѓ зразумела вельмi разумны, i ведаѓ усе паняццi i зладзейскiя законы.
  Турма яго не палохала. Асаблiва сярод дзяцей, дзе хутка станавiѓся верхаводам. Так i зараз ён толькi ѓсмiхнуѓся калi палiцыянты папрасiлi яго ѓ машыну i зашчоѓкнулi на запясцях кайданкi. У Тэхасе традыцыйна высокi ѓзровень дзiцячай злачыннасцi. Там нават смяротная кара была яшчэ нядаѓна для дзяцей з трынаццацi гадоѓ. Так у палiцыянтаѓ былi спецыяльныя кайданкi для дзiцяцi.
  Вялi яны зрэшты, сабе даволi грубiянска. Кенi паморшчыѓся. Яму было зрэшты, цiкава - як цяпер у дзiцячых турмах Тэхаса. I ѓ плане публiкi, i ѓ плане камфорту. I цi дакладна што тут самыя стромкiя ѓ ЗША малалеткi.
  Кенi страху не адчуваѓ. У ЗША ѓ дзiцячай турме, у чымсьцi лепш, чым у савецкай, напрыклад галовы нагала не галяць. Апошняе не надта прыемна. Хадзiць сабе з якi тырчыць вожыкам. I прыкметна пасля ѓцёкаѓ. Калi валасы ѓ несмяротнага згольваюць, яны растуць толькi ледзь хутчэй, чым у звычайнага чалавека.
  Зразумела, калi б яны адрасталi адразу, то гэта выклiкала б больш падазрэнняѓ. Ды i прычоску сабе модную не зробiш - будзеш хадзiць кудлатым.
  Кенi адвялi ѓ пастарунак. На спецыяльны сканер паклалi яго дзiцячую руку i сталi правяраць адбiткi пальцаѓ.
  Дасведчанага хлапчука - гэта не пудзiла. Арганiзацыя па кантролi над несмяротнымi звычайна сцiрала ѓсю падазроную iнфармацыю i вiдэазапiсы.
  Iнакш па адбiтках пальцаѓ, вiдэа, i шматлiкiм iншым дадзеным, людзi б здагадалiся i прычым даѓно, што несмяротная раса iснуе. Толькi дзякуючы магутнай расе назiральнiкаѓ, таямнiца была захавана.
  Праѓда Кенi падумаѓ: калi засталося ѓ жывых толькi два несмяротныя, i прычым Дункан смяротны, то не згорне цi арганiзацыя сваё дзеянне?
  З аднаго боку Кенi ѓ гэтым выпадку станавiѓся б зусiм бескантрольным i свабодным. Але з другога пазбаѓляѓся надзейнай абароны.
  У палiцыi было яшчэ некалькi хлопчыкаѓ крыху з выгляду старэйшыя за Кенi. Хоць i былi вышэй ростам, для несмяротнага яны дзецi.
  Кенi праверылi з дапамогай прыбора, на наяѓнасць металiчных прадметаѓ. Пасля яго памацала нейкая жанчына гадоѓ трыццацi ѓ медыцынскiх пальчатках. Хлапчук усмiхнуѓся ёй. Было казытлiва i прыемна.
  Распранаць яго пакуль не сталi, дык яшчэ не прынята рашэнне адпраѓляць у федэральную турму, або выкiнуць за непатрэбнасцю.
  Але Кенi быѓ у розных турмах, i яго шмат разоѓ за даѓжэйшае дзiцячае жыццё абшуквалi.
  У прыватнасьцi ѓ турме НКУС. Яго тады распранулi дагала. I наглядчык нягледзячы на юных яго ѓзрост палез буйной рукой, прама ѓ азадак. I гэта было даволi балюча i зневажальна. А потым яму яшчэ i яйкi ледзь не адарвалi. Пры Сталiне нават з дзецьмi не цырымонiлiся. Лезлi рукi ѓ пальчатках i ѓ азадак i рот. У пазнейшыя часы ѓ СССР проста прымушалi прысядаць перад люстэркам. А вось з ЗША таксама палiцыянты, калi палiчаць небяспечным, адводзяць голага ѓ бокс. I там абследуюць суя рукi ѓ азадак хоць ты будзь тройчы дзiця.
  Такая аксiёма. У Амерыцы дрэннае стаѓленне да дзяцей-злачынцаѓ. Iх зневажаюць i апранаюць кайданы на рукi i ногi. Праѓда ежа суцэль прыстойная, i часта нядрэнныя камеры. Па два хлопчыкi часам сядзяць, цi па чатыры. Не тое што ѓ Расii, дзе дзяцей напiхвалi ѓ дзевяностыя гады як селядцоѓ у бочку. Але гэта быѓ такi кароткi пэрыяд.
  Кенi сфатаграфавалi ѓ профiль, анфас, паѓбокам, i ззаду. Пасля чаго адвялi ѓ тэлевiзар да iншых хлопчыкаѓ. Тамака яны павiнны дачакацца дзяжурнага суддзю. А той вырашыць, у турму iх адправiць, пад заклад цi ѓвогуле вызвалiць. За Кенi паручыцца няма каму, а значыць або яго проста выставяць i палiцэйскi напрыканцы ѓрэжа па срацы дубiнай. Або аправяць у турму для дзяцей.
  А гэта азначае скурпулёзны ператрус, мыццё ѓ душы, i аранжавую адзежу. А потым у камеру да малалетнiх злачынцаѓ.
  Кенi гэта ѓсё не палохае. Хоць непрыемна калi цябе мацаюць мужчыны-палiцыянты. Часам абшукваюць хлапчукоѓ жанчыны ѓ форме цi белых халатах.
  Кенi шмат чаго бачыѓ i яго нiчым не здзiвiш. Яго i наглядчыцы былi перакруты, спрабавалi спакусiць. Дзiѓна, гэта ѓ Амерыцы, дзе жанчынам за сэкс з хлопчыкамi даюць проста шалёныя тэрмiны. Але ёсць такое. Некаторыя выхавальнiцы да яго ляпiлiся. Кенi не бянтэжыѓся - яму тое гадоѓ i вопыту, любы дарослы пазайздросцiць. Толькi прыбор замалы. Ён жа дзiця вечнае, i яго дасканаласць не буйная. Хаця ѓжо можа стаць цвёрдым.
  Кенi нешта ѓсё ж такi ѓжо мог зрабiць. I з жанчынамi яму падабалася. Хоць магчымасцi не тыя.
  Ды i вядома ж спрабавалi з iм i iншыя хлапчукi i дарослыя мужчыны. Асаблiва ѓ апошняе стагоддзе, калi сталася гэта модным. Кенi як чалавек старой загартоѓкi адбiваѓся ад падобнага як мог. З жанчынай яшчэ можна, нават мовай ёй даставiць задавальненне, на ѓсходзе гэта нармальна. А Кенi шмат часу правёѓ у Азii. Але пакуль да мужчын не даспеѓ.
  Хоць можа быць праз пару стагоддзяѓ, усё памяняецца.
  Кенi пакуль сядзеѓ з тузiнам хлопчыкаѓ ад дзесяцi да пятнаццацi гадоѓ, з розным колерам скуры. Яны пра што-то балбаталi адзiн з адным. Адзiн падлетак са смяшком заявiѓ:
  - А ѓ мяне ѓжо ѓстаѓ!
  Iншы фыркнуѓ:
  - Не варта дрочить! Тут стаяць вiдэакамеры i палiцыянты глядзяць.
  У адказ яхiдныя смяшкi. Адзiн з падлеткаѓ сунуѓ руку ѓ джынсы. I заторгаѓ.
  Кенi паблажлiва ѓсмiхнуѓся: гармоны гуляюць. Ён i сам шмат разоѓ ужо спрабаваѓ. I атрымлiвалася выклiкаць стаянне. Але цялесна ён яшчэ занадта малы, каб кожны дзень хацець гэтага. Але адчуваннi на самой справе прыемныя, i сэрца б'ецца як барабан калi ты канчаеш. I ад гэтага ѓздрыг.
  А прастытутка з прыгожым хлопчыкам асаблiва ѓ Еѓропе, дзе законы мякчэй ахвотна пераспiць, ды яшчэ зробiць скiдку.
  У ЗША дарослыя жанчыны з аднаго боку вельмi баяцца пакарання, але з другога iх можа быць нават з-за жадання паказытаць нервы цягне да хлопчыкам.
  Адзiн з падлеткаѓ звярнуѓ увагу на босыя ногi Кенi. Стаяѓ снежань i нават у Тэхасе тэмпература на вулiцы каля нуля. I дзецюкi зразумела босыя не ходзяць.
  Ён свiснуѓ i буркнуѓ:
  - Вось паглядзiце дурнаваты, басанож зiмой!
  Двое самых буйных дзецюкоѓ паднялiся i падышлi да Кенi. Яны яхiдна ѓсмiхалiся. Якi стаiць справа заѓважыѓ:
  - А ён вельмi прыгожы! Можа яго выкарыстоѓваем як дзяѓчыну!
  Iншы адзначыѓ:
  - Тут вiдэакамеры!
  Адзiн з дзецюкоѓ кiѓнуѓ:
  - У палiцыi поѓна вычварэнцаѓ! Няхай паглядзяць!
  Кенi падняѓся i пiскнуѓ:
  - Вы зараз атрымаеце!
  Пацан замахнуѓся каб ударыць, але па страцiѓшы раѓнавагу ѓпаѓ. Кенi рушыѓ яму голай пяткай па патылiцы. Другi распусны падлетак пераляцеѓ праз галаву i так моцна грымнуѓся, што адключыѓся. Хлопчык-горац рабiѓ ледзь прыкметныя рухi. Ён за стагоддзi вельмi добра навучыѓся бiцца, i ѓ тым лiку меѓ настаѓнiкаѓ на ѓсходзе. Так што яму гэтыя дзецюкi!
  Астатнiя хлопцы падалiся назад. Залямантаваѓ што просяць дапамогi ѓ палiцыi.
  Некалькi палiцыянтаѓ убегла ѓ камеру. Кенi быѓ спакойны i ѓсмiхаѓся. Яны паднялi двух страцiѓшых прытомнасць падлеткаѓ, i паклалi на насiлкi. Панеслi ѓ медыцынскi пункт.
  Старэйшы палiцыянт прыгразiѓ:
  - Будуць яшчэ бойкi, усё атрымаеце па рагах!
  Пасля чаго палiцыянты пакiнулi камеру. А падлеткi абступiлi Кенi. Яны пачалi пытацца, дзе ён так навучыѓся бiцца.
  Кенi не мог адбiцца праѓду, таму адказаѓ:
  - Мой дзядзька быѓ зялёны берэт, i ён навучыѓ мяне прыёмчыкам!
  Дзецюкi сталi прасiць паказаць.
  Хлапчук-горац, з усмешкай адказаѓ:
  - За ѓрокi трэба плацiць! Давайце даляры!
  Адзiн з дзецюкоѓ дастаѓ стодоларавую купюру, якую схаваѓшы ѓ баязлiѓца. Тут яшчэ шмон быѓ павярхоѓны i можна было нешта пранесцi.
  Кенi стаѓ паказваць яму тэхнiку. Гэта было тыпу Айкiдо ѓ сумесi з дзюдо i кiтайскай барацьбы.
  Зразумела за паѓгадзiны такiм не навучыш. I Кенi лёгка выпусцiѓ падлетка, хоць той з выгляду быѓ i старэй i вышэй.
  Кенi нягледзячы на жыццё на працягу васьмi з паловай стагоддзяѓ, з пацанамi адчуваѓ як рыба ѓ вадзе. Яны яго хутка паважалi, i ён станавiѓся паханам.
  Таму Кенi не баяѓся турмы. Тут жыць можна, тым больш юнымi хлопцамi, якiх так лёгка падпарадкаваць сабе.
  Вось адзiн дастаѓ смартфон, якi таксама схаваѓ у кiшэньцы памiж ног i хлопцы сталi глядзець... Зразумела нешта пра сэкс.
  Некаторыя нават пачалi дрочить проста ѓ камеры.
  Кенi ѓсмiхнуѓся. Ён i сам гэта рабiѓ. Хоць i не так моцна гэтага хацелася. Але цела юнае, а розум.
  А розум залежыць ад цела. Хаця i хочацца быць дарослым, але ёсць некаторыя плюсы i ѓ вечным дзяцiнстве.
  Асаблiва ѓ ЗША, дзе падлеткi развiты не па гадах, валодаюць фантазiяй.
  . РАЗДЗЕЛ No 2.
  Кенi глядзеѓ па смартфоне эротыку, i адчуваѓ хваляванне i ѓзбуджэнне. Ды ён яшчэ замалы целам, але ведае шматлiкае i здольны iншых навучыць. Некаторыя падлеткi сталi вадзiць рукамi ѓ штанах. I гэта, зразумела, для iх натуральна.
  З'явiлася наглядчыца. Даволi тоѓстая, чарнаскурая жанчына. Яна прагна глядзела на хлапчукоѓ. Яе вiдаць таксама падобнае вельмi нават завода змяняецца.
  Яна аблiзнулася i паклiкала аднаго з буйнейшых i прыгожых падлеткаѓ. Той рушыѓ услед за ёй. Яна адвяла хлапчука ѓ суседнюю камеру i адтуль пачулiся сладастрасныя ѓздыхi i стогны. Вiдаць было i хлапчуку-падлетку добра.
  Кенi цяжка ѓздыхнуѓ. Яго ѓзрост такi, калi ты яшчэ зусiм не спелы. Вось у думках зусiм готаѓ i жадаеш, а цела падводзiць. Ды было б яму ѓ момант смерцi хаця б чатырнаццаць гадоѓ.
  Хлапчук-горац адчуѓ нуду ѓ кампанii падлеткаѓ. Усё ж цэлых восем з паловай стагоддзяѓ у яго за плячыма. I гэта вельмi многа. Гэтулькi i нават больш было толькi несмяротных. Але яны перабiлi адзiн аднаго. I iх эпоха скончылася.
  А юны целам Кенi ацалеѓ. I застаѓся ѓ гэтым свеце атрымлiваць асалоду ад вечнасцю.
  I яму раптам стала брыдка ѓ кампанii маларазвiтых, сэксуальна заклапочаных падлеткаѓ. Ён, якi быѓ знаёмы i з графам Калiостра. Чалавекам, якi больш падыходзiць для фантастычнага рамана, чым рэальным жыццi.
  Помнiцца яны з iм гутарылi. Калiёстра быѓ горац. I ён сапраѓды нарадзiѓся яшчэ ѓ тыя часы, калi толькi нараджалася сучасная еѓрапейская культура ѓ Грэцыi. I яму было ѓжо крыху больш за чатыры тысячы гадоѓ. I гэта яшчэ не рэкорд для горца.
  Шмат чаго Калiёстра яму расказаѓ. Кенi меѓ зносiны з дарослымi горцамi, i яго культурны ѓзровень высокi. А тут нейкiя малалетнiя ѓблюдкi.
  Хлопчык-горац захацеѓ заплакаць, але стрымаѓ слёзы. Але ѓ яго ѓзнiкла жаданне збегчы цi хаця б памяняць кампанiю.
  Кенi стаѓ прыглядацца да дзвярэй. У яго ѓзнiкла думка, а не iмiтаваць Цi сардэчны прыступ. Ён мог зрабiць так, горцы-фокуснiкi навучылi, каб сэрца не бiлася. I нават прымусiць цела адубець, каб яго вынеслi ѓ морг. I адтуль змыцца ды яшчэ прыстрашыѓшы санiтараѓ.
  Хлапчук ужо збiраѓся грукнуцца з пасiнелым тварам на падлогу, як у малпнiк увайшло некалькi палiцыянтаѓ.
  Яны тут жа на Кенi начапiлi кайданы i пацягнулi хлопчыка за сабой.
  Юны горац не супрацiѓляѓся. Яму было нават цiкава. Злачынстваѓ рознага роду ён учынiѓ за сваё доѓгае жыццё вялiкае мноства. Але магутная арганiзацыя яго пакрывала. Тая якая сачыла, што iснаванне пароды несмяротных не стала вядомым той частцы чалавецтва што абдзелена такiм дарам.
  Смерцi баяцца ѓсе... Тым больш у несмяротных душа быццам бы ёсць, але рай у любым выпадку не свецiць. Калi ссякаюць галаву, яна трапляе ѓ своеасаблiвы палон, дзе радасцi ѓ духу мала. Так што несмяротным стаць можа быць i не ѓзнагарода. Зрэшты, i простым смяротным людзям, нешта добрае атрымаць пасля смерцi цяжка.
  Кенi ѓ любым выпадку ѓжо столькi разоѓ бываѓ у розных турмах, што яго зняволення не палохала. Ну вось крыху развеецца ён. Накшталт бы ѓ Амерыцы малалеткам галавы не голяць нагала? Хаця гледзячы ѓ якiм штаце. У некаторых могуць зразаць цудоѓныя светлыя валасы пад машынку.
  Хлопчыка ѓ першую чаргу адвялi ѓ спецыяльны пакой ператрусу. Вакол люстэрка, i святаць пражэктара. Чатыры жанчыны ѓ белых халатах. Непаѓналетнiх часта даручаюць абшукваць жанчынам. Магчыма таму, што тыя робяць гэта не так груба i балюча.
  Хлопчык распрануѓся, гэта звыкла. Ты стаiш зусiм голенькi. I цябе зараз будуць мацаць.
  Кенi адчуѓ у сабе, праѓда, лёгкi сорам. Хоць яго юнае цела хораша i саромецца няма чаго.
  Дзве жанчыны пачалi мацаць з валасоѓ хлопчыка-бландына. Iх рукi былi спрытныя i дасведчаныя. Яны расчэсвалi кожную пасму. Яшчэ адна старэйшая глядзела прагна на хлопчыка. Вельмi ѓжо ѓ яго прыгожае i мускулiстае цела. Хай нават дзяцюк i драбнаваты.
  Кенi ѓжо сустракаѓся з такiмi жанчынамi. Яны любяць лапаць хлапчукоѓ i мацаць iх. Пажадлiвыя пачвары. Але могуць i падкармiць.
  Наглядчыцы праверылi кожную пасму валасоѓ у хлапчука, расчэсвалi з усiм стараннем. Потым дасталi пiнцэты i пачалi глядзець у вушы. Яны свяцiлi туды i калупалiся, што было даволi балюча i непрыемна.
  Зазiрнулi наглядчыцы i ѓ нос. Спачатку атрымлiвалi ноздры, пасвяцiлi. Але бачна iх гэта не задаволiла.
  Адна з наглядальнiц дастала невялiкi, тонкiх зонд, на кампутары i падлучыла яго да сеткi.
  Вось гэта было нешта новенькае, чаго раней Кенi не бачыѓ. Тыпу таго зонда якiм правяраюць страѓнiк, на гэты раз прасвечваюць насаглотку i ѓвесь шлях да лёгкага.
  Дзiѓна, што хлапчука гадоѓ адзiнаццацi, а на выгляд, i больш за дзесяць не дасi, так старанна правяраюць. Нiбы ён нейкi шпiён. У Кенi з'явiлiся нядобрыя прадчуваннi.
  Маленькi зонд увайшоѓ у правую ноздру вечнага дзiцяцi. У той час дзве наглядчыцы яго моцна трымалi за плечы. А iншая, рэгулявала зонд. I выява выводзiлася на экран манiтора. У самым мiнула да самых лёгкiх хлапчукi.
  Яны ѓ яго ѓ iдэальным стане. Кенi за восем з паловай стагоддзяѓ зразумела, шмат разоѓ спрабаваѓ палiць, але яму гэта не падабалася. Тым у сучасным свеце, у большасцi краiн дзецям тытунь не прадаюць. Хаця раней рознiцы не рабiлi. Але звычка благая, i шмат на яе грошай сыходзiць. Лепш на гульнявой прыстаѓцы пацешыцца. Паганяць рознага роду машыны цi матацыклы, цi пастраляць.
  А яшчэ цiкавей, i тут Кенi аддаѓ павiнна прагрэсу - гэта ваенна-эканамiчныя стратэгii. Калi не проста воiн, а знакамiты палкаводзец. I будуеш, i камандуеш войскамi.
  Вось хлопчыку правялi да самых лёгкiх правую ноздру i сталi прасвечваць суя тоненькi шланг з лямпачкай i левую.
  Кенi каб адцягнуцца ад гэтай непрыемнай працэдуры, ды яшчэ i наглядчыцы-жанчыны на тваё юнае цела глядзяць, iмкнуѓся ѓспомнiць нешта прыемнае.
  Вось, напрыклад, класiка кампутарнай гульнi: "Казакi". Гэта сапраѓды выдатна.
  Ты там i цэлы горад будуеш, i войскi i казармы i ваюеш. I гэта сапраѓды забаѓляе.
  Кенi спачатку не маючы досведу ѓ казаках, занадта захапiѓся эканомiкай, i на яго напалi войскi кампутара. Ды тут аб абароне нельга забываць. Прасцей гуляць, выкарыстоѓваючы код жулiка. Але з iм перамагаць занадта ѓжо лёгка. А куды цiкавей калi i твая галава працуе. На самай справе, трэба мець i паняцце, i талент, каб усё рабiць разумна, прыгожа i дасканала. Кенi любiѓ гульню "Казакi", як адну з першых.
  А бо было шмат i iншых. Напрыклад "Генерал", "Антанта", "Гiсторыя Зямлi", "Клеапатра", "Другая сусветная вайна", "Старажытны Рым", "Напалеон" i iншыя. Плюс яшчэ такая класная стратэгiя як "Цывiлiзацыя" - гэта наогул проста хараство. Ды чаго толькi не было.
  Кенi ѓ "Клеапатры", прайшоѓ усе мiсii з гiсторыi роду. I гэта было вельмi здорава.
  I што ён яшчэ толькi не спрабаваѓ. Гульнi на кампутары так захапляюць. Ён iх рэальна вельмi цяжка адарвацца.
  Хлапчук, якому восем з паловай стагоддзяѓ, любiлi падобныя стратэгii. З гадамi яны станавiлiся ѓсё больш складанымi. I расла колькасць юнiтаѓ, i паляпшалася графiка.
  Кенi нават радаваѓся зараз што ён хлопчык. Бо для дзiцяцi гадзiнамi праседжваць за гульнявым сталом - гэта натуральна.
  У дзевяностыя гады мiнулага стагоддзi, калi ён сустрэѓ сваю прыёмную маму з роду несмяротных, i Дункана Маклауда адно з найдужэйшых байцоѓ сярод горцаѓ, а можа нават i найдужэйшага. У яго мiльганула была думка, а што калi... Насамрэч жыць пад iх абаронай у адной сям'i, i атрымлiваць асалоду ад стабiльнасцi.
  Але горцы не могуць жыць доѓга дружна. Адбывалiся пастаянныя разборкi. I ѓ 2017 апошнi Армагедон несмяротных. Хлопчык выжыѓ i нават захаваѓ сваё вечнае юнацтва. Цяпер за яго галавой нiхто не паляваць. I больш горцаѓ на ѓсёй планеце Зямля ѓвогуле не засталося. I той жа Маклаѓд ужо гадоѓ за сорак. I рана цi позна састарэе i памрэ.
  I тады Кенi несмяротны дзяцюк будзе зусiм адзiн. Усе iншыя людзi для яго стануць чужымi.
  Гэта, зразумела, з аднаго боку i добра, не пагрозы што нехта, з дарослых спакусiѓшыся, як яму здаецца лёгкай здабычай, адсячэ табе галаву. Але з другога ты так адзiн, калi няма iншых несмяротных.
  I гэта надзвычай сумна, што не засталося пастаянных сяброѓ. I яго прыёмная мацi таксама загiнула ѓ вынiку разборкi. Ды ѓсё згiнулi. I тыя, якiм па пяць тысяч гадоѓ таксама...
  Кенi адчуваѓ, як зонд прайшоѓ яму да ѓжо iншага лёгкага. Прасвяцiѓ i вярнуѓся назад.
  Ды такога стараннага шмона ѓ яго яшчэ не было. Зразумела што яшчэ i навуковы прагрэс развiѓся, i тут электронiка такая ёсць i не надта ѓжо дарагая.
  Але вось не цi падазраюць у Кенi шпiёна. А раптам ѓсё ж яго таямнiца - несмяротнага ѓсплыла на паверхню?
  Можа быць, арганiзацыя горцаѓ перастала яму заступацца? Вырашыѓшы, што раз эпоха скончаная, тое ѓсё астатняе ѓсё роѓна?
  Што там адно нейкае вечнае дзiця?
  Кенi ѓздыхнуѓ. Яго падвялi да стойкi, i наглядчыца ѓчапiлася рукамi ѓ яго падбародак. Перад гэтым яна спаласнула пальцы ѓ тонкiх, медыцынскiх, гумавых пальчатках у спiрце. Каб усё было стэрыльна, i хлопчык не дай Бог не заразiѓся.
  Пасля чаго палезла ѓ рот. Пачала мацаць за шчокамi, у небе, пад мовай, i да самых гланд.
  Ну, гэта не ѓ навiнку. Кенi ѓспомнiѓ, як яму наглядчыца ѓ iншай турме лезла ѓ рот голымi, нямытымi пальцамi. Тады хлапчук вырваѓся i абурыѓся. Хай гэтая дама спачатку вымые рукi i надзене пальчаткi, а не будзе совацца непаѓналетняму пальцамi ѓ рот, якiмi яна невядома што да гэтага рабiла.
  Тады наглядчыцы збянтэжылася. I сказала што ѓ iх праблемы з пальчаткамi.
  Пасля яго прымусiлi прысесцi тады разоѓ дзесяць i завялi ѓ камеру. Турма была мунiцыпальная. I не вельмi-то ѓладкованая. Нi тэлевiзара, нi халадзiльнiка, нi нават унiтаза са змывам. Затое ѓ камеры поѓным поѓна дзяцей, многiя нават малодшай, на выгляд чым Кенi. I голыя дошкi на трох радах нараѓ, i смуродная параша ѓ куце.
  I гэта ѓ Амерыцы! Праѓда, такая турма гэта выключэнне, звычайна яны чысцейшыя i добраѓпарадкаваныя.
  У роце адчуваецца пах гумы i медыцынскага спiрту. Не вельмi прыемна, i нават ванiтуе. Хаця хлапчукоѓ заѓсёды правяраюць, цi не хаваюць яны нешта ѓ роце, прычым яшчэ з сярэднiх вякоѓ. Ды ѓ роце можна шмат чаго пранесцi.
  Кенi неяк алмаз пранёс, а потым праглынуѓ. I здолеѓ яго захаваць.
  Але тут ужо глытаннем не абыдзешся.
  Вось наглядчыца ѓ белым халаце падцягнула зонд. I зараз будуць абследаваць кiшачнiк.
  Ну i шмон! У Расii ѓвогуле толькi пры Сталiне хлопцаѓ шманалi сумленна. А потым, ужо неяк нядбайна.
  А тут узялi, прымусiлi адчынiць рот i сунулi ѓ яго зонд. Без замарозкi гэта вельмi непрыемная працэдура. Праѓда ѓ зубах спецыяльная капа каб ён не адкусiѓ.
  Кенi адчуваѓ, як шланг уваходзiць па страваводзе, а затым i ѓ страѓнiк. Тамака ѓсё высвечваюць.
  Неяк яму свяцiлi рэнтгенам, калi падазравалi на наркотыкi, у аэрапорце, але зондам нiколi.
  Кенi, як i любы iншы несмяротны практычна не хварэлi, i гэта велiзарны плюс вечнага жыцця i роды горца. А значыць медыцынскае абследаванне яму без патрэбы. На самой справе, ён жа несмяротны. I навошта яму гэта. Усё ѓ арганiзме само адновiцца.
  Хлапчук упершыню глытаѓ зонд, хоць пражыѓ восем з паловай стагоддзяѓ. Нават калi б ён кожны дзень пiѓ бы сiнiльную кiслату, i царскую гарэлку ѓ яго б не было б язвы страѓнiка.
  Дык што да чаго гэта?
  А працэдура вельмi непрыемная.
  Кенi падумаѓ, да чаго дзiця так старанна правяраюць? Можа, нешта западозрылi?
  А потым мiльганула другая трывожная думка. А раптам яго пазбавяць неѓмiручасцi?
  Ды ён вельмi малады i зможа стаць дарослым. I ѓ яго будзе не дзiцячы адростак, а сапраѓдная мужчынская дасканаласць. I ён, магчыма, зможа мець i ѓласных дзяцей.
  Вось несмяротныя бясплодныя. I гэта iх iстотны мiнус пры ѓсiх астатнiх плюсах.
  Але затое тваё жыццё рана цi позна скончыцца. А Кенi не хацеѓ памiраць. Ён прывык жыць, i зусiм не стамiѓся.
  Наадварот кампутарных гульняѓ шмат, i з кожным годам усё больш становiцца. I яны ѓсё прыгажэйшыя графiкаѓ. А хутка, напэѓна, створаць сапраѓдную матрыцу вiртуальнай рэальнасцi, будуць проста цудоѓныя i непаѓторныя прыгоды.
  Дзеля ѓсяго гэтага трэба жыць.
  Кенi ѓ думках, так рот заняты парасонам праспяваѓ:
  Да чаго дайшоѓ прагрэс,
  Да нябачаных цудаѓ...
  Апусцiѓся нетры мора,
  I памчаѓся да нябёсаѓ!
  Забытыя клопаты,
  Спынены бег!
  Укалываюць робаты,
  Шчаслiвы чалавек!
  Кенi памятаючы стагоддзе ѓ каменяломнях, вельмi не любiѓ працаваць. Прычым у каменяломнях самае страшнае гэта зусiм не бiзун наглядчыка, i не цяганне цяжараѓ.
  Арганiзм несмяротнага хутка прывык да нагрузак i адаптаваѓся.
  Самае паскуднае гэта руцiна i маральная нуда. Калi вакол толькi голыя, брудныя, потныя, часта ѓ язвах, i ранах стогне ад болю хлапчукi, i суровыя смярдзючыя наглядчыкi.
  I нават ты не бачыш гадамi сонца. I толькi паходнi бляклыя i якiя чадаюць. I жудасны смурод да якога ты зрэшты абвыкаеш.
  Адзiны плюс, што Кенi навучыѓся бачыць у цемры, лепш за любую кошку. I ён мог бiцца пры поѓнай адсутнасцi святла.
  Акрамя таго хлапчук набыѓ нават для горца фенаменальную цягавiтасць.
  Але затое атрымаѓ маральную траѓму. I часам гэтыя каменяломнi яму снiлiся ѓ сне.
  У горцаѓ выдатная памяць, i яны практычна нiчога не забываюць, нават калi жадаюць забыцца.
  Можа таму Кенi i стаѓ такiм злым. Забiваѓ несмяротных, уцiраючыся iм у давер i смяротных таксама. I любiѓ ваяваць.
  У прыватнасцi, змагаѓся ва Украiне. Забiѓ шмат расейскiх салдат, але стаѓ занадта знакамiтым i яго папрасiлi сысцi, каб не свяцiцца.
  Сапраѓды кар'еру не зробiш.
  I нiякiх даляглядаѓ. Дзiця царом быць не можа, ва ѓсякiм разе, надоѓга.
  Дарэчы, Аляксандр Македонскi быѓ несмяротным, i таму так люта i без страху кiдаѓся ѓ бой. Але яго папрасiлi знiкнуць, каб вечнае юнацтва кiраѓнiка не выклiкала падазрэнняѓ. I ён пакiнуѓ пасля сябе падобнага двайнiка якi сканаѓ ад яду.
  А сам пусцiѓся ѓ падарожжы. Пакуль яму, у рэшце рэшт, не адсеклi галаву.
  Вось такая гiсторыя легендарнага кiраѓнiка i цара Македонii.
  Кенi ѓздыхнуѓ, калi нарэшце яго страѓнiк правераць. Ну вось зонд пайшоѓ назад i ад гэтага казытлiва.
  Хлопчык падумаѓ, што ѓсё ж такi калi яго таямнiцу раскрыюць, то свабоды не дадуць. Будуць даследаваць нiбы пацука, i разбяруць на запчасткi. Паспрабуюць напрыклад адсекчы канечнасць.
  Што будзе ѓ дадзеным выпадку?
  Яна зноѓ вырасце.
  Кенi ѓздыхнуѓ ... Зонд вынялi i шмон працягнуѓся. Вось яму правялi памiж пальцамi рукi. Затым сталi цiснуць на пупок. Вiдаць нешта i там шукалi.
  Самае непрыемнае гэта ѓ канцы. Але Кенi хоць i меѓ досвед анальнага ператрусу, але такога не чакаѓ. Наглядчыца ѓ белым халаце прынеслi вялiкую, аѓтаматычную клiзму. А другая таксама ѓ белым халаце велiзарны таз.
  I яму яе клiзму сунулi ѓ заднi праход. Пасля чаго пусцiлi цёплую ваду. I сталi прамываць з вялiкiм напорам. Гэта было i балюча i брыдка i зневажальна.
  Прамыванне кiшачнiка была вельмi дбайнай. Кенi пасумнеѓ. Хоць i зневажальна калi ѓ пятую кропку залазiць палец у пальчатцы, але гэта ѓжо было i не так ужо i балюча. Але клiзму яму рабiлi ѓпершыню. Навошта несмяротнаму хлопчыку бальнiца? Усё само зажыве i выправiцца.
  А тут нешта асаблiвае i неверагоднае. Яму чысцяць ад усяго дрэннага...
  Кенi балазе рот цяпер свабодны заспяваѓ;
  Аднекуль з далёкага, як цёплы вецер -
  Рэха тэлефоннага званка мяне разбудзiць.
  Пачуюцца знаёмы голас, як сонца светлы.
  Я ведаю, дык нiхто не памятае мяне, нiхто так не любiць.
  
  Добры дзень мама, мама.
  Скажы, што пахаладала. Скажы, што па мне сумавала.
  Мне так гэтага не хапала, мама, мама.
  Я ведаю, ты там адна, але няхай побач мне быць не дадзена -
  Гэты свет ля тваiх ног.
  
  Прыпеѓ:
  Нашы душы спяваюць ва ѓнiсон песнi аб галоѓным.
  Без цябе - гэты свет асуджаны, мама, мама, мама, мама.
  Нашы душы спяваюць ва ѓнiсон песнi аб галоѓным.
  Без цябе - гэты свет асуджаны, мама, мама, мама, мама.
  
  Заблытанае вельмi невыразнае наша жыццё.
  Людзi ваююць не за каханне, - яны дурныя, мама.
  Так мала шляхоѓ i так шмат крывых дарог.
  Але гэта не для цябе. Усё гэта - проста пыл.
  
  Скажы, як ты мама, мама?
  Тваiм голасам спяваюць птушкi, тваё iмя ляцiць над сталiцай,
  I яму ѓжо не спынiцца, мама, мама.
  Я ведаю, ты там адна, але няхай побач мне быць не дадзена, -
  Увесь свет ля тваiх ног.
  
  Прыпеѓ:
  Нашы душы спяваюць ва ѓнiсон песнi аб галоѓным.
  Без цябе - гэты свет асуджаны, мама, мама, мама, мама.
  Нашы душы спяваюць ва ѓнiсон песнi аб галоѓным.
  Без цябе - гэты свет асуджаны, мама, мама, мама, мама.
  
  Хутка я стану самым-самым. Прама, як ты марыла, мама.
  Ужо хутка я стану самым-самым. Прама, як ты марыла, мама.
  Зусiм хутка я стану самым. Прама, як ты марыла, мама.
  Памятаеш, як ты марыла, мама.
  Наглядчыца што была старэйшай злосна рыкнула:
  - Што малалетнi падонак аб маме ѓспомнiѓ! А як людзей забiваѓ, што чым займалiся думкi ѓ тваёй галоѓцы!
  Кенi пробулькал:
  - Я нiкога не забiваѓ!
  Старэйшая наглядчыца буркнула:
  - Ды ну! А таго каляровага што праламаѓ чэрап ломiкам пакiнуѓшы адбiткi.
  Кенi кiѓнуѓ. Ну-так, ён i сапраѓды ѓчора даѓ чорнаму хлопцу ломiкам па башцы. I нават надышоѓ хаваць зброю забойства, цi сцiраць адбiткi.
  Неяк Кенi абвык што магутная арганiзацыя, выдаляе пра яго ѓсе дадзеныя ѓ картатэцы, i выявiѓ нядбайнасць. I вiдаць яго праверылi, i прама зараз кампутар выявiѓ супадзенне.
  Старэйшая наглядчыца буркнула:
  - Малалетнi забойца вось хто ты!
  Кенi лагiчна заѓважыѓ:
  - Калi нават я i трымаѓ у руках ломiк, то гэта зусiм не значыць, што менавiта я i забiѓ!
  Старэйшая наглядчыца рыкнула:
  - Гэта ты на судзе будзеш так казаць! А табе ѓкатаюць пажыццёвае!
  Кенi адзначыѓ з усмешкай:
  - Я ѓсяго толькi дзiця! Максiмум некалькi гадоѓ малалеткi.
  У адказ жанчына заѓважыла:
  - Гэты хлопец зяць нашага пракурора. Так што табе не павезла. Ты не таго абрабаваѓ i забiѓ. Таму пракурор i загадаѓ зрабiць табе максiмальна скурпулёзны i падрабязны ператрус. Цяпер ужо не адкруцiшся!
  Кенi буркнуѓ:
  -Паглядзiм!
  I сапраѓды ѓ яго была ѓпэѓненасць, што магутная арганiзацыя яго неяк адмажа. Тым больш якое пажыццёвае? Занадта падазроным будзе вечны хлопчык у федэральнай турме.
  А цiкава яму дазволяць гуляць на кампутары? Малалеткам быццам бы i можна.
  Тым часам наглядчыца ѓ белым халаце высунула зонд. I зараз Кенi павiнны прасьвятлiць усе кiшкi, зрабiѓшы эндаскапiю. Гэта непрыемная i зневажальная працэдура. Але яе робяць у звычайных палiклiнiках.
  Жанчына ѓ заднiм халаце сунула ѓ пятую кропку, хлапчукi стала засоѓваць шланг, што вельмi.
  А яго кiшачнiк на экране пачаѓ прасвечвацца.
  Кенi здрыгануѓся. I каб не было так балюча, агiдна i казытлiва зноѓ пачаѓ спяваць;
  Там далёка-далёка ѓ цiхiм горадзе
  Пасярод зямлi адна ѓ цёмным пакоi
  Аб выратаваннi маiм богу молiцца
  Апоѓначная мая багамалiца.
  
  Аб адным яна молiць: Беражы Госпадзе!
  I ѓсю ноч у акне гараць свечкi васковыя,
  Каб веру i каханне страцiла,
  Святло знайшла душа мая, якая заблыталася.
  
  Мама, мама ты адна не дадасi i не разлюбiш.
  У сьвеце гэтым i iншым, ты заѓсёды са мною будзеш.
  Я да адной табе iду ѓ сэрца параненая.
  Мама, мама ты мая сцяна каменная.
  Мама, мама ты мая сцяна каменная.
  
  Ноч чорная, невядомы шлях цемра бяздонная
  I прарочаць бяды мне сiлы цёмныя,
  Але ѓ цемры захоѓваюць мяне дзве бяссоннiцы:
  Вочы мацi, ды яшчэ Багародзiцы.
  
  Кажуць, што нiколi не сумавала я.
  Ведаеш, толькi ты адна - мая мiлая.
  Колькi разоѓ лёсам без жалю бiтая
  Выжывала я тваiмi малiтвамi.
  
  Мама, мама ты адна не дадасi i не разлюбiш.
  У сьвеце гэтым i iншым, ты заѓсёды са мною будзеш.
  Я да адной табе iду ѓ сэрца параненая.
  Мама, мама ты мая сцяна каменная.
  Мама, мама ты мая сцяна каменная.
  
  Ад таго мяне зламаць бяды не змаглi,
  Што далёка-далёка пасярод зямлi
  Аб выратаваннi маiм богу малiцца
  Апоѓначная мая багамалiца.
  Старэйшая наглядчыца заѓважыла:
  - Ты добра спяваеш! Але цябе будуць судзiць як дарослага. I ты не атрымаеш санаторыя малалеткi. Цябе будуць атачаць дарослыя, азвярэлыя, смярдзючыя злачынцы якiя вельмi любяць гвалтаваць вось такiх як ты прыгожы i светлавалосых хлопчыкаѓ.
  Кенi ѓпэѓнена адказаѓ:
  - Я змагу даць рэшты!
  Наглядчыца засмяялася i заѓважыла:
  - Ты ж усяго толькi дзiця! Колькi табе год?
  Кенi з усмешкай спытаѓ:
  - А вы што самi не ведаеце?
  Старэйшая наглядчыца кiѓнула:
  - Ды ты нейкая дзiѓная асоба. Без роду, без племя, i цябе няма ѓ картатэцы. Мы павiнны спачатку высветлiць, адкуль ты, i як звалiѓся на нашу галаву. А потым вырашым, што з табой рабiць!
  Хлопчык заѓважыѓ:
  - Лепш адпусцiць! Танней абыдзецца!
  Тым часам медсёстры скончылi даследаваць хлапчука кiшачнiк i вынялi з пятай кропкi зонд.
  Бяссмертны Кенi думаѓ, што ѓжо самае цяжка ззаду, але Старэйшая наглядчыца адзначыла:
  -Праверыць трэба яшчэ i мачавая бурбалка! Ды гэты шмон павiнен быць максiмальнай дбайнасцi!
  Наглядчыца прапанавала легчы Кенi на жывот. I яе рука ѓ медыцынскай пальчатцы асцярожна агалiла галоѓку дасканаласцi. А iншая паднесла тоненькi зонд здольны прайсцi па мачавыпускальным канале.
  Кенi адчуѓ хваляванне ад дотыку жаночых рук, хай нават у тонкiх, гумавых пальчатках. I яго ствол брыняючы ад крывi, i ѓзбуджэння.
  Старэйшая наглядчыца спытала:
  - У цябе была хоць раз жанчына!
  Кенi чырванеючы ад збянтэжанасцi, адказаѓ:
  - Так! I не раз!
  Старэйшая наглядчыца заѓважыла:
  - I яны ѓ цябе будуць i ѓ турме! Ты вельмi прыгожы хлопчык!
  Тым часам жанчына ѓ белым халаце сунула ѓ мачавыпускальны канал тоненькi шнурок i стала яго засоѓваць. Было крыху балюча i козытна.
  Кенi падумаѓ, што, хутчэй за ѓсё такое робяць у бальнiцах, калi трэба праверыць больш старанна. Прычым за такую працэдуру ѓ ЗША, напэѓна, бяруць вялiкiя грошы, яму гэта робяць цалкам бясплатна. I не трэба так чырванець i адчуваць сябе прынiжаным, i гарэць ад сораму.
  Проста падобныя на медсястру ѓ белых халатах жанчыны выконваюць свой абавязак. I тут саромецца няма чаго.
  Кенi ѓсмiхнуѓся, i падумаѓ, што ён напэѓна вельмi ѓжо шляхетная асоба, раз яго так абшукваюць i зноѓ несмяротны хлопчык васьмi з паловай стагоддзяѓ ад роду заспяваѓ;
  Абыдзi ѓвесь свет вакол -
  Толькi ведай загадзя:
  Не знойдзеш цяплей рук
  I далiкатней мамчыных.
  Не знойдзеш на свеце вачэй
  Ласкавей i стражэй.
  Мама кожнаму з нас
  Усiх людзей даражэй.
  
  Мама, мама - самае прыгожае слова на свеце.
  Мама, мама дорыць цеплыню i ѓсмешку дзецям.
  Мама, мама, радасць i сум я з табою дзялю,
  Мама, я цябе кахаю!
  
  Колькi нi глядзi вакол,
  Але зiмой i летам
  Мама - самы лепшы сябар,
  Лепш мамы няма.
  Пажадаць хачу табе
  I дабра i святла.
  Няхай пра маму пра маю
  Ведае ѓся планета!
  
  Мама, мама - самае прыгожае слова на свеце.
  Мама, мама дорыць цеплыню i ѓсмешку дзецям.
  Мама, мама, радасць i сум я з табою дзялю,
  Мама, я цябе кахаю!
  I хлопчык Кенi нават заплакаѓ. Бо ѓ яго была мама, але як даѓно, яшчэ ѓ часы, калi i iмперыя Чынгiсхана яшчэ не зарадзiлася, калi ѓ Еѓропе не ведалi пораху, яна была забiтая.
  Нарэшце зонд дасталi. Пасля наглядчыцы ѓ белых халатах яшчэ праверылi пальцы босых ног, i прамацалi голую, мазолiсты падэшву.
  Назiральнiца заѓважыла:
  - Яна ѓ яго такая жорсткая, слова рог насарога. Нiбы гэты хлопчык усё жыццё бегаѓ толькi басанож!
  Кенi кiѓнуѓ:
  - Ды так ён i ёсць! Я не люблю абутку!
  Жанчына старэйшая наглядчыца загадала:
  - Адвядзiце яго ѓ душавую i старанна памыйце. Потым яго паголяць нагала i сноѓ сфатаграфуюць голенькi з усiх бакоѓ!
  Хлапчук прастагнаѓ:
  - Навошта мяне галiць нагала!
  Старэйшая наглядчыца адказала:
  - Таму што ты занадта прыкрыѓ нашаму пракурору. А вы хлопчыкi не кахаеце раставацца са сваiмi валасамi. I камеру табе падбяруць адзiночную i халодную. А то iншыя малалеткi занадта цябе паважаюць.
  Давай рукi за спiну i ѓ душавую.
  Кенi вывелi, i хлапчук-вязень i разам з тым несмяротны горац, апусцiѓшы галаву, паплёѓся мыцца. Яго настрой рэзка ѓпаѓ. Без кампутара i тэлевiзара сядзець у халоднай адзiночцы будзе сумна. Ужо лепш у кампанii дурных падлеткаѓ, чым аднаму.
  Ну добра, усё роѓна ж таемная арганiзацыя не дазволiць яму сябе расчынiць i сядзець занадта ѓжо доѓга.
  
  АДЗIН СССР сярод ваѓкоѓ
  Адключэнне адбылося з-за ѓспышкi на сонца, у вынiку чаго ѓ 22 чэрвеня 1941 года ЗША, Брытанiя i яе калонii аказалiся адключаныя. Спачатку падчас вайны гэта не асаблiва адбiлася. Немцы прасоѓвалiся прыкладна як у рэальнай гiсторыi. Таксама фюрар павярнуѓ на поѓдзень, i Японiя заняла чакальную пазiцыю ... I зноѓ марозная зiма выратавала Чырвоную Армiю ад поѓнага разгрому, i дазволiла перайсцi ѓ контрнаступленне пад Масквой. А Японiя тым часам захапiла тыя ѓладаннi ѓ Цiхiм акiяне, што належалi раней Брытанii i ЗША, i якiм не змаглi зараз патрапiць дадатковыя сiлы.
  На ѓсходнiм фронце вясной i на пачатку лета немцы атрымалi шэраг перамог, i пачалi зноѓ наступленне на Сталiнград. Аднак тут разыходжаннi з рэальнасцю якраз i пачалiся. Адсутнасць другога фронта, дазволiла немцам больш войскаѓ перакiнуць з Еѓропы, i з Лiвii, пакiнем там толькi iтальянскiя гарнiзоны.
  I наступ пачаѓся не толькi на Сталiнград, але яшчэ i Цiхвiн. I камандаваѓ iм зараз Роммель, якога фюрар высока шанаваѓ за разгром ангельцаѓ у Лiвii i ѓзяцце Талбука.
  У баях прынялi ѓдзел i першыя танкi "Тыгр". Роммель пачаѓ наступ ноччу i здолеѓ заспець савецкiя войскi знянацку. Сiтуацыю пагоршыла, яшчэ i тое, што немцы мелi перавагу ѓ авiяцыi, так не марнавалi сiлы, на дужанне з саюзнiкамi.
  Лётчык Марсэль iмклiва набiраѓ рахункi на ѓсходнiм фронце. Ён яшчэ ѓ чэрвенi 1942 года перавысiѓ колькасць збiтых самалётаѓ у сто пяцьдзесят i атрымаѓ рыцарскi крыж жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  Але гэта было толькi пачаткам кар'еры.
  У небе i сапраѓды было Чырвонай армii складаней. I немцы змаглi ѓзяць Цiхвiн, а затым яшчэ некалькi гарадоѓ i адрэзалi Ленiнград падвойным кольцам, заблакаваѓшы зноѓ гэты горад.
  Савецкае камандаванне спрабавала прабiцца да Ленiнграда, i наступаць у цэнтры. Але не хапiла сiл, каб дабiцца на гэтых напрамках поспехаѓ.
  Адзiным суцяшэннем стала тое, што фашысты ѓгразлi ѓ Сталiнградзе, што давала шанцы сабраць новыя рэзервы.
  Затое Ленiнград заставаѓся блакiраваным. Пакуль яшчэ Турцыя i Японiя не ѓступiлi ѓ вайну i, у СССР быѓ шанц, пераламаць ход баёѓ. У лiстападзе 1942 года савецкiя войскi пачалi наступленне i пад Ржэвам i пад Сталiнградам.
  Пад Ржэвам дабiцца поспеху не ѓдалося. А вось пад Сталiнградам кольца аказалася замкнёнае. Але як высветлiлася на час. У Трэцяга Рэйха было куды больш рэзерваѓ, i Роммель пачала наступ да Сталiнграда з поѓначы, а Майнштэйн з поѓдня.
  Сiтуацыю пагоршыла яшчэ i нечаканае ѓступленне Японii ѓ вайну. Самураi, нягледзячы на скаванасць сiл бiтвай у Кiтаi, атакавалi Уладзiвасток.
  Напэѓна Хiрахiта баяѓся што Трэцi Рэйх прайграе i ѓступiѓ у вайну.
  Тым больш у Японii хапала i рэсурсаѓ i пяхоты, для поѓнамаштабных наступаѓ.
  Чырвоная армiя аказалася скаванай, i Ромелю ѓдалося прабiцца з поѓначы да Сталiнграда. Майнштэйн быѓ часова спынены, але атрымаѓшы дадатковыя падмацаваннi, i падтрымку з боку Паѓлюса, злучыѓся ѓжо разблакаваным войскамi.
  Такiм чынам, узнiкла чарговае кольца, у якiм апынулiся савецкiя войскi.
  Пасля ѓпартых баёѓ iх большая частка была знiшчана i запалонена. Пасля чаго немцы завяршылi захоп Сталiнграда. А ѓ сакавiку 1943 гады ѓ вайну ѓступiла i Турцыя. Сiтуацыя яшчэ больш ускладнiлася. У паветры немцы захоѓвалi перавагу. Марсэль перавысiѓ рахунак у трыста збiтых самалётаѓ i стаѓ першым немцам, якi атрымаѓ другi рыцарскi крыж жалезнага крыжа з дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  У траѓнi немцы пачалi новы наступ, масава выкарыстоѓваючы новыя танкi - "Тыгр", "Пантэра" i "Леѓ". I паспяхова прасоѓвалiся, хаця Чырвоная Армiя i заняла магутную абарону. Але сiлы былi ѓжо няроѓныя, бо савецкiя войскi бiлiся адразу на тры фронты - Супраць Трэцяга Рэйха, яго сатэлiтаѓ, Японii i яе калонiямi, i Турцыяй. Сiтуацыю пагаршала абвешчаная гiтлераѓцамi татальная вайна, якая прывяла да павелiчэння выпуску ѓзбраенняѓ у некалькi разоѓ пры адсутнасцi бамбардзiровак з боку саюзнiкаѓ. Так што шансы ѓ СССР хутка памяншалiся!
  Праѓда, прасоѓвалiся фрыцы павольна, так перад iмi была глыбокаэшаланаваная абарона. I савецкiя войскi, маючы досвед, бiлiся вельмi адважна. Але ѓсё роѓна прайгравалi.
  Зрэшты, бiлiся з вялiкай адвагай, i некаторыя ваяры паказвалi найвышэйшы клас. Вось, напрыклад, танкавы экiпаж Лiзаветы на самым звычайным Т-34-76 ваюе з гiтлераѓцамi.
  А немцы рухаюцца марудлiва на савецкiя войскi, выстраiѓшыся клiнам, цi свiннёй. Наперадзе самы цяжкi i лепш абаронены танк "Леѓ". Ён нагадвае "Пантэру", толькi куды буйней i вагой дзевяноста тон. Лабавая браня корпуса 150-мiлiметраѓ i пад нахiламi як Т-34, а бартоѓ 82-мiлiметра з нахiламi. Лоб вежы наогул абаронены вельмi моцна: 240-мiлiметраѓ з нахiламi, а барты слабейшыя таксама 82-мiлiметра, як i корпус. I гармата магутная ѓ 105-мiлiметраѓ з вялiкай дзiнай ствала ѓ 70 ЭЛ. Вось гэта танк здольны паражаць з дыстанцыi.
  Лiзавета босай ножкай перакладае каробку перадач на самую верхнюю.
  I трыццацьчацвёрка набiрае хуткасць. З дыстанцыi па "Льве" страляць бескарысна i трэба зблiзiцца. Магутная нямецкая машына дасылае снарад забойнай сiлы. Ён праносiцца мiма. Дзяѓчаты ѓ танку весела смяюцца i перабiраюць босымi ножкамi.
  На паѓночным Каѓказе ѓ канцы траѓня горача, i ѓ бiкiнi прыгажуням вельмi нават весела.
  Алена адзначае са свiстам:
  - Зараз фашыст выдатна па рагах атрымае!
  Кацярына, трасучы босы, загарэлай ножкай, згаджаецца:
  - Вызначана мы яму ѓрэжам!
  Т-34-76 працягвае разгоняцца, але хуткасць па бездаражы абмежаваная. "Леѓ" наогул ледзь паѓзе, а больш спрытныя "Пантэры" i "Тыгры", прытармажваюцца, каб не вырывацца наперад.
  Але i гэтыя машыны небяспечныя, асаблiва "Пантэра", здольная рабiць па пятнаццаць стрэлаѓ хвiлiну. Ад такой можна чакаць сюрпрызу.
  Эѓфрасiя нацiскаючы голай пяткай на газ, вiскоча:
  - Будзем бiцца вiртуознымi спосабамi!
  У гарматы танка "Леѓ" ёсць iстотны недахоп, яна робiць усяго толькi пяць стрэлаѓ у хвiлiну. Наогул, не самая ѓдалая мадэль. Бранябойнасць залiшняя, а са занадта вялiкай дыстанцыi дзiвiць i не трэба. "Тыгры" i "Пантэры" прабiваюць з двух кiламетраѓ, з большай дыстанцыi патрапiць у рухомую i маленькую трыццацьчацвёрку практычна немагчыма. Дык цi варта было "Леѓ", такой магутнай гарматай абсталёѓваць? Iншыя савецкiя танкi яшчэ лягчэй, акрамя КВ-1С, але i гэты танк пераваг у абароне не мае, а хадавыя якасцi толькi горш.
  Лiзавета раскручвае корпус i верашчыць:
  - Грудзi ѓдыхаю, паветра шырокай хваляй,
  Ярка зiхацiць, зорны дыван бясконцы...
  Пачуццi гуляюць, босы дзяѓчынкi жывы,
  У небе гуляць, да сонца лётаць жадаецца вечна!
  Прабiць танк "Леѓ", нават у борт няпроста. Бакi ѓ вежы, як i ѓ "Пантэры" нахiльныя, i верхняя частка бартоѓ корпуса таксама. У гэтых танках ужо прынята тыповая "кацiная" форма, якая дае лепшую абарону за кошт нахiлаѓ. Не тое што "Тыгр", амаль квадратны. Але "Тыгр", распрацоѓваѓся яшчэ да вайны, i паходзiѓ формай на КВ. А вось "Тыгр"-2, пазнейшая распрацоѓка, таксама формы "коткi", i хутка i гэты танк пайдзе ѓ серыю. Леѓ прабiць у борт таксама амаль немагчыма. Толькi нiжняя частка корпуса не мае нахiлу бранi, але яна прычынена каткамi. Гэта значыць трэба прарвацца зблiзку i патрапiць сапраѓды памiж каткоѓ.
  Так што дзяѓчат задача складаная. Тым больш трыццацьчацвёрку ѓ руху так трасе, што прыцэльна стрэлiць, амаль немагчыма.
  Лiзавета спытала сябровак:
  - Цi зможам ѓразiць супернiка?
  Алена ѓпэѓнена адказала:
  - Калi ѓ дзяѓчын няма абутку, яны босымi ножкамi такую адчувальнасць набываюць, што непрыяцеля абавязкова ѓразяць.
  Лiзавета з гэтым пагадзiлася:
  - Ды голыя пяткi дзяѓчынак - заклад перамогi!
  I вось пазбягаючы паражэнняѓ, трыццацьчацвёрка праслiзгвае да борта. Тут галоѓнае пазбегнуць яшчэ i гармат "Пантэр" i "Тыграѓ". Яны хуткастрэльныя i дакладныя. I ѓ лоб дадзеныя танкi таксама не праб'еш.
  Алена страляе ѓ немца, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак. Але патрапiць мiма коѓзанкi ѓ руху амаль немагчыма. Затое коѓзанка ѓ супернiка пабiты, i "Леѓ" спыняецца.
  Трыццацьчацвёрка зноѓ абыходзiць мiма яго. I пасылае забойнай сiлы снарад у нiжнюю частку борта.
  Кацярына адзначае:
  - Састарэлая ѓ нас гармата - "Леѓ" рэальна нiяк не ѓзяць!
  Але як у прыкрасцi Алена i ѓразiла супернiка бартавую частку, i "Леѓ" загарэѓся.
  Дзяѓчынкi не знiжаючы хуткасцю, зноѓ пруць наперад. Цяпер у iх мэта слабейшая: "Пантэра". Яе дастаткова ѓразiць сапраѓды ѓ борт.
  Лiзавета адзначае:
  - Практычная котка!
  Кацярына са смяшком заѓважыла:
  - Але ледзь паѓзе, каб не выйсцi з прыкрыцця "Льва".
  А Алена пальнула з дыстанцыi па "Пантэры", якая апынулася далёка з боку i адкрыла свой борт. Ён у яе тонкаваты - мiлiметраѓ 40, i не бяда, што i пад нахiлам.
  Нямецкi танк з трэскам узрываецца. Ды дзюбнулi прыгажунi рэзка.
  Яны са сваёй чароѓнай грацыяй баявых прыгажунь.
  Але снарады так i свiшчуць, праносячыся, ледзь не дакранаючыся бранi.
  Трыццацьчацвёрцы вельмi гэта небяспечна, i яна нагадвае чалавека, якi скача памiж струменьчыкамi.
  Лiзавета зноѓ стрэлiла пры дапамозе босай ножкi i праспявала:
  - Усё я здолею ѓсё змагу, вермахту ѓрэжам рэшты!
  Вядома ж, з такiмi дзяѓчынкамi сам чорт не страшны. Хоць наступ фашысты вядуць агрэсiѓнае, i ѓ iх шмат танкаѓ....
  Сiлы няроѓныя. Хоць па колькасцi машын прыблiзная роѓнасць, але нямецкiя цяжэйшыя. Многiя савецкiя танкi лёгкiя i не зусiм баяздольныя супраць гiтлераѓскiх монстраѓ.
  Але экiпаж Лiзаветы творыць цуды i на хаду прастрэльвае яшчэ адну "Пантэру".
  Б'юцца камсамолкi i на гарматах. Страляюць трапна. Бегаюць, мiльгаючы босымi, круглымi пятачкамi. I дзiвяць супернiка сапраѓды ѓ цэль.
  Алёнка камандуе з рызыкай:
  - Дзяѓчынкi не саступайце!
  I вось гармата выплёѓвае снарад, нiбы ѓ Т-4, прабiваючы гэты танк. Але вось, вядома ж "Леѓ", так проста не ѓзяць. I тут даводзiцца пастарацца.
  Анюта наводзiць на машыну пры дапамозе босых пальчыкаѓ ногi i палiць сапраѓды ѓсутыч, прамаѓляючы:
  - Слава камунiзму!
  Ала таксама страляе вельмi трапна i дадае:
  - Гераiзму слава!
  Баявыя тут дзяѓчынкi нiчога не скажаш - вышэйшы клас i пiлатаж!
  Марыя падаючы снарад у гармату, праспявала:
  - Усё вышэй i вышэй, i вышэй,
  Iмкнуцца палёт нашых птушак...
  I ѓ кожным прапелеры дыхае,
  Спакой нашых меж!
  Маруся дадала, куляючы па фрыцах:
  - Вызначана гэта так....
  Масавых гераiзм рускiх i не толькi рускiх людзей выяѓляѓ ва ѓсiм...
  Мерныя, глухiя гукi зязюлi, нiбы бой курантаѓ праносiлiся над акопамi. Рэдкiя дрэвы, з густой зялёнай кронай пры парывах ветру, нiбы пiянеры ѓ салюце вiтаюць стомленых салдат. Некаму гэта нават магло здацца свайго роду папярэджаннем - маѓляѓ, пойдзеш на той свет!
  Батальён пад камандаваннем Уладзiмiра Мiхайлоѓскага жорстка патрапаны ѓ папярэднiх баях, асаблiва ѓ Майскiм разгроме, зараз спешна папоѓнены навабранцам, рыхтуецца прыкрыць адзiн з самых небяспечных напрамкаѓ. У трох кiламетраѓ на ѓсход ад плёскаюцца воды праносiцца ѓздоѓж ахопленага полымем вайны Дона.
  Вялiкая частка чароту абвуглiлася ад запальных бомбаѓ, вада счарнела ад куравы. Нiбы велiзарныя запалкi ѓ журботным нямiласцi самотна каштуюць якiя выконваюць роля падпорак палi знесенага выбухнай хваляй маста.
  На лодках мясцовыя пiянеры перавозяць дары палёѓ, а таксама скрынi з боепрыпасамi для гераiчных савецкiх воiнаѓ, гатовых уступiць у смяротную бiтву, з узбеленанымi гiтлераѓскiмi ордамi.
  Вось прыцягнулi ѓчатырох доѓгую скрыню да пакрытага ваѓчынымi ягадамi хмызняку. Там старанна замаскiраваная супрацьтанкавая зброя, прытаiлася iракезам у засадзе. Трое салдат i лiхавокая наводчыца Алеся арудуюць ля гарматы. Дзяѓчынка, вельмi стройная, але рукi жылiсты ад знясiльваючай працы. Таксама стараецца разам з хлопцамi рыхтуе пастку на выпадак, калi танк цi "броннiк" гiтлераѓскай зграi паспрабуе абыйсцi натуральны бугор.
  Салдаты па большай частцы яшчэ зусiм безбародыя i не абстраляныя юнакi, якiя прайшлi скарочаны курс навабранца - у паѓтара месяца, плюс, вядома ж, нядрэнна пастаѓленая ѓ СССР дапрызыѓная падрыхтоѓка.
  Некаторыя воiны ѓжо маюць досвед. Яны адрознiваюцца ад маладняку шчацiннем, рэзкасцю рухаѓ, некаторыя пераматаны. Вось у прыватнасцi аднавокi Iван, якi выглядаѓ сапраѓдным пiратам - адпусцiѓ сабе бараду. Званне прапаршчык, i ѓжо пара ордэнаѓ атрыманых у розных баях, дакладней першы пад Масквой. Калi, здавалася, зрабiлi немагчымае: спынiлi фрыцаѓ, i нават гналi супостатаѓ пару сотняѓ кiламетраѓ, нiбы загоншчыкi сабак.
  Колькi кiнутай тэхнiкi было ѓ фрыцаѓ. Можа не так ужо, i часта сустракалiся танкi, але затое бронетранспарцёры з гарматамi i кулямётамi, што так хваравiта раздзiралi савецкую пяхоту ѓлетку i ѓвосень сорак першага - хоць гаць гацi!
  Але калi мароз перавысiѓ трыццаць градусаѓ, усе гэтыя тэѓтонскiя монстры страцiлi здольнасць да руху ѓ iх элементарна... Замёрз бензiн i застыла змазка.
  На жаль, дабiць нацыстаѓ да канца не здолелi. Збольшага па вiне камандавання якi прасiѓ буйныя сiлы на штурм гарадоѓ, куды цiснулiся нямецкiя часткi. Ды i адлiга наступiла - будзь яна нядобрая...
  Увесну Iван заслужыѓ i другi ордэн - павезла замачыць з-за засады генерала i некалькi афiцэраѓ. Зрэшты, бой аказаѓся ѓдалым толькi збольшага. Падчас пераследу, шалёны асколак трапiѓ Iвану Краснову ѓ твар, пазбавiѓшы вочы. Нажаль, гэта вайна, а не дзiцячае кiно, дзе галоѓны герой усiх малоцiць, а ѓ яго i сто кулямётаѓ патрапiць не можа.
  I вось зараз iм даводзiцца выконваць фiзiчна цяжкую працу: рыць траншэi, вочкi i ямы пасткi.
  Iм дапамагаюць пiянеры, пакуль на палях зацiшша i рабят з дзяѓчатамi самi выпрасiлiся дапамагаць старэйшым братам. Працуюць яны нават занадта заѓзята, iмкнучыся зрабiць пабольш, не разлiчваючы сiлы. Вось як вены набраклi i вылезлi на загарэлых мазолiстых руках i босых, збiтых нагах дзяцей. Пры гэтым яны яшчэ ѓмудраюцца i спяваць;
  Мы пiянеры дзецi камунiзму -
  Вогнiшча, палатка i звонкi горан!
  Нашэсце праклятага фашызму -
  Якога чакае раз'юшаны разгром!
  
  Што страцiлi мы ѓ бiтвах гэтых?
  А то ѓ баях з ворагам набылi?
  Мы былi раней проста святла дзецi -
  А цяпер воiны Роднай зямлi!
  
  Але Гiтлер зрабiѓ крок да сталiцы нашай,
  Абрынуѓ бомбаѓ без рахунку вадаспад!
  А мне Радзiма нават неба прыгажэй -
  Цяпер крывавы наступiѓ заход!
  
  Адкажам на агрэсiю мы жорстка -
  Хоць самi ростам ды, нажаль, малыя!
  Але меч у руках у далiкатнага падлетка -
  Мацней, чым легiёны Сатаны!
  
  Няхай танкаѓ прэ лавiна за лавiнай,
  А мы вiнтоѓку дзелiм на траiх!
  Хай палiцаi подла цэляць у спiну,
  Але Бог Святы пакарае люта iх!
  
  Што мы вырашылi? рабiць справу мiру -
  А для таго нажаль прыйшлося страляць!
  Спакой i так ужо абрыд.
  Бывае i гвалт мiлата!
  
  З дзяѓчынкай мы бяжым босыя разам-
  Хоць выпаѓ снег, як вугаль палiць гурбу!
  Але не маюць страху, ведайце дзецi -
  Фашыста ѓгоняць смела куляй у труну!
  
  Вось паклалi фрыцаѓ гiдкiх роту,
  А астатнiя трусы пруць у бегi!
  Мы крушым як касой у баi пяхоту -
  Нам не перашкода юныя гады!
  
  Перамога дасягненне, будзе ѓ Маi,
  Цяпер завея калючы, цвёрды снег!
  Хлопчык бос, сястра яго босая,
  У лахманах дзецi сустрэлi росквiт!
  
  Адкуль у нас бяруцца гэтыя сiлы -
  Цярпець i боль, i холад, тую патрэбу!
  Калi таварыш змераѓ дно магiлы,
  Калi сяброѓка стогне - я памру!
  
  Хрыстос дабраславiѓ нас пiянераѓ,
  Сказаѓ, Айчына Богам вам дадзена!
  Вось такая найпершая ѓсiх вера,
  Савецкая, святая краiна!
  Чуецца аддалены гул надыходзячых танкаѓ, i ѓ небе гудуць самалёты. I ѓжо грукочуць магутныя, аблогавыя прылады. Ад трапленняѓ фугасных снарадаѓ высока ѓ неба ѓзнiмаюцца, камякi зямлi i расплаѓленага дзёрну. Вось яна начытаецца баталiя. Маёр Уладзiмiр Мiхайлоѓскi трымае ѓ руках трафейны бiнокль, назiраючы за наблiжэннем сталёвай фашысцкай лавiны. Пiянераѓ iмкнуцца прагнаць у тыл, але яны не жадаюць сыходзiць i просяць у рукi вiнтоѓкi, каб дзерцiся.
  Зброi на ѓсiх не хапае, хаця мясцовая дзятва прывалакла, паляѓнiчыя стрэльбы i нават спартыѓныя лукi. Усе жадаюць адважна дзерцiся i перамагчы. А не атрымаецца памерцi з апошняй думкай аб Радзiме.
  Маёр Мiхайлоѓскi аддае загад:
  - Без каманды агню не адчыняць!
  Сапраѓды ѓ iх на ѓвесь батальён усяго дзве "саракпяткi", а значыць шанец у тым, каб падпусцiць фрыцаѓ блiжэй.
  Наперадзе, як гэта прынята ѓ гiтлераѓцаѓ самыя абароненыя машыны; танкi Т-4 i САУ "Паляѓнiчы". Яны павiнны даць дарогу лягчэйшым машын i трохi адсталай пяхоце.
  Легкавыя аѓтамабiлi i матацыклы нацыстаѓ раз-пораз прытармажваюць баючыся вырвацца наперадзе....
  А вось пiянер Юлiй Пятроѓ даказвае, што яны нездарма тут засталiся. Дэфiцытная супрацьтанкавая мiна, абшмараваная самаробным клеем, а зверху якi робiць яе незаѓважнай дзёран з дапамогай дроту перамяшчаецца памiж пнёѓ, прама пад гусенiцу Т-4.
  Сталёвыя плiты гусенiцы кладуцца на смяротны прэзент. Выбух здаецца не надта моцным, але гусенiцу зрывае, i гiтлераѓскi танк пачынае дымiць i кружыцца вежай.
  Iншыя, хлапчукi выкарыстоѓваюць падобныя прыстасаваннi. Раз нямецкая пяхота баiцца, а танкi i САУ пруць наперадзе безабаронныя, то будзе iм за гэтае пакаранне.
  Знакамiты "Паляѓнiчы", з нiзкiм сiлуэтам i моцным бранiраванне, выглядае пляскатай чарапахай. Гэтае САУ яшчэ зусiм нядаѓна з'явiлася на савецка-германскiм фронце. З-за добрых хадавых якасцяѓ, прабiѓной на прыстойную дыстанцыю гарматы i жывучасцi ѓ баi "Паляѓнiчы" адразу ж стаѓ прыпавесцю на мовах.
  Але вось гусенiцы ѓ яго ѓсёткi звычайныя, хоць i шырокiя... Зрэшты, яшчэ лепш падарваць дно машыны i прымусiць яе выплёѓваць свае вантробы запчасткамi.
  Вось падбiты "Паляѓнiчы" нiбы пiрацкi фрэгат са зламаным рулём у спаѓзае ѓ бок i сутыкае з Т-4. I абодва сталёвыя на гусенiцах труны, пачынаюць палаць, а праз некалькi iмгненняѓ узрываць з-за дэтануючага боекамплекта.
  Вось ужо тузiн сярэдняй вагi машын спынiѓся разбiтыя i бездапаможныя.
  Але за iмi пруць астатнiя, асаблiва шматлiкiя броннiкi. Вось САУ "Паляѓнiчы" дадае хаду i... Валiцца ѓ замаскiраваную яму. Толькi гусенiцы зверху тырчаць i бездапаможна варушацца.
  Пiянеркi рада. Дзе-нiдзе ѓ выкапаных ямах самаробная выбухоѓка. Яе робяць саматужным спосабам. Вядома, слабей дынамiту, але для таго каб вывесцi з ладу хадавую частку суцэль хапае.
  Фрыца нясуць цяжкiя страты, бронетранспарцёры правальваюцца, некаторыя праходзяць небяспечныя зоны, але iх сустракаюць, кiдаючы гранаты i ѓзрыѓпакеты.
  Тут нават здагадлiвымi, юнымi байца збудаваны маленькiя катапульты. Яны выкiдваюць адмысловы пакет з перегоночного драѓнянага спiрту змяшаны са парахавымi элементамi.
  Пры трапленнi больш тонкая браня гiтлераѓскiх транспартаѓ паддаецца, прымушаючы гарэць экiпажы блакiтным полымем. Звар'яцеѓшы ад болю, фрыцы нема гарлапаняць i разбягаюцца з перакошанымi ад жаху асобамi.
  Некаторыя з iх ужо нават кiдаюць тэхнiку...
  Шкада толькi, што ворагаѓ вельмi шмат, некаторыя транспарты залiваючы ѓсё кулямётным агнём, падыходзяць да акопаѓ.
  I наторкаюцца на вожыкi... Алеся тым часам наводзiць саракпятку. У iлоб вядома Т-4 i Паляѓнiчага не возьмеш, а вось барты можна i паспрабаваць. Аб бронетранспарцёрах няма чаго i казаць. Усё праб'юць i прымусяць яшчэ харкаць крывёю падлогам з распаленым металам!
  У прыладзе малога калiбра шмат пераваг над вялiкiм - хуткастрэльнасць, лёгкасць у маскiроѓцы. I мэты яны ѓмеюць выбiраць.
  Гiтлераѓцы агрызаюцца, люта нiбы гiены. I сярод савецкiх хлопцаѓ ёсць забiтыя i параненыя. Асаблiва трагiчна, калi гiнуць юныя, толькi-толькi байцы, якiя пачалi жыць. Вось зусiм яшчэ дзяѓчынка-пiянерка з цяжкасцю падняѓшы ѓзрыѓпакет кiдаецца з iм пад гусенiцы сярэдняга танка Т-3. Выродлiвая скрынка з доѓгiм, але ѓяѓным тонкiм ствалом падскоквае ѓверх i з яе зрывае квадратную вежу.
  А байцы апенек кiдаюць гранаты, вось па падпаѓзаючых матацыклах сталi цвiчыць кулямёты. I галовы гiтлераѓскiх салдат, лопаюцца, нiбы збiтыя градам саспелыя вiшнi.
  А бензабакi вялiкiх матацыклаѓ выбухаюць, выкiдваючы струменi апантанага агню. Такое адчуванне што адбываецца бунт пякельных джынаѓ. Вось некалькi бронетранспарцёраѓ таксама далучаюцца да сваiх няѓдачлiвых калег.
  Алеся наводзячы на "Паляѓнiчага" цэлiць у нiжнюю частку корпуса. Туды цяжка патрапiць, але ѓ гэтым адзiны шанец прабiць бязлiтасную самаходку. Плыѓнае рух пальца, i а затым паварот.
  Гармата дае мяккую аддачу, i фашысцкая машына расколваецца напалову. А сцяжок са свастыкай падае ѓ крывавы бруд.
  Алеся шэпча:
  - Справядлiвасць патрабуе ахвяр, дабрачыннасць ахвяраванняѓ, а поспех правай справы ахвярнасцi!
  Разварот, дзяѓчына-артылерыст упiраецца голымi, каб лепш адчуваць бiярытмы Зямлi, i дыханне травы падэшвамi i зноѓ страляе, дзiвячы ѓ стык падступны Т-3.
  Вiдаць, што ѓжо амаль усе сярэднiя танкi нацысцкай армады выведзены са строю. Вось апошнi знiшчыѓ хлопчык-пiянер, не гледзячы на раненне якi штурхнуѓ бочку, з сумессю выбухнога карбiду, вугальнага пылу, пiлавiння з малым аб'ёмам фосфару. У гераiчнага дзiцяцi ѓжо не хапала сiл, каб пасля скразной раны падштурхнуць бочку i яго таварыш Андрэй, на бягу перахрысцiѓшыся ѓ разбегу штурхнуѓ пад колы саракатоннай штурмавой САУ "Дзмель". Дагадлiвая гармата калiбра ѓ 150 мiлiметраѓ ускiнулася ѓверх, так i застаѓшыся задранай. А душы пiянераѓ, выпырхнуѓшы з разарваных целаѓ, накiравалiся ѓ шчаслiвае Нябеснае царства, дзе нiколi не бывае гвалту i болi.
  Ацалелыя фашысцкiя транспарцёры, пазбавiѓшыся падтрымкi цяжэйшых калег сталi разгортвацца назад... Роѓ музыкi Вагнера змоѓк, i пачалiся павальныя ѓцёкi.
  Уладзiмiр Мiхайлоѓскi сцiраючы з iлба кроѓ, вымавiѓ:
  - Рускi воiн можа памерцi стоячы, але нiколi не стане жыць на каленях! Расiя можа скончыцца крывёй, але нiякая кроѓ не прымусiць скончыцца нашай мужнасцi i вернасцi Айчыне!
  I ацалелыя пiянеры пацвярджаюць гэта... Хаця многiя з iх ужо абгарэлi, i атрымалi траѓмы.
  А на небе ваююць Анастасiя Ведзьмакова i Акулiна Арлова, яны гатовы скласцi канкурэнцыю хваленаму Марсэлю, якi набраѓ ужо больш за чатырыста збiтых самалётаѓ, за што атрымаѓ пятую ступень рыцарскага крыжа жалезнага крыжа з залатым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  Але дзяѓчаты вiдавочна настроены, бiцца не на жарт. Вось яны ѓ адным бiкiнi i басанож ваююць. I прабiваюць самалёты люфтвафэ.
  Анастасiя пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак наводзiць прыладу на мэту, збiвае фашыста, i прамаѓляе:
  - Вера наша вялiкая,
  Будзе трывалай на стагоддзi!
  I падмiргвае сваёй напарнiцы. Акулiна таксама збiвае фашыста, дзiвiць яго, вельмi трапна выкарыстоѓваючы свае голыя ножкi i, верашчыць:
  - За велiч iдэй камунiзму!
  I асколвае жамчужныя зубкi. Такая вось дзяѓчына баявая i адукаваная.
  I iскрыць сваiмi зубкамi.
  Анастасiя, збiваючы чарговы нямецкi самалёт, на сваiм ЯК-9, агрэсiѓна пiшчыць:
  - Рускi арол над планетай,
  Крылы расправiѓшы ѓзляцiць...
  Вораг будзе прызваны да адказу,
  Будзе зрынуты, пабiты!
  Акулiна гэта ахвотна пацвярджае, збiваючы супернiкаѓ:
  - Будзе разбiты!
  Хаця, зразумела, i немцаѓ з'явiлiся прыгожыя дзяѓчыны-асы. Альбiна i Альвiна ваююць на найноѓшым МЕ-309. Такiя баявыя ваяѓнiцы-кралi.
  I збiваюць савецкiя самалёты з дзiѓнай спрытнасцю. МЕ-309 вельмi магутны ѓзбраеннем самалёт тры 30-мiлiметровыя авiягарматы, i чатыры кулямёты. Супраць такога монстра не выстаяць расiйскiм машынам.
  Калi ѓжо збiваюць, дык збiваюць без жалю.
  Альбiна пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак наспявала авiяцыйную гармату на мэту. Урэзала па супернiку i пiскнула:
  - За перамогi Трэцяга Рэйха!
  I паказала мову.
  Альвiна таксама лупанула па непрыяцелю. Зрэзала савецкiх ЯК-9 i прабуркавала:
  - За вялiкiя рубяжы нашага войска!
  I падмiргнула прыяцелькам.
  Змагаецца, набiраючы рахункi i Хафман. Ён яшчэ не з вялiкiх асаѓ, але хутка прагрэсiруе. I таксама можна сказаць монстар пекла.
  Немцы няхай павольна, i з вялiкiмi стратамi, але рухаюцца ѓздоѓж узбярэжжа Волгi, наблiжаючыся да Каспiйскага мора.
  . РАЗДЗЕЛ No 2.
  Сiлы былi вiдавочна няроѓныя. Асаблiва даставала авiяцыя фашыстаѓ. Фоке-Вульф паступаѓ на фронт у вялiкiх колькасцях i яго магутнае ѓзбраенне i хуткасць сталi для Чырвонай армii праблемай. Акрамя таго дадзеную машыну было занадта ѓжо складана збiць. Яна жывучая i бранiраваная моцна.
  МЕ-309 таксама аказаѓся для савецкiх лётчыкаѓ непрыемнай нечаканасцю i з хуткасцю i ѓзбраеннем. I ладна рэзаѓ савецкiя часткi.
  Бамбiѓ савецкiя пазiцыi i новы бамбавiк Ю-288, вельмi магутная машына. Няс чатыры тоны бомбаѓ пры нармальнай загрузцы, i шэсць тон у перагрузачным варыянце. I даставаѓ савецкiя часткi ладна.
  Роммель таксама паказваѓ свой клас як палкаводзец, зрэшты, як i Майнштэйн.
  Усё блiжэй i блiжэй немцы падыходзiлi да Астраханi. А яшчэ нечакана для савецкага камандаванне фрыцы перайшлi ѓ наступ, уздоѓж Волгi ѓ напрамку Камышына. Гэта быѓ дзёрзкi, але моцны ход. I пакуль спынiць iх было складана.
  Але абарона Чырвонай армii ѓсё роѓна моцная... За тыдзень гiтлераѓцы прасунулiся на пяцьдзесят кiламетраѓ i былi спынены.
  Iх сустракалi контратакамi, савецкiя часцi....
  Адначасова японцы спрабавалi развiць наступленне на Алма-Ату. I тут кiпелi жорсткiя баi.
  Дзяѓчаты ваявалi нароѓнi з мужчынамi, а можа нават i лепш за iх.
  Маргарыта Магнiтная i Таццяна Булатная - прыгожыя дзяѓчынкi, стралялi з аѓтаматаѓ.
  Збiвалi самураяѓ i напявалi:
  - Не расстанемся з марай,
  У жыццi важны першы крок...
  Бачыш зноѓ над Зямлёю,
  Вiхуры лютых нападаѓ!
  Маргарыта кiнула босымi пальчыкамi ножак забойчую гранату, парвала японцаѓ i праспявала:
  - Нас нiхто не спынiць,
  Нас нiхто не пераможа...
  Вермахт у зямлю мы ѓроем,
  Наша сяброѓства маналiт!
  Таццяна, ведучы агонь па супернiку, пагадзiлася:
  - Сапраѓды маналiт!
  Японцы наступаюць на Алма-Ату. У iх шмат салдат i рознага роду рэзерваѓ. Такiя вось баявыя яны хлопцы. Але дзяѓчаты iх выкошваюць. Б'юцца адчайна.
  Таццяна Булатная кiнула чарговую гранату, разарвала самурая i праспявала:
  - За маё вялiкае дасягненне!
  I падмiргнула вочкамi, колеры сапфiра. Вясёлая дзяѓчынка, нiчога не скажаш.
  А Маргарыта голай пяткай, возьме i падкiне прэзент смерцi, раздзiраючы японскiх салдат.
  I заспявае:
  - Усё пераблыталася, пераплялося, у вiхуры пакут бед!
  I зноѓ кiне босым пальчыкамi ножак, лiмонку па японцах...
  Да iх падпаѓзае аголеная па пояс i басаногая ваяѓнiца Аксана, i прапiхвае скрыню з гранатамi, прашаптаѓшы:
  - Будзе крута дзяѓчынкi!
  I ѓсе тры ваяѓнiцы праспявалi:
  - Паляцелi долу самураi, пад напорам сталi i агню!
  I прыгажунi б'юцца з вялiкай лютасцю. Яны прайшлi агонь i ваду i медныя трубы не дарма.
  Вось Аксана босай ножкай кiдае гранату, якая дзiвiць японскi лёгкi танк Чыха. Ну што ж гэта цудоѓная мэта.
  Маргарыта, страляючы па супернiку, праспявала:
  - Можна, верыць i ѓ адсутнасць веры! Можна рабiць i адсутнасць справы!
  Таццяна лагiчна заѓважыла:
  - Тое, што ты кажаш - парадокс!
  Маргарыта шпурнула босымi пальчыкамi ножак гранату i лагiчна заѓважыла:
  - А хiба генiй не сябар парадоксаѓ?
  Таццяна дала чаргу, скасiѓшы самураяѓ i, пагадзiлася:
  - Вядома ж, сябар!
  I ваяѓнiцы ѓзялi i разрагаталiся... Яны дзяѓчынкi баявыя, i гавораць яшчэ якiя... Нездарма памятае ѓсё Расiя, як дзяѓчаты бiлiся!
  Аксана б'ецца на самым высокiм узроѓнi. I страляе з розных кропак, прычым дзяѓчына круцiцца як вула.
  Вось гэта прыгажунi, нiкому i нiчога не саступяць. I выгрызуць здраду, разам з самураямi.
  Вядзе агонь i Анжэла. Таксама дзяѓчына агрэсiѓная i рудай масцi. Ваяѓнiцы волiюць ваяваць босымi, i паказваць каласальных памераѓ подзвiгi.
  Анжэла дае чаргу i прамаѓляе са смяшком:
  - Мы смела ѓ бой пойдзем,
  За ѓладу парад!
  I босымi пальчыкамi ножак шпурляе забойчую лiмонку.
  Баi iдуць i вось нацiск японцаѓ мiнае....
  Вось ужо канец лiпеня сорак трэцяга года. Фашысты падышлi да самай дэльты Волгi, i на ёй разгарнулi баi.
  Лiзавета i яе экiпаж змагаецца адчайна. На фронт сталi паступаць i першыя танкi "Тыгр"-2. Яны падобныя да "Пантэра" i "Леѓ", але нешта сярэдняе памiж iмi. Таксама з кутамi рацыянальнага нахiлу бронi i даѓгаствольнай гарматай калiбра ѓ 88-мiлiметраѓ 71 ЭЛ. Важыць шэсцьдзесят восем тон, i блiзкая да танк "Леѓ", па бранiраваннi, але крыху менш памерамi.
  Вялiкiя танкi, нiчога не скажаш.
  Лiзавета i дзяѓчынкi палююць за немцам. Прабiваюць Т-4 i верашчаць:
  - Слава iдэям светлых гадоѓ,
  Клiч пiянераѓ заѓсёды будзь гатовы!
  Ваяѓнiцы скажам так першакласныя. I не толькi б'юцца хвалебна, але яшчэ i спяваюць;
  Саюз непарушны, народаѓ свабодных,
  З'яднала не грубая сiла i страх...
  А добрая воля людзей адукаваных,
  А сяброѓства, святло, розум i смеласць у марах!
  
  Слаѓся Айчына наша свабодная,
  Моц тварэння - апора навек!
  Сiла законная, воля народная,
  Бо за адзiнства - просты чалавек!
  
  Скрозь навальнiцы ззяла нам сонца прагрэсу,
  Праз буры, i штармы рвалiся мы наперад...
  Мы горы зрушваем, як быццам без вагi,
  Увесь свет, да камунiзму ззяючы, iдзе!
  
  Слаѓся Айчына наша свабодная,
  Моц тварэння - апора навек!
  Сiла законная, воля народная,
  Бо за адзiнства - просты чалавек!
  
  Народы планеты як брацца адзiныя,
  Будыст, мусульманiн навекi сябры!
  Няхай славiцца розуму, гучнае iмя,
  Усе нацыi свету родная сям'я!
  
  Слаѓся Айчына наша свабодная,
  Моц тварэння - апора навек!
  Сiла законная, воля народная,
  Бо за адзiнства - просты чалавек!
  Добра спяваюць дзяѓчыны, а яшчэ лепш б'юцца, i такiя подзвiгi здзяйсняюць. Хаця гiсторыю пiшуць пераможцы i невядома цi ѓспомняць пра iх, калi вайна будзе прайграна?
  Алёнка са сваёй батарэй, з камандай дзяѓчынак, iмкнецца стрымаць ворагаѓ на Дэльце Волгi. I яна паказвае, на што здольныя ѓ прынцыпе прыгажунi.
  А яны рэальна могуць шмат.
  Анюта страляе пры дапамозе босы ножкi i раве:
  - Слава часам камунiзму!
  I вось уся батарэя ѓзяла i дружна заспявала, паѓнагучнымi галасамi;
  Мы змагаемся за лепшы лёс,
  Каб народу пачаѓ жыць лягчэй...
  I паламаем праклятую арду,
  Каб было супастаѓ злосных менш!
  
  Над намi золатакрылы херувiм,
  На славу нашай мацi-Расii...
  Народ Русi павер непераможны,
  I зробiць усiх на Зямлi прыгажэйшымi!
  
  За Радзiму змагацца нам дадзена,
  Велiч Айчыны абараняючы...
  I жыццё часам проста кiно,
  Хоць павiнна быць адлюстраваннем раю!
  
  Дабiцца трэба людзям усiм да мары,
  Разумнага паверце камунiзму...
  Каб было больш шчасця на Зямлi,
  I не прыйшлi пажары рэваншызму!
  
  Наш цар вялiкi генiй Пугачоѓ,
  Падняѓ сялян ён на барацьбу святую...
  Любая справа будзе па плячо,
  I дзяѓчыну любi дзяцюк босую!
  
  Мы станем нават рыса мацней,
  Калi навукi ссунем гарызонты...
  Расплюшчаны пад капытамi злыдзень,
  Хоць хвошча кроѓ з падранай аорты!
  
  Ды справа наша правае сябры,
  Мы зможам зрабiць Радзiмы больш шчаслiвым...
  Народы верце ѓсё адна сям'я,
  Вялiкай самай прамянiстай Расii!
  
  Глядзiце людзi адважна ѓ гарызонт,
  Няхай не закрыюць неба злыя хмары...
  Ворагу паставiм мы пераможны рахунак,
  I будзеш, вiцязь у лаянцы ты ѓдачлiвы!
  
  Не ведаю я такога слова баязлiвец,
  Мы рускiя зусiм не саступаем...
  У нас Сварог ёсць Белы Iсус,
  I вечна будзе атрымлiваць асалоду ад маем!
  
  Дзяѓчынкi i хлапчукi ѓ карагод,
  Мы дзеѓкi басаногi ѓступаем...
  Бо за нас усемагутны Божа Род,
  Не будзь дзяцюк бязмозглым папугаем!
  
  I Ленiн нас на бiтву натхнiѓ,
  Дабраславiѓ на подзвiг мудры Сталiн...
  Расправiць крылы магутны херувiм,
  А нашы мышцы проста са сталi!
  
  Вялiкасць Айчыны будзе ѓ тым,
  Што мы такiя воiны ѓ Бога...
  Вось славу пацвердзiм сталёвым мячом,
  Якi шчыт кавалi ѓ Сварога!
  
  Карацей будзь Госпаду верныя,
  На славу самай прамянiстай Расii...
  Мы проста ведайце вiцязi арлы,
  За намi Белы Бог Хрыстос-месiя!
  Вось ад дакладнага траплення з гарматы загараецца "Леѓ". Ды атрымлiваюць менавiта па рагах фашысты.
  Пакуль iдуць баi, то i дзецi не губляюць дарма часу.
  Даша i Васька блукаюць па тыле нямецкiх войскаѓ. Глядзяць, як калонамi перасоѓваецца тэхнiка. Нясуцца матацыклы, паѓзуць самаходкi. Тут шматлiкiя войскi, у тым лiку i СС, i iншых часцей.
  Васька прымецiѓ рух "Фердынанда", магутнай нямецкай самаходкi, якая знiшчае танкi.
  Хлопчык шапнуѓ дзяѓчынцы:
  - Падобна, фрыцы перакiдваюць дадатковыя сiлы на поѓнач ад Сталiнграда.
  Даша адзначыла з усмешкай:
  - Нашы iх усё роѓна перамалоцяць!
  Немцаѓ з грузавiка злосна крычыць на хлопцаѓ. Дзецi зрываюцца з месца, i бягуць, мiльгаючы, шэрымi ад пылу, голымi, круглымi пяткамi. Могуць i чаргу па iх даць.
  Хлопчык i дзяѓчынка дабеглi да кустоѓ, заскочылi туды. Даша з натхненнем заѓважыла:
  - Усё могуць партызаны!
  Васька з гэтым пагадзiѓся:
  - Вядома... Мы абавязкова пераможам!
  Дашка з натхненнем праспявала:
  - Чакае перамога! Чакае перамога! Тых, хто прагне кайданы разбiць! Чакае перамога, чакае перамога! Мы здолеем фашызм перамагчы!
  Васька з гэтым ахвотна згадзiѓся i раздушыѓ гусенiцу пальцамi босых дзiцячых ног:
  - Здолеем! Мы нарадзiлiся, каб казку зрабiць бадыллю!
  Дашка падмiргнула i адзначыла:
  - А што? Думаю, мы зробiм казку бадыллю, а вермахт пылам!
  I дзецi хорам на ѓсю глотку заспявалi;
  У iмя нашай праведнай краiны,
  Што камунiзм падорыць светабудовай...
  Мы будзем сваёй Радзiме верныя,
  Пракладзем шлях да поспеху, стварэння!
  
  Расея кiраваѓ Пуцiн як герой,
  Але вось яе арол у палёт пакiнуѓ...
  Вялiкi вядома фюрар гемарой,
  Але Сталiн гэта таксама значыць iмя!
  
  Я веру Трэцi Рэйх мы пераможам,
  Нездарма Пуцiн у Сталiна ѓсялiѓся...
  Над светам золатакрылы херувiм,
  А Сатана-Адольф зараз звар'яцеѓ!
  
  У немцаѓ уся Еѓропа пад рукой,
  I Афрыка, i Азiя, i штаты...
  I думае Адольф, што ён круты,
  Але чакае фюрара адплата!
  
  Для Гiтлера Расея як хлеѓ,
  Ён хоча навесцi свае парадкi...
  Але будзе, веру камунiзму рай,
  Трускаѓка прарасце, пасеяѓшы градкi!
  
  Не верце, наш народ зусiм не слабы,
  Але зашмат фрыцы захапiлi...
  I славянiн зусiм ты ведай не раб,
  У iмя нашай мацi Расii!
  
  I Ленiн нас на подзвiг натхнiѓ,
  Ён паказаѓ, як трэба рабiць справу...
  Паколькi Бог фактычна адзiн,
  Але ѓ камунiзм нам трэба верыць смела!
  
  Не, не паддайцеся русiчы ворагу,
  Бо з намi Белы Бог - Творца сусвету...
  Тыя айчына ѓ лаянцы дапамагу,
  Каб быць у поспехах жыцця нязменным!
  
  Дакуль можна блiзкiх забiваць?
  Вайне канца, нажаль, нiяк не вiдаць...
  Так парадзела ѓ бiтвах наша раць,
  Рабi ты тое, за што не будзе сорамна!
  Добрая гэтая песня юных ваяѓнiкоѓ. Яны яе праспявалi, i зноѓ рушылi, па дарожцы заграбаючы пыл босымi, мазолiстымi пяткамi.
  Дзецi былi вясёлыя i задаволеныя знешне жыццём. Хоць i худзенькiя, мордачкi загарэлыя як шакалад, а валасы наадварот светленькiя. Выдатныя хлопцы.
  Адзiн з немцаѓ на матацыкле, ласкава паклiкалi iх. I прапанаваѓ шакаладку. Галодная Даша пацягнула рукi, але Васька тузануѓ яе за рукаѓ:
  - Не прынiжайся!
  Разумная дзяѓчынка знайшлася:
  - Дай лепш аб'ямо фашыстаѓ!
  Васьцы, якi сам скура ды косцi такая iдэя спадабалася. I ён таксама папрасiѓ шакаладку.
  Гiтлеравец кiѓнуѓ i прапырхнуѓ на ламанай рускай:
  - Праспявай дзяцюк!
  Васька кiѓнуѓ, i з вялiкiм натхненнем заспяваѓ;
   Партыя Расiю ѓсю згуртавала,
  Беражэ бязмежныя палi...
  Бо народ павер такая сiла,
  Славiцца савецкая зямля!
  
  Сталiн гэта найвышэйшая ѓзнагарода,
  Сталiн гэта мудрасьцi палёт...
  За яго змагацца адважна трэба,
  Увесь народ за Сталiным iдзе!
  
  Нам дадзены радасна крылы,
  Воля нам вялiкая дадзена...
  Сталiн гэта радасць багацця,
  Славiцца, вялiкая краiна!
  
  Сталiн найвялiкшы ѓ сусвеце,
  Сталiн золатакрылы херувiм,
  Наш народ з поспехам нязменнай,
  Верце, назаѓжды непераможны!
  
  Сталiн даѓ выратаванне народу,
  Найвялiкшы ѓ свеце ён арол ...
  За Айчыну нашу i свабоду,
  Над зямлёю крылы ён працягнуѓ!
  
  Вышэй няма, чым прамянiсты Сталiн,
  Ён вялiкi як проста белы Бог...
  З пеняй змагаючыся i перамагаючы,
  Фюрара загонiм хутка ѓ труну!
  
  Аддаючы гонар сваёй Айчыне,
  Ведай яе прыгажэй не знайсцi...
  Будзем хутка жыць пры камунiзме,
  I iншага не ѓ нас шляху!
  
  Сталiн гэта гонар усёй планеты,
  Сталiн бязмежны камунiзм...
  Будуць яго подзвiгi апеты,
  Знiшчаны начыста фашыст!
  
  Сталiн стварыѓ Расii славу,
  Сталiн вышэй за зоркi яе падняѓ...
  Ён узвысiѓ да краёѓ дзяржаву,
  Сталiн гэта проста iдэал!
  
  Сталiн пакарае светабудову,
  У яго вялiкi зорны флот...
  Выпрабаваннi будуць у навучанне,
  Да камунiзму Сталiн прывядзе!
  
  Для Расii Сталiн - гэта сонца,
  Ён ззяе люта ѓ цемры...
  Галасочак у дзяѓчынкi звонкi,
  Няма Правадыра выдатней на зямлi!
  
  Сталiн увасабленне Сварога,
  Моц Расii Сталiн стварыѓ...
  Ён у сэрца знаходзiць Рода -
  Самы найвялiкшы Спадар!
  
  Няма правадыра на ѓсёй Зямлi выдатней,
  Сталiн найвялiкшы з людзей...
  Створым у сусвеце нашай шчасце,
  Знiшчаны шалёны злыдзень!
  
  Сыны мае i камсамолкi,
  За Айчыну устаньце дружна ѓ строй...
  Бо мацней тыграѓ вы дзяѓчынкi,
  З намi генiй Сталiн дарагi!
  
  Дасягненнi злiчыць не ѓ сiлах,
  Памкнемся мы стралой у палёт...
  Наша прамянiстая Расiя,
  Да камунiзму Радзiма iдзе!
  Даша падпявала Васiцы i ѓ дзяцей атрымлiвалася ѓсё так паѓнагучна i прыгожа.
  I яны яшчэ падтанцоѓвалi, тупаючы сваiмi загарэлымi, якiя не ведалi абутку з маразоѓ, i ѓжо тупаючы па снег у сакавiку, босымi нагамi дзяцей.
  Немцу, якi не вельмi разумеѓ па-руску, песня спадабалася, i ён дастаѓ з сумкi i працягнуѓ дзецям кансервы са свiнiны.
  I ѓхваляльна кiѓнуѓ:
  - Зер гут!
  Хлопчык i дзяѓчынка пакланiлiся i рушылi далей. Iм гадоѓ усяго па адзiнаццаць, але яны разумныя i з моцнай памяццю. Збiраюць дакладныя звесткi. А аднойчы светлавалосая Дар'я, нават у кошыку, прынесла да немцаѓ мiну. Яна ж дзяѓчынка хiтрая i нядрэнна iх мову ведае. Тыя i не падумалi нават што такое сiмпатычнае дзiця з белымi як кудзелю валасамi i блакiтнымi вачыма можа смерць падкласцi.
  I спрацавала такое...
  Вось яны зноѓ iдуць сабе, смакуюць нямецкiя шакаладкi, i настрой у iх вясёлы...
  Дар'я адзначыѓ з усмешкай:
  - Вось пераможам фашыстаѓ, я сабе пабудую хату ѓ тры паверхi, з мармуру i з фантанам!
  Васька ѓсмiхнуѓся:
  - Буржуем цi што станеш?
  Дзяѓчынка запярэчыла:
  -Не! Проста ѓ мяне будзе ѓласны камунiзм!
  Васька засмяяѓся i зноѓ заспяваѓ;
  Калi буржуi на мой край пайшлi,
  Дома спальвалi, дзяѓчынак секлi...
  Здавалася, што ѓ залiк iдуць нулi,
  Хлапчукам валасы пад нулiк галiлi!
  
  Вiнтоѓку ѓзяѓ адважны Кiбальчыш,
  I ѓ войска народнае падаѓся...
  Але выдаѓ планы ѓсе Мальчыш-Плохiш,
  Якi за варэнне бочку здаѓся!
  
  I вось на прэнгу хлопчык я вiшу,
  Мяне пугай i iголкамi раздзiраюць...
  У адказ смяюся ѓ твар я кату-
  I веру, што Айчына стане раем!
  
  Мне пяткi звяры смажылi агнём,
  Дзiцяцi ток моцна каты бiлi...
  Але паверце мукi нiзашто,
  Каб чырвоныя буржуяѓ перамаглi!
  
  Ламаюць косцi, упiѓся злы метал,
  На прэнгу каты мяне хiстаюць...
  Але я аб тым павер, дзяцюк марыѓ,
  Каб па Берлiне прабегчыся ѓ Маi!
  
  Таварыш Ленiн веру, павядзе,
  Вызваляць, Варшаву, Прагу, Лондан!
  Мы выставiм пераможны хутка рахунак,
  А над Берлiнам чырвоны сцяг ганарлiвы!
  
  Цяпер дзiцяцi пяткi такi жгуць,
  Падэшву, што амаль заѓсёды босая...
  I па спiне ѓдарыѓ жорстка пугу,
  Напэѓна мама ты ѓжо сiвая!
  
  Але я не здамся гэтым катам,
  Не папрашу павер'я ведай лiтасцi...
  Хай хвошча кат крутом з пляча,
  Я ведаю, Ленiн дасць, павер узнагароду!
  
  Пад катаваннем смяяѓся Кiбальчыш,
  Не выдаѓ таямнiцы, памiрае ганарлiва...
  У пекле навечна так лямантуе Дрэнь,
  Яму смалу ѓлiваюць нячысцiкi ѓ горла!
  
  Там з намi Ленiн, вiдаць назаѓжды,
  I ѓ сэрцы палае горача полымя...
  Споѓнiцца вялiкая мара,
  Над усёй планетай будзе чырвоны сцяг!
  Дар'я свiснула, i тупнула босай ножкай:
  - Класна! Сам напiсаѓ?
  Васька кiѓнуѓ:
  - Так! На мяне яго гiсторыя зрабiла каласальнае ѓражанне!
  Дар'я кiѓнула i заѓважыла:
  - Памятаеш, як нас з табой злавiлi палiцаi i босымi ганялi ѓ мароз па снезе, а потым лупцавалi, i прыкладвалi тоненькiя пруткi да пятак?
  Васька ахвотна пацвердзiѓ:
  - Было такое.... Пяткi баляць, i суставы ѓ плячах, калi вiсiш на прэнгу. Але супраць нас не было доказаѓ i....
  Дар'я заѓважыла з уздыхам:
  - Так, але палiцаi хацелi, каб мы змерзлi да смерцi. Але калi мяне стукнулi бутэлькай па галаве, я босай ножкай злавiла асколак. I затым пераклала ѓ рукi. Пасля чаго вяровачку перарэзала i сабе i табе.
  Васька кiѓнуѓ:
  - Ды было такое... Жудасна, аднак. Але ты ведаеш, на марозе пухiры спаленых падэшваѓ не баляць! I калi мы выбралiся потым, на нас як на сабаках усё загаiлася!
  Дар'я ахвотна пацвердзiла:
  - Ды гоiцца на нас добра! Я вось такiя грубыя падэшвы сабе набiла, што па вугольчыках хадзiць не баюся!
  Васька, напышыѓшыся, вымавiѓ:
  - Я таксама! Мы пiянеры, дзецi камунiзму!
  Дар'я пацвердзiла:
  - I абавязкова пераможам!
  Хлопчык i дзяѓчынка праспявалi:
  У перамозе несмяротных iдэй камунiзму,
  Мы бачым будучыню нашай краiны...
  I чырвонаму сцягу, нашай Айчыне,
  Мы будзем заѓсёды беззапаветна верныя!
  . РАЗДЗЕЛ No 3.
  У пачатку жнiѓня 1943 года немцы ѓсё ж выйшлi, пераадольваючы ѓпартае супрацiѓленне савецкiх войскаѓ да Каспiйскага мора. Гэта сапраѓды вялiкае дасягненне фрыцаѓ. Якi дабiлася найбуйнейшых дывiдэндаѓ. Цяпер Каѓказ быѓ па сушы адрэзаны ад асноѓнага кантынента.
  Поспеху дасягнулi i туркi, якiя пасля ѓпартых баёѓ, нарэшце ѓзялi Батумi, i завяршылi асяроддзе Ерэвана. Такiм чынам, добра падцiснуѓшы савецкiя войскi ѓ Закаѓказзе.
  Палажэнне СССР стала вельмi цяжкiм. I Сталiн загадала, пачаць наступ на поѓначы, каб прабiць калiдор да галоднага, якi памiрае, але яшчэ не якi здаѓся Ленiнграду.
  Пачаѓся наступ на Цiхвiн. Туды былi кiнуты значныя сiлы, хаця рэзерваѓ у стаѓкi i не хапала. Сiтуацыю ѓскладнiла прыбыццё на фронт шведскiх, нiбыта добраахвотнiцкiх дывiзiй, якiя ѓзмацнiлi пазiцыi.
  Ды i немцы сур'ёзна ѓмацавалiся...
  Баi разгарнулiся з дзясятага жнiѓня, савецкiя войскi за першыя тры днi бiтвы прасунулiся на дзесяць кiламетраѓ. Тут чатырнаццатага жнiѓня, упершыню ѓ бой уступiѓ нямецкi танк "Маѓс". Не занадта ѓдалая распрацоѓка вагой сто восемдзесят восем тон. Праѓда, машынай кiраваѓ сур'ёзны экiпаж, вельмi баявых гiтлераѓскiх дзяѓчынак.
  Агнес, Адала, Ангелiна, Агата, Афрадыта - пяць прыгажунь Трэцяга Рэйха на лiтару "А". I як яны на "Маѓсе" б'юцца i адразу з дзвюх гармат страляюць.
  Аскепкава-фугасныя снарады сыплюць з кароткаствольнай 75-мiлiметровай гарматы, а больш важкiя з 128-мiлiметровай, дэманструючы ѓдарную моц.
  Агнес палiць пры дапамозе босых пальчыкаѓ точаных ножак. Дзiвiць савецкую машыну, лiтаральна адрываючы ёй вежу i, вiскоча:
  - Я касмiчная дзеѓка!
  Адала пасылае стрэл фугасам i пiшчыць:
  - А я вышэйшы пiлатаж, разарву ѓвесь экiпаж!
  I таксама дзяѓчынка выкарыстоѓвае босыя пальчыкi ножак. Снарады савецкiх 34 трапляюць у "Маѓс", але адскокваюць нiбы гарох. Машына абаронена зусiм нядрэнна. I яе так проста не ѓразiш. Ад яе снарады ляцяць нiбы тэнiсныя шарыкi, i нават вялiкiм калiбрам такога монстра не праб'еш.
  I дзяѓчыну пуляют з зенiтнай гармату, не падпускаючы супернiка да сябе блiжэй.
  Агата таксама стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i зароѓ:
  - Няхай паражае мой меч, ворагаѓ мы будзем секчы!
  Адала агрэсiѓна пацвердзiла, вельмi трапна страляючы:
  - Мы воiны святла i зямлi!
  Ангелiна лупанула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, разбiла савецкi танк Т-34-76 i вякнула:
  - За вялiкiя перамогi!
  Афрадыта таксама лупанула снарадам, якi быѓ важкiм як паля, пакрышыла савецкi Т-60, i прапiшчала:
  - На святой вайне будзе наша перамога!
  Агнес лупанула, выкарыстаѓшы голую пятку, разбiваючы супернiку лабавую браню i, выдала:
  - Сцяг iмперскi наперад - слава загiнуѓшым героям!
  Такiя вось тут дзяѓчынкi даволi брыдкiя i забойныя. I нездарма мiма iх не прайсцi. Дзякуючы босым нагам, i бiкiнi на целе, яны страляюць без промаху. А значыць, iх так проста не адолець.
  Грозны "Маѓс", лупiѓ забойнай зброяй, i нiкому не даваѓ шанцу.
  У тым лiку i серыi КВ.
  Але калi ёсць немкi, якiя так упарта i паспяхова ваююць, то знойдуцца i дзяѓчынкi савецкага ѓзроѓня - волаты.
  Вось, напрыклад Наташка са сваiмi напарнiцамi. Усяго толькi ѓ iх сцiплая, САУ-85, якая толькi што паступiла на фронт. А дзяѓчынкi ѓжо лупяць на ёй на ѓсю моц фашыстаѓ.
  Зразумела прыгажунi басаногiя i ѓ бiкiнi. I разбураюць фашыстаѓ капiтальна, нiбы кавадла б'е па кавалачках шкла.
  I гэта вельмi нават запамiнаецца, калi такiя дзеѓкi паказваюць высокi ѓзровень арлiнага палёту.
  Наташка страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i разбiвае "Пантэра", i пасля чаго пракрычыць:
  - За Айчыну вялiкую!
  I свой язычок пакажа!
  Зоя таксама як лупне па супернiку. Вельмi трапна яго ѓразiць. Разаб'е браню i вякне:
  - На славу камунiзму!
  Аѓгустына таксама б'ецца жорстка, i калi ѓжо прасуе супернiка, тое робiць гэта вельмi капiтальна. Прабiвае i раве:
  - Слава камунiстычнаму свету!
  Даѓбанет i Святлана. Прычым вельмi нават трапна. Пры дапамозе сваiх босых пальчыкаѓ ножак. Скарушыць браню непрыяцеля i пiскне:
  - За велiч камунiстычнага свету!
  I пакажа мову...
  Вось дзяѓчыны, адчуѓшы натхненне, заспявалi, складаючы прама на хаду;
  Прыгажунi ѓ атаку басанож,
  Бягуць такiя слаѓныя дзяѓчаты...
  Калi трэба ѓрэжуць фрыцу кулаком,
  Цi паласнуць яго з аѓтамата!
  
  Дзяѓчынкам сумнявацца не з рукi,
  Яны фашыстаѓ мёртва закапаюць...
  I моцна дзяѓбуць яму з нагi,
  А дзесьцi ваѓкi пажадлiва выюць!
  
  Расiя гэтае слова для салдат,
  Калi паверце страмчэй не бывае...
  Хоць часам бязрадасны расклад,
  Дзе святкуе злосны чорны Каiн!
  
  Не верце, камсамолкi не бягуць,
  А калi бягуць, то толькi ѓ атаку...
  I ѓсiх нацыстаѓ зараз пераб'юць,
  I фюрара паднiмуць усё на плаху!
  
  Расiя гэта Радзiма мая,
  Яна прамянiстая, проста цудоѓная...
  Хто баязлiвец не варта нават i рубля,
  I спрачацца ведай з ваяѓнiком небяспечна!
  
  Але ведайце, мы фашыстаѓ пераможам,
  Не будзе зло валадарыць на троне...
  Над нам золатакрылы херувiм,
  I Бог Сварог з велiччу ѓ кароне!
  
  Хто баiцца, той паверце слабы раб,
  Яго надзел адзiн - трываць крыѓды...
  Сёння слесар, заѓтра ты прараб,
  I сам ты зможаш бiць чужыя спiны!
  
  У дзяѓчатах сiла, папросту вулкан,
  Яна часам, i горы магутна зносiць...
  Войны бушуе злосны ѓраган,
  I смерць людскi род, адкрыта косiць!
  
  Вось я вам сапраѓды вiцязi скажу,
  Моцныя, калi мы рускiя адзiныя...
  Патрэбна закуска да вiдэльца i нажа,
  Мы рыцары ѓ баях непераможныя!
  
  У чым наша вера, у Госпада Хрыста,
  Хаця i Ладу таксама шануем...
  Таварыш Сталiн накшталт нам бацькi,
  I будзе месца камунiзму раю!
  
  Уваскрэсне той, хто быѓ, калi мёртвы,
  I станем мы прыгажэй i мудрэй...
  I чалавек вядома вельмi ганарлiвы,
  Хоць часам нясе i ахiнею!
  
  У каханнi Айчына наша як зорка,
  Яна павек паверце, не згасне...
  Споѓнiцца вялiкая мара,
  Ва ѓсiм сусвеце будзе мiр i шчасце!
  
  Люблю Марыю, Ладу свята паважаю,
  Сварог выдатны i Пярун вялiкi....
  Я люблю Iсуса са Сталiным,
  Мне дарагiя iконы святыя аблiччы!
  
  Калi ж будзе сапраѓдны рай,
  У iм спраѓдзяцца, паверце ѓсе надзеi...
  Ты сваё сэрца Радзiме аддай,
  Усё будзе добра, мацней, чым раней!
  Дзяѓчыны добра пабiлiся i сачынялi на славу. Што ж з такiмi ваяѓнiцамi нiякi Гiтлер Расii не страшны.
  Тым не менш, савецкiя войскi за дзесяць дзён упартых баёѓ, усё ж такi прарвалiся да Цiхвiна.
  Баi разгарнулiся за сам горад. Сiлы зразумела вельмi нават няроѓныя.
  Немцы захапiлi панаванне ѓ паветры i без перапынку бамбяць. Сiтуацыю пагаршаюць замежныя дывiзii, што ваююць на баку Вермахта. Асаблiва шмат iтальянскiх частак.
  Яны спрабуюць адцiснуць Чырвоную Армiю ад Цiхвiна. Але расейскiя часткi ѓпарта б'юцца. У гэтым iх адзiны, рэальны шанец выратаваць блакадны Ленiнград, якi памiрае ад голаду. Харч туды можна скiдаць толькi па паветры, але ѓ немцаѓ моцная знiшчальная авiяцыя, i рабiць падобнае вельмi цяжка.
  А ѓ другой палове жнiѓня гiтлераѓцы пайшлi на штурм Астраханi. I ѓ гэтым горадзе ваявалi савецкiя дзяѓчынкi з вялiкай гераiзмам i мужнасцю.
  Батальён басаногiх дзяѓчынак прыкрывае гэты гераiчны горад.
  Алёнка кiдае босай ножкай гранату, затым дае чаргу, скошваючы фашыстаѓ i, вымаѓляе:
  - Калi жанчына юрлiвая як котка, то ѓ яе мужа - мышы ѓ галаве!
  Анюта, ведучы агонь па фрыцах, i таксама босай ножкай кiдаючы гранату, прачырыкала:
  - Самыя светлыя iдэi змрачнеюць ад ценявой палiтыкi, пры iх увасабленнi!
  Ала, страляючы па фрыцах, i кiдком гранаты, пры дапамозе босых пальчыкаѓ падбiѓшы танк, буркнула:
  - Жанчына хiтрая як лiсiца, i рулiць нават iльвом, калi ѓ мужчыны меркаванне пеѓня!
  Марыя, ведучы агонь са стрэльбы, i збiваючы фрыцаѓ, зароѓ:
  - Бог можа ѓсё, толькi перасягнуць жанчыну ѓ запытах, Ён бяссiльны!
  Матрона, ведучы агонь па супернiку, i кiнуѓшы босымi пальчыкамi ножак забойны прэзент смерцi, адзначыла:
  - Жанчына каб не быць праглынутай мужчынам як удавам, павiнна мець джала кобры!
  Алёнка, працягваючы весцi, агонь па гiтлераѓцам, дасцiпна адзначыла:
  - Чалавек ва ѓсiм можа быць падобны да Творцы, толькi перайманне па-малпу яго не фарбуе!
  Анюта вяла агонь па супернiку, затым трапным кiдком гранаты падбiѓшы танк, заявiла:
  - Чалавек можа перасягнуць Усемагутнага Бога, толькi ѓ ганарлiвасцi, ды i то калi iнтэлектуальна створаны пiтэкантрапам!
  Ала, працягваючы вельмi трапна страляць па фрыцах, выдала:
  - Жанчына не хоча быць курыцай, але яе iдэал мужчыны - певень!
  Марыя ведучы агонь па фашыстах i дакладным кiдком босай нагi, уразiѓшы "Пантэру", адзначыла:
  - У жанчыны-лiсы сапраѓды воѓчая хватка на мужчын-баброѓ!
  Маруся, таксама дзюбануѓшы чаргой па фашыстах, i голай пяткай паддаѓшы выбухны пакет, выдала:
  - У палiтыцы як у лесе, калi ты дуб лопае свiння, калi заяц зжарэ лiсiца, калi асёл - спусцяць тры шкуры!
  Алёнка, працягваючы весцi апантаную стральбу, i абсыпаючы пяхоту асколачнымi лiмонкамi, вякнула:
  - Чым ярчэй жанчына, тым больш яна лiса!
  Анюта таксама дала чаргу па фашыстах, выкасiла iх, i кiнула босымi пальчыкамi ножак гранату i пiскнула:
  - У шэрых людзей, не хапае шэрага рэчыва ѓ мозгу, яркiх асоб, шэрае ѓ башцы ѓ вялiкай колькасцi!
  Ала, ведучы агонь па непрыяцелю, голай пяткай паддаѓшы выбухны пакет, дасцiпна выдала:
  - Шэры мужчына як воѓк самотны, i як заяц не мае спакою!
  Марыя скошваючы фрыцаѓ, дасцiпна заѓважыла:
  - Калi палiтык вялiкая лiса, то львiная доля яму забяспечана!
  Маруся дзюбанула з падствольнiка, i кiнула босымi пальцамi ножак лiмонку, пiскнуѓшы:
  - Лiсiца-палiтык у выбаршчыка-вароны адымае магчымасць катацца як сыр у алеi!
  Алёнка, працягваючы весцi, агонь са зброi, i голай пяткай паддаѓшы выбухны пакет, вякнула:
  - Менш зорак на небе, чым тлумачэнняѓ Святога пiсання!
  Анюта, страляючы па фашыстах, выдала:
  - Кат у чырвоным балахоне, справядлiвей, палiтыка з красамоѓствам!
  Ала, працягваючы весцi агонь, лагiчна адзначыла:
  - У ката завостраная сякера, у палiтыка вострае слова, першы зносiць галаву, другi капае на мазгi!
  Марыя працягваючы трапна выбiваць фрыцаѓ, i шпурнуѓшы чарговы падарунак смерцi босымi пальчыкамi, адзначыла:
  - Секчы галовы часам гуманней, чым капаць на мазгi!
  Матрона, зразаючы фашыстаѓ, i кiнуѓшы гранату голай пяткай, выдала:
  - Калi дазваляць палiтыкам капаць сабе на мазгi, будзеш iрваць валасы ад прыкрасцi!
  Алёнка, страляючы ѓ нямецкага генерала, i прабiѓшы яго наскрозь, грозна вымавiла:
  - Прамовы палiтыка як вада, для прамывання мазгоѓ!
  Анюта, ведучы трапную стральбу па непрыяцелю, i босымi пальчыкамi ножак запусцiѓшы лiмонку, выдала:
  - У чым палiтык самы вялiкi Бог, у тым, што творыць беззаконне!
  Ала, страляючы па гiтлераѓцам, i голай пяткай шпурнуѓшы выбухны пакет, выдала:
  - Палiтык заѓсёды глядзiць на выбаршчыка як на асла лiсiным поглядам, каб прыараць!
  Марыя ведучы стралянiну па супернiку, i босымi пальчыкамi ножак, падкiнуѓшы забойнай сiлы гранату, бразнула:
  - Жанчына любiць сваё беднае цела агаляць, каб апрануцца багацей!
  Маруся дала доѓгую чаргу, скасiѓшы шэраг фрыцаѓ i прамурлыкала:
  - Басанож жанчына хутчэй абуе мужчыну, нават калi ён не зусiм бот!
  Алёнка, ведучы дакладны агонь па гiтлераѓцам, адзначыла:
  - Голай жаночай пяткай, прасцей раскруцiць мужчыну на модныя боцiкi!
  Анюта дзюбанула з падствольнiка i выдала:
  - Каб здабыць сабе модныя туфлi, жанчына павiнна добра "абуць" мужчыну!
  Ала, лупячы гiтлераѓцаѓ чэргамi, i шпурнуѓшы пальцам голай нагi гранату, адказала:
  - Жанчына, якая не ѓмее своечасова агалiць ножку, застанецца "абутай" навек!
  Марыя пастрэльваючы ѓ супернiка, i кiнуѓшы круглай пяткай выбухны пакет, выдала:
  - Занадта часта гледзячы на голыя жаночыя ногi, мужчына рызыкуе "абуць", сябе да стану басякi!
  Маруся, ведучы дакладны агонь па непрыяцелю, i голай каленкай паддаѓшы гранату, адказала:
  - Каб не застацца навек басачкай, трэба ѓмець своечасова скiнуць туфлi!
  Алёнка, працягваючы страляць па гiтлераѓцам, i выбiваючы з iх дух, дасцiпна выдала:
  - Босая ножка дзяѓчыны, лепш, чым кiрзавы бот акупанта!
  Анюта, працягваючы страляць з нязгаснай трапнасцю, адзначыла:
  - Самая моцная браня не выстаiць, перад далiкатнай скурай, чароѓнай дзявочай падэшвы!
  Ала, ведучы агонь па нямецкiх захопнiках, выдала:
  - Жанчыны вельмi спрытна лезуць у кашалёк мужчыны босымi нагамi!
  Марыя паля па фашыстах, з вялiкай дакладнасцю, i прабiваючы iм галовы, адзначыла:
  - Самая лiпкая частка жаночага цела для залатых манетак, босыя ножкi i аголеная грудзi!
  Маруся, працягваючы палiць, без жалю па фашыстах, выдала:
  - Трэба жанчыне часам скiнуць абутак, каб не стаць на каленi перад патрэбай!
  Алёнка, трапна страчачы па фашыстах, i ѓкладваючы iх штабелямi, лагiчна адзначыла:
  - Босы нагой прасцей паставiць мужчыну на каленi!
  Анюта, страляючы па супернiку, агрэсiѓна заѓважыла:
  - Своечасова босая, век не басячка!
  Ала, дзяѓбаючы непрыяцеляѓ, i зразаючы супернiкаѓ, буркнула:
  - Басанож жанчыне прасцей забрацца на залатую вяршыню!
  Марыя таксама лупанула па фашыстах, i прамурлыкала:
  - Ты мужчына бот, калi не любiш жаночых ног!
  Маруся ведучы агонь па гiтлераѓцамi, i шпурнуѓшы босымi пальцамi самаробны пакет з узрыѓчаткай, ад якога перавярнуѓся "Тыгр", прагыркала:
  - Жанчына са стройнымi нагамi, прымусiць сагнуцца мужчыну ѓ павазе!
  Алёнка лупанула па фашыстах, выкасiла iх i выдала:
  - Босыя пальчыкi ножак, спрытнейшае ручак, калi жанчына здабывае манеты з кiшэнi "абутага" мужчыны!
  Анюта зрэзала фрыцаѓ i пiскнула:
  - Спрытней жанчына запiхвае мужчыну пад абцас, босай ножкай!
  Ала, страляючы ѓ супернiкаѓ, i голай пяткай падкiнуѓшы лiмонку, выдала:
  - Шлях да сэрца мужчыны прасцей прыгажунi пратаптаць босымi нагамi!
  Марыя разнесла нямецкi танк, кiдком гранаты, пiскнула:
  - Босыя ножкi дзяѓчынак, больш чэпкiя пры ѓздыме ѓ Эверэст мужчынскага сэрца!
  Матрона таксама стрэльнула забойна i выдала:
  - Разуѓшыся, жанчыне лягчэй перасекчы пустыню мужчынскай абыякавасцi!
  Алёнка дзюбнула супернiка пры дапамозе трафейнай базукi i прапiшчала:
  - Будзеш туп як бот, трапiш па абцас нават басячкi!
  Анюта таксама дала чаргу i прапiшчала, скалячы зубкi:
  - Голая жаночая ножка, прымушае мужчыну трапiць у басаногае дзяцiнства!
  Рудая Ала, скасiѓшы фашыстаѓ, цвыркнула:
  -Часцей за ѓсё ѓпадаюць у басаногае дзяцiнства абутыя боты!
  Марыя ѓзяла лупанула па гiтлераѓцам i пiскнула:
  - Калi ѓ дзяѓчыны прыгожыя ножкi, значыць яна не басячка па жыццi!
  Матрона, ведучы агонь па супернiку, i зразаючы гiтлераѓцаѓ, нiбы снапы збожжа, раѓнула:
  - Босай дзяѓчынцы лепш, чым абутай старой, юнай котцы, весялей, чым старому льву!
  Алёнка, ведучы агонь па фашыстах, i кiдаючы забойны прэзенты смерцi, выдала:
  - Лепш за ѓсё жанчына здабывае ѓзнагароду голымi грудзьмi, а модныя туфлi босымi нагамi!
  Анюта таксама лупiла гiтлераѓцаѓ, скошвала iх, i босымi ножкамi шпурляла гранаты i пiшчала:
  - Ад калючак мужчынскай абыякавасцi, лепш за ѓсё абараняе жанчыну голая пятка!
  Ала, страляючы па супернiках, i зразаючы iх аѓтаматычнымi чэргамi, адзначыла:
  - Самы трывалы абцас для мужчыны ад босы жаночай нагi!
  Марыя лупячы працiѓнiкаѓ, i лупануѓшы з падствольнiка, выдала:
  - Босая жаночая пятка, самага прапаленага бота абуе з вантробамi!
  Матрона, збiваючы фашыстаѓ, выдала з дасцiпнасцю:
  - Не здолееш скiнуць своечасова туфлi - станеш босячкай!
  Алёнка, пiша па фашыстах, адзначыла:
  -Калi ты розумам дубiна, то зможаш добранька агрэць, толькi самога сябе!
  Анюта лагiчна адзначыла, молацячы супернiка, i шпурнуѓшы босай ножкай пакет з выбухоѓкай:
  - Добра мець дубiнку, блага быць дубiнай!
  Ала, лупячы гiтлераѓцаѓ, i паддаѓшы голай пяткай гранату, вякнула:
  - Чыгунныя кулакi могуць дапамагчы выжыць, але дубовая галава прывядзе да гiбелi!
  Марыя цалкам лагiчна адзначыла, скошваючы фашыстаѓ:
  - Калi няма ѓ кiраѓнiка ѓ галаве цара, у краiне пануе анархiя, i прадаюць дарма!
  Матрона, лупячы нацыстаѓ рацыянальна, адзначыла:
  - Карона не для той галавы, што капялюш!
  Алёнка, круша фрыцаѓ, лагiчна адзначыла:
  - На дубовай галаве i карона сядзiць нетрывала!
  Анюта, вельмi трапна страляючы па фашыстах, выдала:
  - Як не моцны дуб, але матэрыял для галавы з яго самы нетрывалы!
  Ала, жвава страляючы ѓ супернiка, лагiчна вывела:
  - Хто дубiна галавой, той атрымлiвае па галаве дубiнай!
  Марыя дзяѓбаючы супернiкаѓ, выдала:
  - Палiтык трымае ѓ руках кашалёк i дубiнку, толькi грошы ѓ яго драѓляныя, а дубiнка папяровая!
  Маруся лагiчна адзначыла, кiнуѓшы босай ножкай лiмонку:
  - Светлая галава, у самую апошнюю чаргу ставiцца да сiвiзны!
  Матрона, круша фашыстаѓ, заѓважыла:
  - Бландынкай можаш ты не быць, але светлай быць душой прыгожа, дзяѓчынкi могуць злосных бiць, каб iншым пражыць шчаслiва!
  Алёнка, страляючы па гiтлераѓцам, пiскнула:
  - Не пабудуеш трывалую абарону з адных дубоѓ на пнях!
  Анюта страляючы, лагiчна адзначыла:
  - Калi палiтык не дзяцел, то здыме стружку, не толькi з выбаршчыка-пня!
  Ала агрэсiѓна заявiла, збiваючы немцаѓ:
  - Хоць палiтык i не арол, але лiчыць выбаршчыкаѓ за крумкач i дзятлаѓ!
  Марыя ссякаючы непрыяцеляѓ, адзначыла:
  - Калi дазваляеш з сябе здымаць стружкi палiтыкам, то ты сапраѓды дзяцел!
  Матрона, скошваючы фашыстаѓ, выказалася:
  - Палiтык з выбаршчыкамi лiса лiсой, а з сам з сабой, хамяк хамяком!
  Маруся кiнула босай ножкай гранату i пiскнула:
  - Разумны палiтык, як лiсiца ѓ куратнiку, а дурны, нiбы слон у посуднай краме!
  Алёнка, ламаючы фрыцаѓ, выдала:
  - Парадак наводзяць моѓчкi, бардак палiтык спараджае размовамi!
  Анюта, кiдком гранаты раскiдаѓшы фашыстаѓ, пiскнула:
  - Шмат балбоча палiтык, асаблiва калi хоча заткнуць раты!
  Ала агрэсiѓна адзначыла, молаця гiтлераѓцаѓ:
  - Спрачацца з палiтыкам, што таѓчы ваду ѓ ступе, хiба што мышцу языка разарвеш, з выгадай зманiш!
  Марыя ламаючы непрыяцеляѓ, i кiнуѓшы босай ножкай гранату, адзначыла:
  - Палiтык гэта сумесь лiсы i ваѓка, але вельмi шмат свiнячыць!
  Матрона, страляючы па фашыстах, рыкнула:
  - Чым больш палiтык лiса, тым больш ён свiнячыць!
  Маруся, скошваючы фрыцаѓ, выдала:
  - У палiтыцы суцэльны звярынец, ваѓкi, зайцы, куры, певень i дзятлы, толькi царом выбiраюць заѓсёды лiсiцу!
  Алёнка, крышачы фашыстаѓ, буркнула:
  - Дыктатар, якi будуе з сябе льва - сапраѓдная свiння!
  Анюта агрэсiѓна адзначыла, збiваючы ворагаѓ, стрэламi:
  - Палiтык толькi тады сыдзе за льва, калi выбаршчык дасканалы асёл!
  Ала, выбiваючы фашыстаѓ, як пыл з дываноѓ, выдала:
  - Палiтык апранае авечую шкуру, але з ваѓком яго раднiць толькi крыважэрнасць, а кемлiвасцю суцэльны баран!
  Марыя шпурнуѓшы босай ножкай гранату, прачырыкала:
  - Лепш калi кiраѓнiк воѓк у авечай шкуры, чым баран у аблiччы льва!
  Матрона, страляючы па супернiку, з трапнасцю Робiн Гуда, выдала:
  - Палiтык як авечка бляе аб свеце, але воѓчыя iклы бразгаюць вайной!
  Маруся, ведучы агонь па непрыяцелю, вякнула:
  - Палiтык каб атрымаць голас выбаршчыкаѓ пралiваецца салаѓём, але трымае iх за дзятлаѓ!
  Алёнка, ведучы агонь па фашыстах, выдала:
  - Калi табе гаворка палiтыка здаецца пошчакам салаѓя, не будзь у гэтым выпадку варонай!
  Анюта дасцiпна адзначыла, збiваючы гiтлераѓцаѓ:
  - Калi палiтык спявае як салавей, значыць, лiчыць цябе прыдатнай дзiчынай!
  Ала, ссякаючы фашыстаѓ, адзначыла:
  - Паляванне на выбаршчыкаѓ адрознiвае ад лясной, што паляѓнiчы робiць, як мага больш шуму!
  Марыя страляючы ѓ непрыяцеля, выгукнула:
  - Палiтык у адрозненне ад кiшэннага злодзея пры крадзяжы стварае шмат шуму, а пры рабаваннi бярэ лiслiвасцю!
  Матрона, страляючы ѓ супернiка, булькнула:
  - Палiтык гэта таксама ѓ некаторым сэнсе бог, але лепш у яго не верыць!
  Маруся пацвердзiла:
  - Палiтык любiць абяцаць выбаршчыкам Месяц, толькi забывае дадаць, што акрамя пяску, там жыцця няма!
  Алёнка, зразаючы працiѓнiкаѓ, буркнула:
  - Гора не ад розуму, а ад адсутнасцi практычнай кемлiвасцi!
  Анюта, страляючы ѓ непрыяцеля, пiскнула:
  - Усе беды свету не ад грошай, а ад iх адсутнасцi ѓ патрэбнай колькасцi!
  Ала, страляючы ѓ непрыяцеля, выдала:
  - Мова дадзена палiтыку хаваць свае думкi, але не якiм красамоѓствам палiтыкан не схавае сваё шэрае ѓбоства!
  Марыя энергiчна заѓважыла, куляючы ѓ фрыцаѓ:
  - Калi жалеза пойдзе на ланцугi, яго не застанецца для мячоѓ, калi срэбра разлiваецца ѓ прамовах, то няма чым стане плацiць зарплату!
  Матрона, ведучы агонь па супернiку, буркнула:
  - Цi валодае палiтык дарма выконваць абяцаннi? Валодае, але не дарма!
  Маруся, страляючы ѓ гiтлераѓцаѓ, адзначыла:
  - Слон накладвае вялiкую кучу лайна, а палiтык-лiса, яшчэ большую гару слоѓнага паноса!
  Алёнка дасцiпна адзначыла, круша гiтлераѓцаѓ:
  - Палiтык вылiвае багата салодкi мёд прамоѓ, топячы выбаршчыкаѓ у слоѓным паносе!
  Анюта, пастрэльваючы ѓ супернiкаѓ, выдала:
  - Салодкая прамова палiтыка як мядовы раѓчук, толькi па iм заплываеш у памыйнiцу!
  Ала, страляючы ѓ фашыстаѓ, адзначыла:
  - Палiтык можа выканаць абяцанае, толькi для таго, каб выбаршчык паверыѓ у невыканальнае!
  Марыя ведучы вельмi дакладны агонь, выдала:
  - Шмат палiтыкаѓ на выбарах, а выбiраць няма каго, хто пень, хто калода, што лiса, хто свiння, хто мядзведзь - ад прыкрасцi адно застаецца - раѓцi!
  Матрона пальнула ѓ фашыстаѓ i заѓважыла:
  - Палiтыку што часта дзярэ горла, варта добра надзерцi вушы!
  Маруся зрэзу фашыстаѓ, адзначыла:
  - Палiтык у адрозненне ад салаѓя, нiколi не спявае дарма, i валодае лiсiным дарам!
  Алёнка прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Палiтык хоча стаць арлом, але выбаршчык у яго заѓсёды не птушыных правах!
  Анюта прабуркавала, здымаючы немцаѓ снайперкай:
  - Чаму ты на птушыных правах, бо розумам дзяцел!
  Ала прашыпела з агрэсiяй пiтона:
  - У палiтыка шмат розных песень, але ѓсё толькi на адзiн матыѓ: абяры мяне!
  Марыя зразаючы фашыстаѓ, буркнула:
  - Выбаршчык як калабок, сыходзiць ад зайца, ваѓка, мядзведзя, але да палiтычная лiса, яго ѓсё роѓна пажырае!
  Матрона адзначыла, ссякаючы фашыстаѓ:
  - Палiтык разлiчыць салодкiмi прамовамi на iнтэлект мухi, пошчакам салаѓя, на меркаванне дзятла, але свiная яго сутнасць бачная сакалiнаму воку!
  Маруся, змагаючыся з фашыстамi, дадае, з аскалам:
  - Жанчына таксама добры палiтык, прычым прынамсi дорыць шанец, што абяцанне вернасцi выканае, i задавальненне падорыць!
  Так дзяѓчынкi гераiчна абараняюць горад i дораць вялiкую надзею.
  . РАЗДЗЕЛ No 4.
  У канцы верасня ѓ пачатку кастрычнiка баi за Астрахань яшчэ працягвалiся, а фашысты рухалiся на поѓдзень уздоѓж узбярэжжа Каспiйскага мора. Iшло пасоѓванне фашыстаѓ няѓмольнае... На поѓднi гiтлераѓцы захапiлi горад Арджанiкiдзэ i прыступiлi да штурму Грознага.
  У гэтым горадзе таксама ваявалi савецкiя войны гераiчна.
  Батальён дзяѓчынак на чале з Тамарай, выяѓляѓ адчайную рашучасць i смеласць.
  Тамара дала чаргу з аѓтамата, i босымi пальчыкамi ножак шпурнула гранаты, вымавiѓшы:
  - Слава нашай Радзiме СССР!
  Ганна, страляючы трапна па фашыстах, i таксама шпурнуѓшы выбухны пакет голай пяткай, вякнула:
  - Гераiзму слава!
  Акулiна ведучы агонь па ворагу, вякнула:
  - За Радзiму i гонар!
  Вiкторыя страляючы ѓ фрыцаѓ, i кiнуѓшы босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы гранату, рыкнула:
  - Зьнiшчым вермахт гераiзмам!
  Алiмпiяда здаровая дзяѓчына, дала па ворагам чаргу, выбiлi фрыцаѓ i прабачала:
  - На святой вайне, будзе наша перамога!
  Тамара, пастрэльваючы па гiтлераѓцам, i зноѓ шпурнуѓшы босай ножкай гранату, адзначыла:
  - Салдат павiнен мець крэпасць дуба, але не дубовую галаву!
  Дзяѓчаты вялi агонь. Вакол маса развалiн, руiны дымяцца. Варта выбух за выбухам. Паднiмаюцца ѓ неба бруi дыму. Усё навокал гарыць.
  Разбурэннi ѓ велiзарнай колькасцi.
  Прыгожая, басаногая бландынка Ганна, як шпурне гранату, раздзiраючы фашыстаѓ, так вякне:
  - У кожным дубе ёсць дупло, у кожнай дубовай галаве дзiрка, адкуль выцякаюць мазгi!
  Акулiна страляючы па супернiку, i сваёй хупавай, загарэлай, босай ножкай шпурляючы гранату, пiскнула:
  - Калi ты розумам як дуб, то сагнешся як асiна!
  Вiкторыя гэтая рудая дзяѓчынка, таксама з голымi, загарэлымi, точанымi ножкамi, праверашчала:
  - Калi ѓ табе, няма лiсiнай хiтрасцi, то з цябе спусцяць тры шкуры!
  Алiмпiяда, здаровая, рослая, буйная, мускулiстая бландынка, дала чаргу, шпурнула гранату босай ножкай i пiскнула:
  - Будзеш туп як дуб, абдзяруць як лiпку!
  Мiма iх прапаѓз хлопчык. Мiльгануѓ чорнымi пяткамi, i шпурнуѓ выбухны пакет у гiтлераѓцаѓ. Пасля чаго прапiшчаѓ:
  - Юны салдат, лепш лядашчага генерала!
  Тамара зноѓ дала чаргу. Шпурнула босай ножкай забойнай сiлы гранату i вякнула:
  - За кожны свой новы касцюм палiтык дзярэ з выбаршчыкаѓ тры шкуры!
  Акулiна пастрэльваючы ѓ непрыяцеляѓ, i агрэсiѓна выскаляючыся, прарычэла:
  - Будзеш розумам як дуб, абдзяруць як лiпку i зайцы!
  Ганна, страляючы ѓ супернiка, i кiдаючы босай ножкай гранаты падрываючы танкi, прачырыкала:
  - Хiтрая лiсiца нават з iльва спусцiць тры шкуры, калi ён розумам баран!
  Вiкторыя, ведучы агонь па фашыстах, i голай пяткай падкiнуѓшы забойны прэзент, выдала:
  - Не хочаш, стаць лiсой будзеш скуголiць як галодны сабака!
  Алiмпiяда скасiла фрыцаѓ. Затым кiнула босай ножкай гранату i праверашчала:
  - Палiтык гэта лiсiца, дык трыбушыць выбаршчыкаѓ-курэй пры дзённым святле!
  Грукат кананады нарастае. У бой iдуць грозныя "Штурмтыгры". Яны лупяць рэактыѓнымi бамбаметамi. I руйнуюць цэлыя будынкi, змяняючы дамы зараз. I ѓ небе кружацца штурмавiкi. Яны лупяць рэактыѓнымi ракетамi, па савецкiх пазiцыях. Скiдаюць бомбы. Вось ужо бачная i Пантэра -2, машына больш дасканалая, чым Пантэра , з магутнай 88-мiлiметровай гарматай.
  Нямецкая машына мае вежу вузей, i менш памерамi, а таксама больш прысадзiсты корпус. Такi монстар калi лупне, дык лупне. I галоѓнае не занадта цяжкi, пры больш магутным рухавiку ѓ 900 конскiх сiл.
  Тамара кiнула босай ножкай гранату ѓ "Пантэру-2" i прабуркавала:
  - Будзеш тупым як пень, абдзяруць як лiпку, не толькi хiтрыя лiсы, але i баязлiвыя зайцы!
  Ганна, ведучы агонь па фашыстах, i скошваючы супернiкаѓ, кiдаючы босымi ножкамi лiмонкi, вывела:
  - Нават арла хiтрая лiсiца, можа выставiць мокрай курыцай!
  Акулiна зразаючы непрыяцеляѓ, i прабiваючы iх наскрозь, дакладнымi стрэламi, выдала:
  - Чалавек марачы аб ролi льва, часта становiцца iшаком прыараным лiсiцай!
  Вiкторыя, ссякаючы працiѓнiкаѓ чэргамi, i кiдаючы босымi ножкамi нешта забойнае, вякнула:
  - У чалавека львiныя амбiцыi, аслiная ѓпартасць, непаваротлiвасць мядзведзя, грацыя слана, але лiса яго заѓсёды здольная захамутаць!
  Алiмпiяда дала чаргу па супернiку. Скасiла яго, нiбы газонакасiлкай i рыкнула:
  - Лiсiца рудага колеру, палiтык крывавай масцi!
  Iнтэнсiѓнасць бiтвы ѓсё нарастала. Па горадзе бiлi фашысты з газаметаѓ, якiя пераѓзыходзiлi ѓ мошчы "Кацюшы". I выстаяць супраць гiтлераѓцаѓ было вельмi складана. Але батальён басаногiх, напаѓголых дзяѓчынак ваяваѓ з каласальным энтузiязмам. I дзяѓчыны амаль не гiнулi, больш даставалася мужчынам.
  Тамара, ведучы агонь па фашыстах, i босымi пальчыкамi ножак кiдаючы гранаты, вякнула:
  - Жанчына перамагае моцных мужчын, гуляючы на iх слабасцях, палiтык пераконвае слабых выбаршчыкаѓ, вiдавочна перагульваючы!
  Ганна, зразаючы непрыяцеляѓ, i скошваючы iх кулямi, заадно голай пяткай паддаѓшы выбухны пакет, выдала:
  - Жанчына гэта самы хiтры палiтык, ёй не трэба вучыцца, каб быць лiсой, але трэба ѓмець абуваць, застаючыся босым!
  Акулiна зразаючы супернiкаѓ дакладнымi чэргамi, i выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак раѓнула:
  - Жанчына таксама кахае юнацкасць, але зелянiна даляра ёй мiлей зялёнага веку патрона!
  Вiкторыя, гэтая рудая сцерва, дала забойчую чаргу, выбiла шарэнгу i пiскнула:
  - Зелянiна юнацкасцi дзяѓчыны, прыцягвае зялёныя купюры якiя расжырэлi ад баксаѓ мужчын!
  Алiмпiяда, пастрэльваючы па непрыяцелях, i босай ножкай шпурнуѓшы чарговы гасцiнец, вякнула:
  - Не турыся за зелянiнай даляра, у бяды вочы таксама зялёныя, i абалонка хрумсткая!
  Бiтва становiцца ѓсё больш жорсткай. Нясуцца забойнай сiлы снарады. Яны разрываюцца i рэзаюць савецкiя пазiцыi, пераварочваючы прылады батарэй. I нясуцца новыя самалёты, i грукачуць штурмавыя гарматы. Паднiмаюцца ѓ неба хмары пылу.
  Тамара, ведучы бязлiтасны агонь па фашыстах, узяла i выдала пэрл, перад гэтым шпурнуѓшы босай ножкай гранату:
  - Верачы ѓ Бога, не апусцiся да ѓзроѓню жывёлы: чалавек не пакорлiвая авечка, i не смярдзючы казёл!
  Ганна, змагаючыся з непрыяцелем, i кiдаючы босымi ножкамi прэзенты смерцi, адзначыла:
  - Рабiць на веры людзей грошы, усё роѓна, што на золата сыпаць гной, прарасце недавер!
  Акулiна разбураючы "Пантэру", агрэсiѓна правякала:
  - Верачы ѓ нядзелю, не дакацiся да сямi пятнiц на тыднi!
  Вiкторыя, ведучы вельмi трапны агонь па фашыстах, i агрэсiѓна скошваючы iх, адзначыла:
  - Вера ѓ вечнае пякельнае полымя кiпяцiць малако забабонаѓ, з якога здымаюць плеѓкi, прайдзiсветы ад рэлiгii!
  Алiмпiяда, самка-волаты, ссякаючы гiтлераѓцаѓ, i босымi ножкамi кiдаючы каласальнай разбуральнай сiлы гранаты, адзначыла:
  - У пякельны вогнiшча вечнага полымя вераць толькi пнi i дубы, якiя дазваляюць абадраць сябе як лiпку!
  Тамара пальнула з трафейнай базукi, мiльганула голымi пятачкамi i прачырыкаѓ:
  - Чым блiшчыць полымя вечнага пякельнага агню? Бляскам залатых манет у кiшэнях прайдзiсветаѓ ад рэлiгii!
  Ганна, страляючы ѓ непрыяцеля, i ссякаючы гiтлераѓцаѓ з каласальнай трапнасцю, выдала:
  - Прайдзiсветы выкарыстоѓваюць Бога, каб набiць кiшэнi, i паддаюцца падману не толькi з пустой галавой!
  Акулiна дала па супернiку чаргу. Босымi пальчыкамi ножак шпурнула гранату i пiскнула:
  - Прайдзiсветы ад рэлiгii здзiраюць з авечак тры шкуры, казлам ламаюць рогi, iм толькi прыбытак дарога, а вера для халтуры!
  Вiкторыя голай пяткай шпурнула бамбку з пiлавiння, падарвала непрыяцеля i пiскнула:
  - Сумленны святар як воѓк-вегетарыянец, толькi вера заѓсёды сумленная, а яе выкарыстанне карыслiва!
  Алiмпiяда дзюбанула ѓ непрыяцеля з аѓтамата. Скасiла супернiка i паддала голай пяткай звязку гранат, якая перавярнула танк "Леѓ". Пасля чаго прагарлапанiла:
  - Любая рэлiгiя казка, толькi прыбыткi здабываюць ад гэтай фантастыкi ѓ сапраѓды ѓ казачных памерах!
  Вось так дзяѓчаты адважна змагаюцца ѓ горадзе Грозным. I паказваюць сябе з найвышэйшага пункту гледжання доблесцi.
  А iншыя дзяѓчынкi абараняюць са ѓсiм мужнасць Астрахань. I таксама дэманструюць самы вышэйшы пiлатаж, i моц духу.
  Б'юцца дзяѓчына вельмi добра.
  Алёнка босай ножкай шпурнула гранату, парвала фашыстаѓ, i прабуркавала, скалячы зубкi:
  - Хто дазваляе вешаць локшыну на вушы, будзе вечна галодным!
  Анюта, скошваючы фашыстаѓ з гэтым, пагадзiлася:
  - Не будзеш сыты ад локшыны на вушах!
  Ала дала чаргу па гiтлераѓцам, шпурнула босай ножкай гранату забойна сiлы i вякнула:
  - Локшына на вушах страва апошняй свежасцi выклiкаюць млоснасць!
  Марыя дасцiпна адзначыла, выскалiѓшы зубкi, i кiнуѓшы босымi пальчыкамi ножак выбухны пакет:
  - Цi Бог гэта нiкому невядома, але ѓвесь час распiнаюць чалавека, нiбы ён падабенства Хрыста!
  Маруся, дзяѓбаючы фрыцаѓ, узяла i вякнула, агрэсiѓна выскаляючыся:
  - Чалавек iмкнуцца авалодаць Божай сiлай, але пакуль толькi атрымлiвае распяцце не па Боску!
  Матрона, дала чаргу, скасiла фашыстаѓ i выдала, агрэсiѓна падморгваючы сяброѓкам:
  - Сэрцам чалавек iмкнуцца да дабра, розумам да выгады, а страѓнiкам да абжорства, i ѓ канчатковым вынiку заплятаючыся ногi, цягнуць у яму!
  I ѓ Астраханi грукочуць разлютаваныя баi. Горад на Волзе - ключавы пункт савецкай абароны. I тут такiя бiтвы апантаныя кiпяць. Нiбы бурлiць чайнiк.
  I нясуцца цяжкiя, забойнай сiлы самалёты. Ю-288 вельмi магутная машына. I скiдае бомбы з каласальнай зацятасцю.
  Алёнка верашчыць, даючы чаргу па фашыстам, i босай ножкай шпурляючы гранату:
  - Калi ѓ чалавека iнтэлект гарылы, дык будзе араць як конь i харчавацца як сабака!
  Анюта запусцiла босай ножкай забойны падарунак смерцi, разнесла фашыстаѓ i вякнула:
  - Чалавек дазваляе на сябе апранаць хамут, але каб праараць, яго варта абагрэць бiзуном прымусу!
  Ала запусцiла голай пяткай лiмонку i буркнула:
  - У палiтыка вялiкая кiшэня, але ён усяго толькi нiкчэмны кiшэннiк!
  Марыя ведучы агонь па супернiках, прашыпела:
  - Палiтык, якi абяцае для выбаршчыкаѓ месяц з нябёсаѓ, прыйшоѓшы да ѓлады, пакiдае месяцовы пейзаж, i скуголенне ад голаду на свяцiла!
  Матрона, аглушальна смеючыся, заѓважыла:
  - Д'ябал у кожным палiтыцы падахвочвае заняць месца ђсявышняга Бога, толькi таленту ѓ палiтыкана зусiм няшмат!
  Маруся, пастрэльваючы ѓ непрыяцеляѓ, i ѓпэѓнена iх скошваючы, адзначыла:
  - Чалавек iмкнуцца стаць усемагутным, але яго мараль прагрэс не робiць лепш!
  Дзяѓчынкi як вiдаць дасцiпныя да вышэйшай ступенi.
  А вайна iдзе сабе па накатанай каляiне. У Трэцiм Рэйху праходзяць выпрабаваннi рэактыѓнай авiяцыi. I гэта таксама даволi сур'ёзны аргумэнт у спрэчцы з СССР.
  Гiтлер, зразумела, не вельмi задаволены. Вайна зацягваецца, i Расея ѓпарта супрацiѓляецца, хаця таксама паддаецца. Бiтвы кiпяць, нiбы ѓ жарале вулкана.
  Канец кастрычнiка. Калмыкiя цалкам захоплена, i гiтлераѓцы прасоѓваюцца па Дагестане.
  Поспехi фашыстаѓ хоць i сцiплыя, але пастаянныя. Чарнаморскi флот на гранi знiшчэння.
  Вось цэлая каманда на мiнаносцы складаецца з дзяѓчынак. Прыгожы скажам прама экiпаж. Дзяѓчына ѓ цяльняшках i бегаюць босымi, мiльгаючы круглымi пятачкамi.
  Алiса камандзiр мiнаносца ѓпэѓнена загадвае атакаваць фашысцкi крэйсер. Пускае тарпеду i заѓважае:
  - На вайне як у добрым тэатры, наступнае дзеянне непрадказальнае, слёзы пралiваць будуць абавязкова!
  Андрыяна яе напарнiца, камандавала цэлым кодлай дзяѓчат. Тыя бегалi мiльгаючы голымi, круглымi пятачкамi, i пiшчалi. Наводзiлi мiнны апарат.
  Андрыяна зароѓ:
  - Веру, увесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе сонца -
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  Веранiка, дзюбануѓшы з гарматы па гiтлераѓцам, прамурлыкала:
  - На вайне як у кiно: дзеянне захапляе, сумна не бывае, толькi, нажаль, суцэль рэальна забiвае!
  Миноносец з галаногiмi, загарэлымi, стройнымi, вельмi прыгожымi дзяѓчынкамi скача з боку ѓ бок. Яго кiдае нiбы пушынку.
  Алiса, тупаючы точанымi, босымi ножкамi, вякнула:
  - Калi ты не лёгкi на ѓздым, на вайне будзе зямля табе пухам!
  Андрыяна трапна страляючы з гарматы, адзначыла:
  - Дзяѓчына, якая можа ваяваць, гэта рыцар!
  Алiса паправiла, ведучы агонь:
  - Не, яна волат!
  I ваяѓнiцы зарагаталi. I паказалi мовы. А ножкi ѓ прыгажунь, такiя хупавыя, i сляды крывi пакiдаюць на палубе. Магутныя дзяѓчынкi.
  I голыя, iх пятачкi такiя круглыя i хупавыя.
  Алiса ѓспомнiла, як яна патрапiла ѓ палон, i ёй фашысты тоненькiм распаленым да чырвоная пугай гладзiлi падэшву. Вось ты амаль голая вiсiш на прэнгу. Твае босыя ножкi зацiснутыя ѓ калодку. I цябе распаленымi прутамi казычуць. Вось i да пунсовага соску, прыпякаецца чырвонае жалеза.
  Алiсы катавалi i катавалi некалькi дзён. Але дзяѓчына змагла збегчы.
  Яна расказала каравульнаму афiцэру, што ведае месца на моры, куды кiнулi кантэйнер з золатам, што эвакуiравалi з Севастопаля. Фашыст на гэта павёѓся.
  Ну а Алiса, не гледзячы на ??ѓсе катаваннi, захавала бадзёрасць. Яе раскавалi i са звязанымi рукамi пасадзiлi ѓ лодку. I яна босымi, злёгку абгарэлымi на дыбе ножкамi змагла ѓзяць у рукi пiсталет i застрэлiць двух фашыстаѓ. Пасля развязала вяроѓкi i паплыла. Спрытна яна гэта пракруцiла. I заслужыла ѓ дзяѓчат павагу.
  З асаблiвага аддзела да яе спрабавалi чапiцца, але Алiса прыгразiла асабiстым зладзiць няшчасны выпадак, а таксама павесiць на суку. Тыя i збаялiся.
  Алiса дзеѓка вельмi баявая...
  Яна нават дасцiпна вывела:
  - Кат любiць са зброi сякеру, але ѓ лаянцы ѓ яго сякерная спрыт!
  Андрыяна з гэтым пагадзiлася, шлёпаючы дакладным ножкамi:
  - З сякеры яшчэ можна зварыць суп, але напiсанае гераiчным пяром, не высячы катавай сякерай!
  Юлiяна дзяѓчына вельмi прыгожая. На ёй толькi тоненькая палiчка паласатай тканiны на грудзях, i трусiкi. Але яна такая цудоѓная i прыгожая. Ножкi ва ѓсiх дзяѓчынак на мiнаносцы босыя, i вельмi панадлiвыя.
  Калi немцаѓ бяруць у палон, то прымушаюць цалаваць дзяѓчынкам круглыя, голыя пятачкi. I палонныя пакорлiва гэта выконваюць. I лiжуць пяткi дзяѓчынкам, i цалуюць з вялiкiм задавальненнем.
  Юлiяна праспявала:
  - Мы не разбойнiцы злыя,
  I не жадаем забiваць...
  Але ныюць пяткi босыя,
  Жадаецца ѓ пысу ѓсiм даць!
  Дзяѓчынкi, вядома ж, здольныя смакаваць любы поспех.
  Андрыяна тупаючы босымi пятачкамi, выдала:
  - Эх, новыя рубяжы, ты мяне не смяшы!
  Алiса пагадзiлася:
  - Бязмежныя магчымасцi ѓ таго, хто не ставiць для сябе меж!
  Веранiка пляснула босымi ножкамi, бразнула голымi пяткамi, i адзначыла, выскалiѓшы зубкi:
  - Наймацнейшы чалавек не пацягне непад'ёмныя амбiцыi!
  Андрыяна дасцiпна адзначыла, скалячы зубкi i паля з гарматы:
  - Далёка чалавеку да Бога, таму што недалёка сышоѓ ад макакi ѓ сваiм перайманнi прыродзе!
  Веранiка, ламаючы дакладнымi стрэламi струменi надыходзячых гiтлераѓцаѓ, буркнула:
  - Палiтык у амбiцыях бог, у метадах асобы, а ѓ карыстаннi вынiкамi адкрытая свiння!
  Добра б'юцца савецкiя дзяѓчыны. Але ёсць зразумела i нямецкiя, i таксама прыгажунi ѓ бiкiнi i босыя.
  Напрыклад, Герда выключны баец.
  Яна са сваiмi напарнiцамi на найноѓшы танк "Пантэра"-2 села.
  Дзяѓчаты страляюць па савецкiх войсках i равуць.
  Мы злыя ваѓчыцы, нам адыходзiць, не варта!
  I падмiргваюць вочкамi....
  Герда пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, лупанула ѓ расiйскiх салдат, i прапiшчала з задавальненнем:
  - Хто па жыццi не воѓк, з таго спускаюць тры шкуры, хто розумам не лiс, таго трыбушаць нiбы курыцу!
  Шарлота таксама ѓрэзала дакладным снарадам, прабiѓшы савецкi танк, раскрышыла браню i вякнула:
  -Воѓк вечна галодны, чалавек заѓсёды незадаволены, а палiтык не можа сказаць словы праѓды!
  Крысцiна, вельмi дакладна страляючы па супернiку, i дзiвячы расiйскiя танкi, забойным снарадам, адзначыла:
  - У лiсы каштоѓны мех, а вось лiсiны запэѓнiваннi палiтыкаѓ нiчога не вартыя!
  Магда ѓзяла i навёѓшы на непрыяцеля гармату, босымi пальчыкамi ножак, лупанула i буркнула:
  - З казла больш малака, чым толку з палiтыка, якi розумам баран!
  Герда працягваючы дакладна страляць у савецкiя машыны, адзначыла:
  - На выбарах палiтыках, як памiж чумой i халерай, хаця палiтыканы куды заразнейшыя ѓ сваёй шызафрэнii!
  Шарлота лупануѓшы па трыццацьчацвёрцы, i сарваѓшы вежу, заявiла:
  - У палiтыка воѓчы нюх на пажыву, але само яно гатовае парася на трыбушэнне!
  Крысцiна спрытна запусцiла снарад пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i выдала:
  - Палiтык гэта баран што рвецца да львiнага трона, а дабраѓшыся вяршынi, ператвараецца ѓ лiсiцу трыбушыць выбаршчыкаѓ-курыц!
  Магда агрэсiѓна адзначыѓ, пасылаючы босымi пальчыкамi ножак савецкую самаходку.
  - Палiтыкам не вераць, але галасуюць, музыку не разумеюць, але ахвотна слухаюць, локшыну не ядуць, але ахвотна чапляюць на вушы!
  I iх "Пантэра"-2 вельмi актыѓна працуе. I снарад пасылае вельмi дакладна.
  Нямецкая машына ламае ѓсе савецкiя танкi вельмi ѓпэѓнена.
  Герда страляе i спявае:
  - Раз, два, тры - парады разарвi!
  Шарлота вядзе вельмi сапраѓды агонь, дзiвiць супернiкаѓ i свiшча:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце!
  Крысцiна, пальнуѓшы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, прабiѓшы 34, дадала:
  - Ворагаѓ усiх замочым у сарцiры!
  Магда дзюбанула ѓ непрыяцеля i бразнула:
  - Не верыць Радзiма слязам!
  Герда прапiшчала:
  - А злым алiгархам дадзiм па мазгах!
  Шарлота дасцiпна адзначыла, уразiѓшы снарадам савецкую гаѓбiцу:
  - Золата толькi на выгляд прыгожа, на самай справе гэтага металу, чалавецтва заѓсёды пакутавала, станавiлася пыхлiва!
  Крысцiна, страляючы ѓ непрыяцеляѓ, выказалася дасцiпна:
  - Агалiѓшы грудзi, жанчыне прасцей садраць з мужчыны тры шкуры!
  Магда, страляючы ѓ супернiкаѓ, арыгiнальна заѓважыла:
  - Босыя ногi дзяѓчынак, садзяць мужчын у галёшу!
  Дзяѓчыны зразумела на танку грацыёзныя. I лётчыцы самыя крутыя ѓ фрыцаѓ.
  Альбiна i Альвiна самыя грозныя асы ѓ светабудове. Вось яны ѓжо дасягнулi колькасцi пяцьсот збiтых самалётаѓ кожная. Наперадзе iх толькi Марсэль. Яму за пяцiсоты самалёт савецкага флота ѓручылi Вялiкi Крыж Жалезнага Крыжа. Але Альбiна i Альвiна сталi ваяваць значна пазней, i таму хутка абгоняць Марсэля.
  Альбiна i Альвiна за пяцiсотыя самалёты атрымалi Рыцарскi Крыж Жалезнага крыжа з залатым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  А зараз яны б'юцца чырвонымi лётчыкамi.
  Альбiна нацiскае босымi пальчыкамi ножак на кнопкi, збiвае адразу пяць савецкiх самалётаѓ i вiскоча:
  - Калi мужчына розумам бот, то вечна садзiцца ѓ галёшу!
  Альвiна ведучы агонь па расiйскiх самалётах, i збiваючы iх босымi пальчыкамi ножак, адзначыла:
  - Своечасна аголеная ножка жанчыны, пасадзiць у галёшу любога бота!
  Альбiна, ведучы вельмi трапны агонь па савецкiх машынах, дасцiпна адказала, скалячы зубкi:
  - Мужчына, якi часта глядзiць на голыя, жаночыя ножкi, садзiцца ѓ галёшу!
  I абедзве дзяѓчыны, збiѓшы яшчэ пару Якаѓ, пiскнулi:
  - Босая жаночая нага, добра заганяе пад абцас i выдатна садзiць у галёшу!
  Ваяѓнiцы тут вiдаць на вялiзнай вышынi.
  Але калi цудоѓныя нямецкiя лётчыцы, то знойдуцца i выдатныя савецкiя дзяѓчыны-камсамолкi.
  Якiя ваююць з вялiкiм напорам. I таксама паспяхова збiваюць арды Трэцяга Рэйха.
  Анастасiя Вядзьмакова, узяла i пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак збiла немца i пiскнула:
  - Мужчына гатовы выкруцiцца навыварат, дзеля таго каб сарваць з дзяѓчыны туфлi!
  Акулiна Арлова страляючы па гiтлераѓцам, дасцiпна адзначыла:
  - Голай жаночай пяткай вывернеш любы бот навыварат!
  Анастасiя таксама лупанула па фрыцах i пiскнула:
  - Босая нага жанчыны выверне навыварат любога мужчыну, нават калi ён апошнi бот!
  Акулiна Арлова, падбiла Фоке-Вульф i прашыпела, скалячы прыгожыя зубкi;
  - Хочаш вывярнуць мужчыну навыварат - скiнь туфлi, хочаш пасадзiць яго ѓ галёшу, агалi пятку!
  I дзяѓчаты хорам заспявалi:
  Бушуе ѓ сусвеце вайна,
  Разбураць забiваць без прычын...
  Сарваѓся з ланцуга Сатана -
  I гiбель прыйшла разам з iм!
  
  I хто спынiць паток,
  Крывавых i шалёных рэк...
  Прамень лазера ѓсадзiць у скронь,
  I ѓспышцы знiк чалавек!
  
  I такое бязмежжа,
  Затапiѓ светабудову ...
  Чалавецтва сумны надзел,
  Цярпець боль, пакута!
  Дзяѓчыны магчыма часткова i маюць рацыю. Вайна - гэта не шчасце. Але разам з тым i забаѓка.
  Дзве нямецкiя пачаткоѓцы лётчыцы Ева i Гертруда, ваююць на штурмавых мадыфiкацый Фоке-Вульф. Яны атакую наземныя савецкiя цэлi з паветра.
  Ева, ведучы агонь i выпусцiѓшы рэактыѓную ракету, адзначае:
  - Чаму дзяцiнства басаногае, таму босая жаночая нага прымушае губляць мужчын галаву, нiбы яны хлапчукi!
  Гертруда дзюбнула ракетай, нацiснуѓшы голай пяткай на педаль i разбiѓшы бункер савецкага войска i, пiскнула:
  - Жаданне ѓбачыць жанчыну аголенай, прымушае мужчыну выварочвацца навыварат!
  Ева зноѓ урэзаѓ, трапiла ѓ трыццацьчацвёрку, праламаѓшы ѓверх вежы i дасцiпна заѓважыла:
  - Каб жанчыну распрануць, трэба спачатку яе добранька абуць!
  Гертруда лупанула па супернiку, выкарыстоѓваючы голую, круглую пятачку хупавай ножкi i адзначыла:
  - Распрануѓшыся ѓ патрэбны час, дзелавая жанчына здзярэ з мужчыны тры шкуры!
  Ева дзюбанула, ракетай па савецкiх дзотах i вякнула:
  - Жанчына, якая своечасова агаляецца, не стане босячкай i капiтальна абуе мужчыну!
  Гертруда дзюбануѓшы ѓ савецкiм войскам забойным, пацвердзiла:
  - Босая жанчына мужчыну-бота i абуе, i ѓ галёшу пасадзiць, i навыварат выверне i апошнiм басяком зробiць!
  Тут, вядома ж, логiка ѓ дзяѓчынак што не папрэш супраць яе. I дзяѓчаты ваююць басанож i ѓ бiкiнi.
  I любяць прыгожых юнакоѓ, i ѓвогуле такiя, што проста супер.
  А калi заспяваюць, то сто мужчын заб'юць!
  Вось гэта дзеѓкi, абапал годныя i вельмi прыгожыя, так што i на самай справе мужчыны выварочваюцца навыварат!
  . РАЗДЗЕЛ No 5.
  Горад Грозны, цалкам акружаны гiтлераѓскiмi войскамi, упаѓ у пачатку Лiстапада 1943 года. Батальён з дзяѓчатамi вырваѓся з катла, i адступiѓ да Шалi.
  Тут былi ѓжо горы, перасечанай мясцовасцi, i трымаць абарону стала зручней. Нямецкiя танкi важылi даволi шмат, асаблiва "Маѓс", i ѓ гарах з iмi ваяваць зусiм няёмка. Танк Т-3 ужо быѓ зняты з вытворчасцi, але Т-4 у мадэрнiзаваным варыянце ѓсё яшчэ выпускаѓся. Хоць i састарэлы маральна. Але супраць Т-34-76 ён яшчэ мог бiцца. I бiцца нядрэнна. Яго гармата была нават больш магутная i мела большую пачатковую хуткасць снарада, чым у трыццацьчацвёркi.
  Тамара з дзяѓчынкамi змагалася ѓ Шалi. Дзяѓчаты iмкнулiся ѓтрымаць гэтае вельмi вялiкае горнае сяло - сапраѓдны горад.
  Прыгажунi змагалiся вельмi мужна.
  Тамара кiнула босай ножкай гранату, дала чаргу i прабуркавала:
  - За Радзiму СССР!
  Ганна адкрыла агонь па фашыстах. Лягчэйшая Т-4 спрабавала падняцца па схiле. Дзяѓчына, шпурнуѓшы босай ножкай гранату, падбiла гiтлераѓскую машыну i пiскнула:
  - За нашу мацi Айчыну!
  Акулiна ведучы агонь па фрыцах i голай пяткай, падаѓшы забойнае загорнутае ѓ фальгу, вякнула:
  - Радзiма заѓсёды святая!
  Веранiка, страляючы па непрыяцелю, i кiдаючы босымi пальчыкамi ножак лiмонкi, выдала:
  - За Расiю волатаѓ!
  Алiмпiяда гэтая жанчына-волат, таксама шпурнула босымi пальчыкамi ножак гранату ѓ гiтлераѓцаѓ i пiскнула:
  - За камунiзм!
  Тамара, ведучы трапны агонь па гiтлераѓцам, i зразаючы iх нiбы стружку з дрэва, выдала:
  - Чым больш у армii дубоѓ, тым мацнейшая наша абарона!
  Ганна адзначыла, скалячы зубкi, i страляючы ѓ фашыстаѓ з каласальнай трапнасцю i лютасцю:
  - Я ѓсiх знiшчу вас.
  Танк "Леѓ", буйная машына з доѓгiм ствалом гарматы. Тут у яго прылада новая 105-мiлiметраѓ, даѓжыня ствала ѓ 100 ЭЛ. I вельмi доѓгая гармата аказваецца. I гэты хобат з забойнай сiлай тырчыць.
  Акулiна страляе з базукi па фашыстах, i верашчыць:
  - Слава эпосе камунiзму!
  Вiкторыя таксама вядзе агонь i раве:
  - Героям Расii слава!
  Алiмпiяда пацвярджае, страляючы па гiтлераѓцам, i кiдаючы босымi пальчыкамi ножак гранату:
  - Найвялiкшая слава!
  Дзяѓчынкi трэба адзначыць фенаменальныя, i вельмi нават слаѓныя. I iх крутасць каласальнага маштабу.
  Тамара, страляючы ѓ супернiка, i скалячы зубкi, прамаѓляе:
  - За Расiю i свабоду да канца!
  Ганна, ведучы агонь па непрыяцелю, агрэсiѓна прамаѓляе, кiдаючы босымi пальчыкамi ножак гранату:
  - Прымусiм ва ѓнiсон стукаць сэрцы!
  I падмiргне сваiм напарнiцам.
  Акулiна таксама як дасць чаргу, як скасiць супернiкаѓ, i прараве:
  - За мае перамогi вышэй даху!
  Акулiна Пятроѓская дзяѓчынка не простая. Ёй прыйшлося шмат чаго перажыць. У прыватнасцi, яна трапiлася на крадзяжы i была пад арыштам. Прайшла i дзiцячую калонiю-малалетку. Ну i нiчога, выжыла. Босая хадзiла па гурбах, але стала толькi здаравей i мацней.
  Вiкторыя дзярэцца з ашалелай лютасцю. Дала чаргу па ворагу. Фрыцы збiтыя падаюць. Затым босымi пальчыкамi ножак шпурнула гранату. Перавярнуѓся матацыкл.
  Дзяѓчына прабуркавала:
  - За магутныя рубяжы!
  Алiмпiяда ваюе з вельмi дзiкiм пачуццём лютасьцi. Яе ѓдары моцныя i зруйнавальныя. Яна сапраѓды дзяѓчына-монстр. I так малоцiць супернiкаѓ. Так фашыстаѓ актыѓна нiшчыць. Не дае iм нi найменшага шанцу.
  Алiмпiяда ва ѓсю глотку раве:
  - Слава гэта касмiчнага камунiзму!
  Тамара, страляючы па фашыстах, раве:
  - Камунiзму Ленiна слава!
  Ганна вядзе агонь па працiѓнiках i пiшчыць:
  - За СССР!
  Акулiна скошваючы непрыяцеляѓ, i рыкаючы, вiскоча:
  - За самы вышэйшы пiлатаж!
  Вiкторыя, куляючы ѓ фашыстаѓ, вякнула:
  - За самыя фенаменальныя перамогi!
  Алiмпiяда, ламаючы гiтлераѓскi танк, буркнула:
  - За камунiзм СССР!
  Тамара таксама вядзе агонь. Страляе вельмi трапна, накрываючы супернiкаѓ дакладнымi чэргамi. Выкошвае, нiбы касой i пiшчыць:
  - Слава часам камунiзму!
  Ганна, страляючы па фашыстах, i падразаючы iх дакладнымi ѓзмахамi касы, усклiкае:
  - Героям вялiкая слава!
  I босымi пальчыкамi ножак кiдае гранаты. Вось гэта баба.
  Акулiна зразаючы фрыцаѓ, агрэсiѓна раве:
  - За камунiзм!
  I тузаецца мускулiстым целам.
  Вiкторыя таксама б'е фашыстаѓ. I босымi пальчыкамi ножак кiдае забойныя прэзенты ѓ супернiкаѓ i вiскоча:
  - За велiч свету!
  Алiмпiяда таксама страляе па непрыяцелях. Выбiвае iх, нiбы дубiнкай пух i раве:
  - За вялiкi камунiзм - слава!
  I босымi пальчыкамi ножак шпурляе забойнай сiлай гранату, раздзiраючы непрыяцеляѓ.
  Вось так пяцёрка ѓзялася за ворагаѓ, i давай iх касiць, i давай iх нiшчыць, i перамолваць.
  Немцы аказалiся спыненыя i капiтальна ѓгразлi. Тут i цяжка стала, i яны грызуцца.
  Вось газаметы куляюць, i агрэсiѓна дзейнiчаюць. I разбураюць савецкiя пазiцыi.
  Лупiць i "Штурмтыгр" з адлегласцi, па супернiку - Чырвонай армii.
  Дзяѓчынкi-немкi наводзяць i САУ "Мядзведзь" i як прыстукнуць ёю ѓ непрыяцеля. I дзяѓбуць рэальна i капiтальна. I снарад вагой паѓтара цэнтнера разрывае савецкiя акопы i дзоты.
  Ваяѓнiца Фрыда раве:
  - За наш найвялiкшы Трэцi Рэйх!
  I падмiргне сваiм напарнiцам. Пасля чаго фашысцкiя дзяѓчыны з босымi ножкамi як зноѓ палююць.
  I ляцiць равучае i разбуральнае. I як дзюбне, то цэлая варонка з кiпячай ад спякота зямлi ѓтворыцца.
  Ды немцы дастаюцца савецкiя войскi капiтальна. У небе ляцiць адзiн з самых першых самалётаѓ ТА-152. Шматмэтавая машына, тыпу Фоке-Вульф, але больш дасканалая, хуткая, манеѓраная з магутным узбраеннем i бранiраваннем. Можна выкарыстоѓваць i як знiшчальнiк i як штурмавiк.
  Для савецкiх войскаѓ машына наѓпрост, скажам, можа стаць вялiкай праблемай.
  Хельга ляцiць на ТА-152 i атакуе пару савецкiх танкаѓ, што спрабуюць падысцi да Шалi. Дзяѓчына вядзе трапны агонь. Прабiвае дах вежы першай трыццацьчацвёрцы i раве:
  - Я баявая краса!
  А потым атакуе i другую машыну, якая спрабуе паскорыцца. Але каробкi перадач перамыкаць не так ужо i проста.
  ТА-152 прабiвае з 37-мiлiметровай гарматы i гэтую ахвяру.
  Хельга ѓ адказ узяла i праспявала:
  - Занесла, занесла мяне кудысьцi, занесла мяне!
  I падмiргнула сама сабе... Вось яе спрабуе атакаваць ЯК-9. Нямецкая дзяѓчына лёгка збiвае яго нацiскам босай ножкай на гашэтку i ѓпэѓнена падмiргвае, прамаѓляючы:
  - Рэальна я супер!
  Хельга як вiдаць дзяѓчына з вялiкiм апломбам. I крывавыя эксперыменты праводзiць з ворагамi.
  I калi дзюбне, то так што мала не здасца нiкому.
  Хельга страляе па савецкiх машынах i пiшчыць:
  - Ну чаму, жыць немагчыма па розуме!
  I голымi пятачкамi як ударыць па штурвале. Вось гэта дзеѓка - усiм дзеѓкам, дзеѓка.
  I ѓжо калi зараве....
  Альбiна i Альвiна ѓ небе таксама ваяѓнiцы вельмi актыѓныя i баявыя.
  I думаюць дзеѓкi, самалёты Расii, ломячы, што жыць добра i, што жыццё добрае.
  I босымi пальчыкамi ножак наводзяць авiяцыйныя гарматы на мэты. Савецкiм машынам не ацалець. А дзяѓчаты iх так б'юць. Не даюць нiякiх шанцаѓ.
  Ды былi дзеѓкi баявыя,
  Ды гавораць яшчэ якiя...
  Напалi смела на Расiю,
  Лiтаральна Сатана!
  Альбiна ваяѓнiца баявога парадку i раве сабе ва ѓсю глотку:
  - Буду супер, буду менам! Суперчэмпiёнам!
  I голай пятачкай ды як стукне па клавiятуры, i разарве супернiкаѓ на дробныя часткi.
  Альвiна страляючы ѓ супернiкаѓ, ва ѓсю глотку раве:
  - А каго ѓ лесе знойдзем,
  А каго ѓ лесе знойдзем...
  З тым жартаваць не станем,
  На часткi разарвем!
  На часткi разарвем!
  I голай пяткай як далучыць непрыяцеля ѓ смяротныя абдымкi. Вось гэта дзеѓка - усiм дзеѓкам самая крутая дзеѓка!
  Ваяѓнiца самай баявой халтуры. I такая ваяѓнiчая i агрэсiѓная нiбы пантэра.
  А вялiкiя нямецкiя коткi ѓ атацы. Штурмуюць Астрахань. I руйнуюць у вялiкiх колькасцях дамы савецкiх воiнаѓ.
  I тыя гiнуць, але не здаюцца. Такiя вось баi кiпяць упартыя.
  Герда, зразумела на вастрыё атакi i гатова бiцца. Вось яна i страляе, вельмi нават як Робiн Гуд жаночай падлогi ѓ бiкiнi. I гэта ѓвесь крутая баба.
  А калi яшчэ i пунсовы сасок у рот хлопцу суне.
  Працуе яе "Пантэра"-2. Дарэчы, крыху iншай мадыфiкацыi танк асядлалi дзяѓчынкi з гарматай 75-мiлiметра 100 ЭЛ. Яна прабiѓная, i больш хуткастрэльная. Ды i запас снарадаѓ большы, чым у 88-мiлiметровай гарматы.
  Герда страляе, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i, верашчыць:
  - Раз, два, тры... Напалмам разарвi!
  Шарлота таксама ѓслед за ёй пальнула i вякнула:
  - Чатыры, восем, пяць - давай хутчэй гуляць!
  Крысцiна лупанула, прабiѓшы савецкi танк i, прачырыкала:
  - Мы смела ѓ бой пойдзем, за ѓладу нацыстаѓ...
  Магда пальнула, пры дапамозе босых ножак, i агрэсiѓна прачырыкала:
  - I ѓсiх iх пераб'ем - усiх камунiстаѓ!
  Дзяѓчаты дзейнiчаюць да крайнасцi i ѓтрапёнасцi агрэсiѓна. I iх "Пантэра"-2 дакладным выстралам пераварочвае савецкую гаѓбiцу.
  Дзяѓчынкi хiхiкаюць i спяваюць:
  - Славiцца наш свет...
  А Лiзавета на трыццацьчацвёрцы ѓ сваю чаргу праводзiць дзiкую атаку. I голай пяткай цiсне на гашэтку. I збiвае працiѓнiка, вiшча:
  - Хай будзе камунiзм!
  Кацярына босымi пальчыкамi ножак адпраѓляе забойнай сiлы снарад, прабiвае непрыяцеля, i пiшчыць ва ѓсю глотку:
  - За вялiкую Расiю!
  Алена пальнула па фашыстам. Снарад патрапiѓ у iлоб "Пантэры" i сышоѓ у рыкашэт.
  Дзяѓчына раѓнула:
  - Камунiзм будзе ѓ нас!
  Ефрасiя таксама лупанула па супернiку выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак. Прабiла Т-4 i вякнула:
  - Слава камунiзму!
  Такiя вось баявыя дзяѓчынкi. I як страляюць, вельмi нават прыгожа ляцяць снарады, а сама трыццацьчацвёрка ѓ руху. А паспрабуй, патрап у руху з такой вось машыны. Гэта надзвычай цяжка.
  Але дзяѓчыны трапляюць, i ваююць яны ѓ бiкiнi i выкарыстоѓваюць босыя ножанькi. Ваяѓнiцы цудоѓныя i выдатныя.
  А калi ѓжо дзяѓбуць то мала не здасца нiкому. А пасылаюць снарады з дзiкай лютасцю.
  Лiзавета, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, страляючы ѓ супернiка, i збiваючы ворагаѓ, прачырыкала:
  - Слава iдэям камунiзму! Нашай Айчыне слава!
  Кацярына, таксама вяла агонь, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, дзiвячы фрыцаѓ i вiскочучы:
  - За Айчыну i перамогу да канца!
  Алена, кулячы ѓ супернiкаѓ, агрэсiѓна адказала, скалячы жамчужныя зубкi i падморгваючы, сапфiравымi вочкамi:
  - Славiцца наш касмiчны камунiзм!
  Ефрасiя, страляючы ѓ супернiка, дзiвячы яго з каласальнай, фенаменальнай трапнасцю, выдала:
  - За Радзiму i Сталiна - ура!
  Дзяѓчыны вiдавочна хвацкiя, i ѓсё могуць...
  Вось ужо i снежань наступiѓ 1943 гады.
  Алёнка i яе каманда таксама б'ецца ѓ Астраханi i ѓсё яшчэ там трымаецца. Змагаецца гераiня.
  Алёнка дае чаргу, скошвае шэраг гiтлераѓцаѓ, затым кiдае босымi пальчыкамi ножак падарунак смерцi раве:
  - Мужчына падобны з гiбонам, толькi, на жаль часцей iнтэлектам, чым патэнцыяй!
  Анюта, ведучы агонь па супернiку, i зразаючы непрыяцеляѓ, голай пяткай паддала выбухны пакет i праверашчала:
  - У мужчыны аслiная ѓпартасць, амбiцыi льва, але ѓ рэальнасцi ён казёл!
  Ала, ведучы трапны агонь па фрыцах, пiскнула:
  - Мужчына для жанчыны як адстойнае месца для каровы, без не абысцiся, але падыходзiць брыдка!
  Марыя вядучы стралянiну па фашыстах, дасцiпна адказала:
  - Што агульнага памiж мужчынам i ѓнiтазам у жаночым туалеце - тым што жанчыны на мужчын толькi блеют!
  Маруся, зразаючы гiтлераѓцаѓ i кiдаючы гранаты босымi пальчыкамi ножак, вякнула:
  - Жанчына гэта хiтрая лiса, якая любога льва здольная зжэрцi як труса!
  Матрона, скошваючы фашыстаѓ, i босымi пальчыкамi ножак, звальваючы наймiтаѓ, буркнула:
  - Мужчына патрэбен жанчыне як хлопчык для бiцця, яму мужчыну не бiць, то не будзе жыцця!
  Алёнка, ведучы агонь па фрыцах, вякнула:
  - Жанчыне мужчыны патрэбны, як свiнне рогi, толькi футра падоранае мужчынамi - дарога!
  I галаванога каманда дзяѓчынак як засмяецца, выскалiѓшы зубкi, i босымi пальчыкамi шпурляючы гранаты.
  Ваяѓнiцы дзяѓчыны лiхiя. Iх бiцца стыхiя, iх бiцца стыхiя!
  Астрахань, здаецца, аддаваць не збiраюцца. Наколькi тут дзяѓчынкi, рэальна баявыя.
  Ваенныя сiлы ѓ Трэцяга Рэйха каласальныя. Настолькi магутныя тут новыя танкавыя дывiзii. Выпуск танкаѓ павялiчваецца. Бамбардзiровак няма, ёсць магчымасць пастаѓляць працоѓную сiлу з iтальянскiх, французскiх, бельгiйскiх i галандскi уладанняѓ Афрыкi.
  А таксама з Афрыкi здабываць нафту, вальфрам, многiя элементы, у тым лiку i ѓран.
  Гэта значыць, новыя танкi штампуюцца. У прыватнасцi з'яѓленне "Пантэры"-2, лепш абароненай i мацней узброенай, з больш магутным рухавiком, уплывае на ход вайны немалое.
  Танкаѓ i самалётаѓ становiцца ѓсё больш. Вось ужо завяршаюцца працы i над Ю-488. Першы серыйны самалёт Трэцяга Рэйха з чатырма рухавiкамi. Вельмi магутны i хуткi. Яго разыначка адносна невялiкi пляц крыла з-за чаго бамбавiк можа лётаць са хуткасць у 700 кiламетраѓ у гадзiну. А значыць, савецкiя знiшчальнiкi яго сапраѓды не дагоняць.
  Так што ѓ СССР новая наспявае праблема. Сiлы рэальна ѓ Чырвонай Армii высiльваюцца. Да станкоѓ ставяць школьнiкаѓ. Ваююць ужо падлеткi з чатырнаццацi гадоѓ, практычна афiцыйна. Хлапчукi, вядома ж, шустрыя, i ѓвогуле нядрэнныя байцы. У юным узросце нават лягчэй схавацца i ѓскараскацца на дрэва. I хутчэй навыкi вайскоѓцы асвойваюцца. Падлеткi ваююць не горш за дарослых, у iх цяжэй трапiць. Ды i псiхалагiчна ѓ дзяцей страляць цяжэй.
  У немцаѓ даволi шмат жанчын-снайпераѓ, i занадта юных байцоѓ любой самцы страляць няёмка, сорамна...
  Ды заклiкаць сталi ѓ СССР ужо з чатырнаццацi год. А таксама ставiлi пад стрэльбу i пенсiянераѓ. Жанчын у войсках рабiлася ѓсё больш i больш. Асаблiва ахвотна прымалi выдатную падлогу ѓ танкавыя i авiяцыйныя войскi, i ѓ снайперы. Жанчыны нядрэнныя снайперкi. А паколькi яны звычайна менш ростам, чым мужчыны, то i ѓ танках iм змагацца зручней, i авiяцыi таксама. Часта ѓ танках ваявалi i падлеткi. Трэба адзначыць, што хлопчыкi i жанчыны больш адчувальныя скурай, i iх самалёты i танкi радзей падбiваюць, чым у дарослых мужчын. Нядрэнна падлеткi i ѓ ролi снайперам. Хлапчук можа ѓ вузейшую шчылiну пралезцi, замаскiравацца, або на дрэва ѓскараскацца. Часта ѓ войскi трапляцца сталi i малодшай чатырнаццацi гадоѓ байцы.
  Вайна ж пажырае чалавечыя рэсурсы. Ды i тэрыторыi становiцца ѓсё менш пад кантролем СССР. I яшчэ даводзiцца адбiваць шматлiкую пяхоту Японii. Ды i танкi самураяѓ ёсць нядрэнныя i асаблiва самаходкi. З'явiѓся i ѓ iх у серыi з сярэднi танк, супастаѓны па сiле з Т-34, i нават мацней лабавой бранёй.
  Так што Японiю небяспечна недаацэньваць. I для вайны з ёй патрэбны салдаты.
  Сталiн нервуецца i ѓвесь гушчар упадае ѓ лютасць. Вось 25 снежня 1943 гады, выйшаѓ загад, што чальцы сем'яѓ якiя здалiся ѓ палон будуць расстрэльвацца, уключаючы дзяцей з дванаццацi гадоѓ, а малодшай адпраѓляцца працоѓныя калонii.
  Загараджальныя атрады выкарыстоѓвалiся ѓсё часцей i часцей. I расстрэльвалi больш актыѓна, i ѓжывалi катаваннi.
  Сталiн станавiѓся проста невыносным. Берыя быѓ першым, хто спрабаваѓ дамовiцца аб сепаратным свеце з нацыстамi. Але Гiтлер не жадаѓ мiру. Ён хацеѓ поѓнасцю заваяваць СССР. Тым больш пакуль саюзнiкi па-за яго кантролю i межаѓ дасяжнасць.
  У Трэцiм Рэйху распрацоѓвалася рэактыѓная авiяцыя. У першую чаргу МЕ-262, але гэты знiшчальнiк меѓ патрэбу ѓ больш надзейных рухавiках, каб не разбiвацца, занадта ѓжо часта.
  Перспектыѓным здаваѓся i бамбавiк "Арада", i праект Ю-287.
  Нядрэнна паказаѓ сябе на практыцы найновы ТА-152, як шматмэтавая машына i вельмi хуткасная. У цэлым нямецкiя вайскоѓцы пакуль у паветры былi мацнейшымi. Тым больш, што савецкiя Якi i Лагi ѓ выглядзе недахопу алюмiнiя, атрымлiвалiся цяжэйшымi, i меней манеѓранымi тым эталонныя машыны. Так што якасць савецкай авiяцыi ѓпала да крытычнага ѓзроѓню. МЕ-309 са сваiм магутным узбраеннем, нават з улiкам праблем з манеѓранасцю, добра спраѓляѓся з савецкiм машынамi, выцясняючы МЕ-109. А ТАЯ-152 павiнен быѓ бы замянiць Фоке-Вульф.
  Так што ѓ немцаѓ усё больш-менш хакей.... Але працы над тэхнiкай вялiся.
  Напрыклад, першым танкам з новай кампанавальнай схемай абяцаѓ стаць Леѓ-2. Размясцiѓшы трансмiсiю i рухавiк адным блокам спераду танка, а вежу зрушыѓшы ѓзад, немцы эканомiлi на кадарным вале i знiзiлi вышыню машыны. У вынiку чаго "Леѓ"-2 атрымаѓся куды лягчэйшым, i значыць хуткiм.
  У сувязi з цяжкасцямi ваеннага часу ѓ СССР амаль спынiѓся выпуск цяжкiх танкаѓ, у серыi амаль усё было унiфiкавана па Т-34-76. Так што фашысты ѓ праекце стварэння новага асноѓнага танка ѓжо не збiралiся рабiць занадта тоѓстай браню бартоѓ. I Леѓ мог укласцiся ѓ пяцьдзесят пяць тон, пры рухавiку ѓ 1200 конскiх сiл. Зрэшты, вага танк "Леѓ"-2 мог яшчэ паменшыцца, за рахунак панiжэння калiбра прылады. Ранейшы вiдавочна стаѓ залiшнiм. Тым больш, што 34 мелi браню нiзкай якасцi, i iх ужо стала прабiваць нават 37-мiлiметровая, маральна састарэлая нямецкая гармата.
  Сталiн вiдавочна псiхаваѓ... I кiдаѓ грымоты i маланкi... Але нiчога не мог зрабiць...
  На новы год немцы пачалi штурм яшчэ не занятай часткi Астраханi дэльты Волгi. Наяѓнасць мноства рачных перашкод, складаны рэльеф мясцовасцi, блiзкасць Каспiйскага мора дазвалялi Чырвонай армii зацягнуць абарону Астраханi, i трымаць яе нават лепш за Сталiнграда. Тым больш савецкiя дзяѓчынкi паказвалi бяспрыкладную гераiчнасць.
  А на Каѓказе, асаблiва зiмой вельмi цяжка рухацца па гарах. Праѓда, немцы iшлi ѓздоѓж зручнейшага ѓзбярэжжа Каспiйскага мора. Махачкала, стала мяжой, дзе савецкiя войскi, сабраѓшы ѓсе сiлы ѓ кулак, паспрабавалi спынiць фашыстаѓ.
  Але боепрыпасаѓ, якiя дастаѓлялiся толькi морам, не хапала...
  Тамара змагалася адчайна са сваiм басаногiм батальёнам дзяѓчат.
  Ваяѓнiцы ѓпарта бiлiся i паказвалi бяспрыкладную гераiчнасць, i найвялiкшую мужнасць.
  I амаль голыя бiлiся зiмой i ѓ мароз.
  Тамара шпурнула босай ножкай гранату, i дала чаргу, выкошваючы супернiкаѓ i, пiскнула:
  - За СССР!
  Ганна таксама кiнула босымi пальчыкамi ножак гранату i праверашчала:
  - За камунiзм!
  Акулiна дала трапную чаргу, выбiла ворагаѓ i вякнула:
  - За велiч Расii!
  Вiкторыя дзюбнула па супернiку, стала выкошваць ворага, зразаючы яго нiбы брытва бараду i, буркнула:
  - Будзе стаяць СССР!
  Алiмпiяда, ведучы агонь па непрыяцелю, i кiнуѓшы босымi пальчыкамi ног, выбухны пакет, вякнула:
  - За Айчыну i перамогу да канца!
  Вось дык вось дзяѓчынкi б'юцца. Дзейнiчаюць адчайна i каласальнай рашучасцю.
  Тамара страляючы, адзначыла:
  - Д'ябал iх не возьме i тады возьмем мы!
  Баi тут жорсткiя i разам з тым канструктыѓны....
  Настасся Ведзьмакова б'ецца ѓ небе... Яе мордачка нават крывiцца ад лютасцi, i яна вiшча:
  - Слаѓся эпоха камунiзму!
  I босымi пальчыкамi ножак наводзiць авiяцыйную гармату на мэту, i збiвае варожыя самалёты, пасля чаго верашчыць:
  - За працоѓныя поспехi!
  Акулiна Арлова збiваючы супернiкаѓ, упэѓнена раве, скалячы зубкi:
  - За такi вялiкi камунiзм, на ѓсёй планеце!
  Лётчыца крычыць:
  - Нас ведаюць нават дзецi!
  I босымi пальчыкамi ножак наводзiць авiяцыйную гармату на мэту, i разносiць непрыяцеля, i пiшчыць:
  - У iмя эпохi камунiзму!
  Дзяѓчына скажам прама - тэрмiнатар i пякучае полымя. Вось з ёй нiводны вулкан не параѓнацца.
  Акулiна Арлова праспявала:
  - Мне ѓжо, якi дзень, вера ѓ Бога снiцца, у мяне такая лянота, не хачу малiцца!
  I агрэсiѓна падмiргнула прыгажуням.
  Вось гэта баi тут...
  А самалёты ѓ дзяѓчынак састарэлыя. I гэта iх самавiты мiнус. А яшчэ i цяжкiя i не надта манеѓраныя...
  Аднаго з хлопчыкаѓ што ваяваѓ, збiлi, i ён не паспеѓ выскачыць з парашутам. I гэта зразумела яго каласальны подзвiг.
  Дзяѓчаты б'юцца ѓ паветры i вясёлыя...
  Альбiна i Альвiна на добрых знiшчальнiках МЕ-309 ваююць i вядома ж рахункi набiраюць актыѓна.
  Дзяѓчыны вельмi ганарацца сваiмi поспехамi...
  Альбiна збiла савецкi самалёт, пры дапамозе, хупавай, босай ножкi i прапiшчала:
  - За нашых арлоѓ!
  Альвiна скасiла адной чаргой тры расiйскiя машыны i вякнула:
  - За нашых сокалаѓ!
  Дзяѓчынкi ѓзялiся за справу лiха... А бо яшчэ i кахаюць катаваць расiйскiх салдат.
  Вось трапiѓ у палон хлопчык-лётчык гадоѓ чатырнаццацi. I яму падсмажылi прыгажунi дзiцячыя круглыя пятачкi. А затым сталi аблiваць голага ледзяной вадой.... Затым кiпенем, i зноѓ ледзяной вадой.
  Такiя вось баявыя прыгажунi....
  Альбiна праспявала:
  -За нашы iклы, кiпцюры, зубы, кулакi!
  Альвiна прагарлапанiла ва ѓсю глотку:
  - Дык хочуць добрай бойкi!
  I дзяѓчаты босымi пальчыкамi ножак працягвалi дзеяць цуды, i збiваць савецкiя самалёты.
  Зрэшты, i расiйскiя лётчыцы iм адказвалi. Алiса i Анжэла толькi што пераселi на ЯК-9. I давай немцаѓ малацiць i яшчэ спяваць пры гэтым;
  Ты ѓвасабленне доблеснай краiны,
  Таварыш Ленiн i таварыш Сталiн...
  У СССР усе людзi сапраѓды роѓныя,
  А кулакi з чыгуну i сталi!
  
  Для Ленiна не страшны звер Адольф,
  Цяпер Уладзiмiр - правадыр таварыш Сталiн...
  Мы ѓразiлi фрыцаѓ у вока не ѓ брыво,
  Усiх гiтлераѓцаѓ зараз разарвалi!
  
  Расiя гэта Радзiма мая,
  Вялiкая, бязмежная Радзiма...
  Усе нацыi адзiная сям'я,
  Мы хутка будзем жыць пры камунiзме!
  
  Ды зробiм сваю краiну мацнейшай,
  Няхай Расiя хутка зелянее...
  Мы трапiм фашысту ѓ лоб дакладней,
  I наша моц павер, не каменее!
  
  I Iсус як правадыр цалкам вялiкi,
  Ён наш Гасподзь, i Белы Бог Сусвету...
  А фюрар будзе вельмi моцна бiты,
  Бо наша ѓдаласць стала нязменнай!
  
  Ды дзеля нашай Радзiмы святой,
  Мы будзем з фрыцам апантана ваяваць...
  Бяжыць дзяѓчынка па снезе босы,
  Яна жадае ѓ лютай злосцi бiцца!
  
  Ды Сталiн стаѓ цяпер савецкi правадыр,
  Такi вялiкi, смелы i ѓмелы...
  Расею камунiзму вораг не чапай,
  Хоць з табою сiла Люцыпара!
  
  Дастаць мы зможам Гiтлера, павер,
  Хоць надзелены ён д'ябальскай сiлай...
  Адна Гiтлер гэта драпежны звер,
  Хоць прызнацца фрыцы не дэбiлы!
  
  Карацей мы ѓ Берлiн байцы ѓвойдзем,
  Там Ленiн ён жа Сталiн з намi будзе...
  Фашыстаѓ як шчанюкоѓ лёгка парвём,
  I наша сiла верце, не зменшае!
  . РАЗДЗЕЛ No 6.
  Надышоѓ новы 1944 год... Нягледзячы на вельмi цяжкае становiшча на франтах, у СССР вялiся працы па стварэннi новай тэхнiкi. У прыватнасцi вялiкiя надзеi звязвалiся з танкам IС-2, i яго магутным узбраеннем. Гармата ѓ 122-мiлiметры магла стаць магутным аргументам у вайне з гiтлераѓцам. Надзеi звязвалiся i Т-34-85 з больш магутнай гарматай, буйной вежай, але ранейшым корпусам i хадавой часткай.
  Горш справа iшла з самалётамi. ЯК-3 у серыю не мог пайсцi з-за недахопу якаснага дзюраля, а на ЛАГГ-7 з-за новага рухавiка нельга было пайсцi без спаду вытворчасцi.
  Так што Сталiн прыняѓ рашэнне, што пакуль асноѓным савецкiм знiшчальнiкам застаецца ЯК-9 i ЛАГГ-5, а штурмавiком IЛ-2 -просты ѓ вытворчасцi i жывучы. А ѓ танках паступова пераход на Т-34-85 i IС-2.
  Хаця так, каб не было спаду вытворчасцi...
  А фронт трашчаѓ па швах, немцы захоплiвалi Каѓказ. Махачкала ѓпала, i яны ѓжо падыходзiлi да межаѓ Азербайджана!
  Тут змагалася Тамара са сваiм жаночым батальёнам. Зноѓ дзяѓчыны ѓ лахманы з гiмнасцёрак i босыя ваявалi з праѓзыходнымi сiламi супернiка.
  Тамара дала чаргу па фашыстах, скасiѓшы частку ворагаѓ. А затым босымi пальчыкамi ножак шпурнула забойнай сiлы гранату, i прачырыкала:
  - Слава СССР!
  Ганна страляла па гiтлераѓцам вельмi трапна. I босымi пальчыкамi ножак кiдала гранаты забойнай сiлы, раздзiраючы супернiкаѓ на часткi.
  Пасля чаго прагарлапанiла:
  - Слава камунiзму!
  Акулiна ведучы агонь па непрыяцелю, падразала фашысцкую пяхоту. Ссекла фрыцаѓ, кiнуѓшы босымi ножкамi гранату i, прапiшчала:
  - За Расiю нашу вялiкую мацi!
  Вiкторыя, страляючы ѓ супернiка, i кiдаючы ѓ яго гранаты босай ножкай, адзначыла:
  - За Радзiму вялiкую!
  Алiмпiяда, таксама ведучы агонь з кулямёта, вякнула:
  - Слава часам вялiкага камунiзму!
  Дзяѓчаты байцы цудоѓныя...
  Б'юцца, як належыць прыгажуням...
  Тамара, ваюючы, успомнiла пачатак вайны. Як ёй прыйшлося выцякаць ад нямецкiх войскаѓ. Яна тады чула грукатлiвыя ѓдары гармат. Адыходзiла дзяѓчына ад кананады. Яе сяброѓку Таццяну, немцы злавiлi, i забралi новыя туфлi, сарвалi ѓпрыгожваннi i завушнiцы. I пагналi босую ѓ няволю... Таццяна была дачкой сакратара абкама, i без абутку хадзiць ёй даводзiлася не часта. Гэта i зневажэнне гонару, iсцi босы як просталюдзiнка, i далiкатным падэшвам балюча. Дзяѓчына збiла сабе ѓ кроѓ ногi i пры кожным кроку стагнала.
  Тамара таксама была ѓ новых падораных боцiках, i ад доѓгага пераходу нацерла сабе пяткi. I разулася, пайшла басанож. Яна дзяѓчынка з аула, якое аказала па абавязку службы на Украiне. Яе ножкi ѓ дзяцiнстве хадзiлi i па горных стромах. А гэта вядома не параѓнаць з дарогамi раѓнiны. Праѓда i ѓ яе ѓжо з падэшвы сышлi мазалi, i не гэтулькi камфортна iсцi. Але ступнi хутка агрубелi зноѓ. I яна амаль не пакутавала.
  А вось Таццяна так збiла неѓзабаве ногi, што не магла ѓжо iсцi. Яе б немцы i прыстрэлiлi б, але пашкадавалi прыгажуню. Пасадзiлi на калёсы, але ѓзамен прымусiлi спяваць. Таццяна мела прыемны голас, i праспявала iм некалькi палiтычна нейтральных песень.
  Што з ёй здарылася далей, Тамара не ведала. Сама яна iшла па лесе, адчувала босымi ножкамi, грудкi, шышачкi, галiнкi, i ёй было нават прыемна. Вось калi па вострых камянях гор iдзеш, то нават мазолiстым падэшвам, калi iсцi доѓга становiцца калюча i балюча. А яшчэ непрыемней крочыць па калючках. Калi такiя ѓтыкаюцца ѓ падэшвы, то становiцца куды балючай, нават грубiянскiм падэшвам дзяѓчынкi.
  Тамару ѓ паходзе адольвала стомленасць i голад. Дзяѓчына ела ягады, i гэтага было мала. А немцы iмклiва iшлi наперад. Ва Украiнскiх лясах Тамара якая звыкнулася жыць у гарах не вельмi вось арыентавалася. Заблытала, i апынулася ѓ глыбокiм тыле.
  I вось нiбы загнаная котка ѓ лесе. Тады дзяѓчынка падлавiла немцаѓ на матацыкле. Яны спынiлi машыну з каляскай, каб набраць вады. А Тамара падабралася да аѓтамата, i як разане з яго па супернiку. I зрэжа няѓпэѓнена, але сапраѓды. I фашысты падаюць i курчацца ѓ пакутах. Тамара iх дабiвае. Аднаму рушыла голай пяткай у падбародак, той упаѓ. I дзяѓчынка яго дабiла.
  Пасля чаго прыгажуня ѓскараскалася на матацыкл, i нацiснуѓшы на педаль босай нагой, iрванула.
  Так перамяшчацца куды весялей, чым пешшу i босы.
  Тамара на хаду напявала:
  - Люба браткi, люба, люба браткi жыць! З нашым атаманам не даводзiцца тужыць!
  Вось такая ѓзнiкла баявая краля.
  I зараз яна змагаецца з фашыстам, нiбы тэрмiнатар-камсамолка. Але сiлы няроѓныя, i батальён дзяѓчынак змушаны адыходзiць. Бiтвы тут кiпяць, нiбы вада ѓ велiчэзным iмбрычку над вулканам.
  Ганна страляючы i кiдаючы босымi пальцамi ножак забойнай сiлы гранату, адзначыла:
  - На вайне ѓсе сродкi добрыя, акрамя самагубных!
  Акулiна ведучы агонь па супернiку, збiваючы гiтлераѓцаѓ, адзначыла:
  - Ва ѓсiм мы будзем першымi!
  I голая пятка дзяѓчыны паддала прэзент знiшчэння.
  Вiкторыя, ведучы агонь па фашыстах, i ссякаючы непрыяцеляѓ, аѓтаматнымi чэргамi, вякнула:
  - Не будзе лiтасцi ворагам!
  I падмiргнула напарнiцам.
  Алiмпiяда шпурнула босымi, стройнымi ножкамi, важкую звязку гранат i пiскнула:
  - За велiч самага гуманнага суда ѓ свеце i камунiзму!
  Ваяѓнiцы i на самой справе тут слаѓныя, i нiбы касмiчнай эры.
  Змагаюцца з каласальнай разлютаванасцю.
  Але гiтлераѓцы ѓсё роѓна па Каѓказе прасоѓваюцца. Вось у лютым 1944 гады немцы i туркi злучылiся, разразаѓшы савецкiя войскi на дзве няроѓныя часткi.
  Фюрэр патрабаваѓ дабiць СССР. Астрахань усё яшчэ трымалася. Фашысты як заѓсёды ѓ баявой форме... У паветры ваююць першыя МЕ-262. Трэба адзначыць, што сенсацыi яны не зрабiлi. На вялiкай хуткасцi не надта зручна трапляць з 30-мiлiметровых авiяцыйных гармат. Ды гэта трэба адзначыць сур'ёзна. Некаторыя праблемы МЕ-262 мае i з-за вялiкай вагi. З манеѓранасцю ѓ прыватнасцi.
  Больш удалы ва ѓжываннi ТАЯ-152 якi пакахаѓся лётчыкам, i стаѓ працоѓным конiкам. На самай справе, машына i франтавы бамбавiк, i знiшчальнiк i штурмавiк. Нават з'явiлiся iдэi цалкам перавесцi нямецкую авiяцыю на гэты самалёт. Сярод яго добрых якасцяѓ варта адзначыць жывучасць i хуткасць, i магутнае ѓзбраенне, прыдатнае i для штурмавiка i знiшчальнiка.
  Усё больш актыѓнае прымяняецца i МЕ-309, якi мадэрнiзуецца. Пакуль яшчэ ѓ страi i МЕ-109, якi не здымаюць з-за таго, каб не знiзiць вытворчасць. Нават з'явiлася новая мадыфiкацыя МЕ-109 "К" з больш магутным рухавiком, узброеная адразу пяццю авiягарматамi. Такую машынку так папросту i не адолееш.
  МЕ-309 таксама атрымаѓ рухавiк помощнее i крылы стрэлападобнасцю. Вельмi небяспечная машына. Савецкiя лётчыкi пакуль яшчэ на старых самалётах лятаюць, i iх якасць толькi змяншаецца. Пакуль зрэшты, ЯК-9, не так ужо i дрэнны, даволi манеѓраны, а празмерная хуткасць яму i не патрэбна.
  Нямецкiя войскi моцныя... На рахунак танк Т-34-85 узнiклi спрэчкi. Цi варта рабiць браню вежы таѓсцей? Бо ѓ гэтым выпадку вага вырасце. А варта адзначыць, што якасць савецкай бранi ѓпала. Якiя легуюць элементаѓ бракуе, а якасць зваркi або лiтой формы звалiлася да крытычнага ѓзроѓня.
  Але дзяѓчыны ваююць, як гераiнi...
  То вось танк Лiзаветы разбiты i дзяѓчаты сыходзяць. Босыя i ѓ бiкiнi бягуць па снезе, пакiдаючы хупавыя сляды.
  Кацярына адзначыла са злым выглядам:
  - Нас капiтальна душаць!
  Алена адзначыла са злосцю:
  - Але мы ѓсё роѓна пераможам!
  Лiзавета стрэлiла з пiсталета, трапiѓшы нямецкага матацыклiста i, буркнула:
  - Патрапiла я ѓ немца! Як ён атрымае ад мяне трапна!
  Ефрасiя энергiчна адзначыла:
  - Там i жыццё яны канчаюць, i не вырвацца назад!
  Кацярына была агрэсiѓнай дзяѓчынкай, i напявала:
  - У шаленстве сваiм, мы гiмны iмперыi спяваем!
  Дзяѓчынкi бягуць сабе, i iх голыя круглыя пятачкi мiльгаюць.
  Хлопчык, убачыѓшы дзяѓчат, спалохана спытаѓся ѓ iх:
  - I адкуль вы ѓзялiся басаногiя?
  Лiзавета адказала:
  - Выконваем тактычны манеѓр!
  Хлопчык прачырыкаѓ:
  - Раз, два - гора не бяда,
  Адыходзiць не трэба нiколi!
  Вышэй нос i хвост трымай трубой,
  Ведай што верны сябар заѓсёды з табой!
  Кацярына прачырыкала, скалячы зубкi:
  - Ведай што верны сябар, заѓсёды з табой!
  Алена пракрычала:
  - Не бойся! Мы яшчэ вернемся....
  I ѓсе чатыры дзяѓчыны хорам гарлапанiлi;
  Веру, увесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе Сонца -
  Шлях, асвяцiѓшы камунiзму!
  Ваяѓнiцы гатовы любога немца парваць... А басанож па снезе яны такiя сэксуальныя i прыгожыя. Наколькi выдатныя гэтыя дзяѓчыны, нiбы квiтнеючыя i неѓвядальныя ружы.
  Ну, а Гiтлер не жартуе, i вакол нашай Радзiмы, хмарамi круцiць. Зубы ѓ самае сэрца ѓтыкае, i кроѓ у яе выпiвае!
  А дзяѓчынкi пакiдаюць за сабой вельмi прыгожыя сляды. Немцы iдуць па гэтых слядах i бухаюцца на каленi i прагна глядзяць. Такiя вось яны дзiкiя ваяѓнiцы. А немцы цалуюць адбiткi ступняѓ дзяѓчынак.
  А ѓ небе ваююць Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Арлова. Дзве выдатныя дзяѓчынкi.
  Анастасiя, збiваючы фашыстаѓ i выварочваючы свой самалёт, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, праспявала:
  - За светлае заѓтра мы будзем змагацца!
  Акулiна зразаючы гiтлераѓцам хвасты, выкарыстоѓваючы босыя пальчык ножак, прачырыкала:
  - Давай цалавацца!
  I дзяѓчаты зноѓ малоцяць немцаѓ без усялякага жалю i цырымонiй. Такiя вось яны разумнiцы.
  Анастасiя, зноѓ вывярнула свой ЯК-9 i, прапiшчаѓшы, вякнула:
  - Вось iмя камунiзму!
  Акулiна з гэтым пагадзiлася:
  - Веру, увесь свет прачнецца...
  Анастасiя, збiваючы немцаѓ, буркнула:
  - Радзiма наша сонца!
  I такiя вось баявыя тут дзяѓчаты, самы вышэйшы савецкi клас.
  I немцам дастаецца, вельмi моцна. I ваенныя дзеяннi развiваюцца...
  У сакавiку гiтлераѓцы прыступiлi да штурму Баку. Iдзе наступ на вялiкi, поѓны нафты горад. Бiтвы разгортваюцца разлютаваныя.
  Немцы абстрэльваюць Баку, выкарыстоѓваючы цяжкую артылерыю.
  I бамбуюць штурмавiкамi. А вось бомбы скiдаюць i першыя, найноѓшыя Ю-488, якiя адрознiваюцца каласальнай моцай. Дадзеныя машыны, проста звяры.
  На адной з iх Гертруда, Ева, i Фрыда. Прыгожыя дзяѓчыны, маючы выдатны агляд, сыплюць бомбы на савецкiя пазiцыi. I забiваюць салдат Чырвонай армii i мiрных жыхароѓ.
  Баку гарыць... Уверх падымаецца слупамi дым. Гараць i нафтавыя свiдравiны, усё палае.
  Гертруда прамаѓляе з ухмылкай:
  - Бог любiць Нямеччыну!
  Ева, нацiскаючы голай пяткай на рычаг i скiдаючы бомбы, згаджаецца:
  - Вядома ж! Мы ж выбраны род!
  Фрыда агрэсiѓна праспявала:
  - Наш народ абраннiк нябёсаѓ!
  I падмiргнула напарнiцам. Вось такiя тут дзеѓкi i баявыя, проста ѓвасабленне агрэсiѓнасцi. I баявога напору.
  Гертруда дала чаргу з авiягармат, i прачырыкала:
  - За велiч нашай Айчыны!
  Ева, страляючы ѓ супернiкаѓ, пацвердзiла:
  - За каласальную велiч!
  Дзяѓчыны вiдаць хутка асвойвалi самалёты. Такiя вось яны баявыя сяброѓкi.
  I ѓ карты iх так проста не выйграеш. А яны ворагаѓ з дзiкiм ашалелам малоцяць.
  Фрыда адзначыла:
  - Я жанчына вялiкай мары i прыгажосцi!
  Пасля чаго зноѓ пальнула з авiяцыйных гармат, збiваючы савецкiя знiшчальнiкi, што спрабавалi атакаваць нямецкага монстра.
  Ды супраць гiтлераѓцаѓ такое адчуванне, што i не выстаяць.
  Баку пад ударам.
  Тамара яе батальён змагаюцца за гэты горад. Дзяѓчынкi б'юцца адчайна i паказваюць бяспрыкладную гераiчнасць.
  Тамара дала чаргу, шпурнула босымi пальчыкамi ножак гранату, раскiдаѓшы немцаѓ i iх наймiтаѓ, пiскнула:
  - За Айчыну маю бязмежную!
  I падмiргнула сваiм напарнiцам. Яна ваяѓнiцы найвышэйшага ѓзроѓню, якой няма роѓных.
  Хоць, вядома ж, i iншыя дзяѓчынкi нядрэнныя. Вельмi нават скажам, выдатна б'юцца.
  Ганна вось, напрыклад, узяла, абклала фашыстаѓ, нiбы ѓдарам сярпа.
  I прачырыкала:
  - За СССР!
  I голай пяткай паддала забойны прэзент смерцi.
  Акулiна ведучы агонь па супернiку, пiскнула:
  - За маю Радзiму!
  I босымi пальчыкамi ножак, як запусцiць прэзенты анiгiляцыi, якiя нiшчаць усiх запар.
  Вiкторыя б'ецца з ворагамi, дзейнiчаючы адчайна i рашуча. Выбiвае супернiкаѓ чэргамi. Затым босымi пальчыкамi ножак кiдае забойнай сiлы гранаты. I верашчыць:
  - За iдэi камунiзму!
  Алiмпiяда таксама б'ецца. I гэтая дзяѓчына-багатыр цэлую скрыню шпурне з узрыѓчаткай сваiмi голымi, мускулiстымi нагамi. I танк "Леѓ", перавернецца.
  Ваяѓнiца ѓсклiкне:
  - Але пасаран!
  Баявыя дзяѓчынкi i вельмi прыгожыя. Нiколi не здаюцца i не саступаюць. У iх сiла тэрмiнатараѓ.
  А сiлы вельмi ѓжо няроѓныя... Баку ахоплены пажарамi. Савецкiм войскам не хапае боепрыпасаѓ. I гэта самая галоѓная праблема.
  Многiя ѓ роспачы здаюцца ѓ палон.
  Герда i яе каманда прымушаюць нявольнiкаѓ-мужчын цалаваць сабе голыя падэшвы. Тыя гэта пакорлiва робяць, i лiжуць пяткi.
  Затым дзяѓчаты зноѓ залазяць у "Пантэру-2" i страляюць. Выбiваюць савецкiя гарматы...
  Амаль увесь Каѓказ ужо захоплены. Але яшчэ трымаецца Ерэван. Гераiчныя ваюе горад Поцi - апошнi порт, у якiм яшчэ трымаюцца рэшткi Чарнаморскага флота.
  I тамака дзяѓчынкi розных нацыянальнасцяѓ ваююць. I б'ецца атрад басонога Гульназi. Прыгожая грузiнка, i ѓ ёй каманда дзяѓчыне.
  Гульназi кiдае босай ножкай пакет з узрыѓчаткай, раздзiрае гiтлераѓцаѓ i пiшчыць:
  - Слава велiчы сусветнага камунiзму!
  Тамiла яе напарнiца таксама босай ножкай шпурляе забойна сiлы гранату, раздзiраючы турак i, вiскоча:
  - За Радзiму-мацi!
  Машка дзяѓчына з Расii, дае чаргу i босымi пальчыкамi ножак шпурляе разрыѓную моц, i парывае фашыстаѓ, крычыць:
  - Слава часам сусветнага камунiзму!
  Маргарыта таксама дае трапную чаргу. Скасiла фашыстаѓ i голай пяткай паслала прэзент забойнай смерцi, змяняючы супернiкаѓ, i верашча:
  - За нашу перамогу!
  Вось як дзяѓчаты гераiчна змагаюцца. I iх рэальна не спынiць, i назад не павярнуць. Яны проста баевiкi-самкi i супер. I калi ѓжо б'юцца, то, як асiлкi i Звышчалавекi!
  Але, нажаль, цяжка ѓтрымацца супраць фашыстаѓ i iх праѓзыходных сiл. У небе Альбiна i Альвiна набiраюць упэѓненыя рахункi. I столькi самалётаѓ збiваюць, што вiдавочна iх не спынiць.
  Альбiна, збiваючы чарговы савецкi самалёт пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, праспявала:
  - Нас немагчыма перамагчы, паляѓнiчы ператварыцца ѓ дзiчыну!
  Альвiна падразаючы супернiкаѓ, i энергiчна круцячы галавой на магутнай шыi, прачырыкала:
  - Слава эпосе новага арыйскага парадку!
  I таксама голай пятком паддае...
  Дзяѓчаты ѓжо збiлi кожная больш за пяцьсот самалётаѓ i атрымалi Рыцарскi крыж Жалезнага Крыжа з залатым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Вось такiя яны прыгажунi проста несусветныя. I калi ѓжо б'юць ворагаѓ Трэцяга Рэйха, то гэтых д'яблыц не спынiш. Больш за пяцьсот збiтых самалётаѓ толькi ѓ Марселя. Гэты феномен, вядома ж, на вышынi. Гiтлер нават вырашыѓ зацвердзiць i шостую ступень Рыцарскага Крыжа Жалезнага Крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Яе атрымае той, хто першым перавысiць тысячу збiтых самалётаѓ. I гэта будзе вынiк проста фенаменальны.
  Альбiна зрэзала адной чаргой з авiяцыйных гармат 30-мiлiметровага калiбру адразу пяць савецкiх самалётаѓ i нацiскаючы босымi пальчыкамi ножак на гашэткi, прабуркавала:
  - Слава нашаму напору!
  Альвiна скошваючы савецкiя машыны, i падсякаючы непрыяцеляѓ пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, вякнула:
  - Гераiзму велiзарная слава!
  I ваяѓнiцы падмiргнулi адна адной!
  Яны б'юцца як заѓсёды ѓ бiкiнi i басанож, i ѓ гэтым iх сiла. Дзяѓчынкi проста супермэны-самкi. Хоць i служаць злой справе. I любяць палонным пiянерам смажыць пятачкi агеньчыкам. Вось такiя вось тут дзяѓчынкi. Жорсткiя але сiмпатычныя.
  Альбiна неяк сказала:
  - Няма ѓ свеце дабрынi, ёсць толькi слабасць!
  I голай пяткай скiнула пара бомбы, на савецкiя пазiцыi, вывеѓшы са строю тры гарматы.
  Вось гэта ваяѓнiцы, якiя не даюць нiкому абсалютна лiтасцi! Але iх удары папросту зруйнавальныя.
  Альвiна адзначыла з усмешкай:
  - Няма месца слабым, пад сонцам!
  I падмiргнула напарнiцы.
  Ваяѓнiцы, якiя не праяѓляюць слабасцi i не здаюцца нiколi. Яны сапраѓды чэмпiёнкi з чэмпiёнак. Хоць i са знакам мiнус, бо служаць злой сiле.
  Але пры гэтым вясёлыя i абаяльныя.
  Альбiна, скалячы зубкi, i пасылаючы забойныя авiяцыйныя снарады ѓ супернiкаѓ, прачырыкала:
  - Слова нацысцкае свята - будзем разбураць назаѓжды!
  Альвiна агрэсiѓна прымецiла, збiваючы супернiкаѓ:
  - Мы ж рэальна пiраты!
  Альбiна, зразаючы непрыяцеляѓ, пацвердзiла:
  - Усё астатняе мара!
  I ваяѓнiцы сталi такiмi зруйнавальнымi i ѓсiх збiваючымi, нiбы шайбы забiваючы клюшкамi.
  Альвiна прачырыкала, ламаючы расейскiя самалёты:
  - Мы баявыя гiтлераѓскiя арлiцы!
  I падмiргнула напарнiцам.
  Ваяѓнiцы тут i на самай справе, пускаюць у ворагаѓ кiшкi. Атрымлiвае Чырвоная Армiя ад iх капiтальна.
  Баявыя дзяѓчаты так заѓзята выбiваюць расейскiя войскi.
  А вось Хельга на ТА-152 разбурае савецкiя сухапутныя войскi. Падбiвае САУ-85 i верашчыць:
  - За велiч Нямеччыны i яе сыноѓ i дачок!
  А вось баi яшчэ працягваюцца за Астрахань.
  Дзяѓчыны з апошнiх сiл трымацца.
  Алёнка шпурляе босай ножкай бамбёшку з узрыѓчаткай. Разрывае фашыстаѓ i верашчыць:
  - За камунiзм свяшчэнны!
  Анюта, ведучы агонь па гiтлераѓцам, i таксама босымi пальчыкамi ножак кiдаючы гранату, верашчыць:
  - I за краiны выратаванне!
  Ала, збiваючы супернiкаѓ, i без лiшнiх цырымонiй iх выкошваючы, i падкiнуѓшы голай пяткай гранату, пiскнула:
  - Вось у чым наша слава гучыць!
  Марыя руйнуючы непрыяцеляѓ, босымi пальчыкамi ножак кiдаючы прэзенты смерцi, раве:
  - Мы вялiкiя ѓ славе сваёй!
  Маруся, скошваючы наступаючых арабскiх наймiтаѓ шэрагамi, i кiдаючы босай ножкай гранату, вые:
  - За перамены, каб падалi ѓраз кошты!
  Матрона, з кулямёта гася гiтлераѓцаѓ, узяла i прапiшчала:
  - Наша Радзiма СССР! Будзе раздушаны сэр!
  Ваяѓнiцы тут з вялiкай агрэсiѓнасцю дзейнiчаюць. I баявы iх напор каласальны.
  Яны ѓ цэлым паказваюць свой каласальнай сiлы пiлатаж. I сапраѓды нястрымны напор.
  Ваяѓнiцы босыя, але шчаслiвыя...
  У красавiку ѓсё ж Баку гiтлераѓцы захапiлi. Недахоп боепрыпасаѓ адбiлася. Пры гэтым амаль адначасова ѓпала i Поцi. Толькi адны Ерэван, размешчаны на горных стромах трымаѓся. Але i ён быѓ асуджаны. Падыходзiлi i там да канца боепрыпасы, i харчаванне. Проста гэты горад туркi пакуль не штурмавалi, i спрабавалi ѓзяць зморам.
  Дзяѓчаты з батальёна Тамары часткова растварылiся сярод падпольшчыкаѓ, а частка разам з камандзiрам, па тылах, перамяшчалася да фронту... Хацела прабiцца да сваiх.
  Каѓказ ужо амаль цалкам захоплены, але вайна працягваецца. Хаця СССР i страцiѓ сваё самае буйное на той момант радовiшча нафты. Але не зламана духам Чырвоная армiя. I ёсць яшчэ нафта ѓ Паволжы, у Сiбiры i ѓ шматлiкiх iншых месцах.
  Гiтлер загадаѓ да 20 красавiка дабiць рускiх у Астраханi. I баi разгарнулiся з каласальным размахам. I бамбардзiроѓкi рэзка ѓзмацнiлiся.
  СССР аказаѓся пад моцным прэсам. Баi iшлi i за Алма-Ату, якую штурмавалi японцы. Горад быѓ практычна цалкам акружаны.
  Самураi, як толькi злёгку пацяплела, спрабавалi развiць наступленне, i ѓ напрамку Магадана.
  Веранiка змагалася ѓ Алма-Аце i адбiвала разам са сваiм батальёнам дзяѓчынак, нацiск самураяѓ.
  А тут iх шмат. Змагаюцца таксама i набраныя метадамi абвал кiтайцы.
  Японцы кiдаюць жоѓтых салдат у бой... Тыя наступаюць i лiтаральна закiдваюць савецкiя пазiцыi сваiмi трупамi.
  Веранiка вядзе агонь. I скошвае кiтайцаѓ i самураяѓ шэрагамi. Кiдае босымi пальчыкамi ножак гранаты i пiшчыць:
  - Слава рускаму духу!
  Марфа таксама вядзе агонь, зразае працiѓнiкаѓ i пiшчыць:
  - За Айчыну нашу!
  Наташка, страляючы ѓ японцаѓ i кiтайскiх набраных на ролю гарматнага мяса салдат, верашчыць:
  - За Вялiкi камунiзм!
  Алiна, страляючы па самураях, i кiтайскiм байцам, скошваючы iх з вялiкiм азартам, i голай пяткай паддаѓшы прэзент смерцi, пiскнула:
  - За новыя рубяжы камунiзму!
  Веранiка страляе па непрыяцелю з вялiкай трапнасцю, i прабiвае кiтайцам галовы, i пры гэтым верашчыць:
  - Славiцца савецкая зямля!
  I голай ножкай ёю пасылаецца каласальнай сiлы граната, якая ѓсiх непрыяцеляѓ рве.
  Марфа, ссякаючы супернiкам, i босымi пальчыкамi кiдаючы прэзент смерцi, вiскоча:
  - Праѓ эпоха камунiзму!
  Наташка разарваѓшы, кiнуѓшы босай ножкай выбухны пакет, масу кiтайцаѓ, вякнула:
  - За новы савецкi парадак!
  Алiна, ведучы вельмi дакладны агонь па супернiку, пiскнула:
  - За новыя рубяжы камунiзму, мы будзем змагацца!
  I голая яе пятка паддала бамбку разбурэння.
  Баявыя дзяѓчынкi, нiбы iскры ѓ iх з вачэй сыплюцца.
  Няма японцам такiх не пакарыць, нават разам з кiтайскiмi сiламi. I пруць самураi на штурм.
  I зноѓ закiдваюць усе подступы трупамi. Але iх занадта шмат, i батальёну басаногiх прыгажунь даводзiцца адыходзiць.
  А японцаѓ дзяѓчыны-нiндзя ёсць. I супраць iх вельмi цяжка ваяваць.
  Яны ж такiя блiскучыя, баявыя i прыгожыя. I кiдаюць босымi пальчыкамi ножак, прэзенты вялiкай разбуральнай сiлы.
  Дзяѓчына-нiндзя з сiнiмi валасамi, ссякае мячамi савецкiх салдат i верашчыць:
  - За эпоху кiравання iмператара!
  Дзяѓчына-нiндзя з жоѓтымi валасамi, праводзiць млын, руйнуе расiйскiх вайскоѓцаѓ, i пiшчыць:
  - Слава эпосе банзай!
  Дзяѓчына-нiндзя з чырвонымi валасамi, прымянiла прыём верталёт, зрэзала савецкага афiцэра i вякнула:
  - Мы заѓсёды перамагаем!
  Дзяѓчына-нiндзя з белымi валасамi, ужыла прыём матылёк, ссекла траiх расiйскiх салдат, кiнула босымi пальчыкамi ножак гарошынку. Тая ѓзарвалася i перавярнула трыццацьчацвёрку.
  Ваяѓнiца пiснула:
  - За новы японскi парадак!
  Такiя вось дзяѓчынкi тут выдатныя i рэальна ж стромкiя ... I Чырвоная армiя на Далёкiм Усходзе сустрэла сур'ёзнага ворага.
  Але вось у цэнтры савецкiя войскi наносяць раптоѓны ѓдар у напрамку Ржэва.
  Тут экiпаж Лiзаветы ѓпершыню змагаецца на новым танку IС-2. Машыне, з якой звязваюцца некаторыя спадзяваннi. Звычайна ѓ ёй пяць чальцоѓ павозкi, але тут ваяѓнiцы спраѓляюцца ѓчатырох.
  Лiзавета страляе са 122-мiлiметровай гарматы. Забойнай сiлы ляцiць разбуральны снарад. Апiсвае дугу, i дзiвiць з вялiкай дыстанцыi Т-4.
  Лiзавета ѓсклiкае:
  - Вось гэта я добра лупанула!
  Кацярына ѓ адказ зараджае, выкарыстоѓвае босыя пальчыкi ножак, i прыкрасцю заѓважае:
  - А гармата то не занадта вось хуткастрэльная!
  Лiзавета з гэтым пагадзiлася:
  - Зусiм не iдэальны знiшчальнiк танкаѓ!
  Алена, якая дапамагала босымi ножкамi зарадзiць зброю, адзначыла:
  - Затое забойная!
  I вось пальнула Кацярына. I снарад уразiѓ у борт з вялiкай адлегласцi "Пантэра". Ды забойная гармата...
  Кацярына адзначыла:
  - У нас шмат энергii i рызыкi!
  Алена з гэтым пагадзiлася:
  - Вельмi нават шмат! Слава Расii!
  Ефрасiя таксама адзначыла:
  - Обзорность у гэтай машыны слабая дзяѓчыны. Як вы з яе страляеце?
  Алена лагiчна адзначыла:
  - А гэта ѓ нас так вока накiданае! Калi ѓжо б'ем, дык б'ем!
  I ваяѓнiцы хорам праспявалi:
  - Мы не будзем баяцца i заѓсёды станем бiцца!
  . РАЗДЗЕЛ No 7.
  21 красавiка Астрахань усё яшчэ заставалася часткова пад кантролем савецкiх войскаѓ. Немца не ѓдалося ёю поѓнасцю ѓзяць.
  Рэльеф мясцовасцi дазваляѓ тут нядрэнна абараняцца. I немцы вырашылi змянiць тактыку. Замест атак перайшлi ѓ бамбардзiроѓкам i абстрэлам.
  Алёнка i яе каманда схавалiся ѓ бункер i чакалi масiраваны абстрэл.
  Дзяѓчаты iх якраз шэсць, гулялi ѓ карты. Трымалi калоды босымi пальчыкамi ножак i вялi дыскусiю.
  Анюта злосна адзначыла:
  - На Каѓказе застаѓся не ѓзятым толькi Ерэван. У гэтым толькi наш апошнi астравок у дадзеным рэгiёне. А што будзе потым?
  Алёнка лагiчна выказала здагадку:
  - Хутчэй за ѓсё пойдуць на Маскву. У гэтым iх крэда!
  Ала заѓважыла з уздыхам:
  - Сiлы вельмi ѓжо няроѓныя... Мы рэальна прайграем вайну, i ѓ нас не хапае салдат!
  Марыя лагiчна адзначыла:
  - I фашысты нясуць страты! Iм супраць нас не выстаяць!
  Матрона выказала меркаванне, кiнуѓшы босымi пальчыкамi ножак, карту:
  - Мы народжаныя перамагаць, i абавязкова пераможам, я гэта ведаю!
  Маруся пагадзiлася, адбiваючы ад супернiцы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - Вядома, сумневаѓ няма!
  Алёнка не такая б аптымiстычная, кiдаючы карту голай, загарэлай ножкай:
  - Магчыма, нам дзяѓчынкi давядзецца жыць пад акупацыяй, але я веру, мы, несумненна пераможам!
  Анюта рашуча заявiла:
  - Можна i партызанскiмi метадамi ваяваць, i будзе вельмi прыгожа, калi ваявалi з такiмi вельмi крута!
  Ала агрэсiѓна адзначыла:
  - Ваяваць трэба больш актыѓна!
  Дзяѓчаты затупiлi размову. Затым перавялi на iншую тэму.
  Маруся заѓважыла з прыкрасцю:
  - Вось колькасць вернiкаѓ людзей расце. Насуперак усякай логiцы!
  Анюта на гэта запярэчыла:
  - Нiхто не даказаѓ яшчэ што Бога няма. I не можа даказаць зваротнага. Так што тут можна спрачацца да бясконцасцi.
  Алёнка пацвердзiла:
  - I спрачацца тут недарэчна i бескарысна!
  Ала з гэтым пагадзiлася:
  - Ды без карысцi гэтая размова. Тым больш калi Бог ёсць, то Ён такi, што лепш яму i не быць!
  Матрона хiхiкнула i адзначыла:
  - Лепш такому Богу i не быць! А пакуль давайце праспяваем!
  I дзяѓчаты хорам заспявалi;
  Мы дзяѓчыны, уступаючы ѓ камсамол,
  Давалi клятву верай быць Айчыне...
  Каб чакаѓ фашыстаѓ люты разгром,
  Ну, а Расii жыць пры камунiзме!
  
  Бо з намi Ленiн, нiбы метал,
  З бронзы хто мацней за ѓсякую сталi...
  Перавярнуць мiры я так марыѓ,
  Як завяшчаѓ вялiкi генiй Сталiн!
  
  Мы зробiм Айчыну страмчэй,
  I вышэй зорак Айчыну паднiмем...
  Хай будзе з камсамолкамi поспех,
  Хоць ножанькi ѓ нас зусiм босыя!
  
  Фашыст напаѓ на Радзiму маю,
  З усходу нахабна лезуць самураi...
  Я люблю Iсуса са Сталiным,
  I супастата веру, разарву!
  
  Бо з намi знакамiты Бог Сварог,
  Якi камунiзм, жартам, пабудуе...
  Мацней за ѓсiх у сусвеце слаѓны Род,
  Дадасць на прытомнасцi i волi!
  
  Мы, веру, не здадзiмся нiколi,
  Айчыну не паставiць на каленi...
  Таварыш Сталiн яркая зорка,
  I наш настаѓнiк мудры генiй Ленiн!
  
  Мы зробiм Айчыну сваю,
  Выдатней i прамянёѓ на планеце...
  I будзе, ведай забойную стрэльбу,
  Няхай весяляцца дарослыя i дзецi!
  
  Гары Сварог ты ѓ сэрцы не згарай,
  Ты заступнiк усiх мячоѓ Расii...
  Пабудуем хутка, веру моцны рай,
  Iсус прыйдзе святы мiсiя!
  
  Не верце бандзе Гiтлера сябры,
  Што пераможа яна лёгка i грозна...
  Трэба ѓсё адзiная сям'я -
  I Радзiму кахаць павер не позна!
  
  Гасподзь усявышнi нас усiх абарон,
  Падыме сцяг трохкаляровы над зямлёй...
  I ператварыцца драпежнiк злосны ѓ дзiчыну,
  Мы зможам даць рады i з Сатанаю!
  
  Вялiкую Айчыну люблю,
  Ва ѓсiм сусвеце няма цябе прыгажэй,
  Не прададзiм Расею па рублi,
  Пабудуем у светабудове мiр i шчасце!
  
  У Iмя нашай Радзiмы мара,
  Узвысiцца вялiкая Расiя...
  Усё астатняе проста мiтусня,
  I будзе з намi новая месiя!
  
  Аб Лада усемагутная мая,
  Каханне i мiр ты рускую падарыш...
  Да цябе я звяртаюся так молячы,
  I калi трэба маланкай ударыш!
  
  Марыя Багародзiца нябёсаѓ,
  Сусвету падарыла Езуса...
  Дзеля цябе вялiкi Бог уваскрос,
  Не страцiлi людзi дакладна густу!
  
  Заѓважце камсамолкi такiя,
  Багоѓ Расii моцна паважаюць...
  Мы Радзiмы вялiкiя сыны,
  Рускiя ж заѓсёды перамагаюць!
  
  Малiцца трэба Радзiме сябры,
  Пярун, Ярыла, i Сварог магутныя...
  Мы будзем вельмi моцныя мужыкi,
  I разнясём на небе нават хмары!
  
  Вось вораг ужо адкiнуты ад Масквы,
  Вы зрабiлi фашыстам вельмi балюча...
  Мы Езусу са Сталiнам верныя,
  Будзе танкаѓ з гарматамi хопiць!
  
  Не, вораг не зможа рускiх утаймаваць,
  Паколькi нашы воiны ѓсёмагутныя...
  Iспыты, здаючы, толькi на пяць,
  Каб кожны хлопчык быѓ бы вельмi моцным!
  
  Павер будзе слаѓным Сталiнград,
  I мы яго ад нацiску ѓтрымаем...
  Прыйдзе пераможны вiцязяѓ расклад,
  Хоць льецца кроѓ патокам нястрымным!
  
  Дзяѓчынкi па марозе басанож,
  Бягуць, сваiмi пяткамi мiльгаючы...
  I па фашыстах урэжуць кулаком,
  Расплюшчаны будзе нелюдзiмы Каiн!
  
  Усё будзе, ведайце людзi добра,
  Мы ѓ космасе, сузор'i адкрыем...
  Бо сумнявацца ѓ доблесцi грэшна,
  I будзе чалавек на Божым троне!
  
  Навукай хутка мёртвых уваскрэсiм,
  Здолеем стаць маладзей i прыгажэй...
  Над намi золатакрылы херувiм,
  Маёй цудоѓнай мацi-Расii!
  Дзяѓчаты добра праспявалi цэлую паэму i босымi ножкамi працягнулi гульню ѓ карты...
  22 красавiка святкаваѓся дзень народзiнаѓ Ленiна. Выпiлi дзяѓчынкi разведзенага з вадой i кавы спiрту i прамурлыкалi сабе пад нос...
  Чырвоная Армiя праводзiла ѓ цэнтры чарговую па рахунак Ржэѓска-Сычоѓскую аперацыю. Немцы сядзелi ѓ абароне i адбiвалiся. Змагалiся новыя савецкiя танкi Т-34-85 i IС-2. Апошняя машына часта захрасала ѓ брудзе. Ды i браню "Тыгра"-2 i цяжэйшых "котак" не брала ѓ iлоб. "Пантэра"-2 таксама магла быць прабiта толькi зблiзку.
  Самая нямецкая машына прабiла савецкую з большай дыстанцыi.
  Гiтлер у цэлым быѓ задаволены "Пантэрай"-2, якая здавальняюча абаронена, i нядрэнная хадавымi якасцямi i ѓзбраеннем. Але патрабаваѓ стварыць танк, якi быѓ бы абаронены лепей, i пры гэтым нiштавата ездзiѓ...
  Маѓс у дадзеным выпадку сябе паказаѓ машынай не эфектыѓнай. Е-100 актыѓна распрацоѓвалася ѓ рамках серыi "Е". Размяшчэнне рухавiка i трансмiсii меркавалася зрабiць разам, а вежу вузей i больш нахiльную як i корпус. Таѓшчыня бранi заставалася супастаѓнай з "Маѓсам" як i ѓзбраенне, але вага павiнна была за кошт вышынi паменшыцца да 130 тон. Рухавiк пры гэтым наадварот павiнен быѓ бы стаць мацней у 1500 конскiх сiл, ды танку здавальняючую рухомасць.
  I ѓвогуле серыя "Е" павiнна была стаць танкамi новага пакалення. З нiжэйшымi сiлуэтамi, з вялiкiмi кутамi рацыянальнага нахiлу, магутнымi гарматамi i рухавiкамi, шчыльнай кампаноѓкай.
  Зрэшты, пакуль немцы i так мелi машыны неблагiя. "Пантэра"-2 выцясняла ранейшую мадэль. З'явiѓся i новы Тыгр-2 з больш магутны рухавiком, вузкай вежай. Лепш абаронены i лягчэй вагай.
  Так што на месцы фашысты не сядзелi.
  24 красавiка 1944 года, першы нямецкi рэактыѓны бамбавiк "Арада", нанёс удар прэзентам смерцi па Маскве. Ён скiнуѓ бомбу з вялiкай вышынi i лёгка абагнаѓ савецкiя знiшчальнiкi.
  Гiтлер заявiѓ, што зараз у СССР няма шанцаѓ, i хутка будзе канец Чырвонай армii.
  25 красавiка пачаѓся новы штурм Астраханi. У баi прыняла ѓдзел i першая землярыйная машына: падземны танк.
  На iм змагалiся дзве дзяѓчыны-немкi: Мэрсэдэс i Дора. Ваяѓнiцы апрабавалi падземную мадэль, што рухалася ѓ грунце.
  Пакуль даволi лёгкi так з кароткаствольнай гарматай 75-мiлiметраѓ калiбр i чатырма кулямётамi.
  Дзяѓчаты цягнуць машын па грунце. Круцяцца свердзелы, разразаючы пароду. Рух даволi павольны сем кiламетраѓ за гадзiну, для тэхнiкi, пад зямлёй гэта i нядрэнна.
  Мэрсэдэс нацiскае босымi пальчыкамi ножак на першы ѓ нямецкiм войску джойсцiк. Гэта вельмi зручна ѓ кiраваннi i прамаѓляе:
  - Вось наша германская навука як атрымала поспех!
  Дора з гэтым пагадзiлася:
  - Так, мы ѓжо шмат чаго ѓмеем! Наша моц вельмi вялiкая!
  I таксама кiруе з дапамогай джойсцiка. Дзяѓчыны выпрабоѓваюць адмысловую машыну з радарам.
  Вось наперадзе савецкая батарэя i пад яе можна i паднырнуць.
  Мэрсэдэс, выскалiѓшы зубкi, заѓважае:
  - Мы пабудуем новы парадак!
  I вось машына гiтлераѓцаѓ вынырае. Аскепкава-фугасны снарад б'е па савецкiх гарматах. I дзiвiць салдат Чырвонай Армii.
  Дора са смяшком прамаѓляе:
  - Ды славiцца вялiкi рэваншызм!
  I босымi пальчыкамi ножак робiць дакладныя стрэлы. Дзiвiць супернiка i пiшчыць:
  - Слава новай мары!
  Мэрсэдэс пiша з кулямётаѓ, i завываючы прамаѓляе:
  - За эпоху вялiкiх летуценняѓ!
  Дзяѓчыны смяюцца i апладзiруюць самi сабе. Вось такiя яны агрэсiѓныя i вельмi жвавыя ваяѓнiцы.
  Дона агрэсiѓна заѓважае:
  - У свеце шмат ёсць добрага!
  I босымi пальчыкамi ножак нацiскае на кнопкi i зноѓ страляе, па савецкiх артылерыстах.
  Мэрсэдэс пацвярджае з усмешкай:
  - I будзе яшчэ прыгажэй!
  I таксама страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Вось як паляць гэтыя баявыя дзяѓчынкi.
  Ну што ж яшчэ адна прынада для вайны...
  Нацiск гiтлераѓцаѓ на Астрахань усё нарастае...
  Усе подступы адрэзаны... I савецкiя войскi змушаныя на 1 траѓня 1944 гады саступiць завяршыѓшы працяглую, гераiчную абарону горада. Упала i гэтая цвярдыня.
  Гiтлераѓцы падзенне Астраханi адзначалi салютам. Але ѓсё ж абарона не прайшла дарма. I фрыцам спатрэбiѓся некаторы час для папаѓнення войскаѓ i падцягваннi рэзерваѓ...
  Фюрэр планаваѓ наступаць у напрамку Саратава i далей уздоѓж Волгi з глыбокiм абыходам Масквы.
  Але пакуль немцы перагрупоѓвалi сiлы, падцягвалi рэзервы. А баi кiпелi ѓ паветры.
  Нямецкая авiяцыя спрабавала замацаваць сваю перавагу. Баявыя выпрабаваннi МЕ-262 выявiлi недастатковую надзейнасць гэтай машыны, i яе частыя аварыi, а таксама праблемы з манеѓранасцю. Так што пакуль iдэй аб поѓнай замене гэтым самалётам нямецкiх частак не было. ТАЯ-152 наадварот паказаѓ сябе цудоѓнай для свайго часу машынай i ѓсё больш актыѓна ѓкараняѓся. МЕ-309 i МЕ-109 заставалiся ѓ страi.
  Рэактыѓны ракетны МЕ-163 паказаѓ сябе нядрэнным знiшчальнiкам для бою, але занадта малы палётны час рабiла амаль немагчымым яго баявое выкарыстанне.
  Больш паспяховым аказаѓся рэактыѓны бамбавiк "Арада", якi з-за высокай хуткасцi амаль немагчыма было збiць зенiткамi, а савецкiм знiшчальнiкам яго не па сiлах дагнаць. Нядрэннымi былi рэактыѓныя разведчыкi. Iшла распрацоѓка немцамi i iншых машын. Напрыклад ХЕ-162, знiшчальнiка лягчэйшага чым МЕ-262, простага ѓ вытворчасцi, таннага i манеѓранага, каб яго рабiць па больш частцы з дрэва. I iншых знiшчальнiкаѓ. I МЕ-1010 i ТАЯ-183... I больш дасканалай i надзейнай мадыфiкацыi МЕ-262 Х. I знiшчальнiкаѓ бясхвостых "Гота", i шмат чаго яшчэ.
  Зрэшты, пакуль i шрубавыя нямецкiя знiшчальнiкi былi куды мацней савецкiх машын. Якiя па якасцi падалi, i былi слабаватыя i рухавiкамi i ѓзбраеннем. Мала таго ЯК-9 быѓ яшчэ спрошчаны i на яго зараз ставiлi толькi адну авiяцыйную 20-мiлiметровую гармату, адмовiѓшыся ад кулямёта. Гэта патаннiла i спрасцiла вытворчасць i дазволiла знiзiць вагу.
  Усё роѓна кулямёт супраць нямецкiх самалётаѓ слабаваты. Пакуль СССР не мог дазволiць сабе вырабляць больш дасканалыя мадэлi машын i пасаѓ у хуткасцi i ѓзбраеннi перад гiтлераѓцамi. Больш высокая вага машын i ствараѓ праблемы з манеѓранасцю.
  А недахоп палiва знiжала лётную падрыхтоѓку крылатага складу.
  Альвiна i Альбiна, асвоiѓшы магутныя па ѓзбраеннi МЕ-309 з прыстойнай хуткасцю, не жадалi садзiцца на МЕ-262 якi занадта ѓжо часта сам разбiваѓся. А ѓ хуткасцi яны i так рускiх мацнейшыя.
  Альвiна падразаючы савецкую машыну, адзначыла:
  - Ваяваць у небе цiкава!
  Альбiна пры дапамозе босых ножак, навёѓшы знiшчальнiк на мэту, i скрышыѓшы яго, пагадзiлася:
  - Ды мы па сутнасцi самыя моцныя ѓ свеце!
  I дзяѓчынкi разрагаталiся, нiбы звар'яцелыя.
  Май выдаѓся адносна спакойным. Чырвоная армiя яшчэ спрабавала зразаць Ржэѓскi выступ.
  Лiзавета страляла з IС-2 па супернiках... Савецкая машына толькi ѓ верхняй частцы iлба корпуса мела нядрэнную абарону. Лоб вежы абаронены недастаткова. I яго прабiваюць нават з блiзкай адлегласцi гарматы Т-4. Зрэшты, апошнi танк у траѓнi канчаткова знялi з вытворчасцi, як i "Пантэру" i звычайны "Леѓ" i "Маѓс". Зараз у серыi "Патэра"-2 i "Тыгр"-2 максiмальна ѓнiфiкаваныя i з падобным узбраеннем.
  Дадзеныя машыны ѓ лоб абаронены добра, у барты слабавата, i адрознiваюцца больш па вазе. Iх хадавыя якасцi з новымi маторамi прымальныя для вайскоѓцаѓ. Але i гэтыя танкi часовыя... Рыхтуюцца iм на замену "Пантэра"-3 i "Тыгр"-3 з серыi "Е". З больш шчыльнай кампаноѓкай, з размяшчэннем рухавiка i трансмiсii адным блокам i папярок, з лёгкай, спрошчанай, i разам з тым праходнай i лёгка якая рамантуецца хадавой часткай.
  Новыя машыны павiнны быць лепш абаронены, але без павелiчэння, ва ѓсякiм разе, прыкметнай вагi.
  На рахунак узбраення, той тут адзiнства няма. У савецкiх танкаѓ браня не занадта тоѓстая, i нiзкай якасцi. I ставiць вялiкi калiбр зброi сэнсу няма. 88-мiлiметровая гармата вайскоѓцаѓ цалкам задавальняе. Яна 34 бярэ з чатырох кiламетраѓ, а IС -2 з крыху блiжэй. Так што iдуць распрацоѓкi...
  У СССР трэба нечым на гэта адказаць. Але вось чым, пакуль незразумела... Ёсць планы па стварэннi СУ-100. Дадзеная самаходка проста эфектыѓная, i з прабiѓным дзеяннем. З ёй некаторыя надзеi i звязаныя, на барацьбу з узрастаючымi цяжкiмi танкамi Трэцяга Рэйха. Але яе яшчэ трэба зрабiць, як i снарады для такога монстра, так i наладзiць серыйную вытворчасць гарматы, што ва ѓмовах ваеннага часу не занадта, то рэальна.
  Але вось на Т-34-85 ваюе танкавы экiпаж Лiзаветы. I дзяѓчаты басанож i ѓ бiкiнi адважна б'юцца.
  Лiзавета страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак па гiтлераѓцам i прабiвае "Пантэру" у борт, прамаѓляючы:
  - За вялiкi камунiзм!
  I iх трыццацьчацвёрка падскоквае i iмклiва разгортваецца, ведучы агонь.
  Кацярына таксама, вельмi трапна страляе ѓ супернiка. Прабiвае яго ѓ борт састарэлы танк Т-4, i верашчыць:
  - Слава рыцарам СССР!
  I зноѓ падмiргвае сяброѓкам. Такая вось ваяѓнiчая атрымалася дзяѓчынка.
  Алена таксама страляе ѓ непрыяцеля. Яго вельмi трапна прабiвае, у дадзеным выпадку разбiѓшы коѓзанку "Тыгр"-2 i раве ва ѓсё горла:
  - За Русь святую!
  Ефрасiя трапна вядзе агонь па супернiку. Робiць дакладны стрэл у борт непрыяцеля, прабiвае метал i верашчыць:
  - За святы камунiзм!
  I дзяѓчаты свой танк разгортваюць упэѓнена i адхiляюцца ад трапленняѓ снарадаѓ. Не так проста дзяѓчынак адолець.
  Вось супраць iх з'явiѓся найноѓшы i грозны Леѓ-2. Такi танк паспрабуй прабiць, i ён iмкнецца ѓразiць трыццацьчацвёрку.
  I з дыстанцыi куляе.
  Лiзавет у адказ прачырыкала:
  - Хлусiш не возьмеш!
  I пасылае снарад у танк Леѓ-2 з вялiкай дыстанцыi. Патрапiць яму ѓ лоб.
  Гiтлеравец агрызаецца.
  Тады Кацярына зноѓ страляе, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак у супернiка, i на гэты раз, снарад, апiсаѓшы дуг, нiбы дагадзiѓ фашысту ѓ доѓгi ствол гарматы.
  Кацярына прабуркавала:
  - Цёмнае вока, касыя рукi, гэта не пра нас!
  Немец, страцiѓшы ствол, пачаѓ хутка разварочвацца i сыходзiць. Леѓ-2 першы нямецкi танк, у якiм трансмiсiя i рухавiк размешчаны спераду адным блокам, а скрынка перадач на самiм маторы.
  Гэта дазволiла зменшыць яму вышыню, i паменшыць вагу, падняѓшы iстотна хуткасць. I таму "Леѓ"-2 сыходзiѓ, i меѓ шанец парваць дыстанцыю...
  Алена пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак навяла прыладу, узяла i пальнула ѓ супернiка. Снарад трапiѓ у карму корпуса "Льва", але сышоѓ у рыкашэт....
  Алена прарычала:
  - Чорт дыстанцыя вялiкая. Мы яго так не дастанем!
  Кацярына пробулькала, скалячы зубкi:
  - "Леѓ", дзяѓчынкi гэта "Леѓ", як нам не крыѓдна! Хутка ведаю вам сябры, будзе вельмi сорамна!
  I iх танк дзюбнуѓ па Т-3, дадзены танк як раз павярнуѓся бортам, i яго можна ѓразiць з вялiкай дыстанцыi.
  А дзяѓчына страляла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прабуркавала:
  - Слава эпосе камунiзму на зямлi!
  Ефрасiя з прыкрасцю адзначыла, ведучы агонь па супернiку, i выкарыстоѓваючы голыя пяткi:
  - Наша Радзiма моцная, ахоѓвае свет яна!
  Лiзавета прачырыкала, скалячы зубкi, i заспявала, складаючы на хаду цэлую паэму:
  Нас не адолее Сатана,
  Радзiма мая самая прыгожая на свеце,
  Славiцца цудоѓная краiна....
  Будуць шчаслiвыя ѓ ёй дарослыя i дзецi!
  
  Хай у ёй пышна ландышы квiтнеюць,
  I прыстойны гiмн граюць херувiмы...
  Фюрэру прыйдзе капут,
  Рускiя ѓ баях непераможныя!
  
  Камсамолкi босыя бягуць,
  Голай пяткай тупаюць па снезе...
  Гiтлер ты на выгляд толькi крут,
  Я табе на танку пераеду!
  
  Зможам мы нацыстаѓ адолець,
  Як заѓсёды мы басанож дзяѓчаты...
  Самы грозны вiцязь наш мядзведзь,
  Ён замочыць усiх з аѓтамата!
  
  Не, мы дзеѓкi вельмi ѓжо крутыя,
  Усiх ворагаѓ лiтаральна раздзiраем...
  Нашы кiпцюры, зубы, кулакi...
  Мы пабудуем месца ѓ дзiвосным раi!
  
  Веру, будзе класны камунiзм,
  У iм квiтнее краiна, павер парад...
  I знiкне гаротны нацызм,
  Стануць, веру, подзвiгi апеты!
  
  Заквiтнее, я веру бурна край,
  Ад перамогi зноѓ мы да перамогi...
  Перамогi японцаѓ Мiкалай,
  Самурая за подласцi адкажа!
  
  Не дамо сябе мы нахiлiць,
  Зьнiшчым ворагаѓ адным ударам...
  Ператварыцца няхай паляѓнiчы ѓ дзiчыну,
  Сокрушалi вермахт мы нездарма!
  
  
  Нам здавацца верце не з рукi,
  Рускiя заѓсёды ѓмелi бiцца...
  Навастрылi з сталi мы штыкi,
  Стане фюрар выявай паяца!
  
  Вось якая Радзiма мая,
  У ёй гармонiк расiйскi гуляе...
  Усе народы дружная сям'я,
  Авель перамагае, а не Каiн!
  
  Хутка будзе ѓ славе СССР,
  Хоць супернiк наш жорсткi, каварны...
  Мы пакажам доблесцi прыклад,
  Будзе рускiх дух у баях услаѓлены!
  . РАЗДЗЕЛ No 8.
  Май 1944 года праносiѓся хутка... Альбiна i Альвiна набiралi рахункi на самалётах.
  Яны дзяѓчаты, якiя нiбы на крылах херувiмаѓ нясуцца.
  Альбiна босымi пальчыкамi ножак збiвае расейскi самалёт, i верашчыць:
  - За Трэцi Рэйх!
  Альвiна таксама басаногая i ѓ бiкiнi збiвае савецкi самалёт, расколвае яго на часткi i верашчыць:
  - За арыйскi камунiзм!
  Пасля чаго дзяѓчынкi, выкарыстоѓваючы 37-мiлiметровую гармату, сталi страляць i па савецкiх танках.
  Падбiваюць трыццацьчацвёрку i верашчаць:
  - Мы такiя вось крутыя!
  Альбiна голай, круглай пятачкай цiсне на педаль i шчабеча:
  - Славiцца няхай камунiзм!
  I прабiвае савецкую машыну.
  Альвiна таксама страляе ѓ супернiка трапна, падбiвае яго i верашчыць, скалячы зубкi:
  - Наша, праѓда, у кулаку!
  Такiя вось дзяѓчынкi дасцiпныя... I разбураюць савецкiя палкi... Вось напрыклад, IС-2 iм трапiѓся. Так яны на яго з паветра, i як гвазданулi з авiяцыйнай гарматы. Прабiлi метал, i прымусiлi танк гарэць. А баявыя камплекты дэтанаваць.
  Альбiна прачырыкала на ѓсё горла:
  - Дзеѓка любiць забiваць! Вось гэта дзеѓка!
  Альвiна прашыпела, скаляючы жамчужныя зубкi:
  - Слава нашай Айчыне! За камунiзм!
  Дзяѓчынкi так ужо i ѓзялiся за таталiтарнае знiшчэнне супернiкаѓ.
  I Чырвоную армiю ѓпэѓнена грамiлi.
  А Герда ваявала на экiпажы сваёй "Пантэры"-2 i займалася татальным знiшчэннем.
  Дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак навяла гармату. Збiла трыццацьчацвёрку i зароѓ:
  - За велiч камунiзму па-арыйску!
  Шарлота таксама пальнула босымi пальчыкамi ножак па савецкiм танку, разбiла браню i вякнула:
  - За вялiкiя поспехi ѓ свеце!
  Даѓбанула без доѓгiх цырымонiй i Крысцiна. Ды так гэта трапна зрабiла, прабiла, савецкую трыццацьчацвёрку голай пяткай i вякнула:
  - За вялiкiя рубяжы!
  Магда таксама па чарзе выпусцiла снарад i прабуркавала:
  - За новы арыйскi парадак!
  Пасля чаго дзяѓчынкi ѓзялi i хорам праспявалi:
  - Усе мы скiнхэды фанаты свабоды, б'емся за новы парадак! Хутка арыйскiмi стануць народы, б'емся агнём i мячом!
  Ваяѓнiцы, трэба сказаць, аказалiся вельмi баявымi. I калi ѓжо i збiваюць супернiка, то да канца.
  Савецкi Саюз пад ударамi праѓзыходны сiл. Японiя напiрае з усходу.
  Дзве японскiя лётчыцы Ташыба i Таёта, з паветра атакуюць савецкiя пазiцыi.
  Абедзве японкi вельмi прыгожыя i басанож i ѓ бiкiнi.
  Ташыба робiць заход з паветра, прабiвае дах савецкага танка i раве:
  - Я ёсць монстар з японскага пекла!
  Таёта нацiскаючы пальчыкамi босы ногi на педаль, i ссякаючы супернiка, верашчыць:
  - За велiч iдэй Японii!
  Такiя вось дзяѓчынкi цудоѓныя. I разбураюць непрыяцеляѓ вельмi нават актыѓна.
  А СССР рэальна самураям прайграе. I зразумела гэта чаму. Дзе выстаяць супраць такога фанатызму i тэхнiкi.
  Дзяѓчыны японскiя вось на лёгкiх, але спрытных танках прарываюцца i Чырвоную армiю непасрэдна малоцяць.
  Танкавыя часткi гэта не жарт.
  Ташыба з паветра кiнула на савецкiя пазiцыi бамбёшкi, i пара гармат падляцела ѓверх i прачырыкала:
  - За вялiкi камунiзм!
  Пасля чаго разрагатаецца...
  Таёта ѓ палёце адзначыла:
  - Дзiѓныя ѓ рускiх багi. Пакланяюцца чалавеку, укрыжаванага на крыжы, i лiчаць яго Богам. Нават неяк робiцца смешна!
  Ташыба хiхiкнула ѓ адказ, заѓважыѓшы:
  - А мы самi хутка станем багамi i працягнем эвалюцыю сваёй Боскасцi!
  I дзяѓчаты вельмi ахвотна засмяюцца.
  Таёта са смяшком адзначыла:
  - У адзiнстве наша сiла!
  Ташыба гэта агрэсiѓна пацвердзiла:
  - Наша сiла, наш кулак!
  I зноѓ з неба яны як абрынуць на супернiка струмень авiяцыйных снарадаѓ прабiваючы трыццацьчацвёркi.
  Вось гэта дзеѓкi баявыя i гавораць яшчэ якiя. Японiя ѓсiх зжарэ i спалiць.
  А калi катуюць пiянера, то i зусiм атрымлiваецца да крайнасцi агрэсiѓна.
  Асаблiва калi хлопчыку пячы пятачкi. Гэта i зусiм самае што нi на ёсць супердзеянне...
  I дзяѓчынкi гарлапаняць ва ѓсё горла...
  А савецкiя дзяѓчыны таксама ваююць мужна i збiваюць супернiкаѓ. I дзейнiчаюць з апярэджаннем i таранамi.
  Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Арлова вельмi актыѓныя ѓ небе прыгажунi.
  I збiваюць нацыстаѓ хоць у тых i самалёты мацнейшыя.
  Анастасiя босымi пальчыкамi ножак цiсне на гашэткi i спявае:
  - Моцным быць нядрэнна, што i казаць!
  Акулiна голай пяткай цiсне на гашэтку i пацвярджае:
  - Будзем мы фашыстаѓ вельмi моцна бiць!
  I абедзве дзяѓчынкi праспявалi:
  - Крэпенька, мацненька, вельмi моцна бiць! Дужа, дужа, дужа моцна бiць!
  Пасля чаго ваяѓнiцы сталi чытаць крылатыя афарызмы, што скакалi, нiбы конi цi дакладней маладыя жарабцы;
  Палiтык часта быкуе, каб надзець на выбаршчыкаѓ хамут!
  Пятушася палiтык, цiсне выбаршчыкаѓ нiбы курэй!
  Палiтык марыць заехаць на белым канi, каб надзець на выбаршчыка хамут!
  Лiсiца невялiкая iкламi, i жадаючы праглынуць, iх наогул хавае!
  Палiтык, якi шмат размаѓляе пра чалавекалюбства - тыповы людаед!
  I мядзведзя можна закалыхаць салодкiм як мёд прамовамi!
  Для алкаша горкая гарэлка саладзей мёда!
  Кравец схлусiць i не счырванее, палiтык "пачырванее" i схлусiць!
  Жанчына, скiнуѓшы туфлi, абуе мужчыну, да ѓзроѓню басякi!
  Жадаеш стаць блiжэй да Бога - укарацi прагнасць!
  Нават у бачнай абыякавасцi Усявышняга заключана каханне - бо дзецям у першую чаргу жадаецца вырвацца з-пад апекi бацькоѓ!
  Бог марудзiць з пакараннем зла, каб даць шанец якi зграшыѓ!
  Талент i працавiтасць як муж i жонка - нараджаюць поспех толькi ѓ пары!
  Нават мёд горкi - калi ѓ iм тонеш!
  Падман як вiно i млосна i салодка i спынiцца цяжка!
  Каханне як асколачны снарад - раздзiрае сэрца, скалынае мазгi, выварочвае кiшэнi, выходзiць бокам!
  Чалавек у чымсьцi роѓны богу - Усявышнi стварыѓ сусвет, а чалавек спарадзiѓ глупства: тое i другое бясконца!
  Поспех хто будуе на крывi - чакае лёс колатой свiннi. Свае паплечнiкi з'ядуць - сумны злосцi вынiк!
  Часам лепшы спосаб падтрымаць рэпутацыю - пятля на шыi! Ва ѓсякiм разе, не дасць упасцi!
  Пад мядзведзем доѓга не паляжыш - раздушыць!
  Часам жонка як мамант замест коѓдры!
  Пiсьменнiк што iмкнуць пацiснуць купюры - не пасее добрага, вечнага!
  Краiна без закона - як цела без шкiлета! Толькi каб яму не закасцянець - патрэбны выбары!
  Хочаш стварыць шэдэѓр - забудзься пра ганарар!
  Самы майстэрскi падман - калi ты не хлусiш, але табе нiхто не верыць!
  Вядома, паражэнне абяцае вялiкiя беды, але гэта толькi адлюстраванне будучай перамогi!
  У бiтве прыносiць перамогу - доблесць i добрая разведка.
  Каб бiць, трэба спачатку пабачыць куды!
  Разведчык - каваль перамогi!
  Пакалечыць можа любы дурань - вылечыць не кожны разумны!
  Шмат грубых катаѓ - мала якiя лечаць лекараѓ!
  Каму лекары, а каму каты!
  Без болю няма доблесцi - без доблесцi няма перамогi!
  Iдэi камунiзму - мяжа iдыятызму: калi за iх рэалiзацыю бяруцца гарачыя галовы i халодныя сэрцы!
  Камунiзм гэта святло, але тых, хто занадта улагодiѓся, спальвае!
  Калi не хапае цярпення - дапамагае спевы!
  Народ як жалеза - пакуль не астыѓ, надавай патрэбную форму!
  Жадаеш стаць папулярным - часцей ужывай сiлу!
  Рэйтынг як пякельная трава - расце, калi палiваеш слязамi i крывёй!
  Народ як пустазельная трава - чым больш топчаш, тым вышэй цягнецца!
  Адзiнства - ключ да перамогi!
  Дысцыплiна - iнструмент перамогi! Розум на iм гуляе!
  Адзiнства, мужнасць, бескарыслiвасць - ключы да перамогi, свабоды, шчасця! Без дысцыплiны няма войска, а без войска не здабыць волi!
  Праца зрабiла нас мацней, памножаны на розум дасць свабоду, а разам з поспехам прынясе шчасце!
  Камандзiр як вяршыня пiрамiды - павiнен быць толькi адзiн, iнакш нават такая трывалая канструкцыя абрынецца!
  Знатнасць роду мае такое ж дачыненне да адвагi, як даѓжыня валасоѓ да розуму!
  Нiякая доблесць продкаѓ не дапаможа баязлiѓцу!
  Клiнок з самай моцнай сталi iржавее ѓ руках балбатуна i баязлiѓца!
  Самая страшная зброя - Бiблiя ѓ руках нягоднiка!
  Галоѓнае багацце мужчыны: патэнцыя, яна ж i асноѓная прычына спусташэнняѓ!
  Самая лепшая прафесiя - прастытуцыя, сумяшчаеш прыемнае з карысным i кожны раз новы партнёр - нiкой руцiны!
  Радавод героя - можна век хвалiцца, а трапiѓ на поле бою - у тыл баязлiва iмчыцца!
  Бутэлька гарэлкi як граната - збiвае з ног, адбiвае мазгi, дробнiць вантробы!
  Калi сэрца напаѓняе мiласэрнасць - чамусьцi пусцее кашалёк!
  Сапраѓды вольны чалавек падпарадкоѓваецца тром рэчам - розуму, каханню, Богу!
  Каханне як ружа - квiтнее не доѓга, а ранiць балюча!
  Раб у душы пакораны - запалам, юрлiвасцi, божым слугам!
  Удача калыска як пясок - толькi працавiтасць звяжа яе цэментам!
  Гуртка вiна як акiян - захапiѓшыся, губляеш пад нагамi глебу!
  Жанчыны любяць мужчынскую сiлу, толькi не ѓ тым выпадку, калi адчуваюць на сабе!
  Каханне як лодка, калi заграбаць занадта жвава перавернецца i патоне!
  У пару ѓводзiць артыкул - спакушэнне малалеткамi дарослых!
  На каханне не надзенеш кайданкi!
  Што натуральна - тое не злачынна!
  Каханне пачуццё далiкатнае, але не ѓтрымаюць самыя тоѓстыя кайданы!
  Калi б усе законы працавалi, краiна ператварылася ѓ каталажку, дзе ахову набiраюць з замежжа!
  Прынцып непазбежнасцi пакарання не працуе таму, што сам сябе не арыштуеш!
  Урачы не павiнны праходзiць паласу перашкод. Пасля яе будуць трэсцiся рукi, i заплятаѓся язык i шклянку гарэлкi ѓ адрозненне ад бадуна не дапаможа!
  Няма нiчога стомней - працяглага гультайства!
  Навуковае адкрыццё: намышляецца прагрэсiѓна - увасабляецца агрэсiѓна!
  Не месца дума для роздумаѓ, а месца звады i вар'яцтваѓ!
  Усе беды чалавецтва паходзяць з эгаiзму, дабрабыт магчыма толькi агульнымi намаганнямi!
  Чалавек без калектыва як вугалёк, без вогнiшча - дае мала святла i хутка згасае!
  Радзiма сагравае - лепш вогнiшча!
  I жывёле лепш у статку!
  Логiка не павiнна служыць iнстынктам - розум юрлiвасцi!
  Будзе вайна - будзе i подзвiг!
  Мускулы без мазгоѓ, гэта жменька мяса - па якой плача патэльня!
  З двух дуэлянтаѓ адзiн дурань, iншы нягоднiк!
  Чым вышэй узляцеѓ чалавек, тым больш ён незадаволены сваiм становiшчам!
  Застаѓшыся адна, сабака сумуе па палцы гаспадара!
  Крылы мае толькi той - чый розум не прывык поѓзаць!
  Дрэнна калi ты адзiн як сноб!
  Ты самотны, а ворагаѓ легiён!
  Нават слана можа з'есцi блашчыцу!
  Калi блашчыц не адзiн мiльён!
  Лiдэр краiны павiнен быць людзям братам, а не братанам!
  . Лягчэй знайсцi сухi камень у акiяне, чым вынаходства, якое не спрабавалi выкарыстоѓваць у ваенных мэтах!
  Перамога як жанчына - прыцягвае бляскам, але адпужвае коштам!
  Агонь бог вайны i як iншыя багi патрабуе ѓвагi i ахвяр!
  Адзiн меч як кропля дажджу, упадзе i разляцiцца, а калi iх шмат перамога нарадзiцца!
  Толькi не спявай - за спачын!
  На душы сумна - у жываце пуста!
  Спачатку мiска, а затым думкi!
  Перамога варта гонару!
  Гонар паняцце адноснае i павiнна прымяняцца ѓ першую чаргу ѓ адносiнах да сваiх салдат!
  Хто п'е перад боем - пахмяляецца ѓ апраметнай!
  Трубы маѓчаць, таму што спяваюць клiнкi - сталь мацней i званчэй медзi!
  Войска без камандзiраѓ, як статак авечак без пастуха, адзiн воѓк калi не з'есць, дык напалохае!
  Уцёкi хутчэй глупства, чым баязлiвасць! Бо больш за ѓсё салдат гiне не ѓ сутычцы, а падчас пераследу!
  Вайна падобная на гульню ѓ дамiно, толькi бiтыя косткi ѓжо не сабраць - зямля трымае!
  Пераслед ператварае воiна ѓ ката, баязлiѓца ѓ храбраца, сцiплага ѓ нахабнiка!
  Фантастыка - спаборнiцтва недарэчнасцяѓ i абсурду! Пры гэтым няма больш навуковага i лагiчнага жанра!
  На вайне як у оперы - кожны спявае сваё, толькi суфлёр можа быць шпiёнам!
  Сучасныя жанчыны даруюць мужчыну ѓсё - акрамя беднасцi!
  Ведаеш, чым шпiёны адрознiваюцца ад разведчыкаѓ?
  Ведаю! У нас адны разведчыкi - у замежнiкаѓ суцэльныя шпiёны!
  З чым лепш пусты галавой цi пустым кашальком? Вядома з пустой галавой - не так прыкметна!
  Розум - лепшы збiральнiк багаццяѓ!
  Розум i поспех: закаханая пара - нараджаюць поспех, багацце, становiшча, але хутка разыходзяцца!
  Гордым мужчынам лягчэй слухаць парады, калi iх дае жанчына - калi толькi гэта не жонка!
  Мудрая жонка - варта цэлага стану! А прадпрымальная жонка, можа яго адсудзiць!
  Хто шануе ѓ чалавеку асобу, а хто наяѓнасць!
  Чалавецтва могуць загубiць дзве рэчы - камп'ютары i камп'ютаршчыкi. Першыя атрафiруюць розум, другiя гэтым не змогуць скарыстацца!
  На вайне i граната таварыш!
  Наогул граната якая распавядае анекдоты, гэта як яйка Фабержэ, скарыстанае для калкi арэхаѓ!
  Талент, як i душу: немагчыма адабраць, але можна загубiць!
  Помста не варта гонару - адплата прыстойнасцi!
  Зайздрасць зародак злачынства, карысць палiѓ, гультайства-падкорм!
  Лянота - горшае з усiх злачынстваѓ!
  Ужо лепш памерцi з мячом годна - чым жыць вол гнаны бiзуном у стойла!
  На вайне адвага здольная пабiць хiтрасць, але нiколi хiтрасцi не пабiць адвагу!
  Вайна жыццё робiць жахлiвым, а смерць годным i прыгожым!
  Сцiпласць для палкаводца якасць рэдкая, але ад гэтага яшчэ больш каштоѓная!
  - Шакал сугучна слову кал!
  У льва над шакалам толькi адна перавага - магчымасць годна памерцi!
  Тэхнiка - кат доблесцi!
  - Але ж не праѓда! Насамрэч, чым вышэй узровень тэхнiкi, чым большага розуму i знаходлiвасцi патрабуецца на поле бою!
  Дзе пачынаюцца iнтарэсы Радзiмы, заканчваецца асабiсты дабрабыт!
  Свабода павiнна спалучацца з дысцыплiнай. Анархiя - антыпод свабоды!
  Ланцугкая памяць - лепшы настаѓнiк! Наогул мячом можна заваяваць свабоду, але толькi з дапамогай розуму яе можна ѓтрымаць!
  - Калi моцны воiн iншага выратуе, за гэта не патрэбен адмысловая пашана!
  Бо доблесць калi ѓ тваiм сэрцы гарыць, у абарону рабоѓ ты паднiмеш свой шчыт!
  Подласць падонка не апраѓданне сумленнаму, бо наяѓнасць бруду не апраѓдвае бруднулю!
  Каханне нiколi не абыходзiцца танна - асаблiва калi плацяць не кашальком, а душой!
  Адзiнае што можа апраѓдаць разлiтую кроѓ, калi ѓ вынiку перастаюць лiцца слёзы!
  Хто служыць за грошы, нiколi не змогуць параѓнацца ѓ баi з тымi, кiм рухае адважнае сэрца i iмкненне да свабоды!
  Слязiнка дзiцяцi тым i небяспечная, што ператвараецца ѓ бушуючую плынь, што змывае цывiлiзацыi!
  Пасада камандзiра гэта не лiшняя пайка, а дадатковая адказнасць i цяжкая ноша!
  Невядома што важней - накармiць усiх галодных цi выцерцi слязу аднаму дзiцяцi!
  Золата мякчэй сталi, але дакладней дзiвiць сэрца!
  Не зброя робiць моцным салдата, а салдат зброю!
  Дзяѓчыны як бачна вастрыць афарызмамi мастакi. I калi ѓжо пачынаюць разбураць супернiка, то таму ад iх не выратавацца.
  У канцы траѓня 1944 гады пачалася наступ гiтлераѓцаѓ у кiрунку Саратава.
  У баях прыняѓ удзел "Штурмлёѓ", машына на шасi ранейшага "Льва", з бамбаметам яшчэ больш магутным з калiбрам у 450-мiлiметраѓ, якi ѓсё лiтаральна змянае i руйнуе, раздзiраючы i прабiваючы каласальнай сiлы варонкi.
  А такая рэактыѓная ракета адразу цэлы квартал возьме i збiвае.
  "Штурмлёѓ" пад кiраваннем каманды нямецкiх дзяѓчат страляе па савецкiх пазiцыях.
  Джэйн падморгвае сяброѓкамi, i тупаючы босымi ножкамi, прамаѓляе:
  - Мы ворагаѓ капiтальна змятаем, i ператвараем iх у тыповыя труны!
  Грынгета падмiргвае ѓ адказ, нацiскае босай ножкай на рычажок i верашчыць:
  - Будзем мы гуляць i перамагаць ворагаѓ!
  Малання адзначыла:
  - Супраць машыны "Штурмлёѓ", любыя савецкiя ѓмацаваннi нямоглыя!
  Монiка, стукнуѓшы голай пяткай, пацвердзiла:
  - Мы рэальна народжаныя для перамогi!
  Джэйн вывела:
  - У вайны не жаночы твар, але фiзiяномiя, якая прываблiвае аматараѓ вострых адчуванняѓ!
  Грынгета страляючы па савецкiх частках з кулямёта, выдала:
  - Жанчына гэта галубка, якая ѓпiваецца ѓ мужчыну-дзятла каршуном!
  Монiка, ведучы агонь па расiйскiх салдатах, адзначыла:
  - У жанчыны заѓсёды сем пятнiц на тыднi, а без нядзельнага падарунка ад шлюбнага абавязку заѓсёды выходны!
  Малання, хiхiкнуѓшы, адказала:
  - Бог не ва ѓсiм усемагутны, жанчыну спрачацца ён бяссiльны!
  Джэйн з гэтым пагадзiлася, стрэлiѓшы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - Бог хоць усемагутны, але не ѓ сiлах заткнуць жанчыне рот, а палiтыку пасцi!
  Грынгета лагiчна заѓважыла, пальнуѓшы голай пяткай нацiскаючы:
  - У палiтыка няма сумлення, у жанчыны пачуццi меры, а ѓ жанчыны-палiтыка ѓсе пачуццi без меры!
  Монiка, пастрэльваючы па савецкiх войсках, i дзiвячы iх да смерцi, адзначыла:
  - Жанчына гэта кветка, калючы як ружа, але салодкi яе водар, прыцягвае казлоѓ i трутняѓ!
  Малання, дзяѓбаючы савецкiх салдат i разбураючы дзоты, пiскнула:
  - Упадае ѓ дзяцiнства выбаршчык, галасуючы за абрыдлых старых дубоѓ з дупламi!
  Дзяѓчынкi паказалi сваю дасцiпнасць, i паехалi далей.
  А зверху яшчэ i пiкiравалi штурмавiкi. I так савецкiя войскi без лiшнiх праблем малацiлi.
  Немцы сталi такiмi вось крутымi. I iх аператыѓнае майстэрства падвышалася.
  I вось ход iшлi сiстэмы "Шахматны конь", тэлетанкi кiраваныя па радыё.
  I гэта для савецкiх салдат было праблемай. I лупiлi гiтлераѓцы Чырвоную армiю.
  Але савецкiя дзяѓчыны таксама бiлiся вельмi мужна.
  Баi разгарнулiся за Камышын. Тут ужо зноѓ Алёнка ѓ бiтве.
  I яе патрапаны, але не здаѓся батальён.
  Алёнка адзначыла з усмешкай:
  - На любой вайне салдата жыццё ѓ кошце!
  I як кiне босымi пальчыкамi ножак гранату.
  Вось гэта ваяѓнiцы - вышэйшы клас...
  Анюта, страляючы па фашыстах, адзначыла:
  - Рускага салдата можна прымусiць абрынуцца як скошанае бервяно, але не паставiць на каленi, i прымусiць трэсцiся нiбы асiну!
  Ала, ведучы агонь, i паддаѓшы голай пяткай выбухны пакет, пiскнула:
  - Не хочаш выконваць воiнскую дысцыплiну, будзеш як палонны гнуць спiну!
  Марыя пастрэльваючы супернiкаѓ, босымi пальчыкамi ножак запусцiѓшы забойны бумеранг, выдала:
  - У нашым свеце шмат бруду, толькi рэдкiя ѓ iм князi!
  Матрона, страляючы ѓ супернiкаѓ, i зразаючы iх чэргамi, а затым босай ножкай шпурнуѓшы гранату, адзначыла:
  - У палiтыка мова доѓгая, але выканаць iм намалочанае - рукi кароткiя!
  Маруся, ведучы агонь па непрыяцелю, i выкошваючы шэрагi нямецкiх i iншаземных салдат, вякнула:
  - Палiтык хуткi на абяцаннi, марудлiвы на выкананне, просiць мiлату, i за зман прабачэнне!
  Дзяѓчаты малайцы i б'юцца. Але сiлы вельмi ѓжо няроѓныя. Разбурэнняѓ шмат.
  Нямецкi танк "Маѓс", хоць i не зусiм серыйны, на франтах усё яшчэ трапляецца. I яго гарматы равуць i страляюць. I паднiмаюць разбурэннi ѓ акопах неймаверныя.
  Але супраць Маѓса страляюць дзяѓчаты з гармат. Хоць снарады i адскокваюць нiбы гарох. Але немцы ѓсё пруць i пруць.
  I па iх страляюць вельмi трапна.
  Дзяѓчынкi-камсамолкi бегаюць, мiльгаючы голымi пятачкамi, i пiшчаць:
  - За славу Радзiмы святой!
  Вiёла, стрэлiѓшы па нямецкай пяхоце, пiскнула:
  - Калi жанчыне не хапае на туфлi, яна абувае мужчыну басанож!
  I дзяѓчына разрагатаецца i пакажа мову.
  Ваяѓнiцы трэба сказаць вясёлыя. I калi ѓжо б'юць, дык б'юць смяротна.
  Вiёла i Маргарыта, амаль голыя ѓ адных толькi трусiках змагаюцца, падносячы снарады i трапна страляючы. I iх не спынiць проста так.
  Маргарыта папiскваючы, прамаѓляе:
  - Слава эпосе камунiзму!
  Вiёла агрэсiѓна пацвярджае:
  - Эпосе пераменаѓ вялiкая слава!
  Ваяѓнiцы трэба адзначыць, апынулiся надзвычай агрэсiѓнымi дзяѓчынкамi.
  Веранiка таксама падносiць снарады, мiльгаючы голымi, круглымi пятачкамi i вiскоча:
  - Камунiзму слава!
  Вось гэта ѓ iх баявое атрымалася азарэнне. А як яны люта i з азвярэннем б'юцца.
  А голыя, загарэлыя каленкi мiльгаюць.
  Тамара таксама ваюе. Яна выбралася з захопленага гiтлераѓцам Каѓказа i зноѓ у страi. Б'ецца пажадлiвым адчуваннем крывi. Змагаецца з каласальнай агрэсiяй.
  Тамара кiдае босымi пальчыкамi ножак гранату, раздзiрае фашыстаѓ i пiшчыць:
  - Камунiзм будзе з намi!
  I дае трапную чаргу з аѓтамата...
  Дзяѓчынкi вiдаць дзеюць каласальнай сiлы цуды. I ѓ iх пажар, якi пагражае спалiць сусвет.
  Веранiка, страляючы, спявае:
  Цiкава ж усё будзе без сумневу,
  Усё на свеце прадугледзiць расклад!
  I падмiргвае сваiм сапфiравымi вочкамi.
  Тамара, страляючы, раве:
  - Калаѓрат! Еѓпатый Калаѓрат! Герояѓ Русi збiрае ѓ набат!
  I дала чаргу з аѓтамата. Зрэзала фрыцаѓ i пiскнула:
  - Жанчына гэта ѓ першую чаргу лiса, якая хоча заарканiць iльва, але звычайна ѓ яе ласо трапляюць аслы!
  Вiкторыя, ведучы агонь i босымi пальчыкамi ножак, шпурнуѓшы чарговы прэзент смерцi, выдала:
  - Жанчына гэта курыца, якая любiць залатыя яйкi, прыносячы iх носьбiту толькi страту!
  I дзяѓчаты сiнхронна разрагаталiся. Яны настолькi цудоѓна б'юцца з каласальным напорам.
  Тамара адзначыла, страляючы па замежных дывiзiях:
  - Жанчына гэта курыца, толькi залатыя яйкi яна можа прынесцi таму мужчыну, што сапраѓдны лiс!
  Веранiка, ведучы агонь, i скалячы зубкi, дадала:
  - Сапраѓдная лiсiца i пеѓня прымусiць несцi залатыя яйкi!
  Маргарыта, страляючы i кiдаючы босымi ножкамi гранаты, адзначыла:
  - У лiсiцы кiпцюры не львiныя, але тры шкуры яна здзярэ i з цара звяроѓ!
  Вiёла, агрэсiѓна скалячы зубкi, заѓважыла:
  - Хто розумам не лiс, той i артыкул не леѓ!
  Ваяѓнiцы як вiдаць з вялiкiмi амбiцыямi забiякi. I калi ѓжо завядуцца.
  Алiмпiяда ведучы агонь i ѓзяла магутнымi ножкамi падняла цэлую скрыню з узрыѓчаткай i як яго запусцiць. Маса гiтлераѓцаѓ разарваная, а прыгожая дзяѓчына раве:
  - Праѓ СССР, i песню спявай Люцыпар! Мы ѓсiх пераможам!
  Алiмпiяда зрэшты, не забылася i, пальнуѓшы, выказацца:
  - Жанчына лiса здольная пераканаць любога мужчыну, што ён леѓ, развядучы як простага асла!
  Маргарыта, страляючы, згадзiлася з гэтым.
  - Жанчына львiца толькi з лiсiным розумам i ваѓчынай хваткай!
  Серафiма адзначыла, скошваючы супернiкаѓ:
  - Леѓ не той, хто раве, а хто многа зелянiны дзярэ!
  Вiёла, ведучы трапны агонь па супернiку, i скошваючы яго, заѓважыла:
  - Калi палiтык не лiсiца, то з яго самога здзiраюць тры шкуры i пускаюць на каѓнер!
  Вiкторыя, скалячы зубкi i падморгваючы, а затым босай ножкай шпурнуѓшы забойнай сiлы прэзент смерцi, выдала:
  - У палiтыка шырокая заднiца, каб сядзець на двух крэслах, але шырынёй душы ён валодае толькi на словах!
  Алiмпiяда, паддаѓшы босымi, мускулiстымi ножкамi бочку i выбухаючы танк "Леѓ" буркнула:
  - Танк прабiваюць снарадам з уранавым стрыжнем, палiтык прабiваецца наверх без сэрца, але з залатым кашальком!
  . РАЗДЗЕЛ No 9.
  Чарот быѓ пакiнуты. I ѓ пачатку чэрвеня 1944 года баi разгарнулiся за Саратаѓ.
  Тут бiтвы такiя актыѓныя кiпяць. I таксама дзяѓчаты як заѓсёды ѓ баях. I такiя сiмпатычныя ваяѓнiцы.
  Алёнка змагаецца i скошвае працiѓнiкаѓ аѓтаматнымi чэргамi, i цэлымi шэрагамi.
  Дзяѓчына кiдае гранату босымi пальчыкамi ножак i верашчыць:
  - Мая перамога ды будзе!
  I зноѓ страляе ѓ непрыяцеля.
  Анюта таксама пастрэльвае ѓ супернiка. Робiць гэта трапна i дакладна. Яе аѓтаматы такiя завадныя. I босыя пальчыкi ножак кiдаюць выбуховыя пакеты каласальнай сiлы. Разрываюць на часткi фашыстаѓ i дзяѓчына пiшчыць ва ѓсю глотку.
  - За камунiзм!
  Ала, ведучы агонь па супернiку з каласальнай трапнасцю, i выкошваючы непрыяцеляѓ, пiшчыць:
  - За Айчына бязмежная!
  I босымi пальчыкамi ножак, дзяѓчына зноѓ шпурляе гранату. Яна трэба сказаць баявая з баявых.
  А сама рудая i ѓ адных трусах. I вядзе агонь так трапна i дакладна, i фрыцы залягаюць.
  Марыя таксама вядзе агонь вельмi трапна. I яна такая дзеѓка прыгожая, i босымi пальцамi ножак кiдае выбухны пакет, раздзiраючы супернiкаѓ.
  Пасля чаго раве:
  - Праѓ iмперыя СССР!
  Маруся таксама трапна страляе, у непрыяцеляѓ патрапiць i раве:
  - Ад тайгi да брытанскiх мораѓ, наша войска ѓсiх мацней!
  I таксама босай ножкай як стрэлiць.
  Далей Матрона прыпусцiць забойным снарадам па супернiку. I ѓразiць яго з дакладнасцю да ста працэнтаѓ. Натуральна голай пятай.
  Гэта савецкiя дзяѓчаты працуюць, але i нямецкiя не адстаюць.
  Крысцiна, Магда, Маргарэт i Шэла, змагаюцца ѓ "Пантэры". Машына, хай i не iдэальная, але затое са хуткастрэльнай, дальнабойнай гарматай, у меру спрытнюга, i нядрэннай лабавой бранёй.
  Нямецкiя дзяѓчыны басанож i ѓ бiкiнi, нягледзячы на летнюю спякоту, дакладней дзякуючы ёй.. I вядуць манеѓраны бой.
  Вось Крысцiна робiць стрэл... Снарад пападае ѓ вежу Т-34-76 i прабiвае яе. Савецкi танк спыняецца падбiты.
  Дзяѓчынкi гарлапаняць ва ѓсе глоткi:
  - Наша ѓзяла!
  Затым страляе Магда. Таксама лупанула прыгажуня з залацiстымi валасамi.
  Ды так што ѓ трыццацьчацвёркi вежу сарвала.
  Дзяѓчынкi-тыгрыцы страляюць па чарзе. I вельмi нават трапна. Вось яны пабiлi яшчэ адзiн савецкi танк.
  Далей уляпiла Маргарэт. I ѓразiла САУ СУ-76. Спрытна дзюбнула. I праспявала:
  - Наша пякельная Германiя моцная, ахоѓвае свет яна!
  I як пакажа мову!
  Потым дзюбанула з гарматы Шэла. Уразiла савецкiх танк КВ-1С. Таксама нядрэнна дзяѓчына спрацавала.
  Ды чацвёрка ваяѓнiц у бiкiнi баявая i халады не баiцца. Пасля таго як жанчыны сталi ваяваць, справы ѓ Трэцяга Рэйха пайшлi куды больш паспяхова.
  Вось i ѓ небе лётчыцы Альбiна i Альвiна. Абедзве прыгажунi ѓ бiкiнi i басанож. Ваююць сабе на Фоке-Вульфах. А гэтая машына вельмi нават сур'ёзная.
  Альбiна, страляючы з авiягармат, прамаѓляе:
  - Актыѓны кракет! Ад слова крушы не шкадуй!
  I як блiсне асляпляльнай усмешкай! I саб'е адразу два савецкiя самалёты.
  Альвiна таксама ссекла авiягарматамi цэлых тры i прачырыкала:
  - Мой заход, будзе смяротным i матавым!
  Пасля чаго дзяѓчына выскалiлiся i паказала зубы! Яна само зачараванне, i поѓная фенаменальнага абаяння.
  Альбiна зразае яшчэ самалёт ЯК-9 i пiшчыць:
  - А навошта патрэбны савецкiя лётчыкi?
  Альвiна збiвае ЛАГГ-5 i ѓпэѓнена прамаѓляе:
  - Каб мы немкi набiралi рахункi!
  Выдатная пара дзяѓчын. Як яны ѓзялiся за набор сабе ѓзнагарод. Вось ужо сапраѓды супраць такiх прыгажунь не папрэш. Яны збiваюць самалёты i скаляць сабе зубкi.
  А галоѓны сакрэт, гэта ѓ холад, дзеѓкам трэба быць босымi i ѓ бiкiнi. Тады рахункi самi прыйдуць.
  I нiколi не апранайся. А трасу аголенымi грудзьмi, i будзе заѓсёды ѓ пашане!
  Альбiна зрэзала чарговы самалёт Чырвонай армii i праспявала:
  - У вялiкай вышынi i зорнай чысцiнi!
  I падмiргнула, падскокваючы, i тузаючы босымi ножкамi, рыкаючы:
  - У марской хвалi i лютым агнi! I ѓ лютым i лютым агнi!
  I зноѓ дзяѓчынка энергiчным заходам збiвае самалёт.
  А тут Альвiна атакуе супернiка. Робiць гэта з развароту, скалiць сабе зубкi i пiшчыць:
  - Я буду суперчэмпiёнам свету!
  I зноѓ падае збiтая дзяѓчынкай машына. Ды Чырвонай армii ладна дастаецца.
  А Альбiна з дзiкiм экстазам раве:
  - Я цяпер кат, а не пiлот!
  Збiвае чарговы савецкi самалёт, i шыпiць:
  - Нахiляюся над прыцэлам i, ракеты iмчацца да мэты, наперадзе яшчэ адзiн заход!
  Ваяѓнiца дзейнiчае лiмiтава агрэсiѓна.
  Вось абедзве дзяѓчыны атакуюць i наземныя мэты. Альбiна прабiвае 34 i вiскоча:
  - Вось гэта будзе канец!
  Альвiна дзiвiць СУ-76 i шэпча:
  - Да поѓнага разгрому!
  I босай ножкай як трасяне!
  Баявыя тут дзяѓчына, а з боку СССР таксама дзяѓчынкi б'юцца iмкнуцца абаранiць Гур'еѓ куды таксама пруць гiтлераѓскiя войскi, нiбы навал скарпiёна.
  Алёнка змагалася за Гур'еѓ, якi штурмавалi гiтлераѓцы. Адчайная прыгажуня кiнула босымi пальчыкамi ножак гранату i прачырыкала:
  - Слава за Русь i партыю родную!
  Затым Наташка запусцiла босымi пальчыкамi ножак гранату i прашыпела:
  - Дзяѓчынку беражом босую!
  Пасля Анюты таксама пальчыкамi голых ножак прэзент смерцi паслала, i правякала:
  - Выдатны будзе ѓдар!
  Рудая Аѓгусцiна ѓзяла i паслала босай нiжняй канечнасцю падарунак анiгiляцыi i пiскнула:
  - Накiраваѓшы ѓ неба радар!
  А затым i залатавалосая Марыя голымi ножкамi смерць падарыла фашыстам.
  I праспявала:
  - У Мадагаскары, у пустынi i Сахары! Усюды была, бачыла белае святло!
  А тут ужо i Маруся босымi падэшвамi ног цэлую звязку, шпурне i заспявае:
  - У Фiнляндыi, Грэцыi, i ѓ Аѓстралii, Швецыi, вам скажуць, што выдатней дзяѓчынак гэтых няма!
  Ды шасцёрка дзяѓчат ваявала вельмi нават выдатна. Але Курск усё роѓна фрыцы ѓзялi...
  Не, не выстаяць супраць такiх праѓзыходных сiл. Друць сабе фашысты i пруць.
  А што адбiваецца падрыхтоѓка катаѓ.
  Адольф Гiтлер проста балдзелi: адчуваючы сябе сапраѓдным дэспатам, якому ѓсе падпарадкоѓваюцца i трымцяць. Ды калi хочаш сталiнскiх поспехаѓ, то трэба i быць накшталт Сталiна, без жалю i патрабавальным да iншых i сабе( вось менавiта так i ѓ такой паслядоѓнасцi i думаѓ Iосiф Вiсарыёнавiч!). Цяпер жа шоргат прыстойны i машына пачне варушыцца. Наогул у Нямеччыны з улiкам сатэлiтаѓ велiзарная перавага над СССР у колькасцi прамысловага абсталявання, у квалiфiкаванай працоѓнай сiле i лiку iнжынераѓ усiх узроѓняѓ. Гэта факт, а выпуск узбраенняѓ усё ж не на вышынi! Адставала Нямеччына ад СССР усю вайну, не гледзячы на ѓсе разбурэннi ѓ Расii. А ад чаго? Вядома, з прычыны вызначанага бардака, якi панаваѓ у розных ведамствах i, асаблiва ѓ ваеннай прамысловасцi. Акрамя таго негатыѓную ролю гуляѓ недахоп сыравiны, а таксама недаацэнка патэнцыялу супернiка. У прыватнасцi ѓ 1940 годзе выпуск узбраенняѓ у Германii былi нiжэй, чым у 1939 (калi лiчыць валам з улiкам боепрыпасаѓ), i гэта нягледзячы на тое, што ѓжо iшла вайна, i Трэцi Рэйх узяѓ пад кантроль вялiкiя тэрыторыi з вялiзнымi запасамi вытворчых магутнасцяѓ. Ну што можна сказаць аб арганiзатарскiх здольнасцях Гiтлера? Цi не занадта, то ён блiснуѓ, у сферы ваеннай iндустрыi.
  Фюрэр заявiѓ у доѓгай гаворцы:
  - У справе курыравання авiяцыi, надзвычайныя паѓнамоцтвы прадастаѓляюцца Зауэру. Ён будзе ѓважлiва сачыць i за колькасцю тэхнiкi, што выпускаецца, i што не менш важна за якасцю. Акрамя таго многiя твае дружкi Герынг, няхай i былi калiсьцi добрымi асамi, але да кiруючай працы не здольныя. Не кожны добры салдат, яшчэ i выдатны генерал, так што тэхнiчнай сферай замест павешанага Эрыка будзе кiраваць чалавек з лiку прафесiйных прадпрымальнiкаѓ, здольны ажыццявiць рэфармаванне i пераѓзбраенне авiяцыйных сiл. Бо Брытанiя не дрэмле, яна нарошчвае, як колькасць, так i якасць сваiх узброеных сiл, i асаблiва авiяцыi. Нам трэба апярэджваць супернiка на дзве галавы, на тузiн крокаѓ iнакш мы цалкам страцiм перавагу, над ворагам. А таму трэба якасныя крокi.
  Герынг нясмела запярэчыѓ:
  - Мае сябры, правераныя людзi, якiя даказалi сваю баявую эфектыѓнасць i прафесiяналiзм.
  Ашалелы дыктатар раз'юшыѓся:
  - А можа я, па-твойму, забыѓся, хто бiтву за Брытанiю прайграѓ? Або хто правалiѓ чатырохгадовы план развiцця народнай гаспадаркi. Цi ты таксама хочаш, каб табе ѓрэзалi розгамi, ды яшчэ публiчна. Так што заткнi сабе пашчу i маѓчы, пакуль не пасадзiлi на кол!
  Герынг нават прысеѓ ад страху. Нажаль, з фюрэрам жарты дрэнныя. Затым зноѓ пачуѓся шум, у неба ѓзляцеѓ чарговы рэактыѓны самалёт МЕ-262. Машына была масiѓнай i мела цэлых два матора. Крылы ледзь стрэлападобнасцю, сам знiшчальнiк выглядае досыць грозна. Яго хуткасныя характарыстыкi, для 1941 гады ѓвогуле прыстойныя, i нават па сусветных паняццях рэкордныя. Праѓда, сама машына яшчэ не суцэль надзейная i патрабуе адладкi. Фашысцкi дыктатар зрэшты, ужо даѓ характарыстыкi новых, больш дасканалых знiшчальнiкаѓ... МЕ-262 важыць больш за шэсць тон, што ёсць некаторы перагруз. Рэактыѓны знiшчальнiк павiнен быць маленькiм, танным i жвавым. У гэтым стаѓленнi МЕ-163 мог бы быць нядрэнным, але яго ракетных рухавiк занадта ѓжо фарсiраваны i працуе толькi шэсць хвiлiн( дакладней яшчэ будзе працаваць!), а значыць далёкасць дзеяння толькi ѓ радыусе ста кiламетраѓ. Як бамбавiк у стылi "блiц" або знiшчальнiк прычынення для ѓдараѓ армад па Англii, ён, вядома ж, не падыходзiць.
  А вось МЕ-262 можа несцi тону бомбаѓ, гэта значыць столькi, калi i Пе-2 савецкi франтавы самалёт. Гэта значыць, выдатнае рашэнне i для знiшчальнай зачысткi i для падтрымкi войскаѓ. Зрэшты, чаму не стварыць знiшчальнiк у стылi "Камета" МЕ-163, але ѓжо без ракетнага, а з турбарэактыѓным рухавiком? "Камету" спрабавалi палепшыць i быццам бы давялi палётны час да 15 хвiлiн (гэта радыус дзеяння да 300 кiламетраѓ), што Бiтве за Брытанiю ѓ цэлым прымальна. Лондан яшчэ можна з Нармандыi дастаць... Хаця ж не ѓсё так вiдавочна, трэба яшчэ i адбамбiць i вярнуцца назад, ды i пятнаццаць хвiлiн былi не ѓ такiм фарсiраваным рэжыме. У будучынi ракетныя, рэактыѓныя знiшчальнiкi былi прызнаны тупiковым напрамкам у авiяцыi. Але вось канструкцыя "Каметы" вельмi нават цiкавая, сваiмi маленькiмi памерамi i лёгкасцю, а значыць таннасцю i манеѓранасцю.
  Акрамя таго ёсць яшчэ вельмi перспектыѓныя знiшчальнiкi вагой наогул у 800 кiлаграм, такiя планёры, што можна iх выкарыстоѓваць у паветраных бiтвах. Праѓда з-за малой далёкасцi палёты на iх можна весцi толькi абарончыя баi, цi дастаѓляць да Лондана на... Транспартах, а затым чапляць назад лётчыкаѓ. Тут трэба будзе падумаць. У рэальнай гiсторыi планёры, так i не паспелi паваяваць, а Карэi чамусьцi савецкiя генералы ад авiяцыi не адважылiся выпрабаваць гэтую iдэю. Наогул як, гэта не сумна, але падчас Карэйскай вайны лiк перамог першым адкрыѓ амерыканскi пiлот. Так што янкi не варта недаацэньваць.
  Пасля таго як палёт скончыѓся з кабiны выскачыла юная светлавалосая дзяѓчына i на ѓсiх парах падбегла да фюрэра.
  Ашалелы нацы нумар адзiн працягнуѓ ёй руку для пацалунку. Што ж прыемна калi дзяѓчыны цябе кахаюць, а фюрара, падобна, суцэль шчыра абагаѓляюць усе немцы, цi дакладней амаль усё акрамя нешматлiкiх вязняѓ канцлагераѓ. Лётчыца вымавiла з натхненнем:
  - Гэта проста цудоѓны самалёт, у iм такая хуткасць i моц. Парвём усiх iльвяць як грэлку з сурагату!
  Фюрар ухвалiѓ парыѓ дзяѓчынкi:
  - Вядома ж, парвём, але ... Адладку машыны варта весцi хутчэйшымi тэмпамi i асаблiва гэта ставiцца да матораѓ. Тут ужо вядома патрэбны будуць радыкальныя меры, для iх паляпшэння, але калi што дапаможа правадыр-канструктар!
  Усе хорам гаркнулi:
  - Слава вялiкаму фюрару! Ды дапаможа нам провiд!
  Зайграѓ гiмн Трэцяга Рэйха i рушыла калона юных байцоѓ з Гiтлер-югента. Хлапчукi ад чатырнаццацi да сямнаццацi гадоѓ прайшлi пад барабан асаблiвай пабудовай. А далей было самае цiкавае: маршыравалi дзяѓчаты-падлеткi з жаночага саюза Германii. Яны былi ѓ кароценькiх спаднiчках, голенькiя, босенькiя ножкi прыгажунь прыцягвалi да сябе погляды мужчын. Дзяѓчаты старалiся задзiраць ногi вышэй, але пры гэтым адцягвалi шкарпэтку, акуратна ставiлi пятку. Займальнае вiдовiшча прыгажунь з бездакорнымi фiгуркамi... Твары праѓда былi розныя i ѓ некаторых юных фашыстак некалькi грубаватыя, амаль мужчынскiя, ды яшчэ яны iх крывiлi. Асаблiва калi зводзiлi разам бровы.
  Эстэт Адольф адзначыѓ:
  - Трэба, што хлопцы i дзяѓчыны больш масава атрымлiвалi фiзiчную загартоѓку. А ведаю, што з гэтай нагоды шмат робiцца ѓ прыватнасцi ѓ Юнгфольку, але патрэбна, усеахопнасць i перайманне спартанскiх метадаѓ. Вядома, акрамя заахвочвання крадзяжу... Нашы юнакi i дзяѓчаты павiнны расцi прыстойнымi i разам з тым бязлiтаснымi людзьмi.
  Вярхоѓны галоѓнакамандуючы зрабiѓ паѓзу. Генералы маѓчалi, мусiць, пярэчыць баялiся, а пацвярджаць вiдавочнае не жадалася. Фюрэр працягнуѓ:
  - Вайна не жарт, але бязлiтаснасць да ворагаѓ, павiнна спалучацца з узаемадапамогай i пачуццём братэрства ѓ адносiнах да таварышаѓ. Вось гэта мы i павiнны ѓсiм выклiкаць... Новы Звышчалавек, бязлiтасны да iншых, але яшчэ ѓ большай ступенi ён павiнен быць бязлiтасны да сябе. Бо непаѓнавартаснасць трэба ѓ першую чаргу выкаранiць у сваёй душы, ну а тады i нямоглае, чалавечае цела акрыяе!
  Зноѓ паѓза... Генералы i канструктары раптам сцямiлi i пачалi бурна апладзiраваць. Фюрар, падобна, быѓ задаволены:
  - Гэта ѓжо лепш, а цяпер мне б хацелася ѓбачыць iмiтацыю паветранага бою. Такую вось грозную i ѓсёзьнiшчальную...
  Хэйнкель нясмела пацiкавiѓся:
  - З баявымi патронамi або снарадамi мой фюрар?
  Нацы нумар адзiн кiѓнуѓ:
  - Вядома з баявымi. Акрамя таго мне б хацелася разгледзець дзеянне катапультуе прылады. Вы ж працуеце над iм... - Фюрэр трасянуѓ кулакамi. - Калi, нарэшце, яно будзе гатова i запушчана ѓ масавую вытворчасць. Бо дасведчаны лётчык, гэта i ёсць дасведчаны лётчык, якога трэба берагчы для будучых бiтваѓ!
  Фюрар-тэрмiнатар усё ж вырашыѓ паказаць канструктарам больш сучасную схему катапультуючага прылады. Гэта сiстэма павiнна быць менш грувасткай, прасцейшай i лёгкай. Што ж недарагi i ѓжо асвоены германскай прамысловасцю пiрапатрон цалкам падыходзiць для гэтай мэты.
  Схему даводзiлася маляваць на хаду, але Гiтлер быѓ сапраѓды нядрэнным мастаком, i маляваѓ выразна, хутка, лiнii схем i павароты былi роѓнымi i выразнымi без усялякiх лiнеек i цыркуляѓ. Тэрмiнатар-пападанец падумаѓ, што дзiѓна вядома, што немцы, маючы, увогуле, такую моцную i ѓ некаторай ступенi перадавую iдэалогiю як нацыянал-сацыялiзм i таталiтарную сiстэму злiлi рускiм вайну. Магчыма, гэта звязана з тым, што рускiя воiны былi мацнейшымi i цягавiтейшымi за нямецкiя i хутчэй вучылiся ваяваць.
  Наогул калi паглядзець на ход вайны ѓ цэлым, то ды рускiя, дакладней савецкiя вайскоѓцы вучылiся ваяваць, а немцы як бы развучылiся... Iх камандаванне прымала рашэннi на ѓзроѓнi першаклашак, а можа нават i нiжэй, калi першаклашка мае досвед вядзення ваенных дзеянняѓ у стратэгiях рэальнага часу. А што часам дзецi гадоѓ шасцi ѓжо так спрытна кiруюць вiртуальнымi войскамi, то iм i Жукаву з Майнштэйнам няма грэх павучыцца. Зрэшты, некаторыя даследнiкi лiчаць i Жукава i Майнштэйна бяздарнасцямi. Ёсць таксама супярэчнасцi, па колькасцi тэхнiкi, у прыватнасцi трафейнай, французскай. Памяць Гiтлера (добрая памяць, асаблiва калi ён яшчэ здаровы!), падказвала, што трафейных танкаѓ захопленых у французаѓ было 3600, вельмi вялiкая лiчба... Некаторыя мадэлi такiя як SiS -35 па сваiм бранiраваннi, праѓда толькi лабавому бранiраванню пераѓзыходзiлi Т-34. Так што гэты танк цалкам можна вырабляць i на французскiх заводах, хiба што замянiѓшы 47-мiлiметровую зброю, на даѓгастволку ѓ 75-мiлiметраѓ. Наогул i гэтага можа апынуцца мала. Брытанiя i ЗША ѓвогуле ѓ сваiх танках заѓсёды больш за ѓсё шанавала браню. Вось, напрыклад сарака тонны "Чэрчыль" меѓ бранiраванне ѓ 152 - мiлiметра супраць 120 - у цяжкага танка IС-2.
  Фюрэр яшчэ сёе-тое паведамiѓ канструктарам:
  - У нас суцэль хапае аэрадынамiчных труб, так што займайцеся пошукам больш аптымальнай мадэлi самалёта i стварэннем абцякальных формаѓ, не даводзячы справу да дарагiх выпрабаванняѓ, дзе яшчэ i гiнуць лепшыя нашы асы. Напрыклад, мадэль самалёта па тыпе лятаючае крыло вельмi эфектыѓна, асаблiва калi таѓшчыню i кут нахiлу можна было б мяняць. Я ѓжо даѓ вам чарцёж, так што бясхвостка павiнна быць гатова. Яе разлiковая хуткасць складзе нават пры рухавiку Юмо да 1100 кiламетраѓ за гадзiну. Так што адважвайцеся, але не адважвайцеся!
  Пасля рушыѓ услед абед на свежым паветры, дзяѓчыны-прыслужнiцы расставiлi сталы i крэслы. Прыгожа... Але што ж якiя рэформы ѓ нацыянал-сацыялiзме зрабiць? Такiя, каб максiмальна зменшыць колькасць ворагаѓ i здабыць сяброѓ. Вось, напрыклад, не ѓзнiмаць нямецкую расу на кожным кроку i можа нават перастаць дзялiць народы на класы. Зрэшты, фармальна яшчэ падзел нацый на непаѓнавартасныя i арыйскiя яшчэ не ѓзаконены. Гэта спрашчае справу.
  Прыгожая дзяѓчынка з лiку прыслугi, прысела да фюрэра i паклала сабе яго руку на голае калена. Праваркавала:
  - Вы пра што-то задумалiся мой фюрар?
  Нацысцкi дыктатар i адначасова вiртуальны гулец, страпянуѓся. Ён заѓважыѓ, што так i не даеѓ агароднiнны суп i фруктовая салата. Фюрар пацалаваѓ дзяѓчыну ѓ вусны, адчуѓшы яе юны, салодкi водар i заявiѓ:
  - Паедзеш у машыне са мной. А вы ѓсё за працу, час жэрцi скончыѓся.
  I зноѓ шасцярэнькi дзяржаѓнага, не зусiм, праѓда, адладжанага механiзму закруцiлiся. На зваротным шляху фюрар заняѓся каханнем з красуняй, i нават здзiвiѓся, адкуль у яго гэтулькi энергii i сiл. Бо казалi, што фюрар - iмпатэнт i ѓвогуле нiбыта iнвалiд, якi перахварэѓ на пранцы (хлусня) i назапашаны (увогуле выдумка!).
  Тым не менш, не ѓсё гладка ѓжо 22 чэрвеня 1944 гады, тры гады iдзе вайна з СССР. А перамогi не вiдаць, i Саратаѓ усё яшчэ трымаецца. Гэта горад Сталiн загадаѓ абараняць любой цаной.
  Нягледзячы на ѓсе страты, выпуск баявой тэхнiкi даволi высокi. Новыя танкi IС-2 аказалiся даволi эфектыѓнымi. Нават не прабiваючы асобныя нямецкiя машыны ѓ лоб, яны выводзiлi iх са строю з даволi вялiкай дыстанцыi.
  Так што гiтлераѓцам даводзiлася дастаткова туга. Але яны мелi вялiкую перавагу. Рэактыѓных самалётаѓ МЕ-262 змагалася ѓжо ѓ небе нямала. I ён сапернiк сур'ёзны.
  ТА-152 зрэшты, паказаѓ сябе наогул выдатным выглядам узбраення.
  Сталiн тым часам таксама правёѓ сустрэчу сувязi ѓ трохгоддзем пачатку вайны i стаѓ пытацца военачальнiкаѓ, пра што яны думаюць i як палепшыць сiтуацыю на франтах.
  Жукаѓ прапанаваѓ правадыру:
  - Калi проста абараняцца i адбiваць пагрозы то мы несумненна прайграем. Нам трэба наступаць!
  Сталiн энергiчна кiѓнуѓ:
  - Згодзен! Але дзе!
  Маршал Жукаѓ прапанаваѓ:
  - Пакуль Ленiнград не капiтуляваѓ, яго варта дэблакаваць!
  Маршал Васiлеѓскi пагадзiѓся:
  - Ды я думаю, гэта будзе самы лепшы з варыянтаѓ!
  Сталiн пацiснуѓ плячыма, адзначыѓ:
  - Калi мы зноѓ ударым на Цiхвiн, то нас там будуць чакаць, i мы ѓгразнем цi дагадзiм у пастку!
  Маршал Жукаѓ паводле кiѓнуѓ:
  - Правiльна таварыш Сталiн! Але я прапаную, стукнуць варта па фiнскiх войсках у Петразаводску. Яны не гэтак моцныя i мы можам заспець супернiка знянацку!
  Сталiн з усмешкай адказаѓ:
  - Лагiчна таварыш Жукаѓ. Вось i наступайце на Петразаводск. I прынясiце нам перамогу!
  Пасля гэтых слоѓ увайшло некалькi дзяѓчат у кароткiх белых спаднiцах i з босымi ножкамi. Яны паднеслi бутэлькi з чырвоным вiном, i фужэры з бутэрбродамi, чорнай iкры. Сталiн узяѓ такi бутэрброд i запiваючы, вымавiѓ:
  - Дык вып'ем за тое, каб нашы магчымасцi, заѓсёды супадалi з нашымi патрэбамi.
  Узнясенскi заѓважыѓ:
  - Якасць бронi нашых танкаѓ даволi нiзкая. I я прапаную зрабiць IС-2 i Т-34-85 лягчэйшымi, хуткiмi i манеѓранымi за кошт памяншэння бранiравання. Гэта дасць нам i эканомiю металу, i зробiць дадзеныя машыны больш практычнымi.
  Сталiн пацiснуѓ плячыма, адзначыѓ:
  - Магчыма... Але я не прыхiльнiк рабiць танкi з фанеры!
  Узнясенскi з сур'ёзным выглядам заѓважыѓ:
  - Але можа гэта i нядрэнная iдэя, рабiць частку танкаѓ амаль цалкам з дрэва. Можна праверыць, як гэта будзе глядзецца на практыцы!
  Жукаѓ паводле кiѓнуѓ i вылiѓся выступам:
  - Трыццацьчацвёркi можна зрабiць лягчэй, яны ѓсё роѓна занадта ѓжо далiкатныя i павелiчэнне хуткасцi i манеѓранасць магло б дадаць iм жывучасцi. Акрамя таго каробка перадач стала лепш i гэта кампенсавала знiжэнне эрганомiкi ад павелiчэння вагi. Але нiзкая якасць сталi, 90 мiлiметраѓ супраць магутных нямецкiх гармат ператварае ѓ нi што. Тым больш немцы здымаюць простую "Пантэра" i Т-4 з вытворчасцi, i ѓ Трэцiм Рэйху акрамя разведвальных танкаѓ, серыйнай стане толькi "Пантэра"-2 у 88-мiлiметровай гарматай. А супраць яе з вялiкай дыстанцыi нашыя танкi не цягнуць. I тым больш трэба павялiчыць iх хуткасць!
  Сталiн кiѓнуѓ:
  - Выпусцiце частка Т-34-85 i IС-2 толькi з процiпульнай абаронай, i потым праверце i адсачыце, як гэта адаб'ецца на iх баявой эфектыѓнасцi. I працы на СУ-100 трэба паскорыць. Можа, мы адмовiмся ад трыццацьчацвёрак i IС-2 на карысць выключна гэтай самаходкi.
  Маршал Васiлеѓскi заѓважыѓ:
  - Гэта цiкавая iдэя. Але ѓ борт ворагаѓ СУ-100 можа дзiвiць, толькi павярнуѓшыся цалкам...
  Сталiн рыкнуѓ:
  - Зрабiце яе карацей, каб хутчэй варочалася ... I пажадана нiжэй сiлуэтам. Але дадзеная САУ нам неабходна як паветра!
  Жукаѓ спытаѓ:
  - Ваша высокая правасхадзiцельства.... Саратаѓ пакуль трымаецца, але хутка ѓпадзе. Трэба было б распрацаваць план, эвакуацыi з Куйбышава таго, што забралi з Масквы. Вы асабiста як думаеце?
  Сталiн жорстка адказаѓ:
  - У Свярдлоѓск вiдаць давядзецца эвакуiраваць. Але ѓ Маскве пакуль працаваць можна. У нас тут цэлы падземны горад. Мы ѓ iм сур'ёзна здольныя трымацца.
  Васiлеѓскi прароѓ:
  - Маскву трэба трымаць любой цаной, як i Саратаѓ!
  Сталiн загадаѓ:
  - Кантратакаваць немцаѓ у разрыве памiж Донам i Волгай. Трэба адцягнуць сiлы. Саратаѓ утрымлiваць любым коштам, да апошняй кроплi крывi. Выкарыстоѓваць усе сродкi, нават камiкадзэ.
  Жукаѓ пацвердзiѓ:
  - Ды будзе так аб вялiкай!
  Сталiн зьвярнуѓся да Якаѓлева:
  - Ну што канструктар, ёсць iдэi?
  Намеснiк наркама з уздыхам адказаѓ:
  - Трэба было б стварыць рэактыѓную авiяцыю, але гэта пакуль не рэальна. А ЯК-3 патрабуе якаснага дзюраля, якога ѓ нас няма!
  Сталiн кiѓнуѓ:
  - Я ведаю! ЯК-9 павiнен быць у нас у страi. I яго трэба выпускаць як мага больш! I павялiчыць выпуск знiшчальнiкаѓ.
  Якаѓлеѓ адзначыѓ:
  - Нямецкi ТА-152 адначасова i штурмавiк, i франтавы бамбавiк, i знiшчальнiк. Добра было б нам стварыць падобную машыну шматмэтавага ѓзроѓню!
  Сталiн падтрымаѓ канструктара:
  - Гэта добрая таварыш Якаѓлеѓ iдэя! Вось напрыклад ЛАГГ-7 калi крыху ѓдасканалiць то можна перарабiць у сумесь i штурмавiка i франтавога знiшчальнiка!
  Якаѓлеѓ ахвотна пацвердзiѓ:
  - Гэта можна таварыш Сталiн... Але патрабуе часу. Ды i самалёт можа аказацца дарагiм.
  Вярхоѓны галоѓнакамандуючы злосна рушыѓ кулаком па стале i рыкнуѓ:
  - Зрабiце танней! I ѓвогуле, колькi можна на гэтай тэме спекуляваць. Нам патрэбен самалёт унiверсальны, каб выпускаць толькi яго. I гэта магло б стаць выхадам.
  Якаѓлеѓ заѓважыѓ:
  - IЛ-2 даволi просты ѓ вытворчасцi i яго схема адпрацавана. Пакуль яго здымаць не трэба. Ён даволi жывучы самалёт, хоць зараз яго лётныя характарыстыкi i састарэлi. Але няма лiха без дабра. Мы нядрэнна бамбiм варожую тэхнiку.
  Жданаѓ злосна адзначыѓ:
  - Наша авiяцыя павiнна быць наймацнейшай у меры!
  Якаѓлеѓ кiѓнуѓ:
  -Павiнна! Але пакуль самыя лепшыя ѓ свеце нашы лётчыцы: Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Арлова!
  Сталiн паводле кiѓнуѓ:
  - Гэтым дзяѓчынам няма роѓных i, за чарговыя дваццаць пяць збiтых самалётаѓ супернiка я iм прысвойваю чарговую зорку героя СССР!
  Жукаѓ з энтузiязмам прапанаваѓ:
  - За гэта трэба выпiць!
  Берыя праспяваѓ з захапленнем:
  - Мы, успомнiѓшы ѓсё, гiсторыя рассудзiць,
  Яе суду яшчэ прыйдзе чарга...
  Як ад сахi, да атамных гармат,
  Ён вёѓ краiну ѓпэѓнена наперад!
  Пакуль члены ваеннай рады раiлiся, дзяѓчынкi ваявалi.
  I пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак яны збiваюць гiтлераѓцаѓ i здзяйсняюць подзвiгi гэтыя галаногiя прыгажунi.
  I спяваюць:
  - Верым, увесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе сонца -
  Шлях, асвяцiѓшы камунiзму!
  . РАЗДЗЕЛ No 10.
  Да канца чэрвеня немцы адрэзалi Саратаѓ, i 1 лiпеня 1944 упершыню ѓжылi грозны "Штурммаѓс". Гэтая машына з 650-мiлiметровым рэактыѓным бамбаметам запускала забойнай сiлы ракеты, якiя расколваюць цэлыя кварталы.
  Дзяѓчынкi, якiя кiравалi дадзенай машынай, былi ѓ адных толькi трусiках, i выпускалi прэзенты вельмi разбуральнай смерцi.
  У галаногiх дзяѓчат трусiкi былi чырвонага, чорнага i белага колеру. I яны наводзiлi забойныя падарункi смерцi.
  Камандуючая iмi Фаiна трэсла пунсовымi саскамi грудзей i напявала:
  - Слава эпосе рыцараѓ крыжа!
  Мы дойдзем шлях у сусвеце да канца!
  I ваяѓнiцы павiсквалi i падскоквалi.
  Адна з iх Маргарэт заѓважыла:
  - З намi ѓсемагутны Бог!
  Фаiна з гэтым пагадзiлася:
  - Вядома ж! I Трэцi Рэйх абавязкова пераможа!
  Дзяѓчына тупнула голай ножкай i заспявала:
  -Калi мы адзiныя, мы непераможныя! Калi мы адзiныя, мы непераможныя!
  Так ваяѓнiцы i стралялi i босымi ножкамi тупалi i скакалi. Ваяѓнiцы самага найвялiкшага класа.
  Iрма таксама тут снарад падае праз аѓтаматычны прывад i раве:
  - Вялiкая перамога нас чакае!
  Дзяѓчынкi, зразумела з лiку тых, што не здадуцца нiколi. I разбураюць савецкiя пазiцыi з каласальным энтузiязмам.
  Альбiна i Альвiна як заѓсёды на вышынi, i паказваюць свае агрэсiѓныя навароты. Яны дзяѓчыны скажам прама: супер!
  Альбiна, збiваючы савецкую машыну пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, прамаѓляе:
  - Я ёсць дзеѓка супер!
  Альвiна збiваючы голай пяткай, чарговую мэту, падскоквае i пагульваючы цяглiцамi прэса, усклiкае:
  - Я такая ваяѓнiца, што ѓсё разбiла намёртва!
  Вось так ваяѓнiцы i разышлiся.
  Герда ж вырашыла разам з Шарлотаѓ выпрабаваць чарговую нямецкую навiнку.
  Пакуль толькi САУ Е-25 можа з'явiцца, у досыць вялiкай колькасцi - яна досыць простая ѓ вытворчасцi i танная. Хаця дадзеная мадэль адна з першых. Вось у ёй i ляжаць дзве дзяѓчыны ѓ бiкiнi. Машына нiжэй, чым паѓтара метра i дзякуючы, гэтым так добра абаронена i ѓзброена пры параѓнальна невялiкай вазе.
  Дзве дзяѓчыны Шарлота i Герда размясцiѓшыся лежачы, вялi агонь па савецкiх гарматах. Перад iмi рухалiся крышаныя машынкi, якiя кiравалiся па радыё i расчышчалi мiнныя палi.
  Рудая Шарлота стрэлiла з гарматы. Завалiла савецкую зброю, i страсянула ледзь прыкрытай тоненькай палоскай тканiны грудзьмi. I прабуркавала:
  - Шалёны агонь гiперплазмы!
  А потым i Герда як улепiць, выкарыстоѓваючы босыя пальцы ног. I прачырыкае:
  - Я дзеѓка вельмi крутая i не дурная...
  Самаходка рухаецца сабе. I часам спыняецца. Яе лабавая браня моцна нахiленая, i гэта дае добрую абарону. У савецкiх гармат снарады адчувальныя да рыкашэту. I ѓ лоб такой самаходцы нiчога не пагражае. Вось у борт яшчэ могуць прабiць. Але дзяѓчынкi не спяшаюцца. Эфектыѓная самаходка ѓ бранябойнасцi пераѓзыходзiць СУ-100 якая толькi яшчэ распрацоѓваецца, а таксама лепш абаронена, рухомей i пры гэтым лягчэй.
  Ды i сушак у Чырвонай Армii мала, дакладней пакуль яшчэ толькi ѓ стадыi праектавання. Галоѓным чынам танк Т-34-85, якi прыладай нядосыць магутны, i бранёй слабаваты. I нямецкая самаходка Е-25, дарэчы, лягчэйшая, куды яго мацней браней i прыладай.
  Дзяѓчаты ваююць... Вельмi прыгожыя i юныя. I iх САУ бамбiць i кiдае...
  Лiпень спякота, i целы дзяѓчынак у распаленай машыне блiшчаць ад поту. Яны не могуць здацца i адступiць.
  Герда адзначае:
  - Багi вермахта вiдаць моцныя,
  Але яны дапамагаюць не слабым...
  Калi справе Адольфа верныя -
  Сусветную стварыце дзяржаву!
  Шарлота праспявала з энтузiязму:
  - Ды магii патрэбна "Пантэра" i "Тыгр",
  Больш крывi пралiце налiха ѓсiм лёсам...
  I не трэба сумневаѓ i шалёных гульнi,
  Няхай упадзе на каленi ѓвесь род на Зямлi!
  Але гэта нямецкiя дзяѓчыны, а з iншага боку ваююць савецкiя.
  Так што барацьба чакае самая сур'ёзная. Наташа i Анюта страляюць з магутнай, карабельнай прылады, i пiшчаць:
  - Будзе сцяг наш над Берлiнам!
  I скаляць сабе белыя, жамчужныя зубкi. I не спынiць дзяѓчынак мiнамi.
  У лабавую браню верхнюю частку корпуса трапляюць два снарады... Сыходзяць у рыкашэт. Няма IС-2 машына сур'ёзная i яе так проста не ѓзяць.
  А вось IС-1, якi рухаецца па правую руку ад дзяѓчынак, падобна, атрымаѓ ад гарматы высокага цiску, трапленне i спынiѓся. Пашкодзiла прыгажуна.
  Алёнка, пагульваючы цяглiцамi прэса, спявае:
  - Усё немагчымае магчыма ѓ нашым свеце, Ньютан адкрыѓ, што двойчы два чатыры!
  Баi ѓсё яшчэ iдуць не слабее. Савецкая гармата б'е па немцах. Буйная Маруся ѓстаѓляе снарады ѓ казённую частку. Вось такое ѓ дзяѓчынак жыццё i лёс. I яны напяваюць:
  - Нас нiхто не спынiць, нас нiхто не пераможа! Рускiя ваѓкi душаць ворага, рускiя ваѓкi - салют героям!
  Аѓгусцiна строча з кулямётаѓ, прамаѓляе:
  - На святой вайне! Будзе наша перамога! Флаг Расii наперад, слава загiнуѓшым героям!
  I зноѓ грукоча забойная гармата, i гучыць:
  - Нас нiхто не спынiць, нас нiхто не пераможа! Рускiя ваѓкi цiснуць ворага, у iх крутая ведайце рука!
  Марыя гэтая дзяѓчына з залатым валасамi накiроѓвае танк i пiшчыць:
  - Дусiм крута фашыстаѓ!
  Немцам даводзiцца несалодка, у небе таксама кiпяць баi. Але пакуль ЯК-9 занадта моцна саступае ѓ хуткасцi i ѓзбраеннi нямецкiм маркам. Бой iдзе паэтам няроѓны.
  Марсэль гэты выдатны лётчык-ас зрабiѓ за гады вайны нядрэнную кар'еру. Дакладней выдатную i фантастычную. Пасля дасягнення ста пяцiдзесяцi самалётаѓ атрымаѓ рыцарскi крыж жалезнага крыжа са срэбраным дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi. Па дасягненнi чатырохсот збiтых самалётаѓ - атрымаѓ рыцарскi крыж жалезнага крыжа з залатым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. За пяцьсот самалётаѓ атрымаѓ ордэн германскага арла з дыяментамi, i пасля сямiсот пяцiдзесяцi рыцарскi крыж жалезнага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем мячамi i дыяментам. А дасягнуѓшы тысячы самалётаѓ, атрымаѓ i Вялiкi крыж Рыцарскага крыжа.
  Унiкальны лётчык змог зрабiць мноства паветраных перамог. I пакуль яшчэ быѓ жывы. Нядаѓна Марсэлю было прысвоена званне генерала. Але ён усё яшчэ лётаѓ як радавы лётчык.
  Як гаворыцца i ѓ агнi не гарыць i ѓ вадзе не тоне. За шмат гадоѓ вайны Марсэль набыѓ iнстынкт паляѓнiчага. Стаѓ лётчыкам звышлегендарным, i вельмi папулярным.
  . Але ѓ яго з'явiѓся яшчэ моцны канкурэнт - Агава i Альбiна i Альвiна, якая таксама перавысiлi лiчбу кожная па тысячы збiтых машын. I даганяла Агава вельмi хутка Марсэля. А бо яна яшчэ зусiм юная, i пакуль не страцiла нiводнага свайго знiшчальнiка.
  Дзяѓчына нацiснула на педалi босымi, точанымi ножкамi, дала чаргу з авiягармат. I вось чатыры савецкiя машыны IЛ-2 збiтыя.
  Агава хiхiкае i прамаѓляе:
  - У нейкай меры ѓсе мы сцервы! Але ѓ мяне сталёвыя нервы!
  I зноѓ дзяѓчына выварочваецца. Збiвае адной чаргой сем самалётаѓ СССР - шэсць ПЕ-2 i адзiн ТУЮ-3, i пiшчыць:
  - Я наогул калi i не супер, то гiпер!
  Агава, вядома ж, сцерва. Лётчыца ад Люцыпара. Вельмi прыгожая мядовая бландынка.
  Вось дае яшчэ чаргу i збiвае адразу восем савецкiх самалётаѓ ЯК-9 i пiшчыць:
  - Я самая крэактыѓная i рэактыѓная!
  Дзеѓка i сапраѓды не тупая. Усё можа, i ѓсё ѓмее. Не назавеш яе радавы.
  I ножкi такiя загарэлыя, такiя хупавыя...
  А вось супраць яе змагаецца Мiрабела... Доѓгi час лепшым савецкiм асам быѓ Пакрышкiн. Ён сабраѓ пяць залатых зорак героя СССР, збiѓшы сто дваццаць сем самалётаѓ. Але потым загiнуѓ. Пасля яго рэкорд нiхто не мог перакрыць. Акрамя Анастасii Ведзьмаковай, i Акулiны Арловай. I толькi нядаѓна Мiрабела таксама перасягнула на драным ЯК-9 Т перасягнула Кажадуба. I збiѓшы звыш ста васьмiдзесяцi самалётаѓ, стала сямiразовым героем СССР.
  Вось гэта дзяѓчына-тэрмiнатар! Такая як яна i каня на скаку спынiць, i ѓ палаючую хату ѓвойдзе.
  А то i яшчэ страмчэй.
  Мiрабела мела складаны лёс. Патрапiла ѓ дзiцячую, працоѓную калонiю. Босая i шэрай робе, секла лес i пiлавала ствалы. Яна такая моцная i здаровая была. У лютыя маразы хадзiла босая, i ѓ турэмнай пiжаме. I хоць раз чхнула б.
  Вядома, такi феномен i на франтах вызначыѓся. Доѓгi час Мiрабела ваявала ѓ пяхоце, а затым стала лётчыцай. Мiрабела першае баявое хрышчэнне атрымала ѓ бiтве пад Масквой, куды яна адправiлася адразу пасля калонii. I там паказаѓ сабе круты.
  Змагалася босая i амаль голая ѓ люты мароз Вермахт, якi лiтаральна паралiзаваѓ. Такая вось чортава, i непераможная дзяѓчынка была. I атрымала поспех капiтальна.
  Мiрабела верыла ѓ хуткую перамогу СССР. Але час iдзе. Ахвяр становiцца ѓсё больш i больш, а перамога не прыходзiць. I становiцца рэальна стрэмна.
  Мiрабела марыць аб перамогах i дасягненнях. Яна мае сем зорак СССР - гэта больш, чым хто б там нi было! I чорт пабяры, яна вартая сваiх узнагарод! I будзе несцi ратны крыж i далей. Няхай нават i Сталiн i будзе пасля забiты, але справа яго жыве!
  Дзяѓчына заходзiць i завiсае... Збiвае нямецкi найноѓшы ХЕ-162 i пiшчыць:
  - Вышэйшы пiлатаж! I новы з чортам экiпаж!
  Сапраѓды, класная дзяѓчынка. На вельмi шмат здольная i сапраѓдная кобра.
  Мiрабела гэта новая зорка....
  Баi iдуць некалькi сутак, пакуль не надыходзiць новы тыдзень i 8 лiпеня 1944 гады... Савецкi IС-2 атрымаѓ, пашкоджаннi коѓзанак i гусенiц - рамантуецца. Ды такая вось жорсткая i бязлiтасная вайна. I колькi яна яшчэ будзе працягвацца?
  I цяпер Герда абыйшла Кнiселя i Вiтмана па колькасцi знiшчаных танкаѓ.
  А як iм не абысцi? Яны ж ваююць басанож i ѓ адным бiкiнi. Дзяѓчаты зрабiлi яшчэ адну паѓзу, крыху памучыѓшы зноѓ савецкiх дзяцей. А зараз наблiжалiся да колькасцi трохсот падбiтых танкаѓ. I маглi разлiчваць на небывалую ѓзнагароду: зорку рыцарскага крыжа жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Вось гэта дзеѓкi!
  Герда страляе па савецкай машыне. Зрывае з не вежу i вiшча:
  - Я чортава стварэнне!
  I зноѓ страляе. Прабiвае Т-34-85. I пiшчыць:
  - Радзiма Германiя!
  Тузаецца сабе дзяѓчынка. I вельмi яна актыѓная... Ды такая стратэгiчная ѓ яе жылка. Вось ужо сярэдзiна лiпеня 1944 года... Вайна доѓжыцца i доѓжыцца... Не жадаючы спыняцца. Чырвонае войска спрабуе наступаць у розных месцах. Але даволi асцярожна, так людскiх рэсурсаѓ засталося няшмат.
  I сьцякае Расея крывёй.
  Напрыклад, Ганс Фаер. Самы юны ѓзнагароджаны ордэнам Жалезны крыж першага класа. А затым якi стаѓ i самым юным узнагароджаным за палон савецкага генерала ордэнам Рыцарскi крыж Жалезнага крыжа.
  Ды гэта i сапраѓды вельмi нават крута.
  I хлапчукi паказваюць сябе вельмi крута.
  Ганс Фаер адчайны баец. Хлопчык дзярэцца як волат, i мароз i ѓ спякоту, i ѓлетку i ѓзiмку ѓ адных толькi шортах.
  Босымi пальчыкамi ножак дзiця кiдае гранаты i стала легендарным.
  Гэта сапраѓды вельмi нават крута!
  Ганс праславiѓся на стагоддзi! Няхай нават i як антыгерой!
  I ѓвогуле вайна такая тут iдзе неверагодная i напружаная... Любая АI цьмянее.
  Агава зноѓ у небе i збiвае савецкiя машыны. Яна паляѓнiчы i драпежнiца. Дзiвiць непрыяцеля.
  Падаюць збiтыя ёю машынкi. А потым дзяѓчына абстрэльвае i сухапутныя войскi. Падбiвае IС-2. I рагоча:
  - Я лепш за ѓсiх! Я дзяѓчына, што забiвае ворагаѓ!
  I зноѓ на паветраныя цэлi пераносiцца. Вось гэта знiшчальнiца танкаѓ i ѓсiх машын што лётаюць i страляюць.
  Але вось маленькi танк Е5. Машына вагой сем тон. Праходзiць баявыя выпрабаваннi. I грызе i грызе супернiка.
  I ѓ пару спяваць - нас нiхто не спынiць, i не пераможа!
  Е-5 нясецца сабе, i страляе на хаду. I не спынiць такi танк. I ѓ рыкашэт сыходзяць снарады.
  А ѓсярэдзiне машын сядзiць хлопчык дзесяцi гадоѓ Фрыдрых, i пiшчыць:
  - А я буду рэальна байцом супер!
  I зноѓ як стрэлiѓ... I патрапiць у самы цэнтр вежы. I забойная сiла ѓ яго хоць i малы калiбр каласальная.
  А ѓ небе Хельга ваюе. Рахункi набiрае басаногая дзяѓчына ѓ бiкiнi. I цешыцца сваiм фантастычным поспехам.
  Босымi пальчыкамi ножак наводзiць на савецкую машыну i яе падпальвае канкрэтна, i прымушае рвацца цэлы баявы камплект са снарадамi.
  Вось гэта крута i шалёна.
  А Агава вырываецца наперад... I таксама б'ецца.
  Вось ужо i жнiвень 1944 гады... Чырвонае войска не змагло нiдзе дасягнуць поспеху. Але i немцы таксама не могуць iстотна рушаць наперад. Вось у бой iдуць грозныя падземныя танкi. Але яны чыста тактычнай уласцiвасцi.
  Дзяѓчаты пранеслiся пад зямлёй, перабiлi батарэю савецкiх гармат i вярнулiся назад.
  Захапiлi пры гэтым пару пiянераѓ. Злоѓленых хлопчыкаѓ дзяѓчынкi распранулi, i сталi катаваць. Збiлi пiянераѓ дротам, потым падсмажылi iм босыя пяткi агнём. Затым сталi ламаць пальцы ног, распаленымi абцугамi. Хлапчукi вылi ад дзiкага болю. Пад канец дзяѓчынкi выпалiлi iм распаленым жалезам зоркi на грудзях, i раздушылi ботамi мужчынскiя дасканаласцi. Апошняе пiянераѓ даканала i яны загнулiся ад болевага шоку.
  Дзяѓчыны, карацей кажучы, паказалi экстра-клас. Але зноѓ немцы нiчога iстотнага не дасягнулi.
  Магутныя самаходкi: "Штурммаѓс", абстралялi савецкiя пазiцыi. Правялi масу разбурэнняѓ i знiшчэнняѓ. Але савецкi штурмавiк падбiѓ адну з машын, i фрыцы вярнулiся зваротна.
  Саратаѓ усё яшчэ трымаѓся i ѓ жнiѓнi 1944 года. Праѓда немцы змаглi захапiць у Казахстане горад Уральск i рушылi да Арэнбурга.
  Вось зноѓ Альбiна i Альвiна ѓ паветры, але раз на эксперыментальнай лятаючай талерцы. Наводзяць пры дапамозе босых пальцаѓ ног, якiя нацiскаюць на кнопкi джойсцiка i, робяць гэта надзвычай спрытна.
  Дзяѓчынкi, вядома ж, дэманструюць найвышэйшы пiлатаж. Вось тузанулi свой дыскалет, i тузiн савецкiх лятаючы машын збiты.
  Альбiна шчабеча:
  - Люты будатрад! Будзе зарапад!
  I зноѓ разварочвае сваю машыну. I разбураюць дзяѓчынкi Чырвоную армiю. Прычым, капiтальна...
  Альвiна таксама збiвае дзясятак савецкiх самалётаѓ i пiшчыць:
  - Шалёныя дзеѓкi, i зусiм не целка!
  На рахунак апошняга дакладна. Iх пара ѓдосталь пагуляла з мужчынамi. I чаго толькi не вытвараѓ. Кахалi дзяѓчыны мужчын - гэта iм прыемна! I асаблiва калi язычком працаваць.
  Дзяѓчынка вышэйшага разраду... Вось пiянера памучылi... Спачатку распранулi, i залiлi яму ѓ горла пару вёдраѓ вады. Потым да распухлага жывата паднеслi прас гарачы. I як прыпалiлi! Пiянер залямантаваѓ ад дзiкага болю... Запахла смаленым.
  Альвiна яго ѓдарыла распаленым дротам па баку. I як захоча... Гэта вельмi нават смешна.
  Пасля чаго праспявала:
  - Надакучыла тылы баранаваць - хачу шчасце сваё падражнiць!
  I як засмяецца! I зубкi жамчужныя выскалiць! Дзеѓка любiць забiваць, вось гэта дзеѓка!
  I ножкi ѓ дзяѓчыны ѓсё босыя i хупавыя. Яна вельмi любiць хадзiць босымi падэшвамi па вугольчыках. I яшчэ ганяць палонных пiянераѓ. Тыя так вiскочуць, калi iм пякуць пяткi. Вельмi нават Альвiне смешна. А Альбiна таксама дзяѓчына прама скажам - супер! Як рушыць супернiка локцем у падбародак. I прапiшчыць:
  - Я дзеѓка самы вышэйшы клас!
  I выскалiць жамчужныя зубкi. Якiя зiхацяць нiбы надраеныя. А ваяѓнiца ѓражвае! Такое можа, што i ѓ казцы не сказаць, нi пяром апiсаць!
  Абедзве ваяѓнiцы савецкiя Якi, Лагi, Пешкi, Iлы збiваюць у небе. Актыѓна дзейнiчаюць красунi. Няма ѓ iх нi ценю найменшага сумневу. I такая дзiкая i апантаная прыгажосць.
  Ваяѓнiцы пальцамi босых ног кiруюць джойсцiкам, i нападаюць на расiйскiя машыны. Як душаць, то задушаць знiшчальнiкi, нiбы дубiнай па крышталю. Дзяѓчынкi бязлiтасныя i бязлiтасныя. У iх сiла гневу i полымя страсцi. I упэѓненасць у перамозе. Няхай нават вайна iдзе ѓжо толькi з СССР чацвёрты год. Але i канчацца не жадае. Альбiна i Альвiна на самым пiку сваёй папулярнасцi. I не жадаюць нi iмгненне адступiць або спынiцца. I рухаюцца сабе, i тараняць супернiка.
  Альбiна, збiваючы савецкiя самалёты - вiскоча:
  - Надакучыла дзяѓчыне плакаць, лепш утаплю я лапаць!
  I як выскалiцца, i блiсне жамчужнымi зубкамi. А як ёй зараз хочацца мужыка. Яна любiць гвалтаваць мужчын. Гэта ёй вельмi прыемна. Вось возьме i згвалцiць.
  Альбiна раве:
  Сэкс дзяѓчынкi гэта сэкс,
  За вялiкай спявай прагрэс!
  I ваяѓнiца зарагатае... I давай зноѓ забiваць усiх сваiх ворагаѓ. У ёй энергii нямала. I поѓныя мышцы сiлы.
  А Альвiна як прараве:
  - Разнясём супернiка на груды!
  I ваяѓнiца стане актыѓна рагатаць! I ѓявiла сабе як яе хлопцы лапаюць. Але ж гэта так скажам прама прыемна.
  Вось ужо i верасень на носе... Сонца свецiць усё менш i менш. У першы дзень восенi бягуць рускiя хлопчыкi басанож па снезе, якi толькi што выпаѓ у паѓночных раёнах Расii. Смяюцца сабе, скаляць тварык, i паказваюць немцам дулi.
  Пiянеры з чырвонымi гальштукамi, з кароткiмi стрыжкамi, некаторыя i зусiм пад нуль. Бягуць сабе падскокваючы. Iх босыя ногi амаль не мерзнуць. Вельмi ѓжо агрубелi. Бягуць i дзяѓчынкi, таксама без абутку. З ружовыя, круглыя пятачкi зiхацяць на сонца. Выдатныя савецкiя дзяѓчынкi. Стройныя, спартовыя, якiя звыкнулiся абыходзiцца малым.
  I зубцы сабе ѓсё скаляць i скаляць... Першы дзень восенi - сапраѓдная радасць i смага святла i стварэння!
  А ѓ небе паветраны бой. Мiрабела, гэта савецкая лётчыца нумар адзiн з першых збiвае чарговы нямецкi самалёт. I як заѓсёды ѓ адным бiкiнi дзяѓчына. Вечна юная i не марнелая. Такая вось у ёй утоена душэѓная сiла.
  Мiрабела зрэшты, таксама кахае, калi яе дакранаюцца мужчыны. Гэта ёй вельмi падабаецца. На тое яна i лётчыца... Калi голае, мускулiстае цела дзяѓчыны камячаць мужчынскiя рукi - гэта сапраѓдны смак. I вялiкае задавальненне!
  Мiрабела збiвае чарговую гiтлераѓскую машыну i шыпiць:
  - Я бранiраваная сцерва!
  Дзяѓчына лупiць нават сваiмi босымi, круглымi пяткамi па панэлi кiравання. Яна цудоѓная. I непараѓнальная.
  Мiрабела выкручваецца. I ёй насустрач ляцiць Агава. Вось, нарэшце, дзве амаль самыя дзейсныя ваяѓнiцы-лётчыцы сустрэлiся. Куляюць сябар у сябра з развароту. Iмкнуцца дастаць з дыстанцыi. Але не занадта атрымлiваецца. Абедзве красунi злятаюць з лiнii стральбы. I агрэсiѓна скаляць зубы. Ну i бабы-сцервы. Жорстка глядзяць адно аднаму ѓ вочы. Дакладней лоб у лоб i страляюць зноѓ. Нямецкi МЕ-262 Х усё ж узброены лепей, чым ЯК-9 Т, i савецкая машына збiтая...
  Але Мiрабела паспявае катапультавацца, упершыню ѓ лётнай кар'еры губляючы самалёт. Самае паскуднае, што яна апынулася на тэрыторыi ворага. А гэта дрэнна. Ды такiя вось непаѓторныя павароты лёсу. I 1 верасня 1944 гады, ужо пятага года другой сусветнай вайны, мiр змяняецца, а кiраванне фюрара ѓ альтэрнатыѓнай гiстарычнай гульнi застаецца.
  Саратаѓ, нарэшце пакiнуты савецкiм войскамi, i войска Вермахта падыходзiць да Куйбышава.
  Разлютаваныя баi iдуць i за Арэнбург.
  Там ваюе басаногая Тамара, якая кiдае ѓ ворагаѓ выбухныя пакеты, пхаючы iх голымi пятачкамi i верашчыць:
  - Слава краiне камунiзму!
  Веранiка страляе ѓ супернiкаѓ. Босымi пальчыкамi ножак шпурляе выбухны пакет i крычыць:
  - За iдэi камунiзму!
  Вiкторыя, страляючы ѓ супернiкаѓ, i робячы гэта нiбы Робiн Гуд у бiкiнi, шчабеча, кiдаючы босымi пальчыкамi ножак бамбёшкi ѓ непрыяцеля i падвываючы:
  - Слава часам камунiзму!
  Оля, страляючы ѓ непрыяцеля i скошваючы iх сярпом, узяла i прачырыкала:
  - За велiч савецкай дзяржавы i вялiзнай славы!
  I босымi пальчыкамi ножак зноѓ шпурне выбухны пакет каласальнай, разбуральнай сiлы.
  Ларыса, ведучы агонь па фашыстах, прапiшчала:
  - Мая краiна Расiя, ты навекi Богам дадзена пад небам сiнiм!
  I падмiргне напарнiцам...
  Агаф'я, страляючы ѓ гiтлераѓцаѓ, прамурлыкала:
  - Арэнбург нiколi не здасца! Мы будзем супраць ворагаѓ Айчыны!
  Дзяѓчынкi цвёрдыя i маюць намер дзерцiся сапраѓды да самай апошняй кроплi крывi.
  Арэнбург усё яшчэ трымаецца. А вось 3 верасня 1944 года пачаѓся штурм Куйбышава. I СССР зразумела гэта не на карысць.
  Алёнка страляе ѓ фашыстаѓ i верашчыць:
  - За камунiзм краiны парад!
  I зноѓ босай ножкай прыпусцiць гранату разбуральнай сiлы.
  Анюта палiць у супернiкаѓ i вiскоча:
  - Адстаiм Куйбышаѓ!
  I босымi пальчыкамi ножак як шпурне вялiкi забойнай сiлы выбухны пакет.
  I разарве масу ворагаѓ.
  Ала, страляючы па фрыцах, шчабеча i трасе грудзьмi:
  - За касмiчныя вышынi Палесся!
  I голай пяткай паддасць гранату знiшчэнне i татальнай гiбелi ѓсiх фрыцаѓ-агрэсараѓ.
  Марыя страляючы па фашыстах, i босай ножкай шпурнуѓшы паралiзуючую фрыцаѓ моц, пiскнула:
  - На абардаж!
  I засмяецца дзяѓчына ва ѓсё горла!
  Маруся, пастрэльваючы па фашысцкiх ланцугах, i кiдаючы босымi пальчыкамi ногi разбуральную гранату, прачырыкала:
  - Слава камунiзму i перамогам!
  Матрона з усмешкай заѓважыла, паслаѓшы чарговую забойчую чаргу i выкасiѓшы фрыцаѓ:
  - Радзiма гэта свята!
  Дзяѓчаты змагаюць як волаты.
  Выпрабаванне лятаючай талеркi аказалася толькi спачатку паспяховым, а затым яна выйшла са строю.
  Так што Альбiна i Альвiна ваявалi зараз зноѓ на МЕ-309 машыне вельмi зручнай для iх стылю.
  Дзяѓчаты вялi агонь па савецкiх самалётах, i пiшчалi:
  - Выбiтны парк, i электронныя спагеццi!
  Альбiна дала трапную чаргу па супернiку, збiла савецкую машыну, наводзячы босай ножкай i, прапiшчала:
  - Мой першы ход, будзе ворагу смяротным!
  Альвiна таксама пальнула па супернiку. Падрэзала яго капiтальна, i выскалiѓшы зубкi выдала:
  - Камунiзм мой лёс!
  I босымi пальчыкамi ножак уразiла чарговую цэль.
  Дзяѓчаты пакуль яшчэ б'юцца на старой машыне. Шрубавыя знiшчальнiкi пакуль з вытворчасцi не зняты. Тым больш, што да рэактыѓных машын яшчэ трэба прывыкнуць i для iх разгарнуць цэлую iнфраструктуру. А гэта зрабiць не так ужо i проста.
  Альбiна, страляючы па савецкiх машынах, лагiчна адзначыла:
  - Я ствару эпоху камунiзму i павяду iмперыю да зорак!
  I голай пяткай як нацiсне на педалi.
  Альвiна, ведучы агонь па рускiх машынах, прабiваючы iх непасрэдна наскрозь, пiскнула:
  - Наша мэта арыйскi камунiзм!
  I зноѓ ваяѓнiца выкарыстоѓвала босыя пальчыкi ножак. I дзейнiчала вельмi iмклiва.
  Калi абедзве дзяѓчыны вярнулiся, выдаткаваѓшы ѓвесь баявы камплект, то яны дазволiлi свае целы памыць у лазнi. Прыгожыя хлопцы iх венiкамi малацiлi. Альбiна, размiнаючыся, заѓважыла:
  - Усё ж такi мужчыны патрэбныя!
  Альвiна з гэтым пагадзiлася:
  - Безумоѓна патрэбныя! Хоць вось мы жанчыны куды прыгажэй!
  Альбiна разрагаталася i прачырыкала:
  - Навошта жанчыне мужчыны, каб было каго збiваць!
  Дзяѓчынкi, зразумела, з гэтым згодны.
  Хельга з ТА-152 загадаючы агонь па савецкiх танках, i прабiвала iх наскрозь, выскаляючыся:
  - Слава кайзераѓскаму камунiзму!
  I дзяѓчынка рагатала.
  Агава ж у небе паляваць за савецкiмi самалётамi. Усё часцей у небе бачныя ЯК-9, якi найболей просты ѓ вытворчасцi. Дадзеная машына зрэшты, не гэтак ужо i слабая. У мадыфiкацыi Т, яна ѓзброена 37-мiлiметровай гарматай i можа фрыца балюча ѓджгнуць.
  Агава б'е з дыстанцыi на сваiм МЕ-262 i напявае праз носiк:
  -Я самая мудрая ѓ свеце, ворагаѓ забiваю ѓ сарцiры!
  I падмiргвае ѓ неба сваiм анёлам.
  Але вось зноѓ у паветры i Мiрабела. Гэтая дзяѓчына, нягледзячы на ѓсе страты не маркоцiцца.
  I нават пачынае спяваць, складаючы на хаду;
  Я ѓступiла ѓ камсамол, гуляючы,
  Дзяѓчына цудоѓная мары....
  Думала, свет будзе вечным маем,
  Кожны дзень нараджэнне вясны!
  
  Але вось чамусьцi не склалася,
  Неяк мне закахацца, не дадзена...
  Ну, скажыце хлопцы мне на лiтасць,
  Жыццi вельмi трывалае вясло!
  
  Раптам вайна раптам загрымела,
  I панёсся смерцi ѓраган...
  I маё дзяѓчынкi моцнай цела,
  Можна адразу падставiць пад удар!
  
  Не хачу, паверце, я здавацца,
  За Айчыну бiцца да канца...
  Носiм мы гранаты ѓ моцным ранцы,
  Сталiн замянiѓ у сэрцах бацькi!
  
  Воiны вялiкiя Расii.
  Можам свет парадак абаранiць...
  Зоркi неба аксамiт абрасiлi,
  I паляѓнiчы ператварыѓся ѓ дзiчыну!
  
  Я дзяѓчынка босая ваюю,
  Поѓная спакусы i каханнi...
  Будзе, ведаю месца ѓ гэтым раi,
  Не пабудуеш шчасце на крывi!
  
  Воiны вялiкiя Айчыны,
  Будзем бiцца цвёрда пад Масквой...
  А затым мара пры камунiзме,
  Супраць апраметнай з Сатанай!
  
  Бравыя расiйскiя хлопцы,
  Што б'юцца сапраѓды да канца...
  Лупяць жа яны з аѓтамата,
  Калi трэба з золата вянка!
  
  Нас не спынiць нават куля,
  Езус вялiкi Бог уваскрэс...
  Днi дракона драпежныя мiнулi,
  Стала нават ярчэй з нябёсаѓ!
  
  Я кахаю цябе Родная Лада,
  Будзе ѓ славе вышэйшы Бог Сварог...
  За Расiю нам змагацца трэба,
  З намi самы лепшы Белы Бог!
  
  Не паставiць рускiх на каленi,
  Нашу плоць павер не ѓтаймаваць...
  З намi Сталiн i вялiкi Ленiн,
  Гэты iспыт таксама трэба здаць!
  
  Боль Айчыны таксама ѓ нашым сэрцы,
  Верым мы ѓ яе велiч...
  Адкрываем у космас жвава дзверцы,
  Будзе вельмi салодкае жыццё!
  
  Босыя мы дзяѓчыны-красунi,
  Па гурбах жвава так бяжым...
  Нам не трэба гэтай горкай гарэлкi,
  Крылы распасцiрае херувiм!
  
  За Айчыну мы дзяѓчаты ѓстанем,
  I адкажам фрыцам, злосным няма,
  Будзе знiшчаны пякельны Каiн,
  А Хрысту Збавiцелю прывiтанне!
  
  Будзе эра - лепш не бывае,
  Мёртвыя ѓваскрэснуць назаѓжды...
  Сусвет стане сапраѓдным раем,
  Усiх людзей здзейснiцца мара!
  . РАЗДЗЕЛ No 11.
  Верасень 1944 гады мiнуѓ у жорсткiх баях... Куйбышаѓ i Арэнбург фрыцы змаглi акружыць i таму гэтыя гарады апынулiся асуджаныя, але нягледзячы на ѓсе цяжкасцi ваявалi.
  Дзяѓчаты дэманстравалi надзвычайную стойкасць... У пачатку кастрычнiка гiтлераѓцы яшчэ не ѓзяѓшы Куйбышаѓ, атакавалi Пензу. I баi закiпелi i за гэты горад.
  Там Наташка ваявала i яе каманда.
  Дзяѓчына кiнула босай хупавай ножкай гранату i прабуркавала:
  - За рускi дух.
  Пасля чаго ѓжо Зоя пальнула з базукi. I падбiла нямецкi танк "Леѓ"-2.
  Немцы крыху запаволiлi рух... "Пантэры" i Т-4 знялi з узбраення. Але пакуль гэтыя машыны яшчэ ѓ страi. На самай справе "Пантэра" добры знiшчальнiк танкаѓ, i даволi нiштавата абаронена ѓ лоб. Але барты гэта яе праблема. Зрэшты, i "Пантэра"-2 абаронена бартамi, не вельмi добра. Але большую частку гармат трымаюць.
  Iдуць распрацоѓкi серыi Е... Танк Е-75 абяцае стаць машынай новага пакалення з выдатна прычыненымi бартамi. Немцы на гэта капiтальна разьлiчваюць. Задача варта атрымаць танк не занадта цяжкi, хуткi i выдатна абаронены. Першай спробай такога роду быѓ "Маѓс", але практыка паказала празмерную вагу дадзенага танка. Замест яго прапрацоѓваѓся ѓжо Е-100. Гэты танк быѓ поплотнее кампаноѓкай i нiжэй сiлуэтам. У цэлым яго вага ѓ параѓнаннi з Маѓсам зменшылася да ста трыццацi - ста сарака тон. Барты былi ѓсталяваныя пад рацыянальнымi кутамi. Таѓшчыня бартоѓ разам з экранамi дасягнула 210 мiлiметраѓ. Узбраенне таксама, што i ѓ "Маѓса" гармата ѓ 128-мiлiметраѓ i 75-мiлiметраѓ з кароткiм ствалом. Рухавiк немцы ѓсталявалi магутней у 1500 конскiх сiл, i танк рухаѓся ѓ сорак кiламетраѓ у гадзiну на шашу.
  Што ѓ цэлым здавальняюча. Е-100 у iншым усё роѓна занадта цяжкi танк. Але затое з выдатным узбраеннем i абаронай.
  Яго баявыя якасцi маглi быць добрыя, але вось транспарцiроѓка танка, i яго перавозка заставалася праблемнай. Рэальны вопыт паказваѓ, што танк можа максiмум для адносна разумнай перакiдкi па дарогах i мастам, важыць не больш за восемдзесят тон.
  Так што Гiтлер даѓ лiмiт на Е-75 укласцiся ѓ дадзеную вагу, але надзейную па абароне машыну стварыць. Для чаго ад гарматы 75-мiлiметраѓ было вырашана адмовiцца. А кампаноѓку рабiць максiмальна шчыльнай: адным блокам рухавiк i трансмiсiя папярок i каробка перадач на маторы. Тады можа быць i атрымае танк, абаронены са ѓсiх бакоѓ i не занадта цяжкi.
  Гiтлер, увогуле, апынуѓся не суцэль задаволены нямецкiмi машынамi. Хоць Леѓ-2 i быѓ, мусiць, больш дасканалым, але яго гармата ѓ 105 мiлiметраѓ для дужання з савецкiмi танкамi залiшняя, а для стральбы па небранiраваных цэлях - недастатковая. "Пантэра"-2 магла ѓ цэлым задаволiць ваенных узбраеннем i лабавой абаронай, але бартавы ѓсё ж не хапала, затое хадавыя якасцi здавальняючыя.
  Фюрэр патрабаваѓ стварыць танк, якi мог бы задаволiць вайскоѓцаѓ па ѓсiх параметрах.
  Але гэтага дабiцца не так ужо i проста. Няѓжо што ѓшчыльнiць кампаноѓку да максiмуму i палегчыць хадавую частку з дапамогай адмысловых калясак i спружын, i сёе-тое вывесцi за корпус. А экiпаж размясцiць фактычныя лежачы.
  Такая распрацоѓка магла аказацца цалкам перспектыѓнай. Першы танк Е-75 унiфiкаваны з Е-50 мог апынуцца вагой не больш за семдзесят тон, i гэта грозная машына.
  Лiзавета ж ваявала на танку Т-34-85 i не суцэль задаволеная была яго абаронай. Далiкатная з-за недахопу легiруючых элементаѓ браня не надта абараняла танк.
  Лiзавета стрэлiла пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i зароѓ, ашчэрыѓшы зубкi:
  - Я касмiчная мегера.
  Кацярына лупанула па непрыяцелю, уразiла супернiка ѓ борт i прашыпела, выскалiѓшы зубкi:
  - За камунiзм у СССР!
  Алена таксама страляла вельмi актыѓна цэля ѓ супернiка, i дзiвiла яго з забойнай сiлай, i ѓлiчваючы тое што ѓ яе ножкi голыя i прасiпела:
  - За канстытуцыю перамогi!
  Ефрасiя палiла ѓ непрыяцеля, пры гэтым сапраѓды выкарыстоѓваючы свае босыя пальчыкi ножак i, верашчала:
  - Мы за велiч краiны Сварогу i Сталiну дакладныя!
  Такiя вось байцоѓскiя тут дзяѓчынкi. Самы выдатны ѓ iх калектыѓ.
  Некаторыя танкi Т-34-85 з'явiлiся з абаронай супраць куль, што значна паменшыла iх вагу. Хуткасць i манеѓранасць машыны ѓзрасла. Але цяпер яе магло ѓзяць i супрацьтанкавая стрэльба, i кулямёт буйнога калiбру, i многiя вiды гранат. А авiягарматы i зусiм прашываюць наскрозь. Праѓда такi танк яшчэ прасцей у вытворчасцi, таннейшы i дадае ѓ хуткасцi перамяшчэння.
  Вось калi дадзенай машынай кiрую дзяѓчынкi, то яны не даюць у яе нiяк патрапiць.
  Лiзавета iмклiвая дзяѓчына каласальнай разбуральнай стыхii, лагiчна адзначыла:
  - Браняѓ доблесць не заменiш!
  Кацярына з гэтым пагадзiлася:
  - Ды дакладна, такiм чынам, не засвяцiшся!
  I як рагочашся...
  Дзяѓчыны вялiкага шарму. I калi ѓжо ворагаѓ малоцяць, то робяць гэта агрэсiѓна i капiтальна.
  Алена пасля таго як iх танк выдаткаваѓ баявы камплект, i адышоѓ папаѓняць запасы, спытала сябровак:
  - Вось як думаеце дзяѓчынкi, у нас ёсць шанец перамагчы Трэцi Рэйх?
  Кацярына ѓпэѓнена адказала:
  - Як казаѓ Васiль Тёркiн... Мы прыйшлi бiць, а не лiчыць!
  Лiзавета паправiла:
  - Так казаѓ Сувораѓ!
  I дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак узяла i скруцiла кавалак газеты ѓ самакрутку. Ёй гэта смешна.
  Ефрасiя праспяваѓ, разгойдваючы корпус:
  - Я касмiчная дзеѓка-тэрмiнатар,
  Будзе фрыцам вельмi балюча - культыватар!
  I ваяѓнiца як засмяецца!
  Дзяѓчаты вырашылi згуляць у карты. Гэта пацешна. А прайграѓшыя адцiскаюцца i прысядаюць.
  Алена падчас гульнi, заѓважыла:
  - Вось калi сур'ёзна, то ѓ нас рэальных шанцаѓ на перамогу i няма! Каѓказ упаѓ i мы прайграем!
  Кацярына кiнула босай ножкай карту, пабiваючы супернiка i, пiскнула:
  - А ѓ нас, затое знойдзецца сакрэтная зброя!
  Ваяѓнiца зарагатала i кiнула таксама босымi пальчыкамi ножак карту.
  Лiзавета адзначыла з уздыхам:
  - У нас рэальна засталася толькi адна надзея на новую сакрэтную зброю!
  Эфрасiя праскулiла, босымi пальчыкамi хупавых ножак кiдаючы карту:
  - Ды без сакрэтнай зброi нам не абыйсцiся!
  I дзяѓчаты хорам праспявалi:
  - Агнём гарыць наш меч, ворагаѓ мы будзем секчы! Мы воiны СССР!
  Ваяѓнiцы настроены i сапраѓды рэальна па баявым.
  Але сiлы занадта ѓжо няроѓныя... У сярэдзiне кастрычнiка ѓсё ж паѓ Куйбышаѓ...
  Немцы змаглi захапiць важны аб'ект абароны. Але палiлiся дажджы... Была надзея на паѓзу ѓ вынiку восенi.
  Аднак у небе працягвалiся баi.
  Тры савецкiя лётчыцы: Мiрабела, Анастасiя, Акулiна змагалiся з дзiкiм энтузiязмам.
  Мiрабела збiваючы ѓ палёце гiтлераѓца, на сваiм састарэлым, але грозным ЯК-9 Т, праспявала:
  - Будзе эра, эра камунiзму!
  Анастасiя, нацiскаючы босымi пальчыкамi ножак на гашэтку, пацвердзiла, скалячы зубкi:
  - У нябёсы я з песняй палячу!
  I падмiргнула сяброѓкам.
  Акулiна змяняючы чарговага немца нацiскам голай, круглай пяткi на педаль i выдала:
  - У славу СССР!
  Дзяѓчаты трэба сказаць менавiта баявыя.
  Мiрабела збiваючы фашысцкi МЕ-262 з 37-мiлiметровай гарматы, прачырыкала:
  - Слава камунiзму!
  Анастасiя, падразаючы гiтлераѓца трапным заходам, i распiлоѓваючы супернiка, вякнула:
  - Сусвету чырвонаму слава!
  Акулiна дзяѓчынка вельмi баявая, падбiла нямецкую машыну i свiснуѓ, рыкнула:
  - За камунiзм краiны парад!
  Ваяѓнiцы трэба адзначыць каласальнай крутасцi.
  Альбiна, Альвiна, Агава з другога боку набiраюць свае рахункi. I таксама дзеѓкi ваююць басанож i ѓ бiкiнi.
  Як гэта пацешна калi дзяѓчынкi амаль голыя i ѓ самалётах.
  Альбiна босымi пальчыкамi ножак збiвае чаргой, адразу некалькi савецкiх машын i пiшчыць:
  -За арыйскае брацтва!
  Альвiна таксама б'ецца з Чырвонай Армiяй i робiць гэта мужна. I босымi пальчыкамi ножак наводзiць авiягарматы, i ссякае савецкiя машыны, верашча:
  - За светлыя iдэi!
  Агава збiвае таксама савецкiя знiшчальнiкi i штурмавiкi, лiтаральна разбурае iх i раве:
  - За перамогi Трэцяга Рэйха!
  I дзяѓчыны пры гэтым не супраць i падвергнуць супернiка жорсткiм катаванням. Асаблiва прыгожых хлопчыкаѓ.
  Альбiна, падсмажваючы на вогнiшчы пяткi пiянеру, неяк адзначыла:
  - Хлопчыкi ѓ смажаным выглядзе i з перцам такiя смачныя!
  I як засмяецца. I пакажа мову!
  Альвiна на гэта заѓважыла, выскалiѓшы зубкi:
  - Хлопчык смажаны ѓ духоѓцы, вельмi смачны з часныком!
  Агава з дапамогай босых пальчыкаѓ ножак збiла пару савецкiх знiшчальнiкаѓ i вякнула:
  - Мы касмiчныя мегеры!
  I падмiргнула прыяцелькам. Яна ж дзяѓчына рэдкай, баявой статкi.
  Альбiна, збiваючы самалёты сваiмi босымi, хупавымi точанымi ножкамi, адзначыла:
  - Розумам Расею не зразумець, як можна ѓ кiраѓнiкi, такiх як Сталiн выбiраць!
  Альвiна агрэсiѓна адзначыла, выскалiѓшы зубкi, i страляючы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак:
  - А наш Гiтлер не лепш!
  Агава хiхiкнула, збiваючы савецкiя машыны пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i, адзначыла:
  - Адольф, вядома ж, ашалелы! Але пры гэтым, колькi ѓжо паспеѓ заваяваць - не вымерана!
  Дзяѓчынкi да крайнасцi баявыя i агрэсiѓныя.
  I вось яны неяк хлопчыкаѓ двух адразу засмажылi на вогнiшчы жыѓцом. Вось прама так iх праткнулi на сталёвы кол, i сталi пячы, а яны гарлапанiлi i курчылiся. Затым, калi хлапчукi яшчэ не зацiхлi ѓсе дзяѓчыны эскадрыллi сталi падбягаць да смажаных пiянераѓ, адразаць ад iх кавалкi мяса i ёсць.
  I гэта было вельмi смачна, асаблiва калi яшчэ жывых хлопчыкаѓ падчас смажання перчыць.
  Агава, напрыклад, вельмi з вялiкiм задавальненнем ела ѓ хлопчыка ляжку. Дзяѓчынкi папрацавалi тады на славу. I засталiся ад абодвух хлапчукоѓ толькi костачкi i вантробы. Асаблiва смачна аказалася маладая пячонка. Яе дзяѓчаты лопалi з вялiзным задавальненнем.
  А вось зараз б'юцца ѓ небе...
  У канцы кастрычнiка паѓ Арэнбург...
  Немцы падышлi да Уфы. Ужо даволi холадна i iдзе снег.
  Тамара i яе каманда на ѓскраiне Уфы б'ецца з фашыстамi. У атаку iдзе нямецкая пяхота з чарнаскурых салдат, што набралi ѓ французскiх i бельгiйскiх калонiях.
  Яны лiтаральна закiдваюць усе подступы трупамi.
  Тамара дае чаргу, i кiдае босай ножкай гранату i пiшчыць:
  - Славiцца эпоха камунiзму на стагоддзi, будзе веру Сталiн наша цвёрдая рука.
  Веранiка, страляючы, прамаѓляе:
  - Не зламаць СССР!
  I голай пяткай падкiдвае выбухны пакет.
  Анфiса, страляючы па гiтлераѓцам i босымi пальчыкамi ножак кiдаючы чарговае пасланне смерцi, адзначае:
  - Велiч камунiзму з намi!
  Вiкторыя, ведучы агонь па непрыяцелю, i выкошваючы гiтлераѓцаѓ, кiдаючы босымi ножкамi гранату, пiшчыць:
  - Ды славiцца вялiкая Бацькаѓшчына!
  Алiмпiяда вядзе агонь. А затым гэтая дзяѓчына-багатыр цэлых скрыню з выбухоѓкай як кiне ѓ фашыстаѓ i прараве:
  - Нашай касмiчнай Радзiме слава!
  I дзяѓчаты ѓсё хорам праравуць.
  - За СССР! Будзе пiянер!
  Ваяѓнiцы Краснай армii баявыя кралi. I калi пайшоѓ снег, усёткi б'юцца басанож i ѓ бiкiнi.
  У пачатку лiстапада гiтлераѓцы прыступiлi да штурму Ульянаѓска. Горад, у якiм нарадзiѓся Ленiн, i ѓ якiм быѓ цяжка паранены Стенька Разiн. Гэта капiтальная мяжа рускiх гарадоѓ.
  Алёнка змагаецца з фашыстамi. I напявае сабе, кiдаючы ѓ гiтлераѓцаѓ босымi ножкамi гранаты:
  - Слава Расii, слава...
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзiя ѓ чырвоных кашулях,
  Вiтае рускi народ!
  Анюта, ведучы агонь па непрыяцелям, i скошваючы iх, а затым босымi пальчыкамi ножак запускаючы выбуховыя пакеты з пiлавiння, вякнула:
  - За камунiзм Сталiна!
  I дала чаргу цэлы шэраг чорных воiнаѓ, выкасiѓшы.
  Ала, страляючы ѓ супернiкаѓ i выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, кiдаючы забойнай сiлы гранаты, пiскнула:
  - За Родную Расiю!
  Марыя ведучы агонь па фашыстах, i выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, пры кiдку ѓ непрыяцеля падарункаѓ смерцi, агрызнуѓшыся, адзначыла:
  - За касмiчны камунiзм!
  Матрона, страляючы ѓ гiтлераѓцаѓ, i скошваючы ворага, выдала:
  - За перамены ѓ бiтве!
  Маруся, дзяѓбаючы фрыцаѓ, i дзiвячы iх на смерць, узяла i агрэсiѓна вякнула сцiраючы ѓ парашок:
  - За перамогi вышэйшай пробы!
  I босай ножкай кiнула забойнай сiлы гранату.
  Такiя вось тут дзяѓчаты крутыя i завадныя.
  Алёнка, страляючы i скошваючы непрыяцеляѓ, i босымi пальчыкамi ножак кiдаючы гранаты, пiскнула:
  - Велiч камунiзму хай будзе з намi!
  I дзяѓчына ѓзяла, i нямецкi танк падбiла з вялiкiм апломбам.
  А вось i яшчэ адна мадыфiкацыя танк Леѓ-2 з гарматай 88-мiлiметровай. Вежа вузей, i танк паменш, i важыць тон пяцьдзесят пяць, а рухавiк у 1200 конскiх сiл пры фарсiраваннi. Хуткая нямецкая машына.
  Але ваяѓнiцы ён не бянтэжыць.
  Ала кiнула босай ножкай гранату i пiскнула:
  - За камунiзм!
  Анюта шпурнула босымi пальчыкамi ножак забойны прэзент смерцi i прабуркавала:
  - За новыя рубяжы!
  I дзяѓчынка як свiшчуць. А нямецкi танк "Леѓ"-2 возьме i перавернецца, i каткi лiтаральна паляцелi.
  Марыя страляючы ѓ гiтлераѓцаѓ, праспявала:
  - I зноѓ працягваецца бой,
  I сэрцу трывожна ѓ грудзях...
  I Ленiн такi малады -
  I юны кастрычнiк наперадзе!
  Матрона, ведучы агонь па непрыяцелям, i скошваючы шэрагi, шпурнула босай ножкай гранату i прачырыкала:
  - У жыццi важны першы крок!
  Маруся, выбiваючы фашыстаѓ, запiшчала:
  - Бачыш зноѓ над Зямлёю, вiхуры лютых нападаѓ!
  I такiя вось ваяѓнiцы нязломныя.
  Але ѓсё роѓна сiлы няроѓныя. Пенза ѓжо ѓпала. I фашысты штурмую Саранск.
  Вось ужо да горада Горкi засталося не так ужо i шмат.
  Сталiн 7 лiстапада 1944 гады праводзiѓ у Маскве чарговы парад. Няхай нават i не перамогi.
  Фрыцы, аднак, абстралялi ѓпершыню Маскву балiстычнымi ракетамi ФАУ-2. I адначасова горад бамбiла рэактыѓная авiяцыя, у тым лiку бамбавiкi "Арада". Дадзеная акцыя моцна ѓзрушыла ѓсiх. Ракеты Фаѓ-2 ляцелi па высокай траекторыi i ѓпалi раптоѓна, iх нават радары як след, не ѓбачылi.
  Мноства, было разбурэнняѓ i бед. Загiнулi савецкiя вайскоѓцы падчас парада.
  Сталiн правёѓ тэрмiновую нараду ѓ падземнай бункера, якi мог вытрымаць, нават прамое трапленне атамнай бомбы.
  Кiраѓнiк генеральнага штаба Васiлеѓскi з трывогай адзначыѓ:
  - У немцаѓ з'явiлася новая зброя вялiкай разбуральнай моцы. I нашы радары яго не ѓбачылi...
  Сталiн зароѓ, злосна тупаючы абцасамi ботаѓ:
  - Вось вы i ёлупы! Такой неспадзеѓкi разглядзець не змаглi!
  Маршал Васiлеѓскi адзначыѓ:
  - Нешта было таварыш Сталiн....
  Берыя тут жа паведамiѓ:
  - Гэта ракеты класа А-5. Не варта турбавацца таварыш Сталiн. Яны нясуць усяго толькi 800 кiлаграм амiналону, а стаяць як добры рэактыѓны бамбавiк. Немцы выпусцiлi пару дзясяткаѓ ракет, але ѓ серыю дадзеная канструкцыя не паступiла, бо рэактыѓнымi самалётамi бамбаваць i танней i больш практычна.
  Сталiн, супакоiѓшыся, заѓважыѓ:
  - Дык гэта не эфектыѓная зброя? Вельмi добра!
  Берыя з уздыхам адзначыѓ:
  - Але вось рэактыѓныя бамбавiкi, гэта сур'ёзная праблема. Трэба з гэтым дужацца таварыш Сталiн!
  Маршал Жукаѓ прапанаваѓ:
  - Можа, возьмем i самi будзем рабiць ракеты. Я маю на ѓвазе зямля-паветра. Што, кiруючы iмi па радыё збiваць самалёты!
  Узнясенскi адзначыѓ:
  - Для стварэння такiх ракет патрэбны час! Куды прасцей рабiць вельмi танныя самалёты з дрэва, начыняць iх узрыѓчаткай i таранiць ворага. Гэта было б у стылi камiкадзэ!
  Сталiн паводле кiѓнуѓ:
  - Ды самалёты-камiкадзэ трэба ѓжываць. У гэтым i заключаецца наш шанец, хоць рэальна падобнае толькi падаѓжае агонiю нашай Чырвонай армii.
  Варта знайсцi, нешта больш дзейснае!
  Якаѓлеѓ з уздыхам адказаѓ:
  - Працы над новымi самалётамi iдуць таварыш Сталiн. Але пакуль мы сканцэнтраваны трымаць максiмальны выпуск машын. У ход iдуць усе рэзервы i ставiм да станкоѓ дзяцей з дзесяцi гадоѓ. Поѓная мабiлiзацыя, i татальная i звыштатальная.
  Сталiн зароѓ:
  - Трэба рабiць нашмат больш! Таго чаго вы робiце, занадта мала!
  Молатаѓ з уздыхам паведамiѓ:
  - Звязацца з саюзнiкамi так ужо i не атрымоѓваецца. Падобна на тое мы адны. Спрабаваѓ дамовiцца з японцамi... Яны патрабуюць тэрыторыi да ђрала, што непрымальна.
  Сталiн рыкнуѓ:
  - Трэба зiмой нанесцi ѓдар па Японii, а што Ленiнград?
  Жукаѓ паведамiѓ, выскалiѓшы зубы:
  - Удар па Петразаводску апынуѓся не гэтак паспяховы як чакалася. Швецыя ѓступiла ѓ вайну на баку Трэцяга Рэйха i нам прыйшлося мець справу з буйнымi сiламi. Так што адразу развiць наступ не атрымалася, i супернiк, падцягнуѓшы часткi вермахта, адбiѓ наш нацiск. Горад Ленiнград у поѓным коле блакады, i капiтальна зацiснуты. Думаю да вясны з-за татальнага голаду, усё насельнiцтва вымрэ. I падзенне Ленiнграда будзе непазбежным.
  Забяспечваць яго па паветры практычныя немагчыма. Вораг поѓнасцю ѓ небе дамiнуе. Немцы нават даюць зараз рыцарскi крыж, толькi за сотню збiтых самалётаѓ.
  Сталiн злосна рыкнуѓ:
  - Правалiлi наступ!
  Жукаѓ кiѓнуѓ:
  - Многiя чыгункi разбiты, i мы засяродзiлi занадта мала сiл. I трэба аддаць належнае фiнам i шведам, у абароне яны ѓстойлiвыя. Але i гэта яшчэ не ѓсё. Немцы абышлi i Мурманск. Цяпер гэты горад акружаны. Невядома, што нам рабiць!
  Сталiн рыкнуѓ:
  - Дэблакаваць!
  Жукаѓ запярэчыѓ:
  - Сiл няма на гэта! А супернiк можа захапiць увесь Карэльскi паѓвостраѓ!
  Сталiн загадаѓ:
  - Падцягнiце сiлы i дэблакуйце! Зiмой немцы не такiя моцныя. Можна будзе iх капiтальна прасаваць!
  Васiлеѓскi адзначыѓ:
  - Трэба не дапусцiць глыбiнных прарываѓ, а там наша сiла ворагаѓ возьме!
  Сталiн зароѓ:
  - За камунiзм будзем бiцца!
  Узнясенскi паведамiѓ больш вясёлую навiну:
  - СУ-100 ужо ѓвасоблена, у метале i гатова да серыйнай вытворчасцi. Шасi на базе Т-34. Даволi простая ѓ вытворчасцi. Снарад практычна для новай гарматы готаѓ. Так што СУ-100 ужо з'явiцца на франтах. Заѓтра першая машына адправiцца на фронт!
  Сталiн ухвальна кiѓнуѓ:
  - Хоць гэтым парадавалi! Але Т-34-85 пакуль з вытворчасцi не здымаць. Мала таго, браню зрабiць танчэй, i вага паменшыць да дваццацi тон. Баi паказалi, што горш не будзе!
  Узнясенскi адзначыѓ:
  - I з дрэва можна браню рабiць! За дзень мы выпускаем па сотнi такiх танкаѓ, нават болей за фашыстаѓ. Але нашы машыны лёгка збiваюць фрыцы нават з лёгкiх супрацьтанкавых стрэльбаѓ.
  Жукаѓ адзначыѓ:
  - Там Герда ёсць. Такая вось баба крутая! Яна шмат нашых танкаѓ i гармат падбiла.
  Сталiн кiѓнуѓ:
  - Нам трэба яе ѓ палон захапiць, i голыя пятачкi падсмажыць. Надта ж дзеѓка крутая!
  Жукаѓ пагадзiѓся:
  - Захапiць трэба! I будзем фашыстаѓ разбураць!
  Берыя кiѓнуѓ i пробулькал:
  - Правядзем падобную спецаперацыю!
  Сталiн з уздыхам адзначыѓ:
  - Гэта выдатная iдэя, але... Трэба яшчэ нешта дарабiць!
  Берыя зароѓ:
  - Спаймаем iх усiх!
  Сталiн пакруцiѓ галавой:
  - Не... Забiваць герояѓ нядобра! Я хачу каб да мяне прывялi Герду! Гэта тэрмiнова!
  Берыя адзначыѓ:
  - Жывую?
  Сталiн ахвотна пацвердзiѓ:
  - Вядома ж, жывую!
  Берыя пробулькал, надзiмаючы шчокi:
  - Усё немагчымае, магчыма ведаю дакладна!
  З'явiлася некалькi дзяѓчынак у кароткiх спаднiцах, i з голымi ножкамi. Яны разносiлi фужэры з вiном, i падмiргвалi, членам ДКА.
  Жданаѓ адзначыѓ:
  - Трэба больш дзяѓчынак у войска! Яны там навядуць парадак!
  Сталiн заявiѓ:
  - Анастасiю, Мiрабалу, Акулiну я ѓзнагароджваю "Зоркай Ордэна славы" з дыяментамi! Слава СССР!
  Усе дружна раѓнулi:
  - Героям слава!
  I запляскалi ѓ ладкi.
  Адна з дзяѓчынак пакланiлася i ѓстала на каленi, пацалаваѓшы боты Сталiну.
  Вярхоѓны галоѓнакамандуючы вылiѓ не яе вiно i зароѓ:
  - Наша сiла - наш кулак!
  Берыя прачырыкаѓ:
  - Гiтлер дурань!
  Сталiн запярэчыѓ:
  - Не дурань, а ѓвасабленне падступства!
  I ѓсё зноѓ заапладзiравалi.
  . РАЗДЗЕЛ No 12
  Горад Ульянаѓск быѓ поѓнасцю акружаны, але пакуль трымаѓся.... Ужо канец лiстапада i iдзе снег з маразамi. Немцы не вельмi рвуцца наступаць, i пакуль пастрэльваюць.
  У паветры надвор'е не занадта лётнае. Але дзяѓчыны яшчэ ваююць i паказваюць цуды адвагi.
  Герда са сваiм экiпажам на "Пантэры"-2. Але хутка павiнен з'явiцца танк "Пантэра"-3 i ваяѓнiцы вельмi жадаецца на iм пазмагацца.
  А пакуль яна пастрэльвае па савецкiх пазiцыях.
  Босы ножкай навяла гармату на мэту i пальнула. Разбiла савецкую трыццацьчацвёрку i прачырыкала:
  - За Прусiю святую!
  Шарлота таксама лупанула з гарматы, прабiла савецкую гаѓбiцу i пiскнула:
  - Наша шчасце на стагоддзi!
  Стрэлiла i Крысцiна, уразiѓшы пры дапамозе босы ножкi супернiка i, прасiпела:
  - За такiх хлопцаѓ, што вартыя нас!
  Пальнула вельмi трапна i Магда, прачырыкаѓшы:
  - За Велiч iмперыi!
  А на найноѓшай СУ-100 ваюе чацвёрка Лiзаветы.
  Дзяѓчаты асвоiлi новую самаходку i страляюць.
  Лiзавета пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i заспявала;
  Кат фашысцкi вырывае плечы,
  Вось прэнг, абцугi, свердзелы пад рукой!
  Ён хоча цела душу пакалечыць,
  Нiкчэмны каты, а на выгляд круты!
  
  Абяцае ён грошы, у мора параходы,
  Што нават тытул можа падарыць!
  На самой справе пусцiць вас у выдаткi,
  Бо для яго ты проста труп i дзiчына!
  
  Яму ахвота ведаць пра справу нашу,
  Што новых у ланцугi бедных закаваць!
  Таму пагонiць шчодра лажу,
  Каб забыѓ бацьку i нават мацi!
  
  Але Радзiме служыць мы будзем моцна,
  Нас не зламаць жорсткасцю кат!
  Сагнецца ад парыву ветру галiнка,
  I чуецца немаѓлят голых плач!
  
  Ды прайграѓ я першы цяжкi раунд,
  Але адыграцца дасць Усявышнi шанец!
  А пасля сам пашлю ворага ѓ накаѓт,
  Кулак мой моцна скiвiцу гаду дасць!
  
  Айчына мне дае такiя сiлы,
  Што можна боль усе катаваннi адолець!
  I выйсцi з бяздоннай гэтай магiлы,
  Каб не зжор, разгневаны мядзведзь!
  
  Яшчэ трохi i выратаванне блiзка -
  Даб'емся мы перамогi над ворагам!
  Жыць пад покрывам святла камунiзму,
  Каб залiвала Сонца золатам дом!
  I дзяѓчаты спявалi i стралялi з новай, забойнай гарматы. Яны ваяѓнiцы вельмi грозныя.
  Алена адзначыла са смяшком:
  - Камунiзм будзе пабудаваны, мы ѓ гэта верым!
  Кацярына з падобным сцвярджэннем пагадзiлася:
  - Пабудуем камунiзм, i будзе трыѓмф!
  Эѓфрасiя ѓзяла i пробулькала, пальнуѓшы пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i трапiѓшы ѓ "Пантэру".
  Пасля чаго ваяѓнiца прапiшчала:
  - Ох, камунiзм, камунiзм! Будзе моцна прыцiснуты сафiзм!
  I "Пантэру", прабiла ѓ лоб i з дыстанцыi.
  Вось гэта дзеѓкi, якiх так папросту не зламаеш.
  Вось ужо i снежань надыходзiць... Японцы ва ѓмовах халадоѓ амаль згарнулi баявыя дзеяннi.
  Але ѓ небе, нягледзячы на зiмовае надвор'е, усё яшчэ iдуць баi.
  Вось Ташыба i Таёта дзве японскiя лётчыцы б'юцца, нiбы адчайныя кралi.
  Ташыба збiвае босымi пальчыкамi ножак, савецкiя самалёты, i ѓсклiкае ва ѓсё горла:
  - Я ёсць дзяѓчына супер!
  Таёта падбiваючы расiйскi знiшчальнiк, i скалячы жамчужныя зубкi ѓпэѓнена пацвярджае:
  - А ёсць баба гiпер!
  Японкi, вядома ж, байцы каласальнай пускавой моцы. Супраць гонару самурая не выстаяць.
  Але ѓ любым выпадку ѓ небе баi ѓсё яшчэ кiпяць.
  А на сушы чатыры дзяѓчыны-нiндзя ѓзялiся за знiшчэнне савецкiх салдат.
  Дзяѓчына сiняя нiндзя правяла прыём млын, зрэзала некалькi расiйскiх байцоѓ, i босымi пальчыкамi ножак запусцiла гарошынку выбухоѓкi каласальнай разбуральнай сiлы.
  Разарвала i прачырыкала:
  - Слаѓся Японiя!
  Дзяѓчына жоѓтая нiндзя таксама праспявала прыём мячамi матылёк. Зрэзала шэраг супернiкаѓ i правiшчала:
  - За камунiстычны рэванш!
  I босымi пальчыкамi ножак, як запусцiць разбуральны прэзент анiгiляцыi.
  Пасля чаго промурлычет:
  - За велiч Японii!
  Дзяѓчына чырвоная нiндзя правяла мячамi прыём верталёт. Босымi пальчыкамi ножак кiнула забойны падарунак смерцi, i правiшчала:
  - За маё каханне!
  I тут жа адзначыла:
  - А прычым тут камунiстычны рэванш?
  Дзяѓчына жоѓтая нiндзя, секчы расiйскiх салдат, i зноѓ кiнуѓшы голай пяткай гранату, выдала:
  - А пры тым, што будзе суп з катом!
  Дзяѓчына белая нiндзя, рассякаючы супернiкаѓ, i босымi пальчыкамi ножак шпурляючы падарунак смерцi, выдала:
  - За iдэi камунiзму станем перамагаць!
  I ѓсе чатыры ваяѓнiцы хорам засмяюцца, i пакажуць жамчужныя зубкi.
  Снежань iшоѓ хутка... Немцы пасля аблогi ѓзялi i Уфу i Саранск. Але Ульянаѓск у поѓнай блакадзе яшчэ трымаѓся.
  Сталiн загадаѓ Новы Год утрымлiваць любой цаной горад, дзе Нарадзiѓся Ленiн.
  Зрэшты немцы нягледзячы на маразы ѓжо падыходзiлi да Казанi. Так што СССР быѓ на гранi поѓнага падзення.
  Што рабiць у СССР пакуль не было яснасцi i iдэй.
  Сталiн новы год адзначыѓ у Маскве i ѓ бункеры. Яго погляд быѓ хмурным, але жаданне ваяваць не аслабла.
  Гiтлер жа пакуль вырашыѓ зладзiць сабе балаган, у Лiвii, дзе цеплыня.
  I тамака ён атрымлiваѓ асалоду ад вiдовiшчам якiя змагаюцца дзяѓчын-гладыятараѓ.
  На Новы год нiчога асаблiвага не здарылася, калi не лiчыць бамбардзiровак Масквы.
  I выхаду ѓ серыю першай "Пантэры"-3. Дадзены танк меѓ таѓшчыню бранi "Тыгра"-2, але з вялiкiмi нахiламi, i важыѓ усяго сорак пяць тон. А яго вышыня зменшылася менш за два метры. Магутны рухавiк у 1200 конскiх сiл размясцiѓся адным блокам i ѓпоперак з трансмiсiяй. Сама машына атрымалася выдатна ѓзброенай i з выдатнай оптыкай i з гiдрастабiлiзатарам. А ѓ вузкай вежы была гармата ѓ 88-мiлiметраѓ у 100 ЭЛ, вельмi дакладная i бранябойная.
  Герда i яе каманда выехалi на гэтай машыне. Дасканалая i лягчэйшая хадавая частка, выдатна прабягала па снезе. Гэты танк у цэлым дасканалы. I яго браня з вялiкiмi нахiламi выдатна абараняе iлоб машыны. Асаблiва моцна абаронена верхняя частка корпуса 150-мiлiметраѓ пад кутом нахiл ад гарызанталi ѓ 40 градусаѓ. А гэта прыкладна 330-мiлiметраѓ бранi пад вуглом у дзевяноста градусаѓ. Нi адна савецкая гармата верх корпуса "Пантэры"-3 не праб'е. Нiз займае трацiну пляца iлба корпуса ѓ 120-мiлiметраѓ i пад такiм жа кутом, i таксама практычна непрабiѓны.
  Лоб вежы таѓшчынёй у 185 мiлiметраѓ i пад кутом у 50 градусаѓ, таксама непрабiѓныя для савецкiх гармат.
  Але вось барты слабейшыя за 82-мiлiметры з нахiламi, i iх могуць i ѓзяць. Асаблiва СУ-100, новая савецкая самаходка хутка якая заваёѓвае папулярнасць у войсках дзякуючы прастаце ѓ вытворчасцi i бранябойнай гармате.
  Герда зрабiла першы стрэл па савецкiх войсках. Прабiла танк IС-2 i выказалася:
  - Добры гэта знiшчальнiк!
  Шарлота адзначыла, паля па супернiку, i прабiваючы савецкую машынку нацiскам кнопкi голай пяткай:
  - Дадзеная тэхнiка амаль бездакорная!
  Крысцiна босымi пальчыкамi ножак наводзячы хуткастрэльную, аѓтаматычную нямецкую гармату, адзначыла:
  - Бартавая браня слабаватая! Нам бы машыну помощнее!
  Магда таксама пальнула, выкарыстоѓваючы голую ножку, i ѓ лютасцi ѓзяла i залямантавала:
  - Была б толькi тройка, ды тройка порезвей!
  I дзяѓчаты хорам засмяялiся... Танк сапраѓды добры, асаблiва яго хадавыя якасцi.
  Праходзiла баявыя выпрабаваннi i машына Е-100. Яна хоць i цяжкая. Але абаронена нядрэнна. I яе гарматы так проста ѓзяць не могуць.
  I ѓ ёй таксама нямецкiя дзяѓчыны сядзяць. I не гледзячы на мароз басанож i ѓ бiкiнi.
  Адала пастрэльваючы ѓ супернiкаѓ, i дзiвячы ворага, лагiчна выказалася:
  - Пры камунiзме будзем жыць мы!
  I голай пяткай як нацiсне....
  Агата страляючы па савецкiх пазiцыях, дзiвячы супернiкаѓ, босымi пальчыкамi ножак, пiскнула:
  - I велiч перамогi нашай стане на стагоддзi!
  Агнес таксама пальнула асколачным па савецкай пяхоце, вядома ж, голай ножкай, i зароѓ:
  - Не, мы фюрару не саступiм!
  Дзяѓчына на танку Афiна дзюбнула па супернiку, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i, вякнула:
  - За фюрара, а не фюрару!
  Агнес засмяялася i адзначыла:
  -Мы племя супермэнаѓ!
  Андрыяна страляючы па савецкай батарэi, i руйнуючы варожыя пазiцыi, паказала мову i выдала:
  - Велiч немцаѓ прызнае планета!
  I голай каленкай як на супернiка нацiсне.
  Агата ведучы агонь, адзначыла:
  - Цмока мы разадраем...
  Танк Е-75 быѓ яшчэ не готаѓ. Фюрар запатрабаваѓ што вага была ѓ шэсцьдзесят пяць тон i рухавiк у 1500 конскiх сiл для высокай рухомасцi, пры бартавой бранi не менш за 170-мiлiметраѓ пад вялiкiмi нахiламi. I гэта запатрабавала чакай.
  Але пакуль фашысты i так перамагаюць... У студзенi нарэшце ѓпаѓ i Ульянаѓск. Фрыцы прыступiлi да штурму Горкага i Казанi.
  Так далёка яны забралiся за Маскву.
  Сталiн быѓ у дзiкай лютасьцi, але нiчога не мог зрабiць. Сапраѓды, што тут ты зробiш, поѓны правал...
  Але вось дзяѓчынкi i ѓ небе i на зямлi ваююць...
  Вось i Наташкi СУ-100 разбiѓ нямецкi штурмавiк ударам з паветра. Гэта даволi крута атрымалася. Хоць i не зусiм разумна i знаходлiва. Аднак Наташа зусiм не першаклашка i як дзюбне.
  . Цяпер дзяѓчынка аказалiся у ужо знаёмым танку Т -34. Толькi крыху сябрам . Вежа буйней , а прылада калiбра у 85- мiлiметраѓ замест 76. Хадавая частка ранейшая .
  Дзяѓчыны пакруцiлiся на месцы . Яны такiя , як i раней , у адным бiкiнi . А тут машына савецкага вытворчасцi . Ёсць i снарады на месцы .
  Супермэн-Наташа з задаволеным выглядам ухмыльнулася :
  - А дзе фашысты ?
  З'явiлася ѓнутры танка малюнак юнага сувязнога . Хлапчук прачырыкаѓ :
  - Вось гэта танк , якi з'явiѓся на франтах другi сусветны войны у сорак чацвёртым годзе i да гэтых часу знаходзiцца на ѓзбраеннi Чырвонай армii . Яму супрацьстаiць , Е -25. Самаходка з 88- мiлiметровай гарматай i 120- мiлiметрамi лабавы бронi . Прыемна пазмагацца !
  Сапраѓды у аддаленнi з вялiкiм працай можна разгледзець нямецкую самаходку . Прысадзiстая , з доѓгiм ствалом . Незнаёмая дзяѓчатам , якiя так рана пакiнулi франты Вялiкай Айчыннай вайны . Але Супермэн-Наташа адразу ж адзначыла :
  - Яна нас можа дастаць . У яе даѓжыня у 71 ЭЛ .
  Зоя тут ж прапанавала :
  - Варта перайсцi у рух , каб не патрапiлi !
  Футурыстка-Анжалiка у прыкрасцi заѓважыла :
  - Вось чорт ! Адразу ж падсунулi праѓзыходную нас машыну !
  Iх юны куратар-афiцэр злосна заявiѓ :
  - А гэта яшчэ дробязь ! Е-75 быѓ б яшчэ горш ! Вы б яго нi пад адным ракурсам б не прабiлi . А так адважвайцеся !
  Супермэн-Наташа перахрысцiлася i прашыпела :
  - Як сапраѓдны камунiст , я кажу вам - да рысу !
  Футурыстка-Анжалiка раѓнула , тупаючы босы ножкай :
  - Выступаем !
  Савецкая машына некалькi тугавата завялася , i загудзела . Прабiць немца у лоб нерэальна i трэба зайсцi фрыцу у борт . Але паспрабуй гэта зрабiць ? Ён з сваёй даѓгаствольнай гарматы як дзюбне ... Застаецца толькi разлiчваць на хуткасць .
  Супермэн-Наташа злавацца . Звычайная нямецкая САУ так яшчэ лягчэй трыццацьчацвёркi настолькi яе пераѓзыходзiць у характарыстыках . Тут ты мiмаволi запсiхуеш .
  Савецкая машына iдзе на зблiжэнне . Добра скрынка перадач лепш ранейшай .
  Святлана упiраецца голымi пяткамi i цвiркае :
  - Фюрара хутка мы акантуем !
  Футурыстка-Анжалiка пацвярджае падобнае :
  - Гiтлера мы знiшчым !
  Златавалосая Зоя зароѓ :
  - Дайце яму хутчэй па рожы !
  У гэты момант важкi снарад гiтлераѓскай гарматы дагадзiѓ прама у падстава вежы​ Дзяѓчат прыѓзняло i панесла у вырваным метале .
  I праз секунду усё чатыры апынулiся амаль зусiм голымi ѓ трусiках i вiслымi на прэнгу . Пад босымi нагамi прыгажунь шугаѓ вогнiшча​ Полымя лiзала голыя , зграбныя падэшвы дзяѓчат .
  Супермэн-Наташа паспрабавала тузацца , але яе ногi аказалiся моцна зацiснутыя у калодкi , i вельмi хварэлi расцягнутыя жылы . Гэта была класiчная дыба , з традыцыйным падсмажваннем пятак . А у дзяѓчат ножкi вельмi нават сэксуальныя , i агонь .​ падэшвы робiць iх яшчэ прывабней .
  Але балюча прыгажуням . Яны спрабуюць вызвалiцца . Але калодкi вельмi трывалыя . А iм яшчэ i дзяѓчаты - валькiрыi падвешваюць гiры .
  Таксама ваяѓнiцы у кароткiх спаднiцах , з босымi нагамi , голымi рукамi , але целы прыкрыты серабрыстай кальчугай . Яны разграбаюць качаргамi вогнiшчы , i падкiдваюць вугольчыкi , каб пятачкi смажылiся мацней .
  Тут i прэнг выварочвае суставы , i агонь пячэ знiзу . А тут яшчэ i прынц з дынастыi караля Вiльгельма з'явiѓся . У руках у найсвятлейшага хлапчукi , прынца-дэмiурга, якi размяняѓ другi мiльён долараѓ на пасаду ѓ СС бiзун з калючай дроту . А яшчэ i яе валькiрыi разаграваюць з агнямёта .
  Прынц-боства падмiргнуѓ , i як ѓрэжа Супермэну-Наташку па мускулiстай спiне . Хоць дзяѓчынка i мужная , але яе ад пятак да патылiца ѓразiла такая боль , што прыгажуня дзiка крыкнула .
  Наступны ѓдар хлопчык - прынц абрынуѓ на Зою . Тая хоць i сцiснула моцна зубы , не утрымалася ад крыку . А на спiне з'явiлiся крывавыя паласы i апёкi .
  Барбароса-малодшы з усмешкай вымавiѓ :
  - Вучыць вас яшчэ трэба !
  Наступны ѓдар прыйшоѓся па Футурыстцы-Анжэлiцы . I гэтая дзяѓчына не утрымалася ад ѓскрыку . Хлапчук сунуѓ сваю дзiцячую босую нагу у агонь . Выняѓ спрытнымi пальцамi вугольчык i шпурнуѓ рудай шэльмы у асоба . Тая залямантавала яшчэ мацней , балюча !
  Барбароса-малодшы з задаволеным выглядам вымавiѓ :
  - Але вы ж хацелi з немцамi !
  Потым агрэѓ , i Святлану . Як тая не сцiскала скiвiца , але таксама закрычала . Усё ж бiзун з распаленай , калючай дроту была яшчэ больш балючай , чым полымя пад босымi нагамi . Тым больш , што дзяѓчаты ужо прывыклi гадамi абыходзiцца без абутку , i iх падэшвы ног , вельмi пругкiя i трывалыя .
  Але агонь i iх прыпякае . Валькiрыi ужо у руках трымаюць , i бiзуны з распаленай дроту .
  Супермэн-Наташка во усю глотку праарала :
  - Так што гэта такое ?!
  Барбароса-малодшы адказвае:
  - Допыт непакорлiвых дамачак! Вы ѓ палоне i адкажаце за ѓсё!
  Наташа адзначыла:
  - Мы не хочам так недарэчна памiраць! Давай ты нас адпусцiш, i мы працягнем змагацца!
  Барбароса-малодшы рыкнуѓ:
  - З чаго вас адпускаць?
  Анжалiка адказала:
  - Мы ведзьмы, i можам мужчыну якi нас выратуе зрабiць самы каштоѓны падарунак з усiх магчымых!
  Барбароса Бок здзiвiѓся:
  - Ды i што вы мне падарыце?
  Наташа ѓпэѓнена заявiла:
  - Мы зробiм цябе вечным юнаком, i ты нiколi не састарышся!
  Хлапчук кiѓнуѓ:
  - Ды я вас за гэта магу адпусцiць! Але чым вы дакажаце!
  Наташа заявiла:
  - Вось сунь руку ѓ агонь i табе не будзе балюча! Ты пераканаешся, што мы можам чараваць!
  Барбароса-малодшы асцярожна сунуѓ руку ѓ агонь, пракруцiѓ i з усмешкай адказаѓ:
  - Ды вы можаце! Ну, што ж ваша свабода ѓ абмен на маё неѓмiручасць!
  I ѓ дзяѓчат з'явiѓся новы шанц. А вайна ѓсё яшчэ iдзе... У студзенi Горкi i Казань былi ѓзятыя.
  У пачатку лютага немцы i фiны i шведы захапiѓ Карэлiю i прыступiлi да штурму Архангельска. Сiтуацыя капiтальна абвастрылася.
  Лiзавета перакiнулi на СУ-100 да гэтага горада.
  Яна там зараз ваявала. Люты i маразы. Але дзяѓчыны ѓсё роѓна басанож б'юцца.
  СУ-100 важыць усяго васемнаццаць тон з процiпульнай абаронай. Яна ѓразлiвая, але затое рухомая. I стаяць у засадзе ёй не пакладзена, трэба перамяшчацца, каб не патрапiлi.
  Калi рухаешся, танк награваецца i дзяѓчынам басанож i ѓ бiкiнi не так холадна.
  Лiзавета, страляючы па фашыстах, праспявала:
  - А вось яны ѓмовы! А вось яно асяроддзе! Але зрэшты, для здароѓя карысныя халады! Для нашага здароѓя карысныя халады!
  I босымi пальчыкамi ножак як зарадзiць па фашыстах. I Т-4 гэты невялiкi танк прабiты.
  Ваяѓнiцы трэба адзначыць байцы каласальнага класа.
  Кацярына таксама страляе пры дапамозе босай ножкi i верашчыць:
  - Камунiзму быць!
  Алена, таксама страляючы ѓ супернiка, i прабiваючы яго наскрозь, аглушальна засмяялася:
  - Шалёная перамога нас чакае!
  Ефрасiя прабiваючы танкi вермахта, сваiмi голымi, сiнiмi ад холаду ножкамi, упэѓнена адказала:
  - Нiшто нас не ѓтаймае!
  Вось гэта ваяѓнiцы - проста супер!
  Але, нажаль, i iх гераiзму вельмi мала... Архангельск таксама загiнуѓ... Боепрыпасаѓ вiдавочна бракуе....
  Немцы рухаюцца на Маскву з тылу. У сакавiку баi разгарнулiся за Разань. Гiтлераѓскiя орды абцякаюць з усходу...
  Патрэбны нейкiя экстранныя крокi.
  Масква ѓсё яшчэ трымаецца, i Сталiн сабраѓ параду бяспекi. Абмеркаванне было нервовым. Iдэй новых пададзена не было.
  Толькi Берыя прапанаваѓ:
  - Можа, сапраѓды прапанаваць Трэцяму Рэйху мiр на любых умовах, толькi каб нас з вамi не чапалi!
  Сталiн злосна адказаѓ:
  - Гэта не канструктыѓны падыход таварыш Берыя! Нам патрэбны моцныя хады!
  Маршал Васiлеѓскi шчыра адказаѓ:
  - Рэзерваѓ ваша высокаправасхадзiцельства няма! Амаль усе яны перамолаты ѓ няроѓных баях. Акрамя СУ-100 iншых вiдаѓ новых узбраення ѓ серыi няма. IС-3 праѓда будзе хутка гатовы, але гэты танк цяжкаваты ѓ вытворчасцi, i ѓ серыю яго запусцiць у цяперашнiх умовах будзе цяжка.
  Маршал Жукаѓ злосна адзначыѓ:
  - Калi нельга перамагчы, то застаецца толькi адно - годна памерцi!
  Сталiн хацеѓ нешта сказаць, але з'явiлася басаногая дзяѓчына ѓ кароткай спаднiцы. Мiльгаючы голымi пятачкамi, яна прынесла дэпешу.
  Сталiн прабег па ёй вачыма i злосна зароѓ:
  - Ленiнград, не вытрымаѓшы голаду i шматмесячнай блакады загiнуѓ! Цяпер i наш другi горад фрыцамi захоплены!
  Маршал Жукаѓ развёѓ рукамi i адзначыѓ:
  - Аб вялiкi Сталiн ... Гэта жудасна!
  Берыя прапанаваѓ:
  - Можа ѓ гонар гэтага расстраляць тысячу чалавек?
  Вярхоѓны галоѓнакамандуючы зароѓ:
  - Заткнiся ты лысы iдыёт! Трэба нешта рашаць!
  Молатаѓ прапанаваѓ, запiнаючыся i нервова пагладжваючы дзяѓчатам голыя каленкi:
  - Давайце прапануем немцам часова спынiць агонь, i толькi затым пачнем перамовы аб свеце на любых умовах.
  Сталiн прахрыпеѓ:
  - Паспрабуй! Але капiтуляцыi не будзе. Упадзе Масква, будзем весцi партызанскую вайну!
  Берыя адзначыѓ з лiслiвай ухмылкай:
  - Але гэта толькi павялiчыць меру пакут людзей таварыш Сталiн. Можа, быць...
  Сталiн рашуча стукнуѓ кулаком па стале:
  - Не! Няхай Молатаѓ прапануе перамовы! I больш нiчога, дзярем да канца!
  Немцы ѓ сярэдзiне сакавiка акружылi Разань. Выпрабоѓваючы недахоп боепрыпасаѓ, савецкiя войскi пайшлi на прарыѓ з горада.
  Алёнка i яе каманда бяжыць, мiльгаючы босымi пятачкамi па вясноваму падталым снезе.
  Дзяѓчына страляе па фашыстах i спявае:
  - Слава нашаму духу, слава вялiкай краiне!
  I босай ножкай як шпурне забойны прэзент смерцi. I раскiдае ва ѓсе бакi гiтлераѓцаѓ.
  Анюта, страляючы ѓ супернiкаѓ, выдала:
  - А наш удар, святы дар, i ганарар!
  Бяжыць i Ала, вядзе агонь па фашыстах, босай ножкай кiдае выбухны пакет з вугалю, i шыпiць:
  - Мы нiколi не здадзiмся!
  I вось блiскучая Марыя, ведучы агонь па фашыстах, i капiтальна iх выкошваючы, i агрызаючыся аскаламi зубоѓ, вiшчае:
  - Нас нiхто не спынiць!
  I яе голая пятка паслала разбуральны пакет смерцi i знiшчэннi.
  Маруся, страляючы ѓ гiтлераѓцаѓ, цалкам лагiчна адзначае:
  - Камунiзм нiколi не пацьмянее!
  Матрона, ведучы агонь па супернiку, i скошваючы шэрагi, суцэль лагiчна i рацыянальна адзначае:
  - I вера ѓ партыю застанецца ѓ стагоддзях!
  I босыя пальчыкi ножак кiнуць прэзент анiгiляцыi.
  Дзяѓчаты вырвалiся з пярсцёнка. Але ѓсё роѓна сiтуацыя напружаная.
  I нiкуды iм не падзецца.
  Вясновая бездараж трохi затрымала наступ немцаѓ. Акрамя таго фашысты злучылiся з Японiяй i прыступiлi да акупацыi Сярэдняй Азii.
  Што таксама iх адцягнула i красавiк прайшоѓ адносна спакойна. А ѓ траѓнi быѓ нарэшце выпушчаны першы савецкi танк IС-3. I яго маглi даставiць на першамайскi парад.
  Сталы i аслабелы Сталiн глядзеѓ на гэта, згорбiѓшыся. Яго выгляд выказваѓ смяротную стомленасць.
  IС-3 на ѓвазе працаёмкасцi ѓ вытворчасцi ѓсё роѓна не мог стаць серыйным.
  Яе iстотным адрозненнем, ад двух была толькi форма вежы. Яна была нiбы лятаючая талерка, а лоб як дзюба жураѓля. Вядома павялiчаны кут нахiлу, абараняѓ добра лабавую частку, але ѓскладняѓ вытворчасць. Акрамя таго нiжняя частка iлба была ѓразлiвай i калi туды трапляѓ снарад, то ён ужо не сыходзiѓ у рыкашэт.
  Сталiн памахаѓ рукой i схаваѓся ѓ бункеры, пачаѓся чарговы гiтлераѓскi налёт. У авiяѓдарах прынялi ѓдзел ТА-400 i Ю-287 з крылом зваротнай стрэлападобнасцi.
  I зноѓ пальнулi балiстычнымi ракетамi наводзячымi крыламi па радыё.
  Крэмль атрымаѓ iстотныя пашкоджаннi.
  Сталiн жа сур'ёзна падумваѓ аб уцёках iх Масквы.
  У сярэдзiне траѓня, завяршыѓшы перадзел Сярэдняй Азii, гiтлераѓцы з усходу i захаду пачалi наступ на Маскву. Загрукацела чарговая, жорсткая бiтва.
  Савецкiя войскi бiлiся гераiчна. Але сiлы занадта ѓжо няроѓныя. У баях з'явiлiся i танкi Е-75 "Тыгр"-3. I масава "Пантэра"-3. Баi такiя скажам, неардынарныя праходзяць.
  Да канца траѓня ѓ пачатку чэрвеня гiтлераѓцы завяршылi фактычна поѓнае асяроддзе Масквы.
  Сталiн урачыста аб'явiѓ, што ён застаецца ѓ сталiцы i будзе стаяць там да смерцi.
  Маскву абстрэльвалi i бамбардзiравалi. Яе атачалi вельмi магутныя межы абароны, якiя не так проста пераадолець. Вялiзныя запасы боепрыпасаѓ i харчавання засяродзiлiся ѓ сталiцы.
  I Сталiн у падземным мястэчку быѓ у адносна бяспецы.
  Гiтлер 22 чэрвеня 1945 года, калi абмiнула роѓна чатыры гады з моманту пачатку Вялiкай Айчыннай вайны загадаѓ спынiць штурм сталiцы, замест гэтага планамерна разбураць яе артылерыяй i авiяцыяй. I працягваць упэѓнена бамбiць.
  А заснаваны наступ перайшоѓ у Сiбiр. Трэба было ѓзяць Свярдлоѓск i Чэлябiнск пакуль гэтыя гарады не прыкрылi снегу... У канцы чэрвеня ѓ пачатку лiпеня, абедзве ключавыя гарады былi пасля ѓпартых баёѓ узятыя... Немцы рухалiся па Сiбiры. Адзiн за адным падалi савецкiя паселiшчы.
  Вось фашысты ѓ вераснi 1945 года падышлi да Новасiбiрска. Разгарнулiся баi i за гэты населены пункт.
  Чырвоная армiя змагалася разам з мясцовым апалчэнцамi. Тамара i тут дзерлася нiбы гераiня.
  Ужо канец верасня, валiць снег, i марозiць. А батальён дзяѓчат змагаецца басанож i праяѓляе дзiвосную гераiчнасць.
  I ваяѓнiцы змагаюцца нiбы пантэры.
  Тамара дала чаргу, кiнула босай ножкай выбухны пакет з вугольчыка i прапiшчала:
  - Нас нiхто не спынiць! Нас нiхто не перамагчы!
  Iншыя дзяѓчыны адчайна равуць:
  - Памром, але не здадзiмся!
  I бiтва працягвае...
  Толькi ѓ пачатку лiстапада Новасiбiрск упаѓ... Вайна працягвалася. Савецкi Саюз усё яшчэ не капiтуляваѓ. Масква была блакiравана i пад абстрэламi.
  У падземным горадзе захоѓваѓся стратэгiчны запас прадуктаѓ харчавання i боепрыпасаѓ, так што можна было даволi доѓга трымацца.
  Немцы горад увесь час бамбiлi i абстрэльвалi.
  З'явiѓся i новы суперцяжкi танк "Пацука". Дадзеная машына важыла дзве тысячы тон i мела некалькi гармат ва ѓзбраеннi.
  Машына з браняй у 400-мiлiметраѓ выкарыстоѓвалася як танк прарыву... Прайшла баявое выпрабаванне....
  Але затрымалася на вожыках, i была знiшчана лётчыкам-камiкадзэ, якi таранiѓ яе.
  Тым не менш з'явiѓся новы танк "Пацука"-2 яшчэ буйнейшы i цяжкi...
  Новы 1946 Сталiн адзначаѓ ва ѓсё яшчэ не ѓзятай Маскве. Вялiкi правадыр СССР разлiчваѓ на цуд. Масква стала сапраѓдным горадам-крэпасцю.
  Запасаѓ харчавання магло хапiць яшчэ на пару гадоѓ, а з улiкам змяншэння насельнiцтва з-за бамбёжак i абстрэлаѓ на даѓжэй. А вось боепрыпасы залежалi ад хуткасцi i iнтэнсiѓнасцi штурмаѓ.
  Берыя ѓсё ж такi заѓважыѓ:
  - Можа, таварыш Сталiн дамовiмся з Гiтлерам аб нашай свабодзе?
  Вярхоѓны галоѓнакамандуючы, рашуча заявiѓ, моцна стукнуѓшы кулаком па стале:
  - Я з людаедамi, не размаѓляю Лаѓрэнцiй! Ты зразумеѓ!
  Берыя заѓважыѓ з уздыхам:
  - Будзем спадзявацца на цуд аб вялiкi!
  Сталiн заѓважыѓ, прахрыпеѓшы:
  -Цярпенне i праца, усё ператруць!
  . ЭПIЛОГ
  Новы 1946 г. праходзiѓ у лакальных баях. Немцы i японцы паступова захоплiвалi ѓсе буйныя гарады. Апошнiм у жнiѓнi загiнуѓ Верхаянск. У немцаѓ з'явiлiся новыя танкi АГ-50 у выглядзе пiрамiды.
  Тамара i яе каманда адчайна ваявала ѓ Верхаянску.
  Дзяѓчаты як заѓсёды былi басанож, i ѓ бiкiнi.
  Стаялi да смерцi. I босымi пальчыкамi ножак кiдалi забойнай сiлы выбуховыя пакеты.
  А затым, калi баявыя харчы скончылiся, то змаглi скляпамi i тунэлямi сысцi ѓ тайгу.
  Яны былi гатовы ѓзяць у рукi зброю i зноѓ весцi вайну, няхай хоць i партызанскую.
  У СССР узнiкалi партызанскiя зоны, i разгортвалася падпольная вайна.
  Сталiца яшчэ трымалася, так яе Гiтлер хацеѓ узяць зморам i бераг сваiх салдат, якiх i так палегла занадта шмат.
  А дзяѓчынкi тым часам нiшчылi фашыстаѓ i японцаѓ, самымi разнастайнымi спосабамi i метадамi.
  Асаблiва Наташка i яе каманда.
  I аказалiся зноѓ у Т -34-85. Машына , вядома ж , не новая . I для канца сорак шостага гады састарэлая .
  А вось i АГ -50. Нагадвае нiзкую пiрамiду з вельмi доѓгiм ствалом . Машына увесь шэсцьдзесят пяць тон . Таѓшчыня бронi са усiх ракурсаѓ 250- мiлiметраѓ пад нахiлам . Для снарадаѓ Т -34 абсалютна непрабiѓная .
  Супермэн-Наташа у прыкрасцi прашыпела :
  - Гэта як заданне ! Падымi гару !
  Футурыстка-Анжалiка агледзелася . Цяпер яны былi у сваiм традыцыйным бiкiнi . I нешта​​ прыгажунi прыйшло на розум .
  А Святлана нацiснула на рычагi босымi пяткамi i пагнала танк . Яна прашыпела :
  - Манеѓр ! Толькi манеѓр !
  АГ -50 забяспечаны магутнай 105- мiлiметровай гарматай з даѓжынёй ствала у 100 ЭЛ . Ён здольны паражаць на вялiкi дыстанцыi . Тым больш , у трыццацьчацвёркi з якасцю бронi усё роѓна . Адно трапленне i канец .
  Святлана пачынае разгойдваць савецкi танк . Вось непрыяцель страляе​ Снарад нават ледзь тычыцца бронi . Але да шчасце саслiзгвае . А бо моц каласальная - уранавы стрыжань .
  Супермэн-Наташка прашаптала сваiмi пунсовымi вуснамi :
  - На абразах з сумам асобы - зноѓ iмперыя нарадзiцца !
  Футурыстка-Анжалiка пальнула , выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ног . Снарад дагадзiѓ у нерухома якi стаiць пiрамiдальны танк . I саслiзнуѓ з бронi у рыкашэт . Ужо вельмi яна нахiльная i цэментаваная .
  Нямецкая танк , вядома ж , непрабiѓны , са усiх ракурсаѓ нават для IС -7. А ужо куды да яго Т -34-85.
  Зноѓ немец страляе ... Святлана нацiснула голай пяткай на тормазы . I змагла ухiлiць танк ад паразы . Хаця смяротны прэзент праскочыѓ зусiм побач .
  Супермэн-Наташа у лютасьцi вымавiла :
  - Так мы i ѓлiплi !
  Футурыстка-Анжалiка усмiхнулася . Яна стрымана сарвала з сябе станiк . Аголiла высокую грудзi з клубнiчнымi саскамi . Ашчэрыла свае жамчужныя зубкi . I прачырыкала :
  - Баязлiвец не гуляе у хакей !
  I нацiснула пунсовым саском на курок . Такая вось яна смелая i блiскучая д'яблiца . А можа добрая , руская анёл увасобi .
  Снарад вылецеѓ з не занадта доѓгага рулi​ Пранёсся ... I дагадзiѓ прама у ствол нямецкай машыны АГ . Адбiѓшы яго нiбы ударам хлапушкi​
  I усё чатыры дзяѓчаты хорам , раѓнулi :
  - Раз , два - я патрапiла ! Фрыцу па рогам так дала !
  I як страсянуць яны сваiмi босымi ножкамi . Вось гэта дзеѓкi ! А калi пры стральбе выкарыстоѓваюць голую грудзi - гэта у сто раз больш эфектыѓна .
  Супермэн-Наташа з усмешкай заѓважыла :
  - Гэты танк зараз для нас бяспечны . Але як яго знiшчыць ?
  Зоя з усмешкай прапанавала :
  - А у баявым каѓбойскiм стылi , мы яго смецем !
  Святлана паскорыла рух свайго танка . Але супернiк , нечакана разгарнуѓся i кiнуѓся наѓцёкi . Ён разагнаѓся дзiѓна хутка : усё ж газатурбiнны рухавiк . I быѓ вiдавочна хутчэй , чым Т -34-85.
  Нiбы слон уцякаѓ ад Моськi . Усё б нiчога . Але сланы умеюць перамяшчацца нават вельмi хутка .
  Супермэн-Наташа злосна рушыла па бранi босы нагой i зароѓ :
  - Вось ! Ну як усё ж такi мы адсталi ад фашыстаѓ !
  Зоя з смуткам у голасе , праспявала :
  - Усё немагчымае , магчыма у нашым свеце !
  I страсянула сваёй шавялюрай , колеры сусальнага золата .
  Футурыстка-Анжалiка з захапленнем праспявала , i выпусцiла чарговы снарад . Той патрапiѓ у бранiраваную карму i сарваѓся .
  - Iдуць цi мары небывалыя ... Плятуць цi вянкi запозненыя ... Нямы быѓ Герасiм калiсьцi !​​ Цяпер ён лаецца матам !
  Святлана строга заѓважыла :
  - Матам лаяцца - гэта вульгарна !
  Супермэн-Наташа хацела , нешта​​ сказаць дасцiпнае . Але вось з'явiѓся чарговы фашысцкi танк . На гэты раз Е -75. Таксама добра абаронены у лоб , але значна горш з бартоѓ . Праѓда, трыццацьчацвёрцы яго усё роѓна не прабiць .
  На гэты раз , Зоя скiнула з сябе станiк . I агалiла пунсовы сасок .
  Узяла i нацiснула грудзьмi на курок . Прылада спрацавала ...
  Снарад зноѓ дагадзiѓ прама у ствол масiѓнага прылады . I ста пяцi мiлiметровая гармата выйшла з ладу .
  I гэты немец кiнуѓся наѓцёкi . Добры спосаб выводзiць з ладу самыя абароненыя машыны - гэта лупiць па ствалам .
  Супермэн-Наташка узрадавана заявiла :
  - Вось бачыш ! Мы перамагаем !
  А вось i трэцi танк . На гэты раз "​ леѓ ". У яго зброя , бамбамёт калiбра у 450- мiлiметраѓ . Такi калi дзяѓбае , то мала зусiм не здасца .
  Супермэн-Наташа на гэты раз вырашыла пальнуць сама . Зняла станiк . Якая у яе усё ж такi высокая , i пругкая грудзi . Свежая , як у дзяѓчыны . I ваяѓнiца як возьме i нацiсне рубiнава саском .
  Снарад вылецеѓ ... I " Каралеѓскi леѓ " атрымаѓ прама у ствол . I вялiзную машыну як iрване . Што i пара якiя стаяць па краях танкаѓ адляцела на некалькi сотняѓ метраѓ .
   Так i трыццацьчацвёрку страсянула . Машына ледзь не перавярнулася , i аказалася адарваная ад землi .
  Футурыстка-Анжалiка нават стукнулася пры прызямленнi лобiкам , прараѓ :
  - Нiбы конi аслы !
  I пагразiла фрыцам кулаком .
  Супермэн-Наташа была задаволеная , i скалiла жамчужныя , вельмi буйныя зубкi :
  - Вось мы далi па ворагу ! Як пакладзена !
  Зоя праспявала , з захапленнем :
  - Каханне i смерць ! Дабро i зло ! Што свята што грэшна ... А мне ведай усё роѓна !
  I дзяѓчынка рушыла босы ножкай па металу .
  Наступны супернiк Е -100. Машына небяспечная . З бамбамётам i 75 - мiлiметровай гарматай з вельмi доѓгiм ствалом . Такое штурмавая мадыфiкацыя , i здольная выконваць роля i знiшчальнiка танкаѓ . А сямiдзесяцiпяцiмiлiметровай гарматы для савецкага танка цалкам хопiць .
   А ствол бамбамёта прыкрыты каѓпачком .
  Супермэн-Наташа перахрысцiлася пры дапамогi босы ногi , i прачырыкала :
  - Ну , будзем яго бiць ?
  Зоя , скаля зубкi , пагадзiлася :
  - Зразумела , будзем !
  Футурыстка-Анжалiка пунсовым саском нацiснула на курок . Прылада спрацавала . Выплюнула забойны зарад . I перабiла параѓнальна тонкi , але затое доѓгi ствол нямецкай гарматы .
  Святлана захоплена прачырыкала :
  - Выдатна ! А зараз дайце стрэлiць мне !
  I ваяѓнiца таксама агалiла свой тулава . У усёй чацвёркi грудзей на вышынi . I вельмi нават прыгожыя , сэксуальныя , панадлiвыя . Так з такiмi дзяѓчатамi хочацца заняцца любоѓю . Ну што​ можа быць лепш iх ? Напэѓна , толькi iншыя дзяѓчаты !
  I вось дзяѓчына падлавiла момант , калi каѓпачок пачаѓ адкрывацца . I выкарыстоѓваючы свой пунсовы сасок , як выпусцiць снарад па нямецкай бамбамёту .
  А фрыц не паспеѓ нават i вокам мiргнуць ... Як возьме i iрване ... Во усё бакi раскiдала дымлiвы метал .
  Святлана пацерла сабе моцныя рукi i прапiшчала :
  - Я дзеѓка сапраѓдны цмок !
  I як засмяецца ! I возьме , так пакажа язычок !
  Супермэн-Наташа узяла i захоплена попелу :
  - Патрыёт ! Савецкi патрыёт ! Колькi фрыцаѓ укакошыѓ ты !
  Зоя падхапiла песеньку , i трасучы аголенай грудзьмi , працягнула :
  - Патрыёт ! Чырвоны патрыёт ! I на дзевак усё твае мары !
  I таксама ваяѓнiца як возьме i разрагатаецца ! I язычок пакажа ! I выскалiць зубкi - iклы !
  I босымi ножкамi перасуне рычаг ...
  Дзяѓчыны тут вiдавочна на вышынi, хоць у iх i састарэлы танк. I працягваюць партызанiць.
  А вось 20 красавiка 1947 гады пачаѓся новы штурм Масквы. У iм удзельнiчалi i японцы, i туркi, i ѓся iншаземная раць.
  У Гiтлера, у вынiку, цярпенне лопнула i ён вырашыѓ скончыць з СССР. I асабiста са Сталiным, звязваючы з iм усё яшчэ палаючую на тэрыторыi Расii партызанскую вайну.
  Маѓляѓ, калi Масква ѓпадзе, то i вайна без сумневу скончыцца.
  I пачаѓся рашучы, генеральны штурм.
  У атаку пайшлi i звышцяжкiя танкi "Пацук"-2, "Монстар", Е-200, Е-500 i iншыя.
  За аднаго горад абстрэльваѓся i балiстычнымi ракетамi.
  А ѓ ход пайшлi i баявыя, непаражальныя дыскалёты Трэцяга Рэйха. Такая вось армада.
  Алёнка i яе каманда адважна сустрэла немцаѓ i дала iм бой.
  Алёнка босымi пальчыкамi ножак шпурнула гранату, дала чаргу i зароѓ:
  - За рускiх дух!
  Анюта, страляючы ѓ супернiкаѓ, i скошваючы шэрагi ворагаѓ, прачырыкала голай пяткай, паддаѓшы пакет смерцi:
  - За велiч камунiзму!
  Ала ведучы агонь па ворагах СССР i босымi пальчыкамi ножак шпурнуѓшы бамбiку, вякнула:
  - За Русь-матухну ѓ камунiзме!
  Марыя ведучы трапны агонь па непрыяцелю, i яго ѓпэѓнена скошваючы, адзначыла, выскалiѓшы зубкi:
  - Расii патрэбен новы лiдэр!
  Матрона адзначыла, страляючы i ѓпэѓнена нiшчачы супернiкаѓ, i босымi пальчыкамi ножак паддаѓшы чарговы падарунак смерцi:
  - Зразумела, неабходны!
  I ад яе кiдка, якi прыпаѓ у каток, два нямецкiя танкi сутыкнулiся.
  Маруся, ведучы агонь па гiтлераѓцам, энергiчна адзначыла:
  - У СССР усё было, але вораг узяѓ лiкам!
  I голай пяткай як запусцiць забойнае i няѓмольнае!
  Алёнка падбадзёрыла сябровак:
  - Не спяшаецеся Русь хаваць! Ёсць у нас яшчэ таксама справы!
  I пальчыкамi голай нагi падкiне разбуральны прэзент анiгiляцыi.
  Анюта, ведучы агонь па гiтлераѓцам, з гэтым пагадзiлася:
  - Мы ворагаѓ будзем люта бiць, не скончыцца Айчыны рака!
  I голай, круглай пятачкай дзяѓчынка як энергiчна возьме i паддасць па супернiку.
  Ала, страляючы ѓ фашыстаѓ, i выпусцiѓшы з рагаткi кавалак узрыѓчаткi, нацягнуѓшы цецiву босымi пальчыкамi ножак, выдала:
  - Гэта будзе проста супермэн - якi заменiць Сталiна!
  Марыя страляючы з узрушаючай трапнасцю, i босымi пальчыкамi ножак кiдаючы гранаты, выказалася:
  - Усё што не змянiцца, усё да лепшага!
  Матрона, збiваючы трапнымi стрэламi фрыцаѓ. А затым босай ножкай пашкодзiѓшы танк, адзначыла:
  - Мы са сваёй нязменнай i гераiчнай воляй!
  Маруся шпурнула цэлую нiзку гранат, сваiмi босымi ножкамi. Так што самаходка ѓ фашыстаѓ перавярнулася i пiскнула:
  - Я буду ѓсiх мацней!
  Ала, падбiѓшы транспарцёр у гiтлераѓцаѓ кiдком, гранаты голай пяткай, заѓважыла, паправiѓшы:
  - Не я, а мы! Усё мацней!
  Алёнка каб падняць баявы настрой заспявала, складаючы на хаду. А астатнiя дзяѓчынкi, ведучы па гiтлераѓцам агонь, падхапiлi;
  Мы дзяѓчаты краiны СССР,
  Якая ёсць паходня ѓсяму свету...
  Пакажам, ведай велiчы прыклад,
  Вось гераiчнасцi подзвiгi апеты!
  
  Пад сцягам чырвоным дзеѓкi народжаныя,
  I босыя нясуцца па марозе...
  За Русь б'юцца дочкi i сыны,
  Часам нявеста дорыць хлопцу ружу!
  
  Вось будзе над сусветам чырвоны сцяг,
  Ззяць так ярка, нiбы паходня-полымя...
  Бо волатый ведай у нас намах,
  I кумачом зiхацiць наш сцяг!
  
  Не вер, фашыст пракляты не пройдзе,
  I рускiх дух на векi не згасне...
  Перамог адкрыем бясконцы рахунак,
  Любому скажам i прывiтанне i здрасце!
  
  Расiя гэта цудоѓная краiна,
  Ты падарыла камунiзм народам...
  Навекi Богам шчодрая дадзена,
  За Радзiму, за шчасце i свабоду!
  
  Не зможа вораг Айчыну адолець,
  I як бы не быѓ ён жорстка каварны...
  Непераможны рускi наш мядзведзь,
  Салдат Расii так перамогай славуты!
  
  Выдатная савецкая краiна,
  Дзяѓчынкi ѓ ёй ганарацца, што прыгожыя...
  Яна на векi Родам нам дадзена,
  I будзем камсамолкi справядлiвыя!
  
  Дзяромся мы на подступах да Масквы,
  Завея гурбы, а дзяѓчаты босы...
  Не Аддамо Айчыне Сатане,
  У нас страляюць трапна нават косы!
  
  Так у лютасьцi дзяѓчаты рвуцца ѓ бой,
  I пяткай голай выбух-пакет кiдаюць...
  Фашыст ён толькi на выгляд круты,
  На самай справе, проста зласлiвы Каiн!
  
  Дзяѓчат ворагам нiяк не адолець,
  Яны нарадзiлiся пад такой зоркай...
  Непераможны монстр наш мядзведзь,
  Якi зрабiѓ Радзiму жонкаю!
  
  Мы рускiя дзяѓчаты добрыя,
  Нас не палохаюць катаваннi i маразы...
  I адаб'ем, вер нацiск злой арды,
  Працiѓнiк акунецца ад дозы!
  
  Ворага змаглi адкiнуць ад Масквы,
  Хоць у яго поѓна вялiзнай сiлы...
  Мы дзяѓчаты сабою такiя ганарлiвыя,
  Працiѓнiкi знiкнуць усё ѓ магiлы!
  
  Не верце, Русь ворагам не перамагчы,
  Бо кожны вiцязь з пялёнак...
  Паляѓнiчы ператварыѓся вiдаць у дзiчыну,
  А супастат зусiм яшчэ дзiця!
  
  Але рускi дух, вялiкi верце дух,
  У iм жа такiя ведайце, утоены сiлы...
  Разгромлены ж працiѓнiку будзе ѓ пух,
  Бо вiцязi ѓ баях непераможныя!
  
  Сумневы адкiньце дзеѓкi вы,
  Мы самыя адважныя ведай у свеце...
  Звярнем у пекла арды Сатаны,
  Замочым супостатаѓ усiх у сарцiры!
  
  Скончыцца святая вайна,
  Надыдзе мiр i ранiца над планетай....
  Яна навекi з сонцам ведай дадзена,
  Каб навечна шугала лета!
  
  I вечны ѓ славе камунiзм,
  I з намi Ленiн i вялiкi Сталiн...
  У кiно крывавым толькi зараз фашызм,
  А наша воля верце мацней сталi!
  
  Мая Расiя кiруе на стагоддзi,
  I ѓсё сусвету шчасце падарыла....
  Патрэбна сталёвая сiла кулака,
  I ѓдаласць, але разумнага разлiву!
  
  
  
  ВЯДЗЬМЫ, ЯКIЯ Ствараюць ЦУДА-ЗБРОЯ
  Герда, Шарлота, Магда i Крысцiна якiя выпрабоѓваѓ у свой час "Тыгр", вялi распрацоѓку i перспектыѓнай мадэлi: "Пантэры"-2. Дзяѓчыны размясцiла рухавiк i трансмiсiю адным блокам папярок, а вежу зрабiлi вузкай i малодшых памераѓ. А каробку перадач усталявалi на самiм маторы. У вынiку чаго "Пантэра"-2 атрымалася сiлуэтам нiжэй за два метры, i колькасць членаѓ экiпажа скарацiлася да трох чалавек. Таѓшчыня бранi iлба корпуса вырасла да 120-мiлiметраѓ пад вялiкiмi нахiламi, а бартоѓ да 82-мiлiметраѓ пад нахiламi. А вежы да 150-мiлiметраѓ лоб i 82-мiлiметра борта, пад нахiламi. Увесь машыны пры гэтым скарацiѓся да 35 тон, што дазволiла абысцiся рухавiком у 700 конскiх i падняло хуткасць i манеѓранасць танка. Пры гэтым палепшылася i праходнасць машыны, а хадавая частка стала лягчэй i куды прасцей у рамонце i абслугоѓваннi. Усяго шэсць каткоѓ, што практычна i зручна. "Пантэра"-2 спадабалася Гiтлеру i паступiла ѓ серыю з верасня сорак трэцяга года. Машына ѓдалая, з добрай, бранябойнай i хуткастрэльнай гарматай. Яна працавала i хутка перамяшчалася, валодаючы выдатнай эрганомiкай.
  I галоѓнае яна была прасцейшай у вытворчасцi i менш патрабавала металу. I пры гэтым адрознiвалася капiтальнай жывучасцю. Не так проста такую машыну з вялiкiмi нахiламi бранi прабiць.
  Савецкiя войскi атрымалi сур'ёзную праблему. Акрамя таго немцы замест праграмы Фау, уклалiся ѓ распрацоѓку народнага знiшчальнiка, i стварылi ХЕ-162, просты i танны ѓ вытворчасцi i вельмi лёгкi i манеѓраны.
  Дадзеная машына аказалася распрацавана ѓ больш спрыяльных умовах, i параѓнальна просты ѓ кiраваннi. I ёй не так ужо лёгка i справiцца.
  Навязала савецкiм i саюзнiцкiм войскам, жорсткiя, паветраныя баi. Знiшчальнiк важыѓ усяго паѓтары тоны ѓ пустым выглядзе i амаль цалкам складаѓся з дрэва. Так што машына аказалася на рэдкасць эфектыѓнай.
  Сiтуацыю пагоршыла i тое, што нямецкiя дзяѓчаты сталi актыѓна паступаць у авiяцыйныя часцi.
  Альбiна i Альвiна сталi актыѓна набiраць рахункi, ваюючы, як правiла, басанож i ѓ адным бiкiнi. I гэтых дзяѓчат не маглi збiць. А яны самi так актыѓна зрэзалi супернiка. А якiя прыгожыя былi гэтыя бландынкi: проста сапраѓдныя арыйкi!
  Альбiна хупавай ножкай нацiскае на гашэтку i ссякае пару савецкiх самалётаѓ i вiскоча:
  - Слава Трэцяму Рэйху!
  Альвiна нацiскае пунсовым саском грудзей на гашэтку, i дзiвiць тры савецкiя машыны i раве:
  - Нашай Радзiме слава!
  Баявыя дзяѓчынкi - не скажаш што яны слабыя. Не, яны вельмi агрэсiѓныя i ѓсiх здольныя разарваць.
  Дрэннае ѓ цэлым гэтае войска. I зiмой лiнiя фронту стабiлiзавалася. Майнштэйн нанёс контрудар, i здолеѓ разграмiць савецкiя войскi за Дняпром, стварыѓшы пару вялiкiх катлоѓ. Немцы таксама змаглi адбiць наступленне пад Ленiнградам. Тут яны абапiралiся на магутную лiнiю абароны. Плюс яшчэ Сталiн пасля разгрому ва Украiне зняѓ некалькi дывiзiй з гэтага напрамку i дазволiѓ немцам адбiць атакi. Фронт выстаяѓ, i немцы зiмой змаглi ѓтрымацца па ѓсiм перыметры атакi.
  Герда асабiста ваявала на "Пантэры"-2, разам з дзяѓчынкамi. I нягледзячы на зiму, прыгажунi бiлiся басанож i ѓ адным толькi бiкiнi.
  Герда нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка, уразiла супернiка i пiскнула:
  - Слава нашай iмперыi!
  Шарлота таксама нацiснула босымi пальчыкамi ножак на рычажок, знесла вежу трыццацьчацвёрцы i пацвердзiла з агрэсiяй:
  - Героям слава!
  Крысцiна лупанула нацiснуѓшы пунсовым саском на кнопку i, уразiла савецкую машыну, пiскнула:
  - I нам слава!
  Магда дала чаргу з чатырох кулямётаѓ, зрэзала савецкую пяхоту пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i выдала:
  - Вечная, пераможная слава!
  Дык вось дзяѓчынкi расшалiлiся i голыя, круглыя iх пятачкi зiхацяць.
  А на падыходзе "Тыгр"-2, дадзены танк пры вазе ѓ пяцьдзесят пяць тон абяцае мець абарону ѓ 250-мiлiметраѓ iлба, i бартоѓ у 170-мiлiметраѓ.
  Што пры 88-мiлiметровай гармате ѓ 71 ЭЛ, вельмi нават прыстойная машына.
  I вось увесну немцы ѓжо наступаюць у Iталii i ѓпэѓнена грамяць саюзнiкаѓ.
  Бяруць Неапаль i ѓрываюцца ѓ Сiцылiю.
  I здаюцца войскi саюзнiкаѓ сотнямi тысяч. I грамяць iх капiтальна. Нямецкiя пантэры нястрымныя.
  А дзяѓчыны прымушаюць ангельцаѓ падаць на каленi i цалаваць босыя, дакладныя ножкi, i мовамi лiзаць круглыя пятачкi прыгажунь.
  У чэрвенi саюзнiкi спрабуюць наступаць, высадзiѓшы дэсант у Нармандыi. Але церпяць там поѓнае паражэнне. Iзноѓ сотнi тысяч палонных, i маса захопленай тэхнiкi.
  Рузвельт атрымлiвае iнфаркт i становiцца недзеяздольным. ЗША iмкнуцца згарнуць такую цяжкую вайну. Брытанiя разглядае варыянты замiрэння з фрыцамi. Сiтуацыю пагаршаюць больш магутныя бамбардзiроѓкi англiйскiх гарадоѓ з выкарыстаннем рэактыѓнай авiяцыi. А дагнаць такiя самалёты брытанскiя знiшчальнiкi не могуць.
  Так што i Чэрчыль пачынае прасiць мiру. Але фюрар няѓмольны. Яго распiрае ад усведамлення ѓласнай сiлы.
  Але вось ангельцы ѓсёткi згодны ѓжо на мiр. I гэта трывожыць Сталiна, якi прапануе фюрару перамiр'е. Гiтлер згаджаецца на тры гады спынiць ваенныя дзеяннi, пры ѓмове, што не будзе партызанскiх дыверсiй, i бакi застануцца пры сваiх межах, а СССР будзе прадаваць немцам нафту i хлеб.
  Сталiн даѓ на гэта згоду... I фрыцы развязалi сабе рукi.
  Першы ѓдар, вядома ж, Гiбралтар. Захапiѓшы гэтую крэпасць можна перакiдваць у Афрыку войскi па найкарацейшай адлегласцi. Пры штурме крэпасцi, немцы выкарыстоѓвалi найноѓшыя аѓтаматы МР-44, дзяѓчаты iх таксама палепшылi: зрабiлi значна лягчэй i надзейней.
  А ѓ небе ваявалi Альбiна i Альвiна, дзяѓчынкi, якiя зрабiлi самалёты немцаѓ куды больш практычнымi i хуткаснымi.
  I разбуралi саюзнiкаѓ направа i налева. Гiбралтар бы ѓзяты з ходу. Франка быѓ змушаны, пагодзiцца з ультыматумам Гiтлера. Не даць жа сваю краiну акупаваць фашыстам.
  Немцы разганялiся на танках i ѓрывалiся ѓ месцазнаходжанне супернiка.
  Пасля падзення Гiбральтару фрыцы ѓступiлi ѓ Марока. I рухалiся, захоплiваючы тэрыторыi. Асаблiва па Алжыры iшлi танкi фрыцаѓ. "Пантэра"-2 iмклiва слiзгае па пяску. Яе мадэрнiзавалi, больш магутны паставiѓшы рухавiк, i яна панеслася. "Пантэра"-2 суцэль задавальняла вайскоѓцаѓ сваёй абаронай iлба, а "Тыгр"-2 наогул быѓ танкам узрушаючым. Саюзнiкi падалi нiбы падкошаныя.
  Нямецкiя дзяѓчаты ваявалi ѓ пустынi, як правiла, босыя i ѓ бiкiнi. Толькi змазвалi скуру спецыяльным ахоѓным крэмам, каб не абгарэла.
  Потым прыгажунi палонных ангельцаѓ на каленi ставяць, i прымушаюць дзявочыя пяткi лiзаць. I гэта падабаецца, асаблiва афрыканцам, якiя гэта робяць з энтузiязмам.
  Сорак пяты год прайшоѓ вельмi паспяхова для немцаѓ яны захапiлi большую частку Афрыкi, Блiзкi Усход. А ѓ першай палове сорак шостага года захапiлi яшчэ i Iндыю, i Бiрму i астатнюю частку Афрыкi. I больш праблем было з забеспячэннем войскаѓ, расцягнутасцю камунiкацый, рэльефам мясцовасцi, чым з супрацiвам ангельскiх i амерыканскiх частак. Тым больш каланiяльныя войскi не вельмi жадалi бiцца. У тэхнiцы ѓ немцаѓ пераважная перавага ѓ якасцi. Напрыклад, МЕ-262 Х, i хуткасць мае да 1200 кiламетраѓ у гадзiну, i ѓзбраенне пяць авiяцыйных гармат. А ѓ ЗША i Брытанii, пакуль больш-менш прыдатных да баявога выкарыстання рэактыѓных знiшчальнiкаѓ няма i бамбардзiроѓшчыкаѓ пагатоѓ.
  Ды яшчэ ѓ немцаѓ з'явiлiся дыскалёты, якiя развiваюць, хуткасць парадку чатырох гукавых. Яны былi зусiм непаражальныя для стралковай зброi, дзякуючы ламiнарнай бруi хто абцякала машыны. Але i самi праз гэта не маглi страляць. Але затое можна было i бомбу скiнуць з вышынi, i ѓ разведцы выкарыстоѓваць, i самае галоѓнае таранiць машыны ворага збiваючы iх бруямi.
  Якiя лётаюць талеркi эфектыѓная зброя з вялiкiм запасам ходу i здольныя далятаць з Еѓропы да ЗША. I iмi кiравалi часам вельмi прыгожыя дзяѓчынкi, якiя аддаваѓ перавагу змагацца басанож i ѓ бiкiнi.
  Вось Гертруда i Ева ѓ палёце. Такiя дзве выдатныя мiлкi. Напрыклад, чарнаскурага амерыканца злавiлi. Прывязалi да бервяна. I так на яго мужчынскай дасканаласцi доѓга каталiся, што палонны страцiѓ прытомнасць, перарабiѓшыся.
  А зараз Гертруда босымi пальчыкамi ножак узяла i навяла дыскалет на цэль, збiваючы амерыканскiя самалёты. Вось гэта баявая дзеѓка.
  I Ева таксама пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак наводзiць на супернiка забойнай сiлы машыну.
  I з лютасцю таранiць непрыяцеля, i падаюць машыны Англii i ЗША.
  Высадку дэсанту немцы запланавалi на канец лiстапада. Па-першае, у гэты час нiхто не чакае. На самай справе, надвор'е не вельмi i выжывацца рызыкоѓна. Але спакойныя днi можна пераплываць Ламанш i высаджвацца. Акрамя таго ёсць перавагi ѓ начным дэсантаваннi, бо ѓ цёмны час сутак куды цяжэй абараняцца.
  Немцы да гэтага часу вельмi моцна перабiлi англiйскi i амерыканскi флот.
  Так што высадка дэсанта чакалася без асаблiвых праблем. Магутнай ударнай сiлай павiнны былi стаць спецыяльныя батальёны з дзяѓчынак, якiя нават у мароз канца лiстапада былi басанож у адным толькi бiкiнi.
  Высадка пачалася 26 лiстапада 1946 гады. У гадавiну выбараѓ у Рэйхстаг, пасля якiх Гiтлер атрымаѓ пасаду Рэйхсканцлера.
  Перашкодзiць высадцы не было каму. А ѓ наступленнi прынялi ѓдзел вялiкiя масы пяхоты i нават найноѓшыя пiрамiдальныя танкi. Якiх нi з аднаго ракурсу не прабiць.
  Дзяѓчыны зразумела ваююць усярэдзiне iх, i дзейнiчаюць адважна.
  А некаторыя ваяѓнiцы ѓжо басанож ламаюць беражок лёду на змёрзлых уначы лужынах. I вельмi адважна б'юцца. I здзяйсняюць каласальнай сiлы цуды. А калi босымi пальчыкамi ножак шпурляюць гранаты i раздзiраюць ангельцаѓ на часткi, то гэта становiцца вельмi выдатна...
  Герда ж б'ецца на танку "Тыгр"-4 пiрамiдальны з гарматай i бамбаемётам, прычым вельмi адважна. Пасылае снарад за снарадам, i раздзiрае ворагаѓ на часткi.
  Дзейнiчаючы не мыццём так катаннем, нацiскаючы на кнопкi джойсцiка босымi пальчыкамi ножак, дзяѓчынка раве:
  - Скалiм зубы мы актыѓна, вынiшчаем вельмi моцна!
  Шарлота выкарыстоѓвае пры стральбе пунсовы сасок, нацiснуѓшы iм на кнопку джойсцiка i ѓразiѓшы супернiка, прачырыкала:
  - Наш сусветны будатрад!
  Лупанула з рэактыѓнага бамбамёта i Крысцiна, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак. Разнесла масу супернiкаѓ i буркнула:
  - За велiч Трэцяга Рэйха!
  А ѓслед за ёй грымнула i Магда. На гэты раз пры дапамозе клубнiчнага соску. Парвала супернiка i зароѓ:
  - За арыйскi камунiзм!
  Вось гэта дзяѓчынкi ѓзроѓню супер! А як пяхота з дзяѓчат бяжыць i босымi ножкамi, на хаду шпурляе гранаты. I як гэта выдатна i забойна.
  Дзяѓчынкi такiя вось баявыя i прыгожыя.
  I разбураюць ангельцаѓ направа i налева. Нiчога дзiѓнага, што пры такiм наступе i высадцы дэсанта i са боку Францыi i з боку Нарвегii, Англiя пратрымалася ѓсяго толькi дзесяць дзён. Вось гэта выдатна!
  Упала метраполiя. I наступны этап - гэта паход на Амерыку. У лютым немцы, нягледзячы на зiму, ажыццявiлi высадку ѓ Iсландыi: аперацыя "Iкар", i захапiлi гэтую важную тэрыторыю.
  I зноѓ у баях бралi ѓдзел басаногiя дзяѓчаты розных батальёнаѓ СС.
  I дабiвалiся поспеху, мiльгаючы голымi пяткамi па снег.
  Сталiн прапанаваѓ Гiтлеру ѓ сакавiку 1947 гады, сумесную вайну супраць ЗША. Фюрэр даѓ згоду на гэта, але пры ѓмове, што СССР атрымае назад толькi Аляску, у некаторым родзе законную тэрыторыю. I не будзе прэтэндаваць на большае.
  Сталiн з гэтым пагадзiѓся... I пачалося ѓварванне савецкiх войскаѓ праз Аляску. Такое iмклiвае i жорсткае.
  Рухалiся новыя савецкiя танкi.
  Экiпаж Лiзаветы ваяваѓ на самым першым, эксперыментальным i яе не зусiм даробленым танка Т-54. Красавiк 1947 гады. На Алясцы яшчэ ляжаць снягi, але рускiя дзяѓчынкi ваююць басанож i ѓ бiкiнi. I такiя прыгожыя дзяѓчыны.
  Лiзавета страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак па супернiку. Дзiвiць амерыканскi "Шэрман". I скалячы зубкi, ваяѓнiца прамаѓляе:
  - Слава iдэям вялiкага камунiзму!
  Кацярына таксама страляе выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi точаных ножак i верашчыць:
  - Слава пераможным вынiкам нашага войска!
  Алена таксама пальнула, ужыѓшы на гэты раз пунсовы сасок грудзей, уразiѓшы вельмi пазнак супернiка i рыкнула:
  - Слава новым рашучым перамогам!
  Ефрасiя, дзюбанула па супернiкам, выкарыстоѓваючы клубнiчны сасок, i прабiваючы "Першынг" раѓнула::
  - I будзем мы перамагаць!
  Ваяѓнiцы як вiдаць разышлiся нiбы мегеры. I так малоцяць амерыканцаѓ.
  Вось у лоб танка пападае снарад, але тут жа сыходзiць у рыкашэт. Лiзавета раве i скача:
  - Слава iдэям камунiзму!
  I таксама пасылае снарад у адказ, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Вось гэта дзяѓчынка - рэальную мiсiю выконвае.
  Такiя вось прыгажунi баявыя.
  Савецкiя войскi ѓтрымалiся на Алясцы. А ѓ маi прыбыѓ i самы першы ѓвасоблены ѓ метале IС-7.
  I на iм танкавы экiпаж Алёнкi.
  Вось такая там баявая дзяѓчына. Як стрэлiѓ па супернiку, так дзiвiць яго вельмi трапна.
  А гармата, якая магутная: 130-мiлiметровая. Яна прабiвае непрыяцеля з вялiкай дыстанцыi. У амерыканцаѓ асноѓны танк усё яшчэ "Шэрман", якi толькi для набору рахункаѓ нямецкiм i савецкiмi танкавымi асамi падыходзiць. Ёсць крыху лепшы "Першынг", з гарматай помощнее калiбра 90-мiлiметраѓ. I вельмi малалiкi "Звышпёршынг", чыя гармата калiбра ѓ 90-мiлiметраѓ i даѓжынёй ствала ѓ 73 ЭЛ, здольная савецкай машыне IС-7 у борт i наблiжай нанесцi небяспечную рану. Пiрамiдальныя нямецкiя танкi амерыканскiя прылады ѓвогуле не бяруць з усiх ракурсаѓ. IС-7 прабiваюць у борт. Т-54 Звышпёршынг , можа ѓзяць зблiзку ѓ iлоб, i ѓ борт у дыстанцыi. Але пакуль у СССР асноѓны танк Т-34-85, якiя яшчэ не зняты з вытворчасцi i змагаецца з амерыканцамi. Ён прыблiзна роѓны "Шэрману", i слабейшы за "Першынг".
  Так што савецкiм воiнам даводзiцца туга. I яны з зайздрасцю пазiраюць на пакуль адзiны, самы першы эксперыментальны танк IС-7.
  Гэтая машына ганарлiвая i крутая.
  Змагаюцца яшчэ i IС-2 i IС-3. Апошняя машына ѓ лоб не прабiваецца акрамя "Свехпершынгу". Ну, яшчэ IС-3 могуць прабiць у нiжнюю частку корпуса.
  IС-2 некалькi слабаваты ѓ лабавую браню вежу.
  На гэтым танку ваююць дзяѓчыны Наташка з яе камандай. Баявыя прыгажунi. I яны з IС-2 наносяць зруйнавальныя ѓдары, забойнымi снарадамi.
  Наташка нацiснула босымi пальчыкамi ножак, i выкiнула забойнае, прабiѓшы амерыканца i вякнула:
  - Слава iдэям добрага камунiзму!
  Зоя нацiснула пунсовым саском на забойны рычажок i вякнула:
  - За арыйскi мiр i парадак!
  Аѓгустына таксама дзюбанула знiшчэннем пры дапамозе голай пяткi, уразiѓшы супернiка i раѓнула:
  - За рашучыя перамогi!
  I Святлана напрыканцы як выкiне пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, ссячэ працiѓнiка i пiскне:
  - За вялiкiя сiлы!
  Ваяѓнiцы Краснай Армii прасоѓвалiся па Алясцы. Наступiла лета i, было цёпла, i на танках у бiкiнi i басанож дзяѓчатам прыемна. Немцы, пераадолеѓшы Грэнландыю, высадзiлiся ѓ Канадзе. А з поѓдня насоѓвацца сталi з Аргенцiны. У Бразiлii быѓ раскол на прагерманскую i праамерыканскую фракцыi. Немцы магутным ударам сваiх больш баяздольных дывiзiй вырашылi справу на сваю карысць.
  У гiтлераѓцаѓ з'явiѓся больш магутны i эфектыѓны штурмавы карабiн, якi расстрэльваѓ з вялiкай дыстанцыi i вельмi хутка. Янкi цярпелi паражэнне за паразай.
  Новая каманда англiйскiх дзяѓчат на чале з Джэйн Амстранг насоѓвалася з поѓдня... Ваяѓнiца ѓлетку змагалiся ѓ Бразiлii... Праамерыканскiя сiлы супрацiѓлялiся млява.
  Але ѓ Венесуэле ваяѓнiцы сутыкнулi з амерыканскiмi войскамi. Змагалiся яны на састарэлай "Пантэры"-2, якую ѓжо практычна знялi з вытворчасцi ѓ карысць пiрамiдальных мадэляѓ тэхнiкi.
  Але англiчанкi нават на гэтым танкi былi мацнейшыя за амерыканцаѓ. Пастрэльвалi з гарматы па "Шэрманах", якiя ѓжо безнадзейна састарэлi, маглi на роѓных ваяваць толькi з савецкiмi трыццацьчацвёркамi.
  Джэйн пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак з дыстанцыi. Уразiла супернiка i прачырыкала:
  - Вось яна велiч Брытанii - не пацьмянее!
  Грынгета ѓрэзала пры дапамозе босых пальчыкаѓ точаных ножак у непрыяцеля. Разбiла "Шэрман" i прапiшчала:
  - Каралеѓства наша будзе крутым!
  I паказала язычок!
  Далей пальнула Монiка, ѓразiла супернiка сапраѓды ѓ цэль, сваiмi босымi ножкамi i прабуркавала:
  - За выратаванне душы!
  I ѓслед за iмi лупанула i Малання. Дакладна ѓразiла больш небяспечны "Першынг", разбiѓшы яго корпус.
  Зразумела босымi пальчыкамi ножак i прабуркавала:
  - Слава iдэям каралеѓскiх сiл!
  Змагалiся дзяѓчаты вельмi агрэсiѓна i канструктыѓна.
  А ѓ Канадзе рухалiся адборныя нямецкiя часцi. Герда на танку "Тыгр"-4 пiрамiдальным ламала Амерыку i яе дамiнiёны. I тыя ламалiся пад скрышальнымi ѓдарамi супернiка.
  Герда пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, уразiла непрыяцеля i вякнула:
  - За арыйскi камунiзм!
  Шарлота таксама лупанула, на гэты раз пунсовым саском грудзей, прабiла амерыканскую машыну i булькнула:
  - За велiч Нямеччыны!
  Крысцiна таксама лупанула па непрыяцелю. Разбурыла яго браню, пры дапамозе босых пальчыкаѓ точаных ножак, нiбы яечную шкарлупiну i пробулькала:
  - За нашы фенаменальныя дасягненнi!
  Грымнула i Магда, меючы працiѓнiка нiбы глiну i зароѓ:
  - За такiя рэсурсы, што не ѓ казцы сказаць, нi пяром апiсаць!
  Дзяѓчаты трэба адзначыць вельмi баявыя i вельмi рухомыя. З iмi вельмi нават весяла.
  I вось упалi асноѓныя гарады Канады: Квебек i Таронта. I жыць стала лепш, фрыцам i весялей...
  Гiтлер заявiѓ, што Амерыку даб'юць!
  З распрацоѓкай атамнай бомбы ѓ ЗША не атрымлiвалася. Вiдаць поспех адвярнулася ѓ дадзеным выпадку ад Амерыкi на карысць Вермахта. Ну i што ж? Ёсць i iншыя асновы перамогi i поспехаѓ. Так што ѓпадаць у роспач вельмi рана.
  Але фрыцы са сваiмi iншаземнымi палкамi вельмi ѓжо пераѓзыходзяць ЗША ѓ якасцi войскаѓ. I здольныя, на вельмi шматлiкае ѓ разбурэннi непрыяцеля.
  Вось Герда, напрыклад, злавiла чарнаскурага байца. I яны дзяѓчынкi яго так змучылi, прымушаючы займацца каханнем, што той адкiнуѓ капыты. I гэта, уласна, вельмi выдатна.
  Увосень сорак сёмага года, фрыцы ѓступiлi на тэрыторыю ѓласна ЗША. Савецкiя войскi яшчэ ваявалi ѓ Канадзе.
  Алёнка на IС-7 дзерлася з цэлай брыгадай "Шэрманаѓ" i "Першынгаѓ". Шэрманы тут былi класа "Светлячок", з даѓгаствольнай 76-мiлiметровай гарматай, якая небяспечная для IС-7 пры стральбе ѓ борт. Так што дзяѓчынкi аказалiся ѓ сур'ёзнай сiтуацыi. IС-7 пры ѓсiх сваiх добрых якасцях, маю гармату з абмежаваным боекамплектам i не занадта хуткастрэльную.
  Вось Алёнка пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, уразiла амерыканца i пiскнула:
  - На мой шлях вайны!
  Анюта лупанула па чарзе, пры дапамозе пунсовага саска, уразiла "Шэрман" i вякнула:
  - За перамогi СССР!
  Даѓбанула i Ала пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. Прабiла амерыканскую машыну i вякнула:
  - За iдэi камунiзму!
  Марыя таксама ѓрэзала, пры дапамозе клубнiчнага соску, разбiла супернiка ѓ трэскi i шыкнула:
  - За вялiкiя рукапiсы Ленiна!
  I Матрона голай пяткай паддала, размаляваѓшы браню "Шэрмана" i прапiшчала ва ѓсё горла:
  - За маiх вiцязяѓ свету!
  Вось гэта пяцёрка, вось гэта дзеѓкi - страмчэй не знайсцi! А такiя ѓсе юныя i свежанькiя. I павеюць дзяѓчыны мёдам. Нездарма жаѓнеры з такiм задавальненнем лiжуць iм мовамi ѓлонне Венеры. I яшчэ аблiзваюцца.
  Ды IС-7 паддаѓся назад, каб яго не разарвалi на шматкi. На тое гэта i танк, усiм танкам танк.
  Можа, акрамя пiрамiдальных нямецкiх...
  Але вось большая частка "Шэрманаѓ" перабiта, а астатнiя адыходзяць назад.
  Вось так секанулi савецкiя дзяѓчынкi.
  А ѓ небе Анастасiя Ведзьмакова i Алёнка Сакалоѓская як малоцяць фрыцаѓ. Што гэтым дзяѓчатам Пакрышкiн у падноскi не варта. А ваююць прыгажунi басанож i ѓ бiкiнi. I пунсовыя соску грудзей пры стральбе выкарыстоѓваюць, што павышае баявую эфектыѓнасць стральбы.
  Але разумее Альбiна i Альвiна страмчэй. Дзяѓчаты паспелi атрымаць шэсць ступеняѓ Рыцарскага крыжа. Вышэйшая шостая ступень Рыцарскi крыж Жалезнага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi была ѓручана iм пасля таго як яны збiлi больш за тысячу самалётаѓ кожная.
  Вось гэта дзеѓкi - усiм дзяѓчынкам дзеѓкi...
  Але i Анастасiя Ведзьмакова, i Алёнка Сакалоѓская сабралi кожная больш за дзвесце самалётаѓ. I ѓ iх ужо было па восем зорак героя СССР.
  Настасся нацiснула босымi пальчыкамi ножак на кнопку стральбы авiяцыйнай гарматы i збiла амерыканскую машыну, пiскнуѓшы:
  - Я ёсць дзяѓчына супер!
  Алёнка Сакалоѓская секанула па супернiку пры дапамозе пунсовага саска грудзей, звалiлi тры самалёты i раѓнула:
  - А я яшчэ страмчэй!
  Вось гэта дзеѓкi, такiя дзеѓкi!
  I разбураюць Амерыку.
  Ну, зразумела Альвiна i Альбiна робяць гэта яшчэ весялей i страмчэй.
  Альвiна выкарыстоѓвае пры стральбе пунсовыя соску.
  А Альбiна клубнiчныя...
  I абедзве дзяѓчыны вельмi любяць працаваць язычком з нефрытавымi, пульсавалымi стрыжнямi. У iх такi вось рызыка i крэда агрэсii!
  Альбiна нацiснула босымi пальчыкам ножак i прачырыкала:
  - А ѓ моры сыходзяць, дзяѓчаты лiхiя!
  Альвiна ведучы агонь, пацвердзiла:
  - Крутая стыхiя, забойствы стыхiя!
  I вось ужо немцы i савецкiя i японцы ѓклiнавалiся глыбей у амерыканскую тэрыторыю.
  У японцаѓ ёсць свае байцы: дзяѓчаты-нiндзя. Вельмi адважныя i баявыя.
  Вось дзяѓчына сiняя нiндзя, як выпусцiць пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак лязо брытвы, зразаючы галовы амерыканцам i вякне:
  - Яны не пройдуць!
  I сячэ мячамi млын.
  А дзяѓчына жоѓтая нiндзя правядзе мячамi сапраѓдны веер. I затым босымi пальчыкамi ножак кiне iголкi з атрутай, i запусцiць iх з забойства войскаѓ янкi, прабiваючы супернiкаѓ.
  I завые ва ѓсю глотку:
  - Ва ѓсю Японскую славу!
  А дзяѓчына з чырвонымi валасамi, як правядзе прыём касы млын, i разане непрыяцеляѓ.
  А затым возьме i босымi пальчыкамi ножак урэжа па iх i так раскiдае янкi ѓ розныя бакi. Вось гэта баявая прыгажосць.
  I прараве:
  - Мы ёсць нiндзя!
  А тут i дзяѓчына з белымi валасамi нiндзя правядзе мячамi прыём верталёт. Пасячэ працiѓнiкаѓ, разбурыць iх. I з пунсовага саска лупне маланкай, зароѓшы:
  - За перамогу Японii!
  Ну, супраць такiх краляѓ нiхто не выстаiць! Вось гэта дзеѓкi, усiм дзеѓкам дзеѓкi...
  А настолькi яны агрэсiѓныя.
  Але вось баi грукочуць з каласальнай iнтэнсiѓнасцю. Войскi дзяржаѓ восi рухаюцца i з поѓначы i з поѓдня, лiтаральна сцiскаючы Амерыку велiчэзнымi шчыпцамi.
  Вось гэта зацiск некалi слаѓнай краiны, якi ѓзрушае ѓяѓленне.
  Да канца восенi фрыцы ѓжо ладна ѓклiнавалiся ѓ тэрыторыю ЗША.
  Вось Герда ваюе ѓ танку "Тыгр"-4 i адначасна ѓспамiнае свае ранейшыя,
  Таксама вельмi слаѓныя подзвiгi.
  Герда злёгку заляпалася крывёй, але была задаволеная. Але настрой псаваѓ жахлiвы смурод, якi iшоѓ з разрэзанага пуза ваѓкалака i асцярога, што набяжыць яшчэ сотня, калi не больш такiх жа стварэнняѓ.
  Шарлота тым часам узяла свайго жывучага апанента за галаву i правяла смяротны прыём "двайны Нэльсан", згарнуѓшы стварэньнi шыю. Вогнезарная ваяѓнiца тут апынулася ѓ ролi гэтакай мацi Тэрэзы - у плане мiласэрнасцi да па-зверску збiтаму ѓпiру. Выказалася:
  - Я добрая, прадабраючы, i мама мая добрая - як мудрая сава!
  Герда была занепакоена:
  - Ты што не разумееш?
  Шарлота здзiвiлася:
  - А што я павiнна разумець?
  - А дыназаѓры, цi гiбрыды пацукоѓ i прусакоѓ не пачуюць? - Герда выцягнула губкi.
  Шарлотка хiхiкнула:
  - Вось не чакала я, што ты такая сцикуха! Ды мы iх хоць тысячу пераб'ем!
  - Цябе што палiцай па галаве рушылi!
  - Не. Толькi павер, мегагнам можа нас пачуць. - Тут дзяѓчына запнулася. - Калi Султан гномаѓ не ѓзяѓ яго, гэта значыць не заклiкаѓ на службу, то ён не мог сысцi ад нас занадта ѓжо далёка.
  Герда з вельмi слабой надзейнай спытала:
  - А iншыя гномы, эльфы, аннихоббиты?
  Шарлота хутка з мужчынскай бязлiтаснасцю, пагасiла апошнюю надзею:
  - Iншыя, можа, i чуюць, ды што iм да гэтага? Ведае толькi мегагнам Кiй-Дар.
  Герда пачала абцiраць аб велiзарны пышны лiсцiк сваю абрынданую крывёю нагу. Лiст толькi знешне здаваѓся мяккiм, а насамрэч быѓ калючым. Басаногая бландынка вывела мараль:
  - Не ѓсё, тое золата, што блiшчыць, але ѓсё што смярдзiць - заѓсёды аказваецца лайном! У свеце так шмат бруду, што нельга паверыць у чысцiню стваральнiка, нават зрабiѓшы некалькi крокаѓ па зямлi!
  У адказ Агняззарная д'ябла зноѓ засiпела паветрам у сваёй пластмасавай дудцы. Потым дзяѓчаты доѓга прыслухоѓвалiся да ночы. Але мегагнам Кiй-Дар не чуѓ цi нават не мог пачуць. I iншага гнома, тут вiдавочна не было.
  Герда тут праспявала:
  - Калi сябар апынуѓся раптам i не сябар i не вораг, а гном... Гэта значыць нас чакае дурдом!
  Шарлота перапынiла сяброѓку:
  - Ну што хочаш, каб нас легiён ваѓкалакаѓ абклаѓ? Давай ножкамi, ды i барзджэй!
  I зноѓ яны працягнулi знясiльваючы бег, хоць абодвух ваяѓнiц ужо каламуцiла ад стомы. Часам Герда засыпала на хаду, у салодкiя кароткiя iмгненнi здавалася, што ён лёг, адпачывае (свайго роду спаць у сне - гэта проста неверагодна крута!). Але вiдзежы рассыпалiся, як кiм глiны, якi ѓпаѓ на зямлю, - лёгка i без намагання, толькi цела нервова ѓздрыгвала. I тут жа ѓсё пачыналася спачатку, нiбы гойдаѓся нябачны кiвач. Вакол стаяла нейкая напаѓява i напаѓрэальнасць, даводзiлася тапырыць павекi, каб яны, цяжкiя, не стульвалiся. Босыя нажанькi дзяѓчат былi вар'яцка пакалоць, але менавiта гэты жудасны боль не даваѓ iм канчаткова забыцца i страцiць пачуццё рэальнасцi. А пейзаж паступова мяняѓся.... Скрозь цемру вакол вiдавочна праступалi высачэзныя сцены, стомленая ваяѓнiца-бландынка была нiбы ѓ чорным каменным калiдоры. Здавалiся гукi - цяжкае рэха яго бегу. I было яшчэ нешта страшнае i нерухомае - наперадзе. Нешта жывое, яно, пакуль нябачнае, чакала дзяѓчат, i яны беглi туды. Не хацелi, вядома, патрапiць у апраметную, але ѓсё роѓна беглi, як авечкi гнаныя тыграм. Нават незразумела чаму, iм стала снiцца такая дробязь, можа з-за залiмiтавых фiзiчных нагрузак апошнiх тыдняѓ вайны ѓ пустынi Афрыкi i гарах Азii...
  Герда шапнула:
  - I нават рай здольны пеклам быць, што ѓ пекла назад не трэба доѓга плыць!
  Нешта тузанула за дзяѓчынку руку. Свядомасць рыѓком вярнулася да ваяѓнiцы. Яна раптам выявiла, што стаiць нерухома. Зямля наперадзе спадзiста сыходзiла ѓнiз. I там чуѓся слабы плёскат вады. У змучаны тварык дзяѓчыны павеяѓ свежасцю i вiльгаццю.
  Герда ѓсклiкнула:
  - Ого, можна аказвае i да раю дабегчы!
  - Вiрый! - з пачуццём выдыхнула побач Шарлота. - Месца, дзе асалоду загiнулыя воiны Вялiкай Германii. - Яе звонкi галасок ваяѓнiцы быѓ поѓны непадробнай радасцi.
  Герда не падзяляла падобнага аптымiзму:
  - Хутчэй за перадполле Вiрыя.
  Шарлота з энтузiязмам вымавiла:
  - Дзе перадполле, там i поле!
  Герда ѓспомнiла легенду, успомнiла, як па дарозе да Рэйх-Сарая, яны перасеклi невялiкую серабрыставодную рэчку. З вышынi царскага скакуна пераправа здавалася лёгкай i хуткай забавай. Ваяѓнiца-бландынка нават адчула сябе султанам, цi султаншай, што зрэшты, яшчэ лепш! Але адна справа сядзець на гмаху элiтным скакуне, i iншае - падарожнiчаць на сваiх дваiх нажэнках багiнi. Цiкава, наколькi глыбокая i падступная гэтая рака?
  Герда хiтра, але вобразна заѓважыла:
  - А перадполле тое мiннае!
  - Ты ѓмееш плаваць? - Павярнулася да яе рудавалосая дзяѓчына.
  Герда пацiснула плячыма:
  - Якое дурное пытанне. Дзе ты бачыла прадстаѓнiка элiтнага батальёну СС, якая не ѓмела плаваць.
  Шарлота рашуча трасянула палымнеючымi кучарамi:
  - Забудзься пра элiту СС. Тут дасканалага iншы свет цi нават бязмежнае светабудовы з мiрыядамi светаѓ. Тут далёка не ѓсё, як было ѓ нас!
  "Цi ѓмею я?" - спытала сябе Герда, зноѓ зазiраючы ѓ пустэчу, якая была ѓнутры ваяѓнiцы.
  Шарлота буркнула:
  - Ну, хутчэй раджай! Час падцiскае!
  - Ну вядома, я павiнна ѓмець плаваць! - Бадзёра вымавiла ваяѓнiца-бландынка, бачачы сумнеѓ на далiкатным i адначасова грозным твары сяброѓкi.
  Матылёк памерам з альбатроса, пры гэтым з сiнiмi ѓ жоѓтую крапiнку крылцамi, калыхнуѓ вусiкамi ѓ знак пацверджання, што галаногая бландынка кажа праѓду.
  - Я таксама так цi амаль так мяркую, - няцвёрда адказала Шарлота. - Хоць ведаеш прыказку: iндык думаѓ i ѓ суп трапiѓ, варона не думала i апынулася ѓ трашчотцы! У любым выпадку лепш, калi ты ѓмееш, бо мне цябе не выцягнуць. А нам толькi адна дарога - на той бераг.
  Герда моцна сцiснула кулакi:
  - Вядома, крутая паплыла!
  Шарлота папярэдзiла:
  - З мячом могуць быць у нас праблемы!
  Гламурныя ваяѓнiцы падышлi да самай абзы берага i ступiлi ѓ чорную начную ваду. Герда адчула цiск вады - рачулка мела нямоцную плынь. Галаногая бландынка апусцiлася на каленi i прагна напiлася, пасля чаго папырскала на стомлены запылены твар. Дрымотнасць тут жа прайшла. Вада была прахалоднай i далiкатнай, хацелася легчы ѓ яе i паслабiць ныючыя мускулы жаночага цела...
  Герда вымавiла з натхненнем:
  - А мiн у перадполле i нябачна!
  - Пачакай! - Прашаптала Шарлота.
  Герда здзiвiлася:
  - А што зноѓ тут пасткi?
  Вогнезарная ваяѓнiца супакоiла:
  - Ды не, але... Думаю ѓ нас яшчэ ёсць шанец!
  Ваяѓнiца агню зноѓ прыклалася да сваёй белай пластмасы губкамi. Прыслухалася, уважлiва азiраючыся па баках.
  Герда ж у сваю чаргу расслабiлася, i нiбы сiлкавалася боскай энергiяй ад вады. Шарлота папрасiла яе:
  - I ты глядзi, мне цяжка ѓ дадзеным месцы канцэнтравацца.
  Галаногая бландынка таксама азiрнулася. Адчувалася, што хутка будзе вiднець. Цемра перастала быць апраметнай, як яшчэ зусiм нядаѓна, у яе непрагляднасцi з'явiлiся зыбкiя правалы - здавалася, яшчэ ледзь-ледзь, i покрыва ночы ѓпадзе. Значыць, пагоня пачнецца зусiм хутка. Добра, што яны дайшлi да ракi. Герда жмурачы броѓкi, прыгледзелася: вада была добра бачная ѓ яе зводзяць з розуму мужчын ног, цьмяна - у цэнтры плынi. Iншы ж бераг амаль тануѓ у цемры.
  Белая ваяѓнiца заѓважыла:
  - Вось бы цяпер мужчынскiя рукi палашчылi б нашы змучаныя целы з якiя праступiлi ад напругi жылкамi. Якое б мы задавальненне ад гэтага атрымалi б? Аб якая iмкнецца плоць нявiнных дзяѓчын. Маё ѓлонне багiнi Венеры, так жадае каханнi, i шчасцi, таго чаго жадае любая жанчына!
  Шарлота зноѓ прыклалася да дудкi. На гэты раз Герда здалося, што цi то ѓ паветры, цi то ѓ зямлi нешта завагалася ѓ адказ. А аб голую пятачку ваяѓнiцы - бландынкi пацерлася, нешта з шыпамi i разам з тым такое далiкатнае. Яна выказала:
  - Вось яна асалода ѓдава.
  - Ты чула? - Юная агнязарная д'яблыца узбуджана схапiла яе за руку. - Крокi мегагнома! Аб беласнежная самка чула? Кiй-Дар адгукнуѓся. - Шарлота пацалавала сяброѓку ѓ вушка. - Павер, блiзкая наша перамога, Ён недзе тут!
  Герда заѓважыла:
  - Ды блiзкая... Як для казяѓкi Месяц!
  Шарлота стала мацней дзьмуць у свой свiсток з чароѓнай пластмасы створанай эльфамi (тэхначараѓнiцтва аднак!), прыпадаючы затым вухам да зямлi. Гэтым разам зваротнае страсенне глебы было куды больш прыкметным.
  Герда тут па-фiласофску заѓважыла:
  - Ёсць такая прымета, чым даѓжэй не шанцуе спачатку, тым больш паспяховым будзе канец!
  - Так... - Iзумрудныя вочы найпрыгажэйшай дзяѓчыны радасна прыжмурылiся, - ён прыйшоѓ на клiч! Кi-Дар!
  Герда прыклала пальчык у вусны:
  - Ды асцярожней ты. Можа гэта зусiм не той мегагнам, цi iстота зусiм iншага парадку!
  Яны замерлi, услухоѓваючыся. Дрыготка зямлi стала больш раѓнамернай, цяжкай. Недзе паблiзу, мiж "астравоѓ" кустоѓ, прабiраѓся вялiзны тыпаж. Ён быѓ нiбы джын-волат, паслухмяна якi шукае гаспадара, хай нават апошнi яшчэ бязвусы юнак...
  Шарлота заявiла:
  -Ты, мусiць, нават не ѓяѓляеш усiх моцы мегагномаѓ. Гэта такiя магутныя iстоты, што нават пякельны агонь адступае перад iмi!
  Герда тут жа запярэчыла:
  - Не чаму ж уяѓляю... Калi гном iстота моцная, то мегагнам павiнен быць на парадак мацнейшы. Бо само словы мега, гэта ѓ мiльён разоѓ больш!
  Шарлота ахвотна як дзяѓчына на спатканне з эстраднай зоркай пагадзiлася:
  - Ды ты правiльна думаеш сяброѓка! Менавiта ѓ мiльён, гэтае цэлае непераможнае войска!
  Герда тут здзiвiлася:
  - А чаму ты не выклiкала яго раней i дазволiла нашым сяброѓкам загiнуць?
  Замест адказу юная i рудая д'ялiца зноѓ прыклалася да свайго свiстку, паветра з лёгкiм сiпеннем вырывалася са скрыѓленага сопла. I раптам Шарлота замерла на паѓуздыху, яе смарагдавыя вачаняты акруглiлiся. Агнязарная ваѓчыца прысела ѓ ваду, крануѓшы Герду за руку. Так хацела, была ёй адказаць, як раптам...
  Босыя ступнi дзяѓчынкi раптам апякла такi рэзкi боль, што зараз падскочылi i ... канчаткова прачнулася. Мадлен трымала ѓ руках дубiну з падлучаным да яе электрычным провадам. На ружовай, нават злёгку арагавелай ад бегу па распаленым пяску i вострым горным камянях падэшве паѓстаѓ пухiры электраразраду.
  Капiтан СС рыкнула:
  - Ды ѓставай ты барзджэй збiрайся, надзець парадную форму! Вы не можаце перад фельдмаршалам фарсiць у адным бiкiнi! Глядзi дзетка, цябе ѓзнагародзяць, але калi выкiнеш дурасць, то прымушу суткi круцiць кола Конана, i адначасова бiць электрычным токам. - Мадлен тут зрабiла морду больш страшным. - Хоць не, не суткi, а цэлы тыдзень, без адзiнай хвiлiны перадышкi. У нас пакуль ёсць час.
  Дзяѓчаты спешна пачалi збiрацца.... А на iншым кантыненце адбывалiся таксама цiкавыя падзеi, прычым аналагiчныя.
  Так, а зараз зноѓ бiтва, i ваяѓнiца Герда, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, пасылае забойнай сiлы снарад. Разбiты "Першынг" спынiѓся.
  У вось паѓзе нешта такое большае i нязграбнае. Найноѓшая амерыканская распрацоѓка, самаходка калiбрам гарматы ѓ 155-мiлiметраѓ даѓгаствольнай i таѓшчынёй бранi ѓ 305-мiлiметраѓ. Важыць тон сто дваццаць i вельмi цiхаходная. Ледзь паѓзе...
  Герда разбiла "Шэрман" трапным стрэлам i адзначыла:
  - Па нашу душу iдзе!
  Шарлота пальнула выкарыстоѓваючы босыя пальчык ножак, разнесла супернiка на iрваныя кавалкi металу i пiскнула:
  - За гонар i Радзiму!
  Крысцiна заѓважыла з трывогай:
  - Можа з бамбамету па iм урэзаць?
  Магда ѓпэѓнена заявiла:
  - Дай мне гэтую справу!
  I дзяѓчына навяла на супернiка гармату, сваiмi чэпкiмi пальчыкамi ножак, i лупанула.
  I амерыканскi монстар спынiѓся i ѓзарваѓся.
  Вось гэта дзяѓчыны з Трэцяга Рэйха - малайцы!
  Наступiла зiма, i па снезе рухаецца IС-7. Баi iдуць у Амерыцы. Б'юцца прыгажунi з СССР люта.
  Алёнка пальнула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак па "Першынг" i разнесла супастата.
  I прабуркавала:
  - Слава рускаму камунiзму!
  Урэзала снарадам i Анюта. Ужыла прыём пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i прабуркавала:
  - Я скажам дзяѓчына-супермэн!
  Ала таксама ѓзяла i пальнула i ѓразiла чарговы танк "Паттон". I такiя класныя.
  Што за гароднiна гэты найноѓшы танк "Паттон"? Гэта "Звышпяршнiг", толькi з больш магутным рухавiком у 810 конскiх сiл i вялiкiмi нахiламi бранi.
  Што ж уражлiвая машына, якая для Т-34-85 можа стаць праблемай. Але IС-7 яе як з дыстанцыi лупiць. I савецкi танк, атрымаѓшы ѓ лабавую браню снарад, адпраѓляе яго ѓ рыкашэт. Вось гэта баявая машына. I ѓ адказ з аднаго размаху зносiць амерыканца.
  Далей палiць Марыя, дзiвiць непрыяцеля трапна. Прабiвае яго наскрозь i верашчыць:
  - Наша армiя моцная, ахоѓвае свет яна!
  I таксама босыя пальчыкi ножак выкарыстоѓвае.
  А затым i Маруся дзяѓбане. I раскрышыць непрыяцелю браню ѓ трэскi. Пры дапамозе ѓ дадзеным выпадку голай пяткi.
  I прараве:
  - За новыя рэформы Сталiна!
  Вось такая баявая яна прыгажуня, i жадае ѓсiм спадабацца.
  Вось як каманда на IС-7 працуе, што i чарцям ад гэтага моташна.
  Але вось надыходзяць дзяѓчынкi наперад.
  Лiзавета на Т-54 б'ецца. I дзейнiчае адчайна. Такая вось агрэсiѓная краля.
  I дзяѓчаты маюць вельмi нават нядрэнную машынку. I страляюць з яе вельмi трапна.
  Вось напрыклад узялi i ѓразiлi "Звышпёршынг", i проорут:
  - Наш святы камунiзм!
  Лiзавета босымi пальчыкамi ножак нацэлiла зброю. Лупанула па мэце i пiскнула:
  - Мая перамога будзе вялiкая!
  I падмiргнула напарнiцам.
  Кацярына лупанула пры дапамозе пунсовага саска i праверашчала:
  - За нашы вялiкiя перамогi!
  I як засмяецца ва ѓсё горла.
  I Алена пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак як урэжа па супернiку. Разбiла магутную браню, раскалола метал i прапiшчала:
  - Магутная наша нацыя!
  I прараве ва ѓсё горла...
  - Ура!
  I Ефрасiя таксама бразгае па супернiку, на гэты раз клубнiчным саском. Раскрышыць непрыяцеля i вякне:
  - За велiч камунiзму на ѓсiх планетах галактыкi!
  Такiя вось дзяѓчынкi крутыя ѓ свеце. I iх нiчым не спынiць i не ѓтаймаваць.
  Кацярына вiскоча i трасе грудзьмi:
  - Я ёсць дзеѓка супер!
  I яе соску адлiваюць лаламi ... Яна ѓ свой час чарнаскураму iх у твар совала i прымушала лiзаць. Затым сама яму мужчынскае дасканаласць мовай аблiзваѓ. Што ѓвогуле такi прыемны смак.
  Як гэта прыемна для дзяѓчыны - не апiсаць большага задавальнення на свеце.
  Вось так дзяѓчынкi i разбураюць супернiка. I адчуваюць асалоду ад сваiх слаѓных перамог, i каласальных дасягненняѓ.
  А Настасся Ведзьмакова i Алёнка Сакалоѓская наогул дзяѓчынкi ѓзроѓню ѓзрушаючага. У iх проста кiпяць хвалi страсцi i цунамi юрлiвасцi.
  Анастасiя страляе з пунсовага саска па супернiку, дзiвiць самалёт янкi i вiскоча ва ѓсё горла:
  - Я прыгажуня-супермэн!
  Аленка Сакалоѓская працягваючы руйнаваць супернiка, пры дапамозе клубнiчных саскоѓ i раве:
  - А я вышэй дзяѓчынка ѓсiх на свеце!
  Такiя вось ваяѓнiцы баявыя, i трэба сказаць кралi яшчэ якiя! Супраць iх нiкому не выстаяць.
  Нават Амерыцы... i ѓжо кожная па дзесяць залатых зорак героя СССР зарабiла...
  За такое фенаменальнае дасягненне атрымалi i адмысловую ѓзнагароду: дыяментавую зорку героя СССР. Што само па сабе вельмi нават ганарова i крута.
  Весялецеся прыгажунi!
  Лепшае, канешне ж, будзе наперадзе!
  Алег Рыбачэнка праводзiѓ чарговую аперацыю ѓ Саудаѓскай Аравii.
  Царскае войска Мiкалая Другога пашырала расiйскую тэрыторыю. Разам з Алегам змагалася зараз i дзяѓчынка Маргарыта Каршунова. Таксама мутант - ваяѓнiца якая атрымала неѓмiручасць.
  Ну што ж вечныя дзецi прыводзiлi ѓ пакору ѓсе гэтыя банды маджахедаѓ. I перамагалi iх - прымушаючы прымаць прысягу рускаму цару.
  Адначасова Алег Рыбачэнка не супраць i скласцi прыгожае i крыху па-iншаму працяг прыгод дзяѓчынак;
  Пасля новага года немцы i каалiцыя значна рушылi наперад па тэрыторыi ЗША. Амерыканцы, маючы справу з больш тэхналагiчна развiтым ворагам, прайгравалi.
  Да канца сакавiка вермахт падышоѓ да Вашынгтона i прыступiѓ да штурму сталiцы ЗША.
  Баi кiпелi няроѓныя i, вiдавочна было што дзяѓчынкi, i перамагаюць тут... Асаблiва пiрамiдальны танк, Герды добры, як i яе сачыненнi.
  Герда падчас абстрэлу Белага дома, калi яе танк бiѓ прамым навядзеннем узяла i заснула, i ёй снiлася такое...
  Яна бачыла партызанку Лару Мiхейку злоѓленую фашыстамi. Дзяѓчынка гадоѓ чатырнаццацi адстрэльвалася ад фашыстаѓ. Двое яе напарнiкаѓ загiнула. А яна сама схавалася ѓ хаце.
  Бабуля хацела яе выдаць за сваю ѓнучку, але гiтлераѓцы не паверылi ёй. I павялi... Вось-вось пачнуць абшукваць.
  I тады Лара выхапiла гранату, фашысты пападалi. Дзяѓчынка ѓ думках развiталася i гэтым святлом i шпурнула яе... Але граната не ѓзарвалася.
  Гераiчна пайсцi не ѓдалося.
  Лару павалiлi, пару разоѓ урэзалi, i паставiлi сiняк пад вока. Але моцна бiць не сталi, вiдаць баялiся пакалечыць!
  Калi яе прывезлi ѓ хату для допыту, Лара паводзiла сябе дзёрзка.
  Адважна гледзячы ѓ вочы палкоѓнiку СС, вымавiла:
  - Вас хутка фрыцаѓ знiшчаць! Чуеце, гул гармат, iдзе пагiбель ад Чырвонай Армii!
  Палкоѓнiк на гэта адказаѓ:
  - Адважная дзяѓчынка, ты пазнаёмiшся з бiзуном!
  Лара смела крыкнула:
  - Боль мяне не палохае!
  Палкоѓнiк загадаѓ:
  - Вывесцi гэтую паршыѓку на вулiцу з плакатам: партызанка i паказаць усёй вёсцы!
  Палiцай ахвотна падказаѓ:
  - На вулiцы выпаѓ снег, i стаiць мароз ... Цi не варта дзяѓчынку вывесцi басанож, каб яна астудзiла свой запал!
  Палкоѓнiк СС згодна кiѓнуѓ:
  - Правiльна! Няхай паходзiць па марозу босая, можа быць уразумець!
  З Лары сарвалi кажух, а таксама швэдар. Пакiнулi толькi ѓ адной паркалёвай сукенцы. Сцягнулi грубыя чаравiкi i чорныя панчохi. Дзяѓчына засталася басанож у адной, лёгкай сукенцы.
  Ёй павесiлi на шыю дошчачку з надпiсам: "Я партызанка". I звязаѓшы рукi ззаду вывелi на ганак. Босыя ногi дзяѓчынкi адчулi холад i снег.
  Лара ѓсмiхнулася. Яе праѓда бянтэжыѓ сiняк на твары, як яна выглядае. А басанож можна па снезе i прайсцiся. Яе падэшвы за лета моцна агрубелi, ад шматлiкiх пераходаѓ босы. Яна i абулася нядаѓна, i не ѓпершыню ёй трываць холад i голад.
  Лара пайшла сама i працягвала ѓсмiхацца. Павеяѓ вецер, развяваючы яе медна-чырвоныя валасы, а пад босымi ножкамi рыпеѓ снег.
  Дзяѓчынка крочыла з такiм выглядам, нiбы прынцэса на трон. I пакiдала за сабой хупавыя, маленькiя сляды, амаль дзiцячых ножак.
  Людзi глядзелi на яе са спагадай.
  Адна з бабак у футры залапатала:
  - Жах! Дзеѓку босую вядуць!
  Надвор'е стаяла сонечнае, i агрубелыя, мазолiстыя падэшвы Лары амаль не пакутавалi ад холаду. Яна iшла сабе, i скалiла зубы.
  Тут яе апякла ад удару бiзун. Дзяѓчынка ѓскрыкнула i сцяла губу.
  Яе стукнулi яшчэ пару разоѓ з сiлай. Лара з цяжкасцю выстаяла на нагах, i намаганнем волi стрымала крык.
  Упартую дзяѓчынку адказалi ѓ спецыяльную хату, дзе былi прыстасаваннi да катаванняѓ.
  Вось яе паднялi на прэнг i сталi прыпякаць распаленым жалезам пяткi...
  А двое катаѓ хвасталi Лару бiзунамi. Дзяѓчынка спачатку тытанiчным намаганнем стрымлiвала крыкi, але калi да босых падэшваѓ дзiцяцi прыклалi шырокiя палосы чырвонага ад спякота жалеза, крыкнула i страцiла прытомнасць. Яе прывялi ѓ сябе ...
  Жах...
  Герда ачулася.... Чорт перамажы, трэба ж такое прымроiцца, калi яны напярэдаднi перамогi, iх танк абстрэльвае Белы дом.
  А тут такiя гадасцi зняцца...
  Герда пальнула па якi выязджае з хаты "Звышпершынгу", прабiла яго наскрозь i прабуркавала:
  - Мiр, праца i каханне!
  Пасля чаго паказала мову.
  Шарлота таксама дзюбанула па супернiку, ужыѓшы босыя пальчыкi сваiх ножак i, вякнула:
  - Я дзяѓчына класа супер!
  Урэзала i Крысцiна, шыпя змяёй i нацiскаючы пунсовым саском на кнопку джойсцiка, прабiваючы супернiка:
  - Ёсць мы супермэны!
  I Магда як улепiць па непрыяцелю, раскрышыць танк, прымусiць дэтанаваць баявы камплект, i выдасць:
  - Даеш вышэйшы пiлатаж!
  Пасля чаго падмiргне сваiм напарнiцам. Вось гэта дзяѓчына - самага высокага лiчы класа наводчыца.
  Ваяѓнiцы разбураюць янкi i набiраюць рахункi... Альбiна i Альвiна ѓжо набралi кожная па дзве тысячы збiтых машын. За гэта атрымалi новую ѓзнагароду: Брыльянтавую зорку Рыцарскага крыжа Жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Вось так дзяѓчынкi i вызначылiся стаѓшы асамi класа супер. I нiхто iх не мог i спынiць i перамагчы.
  Настасся Ведзьмакова i Акулiна Сакалоѓская i Арлова атрымалi па новай узнагародзе: Ордэн Славы вышэйшай ступенi з дыяментамi, чаму былi вельмi нават рады. Вось такiя крутыя дзяѓчынкi.
  А вайна падыходзiць да канца... Амерыканцы дваццатага красавiка 1948 гады капiтулююць. I перавярнулася яшчэ адна гiсторыя другой сусветнай вайны.
  На гэты раз падобна надышоѓ перыяд працяглага мiру. СССР атрымаѓ назад Аляску i ѓсе былi задаволенымi. А краiны Амерыканскага кантынента падзялiлi Японiя i Трэцi Рэйх. Так завяршыѓся часовы перадзел свету.
  Немцы стамiлiся ад вайны.
  Гiтлер дазволiѓ у Трэцiм Рэйху шматжанства - да чатырох жонак кожнаму, i ѓвёѓ драконаѓскiя падаткi на пары ѓ якiх няма дзяцей або iх менш трох. Гэта было моцным ходам для заахвочвання дэмаграфiчнай палiтыкi.
  Акрамя таго ѓ самога Гiтлера з'явiлася шмат дзяцей атрыманых шляхам штучнага абнасеньвання. I сярод iх трэба было выбраць спадчыннiка прастола.
  Не было смутку, Трэцi Рэйх пераварваѓ разам з Японiяй заваяванае.
  Але вось 5 сакавiка 1953 году памёр Сталiн. I прыйшоѓ да ѓлады Берыя. Чаму Берыя? У яго былi i ѓ рэальнай гiсторыi нядрэнныя шанцы на трон, але перашкодзiла выпадковасць: бунт у ГДР падчас прыгнечання якога саспела контрзамова супраць Берыi. А тут ГДР зразумела няма.
  Акрамя таго i Гiтлер жадаѓ каб пасля Сталiна кiраваѓ менавiта добра прадказальны i вядомы немцам Берыя, якi быѓ германафiлам. I Сталiн калi ѓ яго пагоршылася здароѓе, зрабiѓ завяшчанне на карысць Берыi.
  Так што ѓсё вырашылася ѓ карысць раздзела таямнiцай i не толькi таемнай палiцыi.
  Ну, а Берыя прапанаваѓ Гiтлеру разабрацца з Японiяй, пакуль тая не абзавялася ядзернай зброяй.
  Мала што можа завiтаць у галаву самураем.
  Берыя i Гiтлер дамовiлiся аб сумеснай вайне з Японiяй, i падзеле яе тэрыторыi.
  20 красавiка 1954 года пачалася сумесная вайна супраць вялiзнай каланiяльнай iмперыi самураяѓ.
  Што ж новая старонка пераварочваецца ѓ гiсторыi. Савецкiя войскi наступаюць на Японiю.
  I нямецкiя таксама... Вось зноѓ Герда i Шарлота б'юцца ѓ пiрамiдальным танку. Машына ѓ iх двухмесная вагой пяцьдзесят тон i рухавiком газатурбiнным кампактным у 2500 конскiх сiл. Можна ѓявiць сабе якая хуткая нямецкая машына. А браня асаблiвая, з прымешкай пластмасы. I вельмi трывалая непрабiѓная з усiх ракурсаѓ. Гармата невялiкага калiбра ѓ 75-мiлiметраѓ, але з вельмi высокай пачатковай хуткасцю снарады ѓ прыладзе высокага цiску. Яна бранябойнасцi падвышанай. А запас снарадаѓ i хуткастрэльнасць вялiкiя. Праводнасць высокая.
  Сам танк проста супер... Так што Герда ведае, на чым ваяваць.
  Савецкiя машыны слабейшыя. Асноѓны танк пакуль Т-54, машына нядрэнная, параѓнальна танная, але моцна якая прайграе нямецкай ва ѓсiм. IС-7 усё так i не стаѓ масавым. Яго заѓважыѓ IС-10, якi атрымаѓ гармату 122-мiлiметра, але больш даѓгаствольную i нядрэннае бранiраванне iлба, пры больш слабых бартах. Але ѓсё гэта ѓклалася ѓ вагу пяцьдзесят тры тоны, што нядрэнна.
  Герда страляе са свайго танка "Пантэра"-6 па японцах, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, i душачы на кнопкi джойсцiка, пры гэтым рыкаючы:
  - Слава iдэям арыйскага братэрства!
  Шарлота нацiскае на кнопкi джойсцiка, пунсовым саском, радок з сямi кулямётаѓ, i верашчыць:
  - Наша шчасце ѓ камунiзме арыйскай мары!
  I дзяѓчына зноѓ смяецца...
  Крысцiна i Магда ваююць на iншай пiрамiдальнай "Пантэры"-6.
  Крысцiна нацiскае босымi пальчыкамi ножак на кнопкi джойсцiка, i дзiвiць супернiка з Японii i раве:
  - Слава майму хлопцу!
  Магда таксама адкрывае агонь, i аглушальна смеючыся, прамаѓляе, нацiснуѓшы лалавым саском на кнопку джойсцiка:
  - Слава нашым юнакам!
  I як засмяюцца яны ва ѓсё горла. Такiя вось скажам прама выдатныя ѓ рызыцы вайны дзяѓчынкi.
  Ды для Японii, падобна, надышоѓ судны дзень. Але ѓсё iдзе пакуль згодна з планам.
  Лiзавета i яе экiпаж ваююць на танку Т-54, некалькi мадэрнiзаваным. Але рознiца невялiкая. Гармата стала крыху больш хуткастрэльнай, а снарад больш бранябойны. У гэтым тое i адрозненне.
  А рухавiк той жа самы дызель у 520 конскiх сiл... Японцы выкарыстоѓваюць танкi сваiх распрацовак i лiцэнзiйныя нямецкiя. Таксама машыны ѓ цэлым добрыя. Асаблiва машына "Хiрахiта"-3, вагай у пяцьдзесят восем тон, з прыладай у 105-мiлiметраѓ даѓжынёй ствала ѓ 70 ЭЛ, праѓзыходная Т-54 ва ѓзбраеннi, i не якая саступала ѓ бранi, i хадавых якасцях, можа акрамя запасу ходу.
  Дадзены танк Японii для СССР праблема. Але ёсць i лягчэйшыя машынкi Краiны ђзыходнага Сонца.
  З iмi спраѓляць прасцей.
  Лiзавета страляе, ужываючы босыя пальчыкi ножак, i дзiвiць самурайскiя танкi. Яна гэта вельмi спрытна робiць, i верашчыць:
  - Слава Айчыне нашай свабоднай!
  Кацярына зноѓ вядзе агонь, ужыѓшы пунсовы сасок, i разбiѓшы японскую машыну, вiскоча:
  - За Богам дадзеную Русь!
  Алена таксама малоцiць супернiка, разбiвае варожы танк, пры дапамозе голай пяткi i раве:
  - За велiч iдэй камунiзму!
  Страляе i Эѓфрасiя i робiць гэта пры дапамозе клубнiчнага соску сваiх пругкiх грудзей, i вiскоча:
  - Слава перамогам вышэйшага камунiзму!
  Так яны свой танк спрытна рухаюць i пазбягаюць параз. Танк "Хiрахiта"-3 можна аднесцi i да цяжкiх, але ён даволi масавы. Прабiць такую машынку цяжкавата.
  А вось ён i iдзе на дзяѓчынак. Гармата i больш калiбрам i вышэйшая за пачатковую скорасць снарада. Браня iлба вежы ѓ японца нават таѓсцей савецкага 240-мiлiметраѓ, а лба корпуса таксама таѓсцей у 150-мiлiметраѓ верхняя частка i 120-мiлiметраѓ нiжняя. А хуткасць у японца нават вышэй, рухавiк газатурбiнны ѓ 1500 конскiх сiл. Ды гэты танк у Японii лепшы. З iм не пажартуеш.
  Але Лiзавета пры дапамозе пунсовага саска пасылае снарад прама ѓсутыч, i японскi танк выбухае, так не здолеѓшы патрапiць у савецкую машыну.
  Кацярына прачырыкала i пацалавала сяброѓку ѓ голую пятку:
  - Ты разумнiца Лiза!
  Лiзавета не пагадзiлася:
  - Я проста генiй!
  I як засмяецца ва ѓсю глотку. Вось гэта дзяѓчынка.
  I выюць яны нямала... Кацярына, напрыклад i сорак першы год памятае, як яна тады выцякала. Туфлi парвалi праз пару дзён, i прыйшлося тупаць басанож. А з нязвычкi гарадской дзяѓчыне гэта балюча, кожны грудок, кожная галiнка, кожная шышачка адчуваецца. I ножкi яна збiла да крывi, калi кожны крок выбухае болем.
  Нiколi дзяѓчынка не думала, што басанож хадзiць можа быць так пакутлiва. Нездарма ж Гюго спачуваѓ басаногай дзяѓчынцы Клазетэ. Калi нават улетку такiя дзявочым ножкам, то якога ѓзiмку.
  Кацярына зрэшты, хутка прывыкла, юнае цела прыстасоѓваецца жвава, параненая падэшва зарасла мазалямi i агрубела. I хадзiць басанож стала прыемна. Кацярына нават не абувалася, пакуль не ѓдарылi маразы. Аднак затым утварылася iх чацвёрка i Ефрасiння навучыла iх мастацтву ведзьмаѓ. А ведзьмы каб падоѓжыць маладосць часта бегаюць босымi па снезе. I карацей кажучы дзяѓчыны авалодалi таемнымi ведамi, i выглядалi гадоѓ на дваццаць, i босыя i ѓ бiкiнi не мерзлi ѓ мароз. Вось такiя пайшлi прыгажунi. I страмчэй iх няма, калi не лiчыць, вядома ж, Алёнку. Яна ваявала на IС-10 у мадыфiкацыi з падоѓжаным ствалом. Танк з'явiѓся ѓ серыi зусiм нядаѓна. I пакуль яшчэ рэдкi. IС-7 у буйную серыю так i не паступiѓ. Мабыць з-за дарагоѓлi i цяжкасцямi ѓ вытворчасцi.
  Так што разбурае экiпаж Алёнкi гэтых японцаѓ i напявае сабе песенькi.
  Узвейцеся вогнiшчамi сiнiя ночы,
  Мы пiянеркi дзецi працоѓных...
  Наблiжацца эра светлых гадоѓ,
  Клiч пiянераѓ заѓсёды будзь гатовы!
  Калi дзяѓчаты бяруцца за справу, то супраць iх не выстаяць. Гэта наогул можна сказаць дасканалае тварэнне вайны.
  Баi iдуць сабе i Японiя прайграе.
  Вось савецкiя войскi ѓзялi ѓ траѓнi паѓднёвы Сахалiн. I дзейнiчалi да крайнасцi асцярожна.
  А вось батальёны з савецкiх дзяѓчат паказваюць цудоѓны клас баёѓ.
  З iх вiдаѓ узбраення, вядома ж, АК стаѓ прымяняцца. Горш нямецкай, але затое просты i надзейны. I скошвае супернiкаѓ, хоць прыцэльнасць на дыстанцыi нiжэй, чым у нямецкага штурмавага карабiна.
  Савецкiя дзяѓчыны палонных японцаѓ прымушаюць свае босыя, пыльныя ножкi цалаваць, голыя пяткi лiзаць. Гэта iх такая вось тактыка.
  Баявыя ваяѓнiцы, самага высокага класа.
  Улетку пяцьдзесят чацвёртага года немцы ѓ асноѓным ачысцiлi Амерыку ад японскiх войск.
  Асаблiва хораша ваяваѓ батальён басаногiх дзяѓчынак на чале з Маргарэт. Дзяѓчына рассеялi самураяѓ, а ѓзятых у палон юнаку прымусiлi цалаваць сабе пяткi i лiзаць ѓлоння Венеры.
  Герда i яе каманда на Пантэрах-6 добра папрацавала, i масу японцаѓ адправiла ѓ апраметную, а каго ѓ рай.
  Чатыры дзяѓчыны-нiндзя бiлiся з савецкiмi войскамi, што прасоѓвалiся ѓ Маньчжурыi.
  Дзяѓчына-нiндзя з сiнiмi валасамi секанула мячамi, i правяла млын, ссякаючы савецкiх салдат. Затым кiнула пальцамi ножак гарошынку з выбухоѓкай, перавярнуѓшы савецкi танк Т-54 i раѓнула:
  - Самая класная краiна - гэта Японiя!
  Дзяѓчына-нiндзя з жоѓтымi валасамi таксама як урэжа па супернiку клiнкамi i голай пяткай паддасць бумеранг, проорав:
  - За нашы перамогi самураяѓ!
  Дзяѓчына-нiндзя з чырвонымi валасамi, без лiшнiх праблем правядзе агрэсiѓную круцёлку мячамi, ссякаючы савецкiх салдат. Затое яе босыя пальчыкi ножак запусцяць бамбёшку. Разарвуць танк СССР на часткi i ваяѓнiца запiшчыць:
  - У iмя iдэй камунiзму!
  Дзяѓчына-нiндзя з белымi валасамi, узяла i секанула працiѓнiкаѓ, нiбы правёѓшы веерам па полi, зразаючы зноѓ расiйскi салдат, i босымi пальчыкамi як запусцiць забойнае, што парве цэлых два савецкiя танкi на запчасткi.
  I прараве:
  - За велiч краiны!
  Дзяѓчынкi вельмi любяць забiваць, i яшчэ больш iм падабацца гвалтаваць палонных. Ды так каб мужчыны гублялi прытомнасць ад перанапружання. I гэта так дзяѓчатам-нiндзя падабаецца. Скакаць на прывязаных мужчынах i адначасова сцябаць iх бiзунамi.
  Але, нягледзячы на гераiчнасць японцаѓ, яны прайграюць лепшай i больш дасканалай тэхнiцы.
  Тым больш у небе суперкласа асы Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Сакалоѓская, якiя разбураюць японцаѓ, нiбы завадныя млыны.
  Анастасiя пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, зразае адной чаргой адразу шэсць японскiх самалётаѓ i пiшчыць:
  - Слава iдэям камунiзму Русi!
  Акулiна нацiскам на кнопку пунсовым саском зрэзала адразу сем японскiх самалётаѓ i зароѓ:
  - Героям Расii слава!
  Ваяѓнiцы мсцiць Японii, за свае ранейшыя крыѓды. I асаблiва за паражэнне ѓ вайне часоѓ цара Мiкалая Другога. Няма гэтага, нiколi не забудуцца, i не прабачаць пакаленнi.
  Анастасiя нацiскам рубiнавага саска дала чарговую чаргу, збiваючы японскiя самалёты i рыкаючы:
  - Слава эпосе камунiзму Берыi!
  Акулiна нацiснула босымi пальчыкамi ножак, разбiла самурайскiя самалёты i прабуркавала:
  - За вялiкiя перамогi!
  А Альбiна i Альвiна набiраюць рэкордныя рахункi. За тры тысячы збiтых самалётаѓ iх узнагародзiла ордэнам: Брыльянтавая зорка Рыцарскага крыжа Жалезнага крыжа i залатым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi.
  Альбiна пры дапамозе пунсовага саска дала чаргу. Зрэзала зараз тузiн японскiх самалётаѓ i прабуркавала:
  - За мае грудзi!
  I паѓставала сябе ѓ абдымках чарнаскурага воiна.
  Альвiна лупанула пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, звалiла паѓтара дзясятка японскiх самалётаѓ i пiскнула:
  - За вялiкiя перамогi!
  Дзяѓчыны-немкi вельмi баявыя i прыгожыя. Вельмi любяць хлопцаѓ з чорным колерам скуры, i iх мовы заѓсёды гатовы палiраваць эбанiтавыя дасканаласць мужчын.
  Альбiна пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак зноѓ урэзала па самураях, i збiла iх самалёты.
  I прабуркавала:
  - Я ёсць супермэн!
  Альвiна клубнiчным саском нацiснуѓ, скасiла масу японскiх самалётаѓ i запiшчала:
  - Я касмiчная мегера!
  Дзяѓчына вельмi баявыя i актыѓныя ѓ сваёй гiперсэксуальнасцi.
  Сапраѓдныя арыйкi - проста супер! I ѓвогуле такiя вось прыгажунi вышэйшага класа!
  Нямецкiя i савецкiя войскi, перамагаючы супернiка, прасоѓваюцца па Кiтаю.
  Пры штурме Сiнгапура вызначылiся байцы авiядэсантнай дывiзii i басонога дзявочага падраздзялення "Баракуды". Дзяѓчаты, шлёпаючы голымi пяткамi па лужынах пралiѓся трапiчнага дажджу, уварвалiся ва ѓмацаваныя пазiцыi японцаѓ i перакалолi iх штыкамi.
  Такiя вось баявыя прыгажунi.
  Японiя ѓздрыгвала ад зруйнавальных удараѓ такой агрэсiѓнай каманды.
  Увосень 1954 года, большая частка Кiтая была захоплена дзяржавамi восi. I сiтуацыя iстотна ѓскладнiлася для Краiны Узыходзячага Сонца.
  Гiтлер заѓважыѓ:
  - Двум птушкам у адным бярлогу не ѓжыцца!
  А ваяѓнiцы Альбiна i Альвiна збiла чацвёртую тысячу самалётаѓ. Японiя ѓ вельмi вялiкiх колькасцях вырабляла танную, але нiзкай якасцi авiяцыю, так што набiраць рахункi было вельмi зручна.
  Альбiна, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, зрэзала чарговага самурая i прапiшчала:
  - Гэта наш цудоѓны свет!
  Альвiна, пры дапамозе пунсовага саска збiла цэлы тузiн японскiх машын i прачырыкала:
  - Слава эпосе камунiзму, ва ѓсiм сусвеце!
  Альбiна, таксама ѓжыѓшы клубнiчны сасок i збiваючы самураяѓ, здзiвiлася, i вякнула:
  - Ты кажаш аб камунiзме?
  Альвiна ужыѓшы босыя пальчыкi ножак, i зразаѓшы дзясятак японскiх самалётаѓ, паведамiла:
  - Новы арыйскi парадак i ёсць камунiзм!
  Дзяѓчынкi разрагаталiся... За чацвёртую тысячу самалётаѓ iх узнагародзiлi Брыльянтавай зоркай Рыцарскага Крыжа Жалезнага Крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi. Што нават вельмi высокая ѓзнагарода - рэкордная для прыгажунь.
  Вось гэта дзяѓчыны, на якiх трэба раѓняцца....
  Зрэшты, Анастасiя Вядзьмакова i Акулiна Сакалоѓская не саступаюць i перавысiлi лiк у пяцьсот збiтых самалётаѓ.
  I атрымалi новыя ѓзнагароды вельмi высокiя, i цэлую калекцыю зорачак, сабе назбiралi.
  Анастасiя босымi ножкамi наводзiць зброю, i збiвае непрыяцеля, падразаючы працiѓнiка i пiшчыць:
  - За камунiзм на ѓсiх планеце!
  Акулiна ссякаючы супернiка пры дапамозе нацiску пунсовага соску, агрэсiѓна верашчыць:
  - Нас ведаюць нават дзецi!
  Зiмой Японiя страцiла амаль усе свае калонii, i баявыя дзеяннi перанеслiся на саму метраполiю.
  Наступiѓ 1955 год, калi бiтвы кiпяць бурныя i iм не вiдаць нi канца, нi боку.
  Японiя паддаецца, павольна, але дакладна. I прайграе паступова вайну.
  Але ваююць самураi адчайна i цвёрда.
  Алёнка са сваiм экiпажам на IС-11 эксперыментальны танк перасела. Дадзеная машына забяспечаная прыладай у 130-мiлiметраѓ i мае суцэльныя гусенiцы на дне.
  Алёнка страляе пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, прабiвае супернiка, i раве:
  - Слава камунiзму з голымi пяткамi дзяѓчынак!
  Анюта таксама пальнула пры дапамозе пунсовага соску, нацiснуѓшы на гашэткi кулямётаѓ iх цэлых дзевяць i, вякнула:
  - Мы дзеѓкi вельмi крутыя!
  Ала таксама ѓрэзала выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак, размаляваѓшы супернiка i зароѓ:
  - Ну-ка ад шрубы!
  Марыя дзюбанула, пры дапамозе голай пяткi. Прашыбла непрыяцеля наскрозь i прабуркавала, скалячы зубкi:
  - За новыя дасягненнi!
  Маруся ѓрэзала пры дапамозе клубнiчнага саска, таран непрыяцеляѓ смяротным захопам i праверашчала:
  - За вялiкiя камунiзму!
  Алёнка стрэльнула яшчэ раз i зароѓ:
  - Каб прэзiдэнт-калгаснiк i цыганскi дыктатар Сашка здох!
  I шлёпне босай ножкай па бранi.
  Вось як дзяѓчынкi разышлiся, проста супер. Яны наогул ваяѓнiцы ѓзрушаючага класа.
  Вось яны хорам спяваюць:
  Не, не згасне зоркi,
  Погляд сакалiны, арлiны...
  Голас народа звонкi -
  Шэпт раздушыць змяiны!
  
  Сталiн жыве ѓ маiм сэрцы,
  Каб мы не ведалi смутку...
  У космас адчынiлi дзверцы
  Зоркi над намi зiхацелi!
  
  Веру, увесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе Сонца -
  Шлях, асвяцiѓшы камунiзму!
  Б'юцца i Лiзавета з яе танкам Т-54, такая вось баявая дзяѓчынка-ведзьма.
  I збiваюць прыгажунi японскiя машыны сваiмi босымi ножкамi.
  Лiзавета нацiснула на кнопку джойсцiка пунсовым саском i прачырыкала:
  - Слава iдэям савецкага камунiзму!
  I як гэтая прыгажуня засмяецца! I блiсне жамчужнымi зубкамi.
  Кацярына ѓзяла i таксама босымi пальчыкамi ножак стрэльнула i праверашчала:
  - У перамозе несмяротных iдэй камунiзму,
  Мы бачым будучыню нашай краiны...
  Алена лупанула па супернiку пры дапамозе лалавага соску, i скалячы зубкi, праверашчала:
  - I чырвонаму сцягу нашай Айчыны,
  Мы будзем заѓсёды беззапаветна верныя!
  Эѓфрасiя дзюбнула голай пяткай i прашыпела:
  - Слаѓся Iмя па бацьку, наша свабоднае,
  Дружбы народаѓ, апора навек!
  I ѓсе дзяѓчыны, ужыѓшы босыя пальчыкi ножак, хорам праспявалi:
  - Сiла законная, воля народная,
  Бо за адзiнства просты чалавек!
  Ваяѓнiцы трэба сказаць баявой агрэсiяй адрознiваюцца неймавернай.
  А вось i Герда б'ецца...
  Яе "Пантэра"-6 нiбы супертанк, рэзае пазiцыi самураяѓ.
  Герда пальне пры дапамозе пунсовага соску, нацiснуѓшы на кнопку джойсцiка i, прараве:
  - За мiр арыйскi!
  Шарлота таксама ѓлепiць, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, разарве масу японцаѓ i вякне:
  - За вялiкiя рубяжы!
  Змагаюцца i Крысцiна з Магдай. Дзяѓчынкi вельмi баявыя, i вельмi прыгожыя, амаль голыя ѓ бiкiнi.
  Крысцiна пальнула пры дапамозе лалавага соску, разбiла японскi танк "Хiрахiта"-4 i прабуркавала:
  - Слава маёй краiне!
  Магда таксама дзюбанула, ужыѓшы босыя пальчыкi ножак, разнесла гаѓбiцу самураяѓ i вякнула:
  - Слава вялiкiм дасягненням!
  Вось гэта дзяѓчынкi самы вышэйшы клас!
  Токiа ѓпала ѓ канец сакавiка. А 20 красавiка 1955 года Японiя капiтулявала i такiм чынам завяршыла вялiкая вайна.
  Дзяѓчына Альбiна i Альвiна перавысiлi пяць тысяч збiтых самалётаѓ. I за гэта атрымалi адмысловую ѓзнагароду: Вялiкую Дыяментавую зорку Рыцарскага крыжа Жалезнага крыжа са срэбным дубовым лiсцем, мячамi дыяментамi.
  Вайна яшчэ не скончылася. Яна толькi стаiлася на час. Але Гiтлер амаль увесь свет заваяваѓ.
  Берыя атрымаѓ назад паѓднёвы Сахалiн, Курыльскую граду, i Манчжурыю разам з Порт-Артурам.
  СССР стаѓ моцнай краiнай, якая залiзвала раны. Некаторы час фашысцкая Германiя заваёѓвала iншыя краiны, душачы iх нязначнае супрацiѓленне.
  Вайна доѓжылася на знiшчэнне i сусветнае панаванне. Але наспявала чарговае глабальнае супрацьстаянне.
  Тым часам над СССР згушчалiся хмары. I ѓ 1959 годзе, у дзень свайго сямiдзесяцiгоддзя Адольф Гiтлер прыняѓ рашэнне напасцi на савецкую Расiю, дзе кiраваѓ Берыя. На баку ѓ фюрара быѓ практычна ѓвесь мiр.
  Але СССР стаѓ моцнай, iндустрыяльнай дзяржавай. Так што знайшла каса на камень.
  Ядзернай зброяй валодалi абедзве краiны, але Герда i Альбiна змаглi стварыць генератар, пры якiм выпраменьванне пакрыла ѓсю планету Зямля, зрабiѓшы ѓжыванне дадзенага выгляду паразы немагчымым.
  I Гiтлер вырашыѓ захапiць апошнюю суверэнную дзяржаву свету. Мяжа на захадзе праходзiла па Дняпры, i далей Беларусь, i Прыбалтыка пад немцамi. Змаглi фашысты ѓтрымаць за сабой i Крым. Няѓжо што ѓ Севастопалi СССР арандаваѓ базу для Чарнаморскага флота.
  Акрамя астатняй тэрыторыi ѓ Расii была ѓ складзе частка Кiтая - Манчжурыi. Так што насельнiцтва СССР, дзе праводзiлася вельмi актыѓная палiтыка заахвочвання нараджальнасцi i, узаконена было камунiстычным, атэiстычным рэжымам шматжанства ѓжо перавысiла даваенныя паказчыкi 1941 года, нягледзячы нават на тэрытарыяльныя страты, i кожны год прыбаѓлялася на тры працэнты.
  Берыя забаранiѓ i аборты, i супрацьзачаткавыя сродкi. I ѓвёѓ дзiкiя падаткi на сям'i дзе менш за чатырох дзяцей.
  Па плане i палачнымi метадамi СССР хутка развiваѓся, i яго ваенная моц узрастала.
  Гiтлер адчуваючы патэнцыйную пагрозу, скончыѓшы збiранне мiру ѓ адзiны Трэцi Рэйха, вырашыѓ пачаць апошнюю на дадзенай планеце сваю вайну.
  Што ж апошняя вайна? Больш на Зямлi заваёѓваць няма чаго. Год таму немцы зляталi на Месяц, i эпоха касмiчнай экспансii адчынена. Але цi дажыве Гiтлер да перыяду Зорных войн i заваёвы галактык? Нягледзячы на здаровы лад жыцця, вегетарыянскую дыету, рэгулярную зарадку i дазаваную фiзiчную нагрузку, вiдаць было, што фюрар старэе. На галаве ѓсё мацней прабiваецца лысiну, валасы сiвеюць, а выгляд стомлены. Хоць фюрар i спрабуе бадзёрыцца.
  Як бы там нi было, трэба завяршыць апошнюю сваю мiсiю, i заваяваць СССР. А так ужо калi фюрар i памрэ, то ѓ яго каля тысячы сыноѓ атрыманых шляхам натуральнага абнасеньвання. I нехта з iх будзе прызнаны самым лепшым, самым здольным i зойме трон найвялiкшага дыктатара ѓ гiсторыi планета Зямля.
  У любым выпадку прамаруджванне занадта рызыкоѓнае i пакуль ядзерная зброя не дзейнiчае, Гiтлер кiнуѓ на СССР толькi ѓ першым эшалоне больш за пяцьдзесят мiльёнаѓ салдат. Вялiкая колькасць таксама танкаѓ, самалётаѓ, i лятучых дыскалетаѓ. А гэта каласальная сiла.
  СССР працягваѓ мадэрнiзаваць зброю. З'явiѓся танк Т-64 цяжэйшы i з магутнай прыладай у 125-мiлiметраѓ здольны прабiваць пёравымi снарадамi i пiрамiдальная нямецкая машына. Праѓда Т-64 яшчэ толькi стаѓ паступаць у вытворчасць. Асноѓным танкам пакуль яшчэ заставаѓся Т-54 нядосыць моцны супраць нямецкiх мадэляѓ. Гэта таксама адна з прычын, чаму Гiтлер спяшаѓся з агрэсiяй супраць Расii.
  IС-11 не прыжыѓся... IС-12 быѓ створаны машынай з 203 мiлiметровай гарматай, але аказаѓся занадта дарагiм, цяжкiм, i вялiкiм. IС-15 быѓ кампрамiсным варыянтам у 152-мiлiметровай, даѓгаствольнай гарматай. Дадзеная машына нагадвала павялiчаны Т-64 i таксама толькi-толькi стала паступаць у вытворчасць.
  Нямецкi асноѓны танк "Пантэра"-6, быѓ пiрамiдальнай формы, i яго злёгку мадэрнiзавалi ѓ "Пантэра"-7, павялiчыѓшы калiбр гарматы да 88-мiлiметраѓ, каб разбурэнняѓ вырабляла больш. I рухавiк, усталяваѓшы помощнее у 3000 конскiх сiл, якiя даюць каласальную хуткасць i манеѓранасць пры захаваннi вагi ѓ пяцьдзесят тон, i падвышэннi якасцi бронi.
  Нават найноѓшы савецкi Т-64 прыкметна саступаѓ немцу ѓ хадавых якасцях i абароне бартоѓ, i iлба таксама. Але Т-64 хоць мог прабiць немца, няхай i з невялiкай адлегласцi.
  У небе немцы таксама былi мацнейшымi i колькасцю i якасцю машын. А стварыць свае дыскалёты, у СССР так i не здолелi. А немцы на дыскi Белонцы ѓсталявалi цеплавыя промнi - тыпу лазераѓ, i маглi весцi больш эфектыѓны абстрэл.
  I ѓ фашыстаѓ дыскалёты лёталi з хуткасцю ѓ дзесяць гукавых. А гэта ѓвогуле каласальна. Такое вось войска Трэцяга Рэйха моцнае.
  I ѓ iх падземныя танкi ёсць. I шмат чаго яшчэ крутога. Карацей кажучы, у Берыi шанцаѓ практычна няма.
  Але савецкiя войскi маюць каласальную моц абароны. I пачалося ѓварванне з паветранага наступлення. Сiлы няроѓныя i немцы руйнуюць савецкiя гарады. Дзесяцi тысяч рухаюцца па Расii i бяруць Смаленск.
   Наташка прыняла рашэнне:
  - Трэба прымусiць Гiтлера i яго банду, прыбраць войскi з СССР, i адпусцiць палонных дзяцей!
  Шалаѓлiвая Зоя з гэтым пагадзiлася:
  - Вядома ж, трэба! I сваiх продкаѓ, ад фашызму выратаваць!
  Аѓгусцiна адзначыла, тупнуѓшы босымi ножкамi:
  - Мы гэта, без усялякага сумнення, зробiм!
  Святлана ахвотна пацвердзiла:
  - Усе сродкi для гэтага ѓ нас ёсць!
  Сказана, зроблена, i чацвёрка ваяѓнiц атакуе фашысцкiя орды.
  Воiны з Божага Рускага стагоддзя i мутанты-ведзьмы, зноѓ сашчапiлiся з гiтлераѓцамi дваццатага.
  Вельмi ѓжо шмат салдат у фашысцкай карычневай iмперыi. Яны цякуць сабе бясконцай ракой.
  Зразумела, чатыры дзяѓчыны ѓзялi за знiшчэнне танкаѓ i самалётаѓ вермахта вельмi лiха. З самага пачатку яны разбуралi iх i рукамi i нагамi, будучы прыкрытымi сiлавым полем. Але...
  Нiбы з-пад зямлi з'явiлiся, Алег Рыбачэнка i малодшая дачка Наташкi Маргарыта Каршунова.
  Яны прыхапiлi светлавыя мячы i зарадзiлiся нанаботамi. Настроiлiся разбураць ненавiсных фашыстаѓ. Так што чацвёрка ператварылася ѓ шасцёрку.
  Наташка Коршунова пстрыкаючы пальчыкамi босых, точаных ножак, адзначыла:
  - Вось як? Ну, што ж гэта наш лёс бiць не можам iнакш!
  Агрэсiѓная залатавалосая Зоя, працягваючы, разбурае немцаѓ, лагiчна адзначыла:
  - Хутчэй справiмся! Хутчэй, выратуем СССР!
  Басаногi хлопчык не старэйшы за дванаццаць на выгляд Алег Рыбачэнка, секчы гiтлераѓцаѓ мячамi, як пяхоту, так i танкi зароѓ:
  - Нiколi не саступiм!
  I ад босай нагi хлапчукi паляцеѓ востры дыск, якi зрэзаѓ адразу тры фашысцкiя самалёты!
  Блiскучая голымi пятачкамi Маргарыта Каршунова, разбураючы працiѓнiкаѓ, як танкi, так i пяхоту, скалячы зубкi, буркнула:
  - У свеце подзвiгу знойдзецца месца!
  I ад босай ножкi дзяѓчынкi разляцелiся атрутныя iголкi, дзiвячы гiтлераѓцаѓ i iх самалёты i танкi.
  Наташа Коршунава таксама шпурнула босымi пальцамi ног, забойнае i завыла:
  - Нiколi не забудземся i не прабачым.
  I яе светлавыя мячы прайшлiся ѓ млыне па фашыстах. Затым бластеры секанулi па танках, зразаючы башы. Дасталася i самалётам.
  Рудая Аѓгусцiна, рассякаючы непрыяцеляѓ, запiшчала:
  - За новы парадак!
  I ад яе босых ножак разляцелiся новыя iголкi. I што ѓ вока, што ѓ горла гiтлераѓскiм салдатам i самалётам.
  Ды вiдаць было, што ваяѓнiцы заводзяцца i лютуюць.
  Класная Зоя, секчы белых, карычневых салдат i танкi з самалётамi, прапiшчала:
  - Наша жалезная воля!
  I ад яе босай нагi ляцiць новы, забойны падарунак. I падаюць танкi i белыя байцы, i ад самалётаѓ гараць хвасты.
  Святлана Беласнежка сячэ млынару, яе мячы як маланка.
  Фашысты валяцца як зрэзаныя снапы.
  Дзяѓчына кiдае iголкi сваiмi босымi ножкамi, збiвае самалёты супернiкаѓ i пiшчыць:
  - За Расiю-матухну будзе чалавечая касмiчная iмперыя, перамагаць!
  Алег Рыбачэнка наступае супраць гiтлераѓцаѓ. Хлопчык-тэрмiнатар сячэ карычневыя войскi.
  I пры гэтым пальчыкi голых ножак дзецюка выкiдваюць iголкi з ядам, яны раздзiраюць ствалы i збiваюць самалёты.
  Пацан раве:
  - Слава Будучай Русi!
  I ѓ руху раскройвае ѓсiм галовы i морды, i заадно вежы танкаѓ.
  Дзяѓчынка-тэрмiнатар Маргарыта таксама разбурае супернiкаѓ i авiяцыю i танкi.
  Яе босыя ножкi так i мiльгаюць. Гiтлераѓцы гiнуць у вялiкiх колькасцях. Ваяѓнiца крычыць:
  - За новыя рубяжы!
  I тут дзяѓчынка як возьме i сячэ...
  Маса трупаѓ фашысцкiх салдат.
  А вось Наташа Коршунава ѓ наступе. Сячэ сабе гiтлераѓцаѓ разам з танкамi, самалётамi i напявае:
  - Русь вялiкая i прамянiстая,
  Я дзяѓчынка вельмi дзiѓная!
  I ад яе босых ножак ляцяць дыскi. Якiя перапiлоѓваюць горлы фашыстам. Ды вось гэта дзеѓка, якая зносiць танкi.
  Зоя Анёльская ѓ наступе. Сячэ карычневых салдат з абедзвюх руку. Плюе з трубачкi. I кiдае босымi пальцамi ног забойныя iголкi - збiвае танкi i самалёты.
  I пры гэтым спявае сабе:
  - Эх, дубiнушка ахнем,
  Эх, каханая самая пойдзе!
  Аѓгустына, секчы лазернымi мячамi гiтлераѓцаѓ i нiшчачы карычневых салдат, разам з танкамi, вiскоча:
  - Увесь кудлаты i ѓ шкуры звярынай,
  На АМАП ён кiдаѓся з дубiнай!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць у супернiка, тое, што заб'е i слана, а танк тым больш.
  А потым прапiшчыць:
  - Ваѓкадавы! Дваццаць другога стагоддзя!
  Святлана Беласнежка ѓ наступленнi. Сячэ, крэмсая гiтлераѓцаѓ. Босымi ножкамi па iх запускае прэзенты смерцi.
  Праводзiць мячамi млын.
  Раскрышыла масу байцоѓ, разам з танкамi i самалётамi, i вiскоча:
  - Вялiкая будзе перамога!
  I зноѓ дзяѓчына ѓ дзiкiм руху.
  I яе босыя ножкi запускаюць смяротныя iголкi, знiшчаючы танкi i самалёты.
  Алег Рыбачэнка падскочыѓ. Пракруцiѓся хлопчык у сальта. Пасек масу гiтлераѓцаѓ у скачку.
  Кiнуѓ босымi пальцамi ножак iголкi, якiя збiвалi танкi i самалёты, пробулькал:
  - Славiцца мая прыгожая мужнасць!
  I зноѓ дзяцюк у бiтве.
  Стромкае дзяѓчынка Маргарыта Коршунова пераходзiць у наступ. Крамае ѓсiх непрыяцеляѓ запар. Яе мячы страмчэй лопасцяѓ млына. I босыя пальчыкi ножак кiдаюць прэзенты смерцi, танкi i самалёты гараць.
  Дзяѓчынка ѓ дзiкiм надыходзе. Знiшчае карычневых воiнаѓ без цырымонiй.
  I падскоквае раз-пораз, i перакручваецца!
  I ляцяць ад яе прэзенты анiгiляцыi.
  А гiтлераѓцы сабе падаюць мёртва. I цэлыя курганы з трупаѓ нагрувашчваюцца.
  Маргарыта агрэсiѓна пiшчыць:
  - Я ёсць амерыканскi каѓбой!
  I зноѓ яе босыя ножкi кiнуѓ iголку.
  А затым яшчэ i тузiн iголак!
  Наташка Коршунова ѓ наступе таксама вельмi крутая.
  I босымi ножкамi кiдае, i з трубачкi плюецца, збiвае танкi i самалёты.
  I крычыць на ѓсё горла:
  - Я зiготкая смерць! Вам застаецца толькi памерцi!
  I зноѓ красуня ѓ руху.
  Зоя Анёльская штурмуе завал з гiтлераѓскiх трупаѓ. I таксама ад яе босых ножак вылятаюць бумерангi знiшчэння.
  А карычневыя воiны ѓсё падаюць i падаюць, разам з танкамi i самалётамi.
  Дзяѓчынка Зоя крычыць:
  - Басаногая дзеѓка, вас пераможа!
  I ад голай пятачкi дзяѓчыны ляцiць тузiн iголак. Якiя проста ѓ горла гiтлераѓцам упiваюцца.
  Тым падаюць мёртва.
  А дакладней i зусiм мёртвыя, месцы з танкамi i самалётамi.
  Аѓгусцiна ѓ наступленнi. Разбурае карычневыя войскi. Яе мячы ѓ дзвюх рук нясуцца. I такая яна выдатная ваяѓнiца.
  Смерч праносiцца па фашысцкiх войсках - падаюць самалёты i танкi.
  Дзяѓчына з рудымi валасамi раве:
  - Будучыня, утоена! Але будзе пераможным!
  I ѓ наступе красуня з агнязарнымi валасамi.
  Аѓгусцiна ѓ дзiкiм экстазе сноѓ голай пяткай пасылае пульсар i раве:
  - Багi вайны ѓсё парвуць!
  I ваяѓнiца ѓ наступе.
  I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi шмат вострых, атрутных iголак, што збiваюць самалёты i прабiваюць браню танкаѓ.
  Святлана Белая ѓ бiтве. I такая блiскучая i баявая. Яе голыя ножкi столькi ѓсяго забойнага выкiдваюць. Не чалавек, а смерць з валасамi бландынкi.
  А калi разыйдзецца, то ѓжо i не спынiш.
  Святлана Белая спявае:
  - Жыццё не будзе мёдам,
  Та скачыце карагодам!
  Хай выканаецца мара -
  У раба мужчыну ператварае прыгажосць!
  I ѓ руху басаногай дзяѓчыны ѓсё больш i больш лютасьцi. I ѓсiм больш падбiтых танкаѓ i самалётаѓ.
  Алег Рыбачэнка ѓ наступе ѓсё паскараецца. Хлопчык б'е гiтлераѓцаѓ.
  Яго босыя ножкi кiдаюць вострыя iголкi - раздзiраючы танкi i самалёты.
  Юны ваяѓнiк пiшчыць:
  - Шалёная iмперыя - усiх разарве!
  I зноѓ хлапчук у руху.
  Маргарыта бурная дзяѓчына-школьнiца, i татальны тэрмiнатар у сваёй актыѓнасцi. I малоцiць непрыяцеляѓ.
  Вось яна запусцiла голай ножкай, гарошынку з узрыѓчаткай. Тая iрване, i адразу сотню гiтлераѓцаѓ i дзесяць танкаѓ уверх падкiне.
  Дзяѓчынка крычыць:
  - Перамога да нас усё роѓна прыйдзе!
  I правядзе млын мячамi - ствалы танкаѓ ляцяць у розныя бакi.
  Вось паскорыла рухi Наташа Коршунава. Дзяѓчына ссякае карычневых воiнаѓ. I пры гэтым гарлапанiць:
  - Перамога iмперыю Расiю чакае.
  I давай знiшчаць гiтлераѓцаѓ узмоцненымi тэмпамi, разам з танкамi i самалётамi.
  Наташа Коршунава гэта дзеѓка-тэрмiнатар.
  Не думае спыняцца i запавольвацца i танкi i самалёты збiваюцца.
  Зоя Анёльская ѓ наступе. Яе мячы нiбы наразаюць мясную i металiчную салату. Дзяѓчына крычыць ва ѓсю глотку:
  - Наша выратаванне ѓ сiле!
  I таксама босыя пальчыкi ног такiя iголкi кiдаюць.
  I маса людзей з прабiтымi горламi, валяецца курганамi трупаѓ, а таксама разбiтых танкаѓ i збiтых самалётаѓ.
  Аѓгустына шалёная дзяѓчынка. I ѓсiх разбурае нiбы гэта робат з гiперплазмы.
  Разнесла ѓжо нi адну сотню гiтлераѓцаѓ i масу танкаѓ з самалётамi. Але ѓсё павялiчвае тэмп. I ваяѓнiца яшчэ i раве.
  - Я непераможная такая! Самая ѓ свеце крутая!
  I зноѓ прыгажуня ѓ нападзе.
  I ад яе босых пальчыкаѓ ножак, вылятае гарошынка. I тры сотнi гiтлераѓцаѓ i тузiн танкаѓ разарваѓ магутны выбух.
  Аѓгусцiна пагульваючы цяглiцамi прэса, i трасучы грудзьмi з пунсовымi саскамi, праспявала:
  - Вы не асмелiцеся нашу зямлю захоплiваць!
  Святлана Белая таксама ѓ наступе. I не дае нi грама перадышкi. Дзiкае дзяѓчына-тэрмiнатар.
  I сячэ непрыяцеляѓ i гiтлераѓцаѓ нiшчыць. I маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася ѓ канаву i па дарогах, разам з разбiтымi танкамi i самалётамi.
  Шасцёрка разбушавалася. Наладзiла дзiкую бiтву.
  Каратэ-дзяцюк Алег Рыбачэнка зноѓ у баi. I прасоѓваецца, махае абодвума мячамi. I хлапчук-тэрмiнатар праводзiць млын. Падаюць забiтыя гiтлераѓцы.
  Маса трупаѓ. Цэлыя горы крывавых тэл, куча пабiтых машын з самалётамi.
  Хлапчуку-вынаходнiку прыгадваецца дзiкая стратэгiя. Дзе таксама разам змешвалiся конi i людзi.
  Дзiця-кiлер Алег Рыбачэнка пiшчыць:
  - Гора ад розуму!
  А грошай будзе цемра!
  I хлопчык-тэрмiнатар у новым руху. I яго босыя ножкi нешта возьмуць i кiнуць.
  Пацан-генiй зароѓ:
  - Майстар клас i фiрма "Адыдас"!
  Сапраѓды крутое з крутых атрымалася паданне. А колькi забiтых гiтлераѓцаѓ. I перабiлi карычневых байцоѓ самае вялiкае мноства з найвялiкшых, разам з танкамi i самалётамi.
  Босая дзяѓчынка Маргарыта таксама ѓ баi. Разбурае карычныя i сталёвыя войскi i раве:
  - Вялiкi ѓдарны полк! Мы ѓсiх уганяем у труну!
  I яе мячы як рубануць па гiтлераѓцам. Маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася. А з iмi танкi i самалёты.
  Дзяѓчынка зароѓ:
  - Я пантэры нават страмчэй! Дакажыце, што ѓсiх лепш!
  I ад голай пяткi дзяѓчынкi як вылецiць гарошынка з магутнай узрыѓчаткай.
  I па непрыяцелю дзюбне.
  I возьме i разнясе частку супернiкаѓ i танкi, i нават самалёты.
  А Наташа Коршунава ѓ аѓтарытэце. I б'е супернiкаѓ, i сама нiкому спуску не дасць.
  Колькi гiтлераѓцаѓ ужо перабiла разам з танкамi i самалётамi.
  А яе зубкi такiя вострыя. А вочкi такiя сапфiравыя. Вось гэта дзеѓка - самы галоѓны кат. Хоць у яе ѓсе напарнiцы - каты!
  Наташка Коршунава крычыць:
  - Шалёная я! Будзе вам пеня! Не возьмеце i рубля!
  I зноѓ дзяѓчына мячамi масу гiтлераѓцаѓ зарубiць.
  Зоя Анёльская ѓ руху i раскроiла шмат карычневых воiнаѓ.
  А ножкi босыя кiдаюць iголкi. Кожная iголка забiвае некалькi гiтлераѓцаѓ або збiвае самалёт з танкам. Вось гэта дзяѓчыны - рэальна прыгажунi.
  Аѓгусцiна надыходзiць, i працiѓнiц разбурае. I пры гэтым яшчэ не забывае прагарлапанiць:
  - Вам не пазбегнуць труны!
  I свае зубы дзеѓка возьме i выскалiць!
  I рудая такая... Валасы веюць на ветры, нiбы пралетарскi сцяг.
  I ѓся лiтаральна зыходзiць гневам.
  Святлана Белая ѓ руху. Вось раскроiла масу чэрапаѓ i вежаѓ танкаѓ. Ваяѓнiца, якая скалiць зубкi.
  Паказвае язычок. А затым плюецца з трубачкi - збiваючы самалёты. Пасля чаго завывае:
  - Будзеце вы мёртвымi хлопцы!
  I зноѓ ад яе босых ножак ляцяць смяротныя iголкi, што дзiвяць пяхоту i самалёты.
  Алег Рыбачэнка скача i падскоквае.
  Басаногi хлопчык кучу iголак выпускае, збiвае танкi, i спявае:
  - Адпраѓляемся ѓ паход, адчыняе буйны рахунак!
  Юны ваяѓнiк як належыць на вышынi.
  Гадоѓ яму ѓжо нямала, усё ѓ прыгоды разам з Наташка i кампанiяй, але ён выглядае дзiцем. Толькi вельмi ѓжо моцным i мускулiстым.
  Алег Рыбачэнка праспяваѓ:
  - Няхай не па правiлах гульня - прарвемся фраера!
  I зноѓ ад яго босых ножак адляцелi смяротныя i паражальныя iголкi. I па самалётах, i па танках.
  Ззяючы голымi, круглымi пяткамi, Маргарыта Каршунова з захапленнем праспявала:
  - Нiчога немагчымага няма! Веру, будзе свабоды свiтанак!
  Дзяѓчынка зноѓ кiнула забойным каскадам iголак па гiтлераѓцам i iх танкам i самалётам, працягнула:
  - Цемра сыдзе! Расквiтнеюць ружы траѓня!
  I ваяѓнiца як кiне босымi пальцамi ножак гарошынку, дык адразу ж тысяча гiтлераѓцаѓ падляцела ѓ паветра. Ды войска карычневай, пякельнай iмперыi растае прама на вачах.
  Наташа Коршунава ѓ бiтве. Скача нiбы кобра. Выбухае непрыяцеляѓ. I столькi гiне гiтлераѓцаѓ, i падаюць самалёты.
  Дзяѓчына iхняя i мячамi, i гранамi на вугалi, i дзiдамi. I iголкамi.
  Пры гэтым яшчэ i раве:
  - Перамога веру, прыйдзе!
  I слава рускiх знойдзе!
  Босыя пальчыкi ножак кiдаюць новыя iголкi, прабiваючы супернiкаѓ.
  Зоя Анёльская ѓ дзiкiм руху. Надыходзiць на гiтлераѓцаѓ. Рассякае iх на дробныя кавалачкi.
  Ваяѓнiца кiдае босымi пальцамi iголкi. Прабiвае супернiкаѓ, разам з танкамi i самалётамi, як зараве:
  - Поѓная наша перамога блiзкая!
  I праводзiць мячамi дзiкi млын, змятаючы танкi. Вось гэта сапраѓды дзеѓка як дзеѓка!
  А вось кобра Аѓгусцiна перайшла ѓ наступ. Вось гэта баба - усiм кашмарам кашмар.
  I калi ѓсячэ, дык значыць усячэ.
  Пасля чаго рудая возьме i заспявае:
  - Раскрыю ѓсе чэрапа! Я вялiкая мара!
  I вось яе мячы ѓ дзеяннi i рассякаюць мяса i метал з дзюралем самалётаѓ.
  Святлана Белая таксама пераходзiць у наступленне. Няма ѓ гэтай дзяѓчыны тармазоѓ. Як пасячэ, так маса трупаѓ завалена, i валяцца самалёты i танкi.
  Бландынка-тэрмiнатар раве:
  - Як будзе добра! Як будзе добра - я гэта ведаю!
  I вось ляцiць ад яе забойная гарошынка.
  Басаногi прыгожы, мускулiсты хлопчык Алег зноѓ сотню гiтлераѓцаѓ, пранёсшы метэорам, лiха зрэжа. I яшчэ бомбу возьме i кiне.
  Невялiкая памерамi, але забойная яна...
  Як разарве на дробныя абрыѓкi масу самалётаѓ у небе.
  Хлопчык-тэрмiнатар завыѓ:
  - Бурная маладосць страшных машын!
  Босая дзяѓчынка Маргарыта зноѓ такое зробiць у бiтве.
  I ссячэ масу карычневых байцоѓ. I прасякае вялiкiя прасекi, сярод танкаѓ i самалётаѓ.
  Дзяѓчынка вiскоча:
  - Ламбада - наш танец на пяску!
  I ѓрэжа з новай сiлай.
  Наташа Коршунова ѓ наступе яшчэ люцей. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Не вельмi iм супраць такiх дзяѓчат выстаяць.
  Наташа Коршунава ѓзяла i праспявала:
  - Мой удар нагою босы асляпляльны!
  Бег на месцы агульны якi прымiрае!
  I ваяѓнiца такiм каскадам удараѓ вылiлася па супернiках.
  I яшчэ босымi ножкамi дыскi кiдае.
  Вось млын правяла. Маса галоѓ карычневага войска адкацiлася, i гарэлi танкi, палалi самалёты.
  Баявая прыгажуня яна. Лупiць сабе такую карычневую армаду.
  Зоя Анёльская ѓ руху, усiх руйнуе пагалоѓна. I яе мячы, нiбы нажнiцы смерцi.
  Дзяѓчына проста хараство. I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi атрутныя iголкi.
  Дзiвяць супернiкаѓ. Прабiваюць iм горла i робяць труны, прымушаюць выбухаць танкi i самалёты.
  Зоя Анёльская ѓзяла, страсянула пунсовымi саскамi сваiх поѓных грудзей, i прапiшчала:
  - Калi ѓ кране няма вады...
  Наташка Коршунова крычала з захапленнем:
  - Значыць, вiнаватая ты!
  I босымi пальцамi ног як кiне тое, што забiвае капiтальна. Вось гэта сапраѓды дзяѓчына з дзяѓчын.
  I ад яе голых ножак як праляцiць лязо. I ѓразiць масу байцоѓ, зразаючы вежы з танкаѓ.
  Басаногая Аѓгусцiна ѓ руху. Iмклiвая i непаѓторная ѓ сваёй красе.
  Якiя ѓ яе яркiя валасы. Нiбы пралетарскi сцяг лунаюць. Вось гэта дзяѓчына - iсная мегера.
  А сячэ супернiкаѓ - быццам нарадзiлася з мячамi ѓ руках.
  Рудая, чортавая шэльма! Са сваiм у бой пайшла натуральным святлом, без фарбы.
  Аѓгусцiна ѓзяла i прашыпела:
  - Бычыная будзе галава - не звар'яцець байцам!
  I вось яна зноѓ раскрышыла масу байцоѓ.
  Хлопчык-тэрмiнатар Алег Рыбачэнка буркнуѓ:
  - Тое, што трэба! Вось гэта дзеѓка!
  Маргарыта Каршунова, кiнуѓшы босай ножкай кiнжал, адламаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Вялiкая i класная дзяѓчына!
  Аѓгусцiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Я ваяѓнiца, што загрызе любога!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак запусцiць забойнае самалёт.
  Наташа Коршунава ѓ бiтве не саступае супернiкам. Не дзяѓчына, а скончыць з такой ведзьмай у полымi. I гiтлераѓцам прыходзiцца прутка: падаюць самалёты i танкi.
  I вiшча:
  - Якое неба блакiтнае!
  Аѓгустына, выпусцiѓшы босай ножкай лязо, зразаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Мы не прыхiльнiкi разбою!
  Святлана Белая, рассякаючы непрыяцеляѓ, i збiваючы самалёты, прачырыкала:
  - На дурня не патрэбен нож.
  Зоя Анёльская пiскнула, кiдаючы iголкi босымi, i збiваючы танкi i самалёты, загарэлымi ножкамi:
  - Яму з тры кораба нахлусiш!
  Наташа Коршунава, секчы гiтлераѓцаѓ, дадала:
  - I рабi з iм за грош!
  I ваяѓнiцы возьмуць i падскочаць. Такiя яны крывавыя i стромкiя. Наогул у iх маса рызыкi.
  Амаль голы, прыгожы, мускулiсты хлопчык у адных шортах Алег Рыбачэнка ѓ баi глядзiцца - вельмi нават стыльна.
  Сiмпатычная дзяѓчынка Маргарыта кiнула босымi пальчыкамi ножак, кавалак антыматэрыi i праспявала:
  - Удар моцны, а цiкавасць у хлопца...
  Хлопчык-генiй запусцiѓ нагой нешта накшталт шрубы верталёта. Зрэзаѓ пару сотняѓ галоѓ i ѓ гiтлераѓцаѓ i танкаѓ, пiскнуѓ:
  - Цалкам спартовы!
  I абодва - хлопчык i дзяѓчынка ѓ поѓным ажуры.
  Пацан-тэрмiнатар Алег, секчы карычневых салдат, пробулькал:
  - I будзе вялiкая перамога за намi!
  Маргарыта ѓ адказ прашыпела:
  - Мы ѓсiх забiваем - босымi нагамi!
  Дзяѓчынка i сапраѓды такi вось актыѓны тэрмiнатар.
  Наташка Коршунава ѓ наступе праспявала:
  - На святой вайне!
  I запусцiла ваяѓнiца востры дыск-бумеранг. Той праляцеѓ па дузе, ссек масу гiтлераѓцаѓ i вежаѓ танкаѓ.
  Зоя Анёльская дадала, працягваючы знiшчэнне:
  - Будзе наша перамога!
  I ад яе босых ножак паляцелi новыя iголкi. I ѓразiлi масу байцоѓ i самалётаѓ.
  Дзяѓчына-бландынка выдала:
  - Ставiм супернiку мацюк!
  I паказала мову.
  Босая i агнязарная Аѓгусцiна, махаючы нагамi, i кiдаючы свастыкi з вострымi бакамi, булькнула:
  - Сцяг iмперскi наперад!
  Святлана Белая, голай пяткай падкiнула шарык гiперплазмы, ахвотна пацвердзiла:
  - Слава загiнуѓшым героям!
  I дзяѓчаты хорам загарлапанiлi, круша гiтлераѓцаѓ:
  - Нас нiхто не спынiць!
  I вось ляцяць ад босых ножак ваяѓнiц дыск. Iрвецца мяса, i зносяцца вежы танкаѓ i хвасты самалётаѓ.
  I зноѓ вый:
  - Нас нiхто не пераможа!
  Наташа Коршунава падляцела ѓ паветра. Распарола працiѓнiкаѓ i крылатых сцярвятнiкаѓ, i выдала:
  - Мы ёсць ваѓчыцы, смажым ворага!
  I ад яе босых пальчыкаѓ як вылецiць вельмi нават забойны дыск.
  Дзяѓчына нават перакруцiцца ѓ экстазе.
  А потым буркне:
  - Пятачкi нашы любяць агонь!
  Ды дзяѓчыны па-сапраѓднаму сэксуальныя.
  Алег Рыбачэнка, прыгожы, мускулiсты хлопчык у шортах пробулькал:
  - Ох, рана, дае па рагах ахова!
  I падмiргнуѓ ваяѓнiцам. Тыя ѓ адказ смяюцца i скаляць зубкi.
  Наташа Коршунава секла гiтлераѓцаѓ i пiшчала:
  - У нашым свеце няма радасцi, без барацьбы!
  Хлапчук-тэрмiнатар голай, круглай, дзiцячай пяткай паддаѓшы пульсар i руйнуючы фашыстаѓ, запярэчыѓ:
  - Часам i барацьба не ѓ радасць!
  Наташа Коршунава пагадзiлася:
  - Калi няма сiл то так...
  Але мы ваяѓнiцы заѓсёды здаровыя!
  Дзяѓчына кiнула босымi пальцамi ног у супернiка iголкi, падарвала масу танкаѓ з самалётамi, i праспявала:
  - Салдат заѓсёды здаровы,
  I да подзвiгу гатовы!
  Пасля чаго Святлана Белая зноѓ секанула непрыяцеляѓ, зносячы вежы танкам i хвасты самалётам.
  Зоя Анёльская вельмi iмклiвая краля. Вось цэлую бочку ѓ гiтлераѓцаѓ запусцiла. I разарвала з аднаго выбуху пару тысяч.
  Пасля чаго прапiшчала:
  - Не спынiцца, нашы пяткi зiхацяць!
  I дзяѓчына ѓ баявым ажуры!
  Аѓгусцiна ѓ бiтве таксама не слабая. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Нiбы са снапа ланцугамi выбiвае.
  I секчы супернiкаѓ - спявае:
  - Сцеражыся, будзе карысць,
  Будзе восенню пiрог!
  Рудая чартоѓка i сапраѓды арэ ѓ бiтве, нiбы чорцiк у табакерцы. А як гараць танкi i палаюць самалёты.
  А вось босая дзяѓчынка ѓ тунiцы Маргарыта Каршунова як б'ецца. I ад яе гiтлераѓцам дастаецца.
  I калi яна ѓрэжа, так i ѓрэжа.
  Ад яе крывавыя пырскi вылятаюць.
  Наташка Коршунава жорстка заѓважыла, калi ад яе босай ножкi паляцелi пырскi металу, што расплаѓляе чэрапа i вежы танкам:
  - Слава Расii, вельмi нават слава!
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзii ѓ чырвоных кашулях -
  Вiтае рускi народ!
  Вось дзяѓчаты за гiтлераѓцаѓ узялiся. Так iх рассякаюць i рэзаюць. Не ваяѓнiцы, а рэальна пантэры, якiя сарвалiся з ланцуга.
  Стромкi хлопчык Алег Рыбачэнка ѓ баi i атакуе гiтлераѓцаѓ. Б'е iх без жалю, расьсякае танкi, i верашчыць:
  - Мы як быкi!
  Маргарыта Каршунова, крышачы карычневую армiю, i рассякаючы танкi i хвасты самалётам, падхапiла:
  - Мы як быкi!
  Наташа Коршунава ѓзяла i завыла, рассякаючы карычневых байцоѓ разам з танкамi:
  - Хлусiць не з рукi!
  Зоя Анёльская раздзiрала гiтлераѓцаѓ, пiскнула:
  - Не з рукi!
  I таксама возьме i выпусцiць зорачку босай нагой i прыкончыць масу фашыстаѓ.
  Наташа Коршунова ѓзяла выпусцiла, ударную маланку з пунсовага саска i запiшчала:
  - Тэлевiзар наш гарыць!
  I ад яе голенькай ножкi ляцiць забойны пучок iголак.
  Зоя Анёльская, таксама круша гiтлераѓцаѓ i iх танкi з самалётамi, пiскнула:
  - Наша сяброѓства маналiт!
  I зноѓ такое кiдае, што ва ѓсе бакi колы расплываюцца. Вось гэта дзеѓка - чыстае знiшчэнне супернiкаѓ.
  Дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак возьме i запусцiць тры бумерангi. А трупаѓ ад гэтага стала яшчэ больш.
  Пасля чаго прыгажуня выдасць:
  - Не дамо ворагу лiтасцi! Будзе труп!
  I зноѓ ад босай пяткi адлятае забойнае.
  Рудая Аѓгусцiна таксама цалкам лагiчна заѓважыла:
  - Толькi не адзiн труп, а шмат!
  Пасля таго дзяѓчына ѓзяла i басанож прайшлася па крывавых лужынах. I шмат перабiла гiтлераѓцаѓ.
  I як прараве:
  - Маса забойства!
  I вось дзюбне галавой па гiтлераѓскаму генералу. Зламае яму чэрап i выдасць:
  - Банзай! Патрапiш у рай!
  Святлана Белая вельмi лютая ѓ наступе, асаблiва збiваючы танкi, ды i самалёты таксама, пiшчыць:
  - Не будзе вам лiтасцi!
  I ад яе босых пальчыкаѓ адлятае тузiн iголак. Як яна ѓсiх прабiвае, самалёты завальваюцца. I вельмi нават ваяѓнiца iмкнецца, паразразаць, i перабiць.
  Мускулiсты, рэльефны дзяцюк у шортах Алег Рыбачэнка збiваючы свiстам крумкач, пiшчыць:
  - Слаѓны молат!
  I хлопчык таксама босай ножкай кiдае такую крутую зорку ѓ выглядзе свастыкi. Мудрагелiсты гiбрыд.
  I маса гiтлераѓцаѓ завалiлася.
  Алег Рыбачэнка зароѓ:
  - Банзай!
  I хлапчук зноѓ у дзiкiм нападзе. Не, у iм проста клекоча сiла, i булькаюць вулканы!
  Цудоѓная Маргарыта ѓ руху. Усiм распарэ жываты.
  Дзяѓчынка ножкай выкiне паѓсотнi iголак зараз. I маса забiтая рознага роду непрыяцеляѓ, падбiла i танкаѓ i самалётаѓ.
  Ззяючы голымi пяткамi Маргарыта Каршунова праспявала ѓ плане бадзёрасцi:
  - Раз, два! Гора не бяда!
  Сумаваць не трэба нiколi!
  Вышэй нос i хвост трымай трубой.
  Ведай, што верны сябар заѓсёды з табой!
  Вось такая яна агрэсiѓная кампанiя. Дзяѓчынка як лупне i выгукне:
  - Прэзiдэнт-цмок стане трупам!
  Наташа Коршунава ѓ баi проста тэрмiнатар нейкi. I рыкаючы прабiла:
  - Банзай! Хутчэй за атрымлiвай! I дыктатару канец!
  I ад яе босай ножкi адляцела граната. I па гiтлераѓцам як цвiкоѓ. I разнясе масу мастадонтаѓ i крылатых, пякельных машын.
  Вось гэта ваяѓнiца! Усiм ваяѓнiцам - ваяѓнiца!
  Зоя Анёльская таксама ѓ наступе. Такая лютая краля.
  I ѓзяла i пробулькала:
  - Бацька наш - сам Белы Бог!
  I сячэ па гiтлераѓцам трайны млын!
  А рудая зiготкая голымi пяткамi i лалавым саскамi грудзей Аѓгустына, зароѓ у адказ:
  - А мой Бог - чорны!
  Сапраѓды рыжуха - гэта само ѓвасабленне падступства i подласцi. Для ворагаѓ зразумела. А для сяброѓ яна душка.
  I як босымi пальцамi ножак возьме i кiне. I масу завалiся воiнаѓ карычневай iмперыi, а таксама i iх танкаѓ i самалётаѓ.
  Рудая пракрычала:
  - За намi Расiя i чорны Бог!
  Ваяѓнiца з вельмi вялiкiм баявым патэнцыялам. Няма пад такую лепш i не совацца. Як вежы танкам адрывае i крылы фашысцкiм самалётам.
  Аѓгустына, крышачы працiѓнiкаѓ, прашыпела:
  - Усiх здраднiкаѓ сатрэм у парашок!
  I падмiргне напарнiцам. Ды гэтая агнязарная дзеѓка - не зусiм тое, што можа даць спакой. Хiба што спакой смяротны!
  Святлана Белая, круша непрыяцеляѓ, выдала:
  - Чаргой вас скiнем!
  Рудая Аѓгусцiна пацвердзiла:
  - Усiх заб'ем!
  I ад яе босых, дакладных ножак, зноѓ ляцiць прэзент татальнай анiгiляцыi! I столькi танкаѓ i самалётаѓ зараз разарвалася ѓ дробную стружку.
  А затым дзяѓчына як з пунсовага саска лупне маланкай.
  Пасылаючы прэзенты смерцi голымi пяткамi Алег Рыбачэнка, праспяваѓ у адказ:
  - Будзе поѓны банзай!
  Аѓгусцiна, раздзiраючы гiтлераѓцаѓ голымi рукамi, секчы iх мячамi, i кiдаючы iголкi босымi пальцамi ног, знiшчаючы зараз танкi i самалёты, выдала:
  - Карацей кажучы! Карацей кажучы!
  Наташа Коршунава, руйнуючы карычневых ваяроѓ, разам з танкамi i самалётамi, пiскнула:
  - Карацей кажучы - банзай!
  I давай секчы супернiкаѓ з дзiкай разлютаванасцю.
  Босы, прыгожы, хлопчык у шортах Алег Рыбачэнка, рассякаючы супернiкаѓ, выдаѓ:
  - Гэты гамбiт ёсць не кiтайскi,
  А дэбют паверце тайскую!
  I зноѓ ад босай ножкi хлопчыка паляцеѓ востры, рэжучы метал дыск. Ён зразаѓ i вежы танкам, i хвасты самалётам.
  Баявая руйнуючая метал дзяѓчынка Маргарыта, секчы воiнаѓ карычневай iмперыi i браню танкаѓ, праспявала:
  - А каго ѓ баi знойдзем,
  А каго ѓ баi знойдзем...
  З тым жартаваць не станем -
  На часткi разарвем!
  На часткi разарвем!
  Добра папрацавалi яны тады з гiтлераѓцамi...
  Вось Гiтлер i яго каманда ѓпалi на каленi перад дзяѓчынкамi i дзецьмi.
  Наташка Коршунова найперш прымусiла нацы нумар адзiн цалаваць сабе босыя ногi.
  Затым Гiтлер i ѓсё яго асяроддзе цалавалi голыя падэшвы i пяткi i iншым дзяѓчынкам. I лiзалi iм мовамi пяткi. А вельмi прыгожаму хлопчыку-бландыну Алегу Рыбачэнку пацалавалi босыя ножкi дзяѓчыны.
  Пасля вельмi задаволеная прынiжэннем мужчын-паразiтаѓ Наташка загадала:
  - Цяпер пакуль мы вас усiх не забiлi падпiсвайце загад, аб поѓнай i безумоѓнай капiтуляцыi Трэцяга Рэйха, перад савецкiм саюзам!
  Усё добра, што добра канчаецца. Трэцi Рэйх капiтуляваѓ, i магутны вермахт быѓ раззброены. Гiтлер i яго каманда адправiлiся ѓ засценак Берыi.
  Суд быѓ хуткiм, але праведным. 22 чэрвеня 1959 гады Гiтлера павесiлi прама на Чырвоным пляцы!
  
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"