Рыбаченко Олег Павлович
Пепi Доѓгi панчоха ратуе Мiколу Другога

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    Пэпi Доѓгая Панчоха i яе сябры Томi i Аннiка трапляюць у часы царскай iмперыi Мiкалая Другога. Дзiцячая, магiчная каманда дапамагае выйграць руска-японскую вайну, i тым самым ратуе царскую Расiю ад рэвалюцыi, розных бунтаѓ i ѓзрушэнняѓ.
  Пепi Доѓгi панчоха ратуе Мiколу Другога
  АНАТАЦЫЯ.
  Пэпi Доѓгая Панчоха i яе сябры Томi i Аннiка трапляюць у часы царскай iмперыi Мiкалая Другога. Дзiцячая, магiчная каманда дапамагае выйграць руска-японскую вайну, i тым самым ратуе царскую Расiю ад рэвалюцыi, розных бунтаѓ i ѓзрушэнняѓ.
  . РАЗДЗЕЛ No1
  Дзецi разам з Пэпi гулялi ѓ чарговую прыгоднiцкую авантуру. Так атрымалася, што ѓ горадзе змаглi грабнуць банк. Наймацнейшая ѓ свеце дзяѓчынка падскоквала, шлёпаючы па лужынах босымi, дзiцячымi ножкамi. Яна кiравала яхтай, якую сама ж i змайстравала. Пэпi круцiла сваю яхту i спявала:
  Як жылi мы змагаючыся,
  I смерцi не баючыся...
  Так i з гэтага часу жыць табе i мне...
  Бацька мой шляхетны князь,
  I здзелка сарвалася,
  У марской хвалi i лютым агнi,
  I лютым, i лютым агнi!
  I падмiргнула хлопчыку i дзяѓчынцы якiя стаялi на беразе, i трымалi ѓдваiх ляску на якой нацягнуѓшыся лунаѓ паветраны змей у выглядзе пачвары. Пэпi была вельмi задаволеная. Падчас апошняй авантуры, яна вызвалiла бацьку з лап марскiх разбойнiкаѓ. I гэта было выдатна. Але зразумела, яны зноѓ расталiся. I ѓ гэтым была мудрасць. Калi дзецi жывуць побач, дакладней разам з бацькамi, iм гэта хутка надакучае, i яны пачынаюць сварыцца, i ѓжо не паспееш азiрнуцца, як адзiн аднаго ѓжо ненавiдзяць.
  На самой справе часам бацькi i дзецi - самыя непрымiрымыя ворагi. Таму Пэпi i не хацела доѓга быць з татам якога яна i выратавала ад страшнай долi. Разбойнiкi ледзь не замарылi бацьку голадам. Хаця невялiкая дыета была толькi на карысць, гэтаму каралю Паѓднёвых мораѓ, каб паменшыць жывот.
  А бо ѓ Пэпi яшчэ ёсць i мацi. I таксама асоба не з апошнiх, тая яшчэ ведзьма, якая валодае моцнай магiяй. Але дачку не прызнае, i ѓ Пэпi з ёй i зусiм халодныя адносiны. Хаця магiя - гэта класная рэч. Вось адкуль у дзяѓчынка такая фенаменальная, фiзiчная сiла?
  Таксама ѓ нейкiм зеллi яна ѓ маленстве выкупалася, праѓда не памятае ѓ якiм. I што будзе, калi такi чарадзейскi элiксiр вып'е просты смяротны.
  Томi i Аннiка - слаѓныя дзецi, але амаль простыя, без звыш здольнасцяѓ, хiба што з багатай фантазiяй i ѓмеюць складаць. I Пэпi з iмi безумоѓна цiкава.
  Вось Томi ѓ шортах, надвор'е стаiць цёплае сонечнае. Хлопчык нешта крычыць, i тузае за вяровачку. Гэта даволi пацешна.
  Аннiка смяецца i выгукнула:
  - Ура! Вышэй узнiмаецца цмок!
  Дзецi пляскаюць ножкамi ѓ сандалях, неяк басанож, як Пэпi саромеюцца, могуць падумаць што занадта ѓжо бедныя. Тым больш у Швецыi лета звычайна не асаблiва спякотная - паѓночная краiна. Але i зiма не марозная - дзякуючы Гальфстрыму.
  Пэпi накiравала сваю невялiкую яхту да берага i прычалiла. З вясёлым выглядам паведамiла:
  - Вы ведаеце мая мама зусiм не памерла, i зусiм не анёл!
  Анiка з радасцю ѓсклiкнула:
  - Гэта выдатна што яна жывая! I ты не сiрата!
  Томi заѓважыѓ:
  - Я таксама думаѓ, што ѓ такой фiзiчнай моцнай дзяѓчынкi, мама не можа проста так памерцi!
  Пэпi хiхiкнула i адказала:
  - Дык вось яна ѓ мне сёе-тое даслала!
  I дзяѓчынка-волаты пахапiѓ босымi пальчыкамi ножак, за рыльца бутэльку i падкiнула яе вышэй. У апошнi час Пэпi вырашыла наогул адмовiцца ад абутку, i выкарыстоѓваць свае нiжнiя канечнасцi не горш рук! I сапраѓды вось кiнула бутэльку i зноѓ яе злавiла.
  Томi усклiкнуѓ:
  - А ѓсё ж дарма ты адмовiлася працаваць у цырку! Табе б цаны не было б!
  Дзяѓчынка-волаты шчыра адказала:
  - Не кахаю калi трэба мной ёсць начальнiкi i галоѓныя! Аддаю перавагу сама сабе заставацца гаспадыняй!
  Аннiка пiскнула i адзначыла:
  - Ну-так, гэта выдатна! Каб стаць круты i быць самiм сабой!
  Пэпi хiхiкнула i адзначыла:
  - Знiмiце абутак! Будзе трэнiравацца кiдаць пальцамi ног прадметы. Адчуваю нас хутка чакаюць новыя, вельмi цiкавыя прыгоды.
  I дзяѓчынка-волаты ѓзяла i злавiла босымi пальчыкамi рыбку. Тая праляцела ѓ паветры i блiснула яе серабрыстая луска на сонцы.
  Хлопчык з мiлым выглядам папрасiѓ:
  - А можа быць адкрыеш бутэльку? Давай паглядзiм, што там даслала твая мацi.
  Пэпi хiхiкнула i ѓзяла падскочыла, перакруцiѓшыся ѓ сальта, i затым спрытна прызямлiлася, пасля чаго адказала:
  - Не! Гэта зробiм крыху пазней! А пакуль я вас павучу кiдаць ножыкi босымi нагамi!
  I дзяѓчынка-волаты заскочыла на бераг. Пасля чаго закруцiлася, нiбы коѓдра. Яна гэта рабiла на наску, i адначасова iншай нагой спрытна падхапляла з узбярэжжа каменьчыкi i iх кiдала. Патрапiла па крумкачам, ад чаго тыя гублялi пёры спалохана каркаючы, разляталiся.
  Пэпi засмяялася i праспявала:
  Кар, аѓтамабiль, аѓтамабiль, аѓтамабiль,
  Крычаць вароны...
  Вось у iх такi ёсць дар,
  У цара вялiкiя троны,
  А ѓ iх толькi воклiч - аѓтамабiль!
  Пасля чаго дзяѓчынка спынiлася i крыкнула:
  - Ну, што давайце здымайце абутак, цi я гэта зраблю сама!
  Томi i Аннiка бачачы што Пэпi настроена сур'ёзна не сталi спрачацца. Тым больш надвор'е цёплае i сонечнае. I дзецi заѓсмiхалiся калi дробныя каменьчыкi ѓзбярэжжа ракi закалолi iх босыя падэшвы.
  Дзяѓчынка-волаты прачырыкала:
  Гартуйся калi хочаш быць здаровы,
  Пастарайся абысцiся без дактароѓ...
  Пасля чаго пахапiла босымi пальчыкамi ножак плоскi каменьчык, i так спрытна яго кiнула, што той апiсаѓшы дугу зноѓ вярнуѓся да Пэпi.
  Дзяѓчынка пiскнула:
  - Ну, як?
  Томi з захапленнем адказаѓ:
  - Стромка!
  Пэпi строга вымавiла:
  - А цяпер давай ты!
  Хлопчык нязграбна паспрабаваѓ узяць дзiцячай нагой, плоскi каменьчык, але той выслiзнуѓ з босых пальчыкаѓ. Тады Томi паспрабаваѓ яшчэ раз, i зноѓ няѓдача. Толькi з трэцяй спробы хлапчуку ѓдалося прыхапiць дзiцячай ножкай камень.
  Пэпi загадала:
  - Кiдай!
  Томi падняѓ нагу i шпурнуѓ, але тут жа страцiѓ раѓнавагу i ѓпаѓ.
  Некалькi дзяцей, што варушылiся наводдаль засмяялiся. Усмiхнулася i Пенi адзначыѓшы:
  - Так, ты хоць i маленькi, але нязграбны нiбы бегемот!
  Томi хоць злёгку i ѓдар каленку, захаваѓ пачуццё гумару, праспяваѓшы:
  Ва ѓсiм патрэбна спрыт,
  Загартоѓка, трэнiроѓка!
  Пры кожнай няѓдачы,
  Даваць умейце рэшты!
  Пэпi ухвальна кiѓнула.
  -.Гэта ты добра кажаш! Ну, цяпер ты Аннiка!
  Дзяѓчынка таксама не з першага разу змагла падчапiць каменьчык босымi пальчыкамi. А калi кiнуѓ ледзь утрымала раѓнавагу, раскiнуѓшы рукi. Каменьчык зрэшты праляцеѓ толькi метр i звалiѓся.
  Пэпi адзначыла:
  - Выдатная падлога перасягнуѓ моцны!
  Томi крыкнуѓ:
  - Давай я яшчэ!
  I хлапчук на гэты раз спрытней падхапiѓ плоскi каменьчык i запусцiѓ яго па вадзе. Не вельмi ѓдала, але праляцела на гэты раз далей.
  Пэпi ухвальна кiѓнула i вымавiла:
  Вучыцца, вучыцца, i яшчэ раз вучыцца!
  Хлопчык i дзяѓчынка пачалi трэнiравацца. Яны падхоплiвалi каменьчык, балазе iх тут на ѓзбярэжжа, такiх шчыльных было шмат i кiдалi. I ѓ iх атрымлiвалася - так сярэдняй паршывасцi.
  Пэпi час ад часу палiла па крумкачах. Але так не смяротна, прымушаючы iх губляць пёры i спявала:
  Чорны крумкач у аблiччы смерцi,
  Ахвяру чакае ѓ поѓначную гадзiну...
  Чорны крумкач вартавы неѓмiручасцi,
  Каля магiлы сустрэне вас!
  Некаторыя хлопчыкi таксама скiнулi абутак i сталi кiдаць каменьчыкi. Чуѓся дзiцячы смех, часам у ход пускалi кулакi.
  Томi адзначыѓ:
  - Благi прыклад заразлiвы!
  Аннiка задала сустрэчнае пытанне:
  - А чаму дурны? Мы рыхтуемся да новых бойках i прыгод!
  Хлопчык лагiчна адказаѓ:
  - А што замiнае шпурнуць камень цi нож рукой? Нагой жа так сапраѓды кiдаць нiколi не атрымацца!
  Пэпi запярэчыла:
  - Гэта як яшчэ не атрымаецца!
  I дзяѓчынка-волаты ѓзяла i схапiѓшы босай ножкай каменьчык шпурнула яго, ды так, што той праляцеѓшы, перабiѓ напалову тлустага авадня.
  Хлапчукi i дзяѓчынкi запляскалi ѓ ладкi i засвiсталi ад захаплення.
  Томi зрэшты не памяняѓ меркаваннi:
  - Пэпi феномен! А мы звычайныя дзецi мы так ня можам! Мала хто з дарослых здольны рабiць, тое што робiць яна!
  Хлапчук у джынсах усклiкнуѓ:
  - Гэта супердзяѓчынка! Ёй бы яшчэ навучыцца лятаць!
  Пэпi выскалiлiся i адказала:
  - Я яшчэ навучуся! Мая мама як раз умее лятаць!
  -Яна што анёл?
  Дзяѓчынка-багатыр зароѓ:
  - Не, яна ведзьма! I наймацнейшая ведзьма ѓ свеце!
  Аннiка спытала:
  - Злая цi добрая?
  Пэпi адказала з уздыхам:
  - Розная! Але часцей злая, чым добрая! Але часам добрым людзям дапамагае!
  Томi пацвердзiѓ кiѓком светлай галоѓкi:
  - Гэта добра калi яна людзям дапамагае, пра яе пойдзе добрая слава!
  Пэпi ѓ адказ устала на рукi i заспявала:
  - Хто людзям дапамагае,
  Той марнуе час дарма...
  Добрымi справамi,
  Праславiцца нельга!
  Пасля чаго так мiла засмяецца. На ѓзбярэжжы з'явiлася пара палiцыянтаѓ. Яны былi ѓ форме, i ѓ шлемах. Узялi i засвiсталi.
  Пэпi ѓстала на ногi i спытала:
  - Якiя прэтэнзii лягавыя!
  Палiцыянт буркнуѓ:
  - Чаму вы палохаеце крумкач?
  Дзяѓчынка-волаты засмяялася i адказала:
  - А хiба гэта вароны? Насамрэч гэта нячысцiкi, што вырвалiся з апраметнай! Няѓжо вы не бачыце? I iх галасы сапраѓды дэманскiя!
  Палiцэйскi засмяялiся, i iншы спытаѓ:
  - А вам дзецi не холадна басанож!
  Томi адказаѓ:
  - Не! Добра надвор'е цёплае!
  - Ножкi глядзi зб'еш!
  I парачка павярнулася, яны былi на нейкiм паѓмеханiчным i напалову з маторам самакаце. I ѓсё загуло.
  Пэпi хiхiкнула i адзначыла са смяшком:
  А я хачу, хачу, хачу, хачу, зноѓ,
  Па дахах бегаць галубоѓ ганяць...
  Дражнiць хлапчукоѓ, шчаѓбаны iм бiць...
  На самакаце слупкi ѓсё збiць!
  Томi адзначыѓ з усмешкай:
  - Можа, быць збегаем да ларка i купiм марожанага?
  Пэпi хiхiкнула i прачырыкала:
  Рабiць тое што зусiм не пакладзена,
  Гэта саладзей, чым нават марожанае!
  Аннiка лагiчна заѓважыла:
  - Калi ѓсё будуць рабiць неналежнае, то хутка па вулiцах стане немагчыма хадзiць з-за бруду i бруду!
  Томi пацвердзiѓ:
  - Хоць i сумна пры парадку, але зусiм без яго нельга!
  Пэпi лагiчна заѓважыла:
  - Вось менавiта - патрэбна залатая серыдзiна. Баланс памiж анархiяй i дыктатурай - гэта дэмакратыя!
  Адзiн з хлопчыкаѓ заѓважыѓ:
  - А ты разумная! Напэѓна ты круглая выдатнiца!
  Пэпi адмоѓна пакруцiла галавой.
  - Я ѓ школу не хаджу!
  Хлапчукi хорам спыталi:
  - Чаму?
  Дзяѓчынка-волаты праспявала:
  Што за жыццё школьнае,
  Дзе кожны дзень кантрольная,
  Складанне, дзяленне,
  Таблiца множання!
  Томi ѓ адказ праспяваѓ:
  Калi б не было школ,
  Да чаго чалавек бы дайшоѓ...
  Да чаго чалавек бы дакацiѓся,
  У дзiкуна б зноѓ ператварыѓся!
  I хлапчук босымi пальцамi дзiцячых ног, на гэты раз даволi трапна запусцiѓ каменьчыкаѓ, i трапiѓ па вароне, што так страцiла пару пёраѓ.
  Пэпi сур'ёзна заявiла:
  - Вось ты пiсьменны, а забыѓся што па крумкачах страляць нельга!
  Томi пiскнуѓ:
  - Чым бы бластер верашчаѓ, а твой бы маѓчаѓ! Сама iх пачала ганяць!
  Дзяѓчынка-волаты заѓважыла:
  - А я дзяѓчынка-хулiганка! Дзецi не бярыце з мяне прыклад! Я дужа шкодная!
  I Пэпi ѓзяла i схапiла босымi пальчыкамi ножак Томi за нос. Хлопчык завiшчаѓ, гэта сапраѓды балюча, а дзяѓчынка-волаты валодае тытанiчнай сiлай. Анiка пракрычала:
  - Што ты робiш, ты яму адарвеш нос!
  Пэпi адпусцiла i прачырыкала:
  Дапамагаюць нябёсы,
  I прагрэс не пад пытанне...
  Будзеш верыць у цуды,
  Тое застацца можаш з носам!
  Сапраѓды носiк у хлопчыка Томi моцна распух i стаѓ падобны на слiву. I вiдавочна хварэѓ.
  Пэпi яшчэ раз сцвярджальна кiѓнула.
  - Ды я шкодная, цудоѓная, я шкодная шкодная! I мама мая шкодная, ну проста сатана!
  Томi слязлiва вымавiѓ:
  - А калi бацькi мяне спытаюць, хто так надзьмуѓ мой носiк?
  Дзяѓчынка-волаты ѓпэѓнена вымавiла:
  - Да вяселля зажыве! А пакуль можа, вы нешта яшчэ зробiце!
  Аннiка з дзiцячай усмешкай спытала:
  - Што зробiм?
  Пэпi прапанавала:
  - Давайце згуляем у гульню. Будзем кiдаць камянi ѓ вышыню i лiчыць. Чый камень пазней за ѓсiх упадзе на зямлю, той i выйграѓ, i ѓсё астатнiм праб'е шчаѓбаны!
  Хлапчукi адразу ж пагрусцелi i запiшчалi:
  - Не! Не! Не! Дык не пойдзе! Нашы лбы не з чыгуну!
  Пэпi засмяялася i адзначыла:
  - Вось гэта моцная падлога! Баяцца маленькую дзяѓчынку!
  Адзiн са светлавалосых хлапчукоѓ адказаѓ:
  - Ды ѓ цябе сiла як у слана!
  Дзяѓчынка-волаты засмяялася i праспявала:
  Я Пэпi супермэнка,
  Мне дапамога не патрэбна...
  Я пакладу момантам,
  Лютага слана!
  Як леѓ крадуся ѓ змроку,
  Плыву як камбала...
  А нюх як у сабакi,
  А вока як у арла!
  Пасля чаго Пэпi зноѓ стала на рукi, i некалькi каменьчыкаѓ кiнула на свой голенькiм, дзiцячыя падэшвы i стала жангляваць.
  I гэта выглядала вельмi крута i выразна.
  Аннiка паспрабавала ѓстаць на рукi, але не ѓтрымала раѓнавагу i пляснулася. Тады ёй дапамог Тонi, i дзяѓчынка сяк-так выцягнулася, а хлопчык трымаѓ яе за босыя ножкi. Але стаяць на руках было цяжка, i Анiка апусцiлася.
  Пэпi заѓважыла:
  - Вам дзецi трэба трэнiравацца. Не павiнны сябры супермэнкi быць такiмi слабымi. Гэтым вы ганьбiце i сябе i мяне!
  Тонi ѓ адказ прабурчаѓ:
  Хлапчук шведскi ѓ рукi меч вазьмi,
  Не дай ты гонар сваю папраць ганьбай...
  Знойдзецца для ворага кавалак зямлi,
  Я веру пералом наступiць хутка!
  Пэпi з лагодным выглядам заѓважыла:
  - Ты нядрэнна складаеш, малалетнi Байран, але ѓсё роѓна вам прыйдзецца зрабiць зарадку!
  Аннiкi кiѓнула:
  - Мы гатовы!
  Астатнiя хлопчыкi i дзяѓчынкi пацвердзiлi, тупаючы босымi ножкамi:
  - Зразумела на ѓсе сто!
  Пэпi заспявала, круцячыся як вула:
  Раз, два, тры, чатыры, пяць,
  Разлiчыцеся па парадку...
  Будзем мы дзяцей лiчыць,
  Пачынаецца зарадка!
  I стала камандаваць. Спачатку дзецi прысядалi, выцягнуѓшы наперад рукi, пасля рабiлi iншыя практыкаваннi. I выгляд у iх быѓ вясёлы i задаволены.
  Пэпi зноѓ заспявала, падмiргваючы:
  Раз ударчык, два ѓдарчык,
  Ён хiстаецца...
  Раз ударчык, два ѓдарчык,
  Ён валяецца...
  Раз дошчачка, два дошчачкi,
  Труна будуецца,
  Раз лапатка, два лапатка,
  Ямка капаецца!
  Томi запярэчыѓ, i злосна тупнуѓ босай ножкай:
  - Не! Гэта дрэнныя i злыя песнi, мы не павiнны iх спяваць!
  Аннiка пацвердзiла:
  - Вось менавiта, трэба спяваць нешта больш добрае i душэѓнае, напрыклад...
  I дзяѓчынка прачырыкала:
  Бегаюць па полi хлопчыкi,
  Сонейка свецiць радасна ѓсiм...
  Скачуць дзецi як зайчыкi,
  Веру не будзе ѓ юных праблем!
  Пэпi запярэчыла, i так тупнула босай, дзiцячай ножкай, што пад круглай пяткай раскрышыѓся каменьчык:
  - Не! Дык не пойдзе! Свет жорсткi i поѓны нягоднiкаѓ, i зло павiнна быць пакарана! Дабро павiнна быць з кулакамi!
  Адзiн з хлапчукоѓ заѓважыѓ:
  - Калi рэшты не даваць, то ты сапраѓды станеш iзгоем i цябе будуць малацiць нават дзяѓчынкi!
  Пэпi крутанулася i праспявала:
  Любы хто чалавек, той ваяром народжаны,
  Так павялося ѓзяла гарыла камень...
  Калi ворагаѓ без кошт легiён,
  А ѓ сэрцы горача палае полымя!
  
  Хлапчук бачыць у мроях аѓтамат,
  Яму ж танк мiлей "Лiмузiна"...
  З нараджэння пацягне той расклад,
  Што ѓ свеце паважаюць толькi сiлу!
  Томi дзёрзка адказаѓ, ваяѓнiчай дзяѓчынцы:
  Моцным быць нядрэнна, што i казаць,
  Але павiнны яшчэ i шарыкi варыць!
  Хлапчукi зашумелi. Адзiн з iх, самы высокi заѓважыѓ:
  - Што толку ѓ розуме без сiлы? Накачаны дурань прыдушыць самага заѓзятага акадэмiка!
  Томi запярэчыѓ:
  - Але ж разумны можа прымусiць служыць сабе тысячу дурных батыроѓ!
  Хлапчук хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - Вось прымусь мяне нешта зрабiць калi ты такi разумны! Клянуся я табе не падпарадкуюся!
  Томi ѓсмiхнуѓся i буркнуѓ:
  - Спрачаемся што я прымушу цябе падпарадкавацца!
  Даволi рослы хлопчык рыкнуѓ:
  - Не!
  Томi роѓным голасам вымавiѓ:
  - Устаць на той камень i ѓбачыш!
  Хлапчук з выгляду гадоѓ трынаццацi гэта значыць куды старэй i вышэй свайго вiзавi ѓстаѓ, на каменьчык, босымi нагамi, i буркнуѓ:
  - Ну i што давай!
  Томi з усмешкай вымавiѓ:
  - Ты ѓжо выканаѓ маю просьбу ѓстаѓ на камень!
  Хлапчук саскочыѓ i зароѓ:
  - Не гэта не лiчыцца!
  Пэпi запярэчыла:
  - Усё лiчыцца! I таму зараз збегаеш у краму i за свае грошы купiш для ѓсiх дзяцей торт "Снежная каралева".
  Даволi буйны для свайго ѓзросту, насамрэч ён амаль аднагодак Томi, хоць i выглядае старэй, гадоѓ на трынаццаць, з уздыхам вымавiѓ:
  - Торт "Снежная каралева"? Ды ѓ мяне грошай такiх няма!
  Пэпi рыкнула:
  - Хлусiш! Ёсць! Вось зараз абшукаю кiшэнi, i ѓсё што ёсць забяру!
  Хлапчук з уздыхам вымавiѓ:
  - Я хацеѓ сабе ровар купiць з маторам!
  Дзяѓчынка-волаты хiхiкнула i адзначыла:
  - Вось як? Ну нiчога, у цябе нядрэнны ровар, ёсць i без матора! Ну давай за тортам, пакуль я не размалявала тваю фiзiяномiю сiнякамi!
  Хлапчук хацеѓ што сказаць, але Пэпi ѓзяла ѓ правую руку каменьчык. I так яго моцна сцiснула, што ён нiбы пад прэсам лопнуѓ i рассыпаѓся ѓ пясок.
  Дзяѓчынка-волаты рыкнула:
  - Ну! Што стаiш!
  Хлопчык кiнуѓся бегчы, нават не абуѓшы красоѓкi, яго босыя пяткi замiльгалi, нiбы лапкi нейкага звярка.
  Пэпi ѓхмыльнулася i праспявала:
  Ах чаму, чаму, чаму,
  Быѓ святлафор зялёны...
  А таму, таму, таму,
  Што быѓ ён у жыццё ѓ закаханы!
  Томi заѓважыѓ:
  - Што ж ты i моцная i справядлiвая!
  Аннiка з уздыхам адзначыла:
  - Снежная каралева - выдатны торт. Але да яго трэба яшчэ i...
  Адна з дзяѓчынак пiскнула:
  - Свежае малако!
  Пэпi ѓпэѓнена адказала:
  - Ну, за гэтым праблема не стане, малако будзе!
  I дзяѓчынка-волаты свiснула. I сапраѓды з'явiѓся басаногi хлапчук у шортах i з вядром. У iм плёскалася нешта белае.
  Пэпi кiнула хлопчыку невялiкую залатую манету, якая нiбы ѓ штукара раптоѓна з'явiлася на яе пустой далоньцы. Хлопчык пакланiѓся i падзякаваѓ. У другой руцэ ѓ яго быѓ кошык з папяровымi шклянкамi. Недалёка знаходзiѓся аранжавага колеру столiк, дзецi селi на яго. Хлапчук у шортах, i iрванай майцы разлiѓ iм малако ѓ шклянкi. З'явiѓся i юны штрафнiк з даволi важкiм тортам, якi быѓ багата ѓпрыгожаны i кветкамi i вялiкiмi сняжынкамi з крэму.
  Пэпi выняла з-за пояса нож, i стала нарэзаць iм дзелькi. Па яе жэсту хлопчык у iрванай майцы, i мацак прынёс торт селi за стол.
  Пэпi адказала з усмешкай:
  - У маiм сэрцы няма зла! Давайце гуляйце!
  I сабе таксама адрэзала кавалак, пасля чаго вымавiла:
  - Але ешце не спяшаючыся! Я вам сёе-тое раскажу!
  Дзяѓчынка-волаты хiхiкнула i адзначыла:
  - Я i мае сябры Томi i Аннiка вызвалiлi майго бацьку з палону пiратаѓ. Гэта вы ведаеце. Але не думайце, што я проста ѓзяла i ѓсiх iх раскiдала, нiбы кацянят. Пiратаѓ па-першае было шмат, па-другое ѓ iх мушкеты i гарматы, а ѓсё ж хоць i моцная дзяѓчынка, але зусiм не куленепрабiвальная!
  Рослы хлопчык кiѓнуѓ i заѓважыѓ:
  - Ды я зразумеѓ, не ѓсё грубая сiла вырашае!
  Пэпi кiѓнула з усмешкай.
  - Вось мой сябар Томi i прыдумаѓ арыгiнальны план!
  Усе хлопчыкi i дзяѓчынкi хорам усклiкнулi:
  - I якi план!
  Томi праспяваѓ:
  -Войска нажаль перашкода,
  Сiла ёсць розуму не трэба...
  Не пойдзем мы ѓ лоб на штурм,
  Няма сiлы, няма сiлы, не сiлы,
  Патрэбны розум!
  Пэпi засмяялася i адказала:
  - Гэта наш вялiкi сакрэт,
  Цi верыце цi не?
  Аннiка заѓважыла з усмешкай:
  - Каб перамагчы наймацнейшага ворага, трэба ведаць яго слабасцi. Iнакш сам апынешся, як заяц у светлавой плынi!
  Томi пацвердзiѓ:
  - Разведаны вораг напалову ѓжо пераможаны!
  Наступiла паѓза. Дзецi не спяшаючыся елi смачны торт i запiвалi яго свежым, амаль парным малаком. Анiка тут нечакана спытала:
  - А гэта чыё малако?
  Адзiн i хлопчыкаѓ буркнуѓ:
  - Ды чыё, ён смачнейшы чым у каровы!
  Хлопчык у iрванай майцы адказаѓ:
  - Гэта малако самкi аднарога. I яно добра загойвае ѓсе раны.
  Томi машынальна крануѓ свой яшчэ нядаѓна апухлы ад моцных нiбы сталёвыя абцугi босых пальчыкаѓ Пэпi нос, i адзначыѓ:
  - Ого! Усё прайшло! Выдатна!
  Хлопцы ѓ iрванай майцы кiѓнуѓ:
  - Ды гэта цудоѓнае малако! Калi ѓ каго ёсць шнары, то яны таксама знiкнуць. Але аднарог нажаль даiцца толькi раз у тыдзень!
  Пэпi кiѓнула i пстрыкнула пальцамi рук, пасля чаго кiнула залатую манетку i адзначыла:
  - Гэты хлапчук не зусiм просты. Выглядае вельмi бедным, але насамрэч, у свой час ён быѓ у лiку пажаѓ самога Санта-Клаѓса, але потым яго выгналi за нейкую правiннасць!
  Хлопчык у iрванай майцы кiѓнуѓ:
  - Выгналi нажаль за справу! Я ледзь не задаволiѓ усеагульнае абледзяненне!
  .I дзiця-чараѓнiк праспяваѓ:
  Мароз-ваявода ѓзначалiѓ бiтву,
  I кiйком моцна скалануѓ...
  Паднялiся снягi i вялiкiя завеi,
  Бярозку буран падагнаѓ!
  . РАЗДЗЕЛ No 2.
  Томi усклiкнуѓ:
  - Вось гэта так! Усеагульнае абледзяненне i гэта як?
  Хлопчык у iрванай майцы, так што быѓ бачны яго рэльефны прэс, адказаѓ:
  - З дапамогай кiя! - Тут дзяцюк спешна дадаѓ. - Я жадаѓ каб наадварот хутчэй наступiла вясна, але кiйком трэба ѓмець правiльна кiраваць. Зрэшты, калi атрымалася, то магло быць яшчэ горш, пачалiся б жудасныя паводкi, i сонечная гарачыня, быѓ у Еѓропе нiбы ѓ Сахары!
  Томi адказаѓ з прыпевам:
  Цудаѓ на свеце не бывае,
  Мы ѓ асяроддзi мiтуснi...
  А мне заѓсёды нечага не хапае,
  А мне заѓсёды нечага не хапае!
  Зiмою лета, зiмою лета,
  Увосень вясны!
  Пэпi злосна рыкнула:
  - А мне здаецца, што ѓ цябе розуму не хапае! А вось дурасцi залiшне!
  Томi засмяяѓся i адказаѓ:
  - Быць павiнен добрым розум у нас, а сэрца вельмi мудрым!
  Аннiка пiскнула з усмешкай:
  Душы парывы дзiвоснай прыгажосцi,
  За Радзiму круты баец ваяваѓ...
  Бо сталi явай дзiвосныя мары,
  Армады злых ворагаѓ не спалохаѓся!
  Пэпi з мiлым выглядам адказала:
  - Ды я разумею, рыфмаваць вы ѓмееце, а б'ецеся не вельмi!
  Томi запярэчыѓ:
  - Не! Ты памятаеш, мне паказвала лаѓкiк, i я яго даволi спрытна прайграѓ, i пiраты з трэскам сутыкнулiся лбамi!
  Аннiка дадала:
  - А я падставiла падножку i пiрацкi боцман паляцеѓ кулём з лесвiцы!
  Рослы хлапчук прысвоiѓ:
  - Ого, ды вы падобна залiваеце!
  Пэпi ѓ адказ босымi пальчыкамi ног шпурнула кавалачак крэму ѓ хлапчука, трапiѓшы прама ѓ нос i прашыпела:
  - Глядзi будзеш паклёпнiчаць на маiх сяброѓ i атрымаеш!
  Томi усклiкнуѓ з пафасам:
  Грэшны чалавек сваё атрымае,
  Будзеш як павук гарэць у агнi...
  Будуць у апраметнай нячысцiкi мучыць,
  Тых хто ѓшаноѓваѓ Сатане!
  Аннiка хiхiкнула i адзначыла:
  - Ды мой брат - гэта вельмi крутая асоба! Складае як Байран!
  Пэпi пагразiла кулаком:
  - Будзь сцiплей! Сцiпласць упрыгожвае талент! Тым больш Байран - гэта як сказаць, прыгожая рыфма, а на рахунак утрымання тое, я б не сказала, бы што гэта супер!
  Адна з прысутных за сталом дзяѓчынак прапiшчала:
  Рыфмавалi што патрапiла,
  Проста выбiлiся з сiл,
  Колькi можна iрваць бананы,
  Лепш бы ты какос папiѓ!
  I дзецi разрагаталiся. Iх смех быѓ вясёлы i забiяцкi, а наогул яны такiя скажам мiлыя, i мордачкi прыемныя. Юнацкасць наогул прыгожая, чаго аб старасцi не скажаш.
  Томi заѓважыѓ:
  - Ды складаць у рыфму могуць многiя дзецi! Гэта нават нейкi асаблiвы ѓ iх дарунак!
  Анiка з усмешкай кiѓнула.
  - Ды i асаблiва калi гэта душэѓнае i прымушае расквiтаць на душы красавiк, а яшчэ лепш май!
  Пэпi хiхiкнула i прачырыкала:
  - Няхай Томi праспявае нешта душэѓнае! Я яму за гэта дам аж тры залатыя манеты!
  Адна з дзяѓчынак пiскнула:
  - Дай мне i я праспяваю i станцую!
  Пэпi засмяялася i адказала:
  - Можа, быць... Але мне трэба каб хлопчык сам злажыѓ, што вельмi нават дасцiпнае i прыгожае!
  Рослы хлапчук заѓважыѓ:
  - Я вось грошы выдаткаваѓ на торт. Жадаеце станцую?
  Дзяѓчынка-волаты хiхiкнула:
  - Не! Танец бегемотаѓ я ѓжо бачыла!
  Аннiка прачырыкала з усмешкай:
  Сланы, бегемоты, тыгры, русалкi,
  Здольныя так жвава скакаць з-пад палкi!
  Пэпi перапынiла:
  - Я не пародыю, на спевы прашу выканаць, а нешта душэѓнае!
  Томi кiѓнуѓ з упэѓненым выглядам:
  -Дазвольце!
  Пасля чаго хлопчык якi валодае здольнасцю рыфмаваць заспяваѓ:
  Праменна, што ты стварыѓ,
  Мiлата на людскi род пралiлася!
  Гэта ты Бог святы падарыѓ,
  Душу, радасць сардэчную лiтасць!
  
  Люцыпар, звярнуѓшы нас у Садома,
  Спараджэнне граху i ганарыстасцi!
  Падняѓ меч на свяшчэнны Гасподнi пасад,
  I вырашыѓ, што зараз ён усёмагутны!
  
  Прыпеѓ.
  Божа мой, да чаго ты цудоѓны i чысты,
  Веру я, што твая правасць бясконцая!
  Ты аддаѓ на крыжы сваё слаѓнае жыццё,
  А зараз у маiм сэрцы гарката будзеш вечна!
  
  Ты Гасподзь прыгажосць, радасць, мiр i любоѓ,
  Увасабленне бязмежнага, яркага святла!
  Ты пралiѓ на крыжы каштоѓную кроѓ,
  Выратаваная бязмежнай ахвярай планета!
  
  Зло бушуе ѓ мяцежных сэрцах,
  Сатана рве людскi род кiпцюрамi!
  Але пераможана смерць будзе ѓ пыл,
  А Бог назаѓжды будзе з намi!
  
  Д'ябал вёѓ супраць Госпада Бога вайну.
  Вораг ваяваѓ жорстка, падступна!
  Але любоѓю Хрыстос паламаѓ сатану,
  На крыжы даказаѓшы сваю праѓду!
  
  Мы павiнны браты злiцца ѓ адзiны паток,
  Сэрца розум i пачуццi да Iсуса накiраваць!
  Каб Божа Вялiкi выратавацца нам дапамог,
  I павек вякоѓ будзем Госпада славiць!
  
  Каб душа назаѓжды знаходзiла свой спакой,
  Трэба ѓ жнiве Гасподнiм усiм светам працаваць!
  I на векi Усявышнi мы будзем з табой,
  Я хачу ѓсё мацней i старанней малiцца!
  
  Будзе вечна, што ты стварыѓ,
  Бясконцы i мудры ѓладар сусвету!
  Ты плынямi жыцця мяне азарыѓ,
  I я веру, што наша любоѓ будзе дакладнай!
  Дзецi запляскалi ѓ ладкi. Iх мiлыя мордачкi свяцiлiся ад шчасця.
  Пэпi доѓгую панчоху ѓсклiкнула:
  - Брава! Ты малы сумленна зарабiѓ, нават не тры, а чатыры залатыя манеткi.
  I дзяѓчынка-волаты кiнула босымi пальчыкамi дзiцячых ножак жоѓты круглячок. Томi злавiѓ яго. Затым Пэпi шпурнула загарэлай ножкай яшчэ адзiн. I хлапчук зноѓ злавiѓ яго.
  I трэцi быѓ спрытна захоплены далонькай. Але на чацвертым Томi прамахнуѓся.
  Пэпi адзначыла:
  - А табе яшчэ далёка да малпы!
  Хлопчык на гэта лагiчна адказаѓ:
  - Затое малпы не складаюць песнi! А спрыт без розуму, як стрэльба без прыцэла!
  Дзяѓчынка-волаты буркнула:
  - З гэтым не паспрачаешся! Без розуму...
  Тут Пэпi хацеѓ скруцiць, але ѓ галаву ёй не прыйшло нiчога дасцiпнага. I яна ѓзяла i падкiнула босай ножкай каменьчык вышэй. Той паляцеѓ так высока, што схаваѓся з выгляду.
  Дзяѓчынка-волаты рыкнула:
  -Няма нiкога з людзей мацней мяне! I вы мне падпарадкуецеся!
  Аннiка заѓважыла:
  - Падпарадкавацца, можа быць i падпарадкуемся, але адной сiлы каб цябе кахалi мала! А часта нават наадварот!
  Томi лагiчна заѓважыѓ:
  - Гэта як у казцы дзiця крыкнуѓ дзяѓчынцы, я загадаю збiць цябе бiзуном i ты мяне вельмi моцна пакахаеш!
  Пэпi хiхiкнула i праверашчала:
  На гвалце трымаецца мiр,
  Вулкан лютасьцi хвошча з размахам...
  Напружанне вышэйшае сiл,
  Абуджаецца з болем i страхам!
  Хлапчукi i дзяѓчынкi незадаволена зашыпелi. I Томi заявiѓ:
  - Не, гэта няправiльна!
  Аннiка таксама праспявала:
  Усе людзi на вялiкай планеце,
  Павiнны заѓсёды сябраваць,
  Павiнны заѓсёды смяяцца дзецi,
  I ѓ мiрным свеце жыць,
  Павiнны смяяцца дзецi,
  Павiнны смяяцца дзецi,
  Павiнны смяяцца дзецi,
  I ѓ мiрным свеце жыць!
  Пэпi хiхiкнула адзначыла:
  - Добра, сказанае, але мiр паняцце адноснае i я вам гэта растлумачу навочна i ѓ рыфму!
  Пасля чаго дзяѓчынка-волаты заспявала:
  Вось калi ѓ светабудове праблем,
  Нiяк любой цаной не бывае...
  Ужо ты не жадаеш перамен,
  Чаго ён хоча чалавек не ведае!
  
  А ёсць з магутнай сiлай Чарнабог,
  Мае ѓладу сусвет Вялiкi...
  Дае Ён чалавеку проста ѓ лоб,
  Каб не быѓ род людскi зусiм ужо дзiкiм!
  
  Ды Усемагутны Род стварыѓ Яго,
  Каб людзi сэнс мелi разьвiвацца...
  Каб чалавек хацеѓ за раз усяго,
  I людзi навучылiся моцна бiцца!
  
  Паколькi воiн перамагае зло,
  Тое Род для выгоды чалавека стварыѓ...
  I для душы i целаѓ вылiѓ дабро,
  Вучыцца ваяваць заѓсёды не позна!
  
  Чаго ж хоча Усемагутны Бог,
  Каб Эльф не смелi ставiць на каленi...
  Каб не кiраваѓ злосны рок,
  Каб разьвiвалiся сотнi пакаленьняѓ!
  
  Ды Чарнабог то стымул для людзей,
  Каб не было нi ляноты, не застою...
  Каб ты аркшыста ѓ бразгат разбi,
  Прайсцiся, каб па Окрлiн дружным строем!
  
  Дык не губляйцеся калi цяжка,
  Калi бяды на Айчыну навалiся...
  Род зробiць выдатна i лёгка,
  Вось толькi каб людзi варушылiся!
  
  А Чарнабог вам проста старэйшы брат,
  Хоць строгi, але вас кахае бясконца...
  Ты выб'еш найвялiкшы вынiк,
  Калi служыць Эльфii будзеш вечна!
  Так праспявала Пэпi з агрэсiѓным напорам, i вельмi нават добра. I затым узяла i свiснула. Некалькi крумкач разам грымнулi прытомнасць. I пры падзеннi, адна дагадзiла ѓ каску палiцыянту, якi ѓпотай прыглядаѓ за якiя гуляюць дзецьмi. I рэальна варта парадку ѓзяло i адключыла.
  Томi прачырыкаѓ з апломбам:
  Над намi сонца свецiць,
  Не жыццё, а мiлата...
  Тым хто за нас у адказе,
  Даѓно час зразумець!
  Мы маленькiя дзецi,
  I любiм пажаваць!
  А нам кажа матуля,
  Пакуль пажаваць капусту...
  I прыгатуе кашу,
  Каб было ёй пуста!
  Пэпi на гэта запярэчыла, тупнуѓшы босай, моцнай ножкай:
  - Не! Дык не пойдзе! Нельга казаць, каб мацi было пуста, гэта i подла i брыдка!
  Анiка ѓдакладнiла:
  - Мой брат меѓ на ѓвазе, каб кашы было пуста, а зусiм не маме!
  Томi пацвердзiѓ:
  - Я не люблю есцi кашу. Ну няѓжо што манная каша з варэннем яшчэ нiчога, а так напрыклад пярловая цi аѓсяная зусiм не смачная!
  Адна з дзяѓчынак якiя сядзяць за сталом пiскнула:
  -Манная каша з варэннем з iнжыра - гэта супер! Рэкамендую паесцi!
  Хлопчык у iрванай майцы i былы слуга Санта-Клаѓса з мiлым выглядам праспяваѓ:
  Шакалад, шакалад, шакалад,
  Веру будзе ѓ нашым доме лад!
  Пэпi ѓсклiкнула:
  - Давай спляшы! Жадаю каб ты нас павесялiѓ!
  Хлапчук хацеѓ быѓ запярэчыць, але перахапiѓшы строгi погляд дзяѓчынкi-волата пакорлiва ѓстаѓ з крэсла. Адышоѓ i пачаѓ танцаваць нешта незразумела.
  Босыя ножкi хлопчыка на выгляд гадоѓ трынаццацi так i мiльгалi. Пэпi i iншыя хлопцы хiхiкалi. Глядзелася i на самай справе вельмi пацешна.
  Томi не зусiм па тэме бразнуѓ:
  - Мiлэдзi, дарма вы крыѓдзiцеся на зайцоѓ!
  Жадаѓ працягнуць, але нешта ѓ рыфме не зраслося... Пэпi яшчэ некаторы час паглядзела як басаногi хлапчук танчыць, але ёй гэта надакучыла. I яна скамандавала:
  - Раз, два, тры - замры!
  Танец спынiѓся. I дзяѓчынка-волаты заявiла:
  - Усё разыходзiмся! Мае сябры iдуць за мной, адчыняць бутэльку!
  Пасля чаго як падскочыць i скокне ѓверх на добрых 10 метраѓ, а затым прызямлiцца.
  Дзецi не сталi спрачацца i разышлiся ѓ розныя бакi. Томi i Аннiка засталiся з Пэпi.
  Хлопчык нават праспяваѓ:
  Дзецi ѓ школу збiрайцеся,
  Пеѓнiк праспяваѓ даѓно...
  Толькi з крэмам мыцца,
  Першакласнiкам не дадзена!
  Дзяѓчынка-волаты рыкнула:
  - Ты не першаклашка! Вы ѓжо амаль дарослыя дзецi! Дзесяць гадоѓ - гэта лiчы юбiлейная дата!
  Томi ѓзяѓ i зноѓ прачырыкаѓ:
  На галiвудскую дыету,
  Я перабраѓся хутчэй...
  Але памахалi два банкеты,
  Тры днi нараджэння, юбiлей!
  Анiка хiхiкнула i заѓважыла:
  - Усё ж добра быць дзецьмi, а не дарослымi! Мы напрыклад, можам есцi колькi заѓгодна i не таѓсцець, нават без дыет!
  Пэпi агрэсiѓна адзначыла:
  - Я вас так буду ганяць, што i дыета не спатрэбiцца! Гэта сапраѓды! Вы будзеце стройнымi нiбы палкi!
  Томi усклiкнуѓ:
  Сямейная вячэра ѓ рэстаране,
  Абед багаты ѓ фiнскай лазнi...
  Размяшчае вадаём...
  Памiнкi, сяброѓскi прыём!
  Яны накiравалiся да хаткi, дзе пражывала Пэпi доѓгую панчоху. Пасля таго як бацька, кароль паѓднёвых мораѓ вярнуѓся, яна злёгку перабудавала свой домiк. Пафарбавала яго ѓ аранжавыя колеры i зрабiла ѓ форме ружовага бутона.
  Дзецi пляскалi басанож, i ѓ Томi i Аннiкi ѓжо пачалi палаць i чухацца ад дробных каменьчыкаѓ падэшвы. Спачатку гэта неѓзаметку, але калi доѓга iсцi па дарошцы, калi твае ступнi не звыклыя абыходзiцца без абутку, то праз некаторы час, ты адчуваеш нiбы цябе бiлi бамбукавымi палкам па пятках.
  I таму хлопчык i дзяѓчынка сталi войкаць i накульгваць, але шкарпэткi i сандалi не апраналi з-за гонару, каб не паказаць сябе перад перад Пэпi слабачкай.
  Але вось калi ѓвайшлi ѓ хату i збiтыя падрапаныя падэшвы дзяцей уступiлi на мяккi, шаѓкавiсты, набыты нядаѓна фарсi дыван, то гэта былi сапраѓды блажэнныя адчуваннi.
  Томi гэта хлопчык гадоѓ дзесяцi пiскнуѓ:
  - Як казытлiва i прыемна!
  Аннiка пагадзiлася:
  - Ды гэта выдатна, нiбы катка гладзiць!
  Пэпi кiѓнула.
  - А вы малайцы. Я бачыла, як страшна былi збiты вашыя ножкi. Але вы цярпелi i працягвалi ѓсмiхацца. I за гэта вам дзякуй!
  Пасля чаго дзяѓчынка-волаты паклала на чорны, лакiраваны стол бутэльку. Ускочыла босымi ножкамi на вугальную паверхню i праспявала:
  Не здавайцеся хлопцы-байцы,
  Смела ѓ бiтву iдзiце адважна...
  Будзеце вы тады малайцы,
  У сутычцы люта i рукапашнай!
  Томi адзначыѓ:
  - Будзем натуральна малайцы!
  Пэпi паставiла на стол бутэльку, ударыла па яе донца. I вылецеѓ корак. I ѓ наступнае iмгненне, таксама згорнуты лiсток. На iм было напiсана: што на арабскай.
  Пэпi прыжмурылася i адзначыла:
  - Гэтую мову я здаецца ведаю! На iм многiя загаворы пiшуцца.
  I дзяѓчынка-волаты стала чытаць, варушачы губкамi.
  I затым заявiла з ухмылкай:
  - Ого! Аказваецца яна мая мацi даслала медальён, якi можа перамяшчаць нас у часе. Але пры гэтым яна паведамляе, што знаходзiцца ѓ палоне Кашчэя. I Кашчэй ставiць умовай нам - дапамагчы Мiкалаю Другому перамагчы Японiю i толькi тады вызвалiць маму. I што цiкава Артэмiда - як клiчуць маю мацi, жадае, каб я сапраѓды рускiм дапамагла перамагчы японцаѓ... Хоць сапраѓды кажучы мне гэта ѓсё роѓна!
  Томi адзначыѓ:
  - Рускiя яны нядобрыя. Яны караля Карла дванаццатага перамаглi, i нашыя землi забралi. Лепш было б нам дапамагчы сваiм таварышам адолець Пятра Першага!
  Аннiка тупнула босай, маленькай ножкай i прапiшчала:
  - Вось менавiта, дапаможам Карлу Дванаццатаму. Што нам да цара Мiкалая Другога? Няхай японцы яго паб'юць, дакладней не будзем мяшаць iм бiць Расею!
  Пэпi запярэчыла:
  - Не! Мая мама лiчыць, што лепш захаваць ва ѓладзе ѓ царскай Расii дынастыю Раманавых, а яна не памыляецца, ва ѓсякiм разе ѓ пытаннях палiтыкi. Так што мне давядзецца адправiцца ѓ шлях i дапамагаць гэтаму цару-няѓдачнiку!
  Томi свiснуѓ:
  - Вось як! Цiкавае атрымлiваецца прыгода!
  Аннiка дадала:
  - Ваяваць з дарослымi? Гэта страмчэй, чым i з пiратамi!
  Пэпi прапiшчала:
  - Дык вы пойдзеце за мной! Або прадпадлiку гуляць у баязлiѓца!
  Томi разгублена развёѓ рукамi:
  - А нашы бацькi...
  Аннiка тут сама запярэчыѓ:
  - У Пэпi ёсць адмысловыя гадзiны, калi ѓ прыгод месяц, то тут усяго толькi хвiлiна. Памятаеш як мы зляталi з Пэпi вызваляць бацьку караля паѓднёвых мораѓ. Гэта заняло некалькi дзён, а ѓ нашым сьвеце гэтага нават незаѓважылi. Так што не трэба баяцца, бацькi нiчога не заѓважаць.
  Пэпi кiѓнула.
  - Вось менавiта! У новым свеце для будзе цечу па iншым час. I нават калi мы надоѓга затрымаемся, то застанемся ѓсё роѓна дзецьмi. I ѓ гэтым ёсць некаторыя плюс - на будзе куды цяжэй забiць. Розная плынь часу, дасць абарону ад куль, бомбаѓ, снарадаѓ, аскепкаѓ!
  Томi пачухаѓ верхавiна адзначыѓшы:
  - А гэта так? Мы што несмяротныя будзем?
  Дзяѓчынка-волаты адказала:
  - Не зусiм так ... Калi б усё было так ужо проста. Але абарону можна ѓ прынцыпе зрабiць. Дык што iдзеце са мной цi не?
  Аннiка заѓважыла:
  - А што мы з сабой нiчога не возьмем?
  Пэпi лагiчна адказала:
  - Вы для гэтага свету ѓсяго толькi маленькiя дзецi, нават не падлеткi. Калi вы вернецеся да бацькоѓ i пачняце там мацаць па кутах, то яны вас пачнуць пытаць i тармасiць. Так што лепш ужо я сама паклапачуся пра харчы. Тры заплечнiкi - два маленькiя для вас, i адзiн вялiкi для мяне ѓжо гатовы. Так што можна адправiцца ѓ шлях прама зараз!
  Томi заѓважыѓ:
  - Сёння нашы бацькi з'ехалi ѓ госцi, i вярнуцца толькi заѓтра. Так што мы маем час. Тым больш мы папярэдзiлi iх, што будзем гасцяваць у цябе Пэпi, а яны вам давяраюць...
  Анiка кiѓнула:
  - Вось менавiта, мы добра паелi, прагулялiся, i стамiлiся. Можа, быць крыху возьмем i паспiм?
  Дзяѓчынка-волаты зморшчыла лобiк i адказала:
  - Добра! Я вам дазваляю некалькi гадзiн адпачыць i паспаць. Вось набярэцеся сiл - дзецi!
  Томi ѓсмiхнуѓся i спытаѓ:
  - А ты хiба не дзiця?
  Пэпi адказала з вясёлым выглядам:
  - Па гадах я сапраѓды дзiця, але ѓжо столькi ѓсяго бачыла. Ужо за два гады я ѓмела чараваць, толькi гэта ад вас хавала. Так што не лiчыце мяне дробнай сошкай! Або прадстаѓнiцай дзiцячага пакалення!
  Аннiка зарагатала i адзначыла:
  Ведаю сэрцам мы не дзецi,
  У цябе сябры свае...
  Толькi гады лепшыя на свеце,
  Дарыць памяць нам дваiм!
  Томi з уздыхам заѓважыѓ:
  - Калi мы вырасцем, то нам давядзецца развiтацца, i ѓ цябе будзе свой муж! I мы будзем рэдка бачыцца!
  Анiка засмяялася i адказала:
  - Можа быць лепш назаѓжды застацца дзецьмi? Гэта было б вельмi нават выдатна - вечнае дзяцiнства, i нi якiх папяросак з алкаголем - якiя вельмi нават на пах агiдныя!
  Пэпi ѓсмiхнулася i адказала:
  - Пажывеце i ѓбачыце, цi будзе вам добра цi не. Можа быць ад дзяцiнства вы таксама стомiцеся! А пакуль давайце баiнькi, каб быць свежымi. Пасля стане зусiм весела.
  Дзецi ѓзялi i ѓляглiся на вялiкiм надзiманым матрацы. Хлопчыку i дзяѓчынцы было на iм мякка i зручна. I яны хутка засоплi носiкамi.
  А Пэпi прынялася чытаць энцыклапедыю войн. Яна чытаць i пiсаць умела, хаця ѓ школу не хадзiла прынцыпова. Вось што такое руска-японская вайна? Для шведскага дзiцяцi, гэта ѓвогуле тое самае што казачная бiтва памiж мышамi i жабамi. I што тут цiкавага. Хоць шведы лiчаць рускiм дрэннымi, але першымi напалi японцы. I ѓдарылi яны па эскадры ѓ Порт-Артуры. I тры вялiкiя, рускiя караблi пашкодзiлi. I гэта здарылася ѓ пачатку лютага па еѓрапейскiм стылi.
  Ды гэта сапраѓды шах i пагроза мацюка. Далей вайна iшла ѓ асноѓным пры iнiцыятыве японцаѓ. Рускiя войскi прайгравалi бiтвы, праѓда пры гэтым воiнаѓ краiны ѓзыходзячага сонца гiнула больш. I так...Да Цусiмы, якая скончылася для рускага флота поѓнай кастрафой. А напрыканцы самураi яшчэ i захапiлi Сахалiн. Асоба варта гераiчная спроба прарыву крэйсера "Варага".
  Пэпi ѓсклiкнула:
  - Нiчога сабе заданне! З аднаго боку трое дзяцей якiм ледзь споѓнiлася дзесяць гадоѓ, а з другога магутнае войска i флот Дзiѓныя Узыходзячага Сонца. Сiлы вельмi ѓжо няроѓныя!
  А Томi i Аннiка тым часам сабе снiлi нешта цiкавае.
  . РАЗДЗЕЛ No 3.
  Хлопчык i дзяѓчынка крочылi па дарозе, у нейкiм цiкавым новым свеце. Гэта была нiбы Германiя, але не сучасная, а сярэднявечных часоѓ. Дзецi былi ѓ лахманах i босыя, але надвор'е было сонечным i цёплым. Iх ступнi ѓжо агрубелi, i таму каменьчыкi i буйныя жвiр не прычынiлi болi. Нават наадварот дзiцячым, мазолiстым падэшвам было прыемна.
  Мiма праехаѓ рыцар у суправаджэннi хлопчыка-збраяносца. У ваяра былi серабрыстыя даспехi i багаты ѓбор. Хлопчык таксама быѓ у акуратным гарнiтуры i лакiраваных боцiках што казала аб дастатку. А вось сялянскiя дзецi i маладыя жанчыны, калi i траплялiся то як правiла басанож. Мужчыны i жанчыны старэйшыя насiлi некаторае падабенства лапцей.
  Томi заѓважыѓ зiрнуѓшы на сябе. Ён быѓ у адной толькi iрванай кашулi, i штанах вышэй каленяѓ, таксама зашмальцаваных i дзiравых:
  - А чаго гэта мы так перамаглi?
  Анiка якая таксама была ѓ кароткай, iрванай, бруднай сiцавой сукенцы i басаногая, прычым ножкi падрапаныя, а ступнi чорныя ад пылу, адказала:
  - А мы зараз здзяйсняем хадж у Рым. I хоць нашы бацькi не бедната, але апранулiся ѓ лахманы!
  Хлопчык падмiргнуѓ i адзначыѓ:
  - Хадж у Рым? Што ж гэта будзе цiкава!
  Але пакуль нiчога цiкавага не было. Дзецi iшлi даѓно. Iх ногi ѓжо сталi тупа ныць ад стомленасцi, а ѓ страѓнiках было пуста. Ды i ступнi злёгку задубелi ад вострых камянёѓ i мазалi на падэшвах свярбелi.
  У дадатак i сонца спраталася за хмару i стала куды халадней. Тут была вясна, i вiдаць пад дрэвамi ляжыць яшчэ не расталы снег.
  Томi i Анiка дайшлi да вёскi i спрабавалi стукацца ѓ дамы. Але iх не толькi нiхто не пускаѓ, але груба гарлапанiлi i гналi прэч.
  Дзецi так i не знайшлi сабе месца, i рушылi далей. Сонца канчаткова схавалася. Стала холадна. А хлопчык i дзяѓчынка напаѓголыя ѓ дзiравых лахманах, якiя не грэюць.
  I iм даводзiцца iсцi далей, каб не змерзнуць. А гэта цяжка. Натруджаныя за дзень iкры ныюць, падэшвы садняць, спiну пачынае ламаць, i голад усё мацней. Але i спынiцца нельга. Так нiдзе як на зло няма стагоѓ сена ѓ якiя можна забрацца i сагрэцца. Так што даводзiцца iсцi.
  Томi каб адцягнуцца ад усё нарастаючага болю ѓ змучаных доѓгiм хаджэннем нагах, спытаѓ Аннику:
  - А дзеля чаго мы iдзем у Рым?
  Басаногая змучаная дзяѓчынка ахвотна адказала:
  - Каб Рымскi Папа дабраславiѓ дзiцячы паход на Iерусалiм!
  Хлопчык наступiѓ маленькай, босай ножкай на востры каменьчык. Але падэшвы, натруджаныя i мазолiстыя адчулi толькi тупы ѓкол. Яны iшлi ѓжо доѓга. Да гэтага дарэчы, было яшчэ цяжэй. Але ѓ дзяцей бо скура на ступнях нарастае хутка i становiцца трывалей, чым у ботаѓ.
  Томi лагiчна заѓважыѓ:
  - А навошта дабраслаѓляць дзiцячы паход. Дакладней, навошта ён увогуле патрэбны? Няхай арабы жывуць як хочуць, i гэта не наша справа iсцi ѓ Iерусалiм, i весцi яшчэ за сабой дзесяцi тысяч дзяцей!
  Анiка запярэчыла:
  - Калi дзецi пойдуць у паход, то iх дабраславяць i абароняць анёлы. I тады ѓ Iерусулiм услед за дзiцячымi босымi ножкамi ѓступiць сам Гасподзь Iсус Хрыстос i Найсвяцейшая Мацi Бога Марыя!
  Хлопчык з уздыхам адзначыѓ:
  - А калi наогул у нашым свеце анёлы? Ты хаця б аднаго бачыла?
  Дзяѓчынка адказала з усмешкай:
  - Каб анёлаѓ бачыць, трэба духоѓны зрок!
  I тут дзецi мiмаволi зажмурылiся, перад iмi ѓспыхнула святло i ѓзнiкла дзяѓчына цудоѓнай прыгажосцi. Яе скура была белай як снег, вочы гарэлi сапфiрамi, а валасы кучаравыя i колеры сусальнага золата. I яна ѓся свяцiлася, прычым здавалася што ноччу ѓзышло сонца.
  Дзецi мiжволi былi ашаломлены. I нават дзяѓчынка ѓстала на каленi.
  Ды i ѓ хлопчыка ногi падкасiлiся.
  Дзяѓчына з залатымi валасамi ласкава вымавiла:
  - Не бойцеся! Я анёл!
  Томi з усмешкай адказаѓ:
  -Я бачу, што вы анёл! Як гэта выдатна!
  Дзяѓчына ступiла босымi нагамi, яе сукенка было нiбы сплецена з зорак, а спiной зiхацелi лебядзiныя крылцы. Наколькi яна была выдатная - чалавечыя дзяѓчынкi такiмi мiлымi i асляпляльна i пры гэтым далiкатна прыгожымi не бываюць. I хоць скура ѓ дзяѓчыны белая як снег, але яна не здаецца бледнай, а на абарачэнне нiбы поѓная жыцця i энергii.
  А калi босыя ступнi анёла паснулi камянёѓ, але на iх сталi расквiтаць далiкатныя прыгожыя кветкi: жоѓтага, чырвонага, белага колеру. I павеяла цудоѓным водарам.
  Дзяѓчына-анёл кiѓнула:
  - Мiлыя дзецi, я ведаю што вам зараз цяжка. Вы галодныя, якiя стамiлiся, i ѓ вас ные кожная костачка, але гэта пройдзе!
  Томi пакланiѓся i адказаѓ:
  - Служэнне Хрысту патрабуе ахвяр!
  Дзяѓчына-анёл пстрыкнула пальцамi рук, i ѓ яе далонях узнiклi дзве печанiнкi. I пiсаная прыгажуня вымавiла:
  - З'ешце iх i вам будзе лёгка i прыемна!
  Дзецi асцярожна ѓзялi ѓ рукi анёльскае печыва, i адкусiлi. Густ i сапраѓды аказаѓся цудоѓным. I дзiцячыя целы напоѓнiлiся бадзёрасцю.
  Дзяѓчына-анёл вымавiла:
  - Iдзiце да Рыма, i няхай вас дабраславiць Гасподзь! Перадайце Рымскаму Папу заклiк да паходу дзяцей. А Усявышнi дасць знак, каб вам паверылi!
  Томi адказаѓ з паклонам:
  - Мы выканаем даручэнне Усявышняга Бога!
  Дзяѓчына матнула галавой, з валасамi зiготкiмi нiбы купал Праваслаѓнай царквы i знiкла. Засталося толькi некалькi кветнiкаѓ у форме босых, дзявочых ступняѓ, на якiх раслi цудоѓныя кветкi.
  Аннiка адзначыла:
  - Вось гэта сапраѓды цуд! А ты сумняваѓся ѓ тым, што анёлы iснуюць!
  Томi з уздыхам адказаѓ:
  - Цяпер я ѓ гэтым не сумняваюся! Я сам бачыѓ!
  Хлопчык i дзяѓчынка даелi печыва, што даѓ цудоѓны анёл жаночага полу. I адчулi, што стомленасць знiкла бясследна, i яны поѓныя сiл.
  Дзецi зноѓ рушылi хуткiм крокам па дарозе. Яны былi i сытымi, i адначасова ѓ жываце лёгка, не толькi калi наясiся да палiцы.
  I настрой такi мажорны. I самы час праспяваць. I Томi заспяваѓ, а Аннiка падхапiла:
  Мы дзецi крочым на Рым прасвядны,
  Там Папа найсвяцейшы дае ласку...
  Прастол каталiцкi - самы ведай галоѓны,
  Адправiць у паход нашу юную раць!
  
  Пойдзем мы хлопцы ѓ паход найвялiкшы,
  I будуць палiцы Палестыну араць...
  Вянок каталiцтва ён сапраѓдных,
  I трэба кнiгi пра Бога чытаць!
  
  Вось ножкi босыя па каменьчыках вострым крочаць,
  Падэшвы дзяцей, нiбы косць у капытоѓ...
  Хай стане ѓ пашане ж Авель не Каiн,
  I будзе раздушаны злы паразiт!
  
  Гасподзь усё людзей жа памiрыць,
  Пакажа ѓсiм аблiчча прасвяднае Хрыста...
  Ад дзевы Марыi прыйдзе цуд-дзiва,
  I подзвiгам ратным не будзе лiку!
  
  Мы дзецi крочым па Рыме павольна,
  I вельмi прыемна нам бачыць гэты град...
  Гасподзь нас няхай сустрэне абдымкам далiкатным,
  I будзе прыемны i светлы расклад!
  
  Я Томi хлапчук, з сястрою Анiтай,
  Мы дзецi са Швецыi добрай краiны...
  I нашы сэрцы да Iсуса раскрыты,
  Мы Госпаду будзем душою верныя!
  
  Вось рушылi мы ѓ гэты паход найвялiкшы,
  I тысячы тупаюць босых дзяцей...
  Над намi ляцiць херувiм сапраѓдны,
  Хай будзе размазаны па сценцы злыдзень!
  
  Калi мы застанемся ѓ пясках Палестыны,
  Нас анёл ад злосных клiнкоѓ абаронiць веру я...
  Мы разам з Марыяй сэрцамi адзiныя,
  I станем на векi родная сям'я!
  
  Ад Бога прыйдзе нам павер загад,
  Змагацца з ворагамi не толькi мячом...
  Ад святла Марыi прыйдзе i прабачэнне,
  I трэба сусвет у лаянцы выратуем!
  
  Калi ж Iсус прыйдзе з неба трона,
  I мёртвых гуляючы ён уваскрэсiць...
  То будзе такая вялiкая паверце карона,
  А сяброѓства дзяцей з Хрыстом маналiт!
  
  Анiта i Томi пiрог ласкi атрымаюць,
  I таксама i Хрыстом будуць век баляваць...
  Жыць стане на небе паверце ѓсiм лепш,
  Не трэба вам толькi ад болю хлопцы стагнаць!
  
  Вось царства Нябеснае хутка надыдзе,
  Велiч Бога ѓвесь свет, усяго сусвету ѓбачыць...
  Выправiцца ѓ пекла вогнiшча злосны Каiн,
  Таму Д'ябал дарма тупiць!
  
  А вы Багародзiцы дзецi служыце,
  Малiцеся Хрысту, i Марыi ѓ каханнi...
  Сябра любiце, i зло не грашыце,
  Паколькi не можа пабудаваны поспех на крывi!
  
  Вось Бог уваскрэсiѓ усiх людзей зараз хутка,
  Цяпер усе прыгожыя, юныя жарабцы...
  Не будзе ж больш Гаморы, Садома,
  Бо ѓсё перад Усявышнiм пакорлiвыя, сумленныя!
  Дзецi даспявалi i адтупалi сваiмi босымi, маленькiмi, агрубелымi ножкамi ладны шлях.
  Але яшчэ было цёмна, i не адчувалася. I начытаны Томi нагадаѓ:
  - Але вось мы гаворым Рымскi Папа дае ласку. А хiба католiкi ѓ сярэднiя вякi не знiшчылi мiльёны людзей у вогнiшчах iнквiзiцыi i крыжовых паходах, i iншых рэлiгiйных войнах?
  Анiка з уздыхам адказала:
  - Ды было такое... Але гэта ѓжо гiсторыя, а што кажа будучыню?
  Хлопчык босымi пальчыкамi ножак падхапiѓ каменьчык, i кiнуѓ яго ѓгору, i адказаѓ:
  Наша будучыня туман,
  У нашым мiнулым то пекла, то рай...
  Нашы грошы не лезуць у кiшэню,
  Вось i ранiца ѓставай!
  Дзяѓчынка хiхiкнула, i адзначыла:
  - Ды гэта дакладна, будучыня смуга. Але ведаеш у любым выпадку калi прыгожых жанчын катуюць i спальваюць на вогнiшчах - гэта бандытызм, i няма апраѓдання!
  Томi згодна кiѓнуѓ:
  - Сапраѓды няма!
  Перад дзецьмi нечакана вырас юнак. Ён свяцiѓся яркiм пунсовым колерам. На выглядзе ён прыгожы, але погляд смарагдавых вачэй цвёрды, а коратка стрыжаныя валасы фiялетавага колеру. I сам ён у барвовых даспехах i за спiной, крывавага колеру крылы, прычым не лебядзiныя, а нiбы ѓ лятучай мышы. Рог праѓда не вiдаць, але затое ѓ правай руцэ востры, ззяючы мёртвым бляскам меч.
  Аннiка ѓсклiкнула:
  - Д'ябал!
  Юнак з усмешкай, якая нягледзячы на белазубасць здавалася злавеснай запярэчыѓ:
  - Не! Д'ябал - гэта пераводзiцца з грэчаскай як паклёпнiк! А я заѓсёды кажу праѓду!
  Томi спытаѓ:
  - А хто такi Рымскi Папа?
  Юнак ззяючы пунсовым колерам адказаѓ:
  - Гэта кiраѓнiк Рымска-Каталiцкай царквы!
  Аннiка ѓсмiхнулася i заѓважыла:
  - У цэлым дакладна! А як да вас звяртацца!
  Прыгожы анёл адказаѓ:
  - Клiчце мяне Люцыпар!
  Томi з усмешкай адказаѓ:
  - Што Сатана, што Люцыпар - усё адно!
  Юнак запярэчыѓ:
  - Не! Калi я добры, то Люцыпар, а калi раззлаюся, то стану Сатанай!
  Аннiка заѓважыла:
  - Люцыпар - гэта абазначае - святланясучы, як Праметэй!
  Томi адзначыѓ:
  - А сатана азначае - супернiк! Прычым, не столькi Богу, колькi твору!
  Люцыпар з усмешкай кiѓнуѓ:
  - Ды дакладна! Вы я бачу не па гадах разумныя дзецi, i вельмi эрудзiраваныя. А вось скажыце, чаму Бог дапускае зло?
  Юныя абарванцы сумелiся. I мордачкi напружылiся ѓ цяжкiм разважаннi.
  Анiка з уздыхам адказала:
  - Не ведаю! Мусiць, нiводзiн святар i тэолаг не адкажа!
  Томi выказаѓ здагадку:
  - Можа, каб была свабода выбару! Бо калi не было зла ѓсе б iшлi па адным шляху!
  Люцыпар буркнуѓ:
  - Ты разумны хлопчык! На вазьмi!
  I кiнуѓ залатую манету. Томi яе спрытна злавiѓ. I паглядзеѓ больш уважлiва. Сапраѓды золата i намаляваны на профiлi хлапчук з каронай.
  Томi усклiкнуѓ:
  - Ого! Ён падобны на мяне!
  Люцыпар кiѓнуѓ:
  - Гэта i ёсць ты! Ты можаш стаць прынцам цi нават каралём!
  Аннiка адзначыла:
  - Калi сатана нешта прапануе, лепш не браць - багата! Асаблiва калi кантракт падпiсаць крывёю!
  Томi пацвердзiѓ, злосна тупнуѓшы дзiцячай ножкай:
  - Душу сваю я не прадам!
  Люфiцэр ухмыльнуѓся i заѓважыѓ:
  - Прадаць душу можа толькi той хто яе мае. А той, хто яе мае, той нiколi не прадасць. Але гэта парадокс... Аднак, хлопчык калi хочаш я табе каралём зраблю без усялякiх умоѓ!
  Томi прыжмурыѓся i спытаѓ:
  - Без усялякiх умоѓ, а ѓ чым падвох?
  Юнак адказаѓ з усмешкай:
  - У тым што быць каралём гэта не толькi вялiкая радасць, але i адказнасць. I ня трэба думаць, што табе спадабацца займацца кожны дзень, складанымi, дзяржаѓнымi справамi!
  Хлопчык пацiснуѓ плячыма:
  - Можна седзячы на троне жыць i забаѓляцца, а ѓлада перадаць кардыналу! Вось як гэта было з Рышэлье!
  Люцыпар заѓважыѓ:
  - Ды так можна. Але кардынал можа сам захацець стаць каралём!
  Томi запярэчыѓ:
  - Рышэлье не захацеѓ! Ды i наогул, шматлiкiя мiльярдэры маюць кiраѓнiкоѓ, а самi жывуць на шырокую нагу i забаѓляюцца!
  Аннiка пацвердзiла:
  - Ды я пра такiх нават чытала!
  Люцыпар праспяваѓ:
  Ты кароль, i ѓсё падуладна,
  Гэта ясна, гэта ясна.
  I трымцiць уся зямля,
  Пад пятою караля!
  Хлопчык хiхiкнуѓ i адзначыѓ:
  - Трапеча пад маёй босай пяткай! Такой маленькай i дзiцячай!
  Юнак кiѓнуѓ:
  - Дык хочаш стаць каралём!
  Анiка гучна шапнула:
  - Не згаджайся, будзе дрэнна!
  Томi ѓдакладнiѓ:
  - А якой дзяржавы?
  Люцыпар адказаѓ з усмешкай:
  - У дадзеным выпадку Францыi! I гэта будзе выдатна!
  Хлопчык азiрнуѓся i адказаѓ:
  - А ведаеш, ваѓкоѓ баяцца ѓ лес не хадзiць! Я згодзен! Буду каралём!
  Аннiка пiскнула:
  - Тады пускаючы я прынцэса! Я ж яго сястра!
  Люцыпар усклiкнуѓ:
  - Выконваю!
  I перакруцiѓся вакол сваёй восi. Ударыла зараз у зямлю тузiн маланак.
  Томi апынуѓся на троне. Вельмi вялiкi трон, не ѓпрэшся спiной. А на галаве карона, даволi важкая, нават падклалi падушку, каб не праскочыла дзiцячая галава i не налезла па самыя плечы.
  На нагах былi грувасткiя, абсыпаныя каштоѓнымi камянямi боты. I ѓвогуле неяк яго нагрузiлi. Вось мундзiр вялiкi не па росце, i на iм ордэры, таксама з самацветаѓ, золата i плацiны, што насiць цяжка.
  Хлопчык азiрнуѓся вакол сябе. Тронная зала была даволi вялiкая i раскошная са статуямi i пазалочанымi сценамi.
  У iм было поѓна слуг i прыдворных. А па правую руку ад Томi сядзела дзяѓчынка. Яна была ѓ сукенцы лiтаральна пакрытым пластом дыяментаѓ. А на галаве належыць кароны з самацветаѓ.
  Хлопчык з цяжкасцю пазнаѓ Анiк. Дзяѓчынка падмiргнула ѓ адказ.
  Ужо само сядзенне на троне ѓ гэтым вялiкiм не па росце i целаскладу мундзiры з цяжкай каронай на галаве, на залатой паверхнi не занадта прыемна.
  Томi нават прашаптаѓ:
  Усе могуць каралi,
  Усе могуць каралi...
  I лёсы ѓсёй зямлi,
  Вершаць яны часам!
  Але што не кажы,
  Але што не кажы,
  Жанiцца па каханнi,
  Не можа нiводзiн, нiводзiн кароль!
  Не можа нiводзiн, нiводзiн кароль!
  Хлапчук не заѓважыѓ, што ён перайшоѓ з шэпту на гук. I публiка заапладзiравала i крычала:
  - Брава! Брава!
  - Вiват каралю!
  - Вiват iмператару!
  Томi з усмешкай вымавiѓ:
  - Што ж я задаволены!
  I нечакана адчуѓ, што быць каралём не так ужо i непрыемна. Насамрэч ёсць i станоѓчыя моманты.
  I хлопчыка-манарх заспяваѓ:
  Не толькi меч, не толькi пуга,
  Каханне патрэбна кароне...
  Бо без кахання i двух хвiлiн,
  Не ѓседзець на троне!
  
  Каханне памагатая ва ѓсiм,
  Часам шкодзiць па-майстэрску...
  I мы святы яе клiчам,
  I абзываем гнюснай!
  
  Бо за любоѓ ва ѓсiх каралеѓствах,
  На дуэль выклiкалi заѓсёды...
  За каханне бiцца вiдаць карысна,
  Хай выканацца наша мара!
  
  I кароль ён народу гаспадар,
  I карацей вялiкi спадар...
  Мы ѓбачым Эдэма далi,
  I Гасподзь няхай будзе адзiн!
  
  Мы за Францыю будзем змагацца,
  Як за Радзiму сэрцам верныя...
  Бо ѓмеюць байцы святла бiцца,
  Дзеля, веры, кахання, i мары!
  
  Па морах мы стралою памчамся,
  I эскадрай да Брытанскiх мораѓ...
  Будуць у радасцi дзiцячыя твары,
  Хлопчык адважны i дзёрзкi марак!
  
  Каралю калi ён толькi дзiця,
  Таксама жадаецца бег басанож...
  Салаѓя галасочак так званок,
  Не зловiш ты птушку сiлком!
  
  Не люблю я калi ѓ сэрцы сумна,
  Гэта вельмi сумны расклад,
  Абуджаюцца светлыя пачуццi,
  Зараджае дзяцюк аѓтамат!
  
  Ёсць марожанае ѓ шакаладзе,
  I з разынкамi круты мармелад...
  Пiянер маршыруе ѓ атрадзе,
  Ён рэальна iдзе на парад!
  
  У мяне быѓ калi ж ранец,
  У школу таксама хлапчук хадзiѓ...
  Выконваѓ ён вясёлы танек,
  Гэтулькi было хапiла б сiл!
  
  Але зараз я кароль на троне,
  I рэальна служыць цяжка...
  У царскай пышнай сяджу кароне,
  А ѓ руках скiперт, а не вясло!
  
  Я магу загадаць павесiць,
  Усе хто супраць мяне папрэ...
  Вось такiя бываюць дзецi,
  Аддаючы ѓ баi справаздачу!
  
  Няма шанцаѓ ворагам французаѓ,
  Я зараз жа ѓ iх спадар...
  Патрапiць шар я веру ѓ лузу,
  I народзiцца спадчыннiк сын!
  
  Не кiдайце словы на вецер,
  Каб не было глупстваѓ ведай...
  Апраметнай бушуюць чэрцi,
  Ну, а анёлы ѓшаноѓваюць рай!
  
  Выдатна будзе хлопцы,
  Бо зараз карона на мне...
  Разарваць можам нават атам,
  Ашчаслiвiць людзей на Зямлi!
  
  Спадар Iсус над намi,
  Багародзiцу ѓ сэрцы захоѓваем...
  Веру выкажам мы верша,
  I Гасподзь будзе намi любiм!
  
  Хоць я хлопчык яшчэ паверце,
  Але розумам нiбы сам аксакал...
  Мы такiя магутныя дзецi,
  Нас не дарма Гасподзь стварыѓ!
  
  Дзе поѓзае злосны яшчар,
  Ну, а дзе-то ляцiць цмок...
  Раскрывае звер пекла пасвiць,
  Нагнятае нячысты Садома!
  
  Нiколi мы не ведаем перашкоды,
  Верай у Госпада Бога Хрыста...
  Нам змагацца за Францыю трэба,
  Абараняючы i мацi i бацьку!
  
  Калi снег будзе падаць з неба,
  Прымножыцца ведай ласку...
  Мы за Францыю з сiлай герба,
  Пабяжыць у дзiкiм страху зламаць!
  
  Ну карацей хлапчук спрытны,
  Пераможа ѓсiх злых оркаѓ павер...
  Будзе воѓк прывучаны галодны,
  Хоць увесь ён вольны ёсць звер!
  
  Да канца мы дойдзем да прывалу,
  I вяршынi ѓсiх гор скорым,
  Спытаем Д'ябла з пастамента,
  Запануе, святло, шчасце, свет!
  . РАЗДЗЕЛ No 4.
  У тронны прыгожыя ѓ кароткiх спаднiцах i з босымi, загарэлымi ножкамi ѓвайшлi дзяѓчаты-служанкi. Яны неслi вялiзных памераѓ, багата аздоблены торт. Кандытарскi выраб сапраѓды выглядаѓ вялiка, у iм былi лебедзi з крэму, ружанькi, матылi, стракозы, што вельмi нават прыгожа.
  Дзяѓчаты былi вельмi прыгожыя, i ѓ валасах у iх былi брошкi з золата, упрыгожаныя з каштоѓных камянёѓ. I пры гэтым ступнi босыя, нават вiдаць што падэшвы агрубелыя, мазолiстыя, значыць дзяѓчынкi абыходзяцца без абутку практычна круглы год.
  Томi i Аннiка - гэтыя дзецi якiя ѓ сне сталi каралямi i каралевамi, або прынцам i прынцэсай.
  Яны дасталi залатыя вiдэльцы i лыжкi. I сталi наразаць кавалачкi. I iншыя прыбрана апранутыя дзецi, таксама прыступiлi да трапезы. I яны елi гэта бiсквiт густа прасякнуты крэмам, згушчаным малаком, i шакаладам.
  Томi адзначыѓ:
  - Гэта вельмi добры кандытарскi выраб! I духмянае, нiбы сумесь мёда i палявой травы!
  Аннiка пагадзiлася:
  - Ды гэты торцiк вельмi добры! I няхай ядуць i iншыя дзецi ягоныя!
  Адна з дзяѓчынак адзначыла:
  - А некаторыя ханжы, кажуць, што салодкае дзецям шкодна!
  Томi запярэчыѓ:
  - Ёсць салодкае i смачнае для дзяцей натуральна! А што натуральна, тое не можа быць шкодным!
  I тут Пэпi Доѓгая Панчоха гэта супердзяѓчынка, узяла i з верху, як плюхнецца ѓ торт. I ва ѓсе бакi як разляцiцца крэм, шакалад, i згушчанае малако.
  Анiка ѓ прыкрасцi адказала:
  - Якую добрую рэч ты сапсавала!
  Пэпi паклiкала прапеѓ:
  Як шмат iх тартоѓ добрых,
  Ляжаць засталося на пяску...
  У незнаёмага пасёлка,
  На безназоѓнай вышынi!
  Томi хiхiкнуѓ i адзначыѓ:
  - Ну, добра, гэта я спадзяюся не апошнi наш торт. Можа, яшчэ занясем!
  Пэпi засмяялася i адказала:
  - Не бойцеся! Усё разбуранае можна аднавiць. Уключаючы i ѓваскрашэнне памерлых! Хоць аддаѓшы канцы не памiраем на зусiм!
  I крутая дзяѓчынка падскочыла, пстрыкнула босымi пальчыкамi дзiцячых ножак, здарыѓся цуд. Разбiты дашчэнту торт узяѓ i сабраѓся ѓ адно цэлае. Калi не лiчыць кавалачкаѓ, якiя ѓжо паспелi адрэзаць прынц i прынцэса.
  Адзiн хлопчыкаѓ-вяльможаѓ буркнуѓ:
  - Гэта фрыкольна!
  Аннiка пераспасiла:
  - А чаму не прышпiльна?
  Юны граф адзначыѓ:
  - Таму што фрыкольна - страмчэй, чым прыкольна!
  Пэпi хiхiкнула i адзначыла:
  - Вось бачылi, што нiчога страшнага не здарылася! А вы ѓжо сталi кракадзiллi слёзы лiць!
  Томi запярэчыѓ:
  - Не кракадзiллi, а дзiцячыя слёзы! ,
  Аннiка ѓсклiкнула:
  - Ну добра разрэжце торт на часткi.
  Вельмi прыгожыя, басаногiя, загарэлыя, але пры гэтым светлавалосыя дзяѓчыны сталi разразаць торт на кавалачкi. I накладваць у размаляваныя талеркi кавалкi кандытарскага выраба. I дзецi з задавальненнем сталi есцi гэтыя апетытныя кавалачкi.
  Пэпi ѓхмыльнулася i з задаволеным выглядам адказала:
  - Вось у вас ужо хлеб ёсць, але не хапае вiдовiшча!
  Томi хiхiкнуѓ i адзначыѓ:
  - Вядома, вiдовiшчы без усялякiх сумненняѓ патрэбны! Не хлебам адзiным жывы чалавек!
  Аннiка з усмешкай заѓважыла:
  - Не проста чалавек, а яшчэ i дзiця. А дзецям забаѓкi патрэбныя ѓдвая!
  Пэпi свiснула i ѓсклiкнула:
  Давай нам спевы пiянерыя,
  А то прыйдзе Лаѓрэнцiй Берыя!
  I прагучалi, бронзавыя горны, забiлi барабаны. I ѓ залу ѓбег цэлы тузiн i хлопчыкаѓ i дзяѓчынак. Яны былi басаногiя - хлопчыкi ѓ шортах, дзяѓчынкi ѓ кароткiх спаднiцах. Пры гэтым дзецi загарэлыя, светлавалосыя, i ѓ чырвоных гальштуках. I яны смяялiся, i зiхацелi жамчужнымi зубкамi. А вочы ѓ юных ленiнцаѓ зiхацяць смарагдамi i сапфiрамi.
  Аннiка ѓсклiкнула:
  - Вось гэта так! Скажам так - гэта крута! I дзецi, тут не простыя, а вiдаць адразу, што крутыя!
  Томi спытаѓ:
  - А чаму на iх чырвоныя гальштукi?
  Пэпi са смяшком адказала:
  - Таму, што гэта крута! Дакладней гэта юныя змагары пiянеры. Яны змагаюцца за шчасце ѓсяго прагрэсiѓнага i не вельмi прагрэсiѓнага чалавецтва. I iх мэта - пабудова камунiзму!
  Аннiка пiскнула:
  - А што такое камунiзм?
  Дзяѓчынка-волаты са смяшком адказала:
  - Гэта грамадства ѓ якiм няма грошай!
  Дзяѓчынка-прынцэса са здзiѓленнем усклiкнула:
  - А хiба гэта добра?
  Томi усклiкнуѓ:
  - Вось менавiта - гэта дрэнна! I мiр дзе грошай няма агiдны!
  Пэпi хiхiкнула i адказала:
  - З гэтым цяжка не пагодзiцца! Але для пачатку лепш паслухайце песню якую выканае хор басаногiх хлопчыкаѓ у шортах. Думаю вам будзе цiкава!
  Анiка хiхiкнула i прачырыкала:
  Паглядзi як цiкава,
  Што спяваецца невядома!
  А вучэнне ведайце святло,
  Няхай подзвiг будзе апеты!
  Пэпi зароѓ:
  - Добра! Хопiць, чухаць мовамi. Няхай спяваюць i пакажуць, што могуць.
  I хор хлопчыкаѓ у чырвоных гальштуках, кароценькiх шорцiках, i прытупваючы босымi, дзiцячымi, загарэлымi ножкамi, з вялiкiм натхненнем i пачуццём выраза заспявалi:
  Я хлопчык вялiкай расiйскай эпохi,
  Калi мы жадаем, жартам скалануць цэлы свет!
  Бо людзi вялiкiя зусiм не блохi,
  I кожны баец для мяне ёсць кумiр!
  
  Хлапчуком нарадзiѓся я стагоддзi асаблiвым,
  У якiм вырашае кампутар жартам...
  А хто апране ѓ роспачы робу,
  Зiма завадная ж круцiць колцы круцячы!
  
  Не, Афрыцы ѓ нашай вялiзнай Расii,
  Затое з бязмежнай сiлай Сiбiр...
  I нашы дзяѓчынкi ѓ сусвеце прыгажэй,
  А кожны дзяцюк ад нараджэння ёсць волат!
  
  Любiце Хрыста i Вялiкага Госпада шануйце,
  Над намi няхай у вечнасцi кiруе Бог Род!
  Жоѓкнуць i золатам становяцца лiсце,
  Я веру, што сiлу падорыць Сын Божы Сварог!
  
  Шмат нам усiм трэба будзе перажыць прыгод,
  Прайсцi па спiралi сусветнай павек...
  Хочаце вы шмат розных мець захапленняѓ,
  Ды славiцца ѓ вечнасцi Бог-чалавек!
  
  Усё ѓ свеце прызнацца ёсць гордае слова,
  У якiм адзiнае сэрца Усявышняга Рода-Айца.
  I ёсць працяг жыцця ѓжо пасля труны,
  I зможам дайсцi мы да раю, павер да канца!
  
  Велiч рускiх паверце, прызнала планета,
  Ударам булатным мяча - зламалi фашызм...
  Нас шануюць i любяць усе нацыi свету,
  I хутка пастаiм на нашай планеце святы камунiзм!
  
  Па розных мiрах разгорнем зоркалёты,
  I будзем усiх вышэй i страмчэй, дай Род.
  Бо наймацнейшыя рускiя ведайце пiлоты,
  Адважны баец i любога ѓ кавалкi разарве!
  
  Мы зможам узвысiцца над светабудовай,
  I зрабiць такое, што ѓ жаху чорт...
  Бо галоѓнае рускага воiна, тое стварэнне,
  I калi давядзецца, ваяѓнiк Айчыну выратуе!
  
  У славу Расii на подзвiгi вiцязь,
  Свой меч агалi i жорстка бiлiся...
  I воiны рускiя вы не гледзiце,
  Пабудуем iграючы мы камунiзм!
  
  Што ѓ будучынi чакае - вiдаць космас суровы,
  Але дружна, я веру, яго абжывем...
  I стане парадак цудоѓны i новы,
  А ѓсякую брыдоту ачысьцiм агнём!
  
  Бо ѓ нашай краiне Бог i Сцяг адзiныя,
  Салдат-пралетарый у экстазе на лаянку...
  Хай хто з байцоѓ ужо мае сiвiзны,
  А хтосьцi бязвусы, але таксама ѓ баi нiбы цар!
  
  Расiя ѓзвысiлася сягоння над светам,
  Зiхацiць як золата арлоѓ рускiх дзюбу.
  Стварыце сабе пралетарскага Бога кумiра,
  Больш дзей i менш пакутлiвых думак!
  Дзецi-вяльможы выслухаѓшы цудоѓную песню пiянерскага хору, узялi i бурна заапладзiравалi. I было вiдаць па iх зiготкiм тварам, то песенька спадабалася.
  Аннiка прачырыкала:
  Раз дошчачка, два дошчачкi,
  Будзе лесвiчка...
  Раз слоѓка, два слоѓца,
  Будзе песенька!
  Томi адзначыѓ:
  - Што ж можна за гэта iх узнагародзiць! - I юны прынц загадаѓ. - Выдаць хлопчыкам па значку ганаровых, каралеѓскiх музыкаѓ!
  Пэпi засмяялася i адказала:
  -Па значку? А што гэта здорава! Хоць напэѓна яны аддалi б перавагу грашыма. А то няма за што купiць нават сандалi, басанож хлопчыкi ходзяць.
  Аннiка дадала:
  - I дзяѓчынкi таксама!
  Томi заѓважыѓ з усмешкай:
  - Тады лепш няхай купяць мяккiя, цёплыя боцiкi на зiму. А ѓлетку басанож бегаць вельмi нават прыемна, асаблiва па траве. Яна так цудоѓна казыча, голенькiя, адчувальныя, дзiцячыя падэшвы!
  Пэпi хiхiкнула i праспявала:
  Басанож, толькi басанож,
  Пад лiпеньскi гром,
  I пад шум прыбою!
  Басанож, толькi басанож,
  Будзем танчыць,
  Хлопчык мы з табою!
  I дзяѓчынка-волаты падкiнула босымi пальчыкамi ножак, залаты вiдэлец. Тая праляцела, i была спрытна злоѓлена, ваяѓнiцай юнага ѓзросту.
  Дзецi-пiянеры ж ускiнулi правыя рукi ѓ прывiтальным салюце i гарлапанiлi:
  На прасторах Радзiмы цудоѓнай,
  Гартуючыся ѓ бiтве i дужаннi...
  Мы склалi радасную песню,
  Аб вялiкай дзяѓчынцы-правадыру!
  
  Пэпi - гэта слава баявая,
  Пэпi - нашага юнацтва палёт!
  З песняй змагаючыся i перамагаючы,
  Наш народ за дзяѓчынкай iдзе!
  З песняй змагаючыся i перамагаючы,
  Наш народ за дзяѓчынкай iдзе!
  I дзецi-пiянеры ѓзялi тупнулi сваiмi босымi, загарэлымi, точанымi ножкамi, з маленькiмi, спрытнымi пальчыкамi.
  Томi гэты хлопчык у кароне адзначыѓ:
  - Вось гэта цудоѓна i крута!
  Дзяѓчаты-служанкi тым часам узялi i ѓнеслi ѓ залу на залатой талерцы, вялiзны шакаладны батончык. I паставiлi яго перад юнымi каралём i каралевай. Томi i Аннiка паднялi залатыя, абсыпаныя невялiкiмi дыяментамi ножыкi i вiдэльцы. I давай адрэзаць сабе кавалачкi.
  А дзяѓчынка-волаты Пэпi крыкнула:
  - Ну давайце i астатнiя дзецi да нас далучайцеся!
  I пiянеры ѓ чырвоных гальштуках энергiчным, басаногiм крокам адправiлiся да стала. Iх зноѓ чакаѓ пачастунак.
  Нiбы па ѓзмаху чароѓнай палачкi паѓсталi i залатыя ножыкi i вiдэльцы для дзяцей у шортах i кароткiх спаднiцах. I яны прынялiся ѓплятаць батончык з шакаладу.
  А Пэпi нацiснула кнопку. I спусцiѓся вялiзны, каляровы тэлевiзар. З такiм плоскiм экранам, падазрона нават сучасны для гэтага часу. I на iм сталi паказваць фiльм пра пiратаѓ.
  Сапраѓды марскiя разбойнiкi складалiся з хлопчыкаѓ i дзяѓчынак. Такая вось дзiцячая каманда з шаблямi. Хлопчыкi з аголенымi мускулiстымi тулавамi, i голыя па пояс, загарэлыя, i басаногiя, нiбы вiцязi-волаты. Вiдаць было што нягледзячы на малады ѓзрост яны гатовыя, i здольныя бiцца.
  I з iмi дзяѓчынкi ѓ кароткiх тунiках i з лукамi ѓ руках. Хоць на першы погляд зброя невялiкая, але яна здольная трапна бiць.
  Пiрацкая брыганцiна з рознакаляровым ветразем, вельмi хутка накiроѓваецца да форта.
  А вось у ролi капiтана пiрацкага карабля - сама Пэпi. Яна паказвае свой малюнак. I выглядае падобнае ѓражлiва. Дзяѓчынка пра якую можна сказаць: каня на скаку спынiць, у палаючую хату ѓвойдзе! I яна скалiць зубкi i падмiргвае.
  А брыганцiна рухаецца па моры, i за бартамi пенiцца, нiбы пiва смарагдавая вада.
  I вось форт натапыранымi прылады ѓсё блiжэй. I яго гарматы ѓжо пачынаюць прыстрэлку. I Пэпi сама асабiста кiдаецца да штурвала i пачынае манеѓраваць. Гарматы паляць, i ядры ляцяць з гарантыяй мiма брыганцiны.
  Дзяѓчынка-капiтан паказвае сваю доѓгую, аранжавую мову i спявае:
  Пэпi доѓгi панчоха,
  Дзяѓчынка такая крутая...
  Рухне разбойнiка ѓ лоб,
  Ножка небаракi босая!
  Ядра падаючы прымушаюць ваду кiпець. Некаторыя кавалкi жалеза i чыгуну нагрэтыя на вогнiшчах, да чырвонага колеру. I пры трапленнi ѓ ваду выклiкаюць шыпенне i булькатанне.
  Пэпi размахнулася даволi доѓгiм, i блiскучым дыяментамi мячом. I як сячэ iм па ядры. Ад удару яно разляцелася, i пырснулi залатыя манеты.
  Дзяѓчынка ѓзяла i прачырыкала:
  Ядры чысты iзумруд,
  Слугi вавёрку пiльнуюць!
  I наступнае ядро прыгажуня-волаты ѓзяла i збiла босай пяткай. Ад удару тое паляцела ѓ бок форта. Урэзалася ѓ гаѓбiцу, i перавярнула яе. Некалькi апаленых оркаѓ адляцелi ѓ розныя бакi. Пэпi скрывiла тварык. Ёй усё здавалася i смешным i пацешным адначасова. Яна ж дзяѓчынку якую яшчэ i пашукаць трэба.
  Аннiка i Томi захоплена ѓсклiкнулi:
  - Ды ты супер!
  Дзяѓчынка-волаты з радасцю адказала:
  - Не проста супер, але i гiпер!
  Пасля чаго Пэпi ѓзяла i запалiла кнот далучаны да чыгуна з пiлавiннем. Пасля чаго ѓзяла i шпурнула яго ѓ бок форта. Падарунак анiгiляцыi апiсаѓ вялiкую дугу, i ѓляцеѓ у склад склепа.
  Пачуѓся выбух... Спачатку невялiкi. А затым стаѓ дэтанаваць i баявы камплект. Пажар усё пашыраѓся, i ахоплiваѓ усё новыя куты. Расцякаѓся падпалены алей ад пабiтага i запаленага чыгуна.
  I як возьме порах i iрване. I зробiць гэта з каласальнай сiлай. Што лiтаральна ѓвесь форт узляцеѓ разам з ахоѓнымi яго оркамi на паветра.
  На брыганцiну наляцела цэлая хваля цунамi. Яна яе лiтаральна падняла на грэбень. I карабель добра трасянула. Хлопчыкi i дзяѓчынка пападалi, затузаѓшы маленькiмi, босымi ножкамi. Але потым мiнулае яшчэ некалькi хваляѓ. I брыганцiна супакоiлася, i ѓстала.
  Пэпi з захапленнем праспявала:
  Людзi прашу вас цiшэй, цiшэй,
  Войны няхай згiнуць у iмзе,
  Бусел на даху, шчасце пад дахам,
  I на Зямлi!
  Пасля чаго брыганцiна з дзiцячым, пiрацкiм экiпажам упэѓнена адправiлася да разбуранага форта. Гэта было плаванне адчайнай i агрэсiѓнай каманды.
  Дакладней ужо не плаванне, брыганцiна прышвартавалася. I рушыла ѓслед высадка.
  Пляскаючы босымi, загарэлымi, мускулiстымi ножкамi хлопчыкi-пiраты ѓ шортах i дзяѓчынкi ѓ тунiках выскоквалi на бераг. Пайшоѓ такi вось разбойнiцкi залёт. Большая частка оркаѓ у падарваным форце была забiтая i пакалечаная. Але частка з iх была яшчэ жывая i спрабавала аказаць супрацiѓленне.
  Якая скокнула першай Пэпi ѓзяла i рассек прыём млын адразу траiх выродлiвых мядзведзяѓ. Вось гэта сапраѓды аказаѓся неабыякi размах удараѓ. А за ёй скакалi i iншыя хлопчыкi i дзяѓчынка. Пайшла татальная мясарубка. I падала рассечанае i бiтае ѓ шчаню мяса. I дзецi падскоквалi, i наносiлi ѓдары голымi пяткамi ѓ падбародкi.
  Пэпi iмчалася наперадзе ѓсiх i спявала:
  Я дзяѓчынкай нарадзiлася зусiм не слабой,
  Гнула цвiкi, як ляжала ѓ зыбкi...
  Для мяне не iснавала табу,
  Iшла i iмчалася да прамянiстай ведайце мэты!
  
  Так хацелася мне дасягнуць небасхiлу,
  I зорку рукой дастаць злёгку гуляючы...
  Дзесьцi ѓ бой iдзе павер пяхота,
  З дзiкiм чынам байца джэдая!
  
  I не ведае вораг з кiм ён павер звязаѓся,
  Гэта Пэпi - iмя дачкi волата...
  Галасок яе паверце не сарваѓся,
  Мы навекi з Госпадам адзiныя!
  
  Кожны дзень я подзвiг смела здзяйсняю,
  Ствараючы новыя павер прасторы...
  Што мне рабiць без мары не ведаю,
  Выяѓляю ѓ лаянцы сталасць!
  
  Будзе ведаю месца ѓ свеце для дзяѓчынкi,
  З багатырскай сiлай ведаю незямною...
  Галасочак у яе паверце звонкi,
  Сладзiць смела нават з Сатанаю!
  
  Не здавайся калi праблемы ѓ лаянцы,
  А бiлiся адважна, як баец вялiкi...
  Усiх ворагаѓ рэальна ѓ бiтве разарвалi,
  Будзе новы род тысячалiкi!
  
  Не праблем у дзяѓчынкi-байца паверце,
  Яна зладзiць нават з лютым разбоем...
  I хоць на выгляд мы толькi сягоння дзецi,
  Стане ж яна павер героем!
  
  Я не ведаю слова няма i словы слабасць,
  I iду ѓ атаку ѓ заѓзятым стылi...
  Веру не наступiць злая старасць,
  Мы накруцiм хутка мiлi!
  
  Бог Творца для шчасця стварыѓ Зямлю,
  Хоча, каб яна цвiла i развiвалася...
  Кажа што злосцi не прымаю,
  Каб Слова Госпада спраѓджвалася!
  
  Для вялiкiх здзяйсненняѓ будзе справа,
  Мы здолее Рай пабудаваць у сусвеце...
  I мацаваць павер мы станем цела,
  У лаянцы святла, моцай нязменнай!
  
  Не дапусцiць Бог паверце людзi гора,
  Створым мы новыя павер прасторы...
  Пяройдзем мяжу сёмага мора,
  Адолеем i гушчары, рэкi, моры!
  
  А ѓ палях колер травiнкi iзумруду,
  I кветкi зiхацяць як рубiны...
  Ствары Усявышнi шчасце цуду,
  Скарыѓшы блiжэйшыя глыбiнi!
  
  Пэпi скажа - Богу ѓдзячная,
  Што ён стварыѓ Зямлю з пясчынак...
  Што моры лiчы сабе як ванна,
  Як у кавуне мякаць сярэдзiнак!
  
  Ну карацей мiлата будзе,
  Мы здолеем зрабiць класныя перамогi...
  I павер нас больш злыя не асудзяць,
  Будуць разам, дзецi, з iмi дзяды!
  Вось яны з пачуццём i выразам праспявалi. Спачатку спявала Пэпi, але потым падхапiлi i iншыя дзяѓчынкi i хлопчыкi. I iшла такая вось несусветная рубка.
  Аннiка ѓсклiкнула:
  - Брава! Гэта крута!
  Томi пацвердзiѓ:
  - Пышна!
  Пэпi з усмешкай, якая нагадвала аскалаѓ ласкi, спытала:
  - Хочаце ѓ гэтым паѓдзельнiчаць?
  Дзецi хорам усклiкнулi:
  - Ды хочам!
  Дзяѓчынка-волаты адказала:
  - Скачыце сюды!
  I хлопчык-кароль i дзяѓчынка-каралева ѓзялi i кiнулiся да экрана тэлевiзара. I вось маментальна перамясцiлiся. I Томi вылецеѓ ужо з другога боку басаногiм у шортах, а Аннiка ѓ тунiцы, i таксама зiхацела голымi, круглымi, ружовымi пяткамi.
  Размахваючы мячамi дзецi ѓключылiся ѓ полчышчы оркаѓ. I давай iх без жалю рэзаць.
  Пэпi нават забiяцка заспявала:
  Сотня за сотняй, полк за палком,
  Воiны Швецыi, сякуць мячом!
  Томi гэты маленькi хлопчык у шортах, голай дзiцячай пяткай урэзаѓ орку ѓ пазалочаным шлеме ѓ падбародак, i зламаѓ яму скiвiцу, прымусiѓшы выляцець зубы.
  Пасля чаго хлапчук праспяваѓ:
  У iмя Бога Тора мы iдзем,
  Змагацца будзем люта ѓмела...
  I славу пацвердзiм сталёвым мячом,
  Пацан бярэцца ѓ шорцiках за справу!
  Аннiка гэтая таксама дзяѓчынка ѓраган з вялiзным энтузiязмам змагаецца. Паказвае вышэйшы баявы клас. Вось яе мячы ѓзнаѓляюць млын, зноѓ ссякаючы галовы. I юная ваяѓнiца прамаѓляе:
  На славу Пяруна б'емся мы,
  Гатовыя да перамог небывалым...
  А дзесьцi слугi выюць сатаны,
  Дзяѓчынка скiне злосць з пастамента!
  I вось голая пятка дзяѓчынкi з усяго размаху ѓтыкаецца ѓ чыюсьцi скiвiцу i арка падае навiзна. А дзяѓчынка падскоквае нiбы пантэра. I зноѓ яе мячы зiхацяць нiбы маланкi. Вось гэта сапраѓды ваяѓнiца крывавых здольнасцяѓ.
  I яна сьпявае:
  Швецыя мая краiна прыгожая,
  У ёй дзяѓчынка ганарлiвая жыве...
  Будзе ведаю што яна шчаслiвая,
  Кожны дзень сустракае новы год!
  I зноѓ босая, дзiцячая пятка знаходзiць мэту. Пашкоджаны орк падае i ѓ яго зносiць скiвiцу. I iншыя оркi пранiзваюць свайго вiзавi ѓ спiну. Вось такая лаянка рэальна адбываецца. Ну i бiтва можна сказаць уражлiвае.
  А Пэпi Доѓгая панчоха нанесла ѓдар босымi ножкамi ѓ скачку. I зламала скiвiцы оркам, якiя падкiнутыя падляцелi, i прабiлiся зброяй сваiх жа дзiд. Ну i пайшла пасля гэтага катавасiя.
  Аннiка рассякаючы непрыяцеляѓ выдала:
  Мы б'емся за Стакгольм,
  Iмем Сварога...
  Пралiваем злую кроѓ,
  Дзеля рацi Бога!
  I дзяѓчынка зноѓ як маланкамi сячэ забойнай сiлы мячамi. I коцяцца галовы ссечаных оркаѓ.
  Томi пракруцiѓ круцёлку ѓ расцяжцы разбiѓшы адразу двух валасатых мядзведзяѓ i рыкнуѓ:
  - Ды будзе з намi сiла i святло!
  Пасля чаго хлопчык-кароль як свiсне... А разам з iм засвiшча i Пэпi Доѓгая панчоха i Анiка. На галовы оркаѓ пасыпалiся аглушаныя i моцна ѓзрушаныя вароны. Яны падалi i прабiвалi дзюбамi верхавiны злых, агрэсiѓных i пачварных мядзведзяѓ.
  . РАЗДЗЕЛ No 5.
  Дзецi прачнулiся. Аннiка ѓсклiкнула:
  - Якi класны сон я бачыла!
  Томi з мiлай усмешкай пацвердзiѓ:
  - Я таксама! Асаблiва крута было, калi на галовы оркаѓ пасыпалiся вароны!
  I брат i сястра ѓзялi адзiн аднаго за рукi i прасьпявалi:
  Мы не ведаем слова так, слова няма,
  Мы не ведаем нi чынам i не iмёнаѓ!
  Мы здольныя дацягнуцца да зорак,
  Акрамя таго, што гэта сон!
  Такiм чынам дзецi зразумелi што бачылi адно i тое ж i гэта не зусiм сон. Пасля чаго накiравалiся мыць рукi, чысцiць зубы i снедаць, што глядзелася вельмi нават мiла. Хлопчык i дзяѓчынка былi вясёлыя - наперадзе iх чакалi новыя прыгоды i самыя сапраѓдныя бiтвы.
  Снедаѓшы, яны пабеглi бягом, блiскаючы босымi пяткамi да дома Пэпi. Мама крыкнула:
  - Куды без абутку - вы ж прастудзiцеся!
  Анiка крыкнула ва ѓсю глотку:
  - Дык жа цеплыня!
  Томi усклiкнуѓ:
  - Дзецi павiнны гартаваць свае падэшвы! Каб яны не былi далiкатнымi i мяккiмi, а сталi мазолiстымi i цвёрдымi! Асаблiва хлопчыкам трэба iсцi шляхам iндзейцаѓ!
  I дзецi дадалi кроку. Было яшчэ з ранiцы халаднавата i босыя падэшвы, якiя толькi сталi грубець злёгку паколвала галька. Але ѓ гэтым было хараство, i вялiкае задавальненне, i Анiка з Томi лiтаральна балдзелi ад новых адчуванняѓ. I як прыемна калi колкая паверхня казыча, ружовую, босую з хупавымi выгiбам круглай пятачкi, падэшву, дзiцячых ножак.
  Аннiка i Томi бягуць да дома Пэпi, яны поѓныя сiл i энергii i спяваюць:
  Я веру што дзяцiнства будзе назаѓжды,
  Мы нiколi не пасталеем...
  Пройдуць стагоддзi i гады,
  А мы душой i целам маладзеем!
  I дзецi падскочылi i перавярнулiся дагары нагамi, i крыху прайшлiся на руках. Бачачы якая Пэпi моцная, хлопчык i дзяѓчынка пастаянна трэнiравалiся, i таму змаглi крыху прабегчыся, вось так дрыгаючы, босымi, дзiцячымi ножкамi. Потым iхнiя рукi стамiлiся, i яны зноѓ усталi на ногi i прачырыкала:
  Выходзяць на арэну асiлкi,
  Не ведаючы што ѓ жыццi ёсць смутак...
  Яны падковы гнуць як калачы,
  I ланцугi iрвуць рухам пляча!
  Вось яны падбягалi да хаты, як iм на сустрэчу вырваѓся невялiкi самалёцiк-бiплан. За яго штурвалам сядзела Пэпi. Яна распусцiла косы, i яны веялi па ветры нiбы пралетарскi сцяг. Дзяѓчынка-тэрмiнатар спявала:
  Я самая ѓ свеце крутая,
  Калi руш i слуп упадзе...
  Скачу па камянях босая,
  Адпраѓлюся ѓ святы паход!
  I яна тузанула за рычак. I зверху пасыпалiся рознакаляровыя пялёсткi кветак.
  Аннiка засмяялася i адзначыла:
  Мацней Пэпi не бывае,
  Месяц, месяц, кветкi, кветкi,
  Нам часта ѓ жыццi не хапае,
  Каханнi i дабрынi!
  I дзяѓчынка босымi пальчыкамi ножак падхапiла кавалачак керамiкi i запусцiла яго вышэй. На гэты раз у яе атрымалася нядрэнна. Трапiла вароне ѓ хвост, i ад таго толькi пёры паляцелi.
  Томi з захапленнем усклiкнуѓ:
  - Ну, ты i даеш Анiка! Такое змагла зрабiць!
  Аннiка ѓсклiкнула:
  - I ты так мой брацiк паспрабуй!
  Хлопчык падхапiѓ босымi пальчыкамi ножак кавалачак шкельцы i запусцiѓ яго з сiлай. Той праляцеѓ, праѓда ѓ варону не трапiѓ, затое трапiѓ у гуз. Так упала ѓнiз, i патрапiла ѓ вулей. Адразу ж паднялiся пчолы з гучным гудзеннем.
  Пэпi ѓсклiкнула:
  - Ну ты i даеш! Абудзiѓ дзiця пчолак!
  Томi запярэчыѓ:
  - Я не дзiця, а юны воiн!
  Аннiка засмяялася з лютасцю:
  Я воiн святла, на калена дзiкуны,
  Хто супраць шведаѓ, я каштарысу з твару зямлi!
  Пэпi выскалiлi зубкi, яны зiхацелi нiбы жамчужыны. Босая ножка дзяѓчынкi-волата пстрыкнула пальчыкамi. Вылецеѓ агнiсты пульсар, ён у палёце надзьмуѓся пузерам. Хлопчык i дзяѓчынка здзiѓлена ѓсклiкнулi:
  - Вельмi крута!
  Пэпi запярэчыла:
  - Будзе ѓжо крута, i яшчэ страмчэй!
  I вось па яе руху ѓказальнага пальца правай рукi, бурбалка лопнула i з яго пасыпалiся залатыя манеты. Яны лiлiся нiбы залатыя дажджынкi.
  Цэлая гара дзяцей, якiя збеглiся паглядзець на дзiвосны самалёт дзяѓчынкi-волата, кiнулiся лавiць залатыя манеты. I дзялi гэта са смехам. Падбiралi грошыкi з травы. Некаторыя хлопчыкi i дзяѓчынкi засоѓвалi манеты ѓ рот. Было i весела i смешна.
  Пэпi разрагаталася i адзначыла:
  - Бачыце! Хiба магчыма страмчэй!
  Томi ѓ адказ праспяваѓ:
  А колькi iх было, адзiн аднаго страмчэй,
  I кожны ведаѓ праѓду, i кожны быѓ лепшы!
  Аннiка з усмешкай спытала:
  - Каго было - адзiн аднаго страмчэй?
  Басаногi ѓ джынсах хлопчык адказаѓ:
  - Каралёѓ! А пра каго ты думала?
  Дзяѓчынка-ваяѓнiцы пагардлiва фыркнула:
  - Каралёѓ! Яшчэ чаго!
  Тут з'явiѓся яшчэ адзiн хлапчук. На выглядзе яму было як Анiке i Томi гадоѓ гадоѓ дзесяць. Ён быѓ у шортах, i гэта ѓсяго адзенне. Аголены тулава хлопчык адрознiваѓся бронзавымi загарам, i не па-дзiцячы рэзкiм рэльефам цяглiц, якiя былi выкладзены плiтачкi, а рукi i ногi нiбы з дроту. Валасы здавалiся асаблiва светлымi на фоне шакаладнай скуры, а ножкi босыя, але праборней лапак малпачкi.
  Ён узяѓ i падхапiѓ каменьчык босымi пальчыкамi i шпурнуѓ яго незвычайна высока. Той паляцеѓ збiѓшы па дузе пара насякомых-аваднёѓ, i упiѓся ѓ дрэва.
  Хлопчык праспяваѓ:
  I хай паѓтарае нейкi iдыёт,
  Што каралям жылося лёгка i весяла...
  Учора быѓ трон - сёння эшафот,
  Такая вось небяспечная прафесiя!
  Пэпi з усмешкай кiѓнула.
  - Знаёмцеся - гэта Алег! Ён з дзiѓнай якой пакуль яшчэ няма - Беларусi. Хоць ён выглядае нашым равеснiкам, але насамрэч гэта дарослы, якi марыѓ стаць дзiцем. I вось яго мара спраѓдзiлася, але зараз ён павiнен дапамагаць у нашай мiсii. Якраз квартэт воiнаѓ - дзве дзяѓчынкi i два хлопчыкi - моцная i цудоѓная падлога пароѓну.
  Алег правёѓ з усмешкай:
  Без жанчын жыць нельга, на свеце няма...
  У iх сонца траѓня, i свет кахання росквiт!
  Але i патрэбны хлапчукi, хоць атрымлiваюць шышкi,
  I iм не важна колькi вам гадоѓ!
  I хлопчык стаѓ на рукi. Падкiнуѓ каменьчык, i стаѓ iм жангляваць сваiмi босымi, дзiцячымi ножкамi. I рабiѓ гэта вельмi спрытна. I дадаѓ яшчэ каменьчык сiняга колеру, а потым i зялёны, а за iм чырвоны.
  Томi адзначыѓ з усмешкай:
  - Як спрытна! Гэта Пэпi твой брат?
  Дзяѓчынка-волаты лагiчна адказала:
  - Гэта мой названы брат! Хоць не родны па крывi, але радня па духу!
  Аннiка хiхiкнула i адзначыла:
  - Што ж я ваша сястра - па духу!
  Пэпi злосна рыкнула:
  - Да ѓзроѓню сястры дарасцi!
  Пасля чаго дзяѓчынка-волаты прызямлiлася на лужок, i хiхiкнула, саскочыѓшы босымi ножкамi на далiкатную, смарагдавую траѓку. Падскочыла перакруцiѓшыся ѓ сямiразовым сальта i праспявала:
  Чаму я не лужок,
  Ад чаго я не лужок...
  Пэпi скача нiбы зайка,
  I не чуе босых ног!
  I ѓвесь квартэт засмяяѓся. I iншыя дзецi таксама рагаталi. Iх сабралася амаль сотня. I яны разабралi раскiданыя па траве залатыя манеты.
  Пэпi адзначыла з усмешкай:
  - Бачыце якiя хлопцы! Вось у мяне зараз каманда!
  Алег спытаѓ:
  - Адразу паляцiм выбаѓляць Мiкалая Другога цi трохi попируем?
  Анiка кiѓнула:
  - Ды можа зробiм дзецям развiтальны абед цi ранiшнiк?
  Томi засмяяѓся i адзначыѓ:
  - Добрая iдэя! Мы толькi крыху перакусiлi i ѓ жыватах яшчэ ёсць пустое месца!
  Алег дасцiпна заѓважыѓ:
  - Пусты жывот куды лягчэй, несцi чым пустую галаву!
  Пэпi не стала пярэчыць. Яна змарнавала з-за пояса чароѓную палачку. Трасянула ёю, у вынiку з небе сталi падаць рознага роду пачастунка.
  Алег заѓважыѓ з усмешкай:
  - Магiя нас згуртавала, у гэтым наша сiла!
  Дзецi лавiлi смакаты. Тут былi цукеркi, i пiрожныя, i пончыкi, i шакаладкi, ледзянцы мармеландынкi.
  А пасля чарговага ѓзмаху чароѓнай палачкi дзяѓчынкi-волата з верху сталi спускацца вялiзны торт. Ён быѓ на залатым падносе, i мноства паветраных шарыкаѓ, запавольвала падзенне гэтага кандытарскага выраба.
  Алег таксама прыняѓ удзел у лоѓлi смачных. Хлопчык скакаѓ нiбы зайка, i круцiѓся ѓ паветры.
  Томi з уздыхам вымавiѓ:
  - Шкада я вось так не ѓмею!
  Пэпi рыкнула:
  - Не ѓмееш навучым - не хочаш прымусiм!
  Аннiка засмяялася i праспявала:
  Пра тое, што святло вучэнне,
  Зразумела i вожыку...
  Без усялякiх выключэннях,
  Я праѓду раскажу!
  Дзяѓчынка наступiла босай ножкай, на крэмавае пiрожнае, i запэцкала яе капiтальна. Пасля чаго стала выцiраць голую, дзiцячую падэшву аб траѓку.
  Пэпi засмяялася ва ѓнiсон адзначыѓшы:
  - Асцярожней! Смачкi хоць i магiчныя, але iх таксама вырабiць трэба!
  Томi са здзiѓленнем спытаѓ:
  - А як гэта ѓсё атрымлiваецца? Я яшчэ маленькi, але чытаѓ у навуковай кнiжцы, што ёсць закон захавання матэрыi. I што матэрыя не можа знiкаць i з'яѓляцца з нiчога!
  Алег адказаѓ:
  - Справа ѓ тым што матэрыя здольная перамяшчацца памiж вымярэннямi i паралельных светабудов. А з дапамогай магii, яна ператвараецца ѓ гэтыя цудоѓныя смакаты. Напрыклад звычайнае дрэва можа стаць шляхам нескладаных ператварэнняѓ тортам, а ваду ѓ сiроп i шыпучку могуць звярнуць i не самыя прасунутыя чараѓнiкi!
  Пэпi кiѓнула.
  - Вось менавiта! Я магу сказаць, што матэрыя ѓ гiпермiраданнi ѓсё павялiчваецца. Матэрыя расце... Час павялiчваецца. А час, матэрыя i прастора звязаны. Так у часе мiнулае ѓсё павялiчваецца, значыць i прастора пашыраецца, i маса матэрыi ѓзрастае! Так што ѓ нейкай меры Гiперсусвет - гэта i ёсць Бог якi гадуе мiры. А чараѓнiкi i чараѓнiкi, свайго роду - багi паменш!
  Алег узяѓ i заспяваѓ з энтузiязмам i пачуццём i выразам:
  Што чалавеку ѓтаймаваць нiяк нельга;
  Сваё iмкненне стаць Богам Усемагутным...
  Каб светабудовы цэнтр - Адна Зямля,
  Каб падпарадкавалася нам, усё ёсць у гэтым свеце iсным.
  
  Адзiн узмах пэндзлем вось галактык цэлы вiхура,
  У ёй зоркi пунсовы мак, планеты як рамонкi!
  Бо ѓ чалавеку Бог Стваральнiк не сцiх,
  Не хоча быць ён дробнай казюлькай!
  
  Усё можам мы - стварыць такi закон,
  Што трыльён парсэкаѓ - у шакаладзе!
  Наш розум смерч вулканаѓ абураны,
  Навука прывяла свой род да ѓзнагароды!
  
  Не верыцца, каб былi часы-
  Калi мы былi проста дзiкунамi.
  Калi пажар i лiвень зло-бяда,
  А львоѓ i тыграѓ клiкалi мы царамi!
  
  Калi крывой калодай гнуѓся плуг,
  Раб зямлю капаѓ цяжкаю матыкай!
  Мы палiвалi потым сакавiты луг,
  Вас злая старасць мучыць як дыбай!
  
  Ну што навука ты Родная мацi,
  Знайшла магчымасць зрабiць думку несмяротнай!
  Мы можам легiёны смела рваць,
  I баразнiць прастор вялiкага сусвету!
  
  Дабiлiся мы такога, што Гасподзь,
  Мусiць, i сам не мог прыдумаць!
  У нас з прынцэпс-плазмы суперплоць,
  А ѓ галовах квазараѓ моц i мудрасць!
  
  З звычайнай гарматы шлях свой пачынаѓ,
  Ён магла толькi дрэва ссунуць спачатку.
  Але стала нешта страмчэй, чым метал,
  Адным iмгненнем загойваючы рану!
  
  Цяпер мы людзi, племя супермэн,
  Здольныя, зрабiць тое, што немагчыма!
  Вырашыць любую з любых праблем,
  Нам светабудову змянiць нескладана!
  
  Але калi хочаш, ты рэальна Богам стаць,
  Служы як сабака без страху чалавеку!
  Бо Шведаѓ свет звыш сiлы суперраць,
  Не быць ёй бiтай да меж веку!
  Хлопчык падскочыѓ i перавярнуѓся ѓ паветры некалькi разоѓ. Тым часам прызямлiѓся i торт з крэмавымi ружанькамi, рыбкамi, матылькамi. Якi ён быѓ пышны, духмяны i надзвычай смачны.
  Алег пстрыкнуѓ пальцамi босых, дзiцячых ног, i ѓ яго правай руцэ паѓстала шабля якая адлiвае стальню, з абсыпанай дыяментамi дзяржальняй.
  Хлопчык мiльгаючы, голымi, круглымi, дзiцячымi пяткамi падбег да торта, i пачаѓ насякаць кавалачкi.
  Вечнае дзiця крычала:
  - Спакайней дзецi! Усiм годзе!
  Томi з усмешкай спытаѓ:
  - Колькi табе гадоѓ?
  Алег адказаѓ злосна:
  - Шмат, але я табе не скажу!
  Анiка хiхiкнула:
  - А гэта сакрэт? Ты любiш хаваць сакрэты i таямнiцы!
  Хлопчык у шортах падскочыѓ i праспяваѓ:
  Усiм i кожнаму скажу,
  Я сакрэтаѓ не грубiяню...
  Я не шафа i не музей,
  Захоѓваць сакрэты ад сяброѓ!
  Пэпi хiхiкнула i адзначыла:
  - Ды яму гадоѓ ужо вельмi шмат, i ён у такiх мiсiях пабываѓ, круцейшы, былi, чым тая ѓ якую сёння адправiмся мы!
  Алег хiхiкнуѓ i праспяваѓ:
  Бываѓ я ѓ розных краiнах,
  I калi захачу...
  То позна цi рана,
  Вас адвядуць да лекара!
  
  Спрытней макакi,
  Цяглiвей вала...
  А нюх як у сабакi,
  А вока як у арла!
  I хлопчык узяѓ i падскочыѓ вышэй i рэальна пракруцiѓся ѓ паветры. I зноѓ прызямлiѓся на босую пятку. Потым з энергiяй яго шабля наразала кавалкi духмянага, шматслойнага торта. Дзецi сталi рассаджвацца. Пэпi зноѓ махнула чароѓнай палачкай, i з яе дома паляцелi ѓ бок юнай расселася каманды талеркi.
  Яны былi падобныя на якiя лётаюць, i пералiвалiся ѓ паветры.
  Разляталiся i прызямлялiся перад дзецьмi, якiя ѓселiся на траву. Да iх жа i плылi кавалачкi торта.
  Глядзелася падобнае прыгожа. Алег падняѓ руку, на ѓказальным пальцы хлапчукi-байца блiснула кольца.
  Юны воiн абвясцiѓ:
  - Я вам пакажу адну са сваiх ранейшых мiсiй! Буду расказваць, а галаграма стане паказваць кiно.
  I Алег павёѓ сваё павольнае апавяданне.
  У адной з альтэрнатыѓных рэальнасцяѓ, здарылася тое, што Японiя вырашыла напасцi на Далёкi Усход СССР яшчэ ѓ лiпенi сорак першага года. Зразумела, што такое магло быць i ѓ сапраѓднай гiсторыi. Проста Хiрахiта праявiѓ звычайнае ѓласцiвае самураям i кодэксу Бусiдо жаданне зберагчы людзей. А тут ён паступiѓ як ад японца хутчэй за ѓсё i трэба было чакаць - не лiчыцца з цаной перамогi. Акрамя таго захоплiваць Далёкi Усход пасля таго як немцы возьмуць Маскву - значыць быць здыхлятнiкi. А гэта для японцаѓ брыдка. А кошт перамогi не мае значэння, галоѓнае перамагчы. Нездарма падчас руска-японскай вайны часоѓ Мiкалая Другога суадносiны страт сярод забiтых i памерлых ад ран было тры да аднаго не на карысць самураяѓ. Але ѓсё роѓна гэтай перамогай японцы па праве ганарылiся.
  Вось i зараз было жаданне ѓзяць рэванш за Халхiн-Гол, i заадно паказаць што яны за коштам перамогi не пастаяць, i разгром Чырвонай Армii чакаць не будуць. Пяхоты ѓ японцаѓ было даволi шмат. Насельнiцтва Японii нават без калонiй не менш, чым Нямеччыны, каля ста мiльёнаѓ, а з калонiям больш, чым у СССР.
  Так што ѓзялi самураi паперлi. Танкаѓ праѓда ѓ Японцаѓ не так шмат i тыя, што ёсць невялiкiя па памерах у пятнаццаць тон - але, затое рухомыя з добрай праходнасцю i дызельныя.
  Карацей кажучы самураi паперлi. Тым больш iх флот значна магутней савецкага i зразумела што метраполiю ѓ любым выпадку Чырвоная Армiя не дастане. I ѓ самураяѓ яшчэ i перавага ѓ авiяцыi, i вельмi нават нядрэнныя i асы i знiшчальнiкi. Напрыклад, знакамiты "Зеро" на той момант самы лёгкi i манеѓраны знiшчальнiк у свеце. I супраць яго вельмi нават цяжка выстаяць.
  Такiм чынам улiчваючы вялiкiя масы пяхоты i авiяцыi, савецкiм войску прыйшлося прутка.
  Сталiн у адрозненне ад рэальнай гiсторыi не толькi не мог цяпер зняць з Далёкага Усходу нiводнай дывiзii, але была вымушана каб прытармазiць прасоѓванне вялiкiх мас пяхоты, якая натхнёная кодэксам Бусiда бястрашна перла наперад, але i каб фронт не павалiѓся маментальна, сякiя-такiя рэзервы кiдаць прыйшлося i туды.
  У вынiку гiтлераѓцы змаглi значна хутчэй акружыць савецкiя войскi ва Украiне, i разграмiць iх. I наступленне на Маскву пачалося на пару тыдняѓ раней, i фашысты змаглi ѓварвацца ѓ сталiцу яшчэ да пачатку восеньскай бездаражы.
  Алег у гэтых умовах канешне ж павiнен быѓ выратаваць СССР.
  I ѓжо на ѓскраiне Масквы, ён разам з Пэпi сустрэѓ гiтлераѓцаѓ.
  Дзяѓчынка-волаты кiѓнула:
  - Ды я таксама не такая ѓжо малалетка як выглядаю. Проста п'ю раз у год пiлюлю юнацтва, i прамаѓляю: я пiлюлю праглыну, старой быць я не хачу!
  Алег згодна кiѓнуѓ:
  - Ды i мы ѓдваiх з Пэпi сустрэлi фашыстаѓ ужо на ѓскраiне савецкай сталiцы. I ѓ нас былi зразумела i ахоѓная магiя, i чарадзейныя палачкi.
  Пэпi з мiлай улобкой дадала:
  - Ды i сякiя-такiя яшчэ артэфакты! У прыватнасцi калi мы ѓзмахнулi чароѓнымi палачкамi, нямецкiя танкi i бронетранспарцёры, узялi i ператварылiся ѓ шакаладкi. А якiя сядзелi ѓ iх гiтлераѓскiя салдаты сталi абарочвацца ѓ мармеладзiнкi пакрытыя цукровай пудрай. Так першая якая ѓвайшла калона была абясшкоджаная.
  I галаграма паказала горад Масква, i ѓскраiну, дзе рухалiся нямецкiя танкi. З выгляду германскiя машыны не былi занадта ѓжо буйнымi i страшнымi. Нават наадварот з кароткiмi руляй Т-4 выглядаѓ суцэль бяскрыѓдным, а Т-2 глядзеѓся маленькай машынкай. Але вось яны сталi пакрываць пасля ѓзмахаѓ чароѓнымi палачкамi хлопчыка i дзяѓчынкi шакаладнай скарынкай. I гэтыя машыны сталi выглядаць суцэль апетытна.
  А салдаты ѓ мармеладзiнкi ѓ шакаладзе, або ѓ бочачкi з мёдам зараз ператваралiся. Што выглядала надзвычай пацешна.
  I вось ужо бягуць дзеткi на пачастунак. Многiя дзецi нягледзячы на восень i халоднае надвор'е фарсяць босымi пяткамi. Бо сярод пiянераѓ было модна абыходзiцца без абутку.
  Лiчылася, што хлопчыкi i дзяѓчынкi проста абавязаны гартавацца i не хварэць.
  А Пэпi i Алег пераляцелi ѓ iншае месца каб працягваць свае цудоѓныя ператварэннi. I гэта выглядала выдатна.
  I вось напрыклад, калi Т-4 становiцца тортам, а Т-3 даволi грозны танк ператвараецца ѓ груду пiрожных з крэмам i вадкiм шакаладзе. Што трэба сказаць проста хараство.
  А ѓ што можна ператварыць такi небяспечны штурмавiк, як П-87? Таксама, у нешта поѓнае i пераканаѓчае. А дакладней апетынае. Напрыклад у горку ледзянцоѓ i пасцiлы.
  Пэпi прачырыкала:
  Будуць класныя ласункi,
  I розныя мульцяшкi!
  Усiх парвем як прамакашку,
  Аленiны злапай ляшку!
  На самай справе чаму б не ператварыць грозны юнкерс-88, у паднос з гарачым залiтым кваша? Цi яшчэ нечым больш апетытным?
  А яшчэ калi замест бомб зверху падаюць апельсiны i мандарыны. Што можна з'есцi са смакам. А яшчэ могуць быць i саспелыя дынi. Матацыклы з войскамi СС што ператвараюцца ѓ кавуны. Наколькi гэта ѓсё смачна.
  Алег узяѓ i праспяваѓ:
  Самыя смачныя ѓ свеце прадметы,
  Мы будзем рабiць нiбы ракеты...
  Лазера прамень над планетай зiхацiць,
  Страмчэй хлапчукоѓ павер не бывае!
  Пэпi ѓзяла i падхапiла:
  Хутка на сонцы снег растане,
  Страмчэй дзяѓчынак павер не бывае!
  I юная ваяѓнiца як пстрыкне босымi пальчыкамi ножак. I надыходзячыя байцы Вермахта звярнулiся ѓ саспелыя бананы. Вось гэта так. Было войска, а зараз прадуктовы гiпермаркет. I ѓсё такое апетытнае i свежае.
  Пэпi хiхiкнула i прачырыкала:
  Не здавайся, не здавайся, не здавайся,
  У сутычцы фрыцам мы дзецi дынамiт....
  I калi ласка дзяцюк не абжырайся,
  Пераможаш ворагаѓ i вечна будзеш сыты!
  I дзяѓчынка як свiсне, i з неба зноѓ такое апетытнае i духмянае пасыплецца.
  Напрыклад самалёты Люфтвафэ сталi ператварацца ѓ цукровую вату. I яна падала, нiбы шматкi снега. Шматлiкiя дзецi радасна лямантавалi, падскоквалi i пляскалi сваiмi ножкамi, якiя пачырванелi ад холаду нiбы лапкi гусака.
  Алег усклiкнуѓ:
  На бой крывавы, святы i правы,
  Марш, марш наперад, працоѓны народ!
  Дзеля дзяржавы, святла i славы,
  Мы надыходзiм, i смела ѓ паход!
  I хлопчык i дзяѓчынка паляцелi далей. Не толькi ѓ Маскве, але i на iншых франтах трэба было зрабiць зачыстку!
  Дзецi-супермэны як заѓсёды ва ѓдары! I робяць усё проста супер!
  Пэпi адзначыла:
  Дабром i словам сябру дапамажы,
  Няхай разбегнуцца бiтыя ворагi...
  I хiба гэта мы сабе прабачым,
  Калi мы злу ѓрока не дамо!
  . РАЗДЗЕЛ No 6.
  Павабнае i яркае кiно працягвалася. Дзецi зрабiлi круг, зачышчаючы ад арды вакол Масквы. Акрамя нямецкiх частак папалiся i iтальянцы. Яны ператварылiся пад уплывам баявой магii ѓ вельмi сакавiтыя i салодкiя ананасы. I калi дзецi на iх накiдвалiся i елi, па iх шчоках сцякаѓ салодкi, аранжавы сок. Ды гэта выглядала вельмi крута i чароѓна.
  Алег заѓважыѓ з iранiчнай ухмылкай:
  - А мы нiбы садоѓнiкi!
  Пэпi запярэчыла з ухмылкай:
  - Не садоѓнiкi, а суперсадоѓнiкi!
  Алег крутануѓся вакол восi, выпусцiѓ з босых пальчыкаѓ ножак, забойнай сiлы пульсар i ѓдакладнiѓ:
  - Тады не супер, а гiперсадоѓнiкi!
  Пульсар трапiѓ у калону пяхоты i бронетэхнiкi. I на яе месцы выраслi пальмы з апельсiнамi i какосамi. Што i зусiм здавалася надзвычай супер.
  Пэпi прачырыкала:
  Ды гэта выдатна! Нiбы Афрыка прыйшла ѓ Расiю! Можа, ты мой хлопчык з гэтай нагоды запярэчыш?
  Алег са смяшком адказаѓ:
  - Ды я хацеѓ быць хлопчыкам! I на шчасце iм стаѓ! Але чаму менавiта твой? Я што табе рэч?
  Пэпi засмяялася i заѓважыла:
  - Але i Гiтлера завуць мой фюрар, нiбы ён нечая рэч!
  Хлопчык-тэрмiнатар засмяяѓся i адказаѓ:
  - А што возьмеш з ашалелага фюрара!
  Дзяѓчынка-баец буркнула:
  - Можа, праспяваеш, нешта пра Афрыку!?
  Алег пачаѓ з ухмылкай:
  Маленькiя дзецi,
  Нi за што на свеце,
  Не хадзiце ѓ Афрыку гуляць!
  Пэпi энергiчна закруцiла галавой, пры гэтым працягваючы раскiдваць з чароѓнай палачкi пульсары.
  - Не! Гэта са старога савецкага мультфiльма! Ты давай нешта навейшае i сваё!
  Хлопчык-тэрмiнатар з пачуццём i выразам заспяваѓ:
  Мы ѓ джунглях у краi дзiкiх малпаѓ,
  Дзе зялёныя бананы, людаедаѓ кучы!
  Пераадолець прыйшлося нам акiян,
  Сваёй энергiяй такой кiпучай!
  
  Расiя загадала нам iдзi -
  Дасягнi дзе экватара канава!
  Ну, што ж Бог Адзiн i не Адзiн,
  I так не адна ѓ нас граната!
  
  Паслалi пiянераѓ юных у бой,
  Сказалi гэта проста стажыроѓка!
  Каб кожны быѓ хлапчук удалы,
  Энергiя ракет вялiкiх разгонка!
  
  Страляю з аѓтамата сапраѓды ѓ мэту -
  Вось выкасiѓ байцоѓ з размалёѓкай хакi!
  Не змогуць нашай Радзiмай круцiць,
  Пiндосы i iншыя забiякi!
  
  Такi Айчыны люты наказ -
  Вучыся дзяцюк як леѓ люты бiцца!
  I калi чырвоны правадыр аддаѓ загад,
  Не будзь ты вартым жалю выявай паяца!
  
  Вось гiльзай шчаку моцна апякло,
  На ёй яшчэ шчацiння няма жорсткай!
  Але Радзiме служу, павер даѓно,
  Не трэба думаць слабакi падлеткi!
  
  Наш абклала племя Мау-мам,
  У iх не дзiды, а гранатамёты!
  У адказ мы вырабiм сталёвы ѓдар,
  Дапамогуць з неба рускiя пiлоты!
  
  У Расii кожны воiн з ясляѓ,
  Немаѓля цягне руку да пiсталета!
  I войска захопнiкаѓ разбi,
  Пра подзвiгi паэмы бардам праспяваныя!
  Песня была вясёлай i дзецi тым часам у рознага роду вельмi смачныя i апетытныя рэчы ператварылi войскi, якiя знаходзяцца вакол Масквы. Але на гэтым справа не скончылася. Былi войскi i на флангах. Напрыклад на поѓднi гiтлераѓцы ѓжо аблажылi Севастопаль, i падыходзiлi да Сталiнграда. А яшчэ далей у Закаѓказзе фронт адкрыла i Турцыя. Асманы шмат разоѓ ваявалi з Расiяй, i вырашылi што зараз самы час уступiць зноѓ у вайну. I пажывiцца за кошт тэрыторый СССР. Ну i японцы ѓжо акружылi Уладзiвасток i захапiлi Прымор'е, а таксама Хабараѓск. I ѓжо амаль узялi ѓ кольца Алма-Ату. Такая склалася цяжкая сiтуацыя на ѓсходзе. Алег i Пэпi селi на хуткасны дыван-самалёт, i панеслiся бiцца з самураямi.
  Алег на паследак засвяцiѓ. I шматлiкiя вароны спынiлiся ѓ пiрожныя з крэмам, i шакаладкi ѓ пазалочанай фальзе пляснулiся ѓ нiз.
  Хлопчык-тэрмiнатар, падобна, быѓ вельмi задаволены:
  - Я паказаѓ свой вышэйшы клас,
  Круцейшыя фiрмы "Адыдас"!
  Пэпi хiхiкнула i са здзiѓленнем спытала:
  - А што ѓ дваццаць першым стагоддзi яшчэ памятаюць фiрму "Адыдас"?
  Юны ваяѓнiк з усмешкай адказаѓ:
  - Сумняваюся я што яе памятаюць! Але "Адыдас" - гэта назва, якая вельмi добра рыфмуецца. I таму яе часта i дзецi i падлеткi выкарыстоѓваюць у сваiх песеньках.
  Дзяѓчынка-волаты з мiлым праспявала, выпусцiѓшы пульсар па зграi крумкач. Тыя сталi ператварацца ѓ каѓбасу, як мясную, так i сырную з гарнiрам. А ваяѓнiца выканала:
  Замест мiкрафона хвост бярэ мурлыка,
  Песенька не новая, але затое свая...
  Кiс, кiс, мяѓ - вось i ѓся музыка,
  Кiс, кiс, мяѓшы - вось i ѓсе словы!
  Алег ухмыльнуѓся i заѓважыѓ:
  - Трэба было б праспяваць, нешта больш гераiчнае i ѓражлiвае. Вось напрыклад хаця б такое.
  Хлопчык-тэрмiнатар пстрыкнуѓ босымi пальчыкамi ног i з захапленнем i сiлай i лютасцю заспяваѓ:
  Я хлапчук сучаснага разлiву,
  Для мяне кампутар гэта найвышэйшы клас.
  Калi нават мора ѓспушыцца бурлiва,
  Не праглыне нас фашысцкi дзiкабраз!
  
  Я ваяѓнiк проста нахабна з пялёнак,
  На чыгуне, седзячы з лазера, страляѓ...
  Вельмi шмат ёсць хлапчукоѓ i дзяѓчынак,
  Для якiх Сталiн iдэал!
  
  Усё магу я зрабiць з жартам дарэчным,
  Наѓтбук, так iм ударыць па башцы.
  Свет мы зробiм да калацця цiкавым,
  Перамагаць абвыклi рускiя ѓсюды!
  
  Я трапiѓ, жартам дзяцюк у сусветную,
  Вельмi нават хлопцы ѓ гарэзную вайну...
  З фашыстаѓ магу зрабiць адбiѓную,
  Бо гультайства мне зусiм не даспадобы!
  
  Для хлапчука няма вер перашкоды,
  Ён здолее фрыцаѓ адолець...
  Хутка будуць на Зямлi парады,
  Вось раз'юшыѓся, равячы мядзведзь!
  
  Я дзяцюк круты такi хлапчук,
  Пiянерам на бiтвах стаѓ...
  Для мяне вайна зусiм не занадта,
  I дарма фюрар мат крычаѓ!
  
  Вось зiма, я па марозе босы,
  Зубы скаля, хуценька бягу.
  У маёй дзяѓчынкi з рудым косы,
  I прэзент найсмяротны ворагу!
  
  Вось лупi фашыстаѓ адважна хлопчык,
  Там мне Сталiн асабiста загадаѓ...
  Нацiскае на гашэтку пальчык,
  Я магутны "Тыгр" раздзяѓбаѓ!
  
  Што хацелi фрыцы - атрымалi,
  Ад мяне хлапчукi цэлую труну.
  Накруцiѓ дзяцюк лiха мiлi,
  Уразiѓшы фашыстаѓ проста ѓ лоб!
  
  Нас павер, нiшто не спынiць,
  Нiколi фашыст не пераможа.
  Нават вар'ят цар на троне,
  Нават злы здраднiк-паразiт!
  
  Мы хлапчукi адважныя хлопцы,
  I абвыклi фрыцаѓ перамагаць...
  Бо баi адважныя i дашкаляты,
  Мы iспыты здае заѓсёды на пяць!
  
  Не стрываць славянам прынiжэньня,
  Супраць фрыцаѓ станем усё гарой...
  Бо ѓ сэрцах палае полымя помсты.
  Зьнiшчым ворагаѓ сталёвай рукой!
  
  Племя рускiх - племя волатаѓ,
  Мы здольныя зласлiвых разарваць.
  Бо народ i войска адзiныя,
  Каб па мазгах фашыстам даць!
  
  Не здолеем зрабiць паражэнне,
  Ну, тады самiм нам грош цана.
  Папрасi ѓ блiзкага прабачэння -
  Падымiся з каленяѓ мая краiна!
  
  Ёсць у нас ракеты, самалёты,
  Але за фрыцам магутны дзядзька Сэм.
  У будучынi пабудуем зоркалёты
  I узвядзем смела ЭВМ!
  
  Сiлы нашай не вымераць проста,
  Яна нiбы люты вулкан...
  Хто сее на паляне проса,
  Ну а мы падымем ураган!
  
  Вышэй Радзiмы няма месца на планеце,
  Значыць кожны воiн i баец.
  У радасцi смяюцца ѓ шчасцi дзецi,
  Згiне гора i смутак - канец!
  
  А калi пройдземся па Берлiне,
  Маставой чаканячы хлопы крок.
  Шлях нам асвятляюць херувiмы,
  Кожны ёсць чараѓнiк, моцны чараѓнiк!
  Хлопчык-ваяѓнiк падобнае праспяваѓ з вялiкай лютасцю. I яны якраз даляцелi да Алма-Аты якую аблажылi японцы. I дзецi-тэрмiнатары як узялi i дзюбанулi з чароѓных палачак пульсарамi. I заадно ѓзялi i пстрыкнулi босымi пальчыкамi ног. I на месцы японскiх салдат сталi ѓзнiкаць гронкi саспелых бананаѓ, i пазалочаныя фужэры з марожаным. А танкi краiны ѓзыходзячага Сонца звярнулiся ѓ такiя цудоѓныя i пышныя тарты, усходняга стылю.
  Пэпi ѓзяла i заскакала, напяваючы:
  Я прашу не дзiвiцца нiкога,
  Калi будзе здзяйсняцца чараѓнiцтва!
  Калi будзе, калi будзе, калi будзе
  Здзяйсняцца чараѓнiцтва!
  I дзецi давай ператварэннi класныя рабiць... Вось i самалёты таксама сталi абшукацца ператвараючыся ѓ салодкую, паветраную кукурузу. I гэта было проста выдатна. А цукровая вата, што ѓ промнях восеньскага сонца iскрыцца нiбы россып брыльянтаѓ.
  Алег узялi i прачырыкаѓ:
  - Якiя ѓ нас смачныя - проста аб'яднанне! Мы iх пажыраем, нiбы адбiѓную на сняданак!
  Пэпi разрагаталася. Дунула, i адразу тузiн японскiх штурмавiкоѓ ператварыѓся ѓ мармеладзiнкi абсыпаныя захорам. Ды гэта выдатна.
  Дзяѓчынка-тэрмiнатар адзначыла:
  - Наколькi цудоѓней быѓ бы свет, калi б у iм былi б толькi дзецi!
  Алег згодна кiѓнуѓ:
  - З гэтым не паспрачаешся!
  I дзецi пстрыкнулi босымi пальчыкамi ножак, i панёсся на супернiкаѓ рэальна ѓраганны вiхура. I зноѓ грозныя воiны краiны ѓзыходзячага сонца аказалiся надзвычай смачнымi рэчамi.
  Вось напрыклад грозная самаходка з 150-мiлiметровай гарматай ператварылася ѓ лебедзя абкладзенага мядовымi персiкамi, вычышчанымi мандарынамi, i сусальным цукрам. Вось гэта сапраѓды была смачная, усяму смакату. Наколькi выглядала багата i апетытна.
  Алег заѓважыѓ з задаволеным выглядам:
  - Ды тут ты такiя балi спраѓляеш!
  Пэпi згодна кiѓнула:
  - Ды цудоѓныя балi! I гэта грандыёзна!
  I дзецi працягнулi чараваць, i ажыццяѓляць ператварэннi.
  Алег жа натхнiѓшыся з велiзарным энтузiязмам i жарам заспяваѓ:
  Хлапчук у дваццаць першым стагоддзi жыѓ,
  Марыѓ, што яму космас скарыцца...
  Што легiёны ѓ Айчыны сiл,
  Квазары будуць асвятляць сталiцу!
  
  Але пападанцам хлопчыка адразу стаѓ,
  I на фронце пажару сусветнага...
  Там плавiцца, разарваны метал,
  I, здаецца, што месца няма жывога!
  
  Пацан прывык жыць у раскошы заѓсёды,
  Калi бананы, ананасы ѓсюды...
  Ну а зараз такая вось бяда,
  Што быццам ты знайшоѓ сабе Юду!
  
  Грукоча, чутны агнязарны гром,
  Па небе праляцелi штормам выблiску...
  Я веру, будзе вермахту разгром,
  Паколькi сэрца з мужнасцю хлапчукi!
  
  Змагацца народжаныя лiчы з ясляѓ,
  Мы вельмi любiм хлопцы адважна бiцца...
  Ты вермахт, што ардою прэ - разбi,
  I зрабi вартым жалю Гiтлера паяцам!
  
  За Радзiму, за Сталiна сыны,
  Паднялiся, кулакi мацней сцiснуѓшы...
  Але мы крутыя вiцязi-арлы,
  Здолеем выбiць фюрара за Вiслу!
  
  Такая сiла пiянераѓ ведай,
  Што з ёй нiшто ѓ свеце не параѓнацца...
  Пабудуем у сусвеце хутка рай,
  Дабраславяць з абразоѓ сьвятыя твары!
  
  Для Радзiмы мы сэрца аддамо,
  Сваю Айчыну моцна вельмi кахаем...
  Над намi прамянiсты херувiм,
  Мы самi будзем для фашызму суддзi!
  
  Цяпер вораг рвецца прама пад Маскву,
  А хлапчук па сумёте босы...
  Спыню я, веру тую арду,
  Не абстрыгуць дзяѓчынцы, ведаю косы!
  
  Я пiянерам вельмi хутка стаѓ,
  I будзе ѓ хлапчука воля сталi...
  Бо наша сэрца як тытан-метал,
  А галоѓны правадыр Усямудры генiй Сталiн!
  
  Я пiянер бягу зiмой босы,
  I пяткi пачырванелi на марозе...
  Але будзе Гiтлер скрышаны касой,
  I пацалунак падорым пунсовай ружы!
  
  Паверце для Расii мы арлы,
  I фюрара да сталiцы не прапусцiм...
  Хоць моцныя палiцы ѓ Сатаны,
  З Адольфа шкуру, веру, хутка спусцiм!
  
  У нас такая сiла - усiх людзей,
  Дзяромся дзецi мы за справядлiвасць...
  А Гiтлер ён заѓзяты злыдзень,
  I не атрымае ад народа лiтасць!
  
  Для нас ёсць вельмi моцны аѓтамат,
  Што па фашыстах трапна так страляе...
  Агонь вядзi i будзе вынiк,
  Прыйдзе перамога ѓ прамянiстым маi!
  
  Мы зробiм Айчыну вышэй зорак,
  Над Марсам хутка чырвоны сцяг паднiмем...
  Бо з намi Бог Iсус Хрыстос,
  Навечна будзе ѓ славе гэтае Iмя!
  
  Але Сталiн таксама пiянерам брат,
  Хоць дзяцей нашмат адважных старэй...
  Ёсць у хлапчука меткi аѓтамат,
  Ён адстрэлiѓ фашыстам нiбы вежы!
  
  Хоць гурбы крута намяло,
  Хлапчук б'ецца з фрыцам басаногi.
  Яму забiць фашыста не слаба,
  Iспыт хоць здае, вядома, строгi!
  
  I лiтару хлопчык таксама разлiчыѓ,
  Нацыста даѓ стрэл, нiбы зразаѓшы...
  На сэрцы полымя i гарыць метал,
  Не пусцiць фюрар пра Айчыну дэзу!
  
  I вы любiце Радзiму сваю,
  Яна як мацi для ѓсiх народаѓ ведайце...
  Я люблю Iсуса са Сталiным,
  А фюрару мацней навальвайце!
  
  Ну што фашыста нацiск ужо вычарпаѓся,
  Падобна, выдыхаюцца нацысты...
  Атрымае Гiтлер кулаком у пятак,
  А мы праспяем пад небам гэтым чыстым!
  
  Прабягаѓ у шортах ваш дзяцюк зiму,
  I нават катар ноздры не прыкмецiѓ...
  А вы чаго ѓ прастудзе не разумею,
  Часам занадта ѓжо хварэюць дзецi!
  
  Увесну ваяваць вельмi ѓжо лёгка,
  Па лужынах пляскаць да канца прыемна...
  Уселiся ѓ лодку, прыхапiѓшы вясло,
  Што было гэта нам вельмi цiкава!
  
  За Радзiму змагацца i адважвацца,
  Мы пiянеры вельмi смела будзем...
  Iспыты, здаючы, толькi на пяць,
  Каб вывесцi сябе хутчэй у людзi!
  
  Я веру, што прыйдзем байцы ѓ Берлiн,
  Хаця вайна iдзе не надта гладка...
  Прасторы светабудовы скорым,
  Аднак жа пакуль хлопцу не салодка!
  
  Хоць вядома на вайне заѓсёды,
  Небяспек напоѓнены кожны кусцiк...
  Але будзе пiянерская мара,
  Хлопчыка басаногi вельмi шустры!
  
  Ён трапна па фашыстах хлопчык б'е,
  Бо ѓ сэрцы гонар у пiянера...
  Атрымае фюрар у лоб сабе разлiк,
  I астатнiх пакараем для прыкладу!
  
  Што я змагу тое зраблю, ты ведай,
  Бо рускiя ѓ баях непераможныя...
  Пабудуем у светабудове чырвоны рай,
  Народ навечна з партыяй адзiныя!
  
  I нас, паверце, не сатруць ворагi,
  Мы зробiм, як волаты цуд...
  Кайданы светабудовы разарвi,
  А Гiтлер гэта гiдкая Юда!
  
  Пойдуць гады, надыдуць часы,
  Святога ѓ бязмежжа камунiзму!
  I будзе Ленiн з намi назаѓжды,
  Мы скрушым павер ярмо фашызму!
  
  Як добра ѓсiх уваскрэсiць Хрыстос,
  А калi не прыйдзе, тады навука...
  Бо чалавек да магутнасцi дарос,
  Жыццё няпростая браты ведайце штука!
  
  Велiч Айчыны будзе ѓ тым,
  Што ѓсё яе без меж ведай, пакахалi...
  Велiч краiны святой у адным,
  Бязмежнай прамянiстай Расii!
  
  Я пiянер пакуль яе дзяцюк,
  I вырастаць паверце неахвота...
  Убачу шмат розных хутка краiн,
  А фюрара з ардой зганю ѓ балота!
  
  Вы таксама будзьце з мужнасцю байцы,
  Што наша вера стане цвярдзейшай сталi...
  Ганарыцца пiянерамi бацькi,
  Зорку героя, даѓ таварыш Сталiн!
  
  Карацей гром вайсковец адгрымiць,
  Мы будзем у будоѓлi люта працаваць...
  Бо камунiзму трывалы маналiт,
  Вёска i тое цудоѓна як сталiца!
  
  А я прызнацца нават вельмi рады,
  Што пабываѓ i ѓ пекле, i ѓ пажары...
  Цяпер так ганарлiва прымаць парад,
  Шчодрая Айчына ѓ бясконцай славе!
  Японская армiя зведала фундаментальныя ператварэннi. I адважныя дзецi паляцелi далей. Ужо ѓ Прымор'е. Па дарозе iм траплялiся самалёты. Яны пад узмахамi чарадзейных палачак ператваралiся ѓ вельмi апетытныя i духмяныя рэчы. Асаблiва ѓражвалi тарты. Прычым некаторыя кандытарскiя вырабы, у форме ветразнiкаѓ, а iншыя, у выглядзе ружачак, i чагосьцi яшчэ больш гламурнага i маляѓнiчага. Падалi на зямлю i кексы.
  А ѓнiзе бегалi басаногiя хлопчыкi i дзяѓчынкi. Яна накiдвалiся на пачастунак, якi валяѓся з неба, i прагна яго пажыралi. Што таксама выглядала цудоѓна.
  Алег адзначыѓ:
  - Кормiм мы галодных?
  Пэпi са смяшком адзначыла:
  - Ды якога гэта браваму, японскаму салдату, скончыць жыццё ѓ дзiцячым страѓнiку. А вось куды падзеецца пры гэтым iх душа!
  Хлопчык-тэрмiнатар адказаѓ:
  - А душа першасна цела! Вось я быѓ дарослым, а зараз у целе дзiцяцi. Плоць змянiлася, а душа засталася ранейшай i несмяротнай! I гэта выдатна!
  Дзяѓчынка-тэрмiнатар заѓважыла:
  -А хiба плоць не ѓплывае на ѓспрыманне свету?
  Алег пацвердзiѓ:
  - Вядома ж, уплывае, але ѓ дадзеным выпадку як раз у лепшы бок!
  Пэпi з усмешкай кiѓнула.
  - Ды гэта вялiкае шчасце быць вечным дзiцем!
  - Не ѓпадаючы зразумела ѓ дзяцiнства! - Дадаѓ вечны хлопчык.
  . РАЗДЗЕЛ No 7.
  У Прымор'е дзецi вырашылi крыху змянiць стыль атакi. I ѓпершыню прымянiлi баявыя пульсары. Хаця гэта i груба. Але ѓсё кармiць смачнымi. А чаму не ѓразаць згусткамi энергii i маланкамi. I ѓ вынiку пары самурайскiх палкоѓ быѓ спалены. Затым Пэпi капрызна ѓскрыкнула:
  - Не! Дык не эстэтычна! Дай зноѓ ператвараць япончыкаѓ у смакаты!
  Алежка хiхiкнуѓ i прачырыкаѓ:
  - Мы не вартыя жалю казюлькi, самураяѓ ураз у смачныя!
  I баявыя дзецi ѓзялi i разгарнулiся, зарадзiлi свае пiсталетыкi i гiпербластэры i рушылi з лютасцю на японцаѓ. Вось узялiся i давай пуляць...
  Абрынулiся на танкi, сталi iх плавiць, i трава загарэлася. I самураяѓ стала разрываць на часткi i пячы, нiбы шашлыкi. Вось як гэта будзе па зверску.
  Пэпi Доѓгая Панчоха хiхiкнула, i босымi пальчыкамi ножак выпусцiла магоплазменную бурбалку. Вось войскi Японii ѓзялi i сталi ператварацца ѓ нешта смачнае i апетытнае.
  I гэта быѓ добры, апетытны мясны рулет, i галубцы ѓ смятане, i пiрожныя заварныя ѓ шакаладзе, i нешта яшчэ выдатнае. I што тут такое смачнае, i вiдаць нават як дзецi мiльгаючы босымi, ружовымi пятачкамi. I яны падбягалi ѓ гэтым смачным, i тарты былi з крэмам i лепшымi прымочкамi.
  Хлопчык i дзяѓчынка вялiкiя ваяры чыя зброя нiбы ѓ кампутарнай гульнi ѓвесь час мянялася праспявалi:
  Як добра калi ежа салодкая,
  I ѓ жыццi ѓсё так генiяльна...
  Няхай споѓнiцца мара,
  Як у казцы ды не трывiяльна!
  Японскiя войскi сутыкнулiся з магiчнай i ѓзрушаючай сiлай. I вось iх самалёты сталi пад уздзеяннем магii ператварацца ѓ аладкi з мёдам, з шакаладным крэмам, згушчаным малаком, i мноствам такога апетытнага i духмянага, нiбы крутасць.
  I ператварэнне адбывалася ѓ рэжыме анлайн - рэальнага часу. I як гэта прыгожа. I ляцелi яны плаѓна прызямляючыся.
  Адначасова i савецкiя войскi адчувалi ператварэннi. Такiя цудоѓныя i выдатныя. Былi дарослыя мужчыны - не самыя прыемныя падчас вайны. А сталi хлопчыкамi гадоѓ дванаццацi-трынаццацi, з прыемнымi мордачкамi. I гэта выдатна!
  Ну хто з дарослых не жадаѓ бы зноѓ стаць дзiцем?
  Алег адзначыѓ з усмешкай:
  - Ды гэта сапраѓды цудоѓна!
  Пэпi цвыркнула:
  - Сапраѓды, падобнае выдатна! Вось сапраѓды хлапчукi куды сiмпотней, чым дарослыя, а тым больш старыя. Вось у нас якiя мiлыя мордачкi!
  I дзецi сталi смяяцца i паказваць мовы. I возьмуць i засвiшчаць.
  Шматлiкiя вароны i грыфы ад iх свiсту ператварылiся ѓ пiрожныя, таксама лядзяшы i шакаладкi, i мармеладзiнкi, i мноства яшчэ чагосьцi духмянага. А як тут усё выглядае весяла.
  Мармеладзiнкi падаюць, i японская пяхота, а таксама кавалерыя ѓ танках, ператвараецца ѓ нешта такое выдатнае, i тое што выклiкае невымоѓны апетыт.
  А савецкiя воiны ѓ асноѓным мужчыны ператварылiся ѓ хлопчыкаѓ. I пляскаюць босымi, дзiцячымi ножкамi. I распыргваюць ужо не ваду, а салодкi сiром, i газiроѓку, i "Кока-Колу", кактэйлi ѓ шакаладзе. Наколькi гэта ѓсё было выдатна i цудоѓна - цудоѓныя смакаты. I вадкасцi пад босымi ножкамi хлапчукоѓ апетыныя.
  Пэпi Доѓгая панчоха адзначыла:
  - А нядрэнна мы iх прыжмурылi?
  Алег кiѓнуѓ:
  - Ды японцы зараз такiя салодкiя сталi. Але вось цi варта было ѓ дзяцей ператвараць савецкiх салдат?
  Дзяѓчынка хiхiкнула:
  - А што хiба гэта не класна стаць хлопчыкам?
  Алежка спытаѓ:
  - А чым гэта класна?
  Пэпi адказала з усмешкай:
  - Тым, што галiцца не трэба!
  I дзецi ѓзялi i засмяялiся ва ѓсе глоткi. I як гэта выглядае весела. Ну i вось знiшчальнiк Зеро , грозная машына самая манеѓраная ѓ мiры. I якая ѓзяла i ператварылася ѓ клубам з цукровай ваты. А зверху яе палiлi шакаладным сiропам - уявiце сабе як гэта смачна.
  А якiя тарты ѓзнiкалi, асаблiва з танкаѓ. I як iх пакрывалi ружанькi, з крэму, i павiдла, i варэнне рабiлася вельмi смачнае i цудоѓнае.
  Алег заѓважыѓ:
  - Працуем прыгожа?
  Пэпi кiѓнула.
  - Ды прыгожа i апетытна!
  Хлопчык хiхiкнуѓ, пстрыкнуѓ босымi пальчыкамi сваiх дзiцячых ножак. I вароны сталi новым тыпам пiрожных, некаторыя з iх нават у выглядзе трыкуткi. А як гэта скажам было прыгожа.
  Вось гэта сапраѓды скажам так - гiпер.
  Дзецi весялiлiся... Некаторыя тарты былi пакрыты не толькi кветачкамi, але i рыбкамi, матылькамi, цi стракозамi. А чаму i пiрожнаму не быць у форме птушкi, цi кальмара, цi медузы, з яркай размалёѓкай. I наколькi гэта было вельмi смачна i прыемна для вока.
  Пэпi адзначыла:
  - Як казаѓ Iван Грозны - лепата!
  Алег адказаѓ з усмешкай:
  - А можа быць гiпер!
  Пэпi кiѓнула.
  - Можна сказаць i гiпер!
  Дзяѓчынка-воiн Маргарыта адзначыла:
  - Жыць добра, а добра жыць яшчэ лепш!
  Аннiка адзначыла, адкусiѓшы торта:
  - Тут жыццё падобнае на свята!
  Томi пацвердзiѓ, паспрабаваѓ пiрожнага са ружовым шакаладам:
  - Сапраѓды проста хараство!
  Дзецi, падобна, былi вельмi задаволеныя. I весялiлiся i скалiлi зубкi. У свеце было прыгожа. Праѓда Томi заѓважыѓ:
  - Мiкалай другi не наш цар! Нам можа быць лепей сваiмi справамi заняцца!
  Аннiка дадала з прыкрасцю:
  - А колькi Расiя забрала ѓ Швецыi зямлi. Уключаючы i Прыбалтыку, i Фiнляндыю. I мы ёй будзем памагаць?
  Пэпi буркнула:
  - Я таксама не ѓ захапленнi ад Расii. Але вышэйшыя сiлы гавораць, што ѓ iнтарэсах белай расы гэтую вайну выйграць! А мы ж усё ж такi белыя. - Дзяѓчынка тупнула босай, точанай ножкай i дадала:
  - Калi Японiя пераможа, тое адбудзецца цэлая серыя падзей, якая прывядзе да з'яѓлення такога монстра як Кiтай. I ня думаю, што Эѓропе гэта будзе на карысьць!
  Аннiка спытала:
  - А калi Расея пойдзе на Стакгольм, i заваюе Еѓропу? Тады што будзе?
  Алег рашуча заявiла:
  - А на халеру нам гэта трэба? Кармiць яшчэ Еѓропу!
  Пэпi кiѓнула.
  - Самадзяржаѓнай Расii няма нiякай рацыi да сябе яшчэ i Еѓропу далучаць. Тым больш яна вальнадумная. А цар умацоѓвае самадзяржаѓе!
  Маргарыта дадала:
  - Вось сапраѓды нiякага рацыi весцi вайну з Еѓропай няма. Зрэшты, калi яна сама першая не нападзе. I ѓ першую i ѓ другую сусветную вайну, еѓрапейскiя войскi спачатку ѓрывалiся ѓ Расiю, а не наадварот!
  Пэпi запярэчыла:
  - У першую сусветную, царская Расiя ѓварвалася ва Усходнюю Прусiю i захапiла спачатку Галiцыю. Не трэба думаць, што рускiя такiя нявiнныя авечкi. Расiя гэта iмперскi пажадлiвы драпежнiк. Як зрэшты i Нямеччына, i Брытанiя, i Францыя. Не тое каб яна iх горшая, але i нiчым не лепшая!
  Аннiка ѓзяла i заѓважыла:
  - Затое мы шведы адмовiлiся ад заваёѓ. Мы вырашылi будаваць шчасце ѓ сваёй краiне, а не захоплiваць чужыя землi. I трэба сказаць у гэтым атрымалi поспех. А Расея чым больш хапае зямлi, тым горш у яе жыве народ. I не дае чужая зямля хлеба.
  Пэпi хiхiкнула i заѓважыла:
  - Вось менавiта не варта хапаць чужую тэрыторыю. Бяры ѓсё тое што пад рукой i не шукай сабе iншае!
  Алег засмяяѓся i адказаѓ:
  - Мы рускiя ваюем не дзеля захопу чужой зямлi i заваёѓ, а дзеля таго каб усе народы ашчаслiвiць!
  Маргарыта хiхiкнула i заѓважыла:
  - Ды толькi вось не ѓсе жадаюць такога шчасця - дурныя!
  Пэпi падскочыла пракруцiла сямiразовае сальта i заявiла:
  - Не трэба навязваць людзям сваё ѓяѓленне пра дабро i зло. А тым можаце памылiцца!
  Аннiка кiѓнула, паказаѓшы свой не дзiцячы розум:
  - Вось кожная рэлiгiя лiчыць сябе самай правiльнай! Але ж не можа быць такога, каб усе дурнi, а ты адзiн разумны!
  Алег хiхiкнуѓ яшчэ раз адказаѓ:
  - А дзе цэнтр Сусвету?
  Пэпi, тупнула сваёй босай, магутнай ножкай так што раскалола камень на дробныя абломкi i з усмешкай адказала:
  - З пункту гледжання кожнага назiральнiка ён асабiста i ёсць цэнтр сусвету, цi дзе сярэдзiна зямлi - там дзе стаiш!
  Томi засмяяѓся, дзецi любяць рагатаць i адзначыѓ:
  - А сярэдзiна зямлi ѓ лiтары м - калi пiсаць па-руску!
  Анiка хiхiкнула i прачырыкала:
  - Гавары па-руску, або памiрай, гавары па-руску - Айн, цвай, драй!
  Пэпi доѓгую панчоху адзначыла:
  - Для свайго ѓзросту вы дзецi пiсьменныя i шмат ведаеце. Не ѓсе ведаюць як пiшацца зямля па-руску.
  Дзецям стала смешна... Але ѓ цэлым японцаѓ яны высочваюць i перамагаюць.
  На iснае самураi сапраѓды атрымлiваюць ладна па рагах. А вось на мора?
  Алег адзначыѓ з усмешкай:
  - У гэтай вайне мора можа быць i важнейшым за сушы! Японiя гэта ѓладарка мораѓ у Цiхiм акiяне. I астраѓная дзяржава, i вядома ж, хто на вадзе самы галоѓны той i дамiнуе.
  Пэпi доѓгую панчоху ѓсклiкнула:
  - Тады давайце на дыван-самалёт! Уладкуем японцам кашу!
  Аннiка заѓважыла:
  - А мне падабаюцца японцы - яны такiя адважныя. I не шкадуюць жыцця, вялiкiя патрыёты сваёй Радзiмы! А для Швецыi Расея традыцыйны вораг з часоѓ вiкiнгаѓ.
  Алег заѓважыѓ з усмешкай:
  - Сёння сябар, а заѓтра вораг, а паслязаѓтра зноѓ сябар! Усё мяняецца. Вось хто мог падумаць, што чачэнцы стануць апорай прэзiдэнцкаму трону, а заѓтра яны зноѓ могуць падняць мяцеж - усё iдзе па крузе!
  Пэпi доѓгая панчоха хiхiкнула i заскочыла на дыван-самалёт, праспявала:
  Вока за вока, кроѓ за кроѓ,
  I ѓсё па крузе, усё зноѓ i зноѓ!
  I засмяялася. Дзецi селi на дыван-самалёт. Яны ж цудоѓныя воiны i хутка вучацца. Супраць iх цяжка змагацца самураям. Японцы сваёй мужнасцю, а юныя дзецi вядзьмарствам.
  Аннiка i Томi ѓ палёце гулялi ѓ шашкi. I гэта было весела - выдатная гульня. Хоць Томi заѓважыѓ:
  - Узяцце абавязкова - гэта няправiльна!
  Анiка хiхiкнула i адказала:
  - Гэта яшчэ як сказаць!
  Пэпi прапанавала:
  - Паспрабуйце добрага, свежага шашлыка!
  I сапраѓды ад узмаху чарадзейнай палачкi ѓзнiклi кавалкi сакавiтага смажанага мяса на шампуры. Пэпi макнуѓ яго ѓ таматавы соус i прапанаваѓ паспрабаваць дзецям.
  Алег i Маргарыта адзначылi:
  - Дык у нас выдатна атрымлiваецца!
  Юныя воiны елi шашлык i адчувалi сябе выдатна. Выгляд у iх быѓ цалкам бадзёры. Баявыя дзецi не скажаш што слабыя. Сапраѓдныя байцы. Яны здольныя i сапраѓды на шматлiкае.
  Вось першы японскi эсмiнец плавае. Пэпi махнула чароѓнай палачкай, i ён зараз ператварыѓся ѓ вельмi апетытную страву на плавае падносе. Гэта можна сказаць атрымалася выдатна.
  Алег падзьмуѓ, i паднос паплыѓ у напрамку берага, каб несцi ежу i радасць дзецям. Вось i сапраѓды цудоѓная прыгода.
  Хлопчык-воiн праспяваѓ:
  - Па бязмежных хвалях,
  Ходзiць футра i каптан!
  Ад чаго дзецям было вельмi нават весяла. Выдатныя былi хлопцы.
  Вось яны атакавалi з паветра крэйсер. I той таксама ператварыѓся ѓ гару пiрожных.
  Прычым гэта адбывалася хутка ѓ фарсiраваным рэжыме. Вось як атрымлiвалася выдатна. Проста нейкае фантастычнае ѓздзеянне.
  Анiка адзначыла з мiлым выглядам:
  - Казачнае ѓздзеянне!
  Томi прачырыкаѓ:
  - А мы i жывем у казцы!
  Дзецi проста ѓ захапленнi. Скаляць свае мордачкi i смяюцца. Алег i Маргарыта таксама хiхiкаюць. Iм сапраѓды весяла. Ну, скажам так - дзецi што трэба.
  Наперадзе чакаюцца новыя прыгоды. Алег зрэшты ѓзгадваюцца разам з Маргарытай старыя.
  Алег Рыбачэнка прыбыѓ на фронт. Наступiѓ красавiк, усё раставала i цвiло. Падцягвалiся войскi. Царскi рэжым зняѓ з цэнтра i з поѓначы значныя сiлы, каб па плане Брусiлава асноѓныя свае ѓдары нанесцi па Аѓстрыi i Турцыi. Гэта значыць, выбiць найбольш слабыя звёны дзяржаѓ Берлiнскай восi i саюза чатырох.
  Цар разумеѓ, што ѓ Стамбул трэба прыйсцi раней ангельцаѓ, каб атрымаць Малую Азiю, пралiвы i Канстанцiнопаль. I адначасова зламаць Аѓстра-Венгрыю.
  На Заходняй Украiне ѓжо ѓсё цвiце. Вось-вось падсохнуць дарогi i можна будзе рушыць войскам. Царскае войска ѓ бадзёрым настроi. Вясна i адчуваецца блiзкасць перамогi. Летась аѓстрыйцаѓ удалося моцна пацяснiць. I зараз амаль вераць у поспех. А рускi народ не такi, каб адступаць.
  Наогул фiльмы савецкiх часоѓ моцна перабольшваюць нежаданне салдат ваяваць. На справе байцы суцэль бадзёрыя духам. I ва ѓсiх добры настрой.
  Асаблiва афiцэры, якiя iрвуцца ѓ бой.
  Алег хлапчук гадоѓ дванаццацi з выгляду. Ён ужо пачаѓ забываць, што быѓ калiсьцi дарослым. А як добра быць хлопчыкам? Бегаеш сабе басанож i ѓ кароткiх штонiках, пляскаеш голымi падэшвамi па вясновых лужынах, i гэта здаецца натуральным.
  Дарослы чалавек, нажаль, не можа сабе дазволiць ваяваць у адных шорцiках, каб iншыя не падумалi, што ён не ѓ сваiм розуме.
  А так здорава! Ужо красавiк тысяча дзевяцiсот семнаццатага года, а цар яшчэ не скiнуты.
  Як добра, што ёсць усе шанцы выйграць першую сусветную вайну i завяршыць збiранне славянства, i далучыць Канстанцiнопаль. I твая мара спраѓдзiлася - ты зараз хлопчык, i галоѓнае гiстарычная зорка. Значыць, назаѓжды застанешся хлопчыкам i, цябе не заб'юць!
  А як гэта выдатна замест дарослага стану перайсцi ѓ вечнае дзяцiнства, i табе не пагражае старасць, хваробы, выпадзенне зубоѓ i iншыя пошасцi. Дзеля гэтага можна было i ѓ турме пасядзець, i паѓколваць пару месяцаѓ на дзiцячай катарзе. Ну колькi ты ѓ турме часу правёѓ? Усяго месяцы тры? Для вечнага дзяцiнства плата невялiкая.
  I зараз спраѓдзiлася мара - ты на фронце! I можаш здзяйсняць подзвiгi. Балазе цела ѓ цябе хуткае, моцнае, цягавiтае i цудоѓная рэакцыя. Вяртанне ѓ дзяцiнства табе шматлiкае дае.
  Ты ж ужо не простае дзiця, мадэрнiзаванае. А гэта, вядома ж, лепш, чым быць дарослым. I не трэба настальгаваць па мiнулым дзяцiнстве, вось яно заѓсёды пры табе i побач.
  Вось ёсць жа справядлiвасць на свеце. Калi мары пасля мноства няѓдач спраѓджваюцца. I твой любiмы цар, якi цябе задавальняе на троне. I ты моцны i хуткi хлапчук, якога i куля не бярэ, i на вайне - аб чым з дзяцiнства марыш, патрапiѓ.
  Так, а вось у ранейшым жыццi i рэальнасцi ѓсё горш: на троне дакучлiвыя Пуцiн i Лукашэнка, ад якiх вялiкiх дзей не дачакаешся. Ды i хто яны ѓвогуле такiя. I адзiнай Расiйскай iмперыi няма! I зразумела Раманава легiтымныя цары, а не гэтыя два выскачкi.
  А ты сябе так добра адчуваеш, столькi ѓ табе бадзёрасцi i энергii. Ты хлопчык, i хлопчык назаѓжды! Як гэта добра!
  Алег Рыбачэнка нават пачаѓ падскокваць ад радасцi... Яму даручылi першае ваеннае заданне. Даставiць у суседнi полк пакет. А каня не далi. Маѓляѓ, хлапчук i так абыдзешся!
  Ну, што ж пакуль зацiшша, i дзяцюк пабег, мiльгаючы босымi пяткамi. Дарога была камянiстая, i зразумела хто конь можа i падковы збiваць. А так хлопчык, ды яшчэ былы зэк, валасы нагала стрыжаныя, хто шкадуе?
  Алег бяжыць сабе ... Добра, цела стала яшчэ цягавiцей, чым спачатку. Бегчы лёгка, а мазолiстым падэшвам адчуваць колкую паверхню прыемна.
  Толькi шлях доѓгi - вёрст сто пяцьдзесят! I, канешне ж, яго адправiлi, каб ён за дзень паспеѓ. А каня на такую адлегласць загонiш, а хлапчука босага - не шкада!
  Алег i бяжыць, хутка, i не запавольваючыся. Ён вясёлы i задаволены даручэннем. Хоць вядома, гэтым, маглi даручыць i даросламу сувязному.
  Пакуль яшчэ драцяная сувязь не ѓсюды, ёсць i кур'еры не змарнелi. Аднак кожны конь перад надыходам на рахунку. А сто вёрст прабегчы без прыпынку, толькi Алег Рыбачэнка ѓ класным целе i зможа.
  I бяжыць хлапчук, любуецца прыродай, i на хаду сабе нешта цiкавае ѓяѓляе.
  Вось дапусцiм Гiтлер i краiны захаду пайшлi б у 1 мая 1944 года на перамовы i замарозку канфлiкту. I такое сапраѓды адбылося. I фрыцы карыстаючыся момантам перакiдваюць войскi ѓ Беларусь, рыхтуючыся тамака трымаць удар. У фашысцкай Германii ѓсё яшчэ трыста дваццаць чатыры дывiзii - вялiкая сiла. З iх пяцьдзесят восем дывiзiй з якiх дзесяць танкавых i пяць эсэсаѓскiх знаходзяцца ѓ Францыi, каб перашкаджаць высадцы дэсанту саюзнiкаѓ. А тут ёсць магчымасць перакiнуць iх на ѓсход. Акрамя таго такая ѓ танках узнiкла сiтуацыя. Фашысты ѓжо наладзiлi масавую вытворчасць "Тыграѓ" i "Пантэр", а савецкiя войскi толькi, толькi сталi перакiдваць у войскi IС-2 i Т-34-85. Так што сiтуацыя для фашыстак самая спрыяльная. Можна рэальна наступаць.
  I фюрар прыняѓ рашэнне якое дыктавала канфiгурацыя фронту - нанесцi флангавыя ѓдары з Малдавii i Паѓночнай Украiны па збежных напрамках. Гэта было сапраѓды моцным ходам.
  У баях павiнны былi прыняць удзел i "Тыгры"-2 i "Маѓсы". Апошнi танк выглядаѓ вельмi ѓжо грозна. Але даволi дарагi i складаны ѓ вытворчасцi хоць кiраваѓся з дапамогай руля i аказаѓся прыдатным да баявога выкарыстання. Па выпуску самалётаѓ Трэцi Рэйх зраѓняѓся з СССР, а рукi на заходнiм фронце былi развязаны. Акрамя таго адбыѓся абмен палоннымi i вярнулiся многiя нямецкiя i iтальянскiя лётчыкi. Так што суадносiны сiл змянiлiся на карысць фашыстаѓ.
  Гiтлераѓскiя самалёты пераѓзыходзiлi савецкiя ѓ хуткасцi i ѓзброенай моцы. Вось напрыклад Фоке-Вульф меѓ шэсць авiягармат, з якiх дзве трыццацiмiлiметровыя, а чатыры дваццацiмiлiметровыя. I МЕ-109 М - меѓ тры трыццацiмiлiметровыя гарматы i дзве пятнаццацiмiлiметровыя. Такая вось была ѓ фашыстаѓ моц. I хуткасцi звыш сямiсот кiламетраѓ за гадзiну. А СССР самы масавы ЯК-9, усяго адну меѓ авiягармату ѓ 20 мiлiметраѓ калiбр i адзiн кулямёт. Ну, дзе яму з немцам цягацца. У ЛА-5 было дзве авiягарматы ѓ дваццаць мiлiмераѓ. Нават найноѓшы ЯК-3 толькi, толькi якi пачаѓ паступаць у войскi з лета сорак чацвёртага года меѓ толькi адну авiяпушку i два кулямёта, а ЛА-7, таксама якi паступае ѓ войска з лета, дзве авiягарматы па дваццаць мiлiметраѓ калiбр.
  Ну як супраць гiтлераѓцаѓ выстаяць? Яшчэ ѓ немцаѓ у серыi рэактыѓны МЕ-262, якi толькi-толькi стаѓ паступаць на фронт i ѓ яго чатыры трыццацiмiлiметровыя гарматы i хуткасць дзевяцьсот кiламетраѓ за гадзiну.
  Так што супраць падобнай моцы зробiш. Савецкiм лётчыкам у небе вельмi прутка даводзiцца. I iм супраць такой моцы не выстаяць.
  Так што флангавы наступ фашысты пачатку дваццатага чэрвеня i iх танкi клiнам пайшлi ѓ прарыѓ. I авiяцыя ѓ паветры была актыѓнай.
  Савецкiя войскi не вытрымалi ѓдару i завагалiся. Вось гэта пайшла разборка. Маѓсы пёрлi нiбы крышан... I паспрабуй сто восемдзесят тон утрымаць.
  Савецкае камандаванне ѓ адказ пачало наступленне ѓ Беларусi.
  Але там была трывалая лiнiя абароны. Тым больш фашысты ѓзмацнiлi ѓразлiвыя месцы i накапалi новых траншэй. Але ѓсё роѓна савецкiя войскi ѓзялi i прасунулiся. Вiдаць было што лiкавая перавага i ёсць колькасцю можна браць.
  А Алег i Маргарыта разам з iншымi пiянерамi вырашылi даць бой нямецкаму клiну, якi надыходзiѓ з тэрыторыi Малдавii.
  Батальён пiянераѓ капаѓ траншэi i ѓсталёѓваѓ мiны, каб адбiваць напады.
  Дзецi працавалi басанож, а хлопчыкi i зусiм у адных толькi шортах, з аголенымi, тулавамi. Яны былi шакаладныя ад загару, i кашчавыя з-за недахопу ежы па картках. Алег праѓда вельмi мускулiсты. I ён для нямецкай авiяцыi прыдумаѓ серыю непрыемных сюрпрызаѓ. Вось у прыватнасцi басаногiя пiянеры рабiлi ракеты ѓ выглядзе шпакоѓняѓ з фанеры, а ѓ якасцi ѓзрыѓчаткi выкарыстоѓвалi пiлавiнне i вугальны пыл. А наводзiлiся дадзеныя ракеты на гук. Прычым сама прылада памерамi ѓсяго толькi ѓ гарошынку.
  I калi ѓжо такая ракета ѓзляцiць, то мала не здасца. Маргарыта ж робiць радыёкiраваныя мiны супраць танкаѓ. Тут таксама варта выявiлiся кемлiвасць. Што на колцах машынкi з узрыѓчаткай таранiлi танкi.
  Дзецi працуюць, бегаюць мiльгаючы босымi, ружовенькiмi пятачкамi. Яны цудоѓныя хлопцы. Хлопчыкi i дзяѓчынкi - тут з чырвонымi гальштукамi - проста супер.
  У гiтлераѓцаѓ сярод штурмавiкоѓ з'явiѓся ТА-152 - эвалюцыя Фоке-Вульф, таксама магутнае ѓзбраенне i шэсць авiягармат, але куды лепш лётныя характарыстыкi, i хуткасць яны развiваюць да васьмiсот кiламетраѓ у гадзiну, што для шрубавага самалёта фактычна мяжа. Грозная машына, шматмэтавая. Можа, быць i знiшчальнiкам, i штурмавiком, i франтавым бамбавiком.
  Але ѓ дадзеным выпадку гэта менавiта штурмавiк. I ён iмчыцца на пазiцыi пiянераѓ. Дакладней сказаць, яны iмчацца. Цэлая зграя ляцiць.
  А за iмi Фоке-Вульфы.
  I мiльгаючы босымi, пыльнымi пяткамi, дзецi запускаюць, яны падпальваюць iм фанерныя прыступкi, пры дапамозе запалак, адпраѓляючы ѓ неба забойныя прэзенты анiгiляцыi. I вось ракеты ѓзлятаюць пакiдаючы дымавыя, бэзавыя хвасты. Падымаюцца ѓсё вышэй. А затым як дзяѓбуць падарункi анiгiляцыi па машынах, дзiвячы iх i рэальна спальваючы, i разбiваючы на часткi i аскепкi. I так усё разбiваецца i гараць гэтыя пякельныя шматкi. Такое разбуральнае i непаѓторнае.
  Малалетнiя байцы сапраѓды крутыя. I паказваюць, што яны сапраѓды могуць. Выдатныя юныя ваяры.
  Дзяѓчынка-партызанка Лара спявае:
  - Будзь у славе Радзiма мая,
  СССР краiны святой саветаѓ...
  Народы свету брацкая сям'я,
  Няхай гераiчнасцi подзвiгi апеты!
  Дзяѓчынка i сапраѓды выдатна праспявала. I фашыстаѓ збiваюць без лiшнiх цырымонiй. I не страшныя дзiкiя i магутныя штурмавiкi Трэцяга Рэйха. Наколькi гэта цудоѓна. I ракеты ѓчынiлi забойны феерверк. Дзецi варта адзначыць тут з чырвонымi гальштукамi, цудоѓныя байцы. I тэхналагiчныя навiнкi прапануюць высокiя паказчыкi майстэрства.
  Алег нават з усмешкай праспяваѓ:
  Гэта ведае кожны,
  Сумленныя словы...
  Дзецi-забiякi,
  Зводзяць вас з розуму!
  I як хлапчук возьме i разрагатаецца. I больш за сотню нямецкiх штурмавiкоѓ збiта. Такiя тут выбiтныя дзецi, якiя паказваюць што здольныя дзеяць цуды. Не дзецi, а цуд.
  Хлопчык Пецька прачырыкаѓ, тупнуѓшы маленькай, босай ножкай:
  - Хай будзе ѓ славе Радзiма мая, таварыш Сталiн дзецям усiм Радня!
  I юныя ваяѓнiкi праспявалi:
  Сталiн жыве ѓ маiм сэрцы,
  Каб мы не ведалi смутку...
  У космас адчынiлi дзверцы,
  Зоркi над намi зiхацелi!
  
  Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе сонца,
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  Пасля чаго маленькiя воiны як запляскаюць у далонi.
  . РАЗДЗЕЛ No 8.
  Алег перапынiѓся ад успамiнаѓ. Iшлi браняносцы эскадры Тога.
  Цяпер трэба было iмi заняцца. А дзецi на дыване-самалёце цалкам гатовы ворага атакаваць. Але нечакана перад iмi паѓстала ступа з Бабай Ягой. Дакладней рудай i даволi сiмпатычнай жанчынай з мяцёлкай. Тая крутанулася i раѓнула:
  - Я вас з'ем дзецi!
  Пэпi доѓгая панчоха ѓ адказ праспявала:
  Бабка ты мая мышка,
  З жылкай i скуркай я цябе з'ем!
  Пакуты без перадышкi,
  Яркiя ѓспышкi,
  У змроку праблем!
  I вось яны сталi абменьвацца пульсарамi. Баба Яга пасылала з мяцёлкi, а Пэпi з чарадзейнай палачкi. Алег тым часам вырашыѓ не адцягваючыся на рудую кралю, чые медна-чырвоныя валасы луналi па ветры нiбы пралетарскi сцяг. I давай дзяѓбцi браняносцы Таго. Вось першы з атрымаѓ магiчнае пападанне i стаѓ круцiцца вакол восi. А потым узяѓ i сутыкнуѓся з суседам. Пачуѓся трэск, i абодва буйныя караблi загарэлiся i пачалi чэрпаць ваду. Алег праспяваѓ з лютасцю:
  Рускi воiн мацнейшы за ѓсiх,
  Самураяѓ змятаючы ѓдарам...
  Мы адсвяткуем поспех,
  Перамагаючы ѓсiх не дарма!
  Браняносцы танулi. Iх каманды выскоквалi за борт i спрабавалi выратавацца.
  Маргарыта таксама праявiла цуды, выпусцiѓшы заклён з чарадзейнай палачкi. I на браняносцы сталi распускацца, вельмi пышныя i яркiя кветкi, незвычайнай прыгажосцi.
  Дзяѓчынка праспявала:
  Месяц, месяц, кветкi, кветкi,
  Сваёй айчыне давяраем - надзеi i мары!
  Надзеi i мары!
  Нам часта ѓ жыццi не хапае, кахання i дабрынi!
  Каханнi i дабрынi!
  Увесь браняносец уключаючы прылады пакрыѓся ружанькамi i рамонкамi. А бравыя самурайскiя салдаты звярнулiся ѓ матылькоѓ з крылцамi. I гэта трэба сказаць вельмi нават весяла. Такое вось цудоѓнае ператварэнне - прыгажэй не бывае.
  А Пэпi доѓгi панчоха працягвала абменьвацца прэзентамi з Бабай Ягой. I глядзелася падобнае вельмi нават эфектна. Нiбы сапраѓды дзеецца казка. Вось яны выпусцiлi па маланкi. I тыя сутыкнулiся, рассыпаѓшыся феерверкам. Пасля чаго Баба Яга, на выгляд не бабулька, а жанчына гадоѓ трыццацi прабуркавала:
  - Будзе на вас забойнае ѓздзеянне!
  Пэпi хiхiкнула i адзначыла:
  - Банальная пагроза! Занадта ѓжо банальная!
  Баба Яга рыкнула:
  - Дык прыгразi цяпер ты!
  Дзяѓчынка з босымi ножкамi пiскнула:
  - Я распылю цябе на атамы па ѓсiм сусвеце!
  Рудая жанчына хiхiкнула i адзначыла:
  - Вось гэта куды цiкавей i забаѓней! Што ж калi можаш, то паспрабуй!
  Пэпi хiхiкнула i прачырыкала:
  - Слёзы ты не расцiрай,
  Калi ѓпадзеш, не плач, а ѓстань!
  Баба Яга ѓзяла i запусцiла зноѓ па дзяѓчынцы i дывану-самалётам цэлую хмару вогненных шароѓ. I Пэпi таксама ѓзяла i страсянула чароѓнай палачкай. I гэтыя шматкi сталi вельмi цiкава, падаць, нiбы кукурузныя.
  Пэпi ѓзяла i прабуркавала:
  - Я не здамся! I мая басаногая каманда не капiтулюе!
  Дзяѓчынкi i хлопчыкi разбiралiся з японцамi. Яшчэ адзiн браняносец узяѓ i пачаѓ ператварацца ѓ нешта апетытнае. Але надзвычай крута i гэта можа быць смачным. I нават тлушч сцякае i блiшчыць.
  Алег заѓважыѓ з мiлым выглядам:
  - Мы пабудуем камунiзм, атакуйце ѓверх, не ѓнiз!
  Хлопчык узяѓ i разрагатаѓся, паказаѓшы мову. Баявы ж дзiця-тэрмiнатар. Вось гэта было надзвычай крута.
  Аннiка ѓзяла i засмяялася i заспявала:
  Слава Швецыi, гэта цудоѓна,
  Што краiна захапiла ѓвесь свет...
  Атакуе супернiк небяспечна,
  Але мы справiм пераможны баль!
  Дзяѓчынка таксама ѓзяла i босы, маленькай ножкай запусцiла, нешта надзвычай забойнае, што ператварылася за пару секунд гiганцкi браняносец у пончык, таксама каласальных памераѓ, а матросы сталi разыначкамi, прычым таксама з чалавечы рост i абмазаныя мёдам. Вось гэта аказалася выдатна. Такiя вось смачныя.
  Дзецi аказалiся ѓ захапленнi, i нават сталi падскокваць i выгiнацца. Вось гэта сапраѓды шчасце. Такiя адбываюцца дзiвосныя ператварэннi.
  Але вось Пэпi не так лёгка. Да Бабы Ягi нечакана прыбыло падмацаванне: з'явiѓся вялiкi i тоѓсты чалавек у цылiндры з доѓгай барадой i сямiхвостым бiзуном у руках. I ён зароѓ:
  - Карабас Барабас - паабедаем зараз!
  Ён ляцеѓ на драѓляным канi, i махаѓ бiзуном, нiбы хацеѓ перабiць дзяцей.
  Пэпi доѓгi панчоха прапiшчала:
  - Дзецi дапамажыце!
  I юная каманда ѓзяла i пераключылася на Карабаса Барабаса. У барадатага монстра паляцелi пульсары. Якi абрынулiся на дадзенага мастадонты. I Карабас Барабас пакрыѓся кветачкамi, i лiтаральна ѓзяѓ i зацвiѓ. Нiбы гэта быѓ бэз. Вось сапраѓды як расквiтае.
  Аннiка пiскнула i прачырыкала:
  - Банзай! Наперад да касмiчных вяршыняѓ!
  Томi дадаѓ выскалiѓшы зубкi:
  - Наша перамога не за гарамi! А Карабаса затопчам нагамi! Дакладней босымi ножкамi!
  Алег i Маргарыта таксама ѓзялi i паддалi. Карабас Барабас канчаткова паганеѓ, i зацвiѓ нiбы бэзавы куст.
  Баба Яга бачачы што замест грознага доктара лялечных навук узнiк букет з кветкамi, хiхiкнула i прараѓла:
  - Быѓ сфетафор зялёны,
  А таму, таму, таму,
  Што ён быѓ у жыццё закаханы...
  А ѓсе бягуць, бягуць, бягуць, бягуць,
  I я бягу!
  I Баба Яга сапраѓды звярнулася ва ѓцёкi. Так што мятла i ступа пакiнулi за сабой агнiсты колер.
  Пэпi прытармазiла дыван i адзначыла:
  - Мы занадта шмат магii выдаткавалi, нам трэба адновiцца!
  Алег згодна кiѓнуѓ:
  - Ды чараѓнiцтвы зрасходавалi нямала. Тым больш руская эскадра пакуль да выхаду ѓ мора не гатова: чынiць пашкоджаныя караблi. Так што ѓ нас ёсць час для медытацыi i аднаѓлення.
  Хлопчык падаѓ сам прыклад пасеѓшы ѓ позу лотаса. Яго iдэi былi i iншыя дзецi. Iх босенькiя ножкi ѓзялi i вывярнулiся. I гэта была цудоѓная медытацыя. Такiх вось выдатных дзяцей.
  Алег пагрузiѓся ва ѓспамiны сваiх вельмi нават цiкавых ранейшых подзвiгаѓ.
  Пасля таго як атака нямецкiх войскаѓ была адбiтая, дэсант трапляючых-дзяцей быѓ адклiканы. Басаногiя дзецi-ваяры i вынаходнiкi спрабавалi пратэставаць - Вялiкая Айчынная Вайна ѓсё яшчэ iдзе, i трэба дапамагчы СССР. Але Чарнабог заявiѓ: што Рускiя Дэмiургi ѓ рэальнае жыцьцё павiнны ѓмешваць толькi тады, калi iснуе скрайняя неабходнасьць. А так Чырвоная Армiя павiнна зладзiцца з гэтай пошасцю сама.
  I прайшлося зноѓ з боку назiраць за баявымi дзеяннямi.
  Савецкiя войскi дзякуючы ѓмяшанню дзiцячага дэсанту адбiлi ѓдар з боку Малдавii, але ѓклiненне з iншага флангу дзе Паѓночная Украiна аказалася пагрозлiвым. Акрамя таго наступ супраць Фiнляндыi на Карэльскiм пярэсмыку апынулася не вельмi паспяховым.
  Фiны займалi лiнiю Маннергейна i змаглi адбiць атакi. А самае галоѓнае ѓ вайну ѓступiла Швецыя. У гэтым каралеѓстве ѓсё хацелi рэваншу за паражэнне ѓ ранейшых войнах ад Расii, з часоѓ яшчэ вiкiнгаѓ. Але асаблiва ѓспамiналi Карла Дванаццатага. I вядома ж згуляла ролю i пазiцыя рэакцыйных колаѓ ЗША якiя прадалi Швецыi ѓ крэдыт значную колькасць тэхнiкi. I фактычна нацкавалi яе на СССР.
  З-за гэтага чэрвеньскi наступ у Карэйскiм пярэсмыку не ѓвянчалася поспехам. I Сталiн якi адрознiваѓся часам празмернай асцярожнасцю адзначыѓ i наступ у Беларусi.
  I гэта дазволiла немцам узмацнiць нацiск з поѓначы ѓ абыход савецкай лiнii абароны.
  Баi паказалi што "Тыгр"-2 у мадэрнiзаваным варыянт з рухавiком у тысячу конскiх сiл - грозны танк прарыву. I ён ужо не захрасае i не ламаецца. Хаця пакуль такiх машын у гiтлераѓцаѓ замала.
  Як бы там нi было немцы ѓклiнавалiся з Паѓночнай Украiны вельмi глыбока. Ды i з Малдавii аднавiѓся наступ асаблiва калi ѓ бой уступiлi свежыя iтальянскiя часткi, у тым лiку i з вызваленых ваеннапалонных. Тут i зусiм сiтуацыя вельмi абвастрылася. Iтальянскую пяхоту пагналi на штурмы, а ззаду былi загараджальныя атрады з СС. I гэта дало эфект. Узнiкла пагроза акружэння значных савецкiх войскаѓ на выступе. Плюс яшчэ што адбiлася неспрыяльна гэтае спыненне Лэнд-лiзу. Савецкая абаронная прамысловасць зведала шок. I патрабавалася некаторы час каб прыстасавацца i знайсцi альтэрнатыѓныя шляхi.
  А тут яшчэ Турцыя ѓдарыла ѓ Закаѓказзе. I новы фронт. Туркi атакавалi войскам у мiльён чалавек. I ѓзялi Ерэван i Батумi. Каб закрыць лiнiю вымушаны былi кiдаць у бой рэзервы стаѓкi. I гэта зноѓ дапамагло нямецкаму наступу. Частка савецкiх войскаѓ была акружана i была вымушана адыходзiць з вялiкiмi стратамi. I прарвацца ѓдалося далёка не ѓсiм. Большая частка загiнула цi патрапiла ѓ палон. А тэхнiка была страчана цалкам.
  I гэта прымусiла стаѓку i асабiста Сталiна перайсцi ѓ часовай абароне па ѓсiм фронце. Пахла смажаным. А тут яшчэ i Японiя з якой таксама ЗША i Брытанiя замарозiлi вайну рушыла з усходу. I прыйшлося i туды сiлы перакiдаць. I гiтлераѓцы скарысталiся момантам i адсеклi ад асноѓных сiл Адэсу. I рушылi наперад у напрамку Вiннiцы i Жытомiра.
  Такая сiтуацыя аказалася цяжкая. Прычым даводзiлася адразу ж мець справу са мноствам новых ворагаѓ. I гэта аказалася так незапланавана.
  Акрамя таго сiтуацыя мянялася ѓ горшы бок з-за з'яѓлення ѓ гiтлераѓцы рэактыѓных бамбавiкоѓ "Арада", якiя былi такiя хуткiя, што савецкiя знiшчальнiкi не маглi iх дагнаць, ды i збiць зенiткамi надзвычай цяжка. Таксама не цукар.
  I немцы змаглi нават пабамбiць Маскву, што на маральным духу войскаѓ адбiвалася адмоѓна.
  У вобласцi танкабудавання, нарэшце з'явiлiся першыя нямецкiя самаходкi новага пакалення - Е-10, i Е-25. Iх прынцыповым адрозненнем ад ранейшых гiтлераѓскiх машын была кампанавальная схема рухавiк i трамiсiя разам i папярок, а скрынка перадач на самiм маторы. Гэта дазваляла эканомiць на кадарным вале, i рабiла сiлуэты нямецкiх САУ нiзкiмi. Е-10 з гарматай 75-мiлiметраѓ 48 ЭЛ, гэта значыць як Т-4 быѓ вышынёй усяго ѓ метр i сорак сантыметраѓ, а Е-25 з гарматай "Пантэры", у метр 50 сантыметраѓ.
  Гэта дазволiла зрабiць самаходкi лёгкiмi, рухомымi, малапрыкметнымi, хутка паварочваюцца што кампенсавала адсутнасць верцiцца башкi, i што самае iстотнае - простымi ѓ вытворчасцi i таннымi. Першая Е-10 мела таѓшчыню бранi 60-мiлiметраѓ лоб i 30 - борт i важыла дзесяць тон. Што пры рухавiку ѓ чатырыста конскiх сiл забяспечвала добрую рухомасць. Е-25-важыла ѓсяго дваццаць тон пры рухавiку ѓ 700 конскiх сiл, i таксама была хуткаснай. А лабавая браня патаѓсцей 80-мiлiметраѓ i бартавая 50. Прычым у абодвух самаходак вельмi вялiкi рацыянальны кут нахiлу лабавой бронi.
  З'яѓленне такiх машын было трывожным званочкам для Чырвонай армii. Яны ж шустрыя i малапрыкметныя i танныя. Плюс яшчэ i оптыка выдатная, i прыборы начнога бачання. Усё на вышынi.
  Так што адказаць на гэта пакуль няма чым. Т-44 аказаѓся сыраватым танкам i патрабаваѓ дапрацоѓкi. Толькi СУ-100 на базе танка i шасi Т-34 магло даць нейкi прагрэс, але снарады для гарматы сталi выпускацца толькi ѓ лiстападзе 1940 гады.
  Немцы ж апярэджвалi ѓ тэмпах вытворчасцi. I паступова прарываѓ адну лiнiю абароны за iншы. Пакуль савецкiя войскi не адышлi за Дняпро. Васiлеѓскаму ѓсё ж удалося ѓгаварыць Сталiна, здаць Кiеѓ, i заняць больш зручную мяжу абароны. Вярхоѓны галоѓнакамандуючы памятаючы ѓрок сорак першага года на гэты раз не стаѓ упарцiцца.
  Чырвоная армiя перайшла да стратэгiчнай абароны, пакуль не наступiла глыбокая восень з пралiѓнымi дажджамi. Праѓда тут высветлiлася, што нямецкiя САУ Е-10 i Е-25 выдатна ездзяць па гразi, не саступаюць Т-34-85 у гэтай справе. I разлiк што немцы спыняцца не зусiм апраѓдаѓся. Хоць сапраѓды ѓ брудзе надыходзiць i нялётнае надвор'е цяжэй. А на зiму Сталiн разлiчваѓ як на манну нябесную.
  Аднак зiмой стала яшчэ горш. Нямецкiх рэактыѓных бамбавiкоѓ усё больш, i яны бамбуюць дзе жадаюць. А лёгкiя САУ у фашыстаѓ моцныя. З'явiлася i Е-25 з прыладай 88-мiлiметраѓ з 71 ЭЛ, таксама вельмi небяспечнае яно мела лабавую браню ѓ сто дваццаць мiлiметраѓ пад вялiкiм нахiлам, i бартавую восемдзесят, а важыла тон трыццаць. Вельмi небяспечная самаходка, i нават IС-2 яе не мог у лоб прабiць. А яе гармата разбурала лiтаральна ѓсе машыны запар з дыстанцыi бою. Вось гэта было ѓдарнае ѓздзеянне.
  Зiмовае наступленне савецкiх войскаѓ правалiлася. Мала таго ѓ канцы лютага гiтлераѓцы самi перайшлi ѓ наступ. Новыя знiшчальнiкi ХЕ-162 - лёгкiя, танныя, простыя ѓ вытворчасцi i жудасна манеѓраныя захапiлi панаванне ѓ паветры i стала Чырвонай Армii зусiм прутка. У цэнтры абарону прабiлi i фашысты зноѓ захапiлi Смаленск, узнiкла пагроза Маскве. Савецкiя войскi адчайна спрабавалi контратакаваць. Але ѓ iх не надта атрымлiвалася. САУ СУ-100 было яшчэ занадта мала, а Т-34-85 не спраѓляѓся.
  Адначасова па тыпе Е з'явiѓся нарэшце ѓ гiтлераѓцаѓ на фронце ѓ сакавiку паѓнавартасны танк. Е-50. Ён быѓ невялiкi, кампактны, з нiзкiм сiлуэтам. Пры вазе "Пантэры" у сорак пяць у машыны быѓ рухавiк якi разганяѓ яе да 1200 конскiх сiл, таѓшчыня бранi "Тыгра"-2 толькi з вялiкiмi кутамi нахiлу, i больш магутным узбраеннем у 88-мiлiметраѓ у 100ЭЛ доѓгi. Вежа была меншых памераѓ i ѓжо i гарматная маска свiнное лыч закрывала ѓвесь лоб вежы. Такiм чынам новы танк быѓ практычна непрабiѓны ѓ лоб. А яго хуткасць звыш сямiдзесяцi кiламетраѓ за гадзiну.
  Вось ён як разганяецца. I для Чырвонай армii дадалося праблем. У сакавiку немцы прарвалiся на поѓначы, i зноѓ адрэзалi Ленiнград ад асноѓнай часткi краiны. Сiтуацыя стала крытычнай.
  А ѓ канцы красавiка пачаѓся наступ на Маскву.
  I тут ужо ѓдалося ѓламаць рускiх Багоѓ, каб яны дазволiлi ѓмяшацца дэсанту пападанцаѓ.
  I вось батальён хлопчыкаѓ i дзяѓчынак сустракае гiтлераѓцаѓ. I гэта добрая бiтва.
  Алег праѓда хацеѓ якраз на гэта i зрабiць ракеты. I наводзiць iх напрыклад на гук. Але не паспеѓ, i хлопчыкi i дзяѓчынкi, мiльгаючы босымi, ружовымi пятачкамi разбеглiся па шчылiнах.
  Гiтлераѓцы праляталi дастаткова нiзка. I наносiлi вельмi калючыя i забойныя ѓдары.
  Хлопчык-пападанец Алег узяѓ у рукi вiнтоѓку. Гэта не Мосiна, а такая больш бранябойная, са спецыяльным буйнейшым, i здольных запалiць палiва патронам. Звычайнаму хлапчуку, цi нават даросламу стрэлку, амаль немагчыма патрапiць у рэактыѓны штурмавiк якi разганяецца да тысячы кiламетраѓ у гадзiну. Ды яшчэ калi ѓлiчыць што нiз нямецкай машыны пакрыты вязкай i трывалай бранёй.
  Але ж Алег ужо мацёры ваяр, за Расiю цi СССР, цi за Кiеѓскую Русь ён ужо шмат разоѓ ваяваѓ. I ѓ яго i досвед велiзарны, i звышздольнасцi.
  Хлопчык упiраецца босай пяткай у камянi на дне замаскiраванага вочка i страляе.
  I вось трапляе ѓ штурмавiк забойнага класа, i гiтлеравец гарыць.
  Дарэчы, тут ляцiць i двухмесны рэактыѓны штурмавiк ХЕ-483 - у яго на ѓзбраенне: дзве 37-мiлiметровыя авiягарматы, шэсць 30-мiлiметраѓ з падоѓжанымi стваламi, i дзве 20-мiлiметровыя, ужо больш для самалётаѓ.
  Вось гэта штурмавiк для двух чальцоѓ павозкi. I ён пачынае разбурацца. У Алега стрэльба, тыпу супрацьтанкавага, але хлопчык-генiй асабiста зрабiѓ яго больш кампактным, лёгкiм, i меншых памераѓ. Так што гiтлераѓца ён канкрэтна зб'е.
  Хлапчук Сярожка, таксама басенькi ѓ шортах, злёгку перапэцканы ѓсклiкае:
  - Ого! Са стрэльбы па самалётах!
  Алег адказаѓ з усмешкай:
  Наш савецкi пiянер,
  Трапнасцi вялiкi прыклад!
  I хлапчук упёрся сваiмi босымi падэшвамi якiм даводзiлася рознае выпрабоѓваць iх агнём смажылi, i распаленае жалеза прыкладвалi, i бамбукавымi, гумовымi палкамi бiлi. Ды яго ногi ѓсё перацярпелi, але засталiся на выгляд амаль дзiцячымi, зграбнай формы, i спрытным прама, як лапкi малпачкi цi нават яшчэ спрытней.
  I Алег трапна стрэлiѓ. Ён страляѓ практычна па сутнасцi. I рабiѓ гэта надзвычай дакладна. Патрапiѓ прама ѓсутыч бранi, так што загарэлiся бензабакi. I магутны нямецкi самалёт задымiѓ i стаѓ адварочвацца ѓ процiлеглым напрамку.
  Алег прачырыкаѓ:
  -.Раз! Два! тры! Злых оркаѓ разарвi!
  Хлапчук хацеѓ яшчэ стрэлiць перазарадзiѓшы стрэльбу -. Але пачуѓ голас вiдаць Бажаства-.дэмiурга-. Не асаблiва старайся -. не прыцягвай да сябе занадта шмат увагi!
  Алег кiѓнуѓ з сумнай усмешкай:
  -. Зразумела!
  Сапраѓды яны i так да сябе ѓжо прыцягнулi ѓвагу-. I любая мiсiя гэта нешта-тое. Як гэта было падчас iншай альтэрнатыѓнай вайны-калi iм загадалi пабiць японцаѓ-. Тады хлопчык i дзяѓчынка ѓзялi i мiнаносцы самураяѓ проста сталi сутыкаць iлбамi-.
  А Алег тады нават заспяваѓ, ад радасцi:
  Дзiця сын касмiчнай эпохi,
  Пайшоѓ бадзяцца па вялiкiх мiрах...
  Справы яго зусiм павер нядрэнныя,
  А жыццё суцэльная дзiцячая гульня!
  
  Спачатку ѓ стагоддзi сярэднiм апынуѓся,
  З яго сарвалi каты боты...
  I басанож па снезе ён бадзяѓся,
  Гурбы пяткi голыя пяклi!
  
  Але гэта толькi хлопца загартавала,
  I ён рэальна стаѓ, павер мацней...
  I рушыѓ кабану локцем па лычы,
  I завалiѓся ѓ вiр гэты злыдзень!
  
  Хлапчук не саступiць дарослым у лаянцы,
  Яго надзел злых оркаѓ забiваць...
  Каб не лез з кiнжалам злосны Каiн,
  I не прыйшлося героям гэтым пакутаваць!
  
  Ваяѓнiк юны i вядома смелы,
  У атаку накiроѓваецца наперад...
  Калi бярэцца хлопчык-бой за справу,
  Ворагаѓ пускае папросту ѓ выдатак!
  
  Вось апынуѓся юнгай у пiратаѓ,
  I гэта таксама вельмi крута ведай...
  I для купцоѓ вядома ж адплата,
  I патрапiць гэты тлусты сабака не ѓ рай!
  
  Хлапчук па морах прыстойна плаваѓ,
  Дзiцем заставаѓся не сталеѓ...
  Але валодаѓ такiм крутым ударам,
  Што заставаѓся труп ад дарослых целаѓ!
  
  Вось галеон яны вялiзны ѓзялi,
  У iм золата паверце да бартоѓ...
  Лiтаральна бачыш камунiзму далi,
  Фартуны, ты каханы з сыноѓ!
  
  Ну што ж можа, тытул сабе купiм?
  Хлапчук басаногi стане граф...
  А каралеве мы пакажам кукiш,
  Знiклi i сумневы i страх!
  
  Але вось такое дзёрзкае здарылася,
  Злавiлi хлопца зноѓ каты...
  I не разлiчвай зараз на лiтасць,
  А лепш жа на прэнгу закрычы!
  
  Хлапчука бiлi бiзуном вельмi балюча,
  Агнём, жалезам яму пяткi палiлi...
  А ён марыѓ аб полi, аб раздольным,
  Iспанскiя надзелi боты!
  
  Спрабавалi доѓга хлопчыка падонкi,
  Даведацца, аднак, праѓды не змаглi...
  I голас дзiцяцi такi звонкi,
  I праѓда будзе - толькi ты дзёрзi!
  
  Ну што пятля хлапчука чакае,
  Яго вядуць пакараць смерцю на эшафот...
  Сняжынкi ѓ небе белыя лунаюць,
  Няхай астудзяць злёгку разбiты лоб!
  
  Босыя ногi хлопчыка ступаюць,
  Па снезе, а на ступнях пухiры...
  Падэшвы ж абцугамi прыпякаюць,
  Крывавыя i злыя каты!
  
  Але стала лягчэй хлопчыку ад снега,
  Ён усмiхнуѓся, весела заспяваѓ...
  Бо з iм i альфа, светлая амега,
  I столькi стварыць здольная спраѓ!
  
  Вось хлопчык ужо стаiць на эшафоце,
  Амаль голы, увесь у шнарах, пухiрах...
  Але здаецца дзiця ѓ пазалоце,
  Як прынц у нейкiх дзiцячых, светлых снах!
  
  На шыю ѓжо накiнулi вяроѓку,
  I падрыхтаваѓся ѓжо выбiць крэсла кат...
  Прадставiѓ хлопчык босую дзяѓчынку,
  Ледзь стрымаѓ з грудзей сумны плач!
  
  Але вось прабiла ката трапна куля,
  I паклалi злосных катаѓ...
  Чарговы раз каралеве кукiш,
  А хлопчыку святло мiлата прамянёѓ!
  
  Вызвалены быѓ хлопец ад расплаты,
  Iзноѓ плыве дзяцюк на караблi...
  I не дагоняць флiбусцьера каты,
  Яны зараз ужо гнiюць у зямлi!
  
  Але зноѓ чакаюць прыгоды,
  Пайшлi хваляю сярэднiя стагоддзi...
  У тых, хто невiнаваты, чакаем прабачэння,
  Споѓнiцца цудоѓная мара!
  
  Ужо iншы час, у прыгода,
  I круцiцца на небе самалёт...
  За катаваннi толькi нашчадкам будзе помста,
  А ты ѓ атаку з песнямi наперад!
  
  Хлопчыка ж плыве на браняносцы,
  Ён зноѓ юнга больш не пiрат...
  На небе ж ззяе ярка сонца,
  Такi ѓжо атрымлiваецца расклад!
  I вось ужо па гiтлераѓцам б'юць ракеты, якiя зроблены з пiлавiння i фанеры. I лупяць па фашысцкiх танках. Вiдаць дзецi вельмi добра навастрылiся мiльгаючы босымi, ружовымi пяткамi. I не здаюцца, не кладацца пад ворага.
  Алег выпусцiѓ разам з Маргарытай i зброю навейшую - кавалачак антыматэрыi. Такi маленечкi, у тысячную частку грама. Але iрвануць ён сiлай дваццацi тон узрыѓчаткi. Вось гэта сапраѓды надзвычай забойна. I колькi гiбелi фашыстаѓ. Самалёты ѓ небе закружылiся, i застапаролiся. Сталi сутыкацца i гарэць. Такая вось пайшла катавасiя. Супраць якой нямецкая авiяцыя. Уключаючы ХЕ-162 нямоглая.
  . РАЗДЗЕЛ No 9
  Аднаѓленне пасля такога цяжкага магiчнага бою прайшло нядрэнна. Дзецi прайшоѓшы медытацыю адчулi сябе бадзёра. Iх настрой заѓважна ѓзняѓся. Як i прага новых прыгод i перамог.
  Алег адзначыѓ з бадзёрым выглядам:
  - Чакаюць зоркi камунiзму! У небе я з песняй палячу!
  Маргарыта падбадзёрыла хлапчука:
  - Мы i на самай справе ѓсё зробiм вельмi нават крута! I японскi флот будзе скамячыць!
  Пэпi доѓгую панчоху ѓсклiкнула:
  - Ды гэта цудоѓна! Толькi мы яго ператворым у нешта смачнае.
  Аннiка захiхiкала i тупнула маленькай, босай ножкай:
  - Гэта будзе цудоѓна! I крута!
  Томi ѓзяѓ i праспяваѓ:
  Свет цудоѓных прыгод дзетак чакае,
  Наступiць ведаю хутка - новы год!
  I хлопчык як засмяецца. Вось гэта вясёлыя дзецi. I вельмi нават крутыя.
  Дыван-самалёт паляцеѓ у пошуках флоту Тога, патрапанага, але яшчэ дзеючага. Зразумела, што без мора не будзе вайны. Алега праѓда заѓсёды дзiвiла, як гэта рускае войска прымудрылася прайграць японцам на сушы. I наколькi бяздарна дзейнiчала расiйскае камандаванне. Аднымi казацкiмi набегамi можна было затэрарызаваць японцаѓ.
  Не пашанцавала з Курапаткiным, якi ѓласнага кажучы i ёсць галоѓны вiнаваты ѓ фiяска рускiх войскаѓ. А сапраѓды, якi палкаводзец можа быць з такiм прозвiшчам як Курапаткiн? Вiдавочна нiкуды не варты. Курапатка - птушка мiрная.
  Калi былi першыя баi з японцамi, гэты недарэка нават маскiраваць гарматы забараняѓ. Хiба не дурань?
  Ну добра, будзе бiтва на развод. Вось зараз яны пакажуць самураям на моры.
  Дыван-самалёт павялiчыѓ хуткасць. I вецер падзьмуѓ у твар. Вось гэта сапраѓды атрымлiвалася ѓ чарадзейным рэжыме.
  Пэпi зрэшты заѓважыла:
  - Баба Яга вялiкай сiлай вядзьмарства валодае. Трэба пазбягаць сустрэчы з ёй!
  Алег жартам праспяваѓ:
  Вартасць павiнны мы зберагчы,
  Ад усялякiх яму не патрэбных сустрэч!
  I дыван-самалёт зрабiѓ абыходны манеѓр. Вось гэта былi баявыя дзеяннi што трэба. Дакладней паходныя, пакуль баёѓ не было.
  Вось па дарозе трапiѓся японскi мiнаносец. Яго дзецi зараз узялi i ператварылi ѓ гусятнiцу з апетытным смажанiнай. Проста пальчыкi аблiжаш. I ѓ ёй гарнiр - бананы, ананасы, персiкi, апельсiны. Вось гэта сапраѓды смачныя стравы што трэба. I водар такi апетытны.
  I Пэпi пстрыкнула босымi пальчыкамi ножак, з'явiѓся востры кiнжал якi хутка нарэзаѓ тонкiмi дзелькамi. Пасля чаго паднос паплыѓ да расiйскiх берагоѓ, каб кармiць галодных дзяцей.
  Аннiка пiскнула, хiхiкнуѓшы:
  - Радзiма Швецыя, мы стромкiя кулiнары!
  Томi усклiкнуѓ:
  - З заварным печывам!
  I сапраѓды наступны мiнаносец быѓ пераѓтвораны дзiцячай магiяй у гару апетытнага, мядовага печыва. Як гэта цудоѓна i выдатна глядзелася. Вось гэта кандытарская магiя - проста супер. А печыва вялiзная, пышная горка. Алег i Маргарыта падзьмулi i пагналi яе да расiйскiх берагоѓ. Вось гэта было выдатна.
  Дзецi будуць вельмi рады. I плыве да iх гара распiсаных печывашак, якую падганяе магiчная плынь. Вось гэта сапраѓды - поѓны смак.
  Маргарыта прачырыкала:
  Мы самае смачнае ѓ свеце ямо,
  Ды будзе Айчына святой i цудоѓнай...
  Над намi магутны парыць херувiм,
  Мы пражылi жыццё не паверце дарма!
  Вось такая яна была вясёлая дзяѓчынка. Проста жудасны кантураж. Вось як кажуць - дзейнiчай больш энергiчна.
  Юнай ваяѓнiцы прыгадалiся iх слаѓныя подзвiгi, у АI.
  Гераiчнае супрацiѓленне дзiцячага спецпрызна дазволiла прытармазiць рух гiтлераѓцаѓ на Маскву. Але вайна яшчэ працягвалася. I зараз трэба было перайсцi ѓ наступ. А на Далёкiм усходзе прасоваюцца японцы. У iх дастаткова шмат лёгкiх, дызельных танкаѓ. Яны быццам бы невялiкiя, але добра маскiруюцца i прасоѓваюцца па лясах. Уладзiвасток упаѓ. I стварылася пагрозлiвае становiшча.
  Алег i Маргарыта дапамаглi савецкiм канструктарам зрабiць самаходкi асаблiвага плана. У iх быѓ толькi адзiн член экiпажа якi кiраваѓ джойсткам i ѓ ляжачым становiшчы. А самi машыны ездзiлi на электрычным рухавiку, прычым акумулятар працаваѓ на лёгкiх гравiтонах. I гэта сапраѓды надзвычай крутая машына - здольная нават на ракадзе развiваць хуткасць да тысячы кiламетраѓ за гадзiну i лётаць.
  Першымi такую машыну апрабавалi на самурах Алег i Маргарыта. Дзецi перайшлi ѓ наступ дзейнiчаючы на пару. I пасылаючы забойныя прэзенты анiгiляцыi. Вось гэта сапраѓды разбуральнае ѓздзеянне.
  Лiтаральна лётаючы дзве машыны штабнавалi па японцах з гравiяласцёраѓ. Гэта такая зброя, якая не патрабуе вялiкiх выдаткаѓ энергii, а дзейнiчае практычна безадмоѓна i разбурае любую матэрыю.
  Алег нацiскаючы босымi, дзiцячымi ножкамi на кнопкi джойсцiка, узяѓ i заспяваѓ:
  Радзiма мая СССР вялiкi,
  У iм нарадзiѓся ж некалi я...
  Нацiск вермахта паверце дзiкi,
  Нiбы сатана яму радня!
  
  Бiцца пiянеру ж звыкла,
  Ён не ведае ѓ гэтым ведай праблем...
  Вучыцца вядома на выдатна,
  Час надыходзiць перамен!
  
  Дзецi не праявяць у лаянцы слабасць,
  Будуць злых фашыстаѓ перамагаць...
  Мы даставiм нашым продкам радасць,
  Здаѓшы iспыты на пяць!
  
  Павязаѓшы на шыю чырвоны гальштук,
  Стаѓ я пiянерам хлапчук...
  Гэта вам не проста скажам здрасце,
  А ѓ кiшэнi ѓ мяне наган!
  
  Калi надыходзiць бой суровы,
  Абаронiм павер СССР...
  Ты забудзь смутку i дакоры,
  Няхай зрынуты будзе злосны сэр!
  
  Гальштук мой як ружа колеру крывi,
  I зiхацiць, лунае на ветры...
  Не застане пiянер ад болю,
  Увасобiм у рэалii мару!
  
  На марозе басанож беглi,
  Пяткi ж мiльгаюць колам...
  Камунiзму бачым святла далi,
  Хоць крочыць з уздымам цяжка!
  
  Гiтлер нападае на Расею,
  У яго рэсурсаѓ розных цемра...
  Выконваем цяжкую мiсiю,
  Сам iдзе ѓ нападзе Сатана!
  
  Танкi ѓ фашыстаѓ нiбы монстры,
  Таѓшчыня бранi i доѓгi ствол...
  У дзяѓчынкi рудай доѓгiя косы,
  Мы пасадзiм фюрара на кол!
  
  Калi трэба босым па марозе,
  Хлопчык без роздумаѓ пабяжыць...
  I сарве дзяѓчынцы мiлай ружу,
  Яго сяброѓства трывалы маналiт!
  
  Камунiзму мы ѓбачым далi,
  У гэтым ёсць упэѓненасць павер...
  Па рагах Напалеону далi,
  I ѓ Еѓропу прачынiлi дзверы!
  
  Пётр Першы быѓ царом вялiкiм,
  Яна хацела, каб у Расii рай...
  Пакараѓ прастору Урала дзiкi,
  Хоць надвор'е там зусiм не май!
  
  Колькi ёсць у Айчыне герояѓ,
  Нават дзецi класныя байцы...
  Войска крочыць грозным ладам,
  I ганарацца ѓнукамi бацькi!
  
  Правадыр святы таварыш Сталiн,
  Зрабiѓ да камунiзму важны крок...
  З руiн кашмарных развалiн,
  Зарад ён фюрару ѓ пятак!
  
  Колькi ёсць у Айчыне герояѓ,
  Кожны хлопчык - проста супермэн...
  Войска крочыць грозным ладам,
  I не будзе ѓ хлопцаѓ праблем!
  
  Абараняць Айчыну будзем лiха,
  I дамо фашыстам па рагах...
  I не будзе цацай цiхай,
  Пiянер падобна лiчы Багам!
  
  Гiтлеру хрыбет у баях зламаем,
  Будзе як Напалеон пабiтым!
  Камунiзму мы ѓбачым далi,
  Вермахт жа акажа дабiтым!
  
  Хутка стане радасць на планеце,
  Мы вызвалiм увесь свет на свеце...
  Паляцiм жа да Марса на ракеце,
  Няхай жа весяляцца ѓ шчасцi дзецi!
  
  Самы лепшы правадыр таварыш Сталiн,
  Ён герой i слава i айчына...
  На шматкi фашыстаѓ разарвалi,
  Мы зараз ёсць сцяг камунiзму!
  
  Хлопчык не пацерпiць фрыца грубiянства,
  Ён яму рашуча адкажа...
  Вось такая будзе веру мудрасць,
  I прамянiстым колерам сонца свецiць!
  
  У камсамол уступлю ѓжо ѓ Берлiне,
  Тамака прайдуся хлапчукi босай пяткай...
  Будзем фюрар бiты выць у сарцiры,
  I паколем мы яго шпiлькай!
  
  СССР жа ёсць прыклад народам,
  Свет такi цудоѓны ведаю будзе...
  Прынясем планеце ѓсёй свабоду,
  Вецер ветразi мары надзьмуць!
  
  Стане зноѓ Сталiн з магiлы,
  Калi нават ён туды i ляжа...
  Не сагнуць нам пiянеры спiны,
  Злосных оркаѓ месца на парашы!
  
  I калi прыйдзе Багiня Лада,
  Што каханне i радасць людзям дорыць...
  Стане хлопчыку навечна ѓзнагарода,
  Ён тады Кашчэя злоснага стукне!
  
  Фронт вядома люта палае,
  I гарыць з травою сухою поле...
  Але я веру што перамога ѓ траѓнi,
  Стане слаѓнай пiянера доляй!
  
  Вось Бацькаѓшчына Радзiма Сварага,
  Той мары люта багатая...
  Па загадзе Бога Шчасця Рода,
  Будзе кожнаму ѓ палацы палата!
  
  Ланцугi скiне веру пралетар,
  Паб'ём ворагаѓ адным мы махам...
  Прапяем хоць мiльёны арый,
  I парвём у бiтве кашулю!
  
  Пiянер жа нарэшце падорыць,
  Шчасце ѓсяго сусвету светабудовы...
  Будзе знiшчаны зласлiвы Каiн,
  Нашай справай стане стварэнне!
  
  Вось тады надыдзе час святла,
  Што мару ѓсiх увасобiць у рэальнасць...
  Гераiчнасцi подзвiгi апеты,
  I ракет павешаная далёкасць!
  
  Вораг Айчыны будзе знiшчаны,
  Хто ж здаѓся пашкадуем вядома...
  Зрушым фюрара кувалдаю па мордзе,
  Каб была ѓ камунiзм надзея!
  
  Вось скончыцца я веру гора,
  Праспявае арол марш мiльёнаѓ...
  Будзе нам перамог паверце мора,
  Нашых чырвоных дзiцячых легiёнаѓ!
  
  Вось тады ѓ Парыжы i ѓ Нью-Ёрку,
  I Берлiне, Токiа, Пекiне...
  Пiянера галасочак звонкi,
  Праспявае аб вечным, шчасцi свеце!
  
  Уваскрэсiм мы калi трэба мёртвых,
  Стануць зноѓ загiнуѓшыя героi...
  Шлях да перамогi толькi спачатку доѓгi,
  А потым мы фюрара закапаем!
  
  А калi ѓ сусвеце камунiзму,
  Будзе ѓлада трывалая i велiчная...
  Для цудоѓнага бясконцага жыцця,
  Папрацавалi хлопчыкi на славу!
  
  Хоць яны босы дзiцяцi ножкай,
  Але рэальнай сiлай валодаюць...
  Пабягуць хлапчукi па дарожцы,
  I Адольфа смела разарвуць!
  
  Вось таму мы сокалы стромкiя,
  Заламаем усiх бандытаѓ-оркаѓ...
  Заквiтнеюць какосы налiѓныя,
  Пiянера погляд вядома ганарлiвы!
  
  Вось i будзе камунiзму сцяг,
  Над сусветам бушаваць прыгожа...
  I такi чырвонай сiлы сцяг,
  Усiм народам партыi на дзiва!
  За любую справу мы бярэмся,
  I заѓсёды паверце перамагаем...
  Вось узыходзiць над Айчынай сонца,
  Сусвету стала дзiвосным раем!
  Дзецi ляцелi, спявалi, i разбуралi японцаѓ. Гэта была сапраѓдная скокi ведзьмаѓ. I Алег i Маргарыта паказалi свой найвышэйшы клас. I самураi беглi.
  Але зыход вайны ѓсё яшчэ не ясны. На Далёкi Усход разам з Японiяй напала ЗША. Вось гэта сапраѓды сур'ёзна. Магутныя бамбавiкi Б-29, ляцяць на савецкiя гарады i заводы. I iх вельмi шмат. I сыплюцца прэзенты анiгiляцыi.
  I ѓваходзяць i амерыканскiя танкi. А яны сур'ёзныя - напрыклад "Звышпёршынг", з гарматай калiбра ѓ 90-мiлiметраѓ i 73ЭЛ даѓжыня ствала. Яна небяспечная для ѓсiх савецкiх машын. I толькi IС-3 у лоб яшчэ мае шанцы такому супрацьстаяць.
  Гiтлераѓская каалiцыя пашырылася. Ужо i Брытанiя далучылася да вайны. I пайшлi ангельскiя "Чэрчылi". А таксама "Тарцiла". Гэта вельмi небяспечны танк, у сiлу тоѓстай бранi ѓ 230-мiлiметраѓ спераду i 170-мiлiметраѓ па бартах. Яго галоѓны недахоп была велiзарная вага ѓ восемдзесят тон, пры рухавiку ѓ 600 конскiх сiл. I таму малая хуткасць i частыя паломкi.
  Але гiтлераѓцы дапамаглi ангельцам усталяваць на "Тарцiлу" магутны газатурбiнны рухавiк у паѓтары тысячы конскiх сiл. I яна ажыла i папёрла з небяспечнай хуткасцю.
  Дзе ваявалi байцы дзiцячага батальёна Чырвоная Армiя перамагала, але iм жа не разарвацца. Такая вось трывожная сiтуацыя склалася.
  Алег зноѓ змагаецца ѓ пешым страi, трэба адбiваць канцэнтраваны ѓдар нямецкага i iншаземнага клiну.
  З сярэднiх танкаѓ Е-50 або "Пантэра"-3, больш масавая i iдзе ѓ бой. I таксама яе вельмi нават цяжка ѓтрымаць.
  Да дзiцячага батальёна, якi амаль бяззбройны гiтлераѓцы пакуль не дайшлi.
  I скарыстаѓшыся гэтым дзецi збудавалi першыя ракеты, вонкава падобныя на шпакоѓнi.
  Дзяѓчынка-пiянерка Аксана, тупнуѓшы босенькай ножкай, спытала:
  -А яны сапраѓды патрапяць па гiтлераѓскiм штурмавiкам?
  Алег адказаѓ з сумным выглядам:
  - Цяпер пакуль няма, але калi далучыць саманаводную прыладу, што рэагуе на спецыфiчны гук рэактыѓнага самалёта, то фашысту не ѓцячы. Праѓда прыступку трэба зрабiць пабольш i дадаць вугальнага пылу, каб змаглi гэтак хуткiя штурмавiкi дагнаць!
  Маргарыта Каршунова дадала:
  - Не хвалюйцеся мы ведаем што робiм. Нам патрэбны самыя простыя дэталi ад радыёпрымача i прылада будзе гатова!
  Хлопчык Сашка пiскнуѓ:
  - Ого гэта каласальна! А рабiць у прамысловых маштабах рэальна?
  Алег энергiчна кiѓнуѓ светлай галоѓкай:
  - Вядома! I мы гэта будзем рабiць! I хоць неба можа счарнець ад незлiчоных самалётаѓ Люфтвафэ мы яго абавязкова расчысцiм!
  Пецька юны пiянер адзначыѓ:
  - Мы не ѓстанем на каленi! А ѓвогуле, давайце i нешта супраць танкаѓ!
  Алег згодна кiѓнуѓ:
  - Можна рабiць ракеты i для барацьбы з танкамi. Толькi зарад у гэтым выпадку павiнен быць кумулятыѓны!
  I дзецi-ваяры працягнулi сваю працу. Гэта куды цiкавей рабiць, чым капаць акопы. Галоѓнае гэта зразумела сiстэма навядзення. Ну i неабходнасць сабраць вугальны пыл. Яна яшчэ больш магутная па разбуральным уздзеяннi, чым пiлавiнне.
  I прывезлi сапраѓды нешта з брыкетаѓ. I рэальна ѓзяло i атрымалася нешта каласальнай моцы. I такое зборнае.
  Алегу ѓспомнiлася як ён у свой час рабiѓ такiя ракеты, для барацьбы i войскам Бату-хана. Тады яны далi бой мангола-татарам пад Разанню. I паспелi з вугалю i пiлавiння вырабiць мноства падобных ракет. Пасля чаго ѓзялi i як дзюбанулi.
  Удар па мангола-татарскiм войску аказаѓся сакрушальным. I маса вершнiкаѓ i коней аказалася забiта зараз. Мангольскае войска абклалi лiтаральна тысячамi. А тыя хто ацалеѓ прынялi гэта за ѓдар рускiх Багоѓ. I сталi лiтаральна разбягацца як зайцы на якiх накiнуѓся леѓ.
  Узнiкла пры гэтым цiсканiна, i вялiкае мноства нукераѓ была задушана i прабiта.
  Руская раць над вялiзнай у чатырыста тысяч вершнiкаѓ ардой атрымала перамогу, практычныя без страт. I гэта трэба сказаць было вельмi нават фасмагарычнае дасягненне.
  Алег нават адзначыѓ:
  - Тэхналагiчная перавага важней колькасцi войскаѓ!
  I вось тады яны разам з некалькiмi хлопчыкамi i дзяѓчынкi з дзiцячага, касмiчнага спецпрызна так паказалi класна! Адбiлi нашэсце арды.
  Пасля ракетнага ѓдару, адзiнае што яшчэ зрабiлi, гэта атакавалi войска, дакладней тое, што ад яе засталося хана Батыя, пры дапамозе гiпербластэраѓ. I самога джыхангiра спапялiлi, разам з ганаровай вартай. Пасля чаго зразумела што ѓ магланаѓ яшчэ доѓга не знойдзецца палкаводца здольнага павесцi арду ѓ бой i атакаваць Русь.
  Але цяпер супернiк куды мацнейшы. I побач з Алегам толькi дзяѓчынка Маргарыта, i ѓ дзяцей адсутнiчаюць гiпербластэры. А без iх так проста Трэцi Рэйх не адолееш.
  Алег пакуль не раскрыѓ сакрэту, якiм чынам простае пiлавiнне цi вугальны пыл могуць так эфектыѓна выбухаць. Тым больш, сёння сакрэт у СССР, а заѓтра ѓ немцаѓ. Такая вось палка аб двух канцах.
  Хлопчык-тэрмiнатар накiраваѓ ракету i выпусцiѓ яе па траекторыi ѓ далёкiм кiрунку. Ён вiдаць разлiчваѓ там нешта ды ѓразiць.
  Да яго падышла Маргарыта i капрызна заѓважыла:
  - Таго нельга, гэтага не трэба! Дык мы прыйшлi цялiцца цi ваяваць?
  Алег заѓважыѓ:
  - Калi сюды накiраваць батальён дзiцячага спецпрызна з касмiчнай зброяй, то ад гiтлераѓцаѓ нават галавешак не застанецца. Але гэта было б занадта простым рашэннем. Тым больш Грон павiнен сам справiцца. А то, калi мы за яго ѓсю працу зробiм, то будзе не цiкава. А лупiць фашыстаѓ з гiпербластэраѓ прымiтыѓ.
  Маргарыта кiѓнула, скалануѓшы сваiмi залацiстымi валасамi:
  - Магчыма ты i маеш рацыю! Але надта ж няроѓныя сiлы!
  Алег адзначыѓ:
  - Чым больш ворагаѓ, тым цiкавейшая вайна!
  Дзяѓчынка-трапянка тупнула босай, дзiцячай ножкай i папрасiла:
  - Ну праспявай што-небудзь, каб было весялей!
  Хлопчык-пападанец з энтузiязмам i выжэннем заспяваѓ:
  I ѓсё яшчэ Алежак босы хлопчык,
  У спякоту абутак, дзецям не трэба...
  I па бранi ён скача як зайчык,
  Калi трэба пераплюне сатану!
  
  Вось бой на моры бурных адбываецца,
  Такi цудоѓны тут паверце свет...
  Не тое, што недзе ѓ змрочнай апраметнай,
  Тут дзяѓчаты спраѓляюць лаянку!
  
  Вось гэты свет даволi ведай тэхнiчны,
  На аднаго мужчыну дзевак мiльён!
  I ѓсё паверце ѓ свеце той выдатна,
  Калi прыгажунь цэлых легiён!
  
  Прыкра, што ты хлопчык не мужчына,
  Iнакш бы дзяѓчынкам паказаѓ...
  Што не сталееш ёсць таму чыннiк,
  Такi надзел Род Усемагутны даѓ!
  
  Затое кiпяць жорсткiя бiтвы,
  На моры, слова гейзер на вадзе...
  I будуць у хлапчукi, ведай здзяйсненнi,
  Перамогi пацана пойдуць усюды!
  
  Снарад з велiзарнай гарматы вылятае,
  I апiсаѓ высокую дугу...
  Надвор'е нiбы ѓ цёплым тропiку траѓня,
  Удыхаеш з дымам вечную вясну!
  
  Бягуць па палубе краса-дзяѓчынкi,
  Яны босымi пяткамi шлюць святло...
  I галасок ваяѓнiц звонкi,
  Адсвяткуе i радасць i поспех!
  
  Вось навялi на супостата гармату,
  I далi вельмi трапны нават залп...
  I пранiкае песня прама ѓ душу,
  I дзюбнуѓ каленам ты ѓ пятак!
  
  Алег ваяваѓ з дзяѓчынамi лiха,
  I оркаѓ легiёны паклаѓ...
  Каб на планеце стала вельмi цiха,
  I кiраваѓ прамянiсты святла свет!
  
  Ну што ж Бог хлапчука не пакiне,
  У бiтвах замацярэѓ дзяцюк...
  Накручвае люта ён мiлi -
  Наносiць зруйнавальны ѓдар!
  
  Сварог вучыѓ дзяѓчынак адважна бiцца,
  Каб яны ѓсiм паказалi клас,
  I думак няма, каб супастату здацца,
  Мы ѓрэжам жа рэальна гаду ѓ вока!
  
  Вось браняносец оркаѓ патапiлi,
  Пусцiлi валасатых усiх на дно...
  Арду мядзведзяѓ лютых паламалi,
  I паказалi, нiбы жыццё кiно!
  
  Ну што ж хлопчык вечны пераможца,
  Ён у шортах, загарэлы i круты...
  I будзе вiдаць у лаянцы ѓладар,
  Ломая скiвiцу пяткай босай!
  . РАЗДЗЕЛ No 10.
  Ну добра, дзецi перарвалiся. Вось перад iмi зноѓ з'явiѓся флот Тога. Яшчэ даволi вялiкая эскадра. Ну чаму б з ёй не пазабаѓляцца.
  I Алег i Пэпi ѓзялi i пусцiлi цэлую магiчную хвалю. Якая панеслася патокам на японскi флот. I магутны браняносец узяѓ i ператварыѓся ѓ гару апетытных катлет палiтых соусам. А матросы краiны ѓзыходзячага сонца звярнулiся ѓ сыры i грыбы. I так глядзелася апетытна, асаблiва з дадаткам чарнаслiву.
  А наступны браняносцаѓ, ужо торт цiка Казка, толькi вялiзны, пакрыты крэмам i мноствам цудоѓных упрыгожванняѓ.
  Так што калi ты хлапчук не бянтэжся,
  Калi ростам невялiкi то, то спрытней...
  I часцей юны воiн усмiхайся,
  Не страшны ваѓкалак, табе Кашчэй!
  
  Вось босай ножкай хлопчык кiнуѓ нешта,
  Раздаѓся вельмi моцны, магутны выбух...
  I палегла аркшыская пяхота,
  Як быццам прарвала крывi нарыѓ!
  
  Дзяѓчынкi атакуюць люта оркаѓ,
  Лавiнай прэ краса на абардаж...
  Засталося тым мядзведзям ужо нядоѓга,
  Такi ѓжо падабраѓся экiпаж!
  
  Пад зямлю мы загонiм валасатых,
  Тыя, ад якiх моцна ѓжо смярдзiць...
  I троляѓ таксама мы прыцiснем насатых,
  Такi ѓ нас характар - маналiт!
  
  I тут баi вядома адгрымелi,
  Мы перамаглi - гэта цвёрда ведай...
  I ѓразiлi ѓсе, паверце мэты,
  Пабудуем, на планеце ведаю рай!
  
  Зноѓ хлапчука падхапiлi вiхуры,
  I ён нясецца ѓ космас пургу...
  Пацан зусiм ужо павер не цiхi,
  I не кляне капрызны лёс!
  
  Ды гэты час будучынi ведайце,
  Дзе ѓ космасе мiльгаюць караблi...
  I вы хлопцы адважныя адважвайцеся,
  Каб не былi ѓ крэдыце толькi нулi!
  
  Бо зоркалёты гэта проста супер,
  Iмклiвыя нiбы ѓраган...
  Бушуе ѓсё на кваркаѓ гарачым супе,
  Такi наносiм люты ѓдар!
  
  А ѓ будучынi ѓсё класна i выдатна,
  Усе юныя, прыгожыя павер...
  Так што працаваѓ вышэйшы не дарма,
  Хоць рыкае ѓжо пажадлiвы звер!
  
  А атацы дзевак босых легiёны,
  Яны такой нябачанай прыгажосцi...
  А зоркалётаѓ проста мiльёны,
  Ну, атрымаеце оркi вы аслы!
  
  Дык што хочаце новых прыгод?
  I класных звышкасмiчных перамог?
  За оркаѓ смурод ды будзе адпомшчэнне,
  Каб не было ѓ памоѓцы злосных бед!
  
  Вось так хлапчуком люта ваюю,
  У скафандры i пры гэтым басанож...
  Што я навечна ѓ дзяцiнстве не раскаюся,
  I рушу вам па мордзе кулаком!
  
  Так бясконцыя будуць прыгоды,
  Бо жыццё суцэльная дзiцячая гульня...
  Мы паямо пiрожных i печыва,
  А бластер з гiперплазмы прэ iголка!
  
  Я па мiрах пайду зараз хiстацца,
  Каб дабро i праѓду насаджаць...
  Бо хлопчыкi заѓсёды ѓмелi бiцца,
  Адны пяцёркi з плюсам атрымлiваць!
  Аннiка хiхiкнула i адзначыла:
  - Вось гэта стравы! Атрымлiваецца японцам не простае варэнне!
  Томi таксама засмяяѓся i адказаѓ:
  - I я хачу таксама павядзьмарыць! Гэта будзе выдатна!
  Пэпi кiѓнула з усмешкай.
  - Ды гэта можна! Я вас навучу рабiць класныя ператварэннi!
  Алег пацвердзiѓ з мiлым выглядам:
  - Гэта мы можам! А ѓвогуле - чым больш добрых чараѓнiкоѓ тым лепш!
  Маргарыта пацвердзiла:
  - Вось я памятаю калi мы абаранялi Разань. Вельмi ѓжо моцна пёрлi арды хана Батыя. Але нам па дапамогу прыйшла Пэпi Доѓгая панчоха, i каманда хлопчыкаѓ-матросаѓ на чале з яе бацькам!
  Аннiка пiскнула:
  - Хлопчыкаѓ-матросаѓ? Але хiба каманда ѓ яе бацькi не была дарослай?
  Дзяѓчынка хiхiкнуѓшы, адказала:
  - Пры перамяшчэннi, яны сталi дзецьмi, такi вось парадокс часу. I мой бацька таксама стаѓ хлопчыкам!
  I вось Пэпi доѓгая панчоха хiхiкнула i ѓ казачны торт пераѓтварыѓся чарговы карабель. Ды японскаму флоту даводзiцца не салодка. Хоць вялiкага розуму калi ёсць такая магiя для ператварэнняѓ не трэба. Вось куды цiкавей калi бiтва iдзе на роѓных.
  Як у кампутарных гульнях, калi звычайна са штучным iнтэлектам, у вас роѓныя магчымасцi. Але гэта гледзячы ѓ якой гульнi. Дзе магчымасцi i роѓныя, а дзе камп'ютар можа i больш мець рэсурсаѓ. А дзе-нiдзе рэсурсаѓ больш у цябе. Так што можна сказаць такiя дынамiчныя парывы.
  Тыпу як адзiн гном каб ураѓнаважыць шанцы, зрабiѓ за немцаѓ дзiѓны танк здолеѓшы браню i ѓзбраенне "Каралеѓскага тыгра" уцiснуць у вагу ѓ трыццаць пяць тон, i вышыню ѓ паѓтара метра. У вынiку з'явiлася машына якая лепш абаронена чым Тыгр-2 за рахунак большага нахiлу бранi, хуткая i манеѓраная, малапрыкметная, у яе цяжка патрапiць, i яшчэ танней i прасцей у вытворчасцi, i плюс дзякуючы малой вазе практычна не ламаецца i не захрасае ѓ брудзе.
  З'явiлася машына можна сказаць iмба. I сапраѓды, другая сусветная вайна зацягнулася.
  Але што з таго? Яшчэ больш народу загiнула! Вялiкая Айчынная Вайна доѓжылася менш за чатыры гады. Не самая доѓгая ѓ гiсторыi. Напрыклад, Iван Грозны ваяваѓ за Лiвонiю дваццаць пяць гадоѓ. I ѓ канчатковым вынiку прайграѓ. Але затое самая крывая па колькасцi чалавечых ахвяр.
  Пэпi i Алег ператварылi ѓ апетытныя стравы яшчэ па два крэйсеры кожны. I гэта было выдатна.
  А Маргарыта апошнi браняносец зрабiла вялiкай гарой шакаладных цукерак i пончыкаѓ плаваючых на падносе.
  Але магiя ѓ дзiцячай каманды стала канчацца i яны разарвалi дыстанцыю i паляцелi на падзарадку.
  Яны вось так i ляцелi...
  Алег адказаѓ:
  - Нашы прыгоды знешне выглядаюць не сур'ёзна, але ѓ рэальнасцi мы робiм, вялiкая справа!
  Маргарыта заѓважыла з мiлым выглядам:
  - У паразе царскай Расii ад Японii былi не толькi мiнусы. Напрыклад, з'явiлася Дзярждума, узнiк манiфест аб свабодзе, многiя рэлiгiйныя канцэсii былi дазволены, i пячатка набыла больш магчымасцi самавыяѓляцца!
  Пэпi пацвердзiла:
  - Ды не ѓсё так ужо i адназначна. Але пры гэтым я мушу сказаць што рэформы можна праводзiць i з верху. Не абавязкова ѓсё рабiць шляхам рэвалюцыi i ѓзрушэнняѓ.
  Дыван-самалёт схаваѓся i за воблака. Алег, Пэпi, i Маргарыта пагрузiлiся ѓ медытацыю.
  Аннiка i Томi каб пацешыцца атрымалi сабе планшэт i iм уключылi нейкае кiно.
  Там на экране было вiдаць, як воѓк ганяѓся за зайцам. I ѓвесь час ваѓку даставалася. То цэглу на галаву падалi, то аѓтобус яго збiваѓ, то кетчупам аблiвалi. Вось гэта было сапраѓды вiдовiшча. А калi воѓк па дурасцi трапiѓ у пральную машыну. I яго там спачатку пракруцiла, а затым прагнала, праз выцiскалку, зрабiѓшы зусiм плоскiм, Аннiка адзначыла:
  - А што? Пацешная мульцяшка!
  Томi заѓважыѓ:
  - Быццам бы воѓк галоѓны злыдзень, а неяк яго шкада! Увесь час дастаецца!
  Дзяѓчынка з уздыхам адказала:
  - Не заѓсёды ѓ жыццi перамагае дабро, а зло церпiць паражэнне! Ды i дабро i зло адносныя паняццi!
  Хлопчык кiѓнуѓ:
  - Ды дакладна! Напрыклад па Бiблii Бог дабро, а сатана зло. Але Бог забiѓ столькi мiльёнаѓ, што не злiчыць, а сатана толькi дзесяць чалавек.
  I дзецi з уздыхам адзначылi:
  Пасткi, забойствы, засады,
  На кожным кроку, на кожным кроку...
  Якi парадокс ды Богу,
  Даверыцца з не магу!
  I юныя асобы засвiсталi сваiмi носiкамi.
  Алег жа ѓспамiнаѓ адмысловую мiсiю. У ёй нешта не склалася ѓ СССР. Ва ѓсякiм разе Гiтлер якi адрознiваѓся моцна развiтай iнтуiцыяй, загадаѓ перагрупаваць нямецкiя войскi i ѓмацаваць флангi вакол Сталiнграда. I ѓ вынiку савецкi наступ пачаѓся 19 лiстапада 1942 года, быѓ спынены. I цэлым фашысты адбiлi савецкiя войскi i ѓ цэнтры, i на поѓднi. Сталiнград утрымлiваць было цяжка, але малую частку горада савецкiя войскi яшчэ трымалi, аднак дарагiм коштам.
  Забяспечваць горад ва ѓмовах ледаставу было амаль немагчыма.
  Савецкiя войскi наступалi i на поѓначы, але i тамака фашысты ѓтрымалi пазiцыi. I ѓ лютым, сакавiку адбiвалiся напады, зноѓ у цэнтры i на поѓднi. Гiтлераѓцы змаглi пазбегнуць зiмой абвалу фронту. А вясной папоѓнiѓшы войскi за кошт татальнай мабiлiзацыi, i шэрагу мерапрыемстваѓ, якiя павялiчваюць выпуск узбраення, планавалi наступаць зноѓ.
  У Афрыцы баi зацягнулася. Роммелю атрымалася вырабiць больш удалы, чым у рэальнай гiсторыi контрудар па амерыканцах захапiѓшы больш за пяцьдзесят тысяч палонных. Гэта адбылося таму, што ѓ яго больш было сiл, Гiтлер седзячы ѓ абароне менш марнаваѓ рэзерваѓ i змог узмацнiць афрыканскую групоѓку. Амерыканцы атрымаѓшы ѓдар, у гэтых умовах паступiлi баязлiва i збеглi з Марока, i Роммель усiмi сiлам абрынуѓся на ангельцаѓ. I тыя таксама беглi, i адступаючы да самага Эль-Амана. Але на гэты раз Роммель не адпусцiѓ.
  I ѓ вынiку фашысты захапiлi Егiпет. I ѓ гэтых умовах Чэрчыль i Рузвельт пагадзiлiся на замарозку баявых дзеянняѓ i перамiр'е. Пасля чаго пачалiся перамовы. I немцы атрымалi магчымасць кiнуць на ѓсход усю авiяцыю.
  I вось у чэрвенi пачаѓся вялiкi наступ немцаѓ уздоѓж Волгi. У баях прынялi ѓдзел найноѓшыя танкi: "Тыгр", "Пантэра", "Леѓ" i самаходка "Фердынанд".
  I папёрлi сабе з вялiкай хуткасцю. А на ѓсходнi фронт прыбыѓ суперас Iаган Марсэль. Ён ужо меѓ на сваiм рахунку больш за пяцьсот збiтых самалётаѓ. I масу ѓзнагарод у тым лiку i Рыцарскi крыж Жалезнага крыжа з залатым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi, i крыж воiнскiх заслуг з дыяментамi, i ордэн Германскага арла з дыяментамi. I першы нямецкi ваяр якi мае ѓсе ступенi Рыцарскага Крыжа Жалезнага крыжа. А таксама i залаты кубак Люфтвафэ з дыяментамi.
  I вось ён зараз на ѓсходнiм фронце. I савецкiя лётчыкi адразу ж адчулi ягоную жалезную руку. Вось гэта сапраѓды было агрэсiѓнае i анiгiляцыйнае ѓздзеянне.
  Тады Алег, Маргарыта i Пэпi ѓмяшалiся ѓ бiтву. Iнакш СССР было не выстаяць.
  Хлопчык i дзве дзяѓчынкi тупнулi босымi ножкамi i праспявалi:
  Мы пакажам вышэйшы клас,
  Уладары сусвету...
  Наша фiрма "Адыдас",
  Абясточыць усiх iмгненна!
  I вось нямецкiя танкi пад уплывам баявой магii сталi ператварацца ѓ тарты. А iнакш супраць машыны Леѓ не выстаяць. Яна ѓсё сумнець i прарве. Вось такая моц. А яго ѓ торцiк ператварылi, дакладней некалькi танкаѓ "Леѓ" сталi тортамi, з ружанькамi i крэмам - вось смачныя.
  А самалёты ѓ першую чаргу штурмавiкi звярталiся ѓ пiрожныя, ватрушкi, цукровую вату. I гэта было надзвычай выдатна i крута.
  I такое забойнае i разам з тым апетытнае ѓздзеянне дзяцей-генiяѓ i чараѓнiкоѓ.
  Ну i вядома ж ператварэнне танкаѓ ратуе Чырвоную Армiю. Асаблiва небяспечны "Леѓ". Яго вага ѓ 90 тон пры рухавiку ѓ тысячу конскiх сiл. Таѓшчыня бранi iлба корпуса - 150-мiлiметраѓ пад нахiлам пяцьдзесят градусаѓ. А бартоѓ за 100-мiлiметраѓ, таксама з нахiламi. А лоб вежы i зусiм у 240-мiлiметраѓ прычым з нахiламi ѓ масцы. Вось гэта сапраѓды моц. I савецкiя снарады адскокваюць ад такога танка нiбы гарох ад металу.
  А дзецi-чараѓнiкi возьмуць i ператвораць яго ѓ апетытны торт з вельмi пышным i яркiм крэмам. I вось гiтлераѓцам гэта не выдатна. А Фоке-Вульф як возьме i павернецца марожаным вялiкiх памераѓ, у шакаладзе i на палачцы. Таксама гэта можна сказаць - надзвычай класна.
  Вось гэта сапраѓды крута. I дзецi лiтаральна равуць ад захаплення. I цэлы батальён пiянераѓ бяжыць: хлопчыкi i дзяѓчынкi зiхацяць босымi, злёгку запыленымi пятачкамi. Вось гэта сапраѓды вельмi выдатна. I рэальна па-сапраѓднаму крута.
  I не ѓ казцы сказаць, нi пяром апiсаць.
  А ператварэннi працягваюцца. Вось пяхотнiкi звярнулiся ѓ бочачкi з мёдам i пакрытыя шакаладам. I яшчэ ѓзнiкла мноства мармеладзiнак абсыпаных цукровай пудрай. I гэта надзвычай атрымлiвалася выдатна.
  А потым i баявыя машыны пяхоты сталi шакаладнымi вафлямi, i апетытнымi кексамi. Што таксама можна сказаць надзвычай здорава.
  Алег, Пэпi i Маргарыта ѓзялi i разрагаталiся, паказаѓшы мовы:
  - Вось гэта пасаж!
  I яшчэ энергiчней замахалi чароѓнымi палачкамi, i сталi пасылаць магiчныя разрады з пярсцёнкаѓ надзеты на пальчыкi босых ножак дзяцей. Вось гэта надзвычай крута атрымалася. I не даць не ѓзяць - можа разарваць.
  Алег праспяваѓ, ператвараючы ѓ розныя кандытарскiя вырабы:
  Я прашу не дзiвiцца нiкога
  Калi будзе здзяйсняцца чараѓнiцтва!
  Калi будзе, калi будзе, здзяйсняцца чараѓнiцтва!
  Маргарыта адзначыла:
  - Ды будзе!
  На гэтым участку фронта ператварылi ѓсе гiтлераѓскiя дывiзii ѓ нешта апетытнае. I пасля чаго дзецi-чараѓнiкi паляцелi далей, рабiць казачныя ператварэннi. I яны ѓ гэтым сапраѓды мелi поспех.
  Вось гэта сапраѓды класныя хлопцы. I страмчэй iх няма нiкога.
  I вось яны ляцяць па франтах i ператвараюць. Робяць гэта вельмi нават фрыкольна! I такiя цуды адбываюцца.
  Пэпi доѓгую панчоху жартам праспявала:
  Шакаладкi i цукеркi,
  Мы накормiм фрыцаѓ дзеткi!
  Будзе смачная ежа,
  I выканацца мара!
  I так яны лёталi i фашыстаѓ ператваралi. Але магiчная энергiя скончылася i час сыходзiць на перазарадку.
  А тым часам гiтлераѓцы запусцiлi ѓ серыю "Тыгр"-2 i "Пантэру"-2 вельмi сур'ёзныя i больш дасканалыя, чым раней танкi.
  Савецкiя войскi спрабавалi наступаць у цэнтры, але зноѓ iх пасоѓванне было спынена. I фашысты скажам так устаялi i на поѓднi таксама.
  Баi зацягнулiся. I вось каралеѓскiя тыгры i пантэры зноѓ у руху. А ѓ небе МЕ-309 - вельмi грозны знiшчальнiк з трыма 30-мiлiметровымi авiягарматамi, i чатырма кулямётамi. I ён савецкiя войскi i разносiць.
  А Ёган Марсэль за семсот пяцьдзесят збiтых самалётаѓ атрымаѓ рыцарскi крыж жалезнага крыжа з плацiнавым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. Выносiць савецкiя машыны ад i да! I небяспечны стаѓ суб'ект.
  Дык за справу ѓзяѓся, што не спынiцца. I не змянiць ногi.
  А тут яшчэ i дзве дзяѓчыны-лётчыцы ѓ немцаѓ з'явiлiся - Альбiна i Альвiна. I яны давай малацiць савецкiя самалёты. Прычым абедзве дзяѓчыны вельмi прыгожыя i мускулiстыя бландынкi i ваююць у бiкiнi i басанож.
  I вось фашысты зноѓ наступаюць, i прарываюць савецкую абарону ѓздоѓж ракi Волга. Але дзецi-чараѓнiкi завяршылi магiчную падзарадку i зноѓ вярнулiся. I Iагана Маселя ператварылi ѓ буйны, пакрыты шакаладам лядзяш на палачцы, а яго самалёт МЕ-309 у майстэрскага прыгатаванага асетра на пазалочаным i лёгкiм падносе. I ён плаѓна апусцiѓся ѓнiз.
  А дзяѓчаты-лётчыцы сталi прыгожымi статуэткамi з шакаладак напоѓненых мядком i згушчаным малаком. А iх знiшчальнiкi сталi булкамi з разынак пакрытымi карыцай i глазурай.
  I таксама плаѓна апусцiлiся ѓнiз на траѓку. I шматлiкiя дзецi пабеглi, каб паспрабаваць пачастункi. Як iх шызыя ад травы i пылу босыя падэшвы мiльгалi. Прыгожа было i выдатна.
  Алег з захапленнем праспяваѓ:
  Усе людзi на вялiкай планеце,
  Павiнны заѓсёды сябраваць...
  Павiнны заѓсёды смяяцца дзецi,
  I ѓ мiрным свеце жыць!
  Павiнны смяяцца дзецi,
  Павiнны смяяцца дзецi,
  Павiнны смяяцца дзецi,
  I ѓ мiрным свеце жыць!
  I вось Пэпi доѓгi панчоха ператварыла масу нямецкай пяхоты ѓ тоѓстыя катлеты, па таматавым соусам. Вось гэта сапраѓды быѓ смак.
  I дзяѓчынка пiскнула:
  - Няхай жыве баявы мандраж!
  Маргарыта хiхiкнула i адказала:
  - Нашым душэѓным парывам слава!
  I дзецi працягнулi ператварэннi. Вось па полi паѓзе вялiзны танк "Пацука". Яго вага тры тысячы тон, вось гэта моц - цэлая батарэя гармат вялiкага калiбру.
  Алег адзначыѓ:
  - Ну-ка дружна па iм магiяй усё ѓтрох урэжам!
  I дзецi-чараѓнiкi ѓзялi i дружна выпусцiлi з чарадзейных палачак, i з босых пальчыкаѓ ножак сваю чарадзейскую энергiю.
  I супертанк "Пацука" зараз звярнуѓся ѓ цэлую гару якая складаецца з рознакаляровых, багата размаляваных тартоѓ. Вось гэта было выдатна i крута.
  I яшчэ многiя савецкiя воiны ператваралiся ѓ дзяцей - мужчыны станавiлiся хлапчукамi дзесяцi-дзевяцi i пляскалi босымi ножкамi па траве. Гэта быѓ пабочны эфект вядзьмарства - вяртанне ѓ дзяцiнства. I як гэта выдатна i крута глядзелася. I прыгожыя, мiлыя хлопчыкi ѓ адрозненне ад няголеных, смярдзючых, дарослых мужчын.
  Алег са смяшком заѓважыѓ:
  - Вось выдатна калi вяртаецца дзяцiнства!
  Пэпi доѓгую панчоху кiѓнула.
  - Ды вы былi дарослымi, а зараз сталi дзецьмi назаѓжды! А я дарослай i не была! I гэта выдатна i крута!
  Хлопчык засмяяѓся i адказаѓ:
  - Застаемся мы дзецьмi назаѓжды! Змяняюцца ѓсяго толькi гады!
  I вось германскае войска ператварылася ѓ рознага роду шакаладныя батачкi. Але асаблiва прыгожа калi самадкi павярнулiся ѓ залатыя фужэры з марожаным. Гэта i зусiм не перадаецца смак i цудоѓна.
  Маргарыта прачырыкала:
  - Вось гэта будзе класна! А можа быць на Берлiн i Гiтлера ператворым!
  Пэпi доѓгую панчоху адзначыла:
  - Трэба яшчэ магii назапасiць! Давайце дзецi памкнемся.
  Пакуль юныя чараѓнiкi назапашвалi сiлы, у гiтлераѓцаѓ з'явiлiся рэактыѓныя знiшчальнiкi МЕ-262, але гэта яшчэ так сабе, але куды больш небяспечны, чым рэактыѓныя бамбавiкi "Арада". Вось гэта сапраѓды была i хуткасць высокая, i дакладнае бамбамятанне.
  Акрамя таго ѓ фашыстаѓ яшчэ i САУ - Е-10 i Е-25, надзвычай стромкiя. Машыны невялiкiя памераѓ з нiзкiмi сiлуэтамi, i вельмi спрытныя. I ѓ iх яшчэ рацыянальныя куты нахiлу бранi вельмi вялiкiя - снарады сыходзяць у рыкашэт, i галоѓнае простыя ѓ вытворчасцi. Ды небяспечныя навiнкi ѓ фашыстаѓ.
  Але адважныя дзецi зноѓку з'явiлiся. I давай ператвараць гiтлераѓскую тэхнiку ѓ нешта апетытна. У прыватнасцi ѓ тарты з мармеладу, у бiсквiты, у марожанае. А такiя класныя пiрожныя i вялiкiя шакаладкi сталi ператварацца з рэактыѓных самалётаѓ. I гэта было проста гiперквазарна.
  Такiя вось выдатныя i неверагодныя атрымлiвалiся ператварэннi. Падобныя на казку.
  I дзецi-чараѓнiкi радавалiся. Працавалi i чароѓнымi палачкамi i выкарыстоѓвалi пярсцёнкi на пальчыках босых, дзiцячых ножак. I так здорава ѓ iх атрымалася.
  I так яны дзяѓбалi па ѓсёй лiнii фронту, што надзвычай крута ѓздзейнiчала. Што надзвычай эфектыѓна. Ну i зразумела, чаму i Гiтлера ѓ нешта не ператварыць. У прыватнасцi торт "Напалеон" з фюрара атрымаѓся б нядрэнны. Ды i яшчэ яго запiваць можна шампанскiм. Што трэба сказаць - было было надзвычай эфектыѓна. I што фюрару не пазбегнуць расплаты.
  Пэпi Доѓгая панчоха хiхiкнула i адзначыла:
  - Калi Гiтлера з'ядуць - будзе хвалебны вынiк!
  Маргарыта заѓважыла:
  - Такi фрукт, цi дакладней торт можа выклiкаць самае сапраѓднае нястраѓнасць. Што будзе самым крутым у свеце?
  Алег са смяшком адказаѓ:
  - А самае крутое ѓ свеце - гэта тэхнамагiя. Яна страмчэй i проста тэхнiкi i проста магii! Гэта нешта ультра-пульсарнае!
  I дзецi зноѓ выпусцiлi чароѓныя промнi! I зноѓ цудоѓныя ператварэннi, i вельмi будзе прыгожа i выдатна.
  Пэпi доѓгую панчоху адзначыла:
  - Яшчэ трохi падзарадзiмся i возьмем i падправiм Гiтлера - зробiм з яго адбiѓную катлету!
  Маргарыта прапiшчала:
  - А можа быць лепш торцiк?
  Алег заѓважыѓ:
  - А калi Гiтлера ператварыць у хлопчыка i адправiць у дзiцячую, працоѓную калонiю?
  Пэпi запярэчыла:
  - Каб вырас уяѓляѓ нам пагрозу? Не, хай будзе цi катлетай цi вялiкай цукеркай!
  I дзецi адправiлiся на перадыслакацыю. I на зарадку баявых частак магii i чароѓных палачак.
  А ѓ немцаѓ пакуль яны зараджалiся павiѓся i танк "Пантэра-3" i "Тыгр"-3. Машыны вельмi магутна ѓзброеныя i брутальныя.
  Але з iмi што рабiць цi не рабiць. Масава iх выпускаць трэба, а чакай няма.
  Вось дзецi-чараѓнiкi вырашылi больш на дробязi не разменьвацца. I ѓзялi i паляцелi на Берлiн.
  Гэта быѓ добры ход. I вось дзiцячая каманда ѓ сталiцы Трэцяга Рэйха. I як возьме i ѓрэжа з-за ѓсiх ствалоѓ сваёй касмiчнай, чароѓнай сiлай.
  I вось ахоѓная дывiзiя Трэцяга Рэйха з адборных салдат ператварылася ѓ цэлы россып цукерак вялiкiх памераѓ, рознага роду мармеладзiн i батончыкаѓ. I ѓсё такое смачнае i апетытнае. А танкi якiя стаяць каля ѓваходу Iмперскай канцылярыi, асаблiва велiчэзныя "Маѓсы", павярнулiся ѓ тарты, прычым упрыгожаныя i рыбкамi, i кветачкамi, i матылькамi розных размалёвак з крэму.
  Ну i вядома ж дзецi-чараѓнiкi не маглi забыцца пра Гiтлера. I ѓзялi яго i ператварыла... У шакаладнага зайца, а ѓсярэдзiне цудоѓны лiкёр. Такi апетытны твор мастацтва. I яго свiта i ѓвесь германскi ѓрад абярнулася ѓ рознага роду смакаты.
  Але i гэтым усё не скончылася. Iншае насельнiцтва Берлiна ѓзяло i разам звярнулася ѓ дзяцей не старэйшых за дзесяць гадоѓ. I мiльгаючы маленькiмi, босымi, ружовымi пятачкамi яны пабеглi на штурм iмперскай канцылярыi.
  А ваенныя злачынцы i салдаты СС звярнулiся ѓ порцыi апетытнага марожанага пакрытага пластом шакаладу, i ружовай глазуры. I юныя стварэннi гэта ѓсё добра елi. I аблiзвалiся.
  Алег адзначыѓ з мiлым выглядам:
  - Вось так i трэба разбiрацца з гiтлераѓскай Нямеччынай!
  Маргарыта з гэтым згадзiлася:
  - Рэальна гэта i ёсць самае эфектыѓнае i рэальнае ѓздзеянне. Калi вырашаеш не грубiянскай сiлай, а мяккiм i карысным вядзьмарствам!
  Пэпi доѓгую панчоху адзначыла:
  - Вiдаць не гадаѓ Адольф Гiтлер, i iншыя нягоднiкi з яго атачэння, што скончаць свае днi пераварваючыся ѓ дзiцячых страѓнiках. Трэба сказаць, што гэта папросту вытанчанае пакаранне!
  Алег усмiхнуѓся i адказаѓ:
  - Як гаворыцца - памры прыгожа!
  I дзецi ѓзляцелi вышэй. Без Гiтлера i верхавiны Трэцяга Рэйха астатнiя сiлы фашыстаѓ хутка капiтулявалi. Так i завяршылася Вялiкая Айчынная вайна. Але зразумела паѓстала пытанне, а не цi ператварыць у смачную заадно i Сталiна? Таксама крывавы дыктатар i кат. Але гэта ѓжо iншая гiсторыя i мiсiя. Хаця ѓсё зразумела магчыма. I межаѓ вядзьмарству няма.
  Пэпi доѓгую панчоху праспявала:
  Ганарыцца зло магутнасцю сваёй,
  I здаецца ѓвесь свет змiрыѓся з iм...
  Але мы здолеем здачы даць ворагам,
  Не панясе баец - ганьба i сорам!
  . РАЗДЗЕЛ No 11.
  Вядома ж галоѓнае гэта было дабiць японскi флот якi зрэшты i так быѓ аслабленым. Праѓда гэтая справа ѓжо тэхнiкi i не надта ѓжо складанай. А вось што рабiць потым? Заключыць мiр з Японiяй, цi паспрабаваць узяць яе цалкам пад кантроль. Бо зразумела што краiна Узыходзячага Сонца гэта сталая пагроза Расii.
  Тым больш хутчэй за ѓсё першай сусветнай вайны не пазбегнуць, i ѓ гэтым выпадку японцы могуць ударыць па Далёкiм Усходзе.
  Ну тут рашэньне павiнен у першую чаргу прымаць сам цар. I дзецям-чараѓнiкам трэба пакуль зачысцiць цалкам мора. I тады ѓжо Японiя ваяваць у сферах уплыву Расii не зможа.
  Але гэтага вiдавочна недастаткова. Бо праз некалькi гадоѓ з дапамогай Брытанii i ЗША японцы зноѓ пабудуюць свой флот. I калi яшчэ будзе вайна з Германiяй i Аѓстра-Венгрыяй, не выключаны i падступны ѓдар у спiну, з мэтай рэваншу папярэдняе паражэнне.
  Дзецi ж зарадзiлiся ѓладкавалi паляванне за рэшткамi японскага флота.
  I вось некалькi мiнаносцаѓ патрапiлi пад магiчнае ѓздзеянне. I ператварылiся ѓ цудоѓныя смакаты. I тут былi i падносы з вытанчанымi прысмакамi, i тарты, i горы шакаладак i пiрожных. Вось такiя атрымлiвалiся класныя ператварэннi. Можна, сказаць узровень супер!
  Вось i за крэйсеры ѓзялiся дзецi-чараѓнiкi. I рабiлi гэта выдатна i цудоѓна.
  Алег адзначыѓ:
  - Як казаѓ Ленiн - спачатку гарбаты, потым добранька накармiць i абавязкова расстраляць!
  Маргарыта з усмешкай заѓважыла:
  - А ѓ нас куды больш гуманныя метады - зрабiць нешта карыснае i смачнае!
  Пэпi доѓгую панчоху пiскнула:
  - Вось гэта сапраѓды паяданне з капустай з даляраѓ!
  I зноѓ пайшлi ператварэннi. I чаго толькi не ѓзнiкала. I такое ѓсё свежае, смачнае, апетытнае i салодкай. I духмяныя гэтыя смакаты ѓ якiя ператваралiся караблi iмперыi ѓзыходзячага сонца.
  Алег адзначыѓ:
  - Вось гэта ежа! Вы са мной згодны!
  Дзецi хорам крыкнулi:
  - Так!
  Аннiка заѓважыла з мiлым выглядам:
  - Можа ѓ хлопчыкаѓ i дзяѓчынак захварэць жывоцiкi! Так што аб'ядацца шкодна!
  Томi дадаѓ з усмешкай:
  - I варта мыць рукi перад ежай!
  Пэпi доѓгi панчоха засмяялася i адказала:
  - Зразумела рукi мыць варта! Але i ножкi дзецям памыць перад сном не мяшае!
  Юныя ваяѓнiкi ператвараць сталi караблi ѓжо паасобку, рэшткi японскага флота рассыпалiся. I ѓсе разбягалiся ѓ розныя бакi.
  Алег адзначыѓ з мiлымi выглядам:
  - Я прашу не дзiвiцца нiкога,
  Калi будзе здзяйсняцца чараѓнiцтва!
  Пэпi доѓгую панчоху запярэчыла, ператварыѓшы чарговы мiнаносец у нешта апетытнае:
  Якая галавой,
  Глядзi i паѓтарай...
  Вось гэта ой, ой, ой,
  Вось гэта ай, ай, ай!
  I дзяѓчынка ѓзяла i з босай, круглай пятачкi выпусцiла вялiкую бурлiвую бурбалку. I ён праглынуѓ крэйсер цалкам.
  Алег з усмешкай заѓважыѓ:
  - У нас неяк была такая мiсiя, дзе Чэмберлен не сышоѓ у адстаѓку i паспеѓ падпiсаць мiрную дамову з Гiтлерам. У вынiку фашысты нападнiкi на СССР былi нашмат мацнейшымi асаблiва ѓ авiяцыi. I тут спатрэбiлiся нашы фенаменальныя, касмiчныя сiлы!
  Маргарыта кiѓнула.
  - Ды зразумела! Але вышэйшыя сiлы нам дазволiлi ѓмяшацца толькi калi гiтлераѓцы прыступiлi да штурму Масквы, i дэсантнiкi ѓжо бачылi ѓ бiнокль крэмль. А не каб раней i не было б столькi ахвяр!
  Пэпi доѓгую панчоху хiхiкнула i адзначыла:
  - Больш за ѓсё ахвяр патрабуе ваеннае мастацтва!
  Алег з усмешкай кiѓнуѓ:
  -Ды лепш i не скажаш!
  Маргарыта ѓсклiкнула:
  - Але ты ж можаш i сказаць так жа юны генiй?
  Хлопчык-тэрмiнатар кiѓнуѓ:
  - Ды цалкам я магу! А што будзе ѓ вынiку гэтага?
  Пэпi доѓгi панчоха з усмешкай праспявала:
  - Буду кахаць цябе горача! Няхай кажуць, што гэта небяспечна!
  Аннiка i Томi запiшчалi, скалячы зубкi:
  - Вельмi просiм! Блiснi наш мiлы хлопчык дасцiпнасцю!
  Алег Рыбачэнка пачаѓ вымаѓляць крылатыя афарызмы:
  Босая жаночая пятка, самага прапаленага бота абуе з вантробамi!
  Не здолееш скiнуць своечасова туфлi - станеш босячкай!
  Калi ты розумам дубiна, то зможаш добранька агрэць, толькi самога сябе!
  Добра мець дубiнку, блага быць дубiнай!
  Чыгунныя кулакi могуць дапамагчы выжыць, але дубовая галава прывядзе да гiбелi!
  Калi няма ѓ кiраѓнiка ѓ галаве цара, у краiне пануе анархiя, i прадаюць дарма!
  Карона не для той галавы, што капялюш!
  На дубовай галаве i карона сядзiць нетрывала!
  Як не моцны дуб, але матэрыял для галавы з яго самы нетрывалы!
  Хто дубiна галавой, той атрымлiвае па галаве дубiнай!
  Палiтык трымае ѓ руках кашалёк i дубiнку, толькi грошы ѓ яго драѓляныя, а дубiнка папяровая!
  Светлая галава, у самую апошнюю чаргу ставiцца да сiвiзны!
  Бландынкай можаш ты не быць, але светлай быць душой прыгожа, дзяѓчынкi могуць зласлiвых бiць, каб iншым пражыць шчаслiва!
  Не збудуеш трывалую абарону з адных дубоѓ на пнях!
  Калi палiтык не дзяцел, то здыме стружку, не толькi з выбаршчыка-пня!
  Хоць палiтык i не арол, але лiчыць выбаршчыкаѓ за крумкач i дзятлаѓ!
  Калi дазваляеш з сябе здымаць габлюшку палiтыкам, то ты сапраѓды дзяцел!
  Палiтык з выбаршчыкамi лiса лiсой, а з сам з сабой, хамяк хамяком!
  Разумны палiтык, як лiсiца ѓ куратнiку, а дурны, нiбы слон у посуднай краме!
  Парадак наводзяць моѓчкi, бардак палiтык спараджае размовамi!
  Шмат балбоча палiтык, асаблiва калi хоча заткнуць раты!
  Спрачацца з палiтыкам, што таѓчы ваду ѓ ступе, хiба што мышцу языка разарвеш, з выгадай зманiш!
  Палiтык - гэта сумесь лiсы i ваѓка, але вельмi шмат свiнячыць!
  Чым больш палiтык лiса, тым больш ён свiнячыць!
  У палiтыцы суцэльны звярынец, ваѓкi, зайцы, куры, певень i дзятлы, толькi царом выбiраюць заѓсёды лiсiцу!
  Дыктатар, якi будуе з сябе льва - сапраѓдная свiння!
  Палiтык толькi тады сыдзе за льва, калi выбаршчык дасканалы асёл!
  Палiтык апранае авечую шкуру, але з ваѓком яго раднiць толькi крыважэрнасць, а кемлiвасцю суцэльны баран!
  Лепш, калi кiраѓнiк воѓк у авечай шкуры, чым баран у аблiччы льва!
  Палiтык як авечка бляе аб свеце, але воѓчыя iклы бразгаюць вайной!
  Палiтык каб атрымаць голас выбаршчыкаѓ пралiваецца салаѓём, але трымае iх за дзятлаѓ!
  Калi табе гаворка палiтыка здаецца пошчакам салаѓя, не будзь у гэтым выпадку варонай!
  Калi палiтык спявае як салавей, значыць, лiчыць цябе прыдатнай дзiчынай!
  Паляванне на выбаршчыкаѓ адрознiвае ад лясной, што паляѓнiчы робiць, як мага больш шуму!
  Палiтык у адрозненне ад кiшэннага злодзея пры крадзяжы стварае шмат шуму, а пры рабаваннi бярэ лiслiвасцю!
  Палiтык - гэта таксама ѓ некаторым сэнсе бог, але лепш у яго не верыць!
  Палiтык любiць абяцаць выбаршчыкам Месяц, толькi забывае дадаць, што акрамя пяску, там жыцця няма!
  Гора не ад розуму, а ад адсутнасцi практычнай кемлiвасцi!
  Усе беды свету не ад грошай, а ад iх адсутнасцi ѓ патрэбнай колькасцi!
  Мова дадзена палiтыку хаваць свае думкi, але не якiм красамоѓствам палiтыкан не схавае сваё шэрае ѓбоства!
  Калi жалеза пойдзе на ланцугi, яго не застанецца для мячоѓ, калi срэбра разлiваецца ѓ прамовах, то няма чым стане плацiць заробак!
  Цi валодае палiтык дарма выконваць абяцаннi? Валодае, але не дарма!
  Слон накладвае вялiкую кучу лайна, а палiтык-лiса, яшчэ большую гару слоѓнага паноса!
  Палiтык вылiвае багата салодкi мёд прамоѓ, топячы выбаршчыкаѓ у слоѓным паносе!
  Салодкая прамова палiтыка як мядовы раѓчук, толькi па iм заплываеш у памыйнiцу!
  Палiтык можа выканаць абяцанае толькi для таго, каб выбаршчык паверыѓ у невыканальнае!
  Шмат палiтыкаѓ на выбарах, а выбiраць няма каго, хто пень, хто калода, што лiса, хто свiння, хто мядзведзь - ад прыкрасцi адно застаецца - раѓцi!
  Палiтыку што часта дзярэ горла, варта добра надзерцi вушы!
  Палiтык у адрозненне ад салаѓя, нiколi не спявае дарма, i валодае лiсiным дарам!
  Палiтык хоча стаць арлом, але выбаршчык у яго заѓжды не птушыных правах!
  Чаму ты на птушыных правах, бо розумам дзяцел!
  У палiтыка шмат розных песень, але ѓсё толькi на адзiн матыѓ: абяры мяне!
  Выбаршчык як пiражок, сыходзiць ад зайца, ваѓка, мядзведзя, але прыгожая палiтычная лiса, яго ѓсё роѓна пажырае!
  Палiтык разлiчыць салодкiмi прамовамi на iнтэлект мухi, пошчакам салаѓя, на меркаванне дзятла, але свiная яго сутнасць бачная сакалiнаму воку!
  Жанчына таксама добры палiтык, прычым прынамсi дорыць шанец, што абяцанне вернасцi выканае, i задавальненне падорыць!
  Салдат павiнен мець крэпасць дуба, але не дубовую галаву!
  У кожным дубе ёсць дупло, у кожнай дубовай галаве дзiрка, адкуль выцякаюць мазгi!
  Калi ты розумам як дуб, то сагнешся як асiна!
  Калi ѓ табе, няма лiсiнай хiтрасцi, то з цябе спусцяць тры шкуры!
  Будзеш туп як дуб, абдзяруць як лiпку!
  Юны салдат, лепш лядашчага генерала!
  За кожны свой новы касцюм палiтык дзярэ з выбаршчыкаѓ тры шкуры!
  Будзеш розумам як дуб, абдзяруць як лiпку i зайцы!
  Хiтрая лiсiца нават са льва спусцiць тры шкуры, калi ён розумам баран!
  Не хочаш, стаць лiсой будзеш скуголiць як галодны сабака!
  Палiтык - гэта лiса, то трыбушыць выбаршчыкаѓ-курэй пры дзённым святле!
  Будзеш тупым як пень, абдзяруць як лiпку, не толькi хiтрыя лiсы, але i баязлiвыя зайцы!
  Нават арла хiтрая лiса, можа выставiць мокрай курыцай!
  Чалавек, марачы аб ролi льва, часта становiцца iшаком прыараным лiсiцай!
  У чалавека львiныя амбiцыi, аслiная ѓпартасць, непаваротлiвасць мядзведзя, грацыя слана, але лiса яго заѓсёды здольная захамутаць!
  Лiсiца рудага колеру, палiтык крывавай масцi!
  Жанчына перамагае моцных мужчын, гуляючы на iх слабасцях, палiтык пераконвае слабых выбаршчыкаѓ, вiдавочна перагульваючы!
  Жанчына - гэта самы хiтры палiтык, ёй не трэба вучыцца, каб быць лiсой, але трэба ѓмець абуваць, застаючыся босым!
  Жанчына таксама кахае юнацкасць, але зелянiна даляра ёй мiлей зялёнага веку патрона!
  Зелянiна юнацкасцi дзяѓчыны, прыцягвае зялёныя купюры якiя расжырэлi ад баксаѓ мужчын!
  Не турыся за зелянiнай даляра, у бяды вочы таксама зялёныя, i абалонка хрумсткая!
  Верачы ѓ Бога, не апусцiся да ѓзроѓню жывёлы: чалавек не пакорлiвая авечка, i не смярдзючы казёл!
  Рабiць на веры людзей грошы, усё роѓна, што на золата сыпаць гной, прарасце недавер!
  Верачы ѓ нядзелю, не дакацiся да сямi пятнiц на тыднi!
  Вера ѓ вечнае пякельнае полымя кiпяцiць малако забабонаѓ, з якога здымаюць плеѓкi, прайдзiсветы ад рэлiгii!
  У пякельны вогнiшча вечнага полымя вераць толькi пнi i дубы, якiя дазваляюць абадраць сябе як лiпку!
  Чым блiшчыць полымя вечнага пякельнага агню? Бляскам залатых манет у кiшэнях прайдзiсветаѓ ад рэлiгii!
  Прайдзiсветы выкарыстоѓваюць Бога, каб набiць кiшэнi, i паддаюцца падману не толькi з пустой галавой!
  Прайдзiсветы ад рэлiгii здзiраюць з авечак тры шкуры, казлам ламаюць рогi, iм толькi прыбытак дарога, а вера для халтуры!
  Сумленны сьвятар як воѓк-вегетарыянец, толькi вера заѓсёды сумленная, а яе выкарыстанне карыслiва!
  Любая рэлiгiя казка, толькi прыбыткi здабываюць ад гэтай фантастыкi ѓ сапраѓды ѓ казачных памерах!
  Хто дазваляе вешаць локшыну на вушы, будзе вечна галодным!
  Не будзеш сыты ад локшыны на вушах!
  Локшына на вушах страва апошняй свежасцi выклiкаюць млоснасць!
  Калi Бог гэта нiкому невядома, але ѓвесь час распiнаюць чалавека, нiбы ён падабенства Хрыста!
  Чалавек iмкнуцца авалодаць Божай сiлай, але пакуль толькi атрымлiвае распяцце не па-Боску!
  Сэрцам чалавек iмкнуцца да дабра, розумам да выгады, а страѓнiкам да абжорства, i ѓ канчатковым вынiку заплятаючыся ногi, цягнуць у яму!
  Калi ѓ чалавека iнтэлект гарылы, дык будзе араць як конь i харчавацца як сабака!
  Чалавек дазваляе на сябе апранаць хамут, але, каб праараць, яго варта абагрэць бiзуном прымусу!
  У палiтыка вялiкая кiшэня, але яна ѓсяго толькi нiкчэмная кiшэннiк!
  Палiтык, якi абяцае для выбаршчыкаѓ месяц з нябёсаѓ, прыйшоѓшы да ѓлады, пакiдае месяцовы пейзаж, i скуголенне ад голаду на свяцiла!
  Д'ябал у кожным палiтыцы падахвочвае заняць месца ђсявышняга Бога, толькi таленту ѓ палiтыкана зусiм няшмат!
  Чалавек iмкнуцца стаць усемагутным, але яго мараль прагрэс не робiць лепш!
  На вайне як у добрым тэатры, наступнае дзеянне непрадказальнае, слёзы пралiваць будуць абавязкова!
  На вайне як у кiно: дзеянне захапляе, сумна не бывае, толькi нажаль суцэль рэальна забiвае!
  Калi ты не лёгкi на пад'ём, на вайне будзе зямля табе пухам!
  Кат кахае са зброi сякеру, але ѓ лаянцы ѓ яго сякерная спрыт!
  З сякеры яшчэ можна зварыць суп, але напiсанае гераiчным пяром, не высячы катавай сякерай!
  Бязмежныя магчымасцi ѓ таго, хто не ставiць для сябе меж!
  Наймацнейшы чалавек не пацягне непад'ёмныя амбiцыi!
  Далёка чалавеку да Бога, таму што недалёка сышоѓ ад макакi ѓ сваiм перайманнi прыродзе!
  Палiтык у амбiцыях бог, у метадах асобы, а ѓ карыстаннi вынiкамi адкрытая свiння!
  Хто па жыццi не воѓк, з таго спускаюць тры шкуры, хто розумам не лiс, таго трыбушаць нiбы курыцу!
  Воѓк вечна галодны, чалавек заѓсёды незадаволены, а палiтык не можа сказаць слова праѓды!
  У лiсы каштоѓны мех, а вось лiсiны запэѓнiваннi палiтыкаѓ нiчога не вартыя!
  З казла больш малака, чым толку з палiтыка, якi розумам баран!
  На выбарах палiтыках, як памiж чумой i халерай, хаця палiтыканы куды заразнейшыя ѓ сваёй шызафрэнii!
  У палiтыка воѓчы нюх на пажыву, але само яно гатовае парася на трыбушэнне!
  Палiтык - гэта баран, якi рвецца да iльвiнага трона, а дабраѓшыся вяршынi, ператвараецца ѓ лiсiцу, якая трыбушыць выбаршчыкаѓ-курыц!
  Палiтыкам не вераць, але галасуюць, музыку не разумеюць, але ахвотна слухаюць, локшыну не ядуць, але ахвотна чапляюць на вушы!
  Золата толькi на выгляд прыгожа, насамрэч гэтага металу, чалавецтва заѓсёды пакутавала, станавiлася пыхлiва!
  Агалiѓшы грудзi, жанчыне прасцей садраць з мужчыны тры шкуры!
  Босыя ногi дзяѓчынак, садзяць мужчын у галёшу!
  Калi мужчына розумам ботаѓ, то вечна садзiцца ѓ галёшу!
  Своечасова аголеная ножка жанчыны, пасадзiць у галёшу любога бота!
  Мужчына, якi часта глядзiць на голыя, жаночыя ножкi, садзiцца ѓ галёшу!
  Босая жаночая нага, добра заганяе пад абцас i выдатна садзiць у галёшу!
  Мужчына гатовы выкруцiцца навыварат, дзеля таго, каб сарваць з дзяѓчыны туфлi!
  Голай жаночай пяткай вывернеш любы бот навыварат!
  Босая нага жанчыны выверне навыварат любога мужчыну, нават калi ён апошнi бот!
  Жадаеш вывярнуць мужчыну навыварат - скiнь туфлi, жадаеш пасадзiць яго ѓ галёшу, агалi пятку!
  Чаму дзяцiнства басаногае, таму босая жаночая нага прымушае губляць мужчын галаву, нiбы яны хлапчукi!
  Жаданне ѓбачыць жанчыну аголенай, прымушае мужчыну выварочвацца навыварат!
  Каб жанчыну распрануць, трэба спачатку яе добра абуць!
  Распрануѓшыся ѓ патрэбны час, дзелавая жанчына здзярэ з мужчыны тры шкуры!
  Жанчына, якая своечасова агаляецца, не стане босячкай i капiтальна абуе мужчыну!
  Босая жанчына мужчыну-бота i абуе, i ѓ галёшу пасадзiць, i навыварат выверне i апошнiм басяком зробiць!
  Мужчына падобны да гiбона, толькi, на жаль, часцей iнтэлектам, чым патэнцыяй!
  У мужчыны аслiная ѓпартасць, амбiцыi льва, але ѓ рэальнасцi ён казёл!
  Мужчына для жанчыны як адстойнае месца для каровы, без не абысцiся, але падыходзiць брыдка!
  Што агульнага памiж мужчынам i ѓнiтазам у жаночым туалеце - тым, што жанчыны на мужчын толькi блеют!
  Жанчына - гэта хiтрая лiса, якая любога льва здольная зжэрцi як труса!
  Мужчына патрэбен жанчыне як хлопчык для бiцця, яму мужчыну не бiць, то не будзе жыцця!
  Жанчыне мужчыны патрэбны, як свiнне рогi, толькi футра, падоранае мужчынамi - дарога!
  Не ѓсё, тое золата што блiшчыць, не ѓвесь скарб, што асляпляе!
  Але кот у мяшку, усё ж лепш, чым лiсiца ѓ авечай дублёнцы!
  Наймацнейшага льва, можа трымаць на павадку хiтрая лiсiца!
  Нават маючы сiлы як у ката, пераможаш iльва хiтрасцю лiсiцы!
  Каб не быць дзятлам, не лiчы крумкач!
  Лягчэй прымусiць варону спяваць салаѓём, чым палiтыка выконваць перадвыбарчыя абяцаннi!
  Спрачацца з палiтыкам, што лiчыць крумкач i быць апошнiм дзятлам!
  У лiсiцы не самыя буйныя iклы сярод звяроѓ, але больш за ѓсё ахвяр сярод людзей!
  Няпрошаны госць горш за ката ѓ мяшку!
  Калi ты розумам палена, то будзеш укалываць як тата Карла, i не адшукаеш залатога ключа!
  Калi ты не хочаш вучыцца як Бурацiна, дык застанешся на ѓсё жыццё паленам!
  Калi ты знаходлiвы як Бурацiна, дык розумам зусiм не палена!
  Розум як у палена, у таго, хто як Бурацiна замест школы бяжыць у тэатр!
  Закопваючы золата ѓ зямлю, ты становiшся падданым краiны дурняѓ!
  Калi ты залатыя таленты закапаеш, прападзеш за медны грош!
  Залатыя горы серабрыстых прамоѓ i драбяза ламанага не каштуюць!
  Калi ѓ палiтыка зносiць дах, то выбаршчык вылятае ѓ трубу!
  Майстэрскi майстар можа зрабiць з палена Бурацiна, але хто розумам палена, i з залатым ключыкам зайдзе ѓ дрыгву!
  Каб народ даспеѓ да дэмакратыi яму патрэбнае сонца свабоды, а ва ѓмовах цемры дэспатыi ён назаѓжды застанецца палiтычна зялёным!
  Пэпi ѓ лютасьцi ѓсклiкнула:
  - Ну, хопiць - разышоѓся! I так ужо галава трашчыць!
  Маргарыта заѓважыла:
  - Але нядрэнныя афарызмы ѓ яго, так?
  Аннiка ѓсклiкнула:
  - Цудоѓныя афарызмы!
  Томi энергiчна пацвердзiѓ:
  - Ды гэта клас!
  I дзецi ѓзялi i запляскалi ѓ ладкi. На самой справе атрымалася ѓсё надзвычай выдатна. I вось ужо апошнiя японскiя караблi сталi або тортамi, або гарой пiрожных, або курганам цукерак i шакаладак у яркiх абгортках. Акрамя таго былi тут i яшчэ i ледзянцы i мармеладзiнкi i нават марожанае з разынкамi, ананасамi, цукатамi. Прыгожа атрымалася - нiчога не скажаш.
  Алег з мiлай усмешкай заѓважыѓ:
  - Вось як выдатна мы ператвараем ворагаѓ у нешта карыснае!
  Маргарыта хiхiкнула i адказала:
  - Вар'ят вiраж!
  Пэпi доѓгую панчоху пацвердзiла:
  - Да чорта!
  Аннiка i Томi пiскнулi:
  - Ну-ка ад шрубы!
  I засмяялiся сваiмi дзiцячымi галасамi. Прайшло гэта даволi спрытна.
  Алег тут заявiѓ:
  - Нам зноѓ трэба падзарадзiць магiчнай энергiяй!
  Маргарыта пацвердзiла:
  - Вось менавiта! У гэтым i будзе нашая касмiчная, надзвычайная сiла!
  Пэпi доѓгую панчоху пiскнула:
  - Будзем дзейнiчаць, i зладзейнiчаць!
  Аннiка на гэта здзiвiлася:
  - Зладзейнiчаць? А я думала, што вы добрыя!
  Алег хiхiкнуѓ i адзначыѓ:
  - Наша сяброѓка Пэпi так пажартавала!
  Томi з сур'ёзным тонам адказаѓ:
  За такiя жарты,
  У зубах бываюць прамежкi!
  Маргарыта букнула:
  - Ты яе не дражнi, яна сама можа зубы павыбiваць!
  Пэпi хiхiкнула i адзначыла:
  - Вось менавiта! Я дзяѓчынка трэба сказаць вельмi крутая!
  Аннiка сур'ёзна спытала:
  - А Карласона мы можам сустрэць?
  Алег з вясёлым выглядам адказаѓ:
  -Усё немагчымае магчыма ведаю дакладна!
  Пэпi доѓгую панчоху адзначыла:
  - А Карласона я ведаю! Нядрэнны хлопец, толькi есць занадта шмат! Але ѓпэѓнена душа ѓ яго добрая!
  Маргарыта адзначыла:
  - А зараз апускаемся ѓ магiчную медытацыю i збiраем сiлы!
  . РАЗДЗЕЛ No 12.
  Алег Рыбачэнка прыгадаѓ яшчэ адну сваю мiсiю. Сталiн вырашыѓ напасцi на войскi саюзнiкаѓ яшчэ 30 мая сорак пятага года. Пэѓная рацыя ѓ гэтым была. На самой справе ѓжо было вядома што ѓ ЗША ёсць ядзерная бомба. Але для масавай яе вытворчасцi патрэбны час. Так што пакуль не пастаѓлены атамныя боегалоѓкi на паток, то чаму б i не пачаць? Тым пакуль яшчэ не разгромлена Японiя i ѓ СССР будзе новы саюзнiк.
  Ды i народ яшчэ не астыѓ, хоць i стамiѓся. Вось уявiце сабе разагрэтага штангiста. I ён некаторы час стаiць без руху i астывае. I калi ѓжо астыне i падыдзе да снарада рызыкуе парваць жылы. Так што працяглая паѓза i дэмабiлiзацыя аслабiць народ i войска.
  А зараз усе сабраныя i разагрэтыя. I салдаты ѓжо паспелi адпачыць, але яшчэ не страцiлi навыкi i форму.
  I вось вырашылi, выкарыстоѓваючы фактар раптоѓнасцi атакаваць i амерыканцаѓ i ангельцаѓ.
  Прыкладны расклад сiл быѓ такi - саюзнiкi мелi ѓ Еѓропе прыкладна шэсць мiльёнаѓ салдат на лiнii фронту. У Сталiна iх было шэсць з паловай мiльёнаѓ. Плюс яшчэ рэзервы i тылавыя часткi ѓ абодвух бакоѓ.
  У танках суадносiны прыкладнае роѓнасць у колькасцi, можа нават у саюзнiкаѓ няшмат i больш. Па якасцi самы масавы "Шэрман", блiзкi да Т-34-85. Крыху меншы калiбр у амерыканца кампенсуецца лепшай якасцю снарада i балiстыкi.
  Обзорность i оптыка ѓ Шермана таксама лепш, i плюс яшчэ гiдрастабiлiзатар якi падвышае эфектыѓнасць стральбы пры руху. Запас ходу ѓ трыццацьчацвёркi вышэйшы за кошт дызельнага рухавiка. Але затое ѓ амерыканскага танка матор амаль не стварае шуму i ён можа падкрасцiся неѓзаметку.
  Браня супастаѓная па таѓшчынi, але якасцю ѓ амерыканца лепей. Нядрэнны i ѓ "Шэрмана" зенiтны кулямёт якi можна выкарыстоѓваць супраць штурмавiкоѓ. I гэтых танкаѓ амэрыканцы могуць вырабляць вельмi шмат. Iх нават больш, чым савецкiх, не лiчачы магчымасцяѓ амерыканскага ВПК. Ёсць у ЗША i "Першынг", танк якi фармальна заяѓлены як сярэднi, але фактычна цяжэйшы за сарака тон i яго можна аднесцi да цяжкiх. Па ѓзбраеннi 90-мiлiметровая гармата, ён пераѓзыходзiць савецкую 34, але саступае IС-2. Праѓда амерыканская гармата больш хуткастрэльная i дакладней. Лабавая браня вежы з IС-2 супастаѓная, але корпус асаблiва верхняя частка ѓ савецкай машыны лепш абаронена. I барты як вежы, так i карпусы ѓ савецкай машыны таѓсцей.
  Акрамя таго "Першын" паступiѓ на ѓзбраенне войска ЗША зусiм нядаѓна, i па колькасцi пакуль саступае IС-2. Хоць улiчваючы магчымасцi амерыканскай прамысловасцi можа i абагнаць.
  Ёсць у ЗША яшчэ i "Звышпёршынг", але iх вельмi мала i толькi-толькi сталi паступаць у войскi. Гэты танк пераѓзыходзiць IС-2 у бранябойнасцi гарматы 90-мiлiметраѓ i 73ЭЛ даѓжыня ствала, i ѓ таѓшчынi бранi iлба вежы. Праѓда ѓ хадавых якасцях амерыканская машына з-за ѓзрушанай вагi яшчэ горш, чым IС-2. А просты Пёршынг па хадавых якасцях пераѓзыходзiць цяжкi савецкi танк, але саступае Т-34-85.
  У цэлым па танках адносны парытэт. Можа, ды ѓ саюзнiкаѓ некаторая перавага ѓ колькасцi i якасцi сярэднiх танкаѓ. У прыватнасцi ангельскi мастадонт "Чэрчыль", пераѓзыходзiць савецкую машыну ѓ бранiраваннi. I не толькi Т-34-85, але i нават IС-2. Праѓда гармата ѓ яго прыкладна супастаѓная трыццацьчацвёркай. Некаторыя "Шэрманы" маюць на ѓзбраеннi семнаццацiфутавую гармату, i пераѓзыходзяць трыццацьчацвёркi ва ѓзбраеннi.
  Ёсць у Брытанii добры танк "Чэленджэр", але ён недастаткова масавы, як i "Тарцiла". Апошнi нават не танк, а САУ i важыць восемдзесят тон. Але затое цудоѓна бранiраваны - 230-мiлiметраѓ лоб i 170-мiлiметраѓ борта i корму. I гармата 94-мiлiметровая даѓгаствольная. Супраць такой машыны нiкому не выстаяць, яна магчыма ѓ лабавой бiтве прайграе толькi нямецкай самаходцы "Ягдтыгр". У апошняй гармата ѓ 128-мiлiметраѓ i 57ЭЛ даѓжыня ствала, i лоб вежы ѓ 250-мiлiметраѓ.
  Дарэчы нямецкая машына крыху лягчэйшая ѓ семдзесят пяць тон, але саступае ѓ бартавым бранiраваннi ѓсяго 82-мiлiметра.
  Акрамя танкаѓ у ЗША яшчэ шмат самаходак розных тыпаѓ. Напрыклад, "Ведзьмы", невялiкiя, слабабранiраваныя асаблiва па бартах, але затое вельмi рухомыя i хуткiя - гэта самая масавая мадэль, але ёсць i цяжэй. У тым лiку грозны "Вялiкi Том" i Т-93 з 240-мiлiметровай гаѓбiцай. Гэта значыць у жалезнай тэхнiкi па САУ у ЗША яшчэ большая перавага ѓ колькасцi. Хаця i ѓ СССР ёсць. I найноѓшая СУ-100 добры знiшчальнiк танкаѓ, але пакуль не занадта масавы, СУ-152 даволi магутныя машыны, i сёе-тое мяльчэй.
  У цэлым i ѓ пяхоце прыкладная роѓнасць, i самаходках з танкам невялiкая перавага саюзнiкаѓ. Але ѓ аѓтамабiлях i матацыклах, перавага ЗША i Брытанii з саюзнiкамi куды больш iстотнае. Яно нават мабыць у некалькi разоѓ больш. Тым большая частка савецкiх аѓтамабiляѓ i матацыклаѓ пастаѓкi пад ленд-лiз.
  I ѓ мабiльнасцi саюзнiкi нажаль мацней. Ну, калi браць флот, то тут асаблiва па авiяносцах i лiнкорах - пераважная перавага саюзнiкаѓ. У СССР пакуль нiводнага авiяносца i лiнкора няма. Па падводных лодках таксама савецкiя сiлы саступаюць, але не так радыкальна. Але па надводных караблях, i транспартам перавага Захаду пераважная. Так што высадзiцца ѓ ЗША нерэальна.
  У авiяцыi таксама перавага ѓ саюзнiкаѓ - асаблiва ѓ бамбавiках. I нават без ядзернай зброi яны здольныя шмат праблем прычынiць СССР. У знiшчальнiках суадносiны сiл лепей, але ѓсё роѓна Захад мацней i колькасць i ѓзбраеннем i хуткасцю машын.
  У авiяцыi i ЗША i Брытанiя маюць магчымасць дамiнаваць, тым больш, што Японiя ѓжо амаль пераможана ѓ паветры.
  Праѓда савецкiя лётчыкi маюць вялiкi баявы досвед, але i адсотак загiнулых у iх больш, чым у саюзнiкаѓ.
  Карацей кажучы рашэнне Сталiна пачаць вайну па-новаму, не скончыѓшы нават другую сусветную варта прызнаць вельмi смелым i нават авантурным.
  Але стаѓка робiцца на тактычную раптоѓнасць, а таксама на тое, што савецкiя войскi прайшлi больш жорсткую загартоѓку, у цяжэйшых баях з гiтлераѓцамi, чым саюзнiкi. Так што Сталiн вырашыѓ рызыкнуць.
  I нiбы азартны гулец - кiнуѓ косткi.
  I сапраѓды тактычная, ды i можа стратэгiчная раптоѓнасць спрацавала.
  I ѓ самыя першыя днi баёѓ савецкiя войскi дабiлiся буйных поспехаѓ.
  А народ вядома ж быѓ раззлаваны - iзноѓ ваяваць, але прапаганда хутка ѓсiх ахмурыла.
  I пайшоѓ наступ, са стварэннем катлоѓ. Зрэшты ачуняѓшы пасля першапачатковага шоку, саюзнiкi сталi агрызацца i асаблiва авiяцыяй. Б-29 гэта такiя монстры, што iх i дагнаць савецкiм знiшчальнiкам няпроста, а яшчэ i збiць праблема. Плюс яшчэ ѓ iх абарончае ѓзбраенне - дванаццаць кулямётаѓ - "звышкрэпасць".
  I яны сталi бамбiць савецкiя вайсковыя заводы, а i Ленiнград з Масквой таксама. I савецкiм войскам стала горш. Тым больш супернiк мабiльны i здолеѓ вывесцi большую частку фармаванняѓ з асяроддзя. I на новых рубяжах будаваѓ абарону.
  А ѓ ЗША i Брытанii набiраюць новых салдат з калонiй i дамiнiёнаѓ, i фармуюць дзясяткi свежых дывiзiй.
  На моры зразумела ѓ саюзнiкаѓ пераважная перавага. I Японiя ѓжо практычна не мяшае.
  Гэта значыць, прасоѓванне савецкiх войскаѓ стала запавольвацца i часам пераходзiць у контратакi.
  У СССР з'явiѓся яшчэ адзiн танк - IС-3, машына з добра абароненай вежай, асаблiва ѓ лоб, але цяжэйшая з горшымi хадавымi якасцямi, з-за абцяжарваннi ѓ першую чаргу перадпакоя часткi. I яшчэ IС-3 з-за больш складанай формы, быѓ даражэйшым, складаным i цяжкiм у вытворчасцi.
  Так што савецкiм войскам стала яшчэ цяжэй. Хоць i супернiк таксама панёс вялiкiя страты, а шматлiкiя салдаты саюзнiкаѓ патрапiлi ѓ палон.
  Сталiн быѓ не асаблiва задаволены. А часам i проста гневаѓся. Блiцкрыг не атрымаѓся. А доѓга ваяваць з ЗША i Брытанiяй якiя абапiраюцца на шырокiя калонii i дамiнiёны было справай накладной. Плюс яшчэ ёсць i саюзнiкi ѓ Амерыкi. У прыватнасцi, самы буйны i па насельнiцтве i тэрыторыi Бразiлiя. Ды i iншыя краiны Лацiнскай Амерыкi таксама, акрамя прагерманскай Аргенцiны. Так што тут ёсьць значныя сiлы, што перакiдваюцца на фронт зь iншых рэгiёнаѓ.
  Становiшча такiм чынам у СССР не самае лепшае. Японiя пачала пад шумок перамовы з саюзнiкамi. I вось яны аб'явiлi аб замарозцы канфлiкту. Такое часовае зацiшша перад бурай.
  Мала таго ѓ ЗША Трумэн стаѓ угаворваць Японiю адкрыць другi фронт супраць СССР. Маѓляѓ у гэтым выпадку краiна Узыходзячага Сонца ѓтрымае ѓсё што пакуль ёй належыць, а гэта тэрыторыi немалыя, каланiяльныя.
  Якiя супраць ЗША i Брытанii самураям не ѓтрымаць. I яшчэ Далёкi Усход можа ѓзяць пад свой кантроль Японiя. I гэта выдатна. Ну зразумела пакуль мiкада i яго свiта вырашылi пацягнуць час. Паглядзець хто будзе перамагаць. У свой час яны не напалi на СССР, i сапраѓды да лепшага гэта цi горшага. Частка была за, частка супраць. I ЗША ваяваць было не лепшай iдэяй улiчваючы якi вялiкi ѓ амерыканцаѓ патэнцыял. Асаблiва ѓ эканомiцы.
  Так што пакуль СССР яшчэ меѓ некаторыя надзеi i шанцы. Асаблiва яшчэ i таму, што саюзнiкi не занадта моцныя ѓ наступе супраць моцнага i добра матываванага супернiка. Ды i савецкiя войскi сапраѓды загартаваныя.
  Першы месяц скончыѓ выхадам да Рэйна. I далей яшчэ адзiн месяц быѓ адноснай стабiлiзацыяй.
  Так што iшло i ехала па крывавай каляiне. Горш было з авiяцыяй. Але Масква нядрэнна прыкрыта зенiткамi, у тым лiку i 100-мiлiметровымi. Ды i ЛА-7 можа з Б-29 змагацца. Тым больш на iм з'явiлася трэцяя авiягармата.
  Патрэбныя былi самалёты з узбраеннем помощнее каб з лятаючымi крэпасцямi змагацца. I з'явiѓся ЯК-3 з трыма авiягарматамi. I адна з iх 37-мiлiметровая, а дзве 20-мiлiметровыя. Машына стала праѓда цяжэйшай. I спрабавалi ѓ СССР стварыць ударнымi тэмпамi i рэактыѓную авiяцыю.
  Але пакуль гэта ѓсё ж такi праекты. Вось ужо i лета прайшло. Наступiла восень. Палiлiся дажджы.
  I ѓ Савецкiм саюзе i на Захадзе з'явiлiся размовы - цi не час пачаць мiрныя перамовы? Але Сталiн, вядома ж, хацеѓ большага. Хаця можна было з улiкам новых рэалiй на полi бою запатрабаваць сабе большага. У прыватнасцi, Аѓстрыя цалкам пад кантролем савецкiх войскаѓ. Частка поѓначы Iталii таксама. Германiя да Рэйна цалкам пад Чырвонай Армiяй. Ну i частка Бельгii i Галандыi. Так што ѓжо ёсьць больш, чым раней. I можна задумацца i аб свеце.
  Але Сталiн пакуль не спяшаѓся, збiраючыся захапiць большыя тэрыторыi.
  Восень iшла па большай частцы ѓ больш глейкiх, пазiцыйных баях. Савецкiя войскi вялi паѓзучае наступленне. I пакуль iм па-трохi ѓдавалася рухацца наперад.
  Вось так пакуль не надышла зiма. У халодны час савецкiя войскi быццам бы ваююць лепш. Але супрацiѓ саюзнiкаѓ узмацнялася. Шмат было танкаѓ у баях. I асаблiва ѓзрасла колькасць "Першынгаѓ". I яны сапраѓды стваралi немалыя праблемы. I страты савецкiх войскаѓ нарасталi.
  Японiя зразумела зiмой у Сiбiр не сунецца. Пакуль збiрае сiлы i паводзiць сябе пасiѓна. Але выпуск сярэднiх танкаѓ усё ж павялiчыла. Японскiя машыны былi прыкладна супастаѓнымi ѓ Т-34-85 па бранi i ѓзбраенню, i хадавым якасцям з дызелем.
  Гэта была падрыхтоѓка да будучай вайны з СССР. I адначасова яшчэ i пайшла ѓ серыю рэактыѓная авiяцыя па нямецкай лiцэнзii.
  Таксама японцы iмкнулiся i аднавiць свой патрапаны i выбiты флот.
  Зiма прайшла ѓ бiтвах i баявых сцежках. А вясной ужо саюзнiкi спрабавалi контрнаступаць. I дзейнiчалi вельмi энергiчна.
  Асаблiва авiяцыя. Тут для СССР высветлiлася непрыемнае - без паставак дзюралю з ЗША i Брытанскiх калонiй, выпускаць ранейшую колькасць самалётаѓ i высокай якасцi. I СССР стаѓ прайграваць бiтву ѓ паветры, занадта ѓжо саступаючы колькасцю, ды i якасцю машын. Напрыклад, найноѓшы мацнейшы ѓзброены ЯК-3, без паставак амерыканскага дзюраля савецкая авiяцыйная прамысловасць не цягнула. Ды i ЛА-7 прыкметна пагаднеѓ. Так што здарылася не надта добрая рэч.
  I ѓ паветры саюзнiкi на вышынi.
  I бамбуюць i савецкiя войскi i СССР без жалю. Нават ядзерную зброю не патрэбна. Прычым некалькi атамных бомб у ЗША ѓжо ёсць. I яны iх могуць ужыць. Пытанне праѓда як? Масква ад лiнii фронту далекавата, але можа ахвярай стаць i Ленiнград. Тым больш у Нарвегii ѓ ЗША ёсць базы. I на 1 траѓня 1946 гады вызначана скiнуць бомбу на другую сталiцу СССР.
  I вось грозныя Б-29 ляцяць. I бомбаѓ плануецца скiнуць адразу ж тры. Што вельмi балюча будзе. I магутнае знiшчальнае суправаджэнне. Удары намечаны па ваенных заводах, але i мiрныя кварталы таксама пацерпяць яны знаходзяцца побач, i ядзерная зброя ахоплiвае вялiкiя тэрыторыi. Такая вось узнiкла жахлiвая сiтуацыя.
  I дзецi-чараѓнiкi Алег Рыбачэнка, Маргарыта Коршунава i Пэпi Доѓгая панчоха прыйшлi СССР на дапамогу. I вырашылi перашкодзiць ядзернай бамбардзiроѓцы Ленiнграда.
  Вось на дыване-самалёце юныя чарадзеi ляцяць. I ѓжо iмчыцца вялiзная армада самалётаѓ да Ленiнграда. Тут iх адначасова больш за трыста пяцьдзесят. Акрамя атамных плануюць скiнуць яшчэ i звычайныя бомбы.
  Пэпi доѓгi панчоха аблiзнулася. Бамбардзiроѓшчыкаѓ больш за тры з паловай сотнi. Але знiшчальнiкаѓ больш за тысячу. I тут i Мустангi i грозныя "Аэракобры", i РЭ-51 з васьмю кулямётамi вялiкай моцы. Ну паспрабуй супраць такога выстаяць.
  Ну i адбiць атаку знiшчальнiкаѓ, i заблытаць зенiткi. Вось такая тут была баявая сытуацыя.
  Ну што ж Алег, Маргарыта, i Пэпi, вынялi свае чароѓныя палачкi. I ѓзмахнулi iмi, ажыццяѓляючы ператварэннi. I вось амерыканскiя i ангельскiя знiшчальнiкi зараз ператварылiся ѓ пышкi клубкi з цукровай ваты, або пакрытыя пластом шакаладу пiрожныя. А цяжкiя бамбавiкi Б-29 сталi пышным тортамi на падносах пакрытых золатам. I вось iшло класнае ѓяѓленне. I яны апускалiся ѓнiз. I была тут нешта дужа класнае. I такiя смачныя тут прадстаѓнiкi кандытарскiх вырабаѓ. I такiя смачныя i цудоѓныя.
  А як тут былi прыгожыя ружанькi, i з крэму матылi, i звяркi, i птушкi. Вось такiя цудоѓныя i крутыя.
  I вось паѓтары тысячы самалётаѓ сталi проста на вачах пераѓвасабляцца. I наколькi гэта па чароѓным. Адбывалiся класныя i непаѓторныя ператварэннi.
  Алег i Маргарыта гэтыя вечныя дзецi пстрыкнулi босымi пальчыкамi ножак. I адбылося класнае ператварэнне. Наколькi ѓсё аказалася выдатна.
  Пэпi доѓгую панчоху выдатна рабiла i махаючы чароѓнымi палачкамi. I вось гэта надзвычай было зроблена. I вось рабiлiся ператварэннi. I яшчэ якiя класныя з Б-29 атрымлiвалiся порцыi марожанага з ванiллю, разынкамi, арэхамi, i мёдам.
  I ператварэнне адбывалася амаль маментальна i атрымлiвалiся выдатныя вырабы. I яны апускалiся павольна i плыѓна. I гэта надзвычай было нешта класнае. I як гэта надзвычай крута.
  I як гэта прыгожа...
  Алег гэта хлопчык на выгляд не старэйшыя за дванаццаць гадоѓ i выкарыстоѓваѓ босымi пальчыкi ножак на якiх былi пярсцёнкi. Вось гэта сапраѓды класна. I Маргарыта таксама махала чарадзейнай палачкай. I гэтак далей, з голых пятак дзяѓчынак запускала i забойнай сталлю магii класнага вядзьмарства.
  Вось гэта надзвычай было крута. I магутная будзе ѓлада.
  Пэпi таксама рабiла гэта ператварэннем непаѓторным.
  I паѓтары тысячы самалётаѓ сталi смачнымi. I такiя прыгожыя тут i тарты, i пiрожныя, i горы цукерак, i шмат чаго яшчэ цудоѓнага i цудоѓнага. Усё настолькi тут выдатна i такая вялiкая тут была ператасоѓка.
  Дзецi-чараѓнiкi таксама ператварылi тры атамныя бомбы ѓ бочкi ѓ якiх звонку шакалад, а ѓнутры салодкi лiкёр i згушчанае малако.
  Вось гэта класна. Але пакуль дзецi-чарадзеi выйшлi з гульнi. I вайна працягвалася. У СССР пакуль танк Т-54 для серыйнай вытворчасцi быѓ не готаѓ. Затое ѓ баях удзельнiчаѓ IС-3, танк добра абаронены ѓ лоб, асаблiва вежы. Цэлых дзвесце пяцьдзесят мiлiметраѓ бранi - яго нават празвалi шчупак. Браня лабавая i карпусы i вежы яшчэ i нахiльная. Што давала добрую абарону. Барты абаронены горш. Хадавыя якасцi вялiкая нагрузка на перадпакоi шасi з-за цяжкай вежы, але ѓ Еѓропе гэта яшчэ прымальна.
  IС-3 машына-звер. Хоць хадавыя якасцi i эрганомiка i не вельмi вось. Але добрая абарона асаблiва лабавой часткi вежы - гэта яе разыначка. А бо ѓ лабавую частку i больш за ѓсё трапляюць.
  Але танк вырабляѓся не занадта масава, i быѓ працаёмкiм працэсам. Таму IС-2 яшчэ таксама выпускаѓся, ну i працоѓны конiк Т-34-85. Нядрэнны знiшчальнiк танкаѓ СУ-100 выпускаѓся не занадта масава з-за таго, што планавалася ѓ серыю адправiць Т-54.
  Амерыканцы некалькi мадэрнiзавалi "Звышпёршынг", усталяваѓшы больш магутны рухавiк у 810 конскiх сiл. Гэта дадала машыне хуткасцi i манеѓранасцi, i яна стала менш ламацца. Акрамя таго з дапамогай нямецкiх вучоны палепшылi гармату "Свехпершынгу" i яна стала рабiць не чатыры стрэлы ѓ хвiлiну, а восем. А галоѓнае гэты танк стаѓ вырабляцца больш масава, ва ѓзрастаючых колькасцях.
  I ён ужо мог змагацца з IС-2 i Т-34-85, i пераѓзыходзiѓ iх прыкметна. Ды "Шэрман" пакуль не зняты з майстэрства. Толькi гармату ѓ яго мадэрнiзаваная да семнаццацiфутавай. I з ёй дадзеная машына пераѓзыходзiць 34 па сукупнасцi прыкмет.
  У СССР пакуль Т-34-85 самы масавы якi выпускаецца танк. Пры ѓсiх яго недахопах.
  I становiшча савецкiх войскаѓ стала пагоршацца. ЗША вырабляла за год каля ста тысяч самалётаѓ розных тыпаѓ. I ператварэннi паѓтары тысячы ѓ смачныя - i рознага роду выдатных кандытарскiх вырабаѓ. I такiх смачных i духмяных, з класнай размалёѓкай.
  I яшчэ пяцьдзесят тысяч самалётаѓ за год вырабляла Брытанiя. Або сто пяцьдзесят тысяч машын - вядома ж яны душаць. I зноѓ савецкiя войскi бамбуюць i неба дзiравае. I прасуюць. I вось ужо ёсць пасоѓванне i ѓ саюзнiкаѓ. Яны ламаюць савецкi лад.
  I вось ужо праз Рэйн пратачылiся i сталi вышэй i страмчэй. I ствараюць плацдармы. I ѓжо ѓ Iталii савецкiя войскi пад ударамi, i пачынаюць прагiнацца.
  Ёсць праблемы i ѓсярэдзiне СССР. Сорак шосты год выдаѓся не ѓраджайным i проста голад. Плюс яшчэ росквiт крымiналу, i крымiнальшчыны.
  Так усё гэта завялося, звыш усялякай меры. I вось у канцы лета пачалося вялiкае наступленне саюзнiкаѓ. I адначасова Японiя падкапiѓшы сiлы, i атрымаѓшы дадатковае ѓзбраенне ад ЗША ѓ першую чаргу "Шэрманы", перайшла ѓ рашучы наступ. Самураi мелi вялiкую колькасць пяхоты i былi вельмi адважныя.
  I ѓ вынiку ѓ жа ѓ першыя днi ѓварвання з усходу была прарваная лiнiя абароны i Уладзiвасток аказаѓся адрэзаны.
  У СССР былi ѓжо праблемы на шосты год вялiкай вайны з рэзервамi i людскiмi рэсурсамi. На самой справе краiна была знясiлена. А тут яшчэ i Японiя.
  Сталiн нават спалохаѓся i пачаѓ прапаноѓваць саюзнiкам перамовы. Але тыя ѓжо не хацелi вяртання да ялцiнскiх пагадненняѓ. Яны ставiлi пытанне аб поѓным знiшчэннi i СССР i камунiзму. I хоць савецкiя войскi яшчэ былi ѓ Еѓропе, але падвяргалiся магутным ударам.
  У ЗША з'явiѓся магутны бамбавiк Б-36, ён меѓ у якасцi абарончага ѓзбраення авiягарматы. Што трэба сказаць сур'ёзна. I машына несла да пятнаццацi тон бомб, i мела шэсць матораѓ.
  Пачалi з'яѓляцца ѓ амерыканцаѓ i рэактыѓныя машыны. Удары станавiлiся ѓсё мацнейшымi i забойнымi.
  Дзецi-чарадзеi вядома хацелi ѓмяшацца, але iм не давалi. Маѓляѓ Сталiн агрэсар. I калi што будзе з боку саюзнiкаѓ забароненае, дык тады дзейнiчайце.
  I сапраѓды на 7 лiстапада 1946 года, саюзныя войскi паспрабавалi зноѓ скiнуць на гэты раз пяць атамных бомбаѓ на Маскву. Прычым бомбаѓ буйнейшых i магутных на Б-36 страшных машынах-тэрмiнатарах.
  I паляцела магутная армада ѓ дзве тысячы пяцьсот самалётаѓ, плануючы кiдаць i звычайныя i атамныя бомбы, каб зраѓняць з зямлёй савецкую сталiцу. Што было моцным i небяспечным ходам.
  I вось зноѓ Алег Рыбачэнка, Маргарыта Коршунава i Пэпi Доѓгая панчоха ѓ справе.
  Вось яны ляцяць на дыване-самалёце. Дзве дзяѓчынкi i хлопчык з чароѓнымi палачкамi ѓ руках. А на босых пальчыках ножак, былi яшчэ пярсцёнкi з артэфактамi. Якiя таксама рабiлi ѓздзеянне.
  I вось перад армадай юныя чараѓнiкi ѓзялi i ѓзмахнулi магiчнымi палачкамi. I адбылося зараз цудоѓнае ператварэнне. Нiбы сапраѓды гэта была казка. I кулi i снарады што пасылалi саюзныя знiшчальнiкi па дзецях, ператваралiся ѓ шакаладкi i цукеркi. Кулi i авiяснарады ператварыѓшыся ѓ шакаладкi i цукеркi з яркiмi абгорткамi, плаѓна апускалiся ѓнiз. Iх там лавiлi дзецi i смяялiся ва ѓсе раты. А вось сталi адбывацца i больш сур'ёзныя ператварэннi.
  Дзве дзяѓчынкi i хлопчык ударылi з босых пальчыкаѓ ножак, выкарыстоѓваючы магiю пярсцёнкаѓ. I ѓ вынiку знiшчальнiкi сталi iмклiва ператварацца ѓ гару пончыкаѓ i пiрожных у глазуры, такiх духмяных i блiскучых - проста дзiкi смак. I першыя хто выпрабаваѓ цудоѓнае пераѓтварэнне былi менавiта знiшчальнiкi. А тут былi машыны магутныя. Напрыклад у "Мустангу" ѓсталявалi больш магутны рухавiк, i замест шасцi кулямётаѓ, усталявалi авiягарматы. I гэта трэба сказаць сур'ёзна.
  I вось такi грозны знiшчальнiк ператвараецца ѓ гару пiрожных якiя плаѓна апускаюцца ѓнiз. I iх потым ловяць шматлiкiя дзецi. I падаюць яшчэ i шакаладкi. Што трэба адзначыць само па сабе цудоѓна.
  А вось бамбавiкi дакладней iх лётчыкi пачынаюць нервавацца i скiдаць бомбы на савецкiя гарады не даляцеѓшы да Масквы.
  Але i тут адбываецца ператварэнне. I бомбы становяцца вялiкiмi бочкамi звонку шакаладнымi, а ѓсярэдзiне са згушчаным малаком, лiкёрам i мёдам. I яны плаѓна апускаюцца ѓнiз, каб не разбiцца. Шкада ж, калi такое дабро прападзе.
  Маргарыта выпускаючы магiчныя прамянi i з чарадзейных палачак, i з босых пальчыкаѓ ножак, прачырыкала:
  - Пускаем мы ворагаѓ у выдатак! Мой першы ход - апошнi ход!
  Алег таксама ажыццяѓляѓ ператварэннi. У iх жа такая фенаменальная сiла. I яны могуць тварыць непаѓторныя цуды. I зараз i вырабляюць. I армада самалётаѓ становiцца такой апетытнай i смачнай. I настолькi пры гэтым усё духмянае, i цудоѓнае, i салодкае.
  I вось ужо бамбавiкi пападаюць пад уздзеянне магii дзяцей. I ператвараюцца ѓ вялiзныя, з пазалочанымi фужэрамi порцыi марожанага. I яно абсыпана шакаладнай пудрай. I рознага роду цукатамi, i разынкамi, i рознага роду ягадамi. Што скажам так цудоѓнае ператварэнне.
  Тут такое адбываецца - цуд дэмiлiтарызацыi. I вось адбываецца нешта неверагодна. I сотнi машын пераѓтворацца зараз. I вось бамбавiкi яшчэ i робяцца тортамi.
  Б-36 дакладней iх пiлоты ѓ разгубленасцi нацiскаюць на кнопкi i скiдаюць пяць атамных бомбаѓ прама зараз. I яны падаюць унiз. I нясуцца марудлiва, каб даць амерыканскiм самалётам сысцi.
  Але магiчныя прамянi наганяюць падобныя бамбёшкi. I яны ѓ палёце павярнулiся ѓ пару секунд, змянiѓшы фiзiчныя законы, стаѓшы тортамi пакрытымi вытанчаным крэмам. I гэта крэм зiхацiць усiмi колерамi вясёлкi.
  А тарты сталi такiмi апетытнымi, i ѓ iх звяркi, i рознага роду казуркi з крэму, i што гэта надзвычай класна. I вось тарты плаѓна апускаюцца ѓнiз. I на iх кiдаюцца натоѓпы галодных дзяцей, чые босыя, ружовыя пяткi зiхацяць.
  А вось i самi бамбавiкi Б-36 накрытыя. I яны ператварылiся ѓ нешта выдатнае. I гэта было маса фужэраѓ з марожанымi, i горы ледзянцоѓ i мармеладзiн. I вось яны сталi таксама апускацца ѓнiз.
  Пэпi доѓгую панчоху прачырыкала:
  -Мы парадак у свеце робiм жалезным, ператвараем зласлiвых у класны свет карысны!
  I вось сапраѓды дзецi-чарадзеi разбушавалiся. I ѓсё больш выпускалi чарадзейных прамянёѓ i з палачак i з босых ножак. А палачкi чароѓныя ѓ iх не простыя. Унутры iх вельмi каштоѓныя артэфакты.
  I вось амерыканскiя самалёты большая частка з якiх была разам з лётчыкамi пераѓтвораная ѓ нешта смачнае, кiнулася ѓцякаць i ратавацца. Але дзецi-чарадзеi не адступалi. Яны пераследвалi ѓцякаючых ад iх крылатых сцярвятнiкаѓ. I дзейнiчалi вельмi нават агрэсiѓна. Гэта была баявая сiтуацыя, i смяротнае ѓздзеянне.
  Якое зрэшты несла не смерць, а хутчэй скажам задавальненне. Я лётчыкi дарэчы не знiкалi, а ператваралiся ѓ дзяцей гадоѓ сямi-васьмi, i зараз бегалi ѓ шорцiках, пляскалi босымi, маленькiмi ножкамi, i адкусвалi смакаты.
  Вось гэта была бiтва што трэба. I вось дзецi ѓзялi i сунулi ѓ раты свiсткi i дзьмухнулi ѓ iх. I ѓ вынiку адбылося проста цудоѓнае ператварэнне. I пайшла хваля чараѓнiцтва i з палачак, i пярсцёнкаѓ на босых пальчыках ножак, i iншага такога цудоѓнага. I вось усе самалёты пякучай хваляй накрыла. I вось машыны сталi гарой пiрожных, марожанага, i мармеладзiн, ледзянцоѓ, пончыкаѓ, пернiкаѓ у цукровай глазурай, вялiкiх зефiрак у шакаладзе i iншага.
  Вось гэта прысмакi былi. А лётчыкi сталi хлопчыкамi, а некалькi лётчыц дзяѓчынкамi, i зараз маленькiя дзецi бегалi i мiтусiлiся.
  Так скончыѓся авiяналёт i мiнус яшчэ дзве з паловай тысячы самалётаѓ.
  Пасля такога разгрому саюзнiкi пагадзiлiся на мiрныя перамовы. Сталiн прапанаваѓ кампрамiс - вярнуцца да дасягнутага на Ялцiнскай канферэнцыi.
  Асцерагаючыся якога-небудзь яшчэ падвоху ад Сталiна, саюзнiкi пагадзiлiся. Тым больш савецкiя войскi мусiлi ѓ гэтым выпадку адысцi.
  Горш было з Японiяй. Яна захапiла ѓсё Прымор'е, акрамя Уладзiвастока i самураi ѓзялi Хабараѓск. I ѓ розных месцах перасеклi Амур i захапiлi большую частку Манголii.
  Але тут з саюзнiкамi лёгка дамовiлiся. СССР перакiнуѓ войскi з захаду на ѓсход, а ЗША, Брытанiя i iх саюзнiкi аднавiлi баявыя дзеяннi супраць Японii. I пачаѓся вялiкi наступ.
  Савецкiя войскi ѓжо зiмой выбiлi японцаѓ з Прымор'я, i ѓзялi падкантроль Маньжурыю i Порт-Артур. А саюзнiкi захапiла Акiнава, i высалiлiся ѓ самой метраполii Японii.
  А калi скiнулi атамныя бомбы на Хiрасiму i Нагасакi, то iмператар абвясцiѓ капiтуляцыю.
  I якраз дваццаць трэцяга лютага 1947 года Другая сусветная вайна i скончылася. Былi падпiсаны новыя пагадненнi. А СССР атрымаѓ сабе пад кантроль Курыльскую граду астравоѓ, i паѓднёвы Сахалiн. А ѓ Кiтаi прыйшоѓ да ѓлады прасавецкi ѓрад Мао Цзэдуна.
  Карацей было як у рэальнай гiсторыi. Хiба што дамагалася яшчэ пару мiльёнаѓ лiшнiх трупаѓ. I ѓсе запомнiлi дзiѓныя цуды, калi самалёты ператваралiся ѓ разнастайныя смакаты, а лётчыкi станавiлiся дзецьмi. I гэта было вельмi здорава. I настолькi прыгожа i цудоѓна. Так i нiхто не разгадаѓ дадзенага феномена.
  А вечныя дзецi-чараѓнiкi Алег Рыбачэнка, Маргарыта Каршунова, i Пэпi доѓгую панчоху працягвалi тварыць свае незлiчоныя мiсii па ѓсiм свеце, i змагацца за праѓду i справядлiвасць, ва ѓ гэтым i мностве iншых сусветаѓ.
  . РАЗДЗЕЛ No 13.
  Але вось дзiцячая каманда з пяцi юных байцоѓ працягвае ляцець на дыване-самалёце. Па дарозе iм трапiѓся японскi мiнаносец. Алег пстрыкнуѓ босымi пальчыкамi ножак i гэты карабель зараз ператварыѓся ѓ нешта надзвычай апетытнае. I ѓ з завiтушкамi, з мёдам. I такое гэта было духмянае, i пакрытае пластом шакаладам.
  Маргарыта адзначыла з усмешкай:
  - Вось гэта выдатна!
  Пэпi доѓгiя панчоха адзначыла:
  - Калi ёсць магiя гэта параѓнальна проста!
  Аннiка хiхiкнула i адзначыла:
  - Ды гэта клёва!
  Томi з усмешкай вымавiѓ:
  - Можна i самiм паесцi!
  I дзецi разрагаталiся i зашлёпалi маленькiмi, босымi ножкамi. Выдатныя юныя iстоты.
  Вось яшчэ адзiн японскi крэйсер папаѓся i стаѓ тортам. Але гэтага пагадзiцеся было мала. Дакладней i так большая частка японскага флота знiшчана, дакладней пераѓтвораная. Вось гэта выдатна яны разгарнулiся.
  Дзецi працягвалi палёт.
  Пэпi ѓзяла i заспявала:
  Хай будзе ѓ славе царства Мiкалая,
  У iм хай гiрлянды шчасця расквiтнеюць...
  Б'ешся за Русь ты люта адважваючыся,
  Ваяѓнiк стане несумненна крут!
  Дзецi-тэрмiнатары змаглi выявiць некалькi японскiх караблёѓ ацалелых ад разгрому. Пэпi i Маргарыта перадалi свае чароѓныя палачкi Томi i Аннiцы, i папярэдзiлi iх:
  - Пстрыкайце босымi пальчыкамi ножак. Тады вы зможаце чараваць па-крутому!
  Хлопчык i дзяѓчынка ѓзялi маленькiмi, босымi, дзiцячымi ножкамi сутыкнулiся адна з адной. Так што пасыпалiся iскры. I дзецi засмяялiся. Узмахнулi чароѓнымi палачкамi. I караблi з японскiмi матросамi сталi ператварацца, у нешта надзвычай смачнае i апетытнае. I гэта былi шакаладныя тарты, i горы пiрожных заварных i духмяных. А яшчэ на адным падносе ѓзнiкла гара пончыкаѓ мядовых.
  Пэпi хiхiкнула i адзначыла:
  - А вы добра чаруеце!
  Маргарыта ѓсклiкнула:
  - Малайцы хлопцы!
  I дзецi з радасцю засмяялiся...
  Алегу прыгадалася яшчэ адна iх мiсiя.
  Гiтлер вырашыѓ адмовiцца ад наступу на Курскай дузе, лагiчна разважыѓшы, што бiць па самым умацаваным месцы не лагiчна. Ды i Сiцылiю трэба ѓмацаваць - там намячаецца высадка саюзнiкаѓ. I пакуль Трэцяму Рэйху трэба перайсцi да абароны. Ды i час каб навучыць свежую, набраную пяхоту трэба. I вось фашысты ѓзялi i ѓмацавалiся там узмацнiѓшы там пазiцыi.
  I высадка ѓ Сiцылii скончылася для саюзнiкаѓ катастрафiчным разгромам. Сталiн пачаѓ наступ толькi ѓ жнiѓнi сорак трэцяга года. Адначасова i на арлоѓскiм i харкаѓскiм напрамку. 5 жнiѓня войскi СССР спрабавалi атакаваць Трэцi Рэйх. I немцы гэта чакалi. Бiтвы паказалi, што "Пантэра" у абароне вельмi добры танк. Яна выдатна спраѓляецца са сваёй задачай нiшчыць Т-34-76 з дыстанцыi да двух кiламетраѓ i робячы да пятнаццацi стрэлаѓ у хвiлiну. Ды i "Тыгр" нядрэнны, i яго цяжка падбiць. I гармата магутная 88-мiлiметраѓ.
  Ды немцы нядрэнна ѓмацавалiся, асаблiва на Харкаѓскiм кiрунку. I баi зацягнулiся да позняй восенi. На арлоѓскiм напрамку савецкiя войскi прасунулiся ѓсяго толькi на пятнаццаць кiламетраѓ, а на харкаѓскiм i зусiм не было прасоѓвання. У сярэдзiне кастрычнiка наступ каштоѓнай Чырвонай армii велiзарных страт было спынена занадта ѓжо вялiкiя страты, а вынiкi мiзэрныя.
  Пакуль немцы ѓтрымлiвалi лiнiю фронту. З верасня месяца ѓ серыю паступiла "Пантэра"-2, больш магутна ѓзброеная, абароненая i рухавiком у дзевяцьсот конскiх сiл пры вазе ѓ пяцьдзесят тры тоны. Але пакуль i старая "Пантэра" не дрэнная. Ну i "Тыгр"-2 пайшоѓ у серыю таксама з больш магутнай гарматай i лепш абаронены.
  Але Сталiн не маркоцiѓся - наперадзе зiма - час перамог Чырвонай Армii. Але здарылася раптам нечаканае - пасля паразы ѓ Сiцылii ѓ ЗША ѓзмацнiлiся пазiцыi iзаляцыянiстаѓ якiя казалi, што навошта лезцi ѓ Еѓропу - трэба засяродзiцца на Японii. I Рузвельт пагадзiѓся на прапанову Гiтлера аб'явiць перамiр'е i пачаць перамовы. А Чэрчыль залямантаваѓ, што без ЗША ён ваяваць не будзе. I вось баявыя дзеяннi з першага кастрычнiка былi 1943 года былi замарожаныя. I пачалiся перамовы. У якасцi жэсту добрай волi, Гiтлер прыпынiѓ масавай знiшчэнне габрэяѓ.
  I пачаѓся гандаль. У ЗША i Брытанiю сталi адпраѓляць эшалоны з яѓрэямi, а ѓзамен гiтлераѓцы атрымлiвалi сыравiну, нафтапрадукты, золата i нават узбраеннi. У прыватнасцi танк "Чэрчыль", быѓшы добра абароненым i адносна рухомым у цэлым уладкоѓваѓ гiтлераѓцаѓ. Ды i ангельскi танк "Чэленджэр", быѓ па бранiраваннi i ѓзбраеннi супастаѓны з "Пантэрай"-1, але важыѓ усяго трыццаць тры тоны.
  Але асаблiва змянiлiся суадносiны сiл у паветры. Немцы змаглi перакiнуць свае самалёты з заходняга фронта i мiжземнаморскага. Плюс яшчэ пайшоѓ абмен палоннымi, i шматлiкiя нямецкiя i iтальянскiя лётчыкi вярнулiся змянiѓшы суадносiны сiл у першую чаргу ѓ паветры.
  Акрамя таго ѓ немцаѓ з'явiѓся знiшчальнiк-штурмавiк ТА-152 з шасцю авiягарматамi i хуткасцю 760 кiламетраѓ за гадзiну. I гэтая машына была грознай. I яна магла быць i знiшчальнiкам, i штурмавiком дзякуючы магутнаму ѓзбраенню i бранiраванню, i франтавым бамбавiком. Такi вось працоѓны конiк. I супраць яе цяжка выстаяць.
  Ды i рэактыѓныя знiшчальнiкi з'явiлiся, але пакуль не дасканалыя МЕ-262. Яны занадта яшчэ дарагiя i цяжкiя, але з чатырма 30-мiлiметровымi авiягарматамi. Магутная хуткасць да дзевяцiсот кiламетраѓ забяспечвае жывучасць гэтых машын. Яны больш разбiвалiся самi, чым збiвалiся савецкiмi лётчыкамi.
  МЕ-163 занадта ѓжо малы палётны час меѓ у шэсць хвiлiн, каб яго можна было б эфектыѓна выкарыстоѓваць. Але машына бясхвостая, маленькая, i вельмi хуткая.
  Гiтлер як гаворыцца атрымаѓ козыры. А пастаѓкi па ленд-лiз у СССР спынiлiся. Што таксама адбiлася асаблiва ѓ авiяцыi. I ѓзнiк недахоп i медзi i ѓзрыѓчаткi, i дзюралю. I гэта адбiвалася на фронце. У снежнi савецкiя войскi спрабавалi наступаць на поѓднi, а студзенi на поѓначы ѓ райнае Ленiнграда. На гэты раз фашыстам удалося адбiць савецкiя атакi i выстаяць. У лютым савецкiя войскi спрабавалi наступаць i ѓ цэнтры. I таксама не дасягнулi поспеху. Надышоѓ сакавiк... Зiма самы цяжкi час для гiтлераѓцаѓ прайшла, i надышла вясна. I ѓжо Гiтлер жадаѓ перайсцi ѓ наступ.
  У Трэцiм Рэйху i на акупаваных тэрыторыях дзейнiчаѓ рэжым татальнай вайны. Выпуск танкаѓ - асаблiва "Пантэры"-2 i "Тыгра"-2 усё нарастаѓ. Нямецкi Тыгр-2 у адрозненне ад рэальнай гiсторыi меѓ больш магутны рухавiкоѓ у тысячу конскiх сiл, i таму мог быць грозным танкам прарыву. Ну i выпуск ТАЯ-152 нарастаѓ. Плюс таксама ѓ серыi былi ѓжо Ю-288, машыны якiя развiвалi хуткасць да 650 кiламетраѓ у гадзiну, i неслi чатыры тоны бомбаѓ пры нармальнай нагрузцы, i шэсць тонаѓ пры перагрузцы.
  Таксама ѓ серыi быѓ МЕ-309 - грозны знiшчальнiк з трыма 30-мiлiметровымi гарматамi, i чатырма кулямётамi. I гэтая машына развiвала хуткасць да 740 кiламетраѓ i была грознай i страшнай.
  СССР адказаѓ на гэта ѓ паветры слаба. Толькi ЛА-7 з'явiѓся, крыху больш за хуткасны. А вось з ЯК-3 узнiклi праблемы. Пастаѓкi дзюраля з ЗША i Брытанii спынiлiся, i з-за яго недахопу ЯК-3 у серыю запусцiць не ѓдалося.
  Прыйшлося абмяжуецца толькi ЯК-9, машынай даволi слаба ѓзброенай адна 20-мiлiметровая гармата, i адзiн кулямёт, i хуткасць у шасцiсот кiламетраѓ за гадзiну. I гэта ѓ эталонным варыянце. Але на практыцы машына была яшчэ павальнейшай i цяжкай.
  У танках крыху было лепей: пайшлi з сакавiка ѓ серыю Т-34-85, i IС-2 з больш магутным узбраенняѓ i некалькi лепш абароненымi.
  У красавiку савецкiя войскi спрабавалi наступаць на поѓднi, але беспаспяхова.
  Гiтлер жа збiраѓ сiлы. Фармiравалiся замежныя легiёны i дывiзii. Пакуль фашысты прытрымлiвалiся чакальнай танкi. Часткай генштаба быѓ прызначаны Гудэрыян. I ён раiѓ дачакацца савецкага наступу i злавiць Чырвоную Армiю на контрудары. Бо лiнii абароны занадта ѓжо магутныя, каб катаваць прабiць iх у iлоб.
  I вось 22 чэрвеня 1944 года падкапiѓшы сiлы Сталiн пачаѓ аперацыю "Баграцiён". I савецкiя войскi пачалi вялiкае наступленне ѓ цэнтры. Добрыя танкi былi ѓ абодвух бакоѓ. У немцаѓ ужо была перавага ѓ тэхнiцы. I танкаѓ больш i яны больш магутныя, i ѓ авiяцыi перавага. I гэта вельмi класна.
  Сталiн пачаѓ наступленне не маючы перавагi ѓ сiлах. I ѓ вынiку савецкiя войскi, патрапiлi пад флангавыя ѓдары. I ѓзнiклi катлы, i атачалi Чырвоную Армiю.
  Толькi палонных было савецкiх салдат больш за семсот тысяч, i вялiкая катастрофа ѓ цэнтры. I гiтлераѓцы прабiѓшы праломы, ужо падыходзiлi да Масквы.
  А гiтлераѓцы ѓжо абцякаюць з розных бакоѓ Маскву.
  Тады Алег i дзяѓчаты зноѓ уступiлi ѓ бiтву, дапамагаючы Расii, дакладней СССР.
  Тут да iх далучылася яшчэ басаногая дзяѓчынка Маргарыта. Таксама дарослая жанчына пiсьменнiца стала дзяѓчынкай гадоѓ дванаццацi ѓ абмен на неѓмiручасць i выконвае мiсiю.
  Воiны з дваццаць першага стагоддзя зноѓ сашчапiлiся з гiтлераѓцамi дваццатага.
  Вельмi ѓжо шмат салдат у фашысцкай карычневай iмперыi. Яны цякуць сабе бясконцай ракой.
  Алег Рыбачэнка рубячы гiтлераѓцаѓ мячамi, як пяхоту, так i танкi зароѓ:
  - Нiколi не саступiм!
  I ад босай нагi хлапчукi паляцеѓ востры дыск!
  Маргарыта, ламаючы працiѓнiкаѓ, скалячы зубкi, буркнула:
  - У свеце подзвiгу знойдзецца месца!
  I ад босай ножкi дзяѓчынкi разляцелiся атрутныя iголкi, дзiвячы гiтлераѓцаѓ i iх самалёты i танкi.
  Наташа таксама шпурнула босымi пальцамi ног, забойнае i завыла:
  - Нiколi не забудземся i не прабачым.
  I яе мячы прайшлiся ѓ млыне па фашыстах.
  Зоя, рассякаючы непрыяцеляѓ, запiшчала:
  - За новы парадак!
  I ад яе босых ножак разляцелiся новыя iголкi. I што ѓ вока, што ѓ горла гiтлераѓскiм салдатам i самалётам.
  Ды вiдаць было, што ваяѓнiцы заводзяцца i лютуюць.
  Аѓгустына секла белых салдат i танкi, прапiшчала:
  - Наша жалезная воля!
  I ад яе босай нагi ляцiць новы, забойны падарунак. I падаюць такнi i белыя байцы.
  Святлана сячэ млынару, яе мячы як маланка.
  Фашысты валяцца як зрэзаныя снапы.
  Дзяѓчына кiдае iголкi сваiмi босымi ножкамi i пiшчыць:
  - За Расiю-матухну будзе перамагаць!
  Алег Рыбачэнка наступае супраць гiтлераѓцаѓ. Хлопчык-тэрмiнатар сячэ карычневыя войскi.
  I пры гэтым пальчыкi голых ножак дзецюка выкiдваюць iголкi з ядам, яны раздзiраюць ствалы i збiваюць самалёты.
  Пацан раве:
  - Слава Будучай Русi!
  I ѓ руху раскройвае ѓсiм галовы i морды.
  Маргарыта таксама разбурае працiѓнiкаѓ.
  Яе босыя ножкi так i мiльгаюць. Гiтлераѓцы гiнуць у вялiкiх колькасцях. Ваяѓнiца крычыць:
  - За новыя рубяжы!
  I тут дзяѓчынка як возьме i сячэ...
  Маса трупаѓ фашысцкiх салдат.
  А вось Наташа ѓ наступе. Сячэ сабе гiтлераѓцаѓ разам з танкамi, i напявае:
  - Русь вялiкая i прамянiстая,
  Я дзяѓчынка вельмi дзiѓная!
  I ад яе босых ножак ляцяць дыскi. Якiя перапiлоѓваюць горлы фашыстам. Ды вось гэта дзеѓка.
  Зоя ѓ наступе. Сячэ карычневых салдат з абедзвюх руку. Плюе з трубачкi. I кiдае босымi пальцамi ног забойныя iголкi - збiваеце танкi i самалёты.
  I пры гэтым спявае сабе:
  - Эх, дубiнушка ахнем,
  Эх, каханая самая пойдзе!
  Аѓгустына, секчы гiтлераѓцаѓ i нiшчачы карычневых салдат, вiскоча:
  - Увесь кудлаты i ѓ шкуры звярынай,
  На АМАП ён кiдаѓся з дубiнай!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць у супернiка, тое што заб'е i слана, а танк тым больш.
  А потым прапiшчыць:
  - Ваѓкадавы!
  Святлана ѓ наступе. Сячэ, крэмсая гiтлераѓцаѓ. Босымi ножкамi па iх запускае прэзенты смерцi.
  Праводзiць мячамi млын.
  Раскрышыла масу байцоѓ i вiскоча:
  - Вялiкая будзе перамога!
  I зноѓ дзяѓчына ѓ дзiкiм руху.
  I яе босыя ножкi запускаюць смяротныя iголкi, знiшчаючы танкi i самалёты.
  Алег Рыбачэнка падскочыѓ. Пракруцiѓся хлопчык у сальта. Пасек масу гiтлераѓцаѓ у скачку.
  Кiнуѓ босымi пальцамi ножак iголкi i пробулькал.
  - Славiцца мая прыгожая мужнасць!
  I зноѓ дзяцюк у бiтве.
  Маргарыта пераходзiць у наступленне. Крамае ѓсiх непрыяцеляѓ запар. Яе мячы страмчэй лопасцяѓ млына. I босыя пальчыкi ножак кiдаюць прэзенты смерцi, танкi i самалёты гараць.
  Дзяѓчынка ѓ дзiкiм надыходзе. Знiшчае карычневых воiнаѓ без цырымонiй.
  I падскоквае раз-пораз, i перакручваецца!
  I ляцяць ад яе прэзенты анiгiляцыi.
  А гiтлераѓцы сабе падаюць мёртва. I цэлыя курганы з трупаѓ нагрувашчваюцца.
  Маргарыта пiшчыць:
  - Я ёсць амерыканскi каѓбой!
  I зноѓ яе босыя ножкi кiнуѓ iголку.
  А затым яшчэ i тузiн iголак!
  Наташа ѓ наступе таксама вельмi крутая.
  I босымi ножкамi кiдае, i з трубачкi плюецца.
  I крычыць на ѓсё горла:
  - Я зiготкая смерць! Вам застаецца толькi памерцi!
  I зноѓ красуня ѓ руху.
  Зоя штурмуе завал з гiтлераѓскiх трупаѓ. I таксама ад яе босых ножак вылятаюць бумерангi знiшчэння.
  А карычневыя воiны ѓсё падаюць i падаюць.
  Зоя крычыць:
  - Басаногая дзеѓка, вас пераможа!
  I ад голай пятачкi дзяѓчыны ляцiць тузiн iголак. Якiя проста ѓ горла гiтлераѓцам упiваюцца.
  Тым падаюць мёртва.
  А дакладней i зусiм мёртвыя.
  Аѓгусцiна ѓ наступленнi. Разбурае карычневыя войскi. Яе мячы ѓ дзвюх рук нясуцца. I такая яна выдатная ваяѓнiца.
  Смерч праносiцца па фашысцкiх войсках.
  Дзяѓчына з рудымi валасамi раве:
  - Будучыня, утоена! Але будзе пераможным!
  I ѓ наступе красуня з агнязарнымi валасамi.
  Аѓгусцiна ѓ дзiкiм экстазе раве:
  - Багi вайны ѓсё парвуць!
  I ваяѓнiца ѓ наступе.
  I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi шмат вострых, атрутных iголкi.
  Святлана ѓ бiтве. I такая блiскучая i баявая. Яе голыя ножкi столькi ѓсяго забойнага выкiдваюць. Не чалавек, а смерць з валасамi бландынкi.
  А калi разыйдзецца, то ѓжо i не спынiш.
  Святлана спявае:
  - Жыццё не будзе мёдам,
  Та скачыце карагодам!
  Хай выканаецца мара -
  У раба мужчыну ператварае прыгажосць!
  I ѓ руху басаногай дзяѓчыны ѓсё больш i больш лютасьцi.
  Алег у наступе ѓсё паскараецца. Хлопчык б'е гiтлераѓцаѓ.
  Яго босыя ножкi кiдаюць вострыя iголкi - раздзiраючы танкi i самалёты.
  Юны ваяѓнiк пiшчыць:
  - Шалёная iмперыя - усiх разарве!
  I зноѓ хлапчук у руху.
  Маргарыта бурная дзяѓчына ѓ сваёй актыѓнасцi. I малоцiць непрыяцеляѓ.
  Вось яна запусцiла голай ножкай, гарошынку з узрыѓчаткай. Тая iрване, i адразу сотню гiтлераѓцаѓ i дзесяць танкаѓ уверх падкiне.
  Дзяѓчынка крычыць:
  - Перамога да нас усё роѓна прыйдзе!
  I правядзе млын мячамi - ствалы танкаѓ ляцяць у розныя бакi.
  Вось паскорыла рухi Наташа. Дзяѓчына ссякае карычневых воiнаѓ. I пры гэтым гарлапанiць:
  - Перамога iмперыю Расiю чакае.
  I давай знiшчаць гiтлераѓцаѓ узмоцненымi тэмпамi.
  Наташа гэта дзеѓка-тэрмiнатар.
  Не думае спыняцца i запавольвацца i танкi i самалёты збiваюцца.
  Зоя ѓ наступе. Яе мячы нiбы наразаюць мясную i металiчную салату. Дзяѓчына крычыць ва ѓсю глотку:
  - Наша выратаванне ѓ сiле!
  I таксама босыя пальчыкi ног такiя iголкi кiдаюць.
  I маса людзей з прабiтымi горламi, валяецца курганамi трупаѓ, а таксама разбiтых танкаѓ i збiтых самалётаѓ.
  Аѓгустына шалёная дзяѓчынка. I ѓсiх разбурае нiбы гэта робат з гiперплазмы.
  Разнесла ѓжо нi адну сотню гiтлераѓцаѓ. Але ѓсё павялiчвае тэмп. I ваяѓнiца яшчэ i раве.
  - Я непераможная такая! Самая ѓ свеце крутая!
  I зноѓ прыгажуня ѓ нападзе.
  I ад яе босых пальчыкаѓ ножак, вылятае гарошынка. I тры сотнi гiтлераѓцаѓ i тузiн танкаѓ разарваѓ магутны выбух.
  Аѓгустына праспявала:
  - Вы не асмелiцеся нашу зямлю захоплiваць!
  Святлана таксама ѓ наступе. I не дае нi грама перадышкi. Дзiкае дзяѓчына-тэрмiнатар.
  I сячэ непрыяцеляѓ i гiтлераѓцаѓ нiшчыць. I маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася ѓ канаву i па дарогах.
  Шасцёрка разбушавалася. Наладзiла дзiкую бiтву.
  Алег Рыбачэнка зноѓ у баi. I прасоѓваецца, махае абодвума мячамi. I хлапчук-тэрмiнатар праводзiць млын. Падаюць забiтыя гiтлераѓцы.
  Маса трупаѓ. Цэлыя горы крывавых целаѓ.
  Хлапчуку-пiсьменнiку прыгадваецца дзiкая стратэгiя. Дзе таксама разам змешвалiся конi i людзi.
  Алег Рыбачэнка пiшчыць:
  - Гора ад розуму!
  А грошай будзе цемра!
  I хлопчык-тэрмiнатар у новым руху. I яго босыя ножкi нешта возьмуць i кiнуць.
  Пацан-генiй зароѓ:
  - Майстар клас i фiрма "Адыдас"!
  Сапраѓды крутое з крутых атрымалася паданне. А колькi забiтых гiтлераѓцаѓ. I перабiлi карычневых байцоѓ самае вялiкае мноства з найвялiкшых.
  Маргарыта таксама ѓ баi. Разбурае карычныя i сталёвыя войскi i раве:
  - Вялiкi ѓдарны полк! Мы ѓсiх уганяем у труну!
  I яе мячы як рубануць па гiтлераѓцам. Маса карычневых байцоѓ ужо завалiлася.
  Дзяѓчынка зароѓ:
  - Я пантэры нават страмчэй! Дакажыце, што ѓсiх лепш!
  I ад голай пяткi дзяѓчынкi як вылецiць гарошынка з магутнай узрыѓчаткай.
  I па непрыяцелю дзюбне.
  I возьме i разнясе частку супернiкаѓ i танкi i нават самалёты.
  А Наташа ѓ аѓтарытэце. I б'е супернiкаѓ, i сама нiкому спуску не дасць.
  Колькi гiтлераѓцаѓ ужо перабiла.
  А яе зубкi такiя вострыя. А вочкi такiя сапфiравыя. Вось гэта дзеѓка - самы галоѓны кат. Хоць у яе ѓсе напарнiцы - каты!
  Наташа крычыць:
  - Шалёная я! Будзе вам пеня!
  I зноѓ дзяѓчына мячамi масу гiтлераѓцаѓ зарубiць.
  Зоя ѓ руху i раскроiла шмат карычневых воiнаѓ.
  А ножкi босыя кiдаюць iголкi. Кожная iголка забiвае некалькi гiтлераѓцаѓ. Вось гэта дзяѓчыны - рэальна прыгажунi.
  Аѓгусцiна надыходзiць, i працiѓнiц разбурае. I пры гэтым яшчэ не забывае прагарлапанiць:
  - Вам не пазбегнуць труны!
  I свае зубы дзеѓка возьме i выскалiць!
  I рудая такая... Валасы веюць на ветры, нiбы пралетарскi сцяг.
  I ѓся лiтаральна зыходзiць гневам.
  Святлана ѓ руху. Вось раскроiла масу чэрапаѓ i вежаѓ танкаѓ. Ваяѓнiца, якая скалiць зубкi.
  Паказвае язычок. А затым плюецца з трубачкi. Пасля чаго завывае:
  - Будзеце вы мёртвымi хлопцы!
  I зноѓ ад яе босых ножак ляцяць смяротныя iголкi, што дзiвяць пяхоту i самалёты.
  Алег Рыбачэнка скача i падскоквае.
  Басаногi хлопчык кучу iголак выпускае, збiвае танкi, i спявае:
  - Адпраѓляемся ѓ паход, адчыняе буйны рахунак!
  Юны ваяѓнiк як належыць на вышынi.
  Гадоѓ яму ѓжо нямала, але ён выглядае дзiцем. Толькi вельмi ѓжо моцным i мускулiстым.
  Алег Рыбачэнка праспяваѓ:
  - Няхай не па правiлах гульня - прарвемся фраера!
  I зноѓ ад яго босых ножак адляцелi смяротныя i паражальныя iголкi.
  Маргарыта з захапленнем праспявала:
  - Нiчога немагчымага няма! Веру, будзе свабоды свiтанак!
  Дзяѓчынка зноѓ кiнула забойным каскадам iголак па гiтлераѓцам i iх танкам, працягнула:
  - Цемра сыдзе! Расквiтнеюць ружы траѓня!
  I ваяѓнiца як кiне босымi пальцамi ножак гарошынку, дык адразу ж тысяча гiтлераѓцаѓ падляцела ѓ паветра. Ды войска карычневай, пякельнай iмперыi растае прама на вачах.
  Наташа ѓ бiтве. Скача нiбы кобра. Выбухае непрыяцеляѓ. I столькi гiне гiтлераѓцаѓ i падаюць самалёты.
  Дзяѓчына iхняя i мячамi, i гранамi на вугалi, i дзiдамi. I iголкамi.
  Пры гэтым яшчэ i раве:
  - Перамога веру, прыйдзе!
  I слава рускiх знойдзе!
  Босыя пальчыкi ножак кiдаюць новыя iголкi, прабiваючы супернiкаѓ.
  Зоя ѓ дзiкiм руху. Надыходзiць на гiтлераѓцаѓ. Рассякае iх на дробныя кавалачкi.
  Ваяѓнiца кiдае босымi пальцамi iголкi. Прабiвае супернiкаѓ, i як зараве:
  - Поѓная наша перамога блiзкая!
  I праводзiць мячамi дзiкi млын, змятаючы танкi. Вось гэта сапраѓды дзеѓка як дзеѓка!
  А вось кобра Аѓгусцiна перайшла ѓ наступ. Вось гэта баба - усiм кашмарам кашмар.
  I калi ѓсячэ, дык значыць усячэ.
  Пасля чаго рудая возьме i заспявае:
  - Раскрыю ѓсе чэрапа! Я вялiкая мара!
  I вось яе мячы ѓ дзеяннi i рассякаюць мяса i метал.
  Святлана таксама пераходзiць у наступ. Няма ѓ гэтай дзяѓчыны тармазоѓ. Як пасячэ, так маса трупаѓ завалена, i валяцца самалёты i танкi.
  Бландынка-тэрмiнатар раве:
  - Як будзе добра! Як будзе добра - я гэта ведаю!
  I вось ляцiць ад яе забойная гарошынка.
  Алег зноѓ сотню гiтлераѓцаѓ, пранёсшы метэорам, зрэжа. I яшчэ бомбу возьме i кiне.
  Невялiкая памерамi, але забойная яна...
  Як разарве на дробныя абрыѓкi.
  Хлопчык-тэрмiнатар завыѓ:
  - Бурная маладосць страшных машын!
  Маргарыта зноѓ такое зробiць у бiтве.
  I ссячэ масу карычневых байцоѓ. I прасякае вялiкiя прасекi.
  Дзяѓчынка вiскоча:
  - Ламбада - наш танец на пяску!
  I ѓрэжа з новай сiлай.
  Наташа ѓ наступе яшчэ люцей. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Не вельмi iм супраць такiх дзяѓчат выстаяць.
  Наташа ѓзяла i праспявала:
  - Бег на месцы агульны якi прымiрае!
  I ваяѓнiца такiм каскадам удараѓ вылiлася па супернiках.
  I яшчэ босымi ножкамi дыскi кiдае.
  Вось млын правяла. Маса галоѓ карычневага войска адкацiлася i гарэлi танкi.
  Баявая прыгажуня яна. Лупiць сабе такую жоѓтую армаду.
  Зоя ѓ руху, усiх руйнуе пагалоѓна. I яе мячы, нiбы нажнiцы смерцi.
  Дзяѓчына проста хараство. I яе босыя ножкi кiдаюць вельмi атрутныя iголкi.
  Дзiвяць супернiкаѓ. Прабiваюць iм горла i робяць труны, прымушаюць выбухаць танкi i самалёты.
  Зоя ѓзяла i прапiшчала:
  - Калi ѓ кране няма вады...
  Наташа прагарлапанiла з захапленнем:
  - Значыць, вiнаватая ты!
  I босымi пальцамi ног як кiне тое, што забiвае капiтальна. Вось гэта сапраѓды дзяѓчына з дзяѓчын.
  I ад яе голых ножак як праляцiць лязо. I ѓразiць масу байцоѓ, зразаючы вежы з танкаѓ.
  . РАЗДЗЕЛ No 14.
  Аѓгусцiна ѓ руху. Iмклiвая i непаѓторная ѓ сваёй красе.
  Якiя ѓ яе яркiя валасы. Нiбы пралетарскi сцяг лунаюць. Вось гэта дзяѓчына - iсная мегера.
  А сячэ супернiкаѓ - быццам нарадзiлася з мячамi ѓ руках.
  Рудая, чортавая шэльма!
  Аѓгусцiна ѓзяла i прашыпела:
  - Бычыная будзе галава - не звар'яцець байцам!
  I вось яна зноѓ раскрышыла масу байцоѓ.
  Алег Рыбачэнка буркнуѓ:
  - Тое, што трэба! Вось гэта дзеѓка!
  Маргарыта, кiнуѓшы босай ножкай кiнжал, адламаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Вялiкая i класная дзяѓчына!
  Аѓгусцiна з гэтым ахвотна пагадзiлася:
  - Я ваяѓнiца, што загрызе любога!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак запусцiць забойнае.
  Святлана ѓ бiтве не саступае супернiкам. Не дзяѓчына, а скончыць з такой ведзьмай у полымi.
  I вiшча:
  - Якое неба блакiтнае!
  Аѓгустына, выпусцiѓшы босай ножкай лязо, зразаѓшы вежу танка, пацвердзiла:
  - Мы не прыхiльнiкi разбою!
  Святлана, рассякаючы непрыяцеляѓ, i збiваючы самалёты, прачырыкала:
  - На дурня не патрэбен нож.
  Зоя пiскнула, кiдаючы iголкi босымi, загарэлымi ножкамi:
  - Яму з тры кораба нахлусiш!
  Наташа, секчы гiтлераѓцаѓ, дадала:
  - I рабi з iм за грош!
  I ваяѓнiцы возьмуць i падскочаць. Такiя яны крывавыя i стромкiя. Наогул у iх маса рызыкi.
  Алег Рыбачэнка ѓ баi глядзiцца - вельмi нават стыльна.
  Маргарыта праспявала:
  - Удар моцны, а цiкавасць у хлопца...
  Хлопчык-генiй запусцiѓ нагой нешта накшталт шрубы верталёта. Зрэзаѓ пару сотняѓ галоѓ i ѓ гiтлераѓцаѓ i танкаѓ, пiскнуѓ:
  - Цалкам спартовы!
  I абодва - хлопчык i дзяѓчынка ѓ поѓным ажуры.
  Алег, секчы карычневых салдат, пробулькал:
  - I будзе вялiкая перамога за намi!
  Маргарыта ѓ адказ прашыпела:
  - Мы ѓсiх забiваем - босымi нагамi!
  Дзяѓчынка i сапраѓды такi вось актыѓны тэрмiнатар.
  Наташа ѓ наступе праспявала:
  - На святой вайне!
  I запусцiла ваяѓнiца востры дыск-бумеранг. Той праляцеѓ па дузе, ссек масу гiтлераѓцаѓ i вежаѓ танкаѓ.
  Зоя дадала, працягваючы знiшчэнне:
  - Будзе наша перамога!
  I ад яе босых ножак паляцелi новыя iголкi. I ѓразiлi масу байцоѓ i самалётаѓ.
  Дзяѓчына-бландынка выдала:
  - Ставiм супернiку мацюк!
  I паказала мову.
  Аѓгусцiна махаючы нагамi, i кiдаючы свастыкi з вострымi бакамi, булькнула:
  - Сцяг iмперскi наперад!
  Святлана ахвотна пацвердзiла:
  - Слава загiнуѓшым героям!
  I дзяѓчаты хорам загарлапанiлi, круша гiтлераѓцаѓ:
  - Нас нiхто не спынiць!
  I вось ляцяць ад босых ножак ваяѓнiц дыск. Iрвецца мяса i зносяцца вежы танкаѓ.
  I зноѓ вый:
  - Нас нiхто не пераможа!
  Наташа падляцела ѓ паветра. Распарола працiѓнiкаѓ i крылатых сцярвятнiкаѓ, i выдала:
  - Мы ёсць ваѓчыцы, смажым ворага!
  I ад яе босых пальчыкаѓ як вылецiць вельмi нават забойны дыск.
  Дзяѓчына нават перакруцiцца ѓ экстазе.
  А потым буркне:
  - Пятачкi нашы любяць агонь!
  Ды дзяѓчыны па-сапраѓднаму сэксуальныя.
  Алег Рыбачэнка прабулькаѓ:
  - Ох, рана, дае ахова!
  I падмiргнуѓ ваяѓнiцам. Тыя ѓ адказ смяюцца i скаляць зубкi.
  Наташа секла гiтлераѓцаѓ i пiшчала:
  - У нашым свеце няма радасцi, без барацьбы!
  Хлапчук запярэчыѓ:
  - Часам i барацьба не ѓ радасць!
  Наташа пагадзiлася:
  - Калi няма сiл то так...
  Але мы ваяѓнiцы заѓсёды здаровыя!
  Дзяѓчына кiнула босымi пальцамi ног у супернiка iголкi, падарвала масу танкаѓ, i праспявала:
  - Салдат заѓсёды здаровы,
  I да подзвiгу гатовы!
  Пасля чаго Наташа зноѓ секанула непрыяцеляѓ, зносячы вежы танкам.
  Зоя вельмi iмклiвая краля. Вось цэлую бочку ѓ гiтлераѓцаѓ запусцiла. I разарвала з аднаго выбуху пару тысяч.
  Пасля чаго прапiшчала:
  - Не спынiцца, нашы пяткi зiхацяць!
  I дзяѓчына ѓ баявым ажуры!
  Аѓгусцiна ѓ бiтве таксама не слабая. Так малоцiць гiтлераѓцаѓ. Нiбы са снапа ланцугамi выбiвае.
  I секчы супернiкаѓ - спявае:
  - Сцеражыся будзе карысць,
  Будзе восенню пiрог!
  Рудая чартоѓка i сапраѓды арэ ѓ бiтве, нiбы чорцiк у табакерцы.
  А вось Святлана як б'ецца. I ад яе гiтлераѓцам дастаецца.
  I калi яна ѓрэжа, так i ѓрэжа.
  Ад яе крывавыя пырскi вылятаюць.
  Святлана жорстка заѓважыла, калi ад яе босай ножкi паляцелi пырскi металу, што расплаѓляе чэрапы i вежы танкам:
  - Слава Расii, вельмi нават слава!
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзii ѓ чырвоных кашулях -
  Вiтае рускi народ!
  Вось дзяѓчаты за гiтлераѓцаѓ узялiся. Так iх рассякаюць i рэзаюць. Не ваяѓнiцы, а рэальна пантэры, якiя сарвалiся з ланцуга.
  Алег у баi i атакуе гiтлераѓцаѓ. Б'е iх без жалю, расьсякае танкi, i верашчыць:
  - Мы як быкi!
  Маргарыта, крышачы карычневую армiю, i рассякаючы танкi, падхапiла.
  - Мы як быкi!
  Наташа ѓзяла i завыла, рассякаючы карычневых байцоѓ разам з танкамi:
  - Хлусiць не з рукi!
  Зоя раздзiрала гiтлераѓцаѓ, пiскнула:
  - Не з рукi!
  I таксама возьме i выпусцiць зорачку босай нагой i прыкончыць масу фашыстаѓ.
  Наташка ѓзяла i запiшчала:
  - Тэлевiзар наш гарыць!
  I ад яе голенькай ножкi ляцiць забойны пучок iголак.
  Зоя, таксама круша гiтлераѓцаѓ i iх танкi, пiскнула:
  - Наша сяброѓства маналiт!
  I зноѓ такое кiдае, што ва ѓсе бакi колы расплываюцца. Вось гэта дзеѓка - чыстае знiшчэнне супернiкаѓ.
  Дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак возьме i запусцiць тры бумерангi. А трупаѓ ад гэтага стала яшчэ больш.
  Пасля чаго прыгажуня выдасць:
  - Не дамо ворагу лiтасцi! Будзе труп!
  I зноѓ ад босай пяткi адлятае забойнае.
  Аѓгусцiна таксама цалкам лагiчна заѓважыла:
  - Толькi не адзiн труп, а шмат!
  Пасля таго дзяѓчына ѓзяла i басанож прайшлася па крывавых лужынах. I шмат перабiла гiтлераѓцаѓ.
  I як прараве:
  - Маса забойства!
  I вось дзюбне галавой па гiтлераѓскаму генералу. Зламае яму чэрап i выдасць:
  - Банзай! Патрапiш у рай!
  Святлана вельмi лютая ѓ наступе, асаблiва збiваючы танкi, пiшчыць:
  - Не будзе вам лiтасцi!
  I ад яе босых пальчыкаѓ адлятае тузiн iголак. Як яна ѓсiх прабiвае, самалёты завальваюцца. I вельмi нават ваяѓнiца iмкнецца, паразразаць, i перабiць.
  Алег Рыбачэнка пiшчыць:
  - Слаѓны молат!
  I хлопчык таксама босай ножкай кiдае такую крутую зорку ѓ выглядзе свастыкi. Мудрагелiсты гiбрыд.
  I маса гiтлераѓцаѓ завалiлася.
  Алег прароѓ:
  - Банзай!
  I хлапчук зноѓ у дзiкiм нападзе. Не, у iм проста клекоча сiла, i булькаюць вулканы!
  Маргарыта ѓ руху. Усiм распарэ жываты.
  Дзяѓчынка ножкай выкiне паѓсотнi iголак зараз. I маса забiтая рознага роду непрыяцеляѓ, падбiла i танкаѓ i самалётаѓ.
  Маргарыта праспявала ѓ плане бадзёрасцi:
  - Раз, два! Гора не бяда!
  Сумаваць не трэба нiколi!
  Вышэй нос i хвост трымай трубой.
  Ведай, што верны сябар заѓсёды з табой!
  Вось такая яна агрэсiѓная кампанiя. Дзяѓчынка як лупне i выгукне:
  - Прэзiдэнт-цмок стане трупам!
  Наташа ѓ баi проста тэрмiнатар нейкi. I рыкаючы прабiла:
  - Банзай! Хутчэй за атрымлiвай!
  I ад яе босай ножкi адляцела граната. I па гiтлераѓцам як цвiкоѓ. I разнясе масу мастадонтаѓ i крылатых, пякельных машын.
  Вось гэта ваяѓнiца! Усiм ваяѓнiцам - ваяѓнiца!
  Зоя таксама ѓ наступленнi. Такая лютая краля.
  I ѓзяла i пробулькала:
  - Бацька наш - сам Белы Бог!
  I сячэ па гiтлераѓцам трайны млын!
  А Аѓгусцiна зароѓ у адказ:
  - А мой Бог - чорны!
  Сапраѓды рыжуха - гэта само ѓвасабленне падступства i подласцi. Для ворагаѓ зразумела. А для сяброѓ яна душка.
  I як босымi пальцамi ножак возьме i кiне. I масу завалiся воiнаѓ карычневай iмперыi, а таксама i iх танкаѓ i самалётаѓ.
  Рудая пракрычала:
  - За намi Расiя i чорны Бог!
  Ваяѓнiца з вельмi вялiкiм баявым патэнцыялам. Няма пад такую лепш i не совацца. Як вежы танкам адрывае i крылы фашысцкiм самалётам.
  Аѓгустына прашыпела:
  - Усiх здраднiкаѓ сатрэм у парашок!
  I падмiргне напарнiцам. Ды гэтая агнязарная дзеѓка - не зусiм тое, што можа даць спакой. Хiба што спакой смяротны!
  Святлана, круша непрыяцеляѓ, выдала:
  - Чаргой вас скiнем!
  Аѓгустына пацвердзiла:
  - Усiх заб'ем!
  I ад яе босы ножак, зноѓ ляцiць прэзент татальнай анiгiляцыi! I столькi танкаѓ i самалётаѓ зараз разарвалася ѓ дробную стружку.
  Алег праспяваѓ у адказ:
  - Будзе поѓны банзай!
  Аѓгусцiна, раздзiраючы гiтлераѓцаѓ голымi рукамi, секчы iх мячамi, i кiдаючы iголкi босымi пальцамi ног, знiшчаючы зараз танкi i самалёты, выдала:
  - Карацей кажучы! Карацей кажучы!
  Наташа, руйнуючы карычневых ваяроѓ, пiскнула:
  - Карацей кажучы - банзай!
  I давай секчы супернiкаѓ з дзiкай разлютаванасцю.
  Алег Рыбачэнка, рассякаючы працiѓнiкаѓ, выдаѓ:
  - Гэты гамбiт ёсць не кiтайскi,
  А дэбют паверце тайскую!
  I зноѓ ад босай ножкi хлопчыка паляцеѓ востры, рэжучы метал дыск. Ён зразаѓ i вежы танкам, i хвасты самалётам.
  Маргарыта, секчы воiнаѓ карычневай iмперыi i браню танкаѓ, праспявала:
  - А каго ѓ баi знойдзем,
  А каго ѓ баi знойдзем...
  З тым жартаваць не станем -
  На часткi разарвем!
  На часткi разарвем!
  Добра папрацавалi яны тады з гiтлераѓцамi... I Савецкая Расiя перамагла пры штурме Маскве карычневую iмперыю.
  Вайна яшчэ не скончылася, але ѓжо ѓ СССР з'явiѓся шанц перамагчы гiтлераѓцаѓ самiм. Так што шасцёрцы зноѓ прыйшлося спынiць выкананне сваёй, супер i круты мiсii.
  I тады Алег Рыбачэнка i Маргарыта Каршунова - гэтыя вечныя дзецi вырашылi даць бой гiтлераѓцам.
  I вось хлопчык i дзяѓчынка трымаючы ѓ руках чарадзейныя палачкi ѓзялi i ѓзмахнулi iмi.
  I вось нямецкiя самалёты ператварылiся ѓ пiрожныя пакрытыя шакаладам, i заварным крэмам.
  I яны сталi падаць, вельмi плаѓна. I вельмi прыгожа пiрожныя вельмi плянавалi. I крыху стала крута.
  Хлопчык пстрыкнуѓ босымi пальчыкамi ножак. Адбылiся, перамены. I нямецкiя танкi сталi ператварацца.
  I махнуѓ Алег чароѓнай палачкай. I такiя аказалiся пераѓтварэннi.
  I дзяѓчынка Маргарыта таксама босымi пальчыкамi пстрыкнула ножак. I зноѓ сталi адбывацца ператварэннi вышэйшага ѓзроѓню.
  I там дзе iшлi танкi "Пантэры"-2 i "Тыгры"-2, сталi з'яѓляцца тарты з ружанькамi, матылькамi, i вавёрачкамi, рыбкамi i крэму. Вось гэта вельмi прыгожа.
  I дзецi так гэта прыгожа рабiлi. Юныя воiны лёталi па лiнii фронту i здзяйснялi ператварэннi. I махалi яны палачкамi. I адбывалiся касмiчныя перамены.
  Вось i танкi станавiлiся то гарамi пiрожнымi, то пончыкамi ѓ шакаладзе, або кексамi з глазурай.
  Вось Маргарыта i Алег пачалi рабiць i ѓ iх маленькiя, босыя ножкi, рабiлi цуды i рабiлi ператварэннi.
  Дзецi ѓзялi i сталi спяваць, робячы з танкаѓ рознага роду кандытарскiя смакаты.
  Алег i Маргарыта заспявалi:
  Чалавек у сусвеце толькi вандроѓнiк,
  Ахавай нас ад бед херувiм!
  Хоць пакутуем i кожны выгнаннiк,
  Iсуса мы трапятлiва ѓ сэрцы захоѓваем!
  
  I не трэба нам балявання з асалодай,
  Сок прамоѓ з славаслоѓем пустых!
  Мы павiнны дасягнуць дасканаласцi,
  Прасьвятлiць душ прытомнасць босых!
  
  I ня быць нам тварэньнем нiкчэмным,
  Богу сэрца аддаць не шкадаваѓ!
  Не да твару з крывадушнасцю iлжывым,
  Адхiлiцца ад агульных праблем!
  
  Ну, а Д'ябал выкарыстоѓваючы злосных,
  Над Айчынай занёс страшны меч!
  Жалiць пякельная, жудасная кобра,
  I пагражае мiр наш далiкатны падпалiць!
  
  Да чаго гнюсны розум, калi служыць,
  Сатане i бязмежным запалам!
  Па крывi нiбы хлопчык па лужынах,
  Прэцца тлен, iрве краiну па частках!
  
  Вось ужо трупаѓ цэлыя горы,
  Страляе касой усiх людзей!
  I дзяцей мора слёз, у гора позiркi,
  Мора плах - iмпрэза катаѓ!
  
  Але за Радзiму дружна мы станем,
  Памалiѓшыся iконам святым!
  I рамянём зацягнуѓшы тужэй ранец,
  Штык наперад - супостатаѓ крушым!
  
  I нiхто ѓ страху агiдным не завагаецца,
  Таму што Бацькаѓшчына нас!
  Выхавала сурова i ѓ даѓгу,
  Нiколi воiн Русь не здрадзiць!
  
  I якiя б беды не былi,
  Як жорсткi сатанiнскi аскал!
  Не дамо сцяг наш выкачаць у пыле,
  Для мяне Бог Святы iдэал!
  
  Анёлы з Хрыстом натхнiлi,
  Лаянка весткi, тыя хто мёртвы ѓзвараць!
  Стагоддзе служыць усёй сiлай Расii,
  З намi вiцязi Бог - русiчы перамогуць!
  Вось так яны спявалi i ажыццяѓлялi ператварэннi. I вось гэтае войска вермахта станавiлася чымсьцi несур'ёзным. I зараз станавiлася ѓсё больш фенаменальным i касмiчным.
  I вось усе гiтлераѓскiя танкi сталi тортамi, i вельмi апетытнымi, з ружанькамi, крэмамi i смачнымi. I як усё аказалася надзвычай прыгожа.
  I самалёты ператварылiся ѓ нешта надзвычай апетынае. I столькi ѓсяго было тут цудоѓнага. А нямецкая i iншаземная пяхота ператварылася ѓ прыгожых хлопчыкаѓ, гадоѓ сямi-васьмi. I гэтыя дзецi былi такiя паслухмяныя i культурныя. I вельмi сiмпатычныя
  I босымi, маленькiмi ножкамi тупаюць. Вось гэта крута!
  Вось такая была перамога...
  Але потым вайна з Японiяй. Вядома ж Сталiн без гэтага абысцiся не мог. I гэта так прыгожа было i крута.
  I вось хлопчык i дзяѓчынка, i войска дзяѓчынак узяла i хораша выпускаючы босымi пальчыкамi ножак пстрыкнулi i выпусцiлi пульсары, з магаплазмы.
  Пасля чаго дзецi i дзяѓчаты сталi разбураць японцаѓ, i пры гэтым спяваць.
  I рабiлi яны гэта актыѓна.
  Радзiма мая ѓ бiтве бурнай,
  Дзе кiпiць бязмежны акiян...
  На душы дзiцяцi незабудкi,
  Хоць часам бачыцца туман!
  
  Iсус Творца Вялiкага сусвету,
  Дзеля нас людзей пайшоѓ на крыж...
  Сваiм духам у лаянцы нязменным,
  Ён загiнуѓ i ѓ радасцi ѓваскрос!
  
  Са Сварогам Богам - гэта браты,
  Той баец i ратны меч славян...
  Iшоѓ адзiн з Вышэйшых на распяццi,
  А iншы ж горы раздзiмаѓ!
  
  Каму меч вялiкая ѓзнагарода,
  Пакланiцеся людзi вы Хрысту...
  Прынясе вам загiнуѓшыя ѓцеху,
  Яму праѓду верце, данясу!
  
  Чаго хоча Бог ад нас хлопцы,
  Каб бiѓся ты дзяцюк за Русь...
  I страляй у ворагаѓ з аѓтамата,
  За мару змагайся i не трусь!
  
  Воiны вялiкага Сварога,
  Яго брата Бога Пяруна...
  Для людзей чынiце вельмi шмат,
  Расквiтае руская краiна!
  
  Белы Бог - дабро прыносiць людзям,
  Будзе з iм вядома шчасця лад...
  Ён даруе наш грэшных не асудзiць,
  Атрымаѓся вось такi расклад!
  
  Ты для Бога толькi ѓсё дзiця,
  Цябе будзе моцна ён кахаць...
  Галасочак у дзяѓчынак званок,
  Ператварыцца няхай паляѓнiчы ѓ дзiчыну!
  
  Радасць стварыѓ Хрыстос-Уладыка,
  Каб змаглi б бурна баляваць...
  Спынiць нацiск арды дзiкай,
  Калi трэба будзем забiваць!
  
  Арды нiшчылi мы Мамая,
  Хоць у атаку лез вампiр Батый...
  Мы нукер проста разарваць,
  Не апiша i пяром Шэкспiр!
  
  Багi вы сусьвет робiце,
  З намi Усемагутны будзе Род...
  Мы Яго справамi не гневайце,
  I тады атрымае кожны тэрмiн!
  
  Тыя хто бiѓся будуць хай у Эдэме,
  Iрый душы праведных захоѓвае...
  Не паддайцеся людзi вы хiмеры,
  За Айчыну будзе маналiт!
  
  Як мы любiм Радзiму хлопцы,
  
  Кiеѓ мацi рускiх гарадоѓ...
  Супастата чакае павер расплата,
  I не трэба лiшнiх марнаваць слоѓ!
  
  Род Творыѓ Сусвет гуляючы,
  Словам раскрываючы нябёсы...
  Дзяѓчына па снезе iрве босая,
  Ствараючы ѓ лаянцы цуды!
  
  Няма выратавання акрамя Iсуса,
  Лада мацi Багоѓ падорыць рай...
  I не верце розным вы искусам,
  Рода быць раздзелам ты выбiрай!
  
  Ён падорыць жыццё загiнуѓшым у лаянцы,
  Зрабi вам у новым свеце ѓсё...
  Знiшчаны будзе люты Каiн,
  Будзе рай без граняѓ быццё!
  
  Космасу бязмежныя прасторы,
  Будзе Русь святая пакараць...
  Калi трэба мы расплавiм горы,
  Запiшы здзяйсненнi ѓ сшытак!
  
  Чорны Бог таксама ведайце патрэбен,
  Каб чалавек-мядзведзь не спаѓ...
  Хлопчык лiха бегае па лужынах,
  Нават калi сыплецца напалм!
  
  Мацi мой Багiня шчасця Лада,
  Ад пачатку свету сее рай...
  Прынясе ваяѓнiку ѓзнагароду,
  Расквiтае пышным колерам рай!
  
  Яна вечна юная дзяѓчынка,
  Хоць нарадзiла мноства Багоѓ...
  З станам яна гуляе тонкай,
  Такая цудоѓная - не хапае слоѓ!
  
  Мой Айчыны - гэта бясконцасць,
  Перамагаць японцаѓ народжаныя...
  Служым Роду мы хлопцы вечна,
  Божа ѓвасабленне вясны!
  
  А калi прыйдзе Хрыстос Уладыка,
  Што ѓсiх абяцае ѓваскрэсiць...
  Божы гурт прыйдзе тысячалiкi,
  Каб людзям у шчасцi Раднавер'я жыць!
  
  Мы дзецi - гэта вышэйшая ѓзнагарода,
  Навечна юнацкасць светлую захоѓваць...
  Бо з намi i Багiня раю Лада,
  З ёй не перапынiцца, ведаю жыцця нiтку!
  
  У баях з ворагам мы горы звярнулi,
  Як быццам Iлля Мурамец сек...
  Казну здабычай ведай, азалацiлi,
  Патрацiлi нямала ѓ лаянцы сiл!
  
  Любiлi мы сваiх Багоѓ паверце,
  Якiя далi такое ведайце жыццё...
  Што атрымалi ѓ радасцi неѓмiручасць,
  Што будзем нават бачыць камунiзм!
  
  Вось для пачатку Таго мы разбiлi,
  Адкрылi для Расii шлях у Кiтай...
  Эскадру самураяѓ патапiлi,
  Цяпер усход хай ператварыцца ѓ рай!
  
  Мы хутка паляцiм на Марс, паверце,
  Венера таксама будзе нашай, ведай...
  Мы яшчэ стагоддзi целам дзецi,
  Хоць б'емся страмчэй, чым джэдай!
  
  Ды Порт-Артур навекi цяпер рускi,
  Маньчжурыi расiйская зямля...
  Ну чаму ж ты хлапчук сумны,
  Тым у флоце дружная сям'я!
  
  Скончыцца вайна любая, верце,
  Хоць шмат крывi льецца дарма, ведай...
  Мы здабылi шчаслiвую неѓмiручасць,
  Iншым ты таксама радасць свету дай!
  
  Усклiкнем - будзе ѓ славе наша Лада,
  Сварог з Хрыстом, Пяруном на стагоддзi...
  Не апалiць планету полымя пекла,
  Споѓнiцца вялiкая мара!
  
  Калi-небудзь мы таксама пасталеем,
  Родзiм дзяцей напэѓна мiльён...
  Задаволiм вясёлую задуму,
  Бо нашай сiле iмя легiён!
  
  Цяпер хлапчук i дзяѓчынка ѓ лаянцы,
  Босыя пяткi ѓ байцоѓ-дзяцей...
  А наперадзе Эдэма будуць далi,
  А ѓ гэты момант японца адважна бi!
  Прыгожая чацвёрка дзяѓчын, зразумела, не можа не ѓразаць па ворагу. Ваяѓнiцы дасылаюцца для таго, каб дапамагчы Расii ѓ будучай вайне з Японiяй.
  Але спачатку трэба завяршыць першую частку свайго прызначэнне i выратаваць чалавецтва ад самай паскуднай заразы ѓ гiсторыi планеты Зямля!
  Наташа, Зоя, Аѓгусцiна i Святлана пакуль выконваюць асаблiвую мiсiю - б'юцца з полчышчамi iмперыi Японii.
  I гэта вельмi нават крута!
  Але здарылася тут нешта неверагодна. Чарадзеi-нiндзя выклiкалi палiцы каранавiрусы. I вось каранавiрусы сталi дапамагаць Краiне ѓзыходзячага Сонца. I давай дзейнiчаць больш агрэсiѓна i дзяѓчынкi пайшлi ѓ бой.
  Дзяѓчынкi даволi паспяхова змагалiся з каранавiрусаѓскiмi войскамi. I з iмi Алег Рыбачэнка i Маргарыта Каршунова.
  Наташа пiша па надыходзячых воiнам заразнай каранавiрусаѓскай iмперыi, ды яшчэ выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак.
  Яна прабуркавала:
  - За Айчына наша вялiкая!
  Зоя, дзяѓбаючы супернiкаѓ пры дапамозе пунсовых саскоѓ грудзей, нацiскаючы на кнопкi базукi, выдала:
  - За шчасце людзей на Зямлi!
  А рудая Аѓгусцiна строчачы па каранавiрусам, агрэсiѓна адзначыла:
  - За самы вялiкi камунiзм на планеце Зямля!
  I таксама возьме i босымi пальчыкамi ножак забойны прэзент смерцi шпурне.
  Святлана вельмi трапна страляючы па супернiку i дзiвячы ворага сапраѓды ѓ цэль. I ѓжыѓшы голую пятку, пiскнула:
  - За Айчыну што над усiм светам!
  . РАЗДЗЕЛ No 15.
  Чацвёрка дзяѓчынак малацiла каранавiрусы вельмi лiха. I ѓражвала iх да смерцi.
  I пры гэтым дзяѓчыны раѓлi ва ѓсе глоткi:
  - Слава эпосе камунiзму!
  Алег Рыбачэнка махнуѓ босай, дзiцячай ножкай i выпусцiѓ пульсар i выгукнуѓ:
  - За Русь святую!
  Маргарыта Каршунова працягвала змагацца i дзейнiчала з каласальнай энергiяй. I голай, дзiцячай пяткай падскочылi магаплазменныя шарыкi энергii, крышачы каранавiрусы.
  - Слава Радзiме СССР!
  I давай каранавiрусы малацiць яшчэ больш iнтэнсiѓна.
  Наташа вельмi дасцiпна адзначыла, страчачы па супернiку:
  - Славiцца наша Зямля,
  Шчасце ляцiць над планетай...
  Усе мы родная сям'я,
  Песнi народа апеты!
  Вось гэта дзяѓчынкi - вышэйшы ѓ iх пiлатаж ва ѓсiм.
  А як яны разбураюць каранавiрусы - любата.
  I ваяѓнiцы проста супер.
  Зоя, страляючы па каранавiрусам, прачырыкала:
  - Шчасце Айчыны ѓ дзяѓчынках!
  Аѓгусцiна з гэтым пагадзiлася:
  - Вядома ж у дзяѓчынках - асаблiва з валасамi рудага колеру!
  Святлана дзюбанула па кiтайцах i пiскнула:
  - I гэта будзе цудоѓна!
  I зноѓ па воiнах заразнай каранавiрусаѓскай iмперыi як лупанет. Вось гэта скажам так дзеѓка!
  Алег Рыбачэнка як возме i падзьме. I каранавiрусы ператвараюцца ѓ пернiкi i крычыць:
  - Цудоѓны камунiзм!
  Маргарыта хiхiкнула i дзюбанула маланкай з рота i праспявала:
  Я люблю камунiзм СССР,
  Усiх замочым у сарцiры велiзарнай...
  Хай трымцiць стомлены Сэм,
  Сваёй сiлай, вельмi не сцiплай!
  Але б'юцца i iншыя прыгажунi.
  Вось i Алёнка ваюе.
  I яе каманда дзяѓчат у бiкiнi.
  Яны шпурляюць у супернiка прэзенты смерцi, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак.
  I пiшчаць:
  Гальштук кветкай слаѓным пунсовым расцвiѓ,
  Хутка дзяѓчынкам ѓступаць у камсамол!
  Алёнка шпурнула ѓ супернiка босымi пальчыкамi ножак забойны прэзент смерцi,
  i ѓзяла, i прапiшчала:
  - Веру камунiзму жыць!
  Анюта таксама пiша па каранавiрускiх войсках. I актыѓна дзейнiчала, i яе босыя пальчыкi ножак, кiдалi вельмi цвёрдыя прэзенты смерцi.
  Дзяѓчына праверашчала:
  - Наш свет будзе камунiстычным!
  I рудая Ала штабнавала па каранавiрусам. I рабiла гэта надзвычай трапна. I выкошвала войскi Каранавiруса iмперыi з вялiкай iнтэнсiѓнасцю, слова гэта рабiла сярпом.
  I ваяѓнiца адчайна
  кiдала гранаты босымi пальчыкамi ножак i прачырыкала:
  - За новыя перамогi камунiзму!
  I зноѓ дзяѓчына як засмяецца i прапiшчыць.
  Баявая Марыя таксама непрыяцеляѓ скошвала. I цэлыя курганы трупаѓ з каранавiрусы ѓзводзiлiся. Пры гэтым дзяѓчына выкарыстоѓвала i пунсовыя соску грудзей, нацiскаючы ёю на
  кнопку базукi.
  I збiвала каронавiрусаѓскiх салдат, а вось рэактыѓны снарад падбiѓ танк.
  Алiмпiяда таксама агрэсiѓна нiшчыць каранавiрусы.
  Яе голыя падэшвы шпурляюць зараз цэлую бочку выбухоѓкi.
  Алiмпiяда раве:
  - За вялiкi камунiзм,
  Толькi ѓверх нi кроку ѓнiз!
  Маруся таксама пiша па працiѓнiку. I робiць гэта надзвычай трапна. I выбiвае масу каранавiрускiх салдат. I пры гэтым дзяѓчына спявае:
  - Слава краiне камунiзму,
  У раскошы пунсовых сцягоѓ...
  Мы перамаглi фашыстаѓ,
  Свет ад пажару выратаваны!
  I зноѓ босымi пальчыкамi ножак кiне забойны падаруначак смерцi.
  Вось тут такiя дзяѓчаты.
  Матрона таксама страляе па каранавiрусам, i лупiць iх вельмi трапна. I верашчыць:
  - Веру будзе свет святога камунiзму!
  Вось гэта дзяѓчынкi цэлы iх батальён, басаногiх i амаль голых. I такiя дзяѓчаты сiмпатычныя i вельмi сэксуальныя.
  Сталенiда забiвае каранавiрусаѓ i раве ва ѓсю глотку:
  - Славiцца наша Айчына святая -
  Будзем расцi мы ад краю да краю!
  Вось гэта дзяѓчына-камсамолка. А затым яна як нацiсне клубнiчным саском. I непрыяцель канкрэтна ѓражаны.
  Веранiка вяла вельмi трапны агонь па каранавiрусам, прабуркавала:
  - Слаѓся мая Айчына!
  Вiкторыя, дакладна i правiльна трапляючы ѓ супернiка, прабуркавала:
  - За магутны камунiзм!
  I кiнула босымi пальчыкамi ножак забойны падарунак смерцi.
  Серафiма страчачы па непрыяцелях, вельмi лагiчна заѓважыла:
  - Наша сiла вырастае!
  I шпурнула босымi пальчыкамi ножак надзвычай забойны падарунак смерцi.
  Сталенiда агрэсiѓна прымецiла, скошваючы каранавiрусаѓ:
  - Я наймацнейшая ѓ кiданнi гранат?
  Алёнка адказала з сумневам:
  - Усе мы ѓ гэтай справе моцныя!
  I таксама як кiне забойныя прэзенты смерцi.
  Анюта, пiшучы па каранавiрусам, цалкам лагiчна заѓважыла:
  - Мы ѓ ратнай справе вельмi моцныя! I ѓ гэтым наша шчасце!
  I таксама голай пяткай падкiне разбуральную моц.
  Рудая Ала, страляючы ѓ супернiкаѓ, i скошваючы iх, лагiчна адзначыла:
  - Слава не прыходзiць лянiвым!
  I як шпурне ѓ непрыяцеля босымi пальчыкамi ножак, нешта зусiм ужо забойнае.
  Баявая Марыя таксама лупанула ѓ непрыяцеля вельмi трапна. I скасiла масу каранавiрусы. I босымi пальчыкамi ножак, як запусцiць у супернiка разбурэнне.
  А потым возьме i клубнiчным саском на непрыяцеля нацiсне.
  Вось гэта ваяѓнiчая дзяѓчынка.
  Алiмпiяда таксама дзяѓбае каранавiрусам. Робiць гэта з актыѓнасцю i раве:
  - Слава часам камунiзму!
  I таксама страляе пры дапамозе лалавага соску. I гэта вельмi жорсткi яе ход. Вось гэта дзяѓчына - проста чысты супер!
  Маруся, ведучы агонь па каранавiрусам, адзначыла:
  - Колькi можна славiць камунiзм?
  Алiмпiяда прарычала:
  - Да апошняй кроплi крывi!
  I зноѓ дзяѓчына босымi пальчыкамi ножак шпурнула забойнай сiлы гранату.
  Матрона, строчачы па каранавiрусам цалкам лагiчна i дасцiпна адзначыла:
  - Будзе на святой вайне наша перамога!
  I зноѓ дзяѓчына шпурне босымi пальчыкамi ножак падарунак анiгiляцыi.
  Вось гэта сапраѓды дзяѓчынка найвышэйшага класа.
  Але гэта баявыя буднi дзяѓчынак...
  Калi наступiѓ перапынак, i паѓза ѓ баях ваяѓнiцы крыху пагулялi ѓ карты.
  Алёнка адзначыла з усмешкай:
  - Гэта не вайна з немцам. Тых было менш, чым нас. А гэтыя каранавiрусы проста цякуць заразнай ракой.
  Анюта згодна кiѓнула:
  - Ды з немцамi было ѓсё ж куды лягчэй. Тут нас фактычна закiдваюць трупамi.
  Рудая Ала са смяшком адзначыла, кiнуѓшы босымi пальчыкамi ножак туз:
  -Затое тэхнiка ѓ ворага слабейшая, чым у нас. Акрамя таго супернiка смелы, але дурны. А мы i смелыя, i разумныя.
  Марыя са смяшком заѓважыла, страчачы па непрыяцелю з забойнай сiлай, i яго лiтаральна скошваючы - хай нават у думках:
  - Бiтва суровая, але мы рэальна не здадзiмся!
  Алiмпiяда лагiчна i разважлiва заѓважыла:
  - Гэта ѓсё размовы i дэмагогiя. Вось менавiта было б добра захапiць галоѓнага iнфекцыйнага мiкроба. Тады i канец вайне!
  Маруся ѓсумнiлася, кiдаючы карту:
  - Гэта цi наѓрад. Тамака яго асяроддзе анi не лепш. Ваяваць з каранавiрусам прыйдзецца доѓга i ѓпарта.
  Матрона з уздыхам дадала:
  - Пакуль разумны сэнс ва ѓсiх не пераможа!
  Алёнка згодна кiѓнула:
  - Ды застаецца разлiчваць толькi на здаровы сэнс. Усiх каранавiрусаѓ не заб'еш бо iх занадта ѓжо шмат. А вайна можа надоѓга зацягнуцца.
  I дзяѓчаты нявесела засмяялiся.
  Ды ѓжо ѓлезлi ѓ вайну з iмперыяй вялiзнай заразнай сiлы.
  Затое ѓ небе лётчыцы ваююць адчайна. Вось, напрыклад Альвiна i Альбiна i Хельга. Дзяѓчыны ваююць з каранавiрусаѓскай авiяцыяй у небе.
  А яна тамака фанерная.
  Або б'юць па наземных цэлях.
  Альвiна ѓзяла i збiла каронавiрусаѓскi самалёт у небе, пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiскнула:
  - Гэта будзе мая перамога!
  Альбiна падрэзала знiшчальнiк Каранавiруса iмперыi, спрытна яго ашаламiла, скасiла босымi пальчыкамi ножак i вякнула:
  - За нашу Айчыну!
  Хельга лупанула па каранавiрусаѓскiм танку i прабуркавала:
  - Дзе камунiзм там i наша Айчына!
  Вось гэта ваяѓнiцы, якiя сапраѓдны ѓраган i фенаменальная касмiчная сiла, i разбурэнне.
  I разам i тварэнне.
  Альбiна разбурае самалёты iмперыi Каранавiруса. Яны моцна адстаюць ад савецкiх, многiя зроблены саматужным спосабам. Але iмперыя Каранавiруса iмкнецца ѓзяць колькасцю.
  I прасуе вельмi нават капiтальна.
  Але дзяѓчаты каранавiрусаѓ канкрэтна збiваюць. I робяць гэта надзвычай трапна. Нiбы яны пэѓныя монстры.
  Альвiна таксама збiвае каранавiрусы босымi пальчыкамi ножак i напявае:
  - Камунiзм не проста iдэя,
  Я ад шчасця дзяѓчынкi нямею!
  I ваяѓнiца зноѓ дзяѓбае з забойнай сiлай самалёты каранавiрусаѓскай iмперыi.
  А затым пераходзiць i на наземныя мэты.
  На самай справе звязацца з каранавiрусы небяспечна. Гэта i заразная iмперыя магутная i з вялiзным насельнiцтвам.
  У iх шмат пяхоты i яны яе кiдаюць у бой. Жанчыны трэба сказаць у СССР i
  ГДР баявыя.
  Але якi моцны супернiк колькасцю.
  Хельга, змагаючыся з супернiкам, i трапна ворагаѓ каранавiрусаѓ дзiвячы, адзначыла:
  - Я дзяѓчына, якая рэальная мара i для ѓсiх прыгажосць.
  I зноѓ саб'е супернiка выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi хупавых ножак.
  Вось гэта скажам канкрэтная дзяѓчынка.
  Няма з такiмi прыгажунямi не зладзiцца ворагам.
  Лiзавета на танку б'ецца з каранавiрусы.
  I ёй гэта вельмi няпроста. Але яна перамагае i ворагаѓ канкрэтна збiвае.
  I раве ва ѓсю глотку:
  - Слава часам камунiзму СССР!
  Кацярына, таксама ведучы агонь, лагiчна адзначыла:
  - Будзе ѓ нас перамога!
  Алена таксама дзюбнула па супернiку, прабiла каронавiрусаѓскi танк i вякнула:
  - Я ёсць прыгажуня супер!
  Еѓфрасiння таксама пальнула па каранавiрусам i пiскнула:
  - За нашу Радзiму!
  Вось так гэтая чацвёрка - чатыры Е, за непрыяцеляѓ з Трэцяга Рэйха-Каранавiруса так узялася. I давай каранавiрусы разбураць.
  Супраць падобных дзяѓчынак, каранавiрусы, нават з iх дзiкай
  колькасцю - слабыя.
  Лiзавета была дзяѓчынкай вельмi баявой i агрэсiѓнай. I кахала мужчын. Асаблiва калi яны прыгожыя i светлавалосыя.
  Лiзавета праспявала, страляючы ѓ супернiка босымi пальчыкамi ножак:
  - За Айчыну i перамогу да канца!
  Алена, ведучы агонь па каранавiрусам, i зразаючы iх нiбы наждаком, пiскнула:
  - За камунiзм!
  I дзяѓчына прымянiла босыя пальчыкi ножак.
  Кацярына, пiша па каранавiрусам, узяла i выдала:
  - За Айчыну!
  I таксама босыя пальчыкi ножак пусцiць у ход.
  Еѓфрасiння таксама малоцiць супернiка, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак i верашчыць:
  - За iдэйны камунiзм!
  Вось гэта чацвёрка. Як яны ворагаѓ разбураюць, i нiшчаць. Не дзяѓчаты, а генералы. I так выбiваюць непрыяцеляѓ, што страшна робiцца.
  Гэта дзяѓчынкi высокага палёту i пiлатажу.
  Лiзавета адзначыла, хiхiкнуѓшы:
  - Нашы здольнасцi вельмi вялiкiя!
  Ды гэта дзяѓчаты на сушы... А вось i ѓ небе.
  Анастасiя Вядзьмакова збiвае каранавiрусаѓскi самалёт пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак. I верашчыць:
  - За вялiкiя iдэi!
  Вось i Акулiна Арлова наносiць удар па каронавирусам пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак, i пiшчыць:
  - За камунiзм ва ѓсiм свеце!
  I Мiрабела Магнiтная дзяѓбае войскi заразнай каранавiрусаѓскай iмперыi i вiскоча:
  - Слава Айчыне нашай!
  Вось гэта дзяѓчыны-лётчыцы яны проста хараство i супер. У iх столькi ѓсяго прыгожага i цудоѓнага. Ва ѓсiм свеце такiя дзяѓчыны былi на канi i сталi легендай.
  А ѓ iмперыi Каранавiруса iх пачыталi за валькiрый i прызначалi за iх галовы высокiя ѓзнагароды.
  Настасся Ведзьмакова з паветра накрыла каранавiрусаѓскi танк i прабуркавала:
  - Слава СССР непераможнаму!
  Акулiна Арлова дзюбанула са сваiх пазiцый, па каранавiрусаѓскай пяхоце i буркнула:
  - Слава наша вялiкай Радзiме!
  Мiрабела Магнiтная, дзяѓбаючы незлiчоную варожую армiю каронавiрусаѓскай заразнай iмперыi, рыкнула:
  - Слава КПСС!
  Анастасiя Ведзьмака збiѓшы чарговы каронавiрусаѓскi самалёт, пiскнула:
  - КПСС -СС!
  Акулiна злосна заѓважыла, прыкрыкнуѓшы на Мiрабэлу:
  - Не смей так жартаваць!
  I дзяѓчына ѓразiла буйны, з дрэва танк каранавiрусаѓ.
  Настасся Ведзьмакова хiхiкнула i адказала:
  - Гэта жарт, усяго толькi жарт!
  Мiрабела голай пяткай збiла каранавiрусаѓскую машыну i пiскнула:
  - Нельга з камунiзмам жартаваць!
  Вось такiя дзяѓчынкi ѓжо атрымалi за вайну з iмперыяй Каранавiруса залатыя зоркi герояѓ СССР. Вось такiя яны баявыя дзяѓчынкi.
  А яшчэ змагаецца i Герда з ГДР са сваiм экiпажам.
  Вось гэта дзеѓкi - проста клас ультра!
  Герда страляе па супернiку пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i пiшчыць:
  - За Айчыну!
  Шарлота таксама вядзе агонь па каранавiрусы i пiшчыць:
  - За Айчыну нашу мацi!
  I таксама палiць, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак.
  Крысцiна таксама дзiвiць каранавiрусам босымi пальчыкамi ножак, i верашчыць:
  - За Русь i эпоху камунiзму!
  Магда б'е па каранавiрусам, ссякае iх i вiшча на ѓсё горла:
  - За Бацькаѓшчыну ад краю i да краю!
  Вось гэта дзяѓчаты на танку. I гэта iх агрэсiѓнасць i поѓная сiла, i велiч байцоѓ.
  Вось гэта прыгожыя дзяѓчыны...
  А як б'юцца ваяѓнiцы з Японii?
  Дзяѓчына сiняя нiндзя возьме i млын правядзе мячамi, галовы каранавiрусам ссячэ. А затым босымi пальчыкамi ножак запусцiць
  iголкi атрутныя, якiя масу каранавiрусы пранiзаюць.
  Пасля чаго заспявае:
  - У славу Японii нашай!
  Дзяѓчына жоѓтая нiндзя сячэ галовы каранавiрусаѓскiм салдатам, i заадно босымi пальчыкамi ножак кiдае гарошынкi разбурэння i пiшчыць:
  - У iмя Радзiмы!
  Дзяѓчына чырвоная нiндзя рассякае каранавiрусы мячамi на часткi i вiскоча:
  - Слава часам камунiзму!
  Дзяѓчына белая нiндзя сячэ галовы войскам каранавiрусаѓскай заразнай iмперыi, рассякае iх i вiскоча:
  - За камунiзм найвялiкшы Японii!
  I зноѓ кiне босымi пальчыкамi ножак забойныя гарошынкi смерцi.
  Вось гэта дзяѓчыны... I яны зразумела ѓ адным бiкiнi. I так б'юцца. А калi яшчэ i плюнуць, то i зусiм надыходзiць поѓны завал.
  Дзяѓчына сiняя нiндзя праверашчала, секчы каранавiрусаѓскiя галовы:
  - Мы ваяѓнiцы - ультра i звыш!
  I голай пяткай шпурне самаробны выбухны пакет. I столькi разбурэнняѓ гэта робiць.
  Вось гэта дзяѓчыны - проста скажам гiпер!
  А вось ваююць Джэйн Амстранг.
  Прыгожая дзяѓчына без лiшнiх праблем сячэ па каранавiрусам з танка.
  I робiць гэта з вялiкай агрэсiѓнай сiлай.
  Джэйн з задавальненнем прамаѓляе:
  - Слава камунiзму!
  I зноѓ страляе па каранавiрусам.
  Вось i Гертруда пальнула, i вельмi трапна. Пасля чаго пра булькала:
  - Слава камунiзму!
  I, зразумела, таксама выкарыстоѓвала босыя пальчыкi ножак.
  I вось узяла i лупанула дзяѓчына Малання.
  I зрабiла яна гэта надзвычай трапна. Прабiла супернiка i пiскнула:
  - За СССР!
  I таксама прымянiла босыя пальчыкi ножак.
  А вось як дзюбанула Монiка. I таксама зрабiла гэта надзвычай дакладна. Разбiла каранавiрусаѓскую машыну i прабурчала:
  - За вялiкiя iдэi свету!
  Вось такiя яны дзяѓчынкi - самы высокi ѓ сусвеце пiлатаж.
  Джэйн, праѓда стрэлiѓшы нацiснуѓшы голай пяткай, адзначыла:
  - ну на рахунак сусвету гэта ѓжо перабор!
  Гертруда са смяшком адзначыла:
  - Каманда Герды не горшая за нашу!
  I зноѓ возьме i па супернiку пальнет голай ножкай.
  Малання, дзяѓбаючы непрыяцеляѓ з вялiкай трапнасцю, адзначыла:
  - За вялiкую Расiю!
  Монiка, скошваючы каранавiрусаѓ з каласальнай хуткасцю, вякнула:
  - За вялiкую Брытанiю таксама!
  Джэйн з гэтым пагадзiлася:
  - Брытанiя вялiкая краiна i мы вернем сабе ѓсе калонii!
  Гертруда са смяшком, i душачы босымi пальчыкамi ножак на кнопкi, пiскнула:
  - За Айчыну наперад!
  Малання таксама як дзюбне босымi пальчыкамi ножак i прабуркуе:
  - За Брытанiю вялiкую!
  Монiка таксама ѓрэжа па каранавiрусам i вякне:
  - За лепшае ѓ свеце войска Англii!
  Вось гэта дзяѓчаты - проста найвышэйшы пiлатаж на танках.
  Вось гэта саюзнiцы...
  А змагаюцца супраць каранавiрусаѓ i Алег Рыбачэнка i Маргарыта Каршунова. Несмяротныя дзецi прыйшлi на дапамогу СССР, бо каранавiрусы занадта ѓжо шмат.
  I варта iх хоць крыху парэдзiць. Тым больш у iмперыi каранавiруса мужчын больш, чым жанчын. I iх забiваць маральна лёгка.
  Алег Рыбачэнка правёѓ мячамi млын ссякаючы каранавiрусы i iх галовы, а затым прачырыкаѓ:
  - Слава часам камунiзму!
  I босымi пальчыкамi ножак хлопчык як запусцiць па каранавiрусы нешта забойнае.
  Маргарыта Каршунова таксама секанула па каранавiрусам, зрэзала з нiбы сярпом, i прабуркавала:
  - Слава Радзiме!
  I босымi пальчыкамi ножак шпурнула гарошынкi з узрыѓчаткай.
  I разарвала масу каранавiрускiх салдат.
  Пасля чаго несмяротныя дзецi як возьмуць i засвiшчаць ва ѓсе вусны. I маса аглушаных крумкачоѓ як пасыплецца на галовы каранавiрусаѓскiм салдатам, прабiваючы iх.
  I гэта робiць моцнае ѓражанне.
  Вось гэта хлопцы - класа супер i ультра!
  Алег Рыбачэнка зноѓ секануѓ гэта вечны хлопчык каранавiрусаѓ i пiскнуѓ:
  -За вялiкi камунiзм!
  I босымi пальчыкамi несмяротнае дзiця запусцiць разбурэнне.
  Маргарыта Каршунова зноѓ секанула каранавiрусаѓ, рассекла iх i босымi пальчыкамi ножак паддала прэзент смерцi i вякнула:
  - За Айчыну нашу!
  I вось дзецi зноѓ свiшчуць i масу варон, якiя атрымалi сардэчны прыступ, на галаву каранавiрусаѓскiх байцоѓ абвальваюцца.
  Каранавiрусы, зразумела, вельмi адважныя. Але iх кiраѓнiцтва на чале са старым Магутная бацыла адкрыта звар'яцела.
  Так што лезуць наперад ваяры заразнай каранавiрусаѓскай iмперыi адчайна.
  А на захопленых тэрыторыях робяць дзiкую жорсткасць.
  Вось у прыватнасцi злоѓленую камсамолку паднялiся на прэнг, i сталi яе расцягвацца. Закавалi босыя ножкi дзяѓчыны ѓ калодку i павесiлi гiры. А затым сталi
  палiць пяткi распаленым жалезам. I затым бiлi дзяѓчыну пугай, затым бiлi калючым, распаленым дротам. I гэта было так балюча. I затым прыгажунi
  узялi i зламалi пальчыкi на босых нагах. I затым ёй i паходнямi палiлi грудзi, i распаленымi абцугамi дзяѓчыне вырвалi ноздры. I як толькi каранавiрусы над камсамолкай
  не здзекавалiся, замучыѓшы яе да смерцi.
  А катаваннi працягвалiся. У захопленых сёлах, абавязкова ѓсiх i дзяцей i дарослых бiлi палкамi па босых пятках. Вось дзяцей бiлi палкамi па босых пятках, асаблiва
  жорстка. I ѓ гэтым не было нi грама лiтасцi.
  Вось якiя толькi катаваннi не прымянялiся.
  Вось з каранавiрусамi дзярэцца i Тамара...
  Таксама ваяѓнiца баявога класа.
  I на каранавiрусы што лезуць, сапраѓднай прылiѓной хваляй абвальваюцца ѓсё новыя i новыя ракеты.
  Тамара i Дамiнiка наводзяць на каранавiрусаѓ пускавыя ѓстаноѓкi.
  I нацiскаюць на кнопкi босымi пальчыкамi ножак.
  А Дамiнiка нават ужыла пунсовы сасок.
  I прачырыкала, выскалiѓшы зубкi:
  - Я ёсць дзяѓчына супер!
  Вiёла i Аѓрора, таксама дзяѓбаюць каранавiрусаѓ з пускавых установак.
  I робяць гэта з вялiкай дакладнасцю. Пры гэтым напяваючы:
  - Слався наш камунiзм, слався!
  Мы знiшчым фашызм!
  Вiёла нацiснуѓшы пунсовым саском на кнопку джойсцiка адправiѓшы па каранавiрусы ракету, заѓважыла:
  - Мы ваюем з каранавiрусамi, а яны камунiсты!
  Аѓрора са смяшком адказала, пасылаючы ѓ супернiка зарады голай пяткай:
  - Перакручаны камунiзм, горш перакручанага фашызму!
  Вiёла засмяялася, зноѓ пусцiла ѓ ворага прэзент смерцi пры дапамозе босых пальчыкаѓ ножак i адзначыла:
  - А фашызму не перакручанага не бывае! Гэта само скрыѓленне!
  Аѓрора, паслаѓшы ѓ супернiка прэзент пунсовым саском адзначыла:
  - Вось камунiзм бывае цалкам перакручаным! Нават пры Сталiне шмат лiшняга народа змарнавалi i перабiлi!
  Вiёла ѓ адказ, зноѓ паслаѓшы ѓ каранавiрусаѓ ракету праспявала:
  У цяжкi час нас натхнiѓ,
  Зрабiѓшы волю мацней, сталi...
  Ад чумы выбавiѓ свет -
  Дарагi таварыш Сталiн!
  
  У шматлiкiх выявах мераѓ,
  У сусвеце бясконцай...
  Шлях нам верны ты адкрыѓ -
  Паказаѓшы яго на вечна!
  Вось гэта дзяѓчынкi з голымi, загарэлымi нагамi.
  Алёнка, страляючы па каранавiрусам i трасучы грудзьмi з пунсовымi саскамi, адзначыла:
  - Камунiзму быць!
  I шпурнула босымi пальчыкамi ножак вельмi нават забойны прэзент смерцi.
  Анюта дала чаргу па каранавiрусам, скасiла iх, i прабуркавала:
  - За вялiкiя перамогi дзяѓчынак!
  I пунсовым саском як на кнопку базукi нацiсне.
  Вось такiя дзяѓчынкi - проста малайцы.
  I каранавiрусы выкошваюць з вялiкiм, а можа i велiзарным энтузiязмам.
  Рудая Ала, громячы каранавiрусаѓ, вякнула:
  - За Айчыну i нашу мацi!
  I як шпурне ѓ супернiка босымi пальчыкамi ножак забойны падарунак анiгiляцыi.
  А затым дзюбне i Марыя, таксама выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак. I разарве масу каранавiрусы.
  Пасля чаго прабуркуе:
  - Слава эры камунiзму!
  Алiмпiяда, страляючы па каранавiрусам забiяцка i весела адзначыла:
  - За новага лiдэра камунiстаѓ!
  I дзяѓчына зноѓ шпурнула босымi пальчыкамi ножак забойны падарунак гiбелi, i разбурэннi.
  . РАЗДЗЕЛ No 16.
  I вось гэта дзяѓчыны - проста гiпер.
  I такiя яны ваяѓнiчыя.
  Маруся, дзяѓбаючы супернiкаѓ i запускаючы ѓ ворага прэзенты смерцi босымi нагамi, пiскнула:
  - За самыя гучныя перамогi Айчыны!
  Матрона, строчучы па каранавiрусам i прабуркавала:
  - За Айчыну што вышэй за ѓсякi дах!
  I зноѓ дзяѓчына стрэльне па каранавiрусам з базукi, нацiснуѓшы на кнопку клубнiчным саском.
  Вось гэта дзяѓчынка - самы вышэйшы з усiх класаѓ.
  Вось так дзяѓчыны за iмперыю Каранавiруса ѓзялiся i прабуркавалi:
  - Радзiмы вялiкае таiнства,
  Тваёй вернай мудрай, слаѓнай гонару...
  Будзем мы мацаваць тваю еднасць -
  назаѓжды з Айчынай будзем разам!
  Сталенiда страляючы па каранавiрусам, вельмi агрэсiѓна i пазiтыѓна была настроена. I босымi пальчыкамi ножак як шпурне
  прэзент смерцi. I разарве масу воiнаѓ заразнай каранавiрусаѓскай iмперыi. Ваяѓнiца яна самага вышэйшага класа.
  Сталенiда з усмешкай праспявала:
  - Славiцца няхай камунiзм,
  Мао цябе знiшчым...
  Толькi мы ѓ верх, а не ѓнiз.
  Дзвенем бандыта па мордзе!
  Вось такая яна ваяѓнiчая дзяѓчынка. I так гэтых каранавiрусы чортавых разбурае. I з ёй нiшто не зладзiць.
  Веранiка, змагаючыся з каранавiрусамi, выдала:
  - За перамогу камунiстычных iдэй ва ѓсiм свеце!
  Вiкторыя, строчучы па воiнам заразнай каранавiрусаѓскай iмперыi, i кiдаючы босымi пальчыкамi ножак гранаты, пiскнула:
  - За Расiю i свабоду да канца!
  I зноѓ кiнула босымi пальчыкамi ножак забойны падарунак анiгiляцыi.
  Серафiма грамiла каранавiрусаѓ, з вялiкай лёгкасцю выкошваючы каранавiрусаѓ, i кiдала босымi пальчыкамi ножак падарункi смерцi.
  Пасля чаго праваркавала:
  - За iдэi святога камунiзму!
  Сталенiда будуючы па каранавiрусам, цвёрда заѓважыла:
  - Калi чуеш слова святы - адразу ж аддае гэта фальшам i хлуснёй!
  Веранiка хiхiкнула i адзначыла:
  - Ды Лаѓрэнцiй не святы!
  Сталенiда кiдалi босай ножкай гранату ѓ каранавiруса i пiскнула:
  - Ды ѓ нас генсак i старшыня не з выбiтных!
  Веранiка, скаля калыскi, i строчачы па каранавiрусам, праспявала:
  - Паверце лесу, паверце лесу, паверце лесу,
  Але жыць па-ранейшаму! Але жыць па пляжным! Я не ма!
  Не ма! Не магу!
  Вiкторыя са смяшком адзначыла, пiша па каранавiрусам:
  - Гэта ѓсё будзе добра!
  Веранiка з гэтым пагадзiлася:
  - Мы абавязкова пераможам!
  Сталенiда пагадзiлася:
  -А мы не можам прайграць! Бо мы рускiя! А рускiя такая нацыя што нават увесь час прайграючы, вось возьмуць i з лютасцю неймавернай перамогуць!
  Вiкторыя кiѓнула:
  - Гэта як баксёр, якi чатырнаццаць раундаѓ будзе прайграваць, а вось у пятнаццатым возьме i рашуча ды пераможа!
  Веранiка засмяялася, выскалiѓшы зубкi:
  - Ды гэта цалкам магчыма! Ну пераможа дык пераможа!
  Серафiма агрэсiѓна прымецiла, выскаляѓшы зубкi:
  - Мы будзем наймацнейшымi ѓ свеце i ѓсiх пераможам!
  I босымi пальчыкамi ножак зноѓ запусцiць у супернiка ѓнiкальны прэзент смерцi.
  Вось гэта дзяѓчынкi - самага найвышэйшага пiлатажу.
  З такiм дзяѓчынкам я думаю любы можа галавой крануцца, цi ѓ яго сарве вечка з завес.
  Сталенiда разбурала каранавiрусы i на спявала:
  - Мы самыя моцныя ѓ свеце,
  Бацыл усiх замочым у сарцiры...
  не верыць Масква ведай слязам,
  А зласлiвай заразе дадзiм па мазгах!
  Вось такая яна Сталенiда цудоѓная дзяѓчына. Якую можна назваць - проста гiпер i супер.
  З такiмi дзяѓчынкам можна смела глядзець у будучыню. Няхай Каранавiрусаѓ амаль мiльярд, i ѓ iх у адрозненнi ад СССР мужчын куды больш, чым жанчын.
  I любяць каранавiрусы ваяваць.
  Але не вельмi ѓмеюць.
  Лiнiя фронту ѓзнiкла iрваная. Дзе каранавiрусы ѓклiнавалiся, дзе войскi СССР цi Расii.
  Няма нi ѓ кога вялiкай перавагi.
  Сталенiда страча па каранавiрусы ѓзяла i прапiшчала, скалячы зубкi i падморгваючы:
  - За Айчына да самага канца!
  Вiкторыя пiскнула з дзiкай лютасцю:
  - Прэзiдэнту-дракону даеш татальную смерць!
  Веранiка з гэтым пагадзiлася:
  - Прэзiдэнту-цмоку смерць праз Тумба-юмбе!
  А амерыканцы вядома ж гатовы дапамагчы заразнай iмперыi. Нават прадаць Каранавiрус-стану зброю ѓ крэдыт. I гэта жорсткая палiтыка ѓ ЗША.
  Вось так i прасуюць Чырвоную Армiю.
  Але пакуль у ёй ёсць дзяѓчаты-гераiнi, то СССР не адолець.
  Вось Алiса i Анжалiка ваююць. Такiя баявыя i класныя кралi. I малоцяць каранавiрусы з лютасцю i сiлай.
  Алiса стрэлiла са снайперскай вiнтоѓкi, прабiла каранавiруса. I шпурнула босымi пальчыкамi
  нажы забойны прэзент смерцi, пiскнуѓшы:
  - За Айчыну СССР!
  Вось такая яна баявая дзяѓчынка. У ёй дастаткова i сiлы, i агрэсii.
  Анжалiка здаровая i рудая ваяѓнiца. Так лупне па каранавiрусам. Выб'е iх каласальную масу. I прараве:
  - Слава новым камсамолкам!
  I як засмяецца.
  Алiса, страляючы па каранавiрусам, i трапна дзiвячы iх, лагiчна заѓважыла:
  - Мы здольныя перамагчы любую арду!
  I Алiса пальнула з базукi выкарыстоѓваючы пунсовы сасок грудзей.
  Вось гэта дзяѓчына - якая паказвае капiтальны клас.
  Анжалiка таксама як дзюбне па супернiку, i скасiць масу каранавiрусы i вякне:
  - За Айчыну!
  Вось гэта бабы - такiя агрэсiѓныя i здольныя скажам так на вельмi шматлiкае.
  Алiса з усмешкай заѓважыла, скошваючы непрыяцеляѓ:
  - Айчына наша мацi, будзем жоѓтых бацыл забiваць!
  Анжалiка адзначыла з дзiкай лютасцю круша каранавiрусаѓ:
  - Мы камунiсты станем усё ѓ свеце мацней!
  I босымi пальчыкамi ножак як возьме i гранату з зарадам толу кiне.
  Вось так дзяѓчаты разбушавалiся.
  I разбураюць ворагаѓ з каласальнай сiлай.
  Наташа, страляючы па каранавiрусам, i нацiснуѓшы пунсовым саском на кнопку базукi, адзначыла:
  - Для Расii няма такой праблемы як колькасць ворагаѓ!
  Зоя, пiша па каранавiрусам, пагадзiлася:
  - Мы зможам любую раць ворага адолець!
  Баявая дзяѓчына Аѓгусцiна, страчучы па каранавiрусаѓскiх войсках, дзюбанула з базукi пры дапамозе клубнiчнага саска i вякнула:
  - Я прыгажуня смерцi!
  I Святлана як па каранавiрусам дзюбне. I босымi пальчыкамi ножак па гiтлераѓцам класа бацыл прыпусцiць i вякне:
  - За СССР у новым свеце!
  Наташа зноѓ лупанула, ужыѓшы лалавы сасок для нацiску па кнопцы. I гэта было прыгожа. I вельмi нават агрэсiѓна.
  Наташа са смяшком адзначыла:
  - Мы лiчы можам i ѓмеем усё!
  Зоя запярэчыла з усмешкай:
  - А не ѓсё! Галоѓную бацылу злавiць не можам!
  Наташа з уздыхам заѓважыла, пiша па непрыяцелю голай пяткай:
  - Спаймаем i Мегбацылу! Ды ён стары, хутка i сам здохне!
  Зоя засмяялася i адказала:
  - Можа прыйсцi iншы, яшчэ больш ашалелы!
  Аѓгусцiна зразаючы каранавiрусаѓ, якiя напаѓзалi вялiкай масай, i таксама ѓляпiла пры дапамозе малiнавага саска з базукi i пiскнула:
  - Усё будзе добра дзяѓчынкi! Я ѓ гэтым упэѓнена!
  I дадала, паддаѓшы босай пяткай прэзент смерцi i раздзiраючы каранавiрусаѓ.
  - Зло зусiм не бясконца!
  Святлана лагiчна адзначыла, скошваючы надыходзячы байцоѓ iмперыi Каранавiруса:
  - Наша краiна стане больш слаѓнай i сучаснай!
  I таксама як па каранавiрусам возьме i дзюбне.
  I гэта яе агрэсiѓнае разуменне i каласальная сiла.
  Дзяѓчаты, зразумела, могуць вельмi шмат, калi злыя i яшчэ больш калi добрыя.
  Альбiна i Альвiна ѓ небе б'юцца вельмi жорстка.
  Збiвае Альбiна самалёт каранавiрусаѓскiх ВПС i прабуркуе:
  - За нас багiня Лада!
  Альвiна збiла каранавiрусаѓскi штурмавiк i адзначыла:
  - Багiня Лада - Боства з вялiкай лiтары!
  Вось гэта сапраѓды дзяѓчаты што трэба. I надзвычай крутыя.
  i Хельга са штурмавiка ѓсё дзяѓбае каранавiрусаѓ на сушы. I яна ваяѓнiца вельмi нават баявога палёту. I так спрытна сарвала дакладным трапленне вежу з каранавiрускага танка.
  Вось гэта дзяѓчына...
  I прабуркуе:
  - За пабудову камунiзму ва ѓсiм свеце!
  Альбiна адзначыла, подвиливая каранавiрусы, з вялiкай дакладнасцю паразы:
  - За лепшыя савецкiя розумы!
  I таксама як падрэжа каранавiрусаѓскую машыну.
  Вось гэта дзяѓчынкi - самага высокага, мабыць, яны разраду.
  Альвiна громячы каранавiрусаѓ лагiчна адзначыла:
  - Мы можам усё - i гэта ѓсiм пакажам!
  I збiла чарговую каранавiрусаѓскую бандуру.
  Дзяѓчынкi гэта тое, што ёсць самы вышэйшы клас.
  Але i хлопчык можа быць вельмi нават нядрэнным байцом.
  Асаблiва калi гэта несмяротны хлопчык.
  Вось Алег Рыбачэнка з вялiкiм энтузiязмам заспяваѓ:
  - Слаѓся Айчына камунiзму,
  Кахаем цябе мы родная краiна...
  Мы знiшчым уцехi фашызму,
  Хоць атакуе нас сатана!
  I хлапчук зноѓ мячамi па каранавiрусы лупiць. А затым правядзе веерны млын. I босымi пальчыкамi ножак як возьме i шпурне вельмi нават забойны падарунак смерцi
  супернiку.
  Вось гэта дзяцюк - проста скажам хлопчык - супер!
  Маргарыта Каршунова, секчы насядалi каранавiрусаѓ, i кiдаючы ѓ супернiка прэзенты смерцi босымi пальчыкамi ножак, пiскнула:
  - За рускiя рубяжы за Шанхаем!
  Алег Рыбачэнка, секчы супернiка, энергiчна кiѓнуѓ:
  - Будуць яшчэ нашыя межы за Шанхаем. Але вораг моцны асаблiва лiкам!
  Маргарыта Каршунова з гэтым пагадзiлася:
  - Вельмi ѓжо моцны вораг! Але мы ѓсё роѓна пераможам!
  I босымi пальчыкамi ножак як запусцiць забойны падарунак смерцi.
  Алег Рыбачэнка, пiшучы па каранавiрусам, цалкам рацыянальна адзначыѓ:
  - Будзе наша армiя ѓ Федычкiне!
  Маргарыта Каршунова пагадзiлася:
  - Спадзяюся будзе! Калi мы самi пры гэтым не скончымся крывёй!
  Хлопчык-тэрмiнатар упэѓнена адказаѓ:
  - Наша перамога непазбежная!
  Дзяѓчынка-ваяѓнiца, кiнуѓшы босай ножкай лiмонку пагадзiлася:
  - Я ѓ гэта веру! Вельмi нават веру!
  I як ваяѓнiца возьме i засмяецца.
  А затым несмяротныя дзецi як возьмуць i дружна засвiшчаць. Iх свiсцi многiя тысячы варон увагнаѓ у прытомнасць. I яны, страцiѓшы прытомнасць падаюць на
  каранавiрусы i прабiваюць iм чэрапа.
  I прасвiдроѓваюць салдатам заразнай каранавiрусаѓскай iмперыi верхавiны. I заганяюць супостатаѓ у труну.
  Маргарыта пасля свiсту са смяшком адзначыла:
  - Мы з табой прама як салаѓi разбойнiкi!
  Алег Рыбачэнка згодна кiѓнуѓ:
  - Ды прама як салаѓушки!
  I хлопчык разрагатаѓся...
  I зноѓ неѓмiручыя дзецi як засвiшчуць. I вельмi балюча крумкачам стала. Яны страчваюць прытомнасць i падаюць унiз, нiбы кропелькi дажджу. I масу каранавiрусаѓ узялi i прыбiлi.
  Пасля чаго дзецi хорам праспявалi:
  - Чорны ваяр у аблiччы смерцi,
  Ахвяру чакае ѓ поѓначную гадзiну...
  Страмчэй усiх на свеце верце,
  Мы ѓроем у зямлю вас!
  Вось гэта сапраѓды дзецi - што трэба! I гэта баявая крутасць.
  Алег Рыбачэнка двума мячамi ѓзмахнуѓ, ссек галовы адразу семярым каранавiрусаѓскiм салдатам, i праспяваѓ:
  - Асiлак славу нездарма,
  Сямёра адным ударам!
  Маргарыта Каршунова, рассякаючы каранавiрусаѓ, адзначыла:
  - Мы будзем першымi i на Марсе, i наогул усюды!
  Алег Рыбачэнка, зноѓ секануѓшы каранавiрусаѓ адзначыѓ:
  - Будзем першымi ѓсюды!
  I босая ножкам хлопчыка гадоѓ дванаццацi кiнула забойнай сiлы гранату.
  Вось так дзецi, якiя атрымалi ад рускiх Багоѓ у падарунак неѓмiручасць, адчайна i адважна б'юцца. I дзейнiчаюць з каласальнай энергiяй.
  Так што ёсць шанец што каранавiрусаѓ знiшчаць.
  I Алiса, i Анжалiка каранавiрусаѓ знiшчаюць са снайперскiх вiнтовак.
  I робяць гэта трапна.
  I босымi пальчыкамi ножак гранаты кiдаюць.
  Алiса нацiснула пунсовым саском на кнопку ѓ вынiку чаго спрацавала базука i разнесла масу каранавiрусы.
  Дзяѓчына прачырыкала:
  - Я самая крутая!
  Анжалiка нацiснула лалавым саском, грымнула масу каранавiрусаѓ i пiскнула:
  - Не! Гэта я самая крутая!
  I ваяѓнiцы як засвiшчуць. I тысячы аглушаных крумкачоѓ падаюць на галовы каранавiрусаѓ.
  Пасля чаго дзяѓчыны заспявалi:
  - Мы смела ѓ бой пойдзем,
  За ѓладу парад...
  Каранавiрусы патрам -
  Пад песню гэтую!
  Вось так было вельмi крута.
  Вось дзяѓчынкi сталi яшчэ больш актыѓна лупiць каранавiрусы. I ѓжылi магiчную плазму. I сталi каранавiрусы ператварацца ѓ шакаладкi. Прычым напоѓненыя згушчаным малаком, мёдам i варэннем. I наколькi гэта прыгожа i па-баявому.
  Пэпi доѓгая панчоха, была ваяѓнiцай круты. I каранавiрусы iм не перашкода. I адбывалася ѓсё так прыгожа. I былi замест каранавiрусаѓ фужэры з марожаным, пакрытым шакаладнай скарынкай, i ванiллю, i чым вельмi духмяным, прыгожым, i надзвычай апетытным i спакушаючым страѓнiкi! Вось гэта выдатна i пакрыта шакаладным соусам, i вiшанькамi, i фiсташкамi, i цукатамi.
  Пэпi доѓгую панчоху, узяла i на радасцях вылiлася патокам крылатых афарызмаѓ:
  Дзяѓчына не баiцца басанож бегчы па снезе, яна баiцца, каб жанiх не аказаѓся тупым валёнкам, абутым па вушы!
  Салдат на вайне становiцца больш юным i сталым адначасова, палiтык у паддывановай барацьбе, старэе i мацнее, адначасова апускаючыся да ѓзроѓню дзiкага звера!
  Салдат прыватна тэрмiновай службы i становiцца прафесiяналам на вайне, палiтык не ведае тэрмiнаѓ, i прафесiянал на прысваеннi перамогi!
  Салдат павiнен быць крэмень, але не каменець сэрцам, палiтык ужо даѓно мае замест сэрца камень, але мае цвёрдасць гумы!
  Добры салдат у баi як Д'ябал - што трэба тушыць агонь, майстэрскi палiтык у подласцi сам Сатана, а выкананнi абяцанняѓ тыповы шланг!
  Салдат можа загiнуць на полi лаянцы, але гэта лепш, чым згiнуць пад патокам салодкай хлуснi з вуснаѓ палiтыкаѓ у мiрны час!
  Хто нарадзiцца ваяром, памрэ героем, хто стаѓ палiтыкам, ужо мёртвы мярзотнiк, i хадзячы труп!
  Палiтыка - гэта калi кажуць адно, маюць на ѓвазе iншае, робяць трэцяе, атрымлiваецца чацвёртае, а ѓсё роѓна выходзiць бокам i застаецца мярзотаю ѓ пячонках!
  У палiтыцы братоѓ няма, але досыць бедных сваякоѓ, няма казачных прынцаѓ, але лiшак голых каралёѓ, няма праѓды нават на iмгненне, але хлуснi хопiць не на адно пакаленне!
  Каханне прыходзiць, калi не чакаеш, палiтыканы прылiпаюць, калi не клiчаш!
  Каханнi ѓсе ѓзросты пакорлiвыя, палiтыкам усе подласцi па плячы!
  Палiтык - гэтая пачвара, якое выдае сябе за прыгажуна, але нiякая раскошная амунiцыя не схавае свiны пятак i ваѓчыныя iклы!
  Салдат таксама ѓ некаторым родзе пачвара, таму што забiвае на поле лаянцы, але ѓ адрозненне ад палiтыка ён у роѓных умовах, а вось выбаршчык заѓсёды ѓ пройгрышы!
  Жанчына хоча кахання i шчасця сабе i сваёй сям'i, палiтык у першую чаргу зацiкаѓлены падгадзiць iншым, i апантаны любоѓю да грошай!
  Жанчына падобная на ружу: вабны водар, яркая знешнасць, вострыя шыпы, а на каго паходзiць палiтык, якi дзiвiць смуродам, убогiм знешнасцю, i колкасцю кактуса?
  Жанчына, гэтае ѓвасабленне прыгажосцi i, чысцiнi, хай не заѓсёды iдэальна, а вось палiтык заѓсёды будзе эталонам подласцi i пачварнасцi!
  Басаногi хлапчук не так часта хулiганiць i залазiць у кiшэню, як палiтык творыць гадасцi i падкладае свiнню!
  Дзiця любiць гуляцца са зброяй, але ён хараство, палiтык любiць iм бразгаць, але замест страху выклiкае агiду i смех!
  Чалавек адбыѓся як кажуць навукоѓцы ад малпы, палiтык хоць i тыповы прымат, асаблiва паспяховым людзям, мае сваяцтва з шакалам!
  Чалавек мае Боскую творчую прыроду, але распiнаем палiтыкамi, што проста чорт па натуры i робяць бязмежжа!
  Палiтык - гэта Д'ябал ѓ плоцi, толькi не валадар пекла, а творца апраметнай на Зямлi, у якой чэрцi выходзяць з-пад кантролю i спараджаюць хаос!
  Салдату суддзя Бог i час, палiтык жа i без суда гнюс, i яго бязмежжа не ведае часавых рамак!
  Салдат не шукае спакою, i бура таксама не вабiць, палiтык подзвiгi закапае, вельмi зайздросны паразiт!
  Салдат часам воiн нехаця, i яму не хочацца забiваць, але выконвае свяшчэнны абавязак перад Радзiмай, палiтык жа добраахвотны здраднiк, якому падабацца свiнячыць, не выконваць абавязацельстваѓ перад выбаршчыкамi!
  Салдат вырашае ѓ баях галаваломкi, палiтык будуючы хiтрыя камбiнацыi, не можа вырашыць справу мiрам!
  Палiтык - гэта такi генерал, што замест эпалетаѓ носiць картачныя пагоны дурня, сам, зрэшты, з'яѓляючыся лiсой!
  Салдат можа прайграцца ѓ карты, але палiтык i не гуляючы, носiць пагоны з шасцёрак!
  Салдат баец цалкам круты, калi ён ладзiць з галавой, палiтык гэта ведай свiння, з арла атрымае вераб'я!
  Салдат ведае, што такое страх, але пераадольвае сябе, палiтык ведае, што такое гонар, але пракручвае яго пад сябе!
  Калi жанчына не баiцца фарсiць голымi ножкамi, не дазваляе сябе абуваць ботам, значыць яна нарадзiлася ѓ кашулi!
  Воiн, якi не дазволiць з сябе зняць тры шкуры - нарадзiѓся ѓ кашулi!
  Жанчына не саромейся хадзiць басанож, бойся апынуцца пад абцасам у валёнка!
  Не хочаш глытаць вастрыё клiнка - абзавядзiся тады вострым розумам i сталёвы вытрымкай!
  Вастрыё шпагi дурня здольна праткнуць цела, але па-сапраѓднаму ѓразiць сэрца здольнае толькi вострае слова мудраца!
  Салдат - гэта д'ябал, у якога чыстае сэрца, палiтык прэтэндуе на ролю Бога, але перапоѓнены бруднымi думкамi!
  Не саромейся жанчына сваёй галiзны ѓ пошуках прынца-мужчыны, саромiць выйсцi замуж за голага караля!
  Жанчына, якая пры дапамозе голых ног здзiрае з мужчыны тры шкуры нарадзiлася ѓ кашулi!
  Жанчына што нарадзiлася ѓ кашулi аголенай плоццю абувае мужчыну, нават калi ён не поѓны валёнак!
  Жанчыне важней нарадзiцца ѓ кашулi, чым атрымаць раскошнае сукенка ад голага караля!
  Лепш жанчыне хадзiць голай, чым дазволiць з сябе садраць тры шкуры поѓнаму валёнку, лепш босы, чым абуты тупым ботам!
  Калi басаногая жанчына, агалiѓшы грудзi зрывае апладысменты, а не абразы i свiст, значыць яна нарадзiлася ѓ кашулi i не дасць сябе абуць!
  Жаночыя слабасцi абарочваюцца прыцягальнай сiлай, а калi мужчына праявiць слабiну, то яго заштурхаюць у балота бяссiлля!
  Жанчына павiнна ѓмець прабачаць, калi жадае быць паспяховай, мужчына калi жадае чагосьцi дасягнуць, не павiнен даваць сабе спуску!
  Месца арла атрымлiвае той, хто ѓмее вылiвацца салаѓём i не лiчыць крумкач!
  Той, хто шмат лiчыць крумкач, зусiм бяскрылы, i не мае дзюбы!
  Хто прадае Радзiму за золата, той не каштуе ламанага гроша i акрыецца iржой здрады пад высакародным металам!
  Рабуючы нашчадкаѓ, зруйнуешся да пустаты, бо ѓсё патоне ѓ бяздонным вiры злачынстваѓ мiнулага!
  Ваяр павiнен быць мудрым як сава, адважным як арол, i не лiчыць у баi крумкач, каб не апынуцца абскубанай курыцай!
  Не бяда, калi мала гадоѓ, поѓнае бедства, калi не хапае мазгоѓ i кемлiвасцi ѓ любым узросце!
  Хлапчук хоча быць салдатам i патрапiць на вайну, каб стаць героем, палiтык хоча быць палкаводцам, адсядзецца ѓ тыле, i здзейснiць подласць!
  Салдат хоча кашы з мясам, але атрымлiвае кашу бярозавую ад камандзiраѓ i падкладзеную пратухлую свiнню ад палiтыканаѓ!
  У баi патрэбен не толькi востры штык i сталёвая шабля, але i востры розум i сталёвыя нервы, з залатымi рукамi вынаходнiка!
  Народу патрэбны не манарх на троне, а цар у галаве, не срэбная мова палiтыканаѓ, а срэбныя рублiкi ѓ кашальку!
  Розум i адвага як муж i жонка нараджаюць перамогу толькi ѓ пары, ды i хросная мацi любога поспеху - поспех, зусiм не будзе трэцiм лiшнiм!
  Маладосць зялёна, але салодкая, старасць гарчыць i аддае цвiллю, а жанчына як муха да прысмакi, хвароба як авад да старасцi!
  Лепш быць маладым выбаршчыкам, чым старым палiтыкам, маладосць таксама дзяѓбе на салодкую прамову, але не пераносiць локшыны на вушах!
  У юнацтве любая справа спрачацца, а ѓ старасцi i гультайства стопарыцца!
  У юнацтве ад працы больш радасцi, чым са старасцi ад гультайства, дык вып'ем за тое, каб юнацтва не канчалася без усякай працы!
  Дзяѓчына добрая ѓ юнацтве, лыжка да абеду, а палiтык у магiле!
  Хлопчыкi з голымi пяткамi шчаслiвейшыя за дарослых, з якiх палiтыкi спусцiлi тры шкуры i капiтальна абулi да вушэй!
  Дзяѓчыне лепш басанож, чым у туфлях на высокiх абцасах, калi дзеля iх прыйшлося апусцiцца маральна!
  . РАЗДЗЕЛ No 17.
  Добра на гэтым успамiны i сны Пэпi Доѓгая панчоха перапынiлiся. Дзяѓчынка i яе каманда скончылi фактычна знiшчэнне японскага флота. Каб пабудаваць новы спатрэбiцца шмат часу, так што царская Расiя Мiкалая Другога фактычна выйграла вайну.
  Толькi зараз пытанне - цi спынiцца iмперыя Раманавых на гэтым цi паспрабуе захапiць i Японiю?
  Пэпi доѓгую панчоху адзначыла:
  - А цi жадаюць японцы стаць расiйскай губерняй?
  Алег упэѓнена адказаѓ:
  - Пакуль няма! Але з часам мы iх сагiтуем!
  Аннiка адзначыла:
  - Калi Расея ѓварвецца ѓ Японiю, гэта ѓжо будзе перабор. Трэба, каб усё было справядлiва!
  Томi гэта хлопчык тупнуѓ босай, дзiцячай ножкай i адзначыѓ:
  - Сапраѓды, чаму б належныя дапамагаць агрэсiѓнай iмперыi, у якой абсалютная манархiя заваёѓваць увесь свет? Ну ѓ дадзеным выпадку была Японiя агрэсарам, мы ёй адпомсцiлi, i няхай цар i мiкада заключаюць мiр!
  Маргарыта запярэчыла:
  - Калi мы пакiнем у тыле Расii Японiю, то падчас першай сусветнай вайны, яна возьме i стукне ѓ спiну! Не варта высадзiць дэсант i ператварыць краiну Узыходзячага Сонца ѓ частку Расiйскай iмперыi!
  Пэпi доѓгую панчоху прапанавала:
  - Тады давайце галасаваць!
  Алег запярэчыѓ:
  - Гэтыя дзецi не маюць звышздольнасцяѓ. Яны не маюць права галасаваць!
  Анiка запярэчыла:
  - Гэта яшчэ чаму!? I ты дзiця таксама!
  Маргарыта запярэчыла:
  - Мы толькi з выгляду дзецi! А на справе i нам i Пэпi куды больш гадоѓ, чым выглядаем!
  Томi адказаѓ пафасна:
  - Гераiзм не мае ѓзросту!
  Алег пацiснуѓ плячыма i заѓважыѓ:
  - Лепей няхай на адну планету будзе адзiн цар, чым сотня тыранаѓ мяльчэй!
  Пэпi доѓгую панчоху заѓважыла:
  - Можа, быць гэта i лепш, але... У людзей павiнна быць свабода выбару i права ѓ тым лiку жыць у асобнай дзяржаве!
  Аннiка пацвердзiла:
  - Вось менавiта! Гэта тыпу як хата агульны, але ѓ кожнага асобная кватэра, што нашмат зручней!
  Алег прапанаваѓ:
  - Тады давайце кiнем жэрабя! Калi арол - працягваем вайну i бярэм пад кантроль Японiю, а калi рэшка - сканчаем i складаем мiр!
  Пэпi засумнявалася:
  - Ведаю я гэтыя штучкi з вашымi навыкамi выпадзе арол!
  Маргарыта прапанавала:
  - Няхай тады Томi кiне. Яна мухлеваць не ѓмее!
  Дзяѓчынка тупнула босымi ножкамi i адказала:
  - Што ж я гатова!
  Алег тут пачухаѓ свой гладкi лобiк i заѓважыѓ:
  - А ведаеце, давайце пакуль злятаем у светабудову дзе iдзе Лiвонская вайна. А манету кiнем пазней!
  Пэпi з мiлым выглядам кiѓнула:
  - Так можна! А куды пойдзем? Тамака ёсць дзве кропкi бiфуркацыi - бiтва пры Чашнiках або аблога Полацка. I там, i там мы ѓжо паспелi пабываць. А дзе трэцi пункт?
  Алег адзначыѓ:
  - Была аблога Рэвеля Iванам Грозным, калi б горад удалося б узяць, то Лiвонiя магла скарыцца. Яшчэ адзiн варыянт - гэта абранне Iвана Грознага каралём Рэчы Паспалiтай. А таксама паход рускай армii да Рыгi. Тады таксама былi вялiзныя магчымасцi для Расii! I славян у цэлым з iх аб'яднаннем, адзiная дзяржава!
  Маргарыта адказала з мiлым выглядам:
  - А што аблога Рэвеля - гэта добры момант. Хаця бiтва пры Чашнiках яшчэ лепшая: першая сiтуацыя, калi падчас Лiвонскай вайны руская армiя пацярпела паражэнне!
  Пэпi доѓгую панчоху запярэчыла:
  - Была ѓжо бiтва пры Чашнiках! А навошта ѓвесь час дапамагаць Расii - таксама iмперскi драпежнiк! Можа быць лепш дапаможам камусьцi iншаму!
  Алег адзначыѓ з усмешкай:
  - Расiя ѓнiкальная iмперыя. Яна адрознiвалася асаблiвай трываласцю, i тым, што нацыянальныя меншасцi не асаблiва iмкнулiся сысцi з яе! А каму ты прапануеш дапамагчы?
  Пэпi адказала з мiлым выглядам:
  - Розныя ёсць варыянты! Напрыклад, аказаць дапамогу Рымскай iмперыi? Таксама ж яна высокай ступенi цывiлiзацыя, i ѓ ёй Рымскае права ёсць - не дзiкуны, выконваюць правы чалавека!
  Маргарыта адзначыла са смяшком:
  - Ды яшчэ б патрапiць у часы Нерона або Калiгулы! Што было б вельмi нават пацешна!
  Аннiка хiхiкнула i адзначыла:
  - А чым гэта не iдэя! А можа ѓ часы Юлiяна адступнiка! I дапусцiм Рым зноѓ стаѓ бы паганскiм! Гэта цiкава, якiм быѓ бы свет!
  Алег кiѓнуѓ з усмешкай i адказаѓ:
  - А я ѓжо мяняѓ гэты свет! Расказаць?
  Пэпi доѓгую панчоху кiѓнула.
  -Давай, гэта будзе цiкава i крута!
  Вось ён апынуѓся побач з Юльянам Адступнiкам. Вядомы рымскi iмператар у бiтве з парфянамi патрапiѓ у цяжкае становiшча. Але спадчыннiкi Цэзара змагалiся мужна i адкiнулi парфян. Але сам iмператар патрапiѓ з невялiкiм атрадам у асяроддзi адчайна спрабаваѓ прарвацца да сваiх.
  Алег Рыбачэнка выскачыѓ на гарачы пясок. Хлапчук-тэрмiнатар адразу ж сцямiѓ, што гэта не зусiм сон, тым больш занылi яшчэ не зусiм загоеныя пухiры на падэшвах. Але разважаць няма калi - трэба ратаваць iмператара!
  Пацан-рэйнджар адным ударам у скачку збiѓ пецярых парфян ужо абклалi iмператара. Затым, Алег Рыбачэнка, вельмi спрытна падхапiѓ абодва мячы i ѓ ступiѓ у лаянку. Першыя чатыры воiны-персы ѓпалi са ссечанымi галовамi. Затым хлопчыка кiнуѓ кiнжал босымi пальцамi, i той у палёце перакруцiѓся i, перарэзаѓ глоткi траiм лучнiкам.
  Алег Рыбачэнка радасна выклiкнуѓ:
  - Гэта мужчынская бiтва!
  Пасля чаго перайшоѓ у рашучы наступ. Яго ѓзмахi мячоѓ былi нiбы газонакасiлка. Яны секлi ѓсiх запар, i рассякалi канечнасцi персаѓ. Вось буйных начальнiк парфян якi спрабуе дастаць iмператара сам страцiѓ пэндзаль рукi. А потым i галаву.
  Алег Рыбачэнка кiнуѓ з круцёлкi нагамi адразу пяць кiнжалаѓ, i выкасiѓ цэлы шэраг лучнiкаѓ. Пасля чаго прароѓ:
  - Гадзiна фартуны! Надышоѓ час пагуляць!
  I яго мячы зладзiлi стрыжку парфянскай армii. Кiраѓнiк армii цар Персii Iндэмон вылупiѓ зенкi. Напаѓголы, мускулiсты хлапчук ссякаѓ усiх запар i ѓсеваѓ усе подступы да Юлляна трупамi. Нiколi яшчэ ѓладару Парфii не даводзiлася бачыць гэтак лютага байца. I тое, што гэта ѓсяго толькi безбароды юнак выклiкала сур'ёзны страх.
  Раптам сапраѓды паганскiя Багi вырашылi дапамагчы Старажытнаму Рыму i замест адступлення, Юллян вярнуѓ на Зямлю рэлiгiю продкаѓ! I цяпер гэта цi Геркулес, цi сын Геркулеса ваюе з парфянскай армiяй.
  А Алег Рыбачэнка ѓсё больш i больш уваходзiѓ у раж. Ён кiдаѓ цяжкiя i вострыя прадметы. Калоѓ i разiѓ ворагаѓ Старажытнага Рыма, а яго мячы здавалiся захапляльнымi маланкамi. Хлапчук-тэрмiнатар натхнiѓ i астатнiх рымлян. З крыкамi: Геркулес! Геркулес з намi! Яны кiдалiся на парфян падвоiѓшы ѓтрох свае сiлы. Змагаѓся i сам iмператар.
  Юльян быѓ толькi крыху вышэй сярэдняга росту, але выдатна складзены, i прыгожы. У момант гiбелi яму было ѓсяго трыццаць два гады, i не вядома, што чакала б Рымскую iмперыю далей пражывi адступнiк па больш. Але зараз, падобна, парфяне падалi назад, i пачалi адыходзiць.
  I астатняе рымскае войска дадало спякоту. Цар Iндэмон паспрабаваѓ пераламаць ход бiтвы, i з адборнай тысячай несмяротных рушыѓ у лаянку. Але ѓ гэтым была яго фатальная памылка.
  Алег Рыбачэнка звярнуѓ увагi на вельмi буйнога - вышэй за Валуева ростам чалавека, у кароне i плячыма, нiбы шафу ѓ залатой кальчузе. I хлапчук, бачачы як слухаюць загады гэтага ѓладара зразумеѓ: час дзейнiчаць. I падхапiѓ упушчаную персам цыбулю. Iмклiва нацягнуѓ яго нагой, так што ледзь не лопнула цецiва. А затым выпусцiѓ стралу, у думках суправаджаючы яе палёт.
  I прамчаѓшыся, калючае джала, упiлася ѓ цару Парфii ѓ шыю, разарваѓшы сонную артэрыю. I вялiзны вагой паѓтара, а то i ѓ два цэнтнеры уладар грукнуѓся з ламавога слана.
  Гiбель цара вядома скрышальны ѓдар па войску. Тым больш, калi маладзейшы спадчыннiк паспрабаваѓ узяць камандаванне на сябе, як Алег Рыбачэнка i ѓ яго паслаѓ стралу. У вынiку i гэты супернiк апынуѓся праколатым скарпiёнам. Рымляне, убачыѓшы якi рвецца ѓ бой iмператара, зараз крычала: Апалон, Апалон з намi!
  А Алег Рыбачэнка бiѓ парфян рукамi i нагамi.
  I гэтае варварскае войска звярнулася ѓ павальныя ѓцёкi. Цяпер рымляне пераследвалi Парфiю i ѓ гэтай гонцы ваѓкоѓ не магло быць i гаворкi, аб прабачэннi i лiтасцi. Гора ѓцякаючым, i гора ѓцякаючым ад рымлян удвая.
  Усходняе войска раставала на вачах, а лацiнскiя палкi, легiёны i кагорты няѓмольным. Жалезныя i трывалыя яны ламаюць i рэзаюць усё запар, i забiваюць вяльмож...
  . РАЗДЗЕЛ К 5
  Алег Рыбачэнка падышоѓ па клiчы iмператара. Той ласкава паглядзеѓ на яго. У антычныя часы людзi крыху нiжэй, чым у дваццаць першым стагоддзi, так што на выгляд Алегу па Рымскiх мерках гадоѓ чатырнаццаць, пятнаццаць. Гэта значыць, ужо можна лiчыць мужчынам, хай i без барады. Юллян паглядзеѓ на яго драпiны i ѓдары i з шырокай усмешкай спытаѓ:
  - Ты бог?
  Алег Рыбачэнка сумленна i справядлiва адказаѓ:
  - Я чалавек!
  Юллян цяжка ѓздыхнуѓ i таксама шчыра адказаѓ:
  - Шкада... Вельмi шкада!
  Хлапчука - тэрмiнатара гэта раззлавала i ён жорстка адказаѓ:
  - Няма чаго шкадаваць! Чалавек гэта гучыць горда!
  Юльян ухвальна кiѓнуѓ i паляпаѓ дзецюка па плячы:
  - Выдатна сказана! Чалавек гэта i гучыць горда, i ён абавязаны быць ганарлiвым, а не глiнай у руках ганчара!
  Войска ѓхваляльна зашумела. Паходны жрэц пачаѓ рыхтаваць паганскi набажэнства з нагоды перамогi. Юльян вырашыѓ адрадзiць ранейшыя культы. Адзiн з iх гэта пакланенне Юпiтэру, Марсу i Мiтры. Хаця зразумела, што язычнiцкая вера мае патрэбу ѓ мадэрнiзацыi. Тут прапанавалi розныя iдэi. Бо ѓжо ёсць вучэнне аб Елiсееѓскiх палях раi для воiнаѓ i гераiчных людзей, вучоных мужоѓ. Дык чаму б i не зрабiць гэта афiцыйнай дактрынай. Будзеш пакораны iмператару, здолееш вызначыцца на службе i атрымаеш сабе на тым свеце гарэм, i будзеш спраѓляць там шляхетныя балi, будучы вечна маладым i моцным! Дык навошта элiце тады вучэнне пра Хрыста?
  Алег Рыбачэнка, якi таксама не вельмi любiѓ традыцыйнае хрысцiянства, заѓважыѓ:
  - Чалавек сам каваль свайго шчасця, i сам ганчар свайго поспеху!
  Юллян працягнуѓ хлапчуку руку, моцна пацiснуѓ яе i з усёй шчырасцю прапанаваѓ:
  - Будзь маiм сынам i спадчыннiкам! Ты не па гадах мудры, i ѓ табе Звышчалавецкая сiла!
  Пасля чаго iмператар вывеѓ з-за пояса пярсцёнак цэзараѓ. Гэта пярсцёнак, як правiла апранае iмператар таму, каго выбiрае сваiм пераемнiкам, i гэта як правiла знак усынаѓлення.
  Алег Рыбачэнка надзеѓ сабе пярсцёнак на ѓказальны палец i з натхненнем вымавiѓ:
  - Я спадзяюся аказацца годным долi стаць сынам iмператара...
  Юльян разбiѓ Парфянскае войска i зноѓ аблажыѓ iх добра ѓмацаваную сталiцу. З'яѓленне Рыбачэнкi Алега было сустрэта з радасцю. Рымскi iмператар, расцалаваѓ хлапчука i падняѓ яго моцным рукамi над сабой, вымавiѓшы:
  - Дзякуй Багам! Я ѓжо думаѓ, цi не загiнуѓ ты!
  Алег, разумеючы, што праѓду не так ужо лёгка растлумачыць адказаѓ:
  - Сапраѓды кажучы, ваша вялiкасць мой рэальны бацька, гэта Апалон i ён часам забiрае мяне на Алiмп i да iншых мiроѓ, каб я не занадта абвыкаѓ да людзей!
  Iмператар, празваны ѓ рэальнай гiсторыi адступнiкам, здзiвiѓся:
  - Ты бачыѓ Алiмп?
  Алег Рыбачэнка, як i ѓсе iнтэлектуальна развiтыя хлапчукi, любiѓ складаць i таму ахвотна пацвердзiѓ:
  - Так!
  Юллян захоплена ѓсклiкнуѓ:
  - I бачыѓ Юпiтэра!
  Хлопчык-вiцязь, шырока ѓсмiхаючыся жамчужнымi зубамi, адказаѓ:
  - Мой дзядуля Юпiтэр перадае табе прывiтанне! I жадае поспехаѓ!
  Iмператар ва ѓсю глотку выклiкнуѓ:
  - Дзякуй багам! Ды прынясуць яны перамогу!
  Хлапчук-спадчыннiк тут жа прапанаваѓ не марудзiць са штурмам, бо мясцовасць, вакол спустошаная i рымскiм войскам занадта складана здабыць сабе пражытак i пiтво.
  Алег, узброiѓшыся лепшым рымскiм лукам, якi яшчэ i ѓдасканалiѓ, адправiѓся на паляванне. Лепш усё абдумваць план штурму, бачачы само крэпасць i заадно забiваючы ворагаѓ.
  Алег Рыбачэнка стрэлiѓ з дыстанцыi ѓ воiна з пунсовымi пёрамi на шлеме. У адказ у хлапчука паляцелi цэлыя хмары стрэл. Але юны ваяѓнiк не звяртаѓ на iх нi найменшай увагi: усё роѓна не далятаюць, i стрымана выбiваѓ супернiкаѓ, а сам хуткiм крокам, раз-пораз, пераходзячы на бег, iшоѓ вакол сцяны.
  Горад i сапраѓды быѓ вялiкiм, нямногiм саступаючым Рыму i акружаны з высокiмi сценамi. Яго не змог у сваё ѓзяць i Траян Вялiкi, i многiя iншыя заваёѓнiкi. А тут фактычна галоѓная сiла Парфii. Скарыѓшы яе, i твае ѓладаннi Рым могуць распасцiрацца да самай Iндыi.
  Алег звярнуѓ увагу, што сцены горада амаль усюды вялiкiя, тоѓстыя i зуб'ямi. Для ѓзяцця такога горада трэба шмат доѓгiх усходаѓ, i не факт, што ты iх знойдзеш. Крыху слабейшая абарона, дзе горад абмывае рака, там бурны паток. Адвесцi раку можна, але часу гэта зойме не менш за два месяцы ѓпартай працы. Дык што застаюцца якiя яшчэ спосабы?
  Напрыклад, падарваць сцяну i прарвацца ѓ пралом! Самы просты спосаб, але патрэбная выбухоѓка. Але недалёка ад горада ёсць вялiкiх памераѓ лес. I пры некаторым спрыце выбухоѓку можна зрабiць з... пiлавiння, дадаѓшы да iх найпростых мiнералаѓ i соляѓ. А босымi пяткамi хлапчук адчуѓ, што такога роду мiнералы i солi ѓ глебе ёсць.
  Падарваць лепш за ѓсё самую высокую частку сцяны, дзе сабралася найбольшая колькасць варожых воiнаѓ. Цяпер парфяне пашкадуюць, што адважылiся ѓвогуле пайсцi супраць Рыма.
  Алег Рыбачэнка расстраляѓшы чатыры калчаны, вярнуѓся назад у лагер i радасна паведамiѓ Юльяну:
  - Багi падказалi мне якiм чынам можна ѓзяць крэпасць! Але няхай твае воiны паслужаць нашаму рытуалу!
  Рымскi iмператар жорстка загадаѓ:
  - Слухайцеся майму сыну, як мне самому!
  I войска, якое бачыла Алега Рыбачэнку ѓ справе, гаркнула ѓ адказ прывiтанне. А дзяцюк-цэсарэвiч, актыѓна раздаваѓ загады. Трэба мноства пiлавiння змяшаць з мiнераламi, i тады атрымаецца магутная бомба антычных часоѓ. Яна павiнна спрацаваць куды больш эфектыѓна пораху, i не горш нiтраглiцэрыну. Вось гэта сапраѓды хлапчук-тэрмiнатар задумаѓ. Прычым Алег сам асабiста секлi лес, i перамолваѓ бярвенне на шчыты i пiлавiнне.
  Верачы ѓ волю багоѓ рымскае войска працавала вельмi дружна, зладжана i энергiчна. Пiлавiнне i магутныя драѓляныя шчыты хутка будавалiся. Праѓда, парфяне паспрабавалi распачаць вылазку. Алег Рыбачэнка з радасцю памахаѓ двума мячамi, а з-за засады ѓдарыла коннiца. Пара тысяч персаѓ патрапiла ѓ асяроддзе. Хлапчук-вiцязь дзяѓбаць iх маршалак нагой у скiвiцу, прымусiѓшы страцiць масу зубоѓ. А затым яго пара мячоѓ зарабiла, нiбы былi брытвавым прыборам. I парфяне апынулiся ѓ мяшку, i асяроддзi самай доблеснай армii свету.
  Ды шмат у рымскай армii ваявала цяпер варвараѓ, але ад гэтага яна стала мацней, увабраѓшы ѓ сябе i свежую кроѓ, i новыя баявыя прыёмы.
  Алег Рыбачэнка больш, iншых атрымаѓ поспех у гэта рубцы. I спецыяльна дзяцюк хлюпаѓся ѓ вялiкiя лужыны крывi, каб апырскаць рымскiх ваяѓнiкоѓ. А iм гэта падабалася, атрымлiвалася, што яны ад сына самога Апалона атрымлiваюць боскую ласку, сiлу i поспех.
  Падобна да таго, як многiя ѓ Рыме ѓзрадавалiся вяртанню ранейшых паганскiх культаѓ. I з вялiкiм задавальненнем малiлiся Фартуне. Хрысцiянства ж здавалася занадта варожым жыццёвым задавальненням i з прычыны гэтага непрывабным. Тым больш, цi будзе яшчэ той рай? Ды i цi бачыѓ хто з тых, хто жыве ѓ чацвёртым стагоддзi ѓваскрослага Хрыста?
  А свае багi простыя, зразумелыя, чалавечыя... I нiхто не аказаѓ сур'ёзнага супрацiѓлення адроджаным культам!
  А вось i цяпер рыскiя ваяры, хай з iх палова не лацiнасы, а варвары з энтузiязмам выконваюць наказы iмператара i яго Сына i Сына Апалона.
  Уначы дастаткова колькасць пiлавiння i мiнералаѓ ужо прыгатавана. Алег Рыбачэнка не стаѓ дажыцца досвiткам, а загадаѓ рушыць павозку ѓ цэнтральным пункце варожай абароны неадкладна.
  I панеслiся трафейныя парфянскiя конi, разам са смяротным грузам да вежы цароѓ. З падганялi прыпякаючы бабкi i ногi запаленымi паходнямi i ѓдарамi доѓгiх бiзуноѓ. I хоць персы i акрылi бязладнае стралянiну ѓ начную iмглу, было ѓжо позна.
  Алег Рыбачэнка каб узмацнiць свой голас, праз вялiзны медны рог прагарлапанiѓ:
  - Ды здзейснiцца iмя Багоѓ! Ды будзе Юпiтэр на ѓ дапамогу!
  Iрванула так, што i за пару вёрст з галоѓ рымлян збiвала з галоѓ шлемы. Але парфянам дасталася ѓ тысячу разоѓ мацней. Галоѓныя сховiшчы ад выбухнай хвалi падкiнула вышэй, i сцены ѓздыбiлiся. Многiя сотнi персiдскiх воiнаѓ аказалiся забiтыя на месцы, а яшчэ больш пакалечылася...
  Алег Рыбачэнка, якога таксама штурхнула выбухной хваляй, упаѓ быѓ на каленi, але тут жа ѓскочыѓ. Пацан-вiцязь зноѓ гаркнуѓ:
  - А цяпер у атаку сябры! На славу нашага Бога Апалона!
  I кiнуѓся першым, мiльгаючы босымi, з налiплым на кроѓ пылам хлапечымi пяткамi. А за iм iмчалася i ѓся рымская, незлiчоная, ва ѓсякiм разе, у начным кашмары войска.
  Алег першым дасягнуѓ пазiцый парфян i жвава ѓзлез пад абваленай сцяны. Пацан-тэрмiнатар знаходзiѓся ѓ наймацнейшым азарце. Ён сек усiх запар, хоць ужо было вiдаць, што парфяне страцiлi здольнасць рэальна супрацiѓляцца. У iх упаѓ баявы дух, i выпарылася ѓсякае жаданне пярэчыць рымлянам. Але ѓсё роѓна знiшчэнне працягвалася, i iшла рэальная разня.
  Алег Рыбачэнка размахваючы мячамi, i прасякаючы чарговую прасеку, заспяваѓ цэлую баладу:
  Я рыцар Рыма i мяча...
  Гасподзь заклiкаѓ мяне на лаянку!
  Свет атрымаѓ адразу ката,
  А ты Сварога лепш слаѓ!
  
  Вырашылi адрадзiць вялiкую мару,
  Што чалавек падобным Богу моцным стаѓ!
  I пакахалi, мудрасць, прыгажосць,
  У якой увасоблены парыѓ сэрцаѓ у метал!
  
  Няма не язычнiк, Цэзар быѓ,
  Ён у рацi роѓнага не ведаѓ сабе...
  I прамянiстай славай Рым,
  Кiдае выклiк страху-сатане!
  
  Усё звярнуцца ѓ прах,
  Але толькi несмяротны дух!
  Знойдзеце сiлу мы ѓ словах,
  Якiх не сказаць нам у слых!
  
  Паверце чалавек не труп,
  У iм лепшае, жыве заѓжды...
  Прамень славы не патух...
  У сэрцах кахання зорка!
  
  I што такое кроѓ,
  Яна дае нам жыццё...
  З болю ёсць каханне,
  I за яе трымайся!
  
  Павер, што ты не слабы,
  I моцным быѓ душой!
  Хай гiне ѓ плоцi раб,
  Мы справiмся з уздой!
  
  Калi ты баязлiвасць пераможаш,
  I згiне жах дзiкi...
  Тады парыш ты вышэй дахаѓ,
  Багоѓ лiчачы аблiччы!
  
  Прыйдзе Алiмп, запалiць агонь,
  I будзе святло прамянiстае...
  Але слабога герой не кранi,
  Клiента акулiста...
  
  Хто топча дробнага чарвяка,
  Той сам нiкчэмны сэрцам!
  А запал вялiкi мой,
  Пад хвост дзве трэскi перцу!
  
  Карацей Белабог прыйдзi,
  Я стану Апалонам...
  Мы закрэслiм, пяром нулi,
  За намi мiльёны!
  Сталiца Парфii ѓпала, i над ёй зараз развiваѓся Рымскi сцяг. Алег Рыбачэнка ѓзяѓ у свае моцныя рукi ключ ад Азii i падышоѓ да iмператара Юльяна. Той падзякаваѓ спадкаемцу i перадаѓ яму назад, вымавiѓшы: "Слава Апалону".
  Юльян будуе новую сталiцу. Алегу таксама стала вырабляецца ... Вось ён зноѓ сустрэѓся iмператарам Юльянам. Парфянскае царства, ад якога ѓ рымлян было столькi праблем зрынута, i Юльян якога ѓжо называлi Вялiкiм вырашыѓ аднавiць Вавiлон.
  З'яѓленне Алега Рыбачэнкi названага сына iмператара i таго лiчылi сынам Апалона было ѓспрынята рымлянамi як знак багоѓ.
  Перад хлапчуком вясталкi сыпалi ружовыя пялёсткi. Алег таптаѓ iх босымi нагамi, i ганарлiва выпучыѓшы грудзi, iшоѓ нiбы трыѓмфатар. Голыя пяткi прыемна казыталi пялёстачкi, i настрой ад гэтага ѓздымаѓся. Юллян пацiснуѓ хлапчуку яго мазолiсты ад ратных прац руку, вымавiѓшы:
  - Аб мой сын! Я загадаѓ са скарбаѓ, захопленых у парфян адлiць табе залатую статую уставiѓшы смарагды замест вачэй! Калi ты сын Апалона то падобны самому Богу прыгажосцi i ратнага мастацтва!
  Алег Рыбачэнка сцiпла адказаѓ, скрыжаваѓшы рукi на мускулiстых грудзях:
  - Я ѓсяго толькi падобны богу, будучы чалавекам!
  Юллян кiѓнуѓ хлапчуку i абвясцiѓ:
  - У тваю частку i гонар пачатку адраджэння Вавiлона зробiм гладыятарскiя баi!
  Алег шчыра вымавiѓ:
  - Менш крывi! Нашы багi патрабуюць не ахвяр, а мужнасцi i адвагi!
  Юллян з гэтым пагадзiѓся:
  - Ды будзе так! Але тыя парфяне, якiя не змiрылiся павiнны загiнуць у гладыятарскiх бiтвах, каб не прычынiць новых бед Рыму!
  Рыбачэнка-малодшы адказаѓ на гэта:
  - Няхай iх долю вырашаць багi! Толькi няхай у гэтых не ѓдзельнiчаюць жанчыны i дзецi!
  Юллян двухсэнсоѓна адказаѓ:
  - Тыя, хто не небяспечны нам удзельнiчаць у танцы смерцi не будуць!
  Статуя адлiтая Алегу Рыбачэнку быѓ нават вышэй, чым натуральная велiчыня, а смарагдавыя вочы гарэлi. У руках хлапчук-бажаство трымаѓ два мячы са сталёвымi лёзамi i з дзяржальнямi ѓпрыгожанымi рубiнамi. Рэльефныя мышцы цалкам адпавядалi арыгiналу.
  Потым было раскошнае баляванне i ѓжо падчас балявання зладзiлi першы гладыятарскi бой. Змагалася двое старанна вымытых i змазаных алеем парфян. Яны накiнулiся адна на адну з мячамi. Буйнейшы прапусцiѓ некалькi ѓдараѓ мяча ѓ грудзi i жывот, павалiѓся на пясок. Сутычка аказалася хуткаплыннай i амаль усе рымляне незадаволеныя падобным зыходам нахiлiлi палец унiз - дабi яго! Алег устрымаѓся. Яму не хацеѓ выглядаць нi жорсткiм, нi мiласэрным.
  Парфянiн без сораму сумлення закалоѓ свайго суайчыннiка. На гэтым уласна кажучы гладыятарскiя ѓяѓленнi i скончылiся. Толькi да канца балю, калi Юльян падобна Нерону выканаѓ песню, зноѓ выклiкалi на рысталiшча ваяроѓ. На гэты раз бiлiся два падлеткi.
  Яны змагалiся дастаткова доѓга, прычынiѓшы адзiн аднаму мноства ран. I пад канец, зусiм знемагаючы, прабiлi мячамi адзiн аднаму грудзi i замерлi.
  Алег Рыбачэнка незадаволена заѓважыѓ:
  - Ты бацька абяцаѓ, што не будзе ѓ гладыятарскiх паядынку дзяцей!
  Юллян рашуча адказаѓ, стукнуѓшы кулаком па стале:
  - А гэта i не дзецi! Iм ужо па чатырнаццаць!
  Падобны зыход выклiкаѓ пэѓнае расчараванне ѓ рымлян, i яны асвiсталi памерлых паядыншчыкаѓ.
  . РАЗДЗЕЛ No 18.
  Алег не стаѓ пярэчыць. Ён i сам не лiчыѓ чатырнаццацiгадовымi дзецьмi. Калi дзяцюк ужо можа з жанчынай, значыць ён не дзiця!
  Гладыятарскiя баi пачалiся на наступны дзень.
  Парфяне ваявалi адзiн з адным. Яны былi ѓ лютасцi, кiдалiся i калолiся. Шмат пралiвалася крывi i поту.
  Ужо ѓ першым жа баi з кожнага боку бiлiся па дваццаць чалавек. Тыя, хто выйшаѓ першымi з зялёнымi насцегнавымi павязкамi, а другiя з жоѓтымi. Бiтва працякала з пераменным поспехам. Перамаглi зялёны з якiх на нагах засталося толькi трое, ды i тыя цяжка паранены.
  Другi паядынак выдаѓся крыху не менш крывавым за першы.
  На гэты раз бiлiся па пятнаццаць чалавек з кожнага боку. Адны ѓ аранжавых павязках, iншыя ѓ сiнiх. Стукаюць цяжкiя боты, аб пясок. Самi гладыятары напаѓголыя, шматлiкiя валасатыя, так што вiдовiшча суцэль варварскае i напружанае. Аранжавыя падобна аказалiся мацнейшымi, хоць у цэлым бой выдаѓся канкурэнтным. Iшоѓ упартым абмен ударамi, капала кроѓ.
  Абодва бакi калыхалiся, нiбы брыз хвалi.
  Аранжавыя аказалiся мацнейшымi, з iх пяць ваяѓнiкоѓ выстаяла на нагах. А тыя сiнiя, якiя завалiся, але былi забiтыя, iх мiлаваць рымляне не сталi.
  Баi кiпелi з размахам. Вось, напрыклад, трое львоѓ i пяцёра парфян з тупымi мячамi. Крывавая атрымалася лазенька... На гэты раз iльвам усмiхнулася поспех, акрамя таксама звяроѓ шкадавалi i мячы выдалi палонным кароткiя, iржавыя i даѓно не тачаныя.
  Затым на рынг выйшлi падлеткi, якiх узброiлi аднымi кiнжаламi. Гэтулькi было вiску, крыку, кусанняѓ. Яны сплялiся ѓ абдымку i калолi вастрыямi адзiн аднаго, бадалiся, ляжалiся. Хлапчукi да такой ступенi раз'юшылiся, што нават не глядзелi хто ѓ якой камандзе. Проста забiвалi адзiн аднаго, калечылi i дабiвалi на месцы.
  Адзiн з iх нават вырваѓ iншаму дасканаласць, прымусiѓшы апошняга памiраць ад жорсткага болевага шоку.
  Як гэта i цвёрдага i агiдна, але разам з тым па крываваму займальна. Калi ты зведваеш сумесь рызыкi, задавальненнi i ѓ той жа час брыдка, калi голыя, потныя, у крывi i разрэзах падлеткi раздзiраюць зброяй i кусаюць адзiн аднаго.
  А ѓ антычныя часы дзяцей нараджаецца шмат, i ѓ гладыятарскiх баях удзельнiчае вялiкая колькасць хлапчукоѓ. Яны менш каштоѓных тавар i iх не так шкада. Часта юныя рабы ваююць зусiм галышом, i заѓсёды басанож.
  Жанчыны гладыятары таксама амаль заѓсёды босыя, акрамя толькi найболей знакамiтых з iх. Такiя дзяѓчынкi каб падкрэслiць свой больш высокi статут апранаюць прыбраныя сандалi.
  Рабам да паѓналецця абутак наогул не пакладзена, толькi ѓ мароз iм выдаюць грубыя драѓляныя чаравiкi, каб каштоѓная скацiна не загнулася ад холаду. I калi дзiця ад прыроды дужае i можа вытрымаць снег, аддаюць перавагу яго пакiдаць без тунiкi. Дзецi свабодных рымлян i асаблiва патрыцыяѓ каб быць менш падобнымi на рабоѓ носяць сандалi цi плясканнi, а ѓ халодны час боты.
  Алег Рыбачэнка вядома як сын бога Апалона вышэй за падобныя забабоны. Але некаторыя парфянскiя палонныя, гледзячы на хлапчука ѓ адных шорцiках якi сядзiць побач з iмператар, мабыць прымалi яго за ганаровага наскурнiка i шапталiся.
  А слых Алежкi вельмi востры, i непрыемна калi пра цябе так думаю. Два напаѓголыя рабынi падышлi да прынца i прынялiся рабiць прыемных масаж, для босых ног хлапчукi. Так добра калi цябе датычацца дзяѓчыны-азiяткi. Мабыць таксама захопленыя рабынi ѓ заваяванай Парфii.
  На нагах застаѓся толькi адзiн з падлеткаѓ, якi зрэшты, таксама не мог трымацца прама з-за шматлiкiх ран i стаяѓ на карачках.
  Наступны бой аказаѓся крыху экзатычны. Чатыры кракадзiла супраць двух дзясятак парфян з палкамi. I толькi ѓ аднаго апынулася ѓ руках сякера. Алiгатары кiдалiся на палонных, а тыя бiлi палкамi ѓ адказ. Некаторыя парфяне ѓцякалi. Вельмi страшная жывёлiна кракадзiл. Як пстрыкне пашчу, так перакушаны парфянiн здох у такiх зубах.
  А iншы воiн ужо пазбавiѓся ног, а iншы рук. А жаруць кракадзiлы гладыятар вельмi нават са смакам.
  Рослы перс з сякерай секануѓ алiгатара сякерай. Той нават не зрэагаваѓ: такая атрымалася моцная скура. I ѓсё адбiвае запар i кiдаецца пажыраць усiх, хто трапiѓся пад iклы.
  Крывавая калатуша з'явiлася. I стала расцякацца па пясках i жвiру.
  Алег Рыбачэнка стаѓ падлашчвацца да дзяѓчат рабынямi... I перамясцiѓся назад.
  Пэпi доѓгую панчоху ѓсклiкнула:
  - А цяпер давайце дапаможам Iвану Грознаму!
  Алег свiснуѓ:
  - Ого! Ты перадумала? Усё ж хочаш ратаваць iмпэрыю?
  Маргарыта ляпнула босай, точанай ножкай i прачырыкала:
  - Супермэны ратуюць iмперыю! Хаця, царства Iвана Грознага яшчэ не iмперыя, i не зусiм Расiя. Але як сказаць - будуецца ѓсёткi iмперыя!
  Аннiка заѓважыла:
  - А на самой справе чаму не iмперыя? Масковiя ѓ часы Iвана Грознага была ѓжо вялiкай краiнай па пляцы. Больш напрыклад, чым Аѓстрыйская цi Японская iмперыя, так што так зваць суцэль магчыма!
  Алег згодна кiѓнуѓ:
  - Так! Так што абыдземся без мiтуснi i лiшнiх спрэчак. Аблога Рэвеля падыдзе?
  Пэпi доѓгую панчоху запярэчыла:
  - Не самая лепшая iдэя! Вось памятаеце яшчэ да Лiвонскай вайны быѓ паход рускай армii да Выбаргу?
  Маргарыта пацвердзiла:
  - Ды была такая вось сутычка! Эпiзод якi не ѓсе i ведаюць цi зважалi!
  Пэпi кiѓнула.
  - Вось - дапаможам Iвану Грознаму ѓзяць Выбарг! Тады рускiя войскi больш трывала на Балтыйскiм моры ѓстануць!
  Анiка хiхiкнула i адказала:
  - Вось як? Ты што звар'яцела? Выбарг гэта шведскi горад! А мы шведы, ты што хочаш аддаць горад нашай краiны Расii?
  Томi кiѓнуѓ:
  - Вось менавiта! Iван Грозны ваяваѓ са Швецыяй! Як i Пётр Першы! Лепш, бы Карлу Дванаццатаму дапамагчы, чым рускаму цару!
  Пэпi доѓгi панчоха кiѓнула i адказала:
  - А я якраз Карлу Дванаццатаму i дапамагала, расказаць вам?
  Дзецi хорам усклiкнулi:
  - Мiласцi просiм!
  I ваяѓнiца з касiчкамi стала плесцi аповяд.
  Шведскi кароль дзякуючы ѓмяшанню Карлесона, i басаногай дзяѓчынкi Пэпi доѓгую панчоху не загiнуѓ у Нарвегii, а здолеѓ яе захапiць. У вынiку яна далучылася да дзяржавы. Карлесан гэты вечны хлопчык i Пэпi доѓгi панчоха, стварылi галаграму вялiзнай, празрыстай птушкi, у выглядзе голуба з лаѓровай галiной. I Нарвегiя легла пад Карла Дванаццатага i з весялосцю прыняла яго кiраванне.
  Аднак Швецыя знясiленая вайной з Расiяй працягваць далей не магла, i быѓ падпiсаны мiрны дагавор. Цар Пётр пагадзiѓся аформiць тэрытарыяльныя набыццi ѓ выглядзе пакупкi за вялiкiя грошы, i пастаѓляць шведам кожны год бясплатна вялiкая колькасць збожжа.
  Вайна завяршылася, але Карл дванаццаты прагнуѓ рэваншу. Ён збiраѓ i збiраѓ сiлы. I вось у 1737 году, калi рускае войска апынулася адцягненая на вайну з Турцыяй, велiзарнае войска Карла дванаццатага ѓзяло i аблажыла Выбарг. Горад-крэпасць была добра абаронена i мела моцны гарнiзон.
  Але на гэты раз шведскаму каралю вырашыѓ дапамагчы Карлесан.
  I вось тоѓсты хлопчык з маторам пракраѓся ѓ рускую крэпасць. Ён гэта зрабiѓ выкарыстоѓваючы шапку-нябачнiк, а ад сабак лепшая абарона тлушч леапарда.
  I вось хлапчук-чарадзей пракраѓся ѓ склад з порахам, i падпал кнот у бочкi. Пасля чаго пакiнуѓ склеп.
  Кнот дагарэѓ, i як iрванула. I сцяну ѓзяло i абрынула разам з цэнтральнай батарэяй. I ѓтварылася каласальная дзiрка.
  Пасля чаго шведскае войска накiравалася на штурм. Ён быѓ iмклiвы i разлютаваны. Але рускае войска ѓжо не магло эфектыѓна супрацiѓляцца. I Выбарг упаѓ. Шлях на Санкт-Пецярбург быѓ адчынены.
  I войска Карла дванаццатага аблажыла сталiцу Расii. Па шляху да яго далучылiся некаторыя дваране пакрыѓджаныя самадзяржаѓем, i якiя разлiчваюць, на тое што ѓ больш дэмакратычнай з парламентам Швецыяй будзе лягчэй i лепш жыць.
  Адбылася бiтва ѓ полi. З аднаго боку было рускае войска з другога шведскае.
  Камандаваѓ рускiмi асабiста Бiрон, а шведамi Карл Дванаццаты.
  Зыход бiтвы быѓ незразумелы. Усё ж у рускiх лiкавая перавага, хай нават i не занадта вялiкай. Але зноѓ умяшаѓся тоѓсты, хлопчык са Стакгольму Карлесеон. I зноѓ яго ѓмяшанне было для рускiх негатыѓным. Акрамя вечнага хлопчыка Карлесона тут была яшчэ i дзяѓчынка Герда, якая таксама валодае магiяй. На кожным пальчыку яе босых ножак было па пярсцёнку.
  Бялявая дзяѓчынка, у свой час перамагла Снежную каралеву i зараз хацела дапамагчы сваiм шведскiм братам.
  I яе босыя ножкi не баялiся нi снегу нi распаленага вугалю.
  I вось гэтыя дзецi-чараѓнiкi як узялi i абрынулi патокi хвалi страху на расiйскую кавалерыю. I конi ѓзялi, спалохалiся i кiнулiся ѓцякаць. Казачыя i гусарскiя шэрагi змяшалiся, i сутыкалiся, пратыкаючы адзiн аднаго дзiдамi i шаблямi.
  А тут яшчэ i шведы дадалi карцеччу. I выкасiлi масу рускай пяхоты.
  Далей у бой пайшлi шведскiя ѓланы. Карл Дванаццаты распачаѓ штучны манеѓр, абышоѓшы расейцаѓ з флангу, i абрынуѓшыся на тылы.
  Карлесан размахваючы чароѓнымi палачкамi, лупануѓ па рускай армii пульсарамi i праспяваѓ:
  Швецыя хай будзе выдатнай,
  Самая вялiкая з краiн...
  З намi зладзiць папросту небяспечна,
  Мы рэальна дзецi-ѓраган!
  У нейкай меры Карлесан i сапраѓды дзiця, хоць яму ѓжо некалькi стагоддзяѓ. А што яго бацька гном, а мацi ѓвогуле мумiя. I жыць ён можа тысячы гадоѓ у плоцi. А яшчэ як вядома, што ѓ людзей iснуе несмяротная душа, якая можа жыць вечна ѓ адрозненне ад цела.
  Вось i зараз тысячы забiтых душ накiроѓваюцца ѓ неба, дзе над iмi будзе вяршыць суд Усявышнi Бог i святыя.
  I гiнуць людзi ѓ вялiкiх колькасцях. Карл Дванаццаты ѓжо ва ѓзросце. Трыццаць сем гадоѓ таму ён разбiѓ колькасна праѓзыходнае войска Пятра Першага па Нарвай. А зараз гэта робiць зноѓ. Толькi на гэты раз на яго баку сiла Карлесона i Герды. I гэтыя дзецi рэальна робяць цуды.
  ,А тут яшчэ i Пэпi доѓгую панчоху вярнулася. Таксама вечна басаногая, з рудымi валасамi, што зiхацяць нiбы полымя алiмпiйскай паходнi.
  Хоць i дрэнныя для Расii гэтыя дзецi-чараѓнiкi. Але Герда з Данii, а Карлесан швед, як i Пэпi, i iх можна зразумець. А чаму б з боку рускiх не з'явiцца Бабе Язе? Ведзьмы мы цi не ведзьмы, мы патрыёткi цi не?
  Але ѓ дадзеным выпадку неяк не з'явiлася з боку Расii нi лесуна, нi вадзянiка, нi Бабы Ягi, нi кiкiмары.
  I руская армiя на чале з Бiронам была разбiта. I Карл Дванаццаты захапiѓ Санкт-Пецярбург. Тады Ганна Iаанаѓна перанесла сталiцу ѓ Маскву i паспрабавала працягнуць вайну.
  Карл дванаццаты сабраѓшы сiлы пачаѓ уварванне ѓ глыбiнi Расii. Сiтуацыю, пагоршыла тое, што яшчэ працягвалася вайна з Асманскай iмперыi.
  I Крымскi хан атакаваѓ паѓднёвыя рэгiёны Расii разарыѓшы Тулу, Разань i Кiеѓ.
  А асманскiя войскi распачалi паход да Астраханi. На гэты раз яны добра падрыхтавалiся i змаглi аблажыць горад. У iх магутная артылерыя, якая сцiрае ѓ пыл дамы i сцены. А Карл Дванаццаты падышоѓ да Масквы. Адбылася пад другой Расiйскай сталiцай вырашальная бiтва.
  I тут Карлесан i Герда, а разам з iмi дзяѓчынка са Швецыi Пэпi доѓгую панчоху - яны ѓзялiся i хорам абрынулiся на расiйскае войска. I давай сваiмi чарадзейнымi палачкамi махаць.
  А яшчэ Пэпi i Герда - гэтыя вечныя дзяѓчынкi пстрыкалi босымi пальчыкамi ножак, а на кожным пальчыку па пярсцёнку з чароѓнымi артэфактамi. I паднялася несусветная бура якая асляпiла казакоѓ i гусар. I яны павярнулi назад i затапталi капытамi ѓласную пяхоту. Вось гэта сапраѓды пайшла пякельная цемра.
  А Пэпi i Герда кiдалi ѓ супостатаѓ артэфакты, i прабiвалi iх лiтаральна наскрозь. I яшчэ i Карлесан падняѓ несусветную буру. I небе сталi падаць аглушаныя вароны, прабiваючы галовы расiйскiм салдатам.
  А дзяѓчынкi босымi-пальчыкамi ножак запускалi агнязарныя пульсары, i пры гэтым спявалi:
  Мы дзецi Швецыi з лёсам Напалеона,
  Хоць босыя нават у снег, мароз...
  Пляваць дзяѓчынкам на лягавыя законы,
  Паколькi мiлата прынёс Хрыстос!
  
  Хачу сказаць ханжам вы проста бякi,
  Дарэмна асуджаеце ѓсiх нас...
  Мы дзяѓчынкi вялiкiя забiякi,
  Нас не палохае нават Карабас!
  
  Любы з нас не проста ведай дзiця,
  А папросту рэальна супермэн...
  I галасочак Пэпi вельмi званок,
  Не будзе ведаю хлопчыка праблем!
  
  Мы скорым прасторы светабудовы,
  Хоць нашы ножкi брудныя i босы...
  I наша справа, справа стварэння,
  У iмя нашай Швецыi-прыгажосцi!
  
  Мы дзецi ведайце зусiм не калекi,
  А воiны найсвяцейшыя Зямлi...
  Праславiм Радзiму павер навекi,
  ,У iмя нашай Швецыi-сям'i!
  Вось такую разборку наладзiлi вечныя дзецi. I як прутка прыйшлося салдатам расiйскай армii.
  Праѓда на гэты раз з боку царскай армii была пара лясуноѓ. Яны спрабавалi на шведаѓ накiраваць ажыѓшыя, крочачыя дрэвы, што пагрозлiвая размахвалi галiнамi i каранямi.
  Але Пэпi i Герда, узялi пстрыкнулi босымi пальчыкамi дзiцячых ножак i дзеверы ѓспыхнулi блакiтным полымем. I лiсцiкi з iх лiтаральна абвуглiлiся, i абылiся. I перапалоханыя дрэвы, мучачыся i калоцячыся ад страху абрынулiся на расейскiя войскi. Вось гэта пайшла забава.
  I лясуны стала туга. А Карлесан узяѓ i начараваѓ вялiкую клетку. I абодва барадатыя iстоты ѓ ёй i апынулiся.
  Зацiснула капiтальна... А рускае войска пад ударамi трох небяспечных дзяцей са скандынавii. Нездарма яны нашчадкi вiкiнгаѓ. I вось калi ѓ тыле паказалiся шведскiя ѓланы зыход бiтвы быѓ прадвызначаны.
  Пасля разгрому на Марсавым полi царская Расiя пайшла на свет са Швецыяй.
  Прыйшлося саступiць усе землi раней заваяваныя Пятром Першым, i яшчэ Ноѓгарад i Пскоѓ, i выплацiць скандынавам велiзарную данiну.
  Што ж гора пераможаным.
  Але затое царская Расiя змагла адбiць у турак Астрахань. Наступiѓ перыяд свету. Ганну Iяанаѓну змянiѓ Iван Шосты, яшчэ немаѓля, а потым услед за iм прыйшла i Лiзавета Пятроѓна.
  I вось яна стала рыхтаваць вайну-рэванш супраць Швецыi. Карл Дванаццаты распачаѓ вайну ѓ Еѓропе, каб вярнуць ранейшыя ѓладаннi сваёй iмперыi i нават прымножыць iх.
  Спачатку шведам пры дапамозе Карлесона, Герды, i Пэпi Доѓгая панчоха спадарожнiчаѓ поспех. Але потым Карл дванаццаты напаѓ на Данiю. I Герда ад яго адвярнулася. Ды i Карлесан i Пэпi таксама ѓзялi i зматалiся. А ѓ вайну супраць Швецыi ѓступiла магутная Брытанiя. А ѓслед за ёй i Прусiя дзе зацараваѓ вялiкi манарх Фрыдрых Другi. Да гэтага часу Карл дванаццаты ѓжо пастарэѓ, спарахнеѓ i быѓ не гэтак ужо генiяльны.
  Да царскай Расii яшчэ далучыѓся Казахстан, яна стала большай i мацнейшай.
  I вялiкае войска для пачатку аблажыла Ноѓгарад. I тут ужо Баба Яга прыляцела на ступе. I давай рознага роду штучкi-дручкi паказваць.
  Як махне мятлой, так зараз тысяча шведаѓ узляцiць у паветра, i там як пачне круцiцца i круцiцца.
  Баба Яга вось узяла i зароѓ:
  - Але пасаран!
  I зноѓ венiкам круцiць. А тут яшчэ i кiкiмора дадала, вось гэта пацеха пайшла. А год iшоѓ 1754 i каралю Швецыi семдзесят другi год пайшоѓ.
  Не тыя сiлы i ѓ яго i энергiя. Карацей кажучы рускiя войскi ѓзялi Ноѓгарад штурмам з дапамогай Бабы Ягi i кiкiмары.
  Пскоѓ апынуѓся адрэзаным яго гарнiзон палiчыѓ за лепшае здацца без бою.
  Пасля чаго рускiя войскi аблажылi Нарву. А ѓ Еѓропе шведаѓ бiлi прусакi i англiчане. А потым да iх яшчэ далучылiся i французы.
  Пры штурме Нарвы асаблiва вызначыѓся Аляксандр Сувораѓ, i гэтая крэпасць таксама ѓпала. Царская Расiя паказала сваю моц, i пры Лiзавеце Пятроѓне адбывалася адраджэнне. Рускiя войскi за 1955 год адбiлi i Рыгу, i Рэвель. А затым быѓ узяты i Выбарг. Вайна працягвалася са шведамi. У Еѓропе ѓ 1757 годзе ѓпала апошняя апора шведаѓ, i яны пайшлi на ганебны свет. Вайна з Расiяй iшла яшчэ некаторы час да снежня 1758 года. Калi нарэшце памёр Карл Дванаццаты пражыѓ семдзесят шэсць гадоѓ - што па мерках таго часу нямала. I быѓ яго ѓнукам заключаны мiр з саступкай усiх тэрыторый што ѓдалося шведам заваяваць пры Ганне Iаанаве, i крыху яшчэ тэрыторыi.
  Так i завяршылася вайна. Карлесан i Пэпi доѓгую панчоху так i не ѓмяшалiся, i тым самым можна сказаць ажыццявiлi здраду. Затое адыгралi важную ролю лясуны, Баба Яга i кiкiмары, а пад канец нават вадзянiк прамаляваѓся. I было выдатна. Адзiнае, што калi рускiя войскi паспрабавалi пайсцi на Стакгольм, Пэпi доѓгая панчоха ѓзмахнула чароѓнай палачкай i зверху на рускiя караблi пасыпалiся агенныя пёры, спалiлi расiйскую эскадру.
  Пасля чаго Лiзавета Пятроѓна пайшла на спешны свету. А праз тры гады яна памерла i на пасад узышоѓ Пётр Трэцi, але гэта ѓжо iншая гiсторыя.
  Алег i Маргарыта ѓсклiкнулi:
  - Гiперквазарна! I Карлесан тут як тут!
  Пасля чаго басаногая каманда вырашыла крыху пакуль адпачыць ад розных выратаванняѓ свету, i пагуляць у футбол! Узялi яны на дыване самалёце спусцiлiся на сушу, выбраѓшы прыдатную лужок.
  Алег i Маргарыта з аднаго боку, а Пэпi доѓгi панчоха, Аннiка i Томi з другога. Хоць замала вядома ж рабят, i гуляць не занадта, то зручна.
  Дзецi тым не менш падкiдвалi мячык i смяялiся. Весела тут было. Усё ж цела ѓплывае на прытомнасць, i калi табе шмат гадоѓ, але плоць юная ты ѓсё роѓна весялiшся.
  Алег прыгадалася адна альтэрнатыва.
  Пётр Першы не памёр у 1725 годзе, на самой справе ѓ яго волатаѓскае здароѓе i сiла, нягледзячы на шкодныя звычкi. Працягваючы весцi вайну на поѓднi, вялiкi цар захапiѓ увесь Iран i выйшаѓ да Iндыйскага акiяна. Там на яго ѓзбярэжжа пачаѓ будавацца горад Порт. Потым у 1730 г. была вялiкая вайна з Турцыяй. Яна зацягнулася на пяць гадоѓ. Але царская Расiя пакарыла i Iрак, i Кувейт, i малую Азiю з Каѓказам, i Крым з прыгранiчнымi гарадамi.
  Пётр Першы як гаворыцца - умацаваѓся i на поѓднi. У 1740 году новая вайну з Турцыяй. I на гэты раз упаѓ Стамбул, i царская Расiя пакарыла Балканы, i дайшла да Егiпта. Велiзарныя тэрыторыi аказалiся пад царскай Расiяй.
  У 1745 годзе царскае войска рушыла на Iндыю i яе таксама ѓключыла ѓ склад вялiкай iмперыi. Далей быѓ захоплены i Егiпет i Эфiопiя з Суданам. А ѓ 1748 годзе царская Расiя захапiла i Швецыю i Фiнляндыю.
  Праѓда цар пастарэѓ - усё ж узрост немаленькi. I яму вельмi хацелася знайсцi маладзiльны яблычак, каб здолець i паспець заваяваць увесь свет. Або жывую ваду. Або любыя iншыя зёлкi. Падобна Чынгiсхану Пётр Першы жадаѓ стаць несмяротным. Дакладней, Чынгiсхан таксама быѓ смяротным, але шукаѓ неѓмiручасць, хоць яму гэта i не ѓдалося.
  Пётр паабяцаѓ тытул герцага i герцагства таму лекару цi навукоѓцу, цi ведзьмаку якi зробiць яго несмяротным. I па ѓсiм свеце пачаѓся пошук элiксiра неѓмiручасцi, цi вечна маладосцi.
  Вядома знайшлася цэлая куча шарлатанаѓ якiя прапаноѓвалi свае зёлкi, але iх правяралi на паддоследных старых i ѓ выпадку няѓдачы пакаралi смерцю.
  Але вось адзiн хлопчык гадоѓ дзесяцi прыбыѓ да Пятра Першага, i таемна пракраѓся ѓ палац. I высокаму старому, ён сказаѓ што ёсць спосаб вярнуць i маладосць i юнацкасць. Тады наѓзамен Пётр Першы павiнен адмовiцца ад трона i ѓлады. Ён стане хлопчыкам дзесяцi i атрымае магчымасць пражыць жыццё нанава. Цi гатовы да гэтага цар?
  Пётр Першы хрыплым голасам спытаѓ хлапчука:
  - А ѓ якой я буду сям'i?
  Басаногi ѓ шортах хлопчык адказаѓ:
  - Нi ѓ якой! Ты будзеш бездаглядны хлапчук, i табе самому давядзецца шукаць сабе шлях у жыццi!
  Пётр Першы пачухаѓ лысы лоб i адказаѓ:
  - Ды складаную ты мне задачу даѓ. Новае жыццё нанова, але якiм коштам? А што, калi я стану хлопчыкам на тры днi, каб падумаць над гэтым?
  Хлапчук у шортах адказаѓ:
  - Тры днi няма - толькi тры гадзiны на спробу!
  Пётр Першы кiѓнуѓ:
  - Iдзе! I трох гадзiн будзе дастаткова каб разабрацца!
  Хлопчык тупнуѓ босай ножкай.
  I вось Пётр адчуѓ незвычайную лёгкасць у целе i падскочыѓ. Ён зараз хлапчук. Праѓда басаногi, i ѓ лахманах, але юны здаровы вясёлы.
  А побач з iм знаёмы бялявы хлопчык. Ён працягнуѓ руку. I яны апынулiся на камянiстай дарозе. Iшоѓ мокры снег, а Пётр амаль голы i басанож. I было моташна.
  Хлапчук кiѓнуѓ:
  - Ды ваша вялiкасць! Такi лёс жабрака хлапчука!
  Пецька тут спытаѓся ѓ яго:
  - А цябе зваць як?
  Хлопчык адказаѓ:
  - Я Алег, а што?
  Былы цар заявiѓ:
  - А нiчога! Пайшлi хутчэй!
  I зашлёпаѓ хлапчук босымi, агрубелымi ножкамi. Апроч холаду i волкасцi, яго яшчэ даймаѓ голад. Гэта не надта камфортна. Цар-дзяцюк спытаѓ з дрыготкай у голасе:
  - А дзе мы можам пераначваць!
  Алег адказаѓ з усмешкай:
  - Убачыш!
  I вось сапраѓды наперадзе з'явiлася паселiшча. Тут Алег куды знiк. Пётр Першы якi стаѓ хлопчыкам застаѓся дакладна адзiн. Але нiчога ён адправiѓся да блiжэйшай хаты. Падскочыѓ да дзвярэй i забiѓ кулачкамi.
  З'явiлася хмурная рожа гаспадара:
  - Куды табе вырадак трэба?
  Пецька выклiкнуѓ:
  - Пусцi пераначаваць, i дай паесцi!
  Гаспадар выхапiѓ бiзун i як агрэѓ ёю хлапчука па амаль голым целе. Той як возьме i залямантуе. Гаспадар агрэѓ яшчэ раз, i Пётр кiнуѓся бегчы, аж пяткi заблiшчалi.
  Але гэтага было мала. На яго спусцiлi раз'юшанага сабаку. I як яна ѓзяла i накiнулася на хлапчука.
  Пецька бег з усiх ног, але яго сабака пару разоѓ як цапнуѓ, i iрванула кавалкi мяса.
  Як адчайна лямантаваѓ ад болю i знявагi, цар-хлопчык. Як гэта было бязглузда i дрэнна.
  А тут яшчэ ён з усяго размаху ѓляцеѓ i ѓ воз поѓны гною. На яго абрынулiся какашкi, i якiя запэцкалi хлапчука з ног i да галавы. I шчыпала яго раны, гэтая гнаявая жыжка.
  Пётр залямантаваѓ:
  - Аб Госпадзе за што мне гэта!
  I тут жа ачуѓся. Побач з iм стаяѓ Алег, ён ужо выглядаѓ крыху старэй, гадоѓ на дванаццаць i хлапчук-чарадзей спытаѓ цара:
  - Ну ваша вялiкасць, вы згодны на такi варыянт!
  Пётр Першы усклiкнуѓ:
  - Не! I вал адсюль, пакуль я не загадаѓ цябе пакараць смерцю!
  Алег зрабiѓ некалькi крокаѓ, прайшоѓ нiбы прывiд скрозь сцяну i знiк.
  Пётр Першы перахрысцiѓся i адказаѓ:
  - Ну i дэманскае насланнё!
  Вялiкi цар i першы iмператар Усяе Русi i Расiйскай дзяржавы памёр у 1750 годзе. Памёр, пражыѓшы даволi доѓгае асаблiва па тых часах, калi нават мераць цiск не ѓмелi жыццё, пры вельмi слаѓным i паспяховым праѓленнi. Яму ѓспадкаваѓ унук Пётр Другi, але гэта ѓжо iншая гiсторыя. Ва ѓнука сваё царства i войны.
  . РАЗДЗЕЛ No 19.
  Пасля перамогi над Японiяй не грэх i адпачыць. Але царскi рэжым i Мiкалай Другi вырашылi, што хутчэй за ѓсё самураi запатрабуюць рэваншу. У даляглядзе непазбежная вайна з Нямеччынай i Аѓстра-Венгрыяй. А яе лепш весткi маючы ѓ якасцi падданых i японцаѓ - лiшнiя салдаты не перашкодзяць. I як кажуць давай крушы. I пачалася высадка дэсанта.
  I пачалася высадка дэсанта. Параходаѓ i транспартаѓ не хапала. I ѓ ход iшлi i баркасы, i на крэйсерах i браняносцах перавозiлi, i шмат чаго iншага рабiлi. Цар загадаѓ выкарыстоѓваць пры дэсантаваннi i гандлёвы флот.
  Рускiя войскi абiвалi нацiск самураяѓ, якiя спрабавалi iх скiнуць з плацдарму. Але царскае войска трымалася мужна. I масiраваная атака аказалася адбiтая з вялiкiмi стратамi.
  Дзяѓчынкi ведзьмы падчас штурму секлi шаблямi, i кiдалi ѓ супернiка босымi нагамi гранаты.
  Яны, вядома, на самых небяспечных месцах. А як з кулямётаѓ сталi палiць. Кожная куля ѓ мэту.
  Наташа вяла агонь, шпурнула босымi пальчыкамi ножак гранату i прачырыкала:
  - Няма мяне страмчэй!
  Зоя, лупячы з кулямёта, кiнула босымi пальчыкамi ножак прэзент смерцi i пiскнула:
  - За цара Мiкалая Другога!
  Аѓрора, працягваючы палiць з кулямётаѓ, i падскокваць, як агрызнецца i выдасць:
  - За вялiкую Русь!
  Святлана, працягваючы церабiць непрыяцеля, агрэсiѓна выдала, скалячы зубкi, кiдаючы голай пяткай гранату:
  - За царскую iмперыю!
  Пэпi доѓгую панчоху ѓзмахнула чароѓнай палачкай, i пад уплывам яе магii японскiя салдаты сталi ператварацца ѓ пышныя кветкi.
  Дзяѓчынка прачырыкала:
  - Я наймацнейшая ѓ свеце, ворагаѓ замачу ѓ сарцiры!
  Аннiка таксама ѓзброена чароѓнай палачкай i ператварае самураяѓ у ватрушкi, печань i пернiкi.
  Маленькая дзяѓчынка пiшчыць:
  - За Швецыю святую!
  I пстрыкае босымi пальчыкамi ножак!
  У вынiку чаго адбываюцца новыя ператварэннi.
  Томi таксама робiць цудаѓ з дапамогай чарадзейнага артэфакта. I ѓявiце сабе японскiх салдат у выглядзе фужэраѓ з марожаным.
  Хлопчык гадоѓ дзесяцi на выгляд усклiкае:
  - Гэта зоркi шведскага камунiзму!
  Ваяѓнiцы працягвалi лупiць, i малацiць. У iх такi запал энергii. Яны страляюць сабе i разбураюць надыходзячых самураяѓ.
  Забiтых iм японцаѓ ужо тысячы, дзясяткi тысяч.
  I пабiтыя самураi бягуць... Вельмi забойныя супраць iх дзяѓчынкi.
  А рускiя штыкамi, рэзаюць самураяѓ...
  Штурм адбiты. I новыя рускiя войскi высаджваюцца на ѓзбярэжжа. Плацдарм пашыраецца. Ды нядрэнна вядома для царскай iмперыi. Адна перамога за iншы. I адмiрал Макараѓ таксама з гармат дапаможа. Смятаючы японцаѓ.
  I вось рускiя войскi ѓжо рухаюцца па Японii. I iх лавiну не спынiць. Яны рэзаюць супернiка, i колюць штыкамi.
  Наташа, атакуючы самураяѓ, i сякучы iх шаблямi, спявае:
  - Белыя ваѓкi збiваюцца ѓ зграю! Толькi тады выжыве род!
  I як кiне босымi пальцамi ног гранату!
  Зоя падпявае, з лютай агрэсiяй. I таксама кiдаючы босымi ножкамi, нешта непаѓторнае, забойнае:
  -Слабыя гiнуць, iх забiваюць! Абараняючы святую плоць!
  Аѓгустына страляючы па супернiку, i сякучы шаблямi, i кiдаючы босымi пальчыкамi ножак гранаты, вiскоча:
  - У буйным лесе iдзе вайна, ад усюды, зыходзяць пагрозы!
  Святлана, ведучы агонь, i кiдала босымi ножкамi прэзенты смерцi, узяла i правiшчала:
  - Але перамагаем заѓсёды ворага! Белыя ваѓкi салют героям!
  I дзяѓчынкi хорам, нiшчачы супернiка, спяваюць, кiдаючы босымi ножкамi смяротнае:
  - На святой вайне! Будзе наша перамога! Сьцяг iмперскi наперад! Слава загiнуѓшым героем!
  Пэпi доѓгi панчоха пстрыкае босымi пальчыкамi ножак i вырабляе цудоѓныя ператварэннi японскiх салдат. I ѓжо стаяць у калонах вазы з кветкамi.
  Дзяѓчынка-тэрмiнатар раве:
  - Я рэальна стала знакамiтасцю!
  Дзяѓчынка Аннiка махае чароѓнай палачкай i згаджаецца:
  - Вызначана так!
  I пстрыкае босымi пальчыкамi ножак. Адбываюцца проста цуды i класныя пераѓтварэннi.
  Томi таксама спачатку ѓзмахнуѓ чароѓнай палачкай, зрабiѓ цудоѓныя ператварэннi японцаѓ у марожанае пакрытае шакаладнай скарынкай. Ды хлопчык пстрыкнуѓ босымi пальчыкамi ножак, ад чаго пасыпалiся фiсташкi - гэта цудоѓна.
  I вымавiѓ:
  - Цар Мiкалай - вельмi смела перамагай!
  Алег Рыбачэнка таксама змагаецца. Гэты басенькi хлопчык нешта вельмi разбуральна пальчыкамi ножак запускае. А потым як з гiпербластэра ѓлупiць.
  Пасля чаго заспявае:
  Мы зможам Русь вялiкую з каленаѓ падняць,
  Расiя стане звышдзяржавай iзноѓ...
  I над планетай будзе рускi сцяг ззяць.
  Падарым людзям шчасце, мiр, каханне!
  Маргарыта Каршунова, гэтая баявая дзяѓчына таксама босымi пальчыкамi ножак пстрыкае. Вырабляе цудоѓныя, казачныя ператварэннi i напявае:
  Мiкалай вялiкi цар,
  Перамагае самураяѓ...
  Ты змагайся i трымай,
  Зробiм Айчыну раем!
  I зноѓ дзяѓчыны страляюць i аглушальна завываючы спяваюць:
  - Нас нiхто не спынiць! Нас нiхто не пераможа! Белыя ваѓкi душаць ворага! Белыя ваѓкi - салют героям!
  Дзяѓчаты iдуць i бягуць... I войска Расii рухаецца да Токiа. I японцы сабе гiнуць, i iх выкошваюць. Рухаецца рускае войска. I адна перамога за iншы.
  А тут з iмi некалькi прыгод i Анастасiя таксама з батальёнам галаногiх дзяѓчат. I Скобелеѓ тут як тут.
  Так што была рацыя - заваяваць Японiю целиков. I перакiдвалiся войскi на метраполiю.
  Дзяѓчыны i iх батальён уступiѓ у бiтву з самураямi на сушы. Дзяѓчынкi сустрэлi самураяѓ трапнымi стрэламi, шаблямi i кiдкамi босымi ножкамi гранат.
  Прыгожая Наташка шпурнула голай нагой лiмонку i пiскнула:
  - За цара i Айчыну!
  I пальнула па японцах.
  Цудоѓная Зоя таксама шпурнула босымi пальцамi ног гранату i пiскнула:
  - За Русь першазваную!
  I таксама цвiкнула па самураях.
  Тут i рудая Аѓгусцiна лупанула, i прапiшчала:
  - Слава матухне царыцы!
  I таксама прабiла супернiка.
  Даѓбанула i Анастасiя, босымi нагамi запусцiѓшы цэлую бочку ѓзрыѓчаткi, i далёка раскiдаѓшы японцаѓ:
  - Слава Русi!
  I Святлана лупанула. Смела японцаѓ i голымi пяткамi паддала разбуральную лiмонку.
  Усклiкнула ва ѓсю глотку:
  - За новыя рубяжы!
  Наташка цвiкнула па японцах i пiскнула:
  - За вечную Русь!
  I таксама секанула па самураях:
  Выдатная Зоя ѓзяла, урэзала па японцах. Шпурнула босай ножкай гранату па непрыяцелю i пiскнула:
  - За адзiную i непадзельную царскую iмперыю!
  I дзяѓчына свiснула. Была вiдаць, што падлетак стала нашмат буйней, грудзi высокая, стан вузкая, сцёгны мясiстыя. Яна ѓжо мела постаць дарослай, мускулiстай i здаровай i моцнай жанчыны. А тварык такi юны. З цяжкасцю дзяѓчынка душыла жаданне заняцца каханнем. Толькi лашчаць няхай. I лепш з iншай дзяѓчынай, тая хоць не пазбавiць некранутасцi.
  Пэпi доѓгi панчоха вельмi агрэсiѓна змагаецца. Паказвае свае iклы. Таксама махае чароѓнай палачкай, i пстрыкае босымi пальчыкамi ножак. I самураi ператвараюцца ѓ шакаладныя бочкi напоѓненыя мёдам.
  Ваяѓнiца ѓсклiкае:
  - На Токiо наперад!
  Аннiка таксама робiць цудоѓнае дзеянне. Яе чароѓная палачка нiбы метэор. А босыя пальчыкi ножак робяць пстрычкi.
  Ваяѓнiца спявае:
  Будзе горад не Венеры,
  Паднялiся бальшавiкi...
  I на зло круты хiмеры,
  Усталi шведскiя палкi!
  Томi таксама змагаючыся выдае стромкiя загiбоны. I босыя пальчыкi маленькага хлопчыка робяць нешта неверагоднае i непаѓторнае.
  Юны ваяѓнiк усклiкае:
  - За круты камунiзм!
  Алег Рыбачэнка таксама не губляе час дарма. I яго гiпербластэр так i б'е па японцах. I каго пячэ, а каго i ператварае.
  Хлопчык-тэрмiнатар пiскнуѓ:
  - I ляцелi долу самураi! Пад напорам сталi i агню!
  Дзяѓчынка Маргарыта энергiчна пацвердзiла, разбураючы супостаѓ, i ляскаючы босымi пальчыкамi дзiцячы, спрытных ножак.
  - Ды менавiта ляцелi! I гэта крута!
  Стромкая Зоя вельмi спрытна босымi нагамi шпурляе гранаты ѓ японцаѓ. I вельмi пасьпяхова дзейнiчае.
  Аѓгусцiна вельмi рудая i таксама вельмi прыгожая. I наогул у батальёне такiя дзяѓчынкi выдатныя, проста найвышэйшы смак.
  Босы нагой Аѓгусцiна кiдае гранату i шчабеча:
  - Няхай славiцца Вялiкая Расiя!
  I таксама як крутанецца.
  Ну i дзяѓчаты, ну i прыгажунi!
  Скача i Анастасiя. Такая дзяѓчына буйная - у два метры ростам, i сто трыццаць кiлаграм вагi. Пры гэтым не тоѓстая, з лiтымi цяглiцамi, i крупам ломавага каня. Вельмi кахае мужчын. Марыць нарадзiць дзiця. Але пакуль не атрымоѓваецца. Многiя яе проста баяцца. I вельмi агрэсiѓная дзяѓчына.
  Не яе мужыкi просяць, а яна сама нахабна дамагаецца. Без сораму i сарамлiвасцi.
  I ёй гэта падабаецца. Быць актыѓным бокам.
  Пры гэтым Настасся выдатны воiн. I шмат здзейснiла подзвiгаѓ. Анастасiя камандуе iх батальёнам.
  Таксама кiдае босай ножкай гранату i крычыць:
  - Будзе святло над краiнаю!
  Святлана шпурляе босай ножкай лiмонку i шэпча:
  - Слава Русi!
  Цудоѓная Зоя таксама кiдок здзяйсняе босымi пальчыкамi i раве:
  - На славу Радзiмы святой!
  Аѓгустына верашчыць:
  - Са смуткам незямным!
  I таксама ляцiць кiнуты босай ножкай прэзент.
  Алег Рыбачэнка рушыѓшы ѓ скачку голай пяткай у падбародак самураю, вiскоча:
  - Банзай!
  Далей ужо Анастасiя завывае. Таксама кiдае босымi ножкамi цэлую нiзку гранат.
  I дзеѓка-волаты раве:
  - У Iмя Белага Бога!
  Наташка таксама паслала гранату босымi пальчыкамi ножак i вякнула:
  - У iмя Хрыста!
  I дала пару стрэлаѓ.
  А Настасся пачала штабнаваць з кулямёта. У яе гэта вельмi спрытна атрымлiвалася.
  Карацей кажучы, дзеѓка-звер.
  Галаногая Наташка пiскнула з апломбам:
  - Я наогул супермэн!
  I кiнула гранату босай ножкай.
  Галаногая Зоя таксама стрэльнула. Збiла японцаѓ.
  Прачырыкала:
  - Слава Расii!
  I босай ножкай запусцiла гранату.
  Аѓгустына таксама запiшчала:
  - За Русь святую!
  Анастасiя цэлай скрыняй запусцiла па японцах. I ѓзяла, зараѓла з ашалелай лютасцю:
  - За Сварога!
  Наташка ѓзяла i прапiшчала:
  - За новы строй!
  I гранату босай ножкай кiнула!
  Святлана прабляяла:
  - За мускулы сталёвыя!
  I таксама босымi пальцамi ног запусцiла гранату.
  Галаногая Зоя таксама ѓзяла i прапiшчала:
  - За каханне i чараѓнiцтва!
  I босыя ножкi ѓ руху.
  Аѓгустына рудая д'ялiца ѓзяла i запусцiла скрынку з гранатамi i прапiшчала:
  - За межы на Марсе!
  Анастасiя таксама бочку з дынамiтам запусцiць i буркне:
  - За сусветны парадак Расii.
  I Наташка як гаркне:
  - За новы шлях на шчасце!
  Пасля чаго дзяѓчыны як дружна засмяюцца.
  Пэпi доѓгi панчоха ѓ лютым нападзе. I яе чароѓная палачка творыць цуды. I зноѓ цудоѓныя ператварэннi. I былi салдаты, а цяпер цукеркi з шакаладам i ванiллю.
  Ваяѓнiца пiшчыць:
  - Гiперквазарная кукарамба!
  Аннiка таксама паказвае свой вышэйшы клас мэтанакiраванасцi, вырабляе цуды i ѓсклiкае:
  - Мегаваты i дукаты!
  Томi таксама робiць нешта непаѓторнае. Яго чароѓная палачка ѓ бесперапынным руху.
  Хлопчык-тэрмiнатар прамаѓляе:
  - Вялiкi будзе крок! Памрэ лысы iшак!
  Алег таксама час не губляе. Ён дастае з-за пазухi дудачку, i ѓ яе дзьме. Раздаюцца цудоѓныя гукi. Хлапчук тупае голай пяткай па бруку i вiшча:
  - Тут рускi дух! Тут Руссю пахне!
  Маргарыта шчылiнка босымi пальчыкамi ножак. Зноѓ прайграваюцца раскошныя фужэры i сыплецца разынкi з цукровай ватай. Дзяѓчынка пiшчыць:
  Цар вялiкi Мiкалай-
  На Зямлi пабудуе Рай!
  Пэпi доѓгую панчоху ѓзяла i выдала:
  - Не бяда калi цар садыст, горш калi народ мазахiст!
  I гэта так здорава! Дзяѓчаты выдатныя!
  Войскi царскай Расii рухалiся ѓ напрамку Токiо.
  Рускае войска штурмавала Токiо.
  Наперадзе iшлi хлопчык i дзяѓчынка: Алег Рыбачэнка i Маргарыта.
  Дзецi нiшчылi японцаѓ i прасоѓвалiся сабе да iмператарскага палаца. Мiкада ѓрачыста аб'явiѓ, што не пакiне сталiцу, i застанецца там назаѓжды.
  Алег Рыбачэнка даѓ чаргу па самураях i шпурнуѓ босай нагой гранату, прапiшчаѓшы сабе:
  - Русь нiколi не здасца!
  Маргарыта таксама запусцiла босую ножавую лiмонку i прасiпела, скалячы зубкi.
  - Пераможам або памром!
  Пэпi доѓгi панчоха блiснула падаѓжэлымi мячамi i ѓсклiкнула:
  - Рускiя не памiраюць!
  Анника паправiла пстрыкнуѓшы босымi пальчыкамi ножак i выпусцiѓшы з iх забойны пульсар:
  - Не гэта шведы не памiраюць!
  Томi гэта маленькi, але ѓжо даволi мускулiсты хлопчык, як дзвюма чароѓнымi палачкамi крутане i пiскне:
  - Вясёлы ѓ нас будзе шлях да царызму!
  I батальён дзяѓчынак прарывацца да палаца мiкада. Усе дзяѓчыны ѓ форменнай вопратцы, засталiся толькi ѓ трусiках. I такiя амаль аголеныя ваююць нiбы гераiнi.
  Настасся шпурляе босай ножкай гранату i пiшчыць:
  - Мiкалай ты мiкада!
  Наташка таксама запусцiла голай канечнасцю прэзент смерцi i праверашчала, скалячы зубкi:
  - Наш цар страмчэй усiх!
  I жэмчугам як блiсне! I такая асляпляльная дзяѓчынка.
  Галаногая Зоя таксама шчабеча з захапленнем, i запускае босай нагой гранату:
  - Я псiхалогiяй пераможца!
  I паказала мову.
  Разбурае сабе самураяѓ.
  Страляе i Аѓгусцiна, гэтая рудая д'ялiца. I так трапна гэта робiць. Выкошвае японцаѓ.
  I раве ва ѓсю глотку:
  - Славiцца мая краiна святая!
  I скалiць свае зубкi!
  Святлана таксама жанчына-волаты як возьме i цэлую скрыню з узрыѓчаткай запусцiць.
  I японцы ва ѓсе бакi паляцелi.
  Дзяѓчынкi iдуць у наступ, змяняючы супернiкаѓ. Дасягаючы адчувальных поспехаѓ. У iх адчуваецца грозная грацыя, i нястомны напор, i адсутнасць слабасцей. А голыя грудзi лепшая гарантыя непераможнасцi i непатапляльнасцi.
  Алег нават заѓважыѓ:
  - Гэта неяк не занадта то прыстойна!
  Маргарыта заѓважыла, са смяшком.
  - А гэта ѓжо постмадэрм!
  Пэпi хiхiкнула i праспявала:
  Швецыя - цудоѓная краiна,
  У ёй свабоды вельмi нават шмат...
  Дзесьцi пасялiѓся Сатана,
  I разрыты пякельны бярлог!
  Анiка правiшчала:
  - Мiкада будзе наш!
  I пстрыкнула босымi пальчыкамi, сваiх дзiцячых, точаных ножак!
  Томi выкасiѓшы цэлую шэраг японцаѓ, прачырыкаѓ:
  - За вялiкiя i крутыя перамогi! Слава Швецыi!
  Анастасiя, зразаючы японцаѓ, шчабеча:
  - Рукi з дуба, галава са свiнцу!
  I босай ножкай кiдае гранату. Раскiдвае самураяѓ.
  Паѓголая Наташка таксама вядзе агонь.
  Зьмiнае японцаѓ. I разносiць iх на аскепкi.
  Усё блiжэй i блiжэй да палаца. I босая ножка кiдае гранату.
  Здаюцца спалоханыя японцы. Расколваюцца на часткi.
  Дзяѓчына-тэрмiнатар прамаѓляе:
  - Пярун хай будзе з намi!
  Галаногая Зоя цудоѓная дзяѓчына-тэрмiнатар страляе сабе i разбурае мiлiтарыстаѓ. Выскалiлi зубкi.
  Дзяѓчына прасiпела:
  - Мы вiцязi самай вялiкай Расii!
  Дзяѓчына кiнула босай нагой гранату. Раскiдала непрыяцеля.
  Крутая Зойка ѓзяла i зноѓ праспявала:
  - Вучыѓ Сувораѓ наперад глядзець! А калi ѓсталi, стаяць на смерць!
  I выскалiлiся ва ѓхмылцы.
  Вогнезарная Аѓгустына таксама праспявала i раѓнула:
  - За новыя рубяжы!
  I дадала з аскалам:
  - А мы заѓсёды наперадзе!
  Святлана дзяѓчына-багатыр таксама дзюбанула па непрыяцелю. Раскiдала iмператарскую гвардыю i пiскнула:
  - За дасягненнi эпохi!
  I зноѓ кiнутыя босыя ножкамi гранаты ляцяць.
  Дзяѓчыны прасуюць непрыяцеля. Памятаюць гераiчную абарону Порт-Артура, якая не забудзецца ѓ стагоддзях.
  Эх, ну як такое войска магло ѓ рэальнай гiсторыi прайграць, ды яшчэ i японцам?
  Вось гэта ганьба.
  Настасся кiдае босай ножкай гранату i свiшча:
  - За Рускi рубеж!
  Наташка таксама запусцiла нешта смяротнае босай нагой i адчайна пiскнула, выскалiѓшы зубкi:
  - За новыя поспехi!
  I дала чаргу па японцах.
  А тут з голымi пяткамi Зоя таксама як возьме i бiць. А тут яшчэ босай ножкай узяла i пусцiла гранату.
  I пасля гэтага праспявала:
  - Мы не паддадзiмся варожаму дыктату!
  I выскалiла сабе мыску!
  Прыгожая вельмi юная дзяѓчына з постаццю спартоѓкi. I вельмi адважная.
  I Аѓгусцiна як дзюбне па японцах. Разбурае iх, i босай ножкай гранату вельмi спрытна кiдае.
  I раскiдвае ворагаѓ, нiбы бутэлькi адляцелi ад шара.
  Дзяѓчына раве:
  - Шакалад, гэта па нашаму!
  Аѓгусцiна сапраѓды вельмi любiць шакаладныя цукеркi. А пры цары рынкi напаѓняюцца таварамi. Што можна сказаць пра цара Мiкалая? Цяпер, цар-няѓдачнiк на вачах ператвараецца ѓ вялiкага. Дакладней, цар атрымаѓ поспех - Пуцiна, сам Пуцiн наадварот, стаѓ няѓдачлiвым, як Мiкалай Другi. Але затое вялiкiм становiцца яго цара Раманава дзеi! А ѓсяго-то для гэтага трэба каб дзяѓчыны ваявалi на франтах i Алег Рыбачэнка здзейснiѓ подзвiг.
  I пара дзяцей-герояѓ, якiя не далi японцам авалодаць гарой Высокая. Калi вырашаѓся лёс Порт-Артура.
  Вось i зьмялiся Расейская iмпэрыя.
  Пэпi доѓгi панчоха ператвараючы ѓ раслiны самураяѓ адзначыла:
  - Скача планета нiбы мячык! Мы здолее даць вам рэшты!
  Святлана таксама запусцiла бочку з забойства i абвалiла вонкавую сцяну iмператарскага палаца з кулямётамi.
  Цяпер дзяѓчынкi бягуць ужо па пакоях. Вось-вось i будзе канец вайне.
  Анастасiя захоплена прамаѓляе:
  - Веру, чакае мяне поспех!
  I зноѓ кiдае гранату босай ножкай.
  Наташка, ведучы забойны агонь. Вышываючы супернiкаѓ, цвiркае:
  - Абавязкова мне павязе!
  I зноѓ ляцiць пушчаная босай ножкай граната.
  А тут яшчэ i галаногая Зоя як дзюбне парай звязаных бомб, пушчаных яе босымi нагамi. I разнясе супернiкаѓ.
  Пасля чаго зальецца смехам:
  - Я дзяѓчына-камета.
  I зноѓ выкiдвае з сябе агнязарныя мовы смерцi.
  А далей ужо нясецца Аѓгусцiна, гэтая дзеѓка-тэрмiнатар. Як яна ѓсiх узяла i размазала. Проста цудоѓна.
  Ваяѓнiца, што ёсць сапраѓдны дэмiург бiтвы.
  I пiшчыць сабе:
  - Наш экiпаж, ёсць вышэйшы кураж!
  А далей ужо Святлана з'явiлася. Такая крутая i блiскучая. Усiх заражае сваёй апантанай энергiяй. Здольная перамагчы па сутнасцi любога ворага.
  I скалiць ваяѓнiца жамчужныя зубы. А ѓ яны буйнейшыя, чым у каня. Вось гэта дзеѓка.
  Святлана хiхiкае i зароѓ:
  - За баклажаны з чорнай iкрой!
  I дзяѓчаты хорам гарлапанiлi ва ѓсю глотку:
  - На Марсе будуць яблынi квiтнець!
  Алег Рыбачэнка усклiкнуѓ:
  - I нават Юпiтэр стане прыдатным для жыцця!
  Пэпi ѓсклiкнула з усмешкай:
  - Ды гравiтоны будуць перарабляць у электрычнасць i гiперток, я гэта ведаю!
  Аннiка ѓзяла i пстрыкнуѓшы босымi пальчыкамi ножак, i зрабiѓшы з самураяѓ тарты, буркнула:
  - Суперменскiя замашкi!
  Мiкада не вырашыѓся зрабiць харакiры i падпiсаѓ капiтуляцыю. Новым iмператарам Японii аб'явiлi цара Аляксея Другога. Адначасова ѓ краiне Узыходзячага Сонца рыхтуюць рэферэндум аб добраахвотным далучэннi да Расii.
  Вайна практычна скончана. Зладжваюць зброю апошнiя падраздзяленнi.
  Батальён дзяѓчат пабудаваѓ палонных. Мужчыны павiнны ѓстаць на каленi i цалаваць босыя ногi дзяѓчат. I робяць гэта японцы з вялiкiм энтузiязмам. Гэта iм i самiм прыемна.
  Вядома такiя прыгажунi. I нiчога што ѓ iх ножкi крыху пыльныя. Так нават больш прыемна, i натуральна. Асаблiва калi яны загарэлыя. I такiя агрубелыя.
  Цалуюць голыя падэшвы японцы i аблiзваюцца. А дзяѓчына падабаецца.
  Анастасiя з пафасам заѓважае:
  - А хто сцвярджаѓ, што вайна гэта не для жанчын?
  Наташка хiхiкнула ѓ адказ:
  - Не, вайна для нас самае салодкае з усiх час папярэджанняѓ!
  I паказала сваю мову. Як гэта сапраѓды выдатна, калi цябе вось так па-сапраѓднаму зняважана цалуюць.
  Чмокаюць у голую, круглую пятку i Зойку. Дзяѓчына з захапленнем прамаѓляе, павiскваючы:
  - Дык гэта выдатна! Я б хацела працягу!
  Рудая Аѓгустына папярэдзiла:
  - Захавай нявiннасць да замужжа! I будзе табе ад гэтага радасць!
  Галаногая Зоя хiхiкнула i выдала:
  - Ды славiцца Зямля мая святая! А ад нявiннасцi толькi балюча!
  Дзяѓчынка выскалiла тварык.
  Святлана ганарлiва заѓважыла:
  - Я вось працавала ѓ бардэлi. I мне некранутасць нi да чаго!
  Галаногая Зоя спытала, хiхiкаючы:
  - I як табе спадабалася?
  Святлана шчыра, рашуча заявiла:
  - Мабыць, лепш i не бывае!
  Напаѓголая Зоя шчыра вымавiла:
  - Мне кожную ноч снiцца, як мною авалодвае мужчына. Гэта так здорава i прыемна. I нiчога iншага не жадаецца.
  Святлана прапанавала дзяѓчына:
  - Можаш пасля вайны пайсцi ѓ самы прэстыжны дом цярпiмасцi ѓ Маскве цi Пiцеры. Павер, табе там спадабаецца!
  Напаѓголая Зоя разрагаталася i заѓважыла:
  - Над гэтым трэба падумаць!
  Наташка прапанавала:
  - Можа, згвалцiм палонных?
  Дзяѓчыны засмяялiся падобным жарце.
  Наогул тут прыгажунi тэмпераментныя. I шчадралюбныя страшна. Вайна робiць дзяѓчат агрэсiѓным. Ваяѓнiцы працягвалi соваць свае босыя, пыльныя ногi палонным для пацалункаѓ. Гэта падабалася.
  Потым, пачалiся цiкавейшыя ѓяѓленнi. У прыватнасцi бiѓ у неба салют. Расквечвалiся феерверкi. I было вельмi нават весяла. Музыка грала, бiлi барабаны.
  Царская Расiя пакарыла Японiю. Што, увогуле, усiмi i чакалася. Аѓтарытэт рускай армii быѓ вельмi высокi. Шмат спеваѓ, i танцы галаногiх японак.
  Усё прыгожа i багата... У самой Расii таксама весялосць з нагоды перамогi. Канешне, не ѓсе радавалiся. Для марксiстаѓ гэта зруйнавальны ѓдар. Аѓтарытэт цара ѓмацаваѓся. I яго шанцы выраслi. Падтрымка ѓ грамадстве каласальная.
  Пасля заваявання Японii Расiя працягвала палiтыку экспансii ѓ Кiтай. Добраахвотна кiтайскiя вобласцi праводзiлi рэферэндумы i ѓступалi ѓ склад iмперыi. Самы ѓдачлiвы цар Расii - Мiкалай Раманаѓ, праводзiѓ вельмi паспяховую палiтыку пашырэння Расii на паѓднёвым усходзе. Кiтай паступова праглынаѓся.
  Эканомiка царскай iмперыi, пазбегнуѓшы рэвалюцыйных узрушэнняѓ, перажывала бурны эканамiчны ѓздым. У ёй будавалiся дарогi, заводы, фабрыкi, масты, i шматлiкае iншае. Краiна прадавала хлеб i мноства прадуктаѓ.
  У ёй выраблялiся самыя магутныя ѓ свеце: бамбавiкi "Iлля Мурамец", "Святагор", i самыя хуткiя лёгкiя танкi "Месяц"-2. I была вялiзная ѓ тры мiльёны салдат - войска мiрнага час у пяць разоѓ праѓзыходнае нямецкую.
  Цар Мiкалай сапраѓды выцягнуѓ шчаслiвы бiлет. Вось ужо рускiя войскi прыступаюць да штурму японскай сталiцы. I гэта ѓсё так выдатна.
  Дзяѓчыны тут, вядома ж, наперадзе ѓсiх i на вялiкай вышынi iх напор i подзвiгi.
  Асаблiва калi босымi нагамi гранаты кiдаюць. Гэта ѓвогуле выклiкае шок i трапятанне ѓ самураяѓ.
  А вось яны ѓзбiраюцца на сцяну японскай сталiцы. I сякуць сабе ѓ капусту людзей i коней. Раскрышылi супернiкаѓ у трэскi. Наступаюць, з крыкамi i рогатам дзяѓчынкi! I голымi пяткамi як дзяѓбуць у падбародкi. Японцы ляцяць дагары нагамi. I падаюць сабе на калы.
  А ваяѓнiцы яшчэ мацней шаблямi махаюць.
  А самураi церпяць паражэнне за паразай. Вось рускiя войскi i Токiа ѓзялi.
  Пяцёрка дзяцей-ваяроѓ пляскае босымi ножкамi i прамаѓляе:
  - Нават шкада што такая казка канчаецца!
  Мiкада ѓ страху бяжыць, але яму нiкуды не схавацца. I вось дзяѓчаты бяруць яго ѓ палон i звязваюць!
  Цудоѓная перамога! Японскi iмператар падпiсвае адрачэнне на карысць Мiкалая Другога. Тытул рускага цара, значна даѓжэе. Карэя, Манголiя, Маньчжурыi, Курылы, Тайвань i сам Японiя становяцца рускiмi губернямi. Хаця ѓ Японii ёсць невялiкая, абмежаваная аѓтаномiя. Але яе iмператар рускi, самадзяржаѓны цар!
  Мiкалай Другi застаецца абсалютным манархам, нiчым не абмежаваным. Ён ёсць Самадзяржаѓны цар!
  I зараз яшчэ i iмператар Японii, Жэлтарасii, Богдыхан, Хан, Каган, i iншае, iншае, iншае...
  . РАЗДЗЕЛ No 20.
  Ды больш шанцаванне. Вось заѓважце поспех, Пуцiна дазволiла колькi заваяваць! Дваццаць першае стагоддзе, нажаль, не занадта падыходзiць для захопаѓ!
  А якая карысць Расii ад таго, што вораг Пуцiна Макейн памёр ад раку галаѓнога мозгу? Вязенне, вядома ж, каласальнае, тут нават наѓмыснае не прыдумаеш - каб твой вораг такой дурной i непрыемнай смерцю памёр!
  Але аддача для Расii канкрэтная нуль.
  А вось для Мiкалая Другога, такi поспех i шанцаванне Пуцiна абярнулася вялiкiмi тэрытарыяльнымi набыццямi. А на самой справе, навошта фартуне даваць падарункi Пуцiну. Ну ад таго што Сабчак так своечасова памёр i не прыйшлося даваць яму пасаду кiраѓнiка канстытуцыйнага суда, як карысць Расii?
  А цар Усяе Русi Мiкалай другi асоба выдатная. Натуральна, пасля такой вялiкай перамогi, яго ѓлада i аѓтарытэт умацавалiся. А значыць можна сякiя-такiя рэформы правесцi. У прыватнасцi ѓ Праваслаѓi! Дазволiць дваранам мець па чатыры жонкi, як у Iсламе. А таксама даваць права на другую жонку салдатам ва ѓзнагароду за подзвiгi i верную службу.
  Добрая рэформа! Раз колькасць iншаверцаѓ i iншаземцаѓ у iмперыi вырасла, то трэба рускiм лiкам прырасцi. А як гэта зрабiць? За рахунак жанчын iншых народаѓ. Бо калi рускi возьме сабе за жонку трох кiтаянак, то ѓ яго будуць ад iх дзецi, а гэтыя дзецi хто будуць па нацыянальнасцi?
  Вядома рускiя па бацьку! I гэта выдатна! Мiкалай Другi валодаючы прагрэсiѓным розумам, быѓ больш рэлiгiйны для вiду, чым у душы. I зразумела, паставiѓ рэлiгiю на службу дзяржаве, а не наадварот!
  Мiкалай Другi такiм чынам умацаваѓ свой аѓтарытэт у элiце. Дык мужчынам гэтага даѓно хацелася. I паскорыѓ русiфiкацыю ѓскраiн.
  Ну, а папы, таксама ѓжо не пярэчылi. Тым больш, што вера ѓ дваццатым стагоддзi аслабла. I рэлiгiя служыла цару, не вельмi верачы ѓ Бога!
  А ваенныя перамогi зрабiлi Мiкалая папулярным у народзе, i прывыклы да аѓтарытарызму не хацеѓ асаблiва перамен. Iншай улады рускiя i не ведалi!
  А ѓ эканомiцы ѓздым, заробак расце. Кожны год па дзесяць працэнтаѓ прыросту. Сапраѓды, да чаго перамены.
  У 1913 годзе цар Мiкалай на трохсотгоддзе Раманавых яшчэ раз скарацiѓ працоѓны дзень да 10,5 гадзiн, а ѓ суботу i перадсвяточныя днi, яшчэ да 8 гадзiн. Узрасла i колькасць выходных i свят. Стала адзначацца як выходны дзень i дата капiтуляцыi Японii. I дзень нараджэння цара, i дзень нараджэння царыцы, i дзень каранацыi.
  Пасля таго як высветлiлася што спадчыннiк прастола хворы на гемафiлiю, цар Мiкалай узяѓ сабе другую жонку. Такiм чынам, вырашалася пытанне пасада ѓ спадчыну.
  Але насоѓвалася вялiкая вайна. Германiя марыла перадзялiць свет. Аднак царская Расiя да вайны была гатова.
  У 1910 году рускiя далучылi сабе Пекiн, i пашырылi iмперыю. Брытанiя пагадзiлася на гэта ѓ абмен на саюз супраць Нямеччыны.
  Царская армiя была самай шматлiкай i моцнай. Яе колькасць у мiрны час дасягнула трох мiльёнаѓ i тысячы палкоѓ. У Нямеччыны ѓ мiрны час было ѓсяго шэсцьсот тысяч. Плюс яшчэ Аѓстра-Венгрыя, але яе войскi небаяздольныя!
  А немцы яшчэ плануюць ваяваць з Францыяй i Брытанiяй. А дзе ѓжо iм пацягнуць два фронты?
  У рускiх першыя ѓ свеце лёгкiя танкi "Месяц"-2 у серыйнай вытворчасцi. I бамбавiкi чатырохматорныя "Iлля Мурамец" i знiшчальнiкi з кулямётамi "Аляксандр" i шматлiкае iншае. I вядома ж магутны флот.
  Няма ѓ Нямеччыны роѓных сiл.
  А немцы яшчэ захацелi наступаць, на Бельгiю i ѓ абыход Парыжа. Тут iм зусiм нiчога не свяцiла.
  Але вайна ѓсё роѓна пачалася. Германiя зрабiла свой фатальны ход. I яе войскi рушылi на Бельгiю. Толькi вось сiлы няроѓныя. Рускiя войскi па Прусii i Аѓстра-Венгрыi ѓжо рухаюцца. I танка "Луна"-2 з хуткасцю 40 кiламетраѓ гэта ѓжо каласальная сiла.
  Прычым, заѓважце, шанцаваннi цара Мiкалая ѓ тым, што вайна пачалася. Сам бы цар на Нямеччыну не напаѓ бы. А так на баку рускiх вялiкi, пераважная перавага ѓ сiлах, танкi, перавага ѓ артылерыi, i лепшая ѓ колькасцi i якасцi авiяцыя. I мацнейшая эканомiка, як атрымалася пазбегнуць спаду, выклiканага рэвалюцыяй i паразай у вайне. А так увесь час уздым i поспехi за поспехамi.
  Вiдавочна немцы патрапiлi пад удар. А тут яшчэ i самi палезлi асноѓнымi сiламi супраць Францыi i Брытанii. А куды ѓжо iм!
  А Iталiя вазьмi i вайну Аѓстра-Венгрыi абвясцi! Адзiны плюс, што Турцыя ѓ вайну супраць Расii ѓступiла. Але гэта цару нават лепш, можна, нарэшце, забраць сабе Канстанцiнопаль i пралiвы! Так што...
  А яшчэ i чатыры ведзьмы, вечна юныя раднаверкi Наташа, Зоя, Аѓрора, Святлана ѓ бiтве! А яны ѓжо ѓрэжуць! Так i ѓрэжуць i немцам, i туркам!
  Але зразумела ёсць i Пэпi Доѓгая Панчоха, i разам з ёй Томi i Анiка i гэтыя дзецi таксама ѓжываюць свае грозныя, i вельмi класныя чароѓныя палачкi.
  I вось Пэпi доѓгую панчоху як возьме i дзюбне па супастаце пульсарам. I ѓ розныя бакi палёце абрыѓкi германскiх салдат.
  Дзяѓчынка ѓсклiкае:
  - Шах i мат!
  Аннiка таксама як па супастоце ѓрэжа, чымсьцi надзвычай забойным, i разам з тым ператвараючым кайзераѓцаѓ у шакаладкi.
  Пасля чаго прачырыкае:
  - Швецыя страмчэй Нямеччыны!
  Томi гэты хлопчык таксама якi стаѓ сапраѓдным тэрмiнатарам, i якi з'яѓляецца самым крутым байцом, буркнуѓ:
  - Мы непераможныя!
  I ѓзмахнуѓ чароѓнай палачкай.
  Алег заѓважыѓ, зрабiѓшы мячамi млын i зразаючы немцаѓ:
  - I сапраѓды, з намi цягацца, што з акуламi цалавацца!
  Маргарыта хiхiкнула, разанула па кайзераѓцах i адзначыла:
  - А цалавацца з акуламi не так ужо i дрэнна!
  Пасля чаго дзецi дружна разрагаталiся.
  А затым узялi i сунулi босыя пальчыкi ножак у рот, аглушальна засвiсталi. I перапалоханыя вароны, атрымаѓшы моцны сардэчны прыступ, павалiлiся ѓ нiз, прабiваючы галовы немцам дзюбамi.
  Пэпi доѓгi панчоха буркнула:
  - Вось гэта хараство!
  Аннiка паправiла, запусцiѓшы босымi пальчыкамi ножак дыск-бумеранг:
  - Правiльней сказаць - гiперпульсарна!
  Томi запярэчыѓ размахваючы чароѓнымi палачкамi i ажыццяѓляючы ператварэннi:
  - Дакладней казаць - гiперквазарна!
  I дзецi ѓзялi i пстрыкнулi босымi пальчыкамi сваiх ножак. У вынiку на немцаѓ лiтаральна сыпаѓся дождж з шакаладнага дражджу i карамелек. Акрамя таго яшчэ валiлiся мармеладзiнкi i шакаладкi, таксама капала згушчанае малако i ванiль, i шматлiкае салодкае i паветранае iншае.
  Пiсьменнiк i паэт Алег Рыбачэнка ачуѓся. Вечна, юная ведзьма-чарадзейка выканала сваё абяцанне, даѓшы Мiкалаю Другому поспех Уладзiмiра Пуцiна i зараз Алег Рыбачэнка павiнен выканаць сваё. Абуджэнне было не з лёгкiх. Хлапечае цела агрэла жорсткая бiзун. Пацан падскочыѓ. Ды Алег Рыбачэнка зараз мускулiсты хлопчык скаваны ланцугамi за рукi i ногi. Вiдаць загарэлае да чарноцця, сухое i жылiстае цела, з рэльефнымi цяглiцамi. Сапраѓды моцны, i цягавiты раб, з моцнай скурай, якая настолькi ѓжо задубела, што яе не можа рассекчы бiць наглядчыка. Ты бяжыш разам з iншымi хлапчукамi снедаць, устаѓшы з жвiру, дзе юныя нявольнiкi спяць зусiм голыя i без коѓдраѓ. Праѓда, тут цеплыня, клiмат тыпу Егiпту. I хлапчук усё голыя, толькi адны ланцугi. Зрэшты, даволi доѓгiя i хадзiць практычна не мяшаюць, як i працаваць. Але шырокi крок у iх не зробiш.
  Перад ежай спалошваеш рукi ѓ ручаi. Атрымлiваеш, паянне: махаю з рысу, i падгнiлыя кавалкi рыбы. Зрэшты, галоднаму хлапчуку-рабу, гэта здаецца дэлiкатэсам. А потым iдзеш на руднiк. З ранiцы яшчэ сонца не ѓзышло i даволi прыемна.
  Босыя ногi хлапчукi агрубелi, арагавелi настолькi, што вострыя камянi зусiм не балюча, нават прыемна казычуць.
  Каменаломнi, дзе працуюць дзецi да шаснаццацi. Вядома ѓ iх тачкi паменш, i прылады працы. Але працуе трэба пятнаццаць, шаснаццаць гадзiн як i дарослым.
  Смярдзiць, дык патрэбу спраѓляюць проста ля забояѓ. Праца няхiтрая, секчы кiрхамi камянi, потым iх адносiць у кошыках, або на насiлках. Часам трэба штурхаць i ваганетку. Звычайна хлапчукi штурхаюць яе па двое i трое. Але Алега Рыбачэнку ставяць аднаго так ён вельмi моцны. I кiрка ѓ яго ѓ руках як у дарослага. Яму трэба выканаць куды больш заданне, чым астатнiм.
  Праѓда i есцi даюць больш i часцей. Тры разы на дзень, а не два.
  Хлопчык-раб у чыё цела ѓсялiѓся Алег Рыбачэнка тут ужо не першы год. Паслухмяны, працавiты, усе рухi адпрацаваны да аѓтаматызму. Сапраѓды страшэнна моцны, цягавiты i практычна не ведае стомленасцi. Але пры гэтым хлопчык амаль не расце, i яму зараз на выгляд не больш за дванаццаць пры сярэднiм для гэтага ѓзросту росце.
  Але сiлы затое... На некалькi дарослых. Малалетнi волат. Якi, зрэшты, мабыць нiколi не стане дарослым, i ѓ яго не будзе расцi барада.
  I дзякуй Богу! Як пiсьменнiк i паэт Алег Рыбачэнка не любiѓ галiцца. Працуеш сабе i ламаеш камянi, крышыш iх. I ѓ кошык. Пасля нясеш яе ѓ ваганетку. Штурхаць яе цяжка i гэта робяць дзецi па чарзе.
  Хлопчыкi тут амаль чорныя, але рысы асобы або еѓрапейскiя, або iндусаѓ або арабаѓ. Прычым, еѓрапейскiх нашмат больш.
  Алег прыглядаецца да iх. Размаѓляць рабам нельга, б'юць бiзуном.
  Алег Рыбачэнка пакуль таксама маѓчыць. А вывучае. Тут апроч мужчын-наглядчыкаѓ ёсць яшчэ i жанчыны. Яны таксама жорсткiя i б'юць бiзуном.
  Прычым не ва ѓсiх хлапчукоѓ скура такая трывалая, як у Алега. У многiх i лопаецца, цячэ кроѓ. I могуць наглядчыкi забiць да смерцi. Праца вельмi цяжкая, i хлапчукi асаблiва калi сонца паднiмаецца, начытаюць моцна пацець.
  А тут сонца не адно, а цэлых два. I дзень ад гэтага вельмi доѓгi. I працы шмат. Хлапчукi не паспяваюць выспацца i адпачыць. Для iх гэта вялiкая пакута.
  Алег Рыбачэнка працаваѓ сабе, машынальна сек i грузiѓ. Змешваѓ сабе...
  I ѓявiѓ сабе карцiну, што рабiлася пасля таго як Мiкалай Другi здабыѓ поспех прэзiдэнта Расii Уладзiмiр Пуцiна.
  Наташа, Зоя, Аѓрора, i Святлана атакуюць аѓстрыйцаѓ у Пярэмышлi. Рускае войска адразу ѓзялi Львоѓ. I атакуюць наймацнейшую крэпасць.
  Дзяѓчаты галаногiя i ѓ бiкiнi iмклiва iмчацца па вулiцах горада.
  Яны сякуць аѓстрыйцаѓ i кiдаюць маленькiя дыскi босымi ножкамi.
  Адначасова дзяѓчаты спяваюць:
  - Цар Мiкалай наша месiя,
  Грозны кiраѓнiк - магутнай Расii...
  Свет увесь трасе - дзе ён пройдзе -
  За Мiкалая з песняй наперад!
  Наташа сячэ аѓстрыйцаѓ, i кiдае босымi пальцамi ногi гранату i заспявае:
  - За Русь!
  Зоя таксама разбурае ворагаѓ, i падпявае з апломбам:
  - За царскую iмперыю!
  I ляцiць кiнутая яе босай нагой граната! Вось гэта дзеѓка забойная. Можа сьцерцi скiвiцу i выпiць мора!
  I Аѓрора таксама босымi пальцамi ног кiне дыск, раскiдае аѓстрыйцаѓ i пiскне:
  - За велiч Расii!
  I выскалiць свае вельмi нават вострыя зубкi! Якiя зiхацяць нiбы iклы.
  Святлана таксама паддаваць не забывае, i раве:
  - Русь Святога i Непераможнага Мiкалая Другога!
  Дзяѓчына дэманструе каласальную рызыку. I босымi ножкамi ѓсё падкiдвае, i падкiдвае прэзенты!
  Пэпi доѓгая панчоха таксама поѓная энергii i рызыкi. I яе чароѓная палачка ператварае. Дзяѓчына шчабеча:
  То бярозка, то рабiна,
  Куст малiны за ракой...
  Край родны на век каханы,
  Дзе знойдзеш яшчэ такi,
  Дзе знойдзеш яшчэ такi!
  Аннiка хiхiкнула i таксама выпусцiла агнязарным i забойным пульсарам па супернiку, выдала:
  - За вялiкую Швецыю!
  Алег пстрыкнуѓшы босымi пальчыкамi ножак, ад чаго паляцела некалькi рознакаляровых бурбалак дзiвячы варожыя войскi, паправiѓ:
  - За вялiкую Расiю!
  Томi гэта баявы хлопчык агрэсiѓна адзначыѓ, пускаючы маланкi з чароѓнай палачкi:
  - Нас чакае вялiкая перамога!
  Маргарыта адзначыла, выскалiѓшы жамчужныя зубкi, блiскаючы iмi як люстэрка.
  - За вялiкiя здзяйсненнi!
  Наташа, ведучы агонь i рубячы, i кiдаючы босымi нагамi забойнае, пiшчыць:
  - Я Русь сваю кахаю! Я Русь сваю кахаю! I ѓсiх вас распiлую!
  А Зоя таксама страляе i завывае, шпурляючы босымi пальцамi ног, нешта разрыѓное:
  - Вялiкага Мiкалая цара! Няхай належаць яму i горы i моры!
  Аѓрора, пакрыкваючы з дзiкай, ашалелай лютасцю, i кiдаючы босымi пальцамi ног прэзенты, вые:
  - Нас нiхто не спынiць! Нас нiхто не пераможа! Дзеѓкi хвацкiя душаць ворагаѓ, босымi ножкамi, голымi пяткамi!
  I зноѓ дзяѓчыны ѓ дзiкiм напоры. Захоплiваюць Пярэмышлi з ходу i спяваюць, складаючы на хаду;
  Славiцца Русь наша святая,
  У ёй шмат будучых перамог...
  Дзяѓчына бяжыць босая,
  I яе прыгажэй у свеце няма!
  
  Мы лiхiя Раднаверкi,
  Ведзьмы што заѓсёды босыя...
  Вельмi любяць хлопцаѓ дзеѓкi,
  Сваёй лютай прыгажосцi!
  
  Нiколi мы не саступiм,
  Не прагнуцца пад ворагаѓ...
  Хоць у нас босыя ступнi,
  Будзе шмат сiнякоѓ!
  
  Дзяѓчатам мiлей мчацца,
  Па марозе басанож...
  Мы сапраѓды ваѓчаняты,
  Можам урэзаць кулаком!
  
  Нас спынiць не ѓ сiлах,
  Фрыцаѓ грозная арда...
  I не носiм мы чаравiк,
  Нас баiцца Сатана!
  
  Служаць дзеѓкi Богу Роду,
  Што, вядома ж, вялiкi...
  Мы за славу i свабоду,
  Будзе кайзер гiдкi бiт!
  
  За Расею, што ѓсiх прыгажэй,
  Падымаюцца байцы...
  Мы паелi тоѓстай кашы,
  Не згiнаемыя байцы!
  
  Нас нiхто не спынiць,
  Сiла дзяѓчат гiгант...
  I слязiнкi не выпусцiць,
  Таму што мы талент!
  
  Няма дзяѓчынкi не сагнуцца,
  Яны моцныя заѓсёды...
  За Айчыну яро б'юцца,
  Няхай споѓнiцца мара!
  
  Будзе шчасце ѓ сусвеце,
  Будзе Сонца над Зямлёй...
  Сваёй мудрасцю нятленнай,
  Кайзера штыком закапай!
  
  Вечна Сонца людзям свецiць,
  Над прасторнай краiнай,
  У шчасце дарослыя i дзецi,
  I любы баец герой!
  
  Не бывае шмат шчасця,
  Быць поспеху веру нам...
  Хай развеецца непагадзь -
  А ворагам ганьба i сорам!
  
  Род наш Бог такi ѓсявышнi,
  Няма выдатней Яго...
  Станем мы душою вышэй,
  Каб злосны ѓсiх ванiтаваѓ!
  
  Пераможам ворагаѓ, я веру,
  З намi Белы, Рускiх Бог...
  Будзе ѓ радасцi задумка,
  Не пускай зло на парог!
  
  Ну, карацей Езусу,
  Будзем вернымi заѓсёды...
  Ён жа рускi Бог паслухай,
  Хлусiць што Ён жыд Сатана!
  
  Няма на справе Бог Усявышнi,
  Нас Найсвяцейшы галоѓны Род...
  Як надзейны Ён дах,
  I яго Сын-Бог Сварог!
  
  Ну, карацей за Расею,
  Не сорамна памерцi...
  А дзяѓчынкi ѓсiх прыгажэй,
  Сiлай бабы як мядзведзь!
  Дзяѓчат ужо шэсць штук: Анастасiя, Аѓрора, Аѓгустына, Зоя, Наташа, Святлана.
  А з iмi яшчэ пяцёра чарадзейных дзяцей, здольных стварыць, нешта надзвычай незвычайнае.
  Алег узяѓ i выклiкнуѓ:
  - Не варта нам падаць на каленi!
  Маргарыта згадзiлася з гэтым, пстрыкнуѓшы босымi пальчыкамi ножак.
  - Мы не дамо лiтасцi катам!
  Пэпi доѓгую панчоху лупячы ворага выпалiла:
  - Чакае кайзера сякера!
  Аннiка дадала з усмешкай:
  - За вялiкiя скокi!
  Томi прапiшчаѓ:
  - I пераклiчкi!
  Усе яны такiя вось красунi, што з'явiлiся ѓ вынiку зрушэння часавых палёѓ гiпернаасферы.
  Жахлiва ѓдачлiвы Пуцiн перадаѓ сваё фенаменальнае шанцаванне Мiкалаю Другому, i аказалася такая вось каласальная аддача. I сталi ѓсё часцей з'яѓляцца дзяѓчыны-ведзьмы. Хоць, вядома ж, шэсць ведзьмаѓ вайну ѓ адзiночку не выйграюць, але хто сказаѓ, што яны будуць бiцца ѓ адзiночку?
  Крыху горш было тое, што цар Мiкалай Другi пры такiм фенаменальным шанцаваннi ваяваѓ не занадта часта. Хаця i нярэдка. Яго iмперыя нiбы ѓ Чынгiсхана набракала. Насельнiцтва шмат, войска самае вялiкае ѓ свеце. I персы ѓ ёй, i кiтайцы. Вось рускiя войскi ѓступiлi i ѓ Багдад, прасоѓваючыся з усходу i грамячы легкадумна якая ѓлезла ѓ вайну Турцыю.
  I там дзяѓчаты ваююць... Перамышль упаѓ... Рускiя войскi наступаюць. I яшчэ песнi спяваюць.
  Самадзяржаѓе кiруе на Русi,
  Ты Ленiн выпусцiѓ свой шанец уладу...
  Хрыстос Айчыну верна абаранi,
  Каб супастату рушыць проста ѓ пашчу!
  
  Бандыт напаѓ на Радзiму маю,
  Зневажаць вораг хоча царскiя палаты...
  Я Езуса сэрцам усiм люблю.
  У атаку з песняй iдуць салдаты!
  
  У Расii кожны вiцязь волат,
  I волат лiчы амаль з пялёнак...
  Наш цар як Бог на ѓсёй Зямлi адзiны,
  Струменiцца серабрысты смех дзяѓчынак!
  
  Прыгожы рускi свет як не круцi,
  У iм слава Праваслаѓная ззяе...
  Нам не сысцi з блажэннага шляху,
  Не павернецца сокал папугаем!
  
  Расiя найвялiкшая з краiн-
  Сусвету паказвае шлях святая...
  Пранёсся, праѓда, смерцi ѓраган,
  Вось дзяѓчына бяжыць у крывi босая!
  
  Мы вiцязi згуртуемся, пераможам-
  Германцаѓ перакулiм дружна ѓ пекла...
  Над Радзiмай захавальнiк-херувiм,
  Бандытам веру, будзе вельмi дрэнна!
  
  Мы абаронiм Айчыны пасад,
  Зямля Расii - ганарлiвая, вольная...
  Чакае Вермахт поѓнае разгром,
  Кроѓ вiцязяѓ пральецца высакародна!
  
  Скончым шлях мы, скарыѓшы Берлiн,
  Расiйскi сцяг упрыгожыць светабудову
  Мы разам з самадзержцам загадаем:
  Усе сiлы кiнуць у мiр i стварэнне!
  Ды крута дзяѓчаты спяваюць i ваююць. I ставяць ворагаѓ на каленi, прымушаюць iх цалаваць прыгажуням круглыя, пыльныя пятачкi.
  Кайзер, вядома, усвядомiѓ, што моцна ѓлiп. Царскае войска i мацней, i больш мае тэхнiкi. Праѓда ѓжо няма Скобелева, але ёсць iншыя палкаводцы маладзейшыя i таксама здольныя. Яны грамяць немцаѓ i прымушаюць iх здавацца.
  А плеяда дзяѓчынак i зусiм несмяротная i спявае сабе;
  Мы анёлы суровага дабра,
  Усiх крушым, забiваем, без лiтасцi...
  Калi праперла на краiну арда,
  Дакажам, што зусiм не малпы!
  
  Мы боль спазналi з раннiх дзiцячых гадоѓ,
  Абвыклi дзерцiся, папросту з пялёнак...
  Хай будзе подзвiг вiцязяѓ апеты-
  Хоць мой табар на выгляд жудасна тонкi!
  
  Прыгожа жыць павер, не забаронiш,
  Яшчэ выдатней памерцi хораша...
  Таму не плач у слязах малыш,
  Мы звёны маналiта-калектыва!
  
  А краiне парад - мяккая зямля,
  У ёй кожны чалавек заѓсёды вольны!
  Народы ведай, адзiная сям'я,
  А рыцар рускi - адважны i высакародны!
  
  Спасцiгнуць подзвiг вiцязяѓ дадзена,
  Таму, хто сам адважаны сэрцам ганарлiвым...
  Хоць жыццё ѓ нас паверце не кiно,
  Бываем пад покрывам: шэрым, чорным!
  
  Каскад з бруй дыяментам залiѓся,
  Баец смяецца, нiбы само дзiця...
  Бо ты Русi народжанае дзiця,
  А голас юны, гучны, вельмi званок!
  
  Вось пераможаны цмок з сотнi частак,
  Пакажам свету мы сваё паклiканне...
  Мы людзi мiльёны з розных краiн,
  Ураз адчуем Гасподняе дыханне!
  
  Тады ѓваскрэснуць пасля смерцi ѓсе,
  I будзе рай выдатным i квiтнеючым...
  Праславiцца Усявышнi на Зямлi,
  А край кветкi ѓ ззянне, стане гусцей!
  Вось так прайшоѓ апошнi этап заваёвы новых земляѓ для Расii.
  . ЭПIЛОГ
  Пэпi доѓгую панчоху, Аннiка i Томi, вярталiся назад у Швецыю.
  Яны былi вельмi вясёлыя i задаволеныя. З iмi таксама былi Алег i Маргарыта. Хлопчык з iншай эпохi прапанаваѓ:
  - Хочаце пагуляць?
  I ѓключыѓ галаграму бранзалета. Томi ажывiѓся i спытаѓ:
  - А ѓ што мы зараз пагуляем?
  Хлопчык-тэрмiнатар ахвотна адказаѓ:
  - У што заѓгодна! Выбар у нас найбагацейшы! Але мы хлапчукi каханы зразумела рэзацца ѓ вайну!
  Томi засмяяѓся i спытаѓ:
  - А ѓ мяне будзе сваё войска?
  Алег згодна кiѓнуѓ:
  - Зразумела будзе!
  Анiка хiхiкнула i адказала:
  - Хоць гэта i выдатна, але ѓжо вайна так надакучыла да жаху!
  Пэпi доѓгую панчоху заѓважыла:
  - Ды вайна надакучае. I тым не менш без яе нiхто не абыходзiцца.
  Уся гiсторыя чалавецтва суцэльныя войны.
  Томi прачырыкаѓ:
  - Ну, тады давайце парэжам!
  Пяцёра дзяцей вырашылi згуляць на камп'ютары нешта касмiчнае. Праѓда спачатку табе даецца ѓсяго толькi пяць юнiтаѓ, у дадзеным выпадку гэта басаногiя дзяѓчыны ѓ бiкiнi. I па тысячы адзiнак пэѓных рэсурсаѓ у тым лiку i харчаванне. А затым ты пачынаеш без усялякiх цырымонiй будаваць. Спачатку грамадскi цэнтр па вытворчасцi iншых юнiтаѓ. Потым млын, свiдравiны, шахты, дзе ёсць радовiшчы i шматлiкае iншае.
  Так будуюцца гарады, прычым немалых памераѓ. Зразумела i акадэмiя навук i ваенная акадэмiя, i манетны двор - усё прысутнiчае.
  Вядома, калi пабудуеш. I ѓ iх яшчэ казармы, i заводы. Спачатку больш прымiтыѓныя. Ад лукаѓ i капей, мячоѓ. А затым вытворчасць балiстыт, катапульт, i шмат iншага. Вось у прыватнасцi такой рэчы як грэчаскi агонь. Якi таксама агнязарна палае.
  А потым з'яѓляюцца i гарматы. Спачатку больш прымiтыѓныя, якiя зараджаюцца са ствала. Але затым i больш складаныя, якiя з казённай часткi кладуць ярда. А потым i бомбы, i ствараюцца аднарогi. I шматлiкае яшчэ iншае.
  I акадэмiя навук працуе. Аннiка са здзiѓленнем для сябе свет кампутарных гульняѓ адчыняе. I не простых, а ваенна-экамiчных стратэгiй. Як гэта захапляе. Нiбы ты сапраѓднай iмперыяй кiруеш.
  Вось i першыя танкавыя заводы. Тут шмат ёсць магчымасцей для развiцця. Самыя першыя танкi даволi прытыѓныя - часоѓ Антанты. А першыя самалёты - тое, проста аэрапланы. Але ѓ далейшым адбываецца ѓскладненне. I бамбавiкi. Спачатку двухматорныя, затым i чатырохматорныя. Таксама гэта вялiкая сiла. Ну i гульня - супер. I Анiка рабiла хады...
  Неѓзаметку дзяѓчынка машынальна адпiла шакаладнага кактэйлю i заснула i ёй снiлася.
  Невялiкi прыгожы домiк патанаѓ у квiтнеючым садзе. Тут раслi вiнаграднiкi, пахлi пышныя кветкi, было дзiвосна прыемна i прыгожа. Нават фантан пускаѓ перад хаткай празрыстыя, крыштальныя бруi. Усё здавалася дзiвосным, казачным гэтым вясновым днём.
  Тым не менш прыгожая, стройная светлавалосая жанчына здавалася такой сумнай. Яе рукi ѓ пальчатках трымалi веер, якiм ён адмахвалася.
  Да яе падбегла прыгожая, румяная дзяѓчына гадоѓ шаснаццацi i з усмешкай спытала:
  - Мама, ты чаму такая сумная?
  Жанчына з уздыхам адказала:
  - Толькi што дзяѓчынка я даведалася страшную вестку - загiнуѓ твой бацька!
  Дзяѓчынка пляснула рукамi:
  - Шарль Дартаньян забiты!
  Жанчына згодна кiѓнула:
  - Ды мая дачка! I гэтая страшная вестка!
  Дзяѓчынка раздзiралася i пусцiла слёзы ѓ два ручая.
  Да iх пабег хлапчук. Бялявы хлопчык гадоѓ дванаццацi вельмi падобны на мацi. Ён з пракрычаѓ, размахваючы шпагай:
  - Я адпомшчу за цябе Дартаньян!
  Жанчына кiѓнула i супакоiѓшыся, вымавiла:
  - Ён загiнуѓ на вайне з галандцамi! I здарылася гэта яшчэ некалькi месяцаѓ таму!
  Хлапчук тупнуѓ ножкай у боцiку i рыкнуѓ:
  - Я хачу на вайну i бiцца!
  Мама кiѓнула сыну:
  - Ты малайчына, сапраѓдны герой i ѓвесь у бацьку! Але ты яшчэ занадта малы каб iсцi ѓ войска! Парасцi i павучыся!
  Хлапчук агрэсiѓна заѓважыѓ:
  - Сын Дартаньяна ѓжо акадэмiк з нараджэння! I я гатовы iсцi далей i пакараць розныя дзяржавы шпагай!
  Мама пакiвала галавой i вымавiла:
  - Нязносны хлапчук! Скончы спачатку школу! А потым паступiш у мушкецёрскi полк!
  Дзяѓчына заѓважыла:
  - Наш бацька граф! Значыць зараз Эдманд Дартаньян успадкуе тытул графа i яго маёнтак!
  Маладая жанчына паводле кiѓнула:
  - Гэта дакладна! Але трэба перадаць на зацвярджэнне каралю спецыяльныя паперы. Там у пiсьмовым выглядзе пасведчанне бiскупа, аб нашым шлюбе i прызнанне Дартаньянам нашых дзяцей. I зразумела завяшчанне нашай сям'i!
  Хлапчук блiснуѓ вачыма i вымавiѓ:
  - Я зараз граф! Што ж паеду прама зараз у Парыж i паступлю на каралеѓскую службу!
  Маладая жанчына заѓважыла:
  - Ды ты паедзеш, але будзеш вучыцца ва ѓнiверсiтэце! I цябе будзе суправаджаць вопытны i бывалы слуга. Разам вы перадасце паперы каралю, i ѓступiце ѓ правы спадчыны!
  Хлапчук свiснуѓ i адзначыѓ:
  - Я ѓсё жыццё марыѓ пабываць у Парыжы! Гэта было б так здорава!
  Маладая жанчына кiѓнула:
  - Грыма суправадзiць цябе! Прыгатуйся да дарогi мой пеѓнiк. Толькi памятай, ты яшчэ малы, i не супернiк у бойцы дарослым мужчынам, так што нiкога не задзiрай дарма!
  Эдманд у адказ пракрычаѓ i сцiснуѓ кулачкi:
  - Я здолею пастаяць за сябе!
  Прыгожая жанчына кiѓнула:
  - Паедзеш з Грыма заѓтра з ранiцы... А пакуль давайце дзецi да стала! Памянём бацьку i пасля абеду сходзiм у каплiцу, паставiм свечкi за спачын яго душы!
  Хлапчук жорстка стукнуѓ кулаком па стале i заявiѓ:
  - Мой бацька будзе архангелам у Божым садзе!
  Дзяѓчына кiѓнула:
  - Дай Бог!
  I дзецi пабеглi да накрытага слугамi стала, гатовыя ѓшанаваць памяць свайго знакамiтага бацькi, услаѓленага мноствам подзвiгаѓ.
  Стол выглядаѓ цалкам прыстойным i багатым, хаця сям'я ѓжо даѓно жыла ѓ доѓг.
  Мацi шавалье Канстанцыя дэ Дартаньян збiрала сына ѓ дарогу. Яна дваранка рэдкай прыгажосцi, з роду старажытнага, але збяднелага. Бландынка ѓ якой ледзь уюцца валасы. Яна вельмi падобная на першае каханне Канстанцыю, толькi куды хупавей i ѓ ёй адчувае арыстакратычная парода, i больш яркiя, светлыя валасы.
  Талiя Канстанцыi як у дзяѓчыны, i ёй больш за дваццаць пяць гадоѓ не дасi. Твар свежы, i зубкi жамчужныя. Яна не такая простая, i выдатна валодае шпагай. Не дарма Шарль Дартаньян яе пакахаѓ усiм сэрцам i душой.
  I спалучаѓся з ёй таемным шлюбам, але так што аб гэтым практычна нiхто не ведаѓ. Нават сябры Дартаньяна!
  I ѓсе думалi, што сышоѓ такi выдатны i харызматычны чалавек, не пакiнуѓшы законных спадчыннiкаѓ.
  Але вось Дартаньяна прыгажуня дачка вельмi падобная на мацi, высокая i прыгожая, i сын. Таксама вельмi прыгожы хлопчык, з белымi як снег валасамi ад мацi-бландынкi. Хоць яго бацька i чарнавалосы. Тварам Эдманд на бацьку не занадта падобны, але такi ж дзёрзкi, рухомы, звычайнага для сваiх гадоѓ росту, i цудоѓна фехтуючы абодвума рукамi шпагай.
  Бацька любiѓ сына i навучаѓ яго, ды i мацi валодала шпагай з дзяцiнства. Тая яшчэ гiсторыя, калi яны пазнаёмiлiся з бацькам.
  Шарль Дартаньян меѓ рэпутацыю вечнага халасцяка i лавеласа. Так што палiчыѓ за лепшае схаваць свой таемны шлюб ад публiкi. I завяшчанне яго было таксама таямнiцай нават для сяброѓ.
  У чацвёркi была дамоѓленасць - успадкаваць стан адзiн у аднаго. I вiдаць капiтан каралеѓскiх мушкецёраѓ гэтым сумеѓся, i напiсаѓ завяшчанне на карысць жонкi i дзяцей таемна.
  А стан у Дартаньяна немалы. Па-першае, яму дасталiся ѓладаннi Портоса i Атоса, па-другое сам кароль яму завiтаѓ тытул i графства. Плюс яшчэ i ранейшыя назапашваннi. Цяпер гэта ѓсё пераходзiла Арамiсу. Але Арамiс i так герцаг, i генерал ордэна Езуiтаѓ, i яго стан незлiчоная. Дык што да чаго яму спадчына Дартаньяна? Ва ѓсякiм разе Канстанцыя была ѓпэѓненая, што апошнi з тых, хто выжыѓ сяброѓ Дартаньяна ад падобнага дару адмовiцца.
  А сын Эдманд - успадкуе графскi тытул, i немалую колькасць зямлi. Плюс тры замкi Портаса, замак Атоса i самога Дартаньяна. I iх утульная хатка.
  Хлопчык раз-пораз падскокваѓ, яму не сядзелася на месцы. Слуга Грымо быѓ высокiм i шыракаплечым мужчынам сярэднiх гадоѓ. Ён таксама нядрэнна валодаѓ шпагай, выдатна страляѓ, i быѓ фiзiчна моцным. Канстанцыя была ѓпэѓненая, што ѓ выпадку чаго, ён абаронiць яе дзёрзкага сына. Якi вядома ж дзярэцца нiбы сапраѓднае чарцяня, але пакуль яшчэ драбнаватае - дзiця.
  I яму нядрэнна было б павучыцца ѓ Парыжскiм унiверсiтэце. А там i атрымаць чын у каралеѓскай гвардыi.
  Хлапчук махнуѓ шпагай i расьсек матылька, зароѓ:
  - Я адпомшчу за цябе бацька! Ды будуць праклятыя забойцы!
  Канстанцыя з усмешкай адказала:
  - Гэта вайна! I я спадзяюся ты станеш таксама маршалам Францыi!
  Эдманд дзёрзка адказаѓ:
  -Не! Я хачу быць iмператарам! I стварыць уласную iмперыю як Чынгiхан. Пакарыць сотню народаѓ i ѓзяць дзвесце сталiц!
  Мама засмяялася i цмокнула хлапчука ѓ лобiк:
  - Чынгiсхан мой! Будзь асцярожны. У свеце столькi зла i зайздроснiкаѓ! Цябе паѓсюль падсцерагае небяспека!
  Хлопчык паглядзеѓ на бэзавы куст якi так пышна колер i выдаваѓ прыемны пах i прачырыкаѓ:
  - Не здавайся, не здавайся, не здавайся, не здавайся,
  У бойцы з пеклам ты не плач i не бойся...
  Усмiхайся, усмiхайся, усмiхайся,
  Ведай з усмешкай у дарозе весялей!
  Снедалi яны на развiтанне ѓ месцы. Эльвiра сястра Эдманда была сумнай. Ёй было шкада бацькi. Прыкра i тое, што аб яго гiбелi iм паведамiлi праз палову года.
  Пасля смерцi Дартаньяна вайна пайшла ѓжо не так паспяхова, як у пачатку. Галандцы ѓпарта супрацiѓлялiся. Кароль-сонца вёѓ войны i пашыраѓ уладаннi, прэтэндуючы на новыя калонii i вялiкую славу. Яго правай рукой стаѓ Кольберт мiнiстр фiнансаѓ, i фактычна першы мiнiстр, якi курыруе эканомiку i фiнансы, i многае iншае.
  Пераемнiк Дартаньяна да гэтага часу не вызначаны - змагаюцца розныя групоѓкi за гэтую пасаду.
  Эдманд еѓ, як i ѓсе хлапчукi хутка. Злапаѓ мясную салату, умеѓ за абедзве шчакi парася i адчуѓ сябе цяжкiм. Поѓны жывот дзiцяцi падпiрае.
  I хлопчык паспяшаѓся заскочыць на каня. Яму не цярпелася дамчацца да Парыжа. Хаця шлях быѓ i немалы. I смага была атрымаць асалоду ад баямi, бойкамi i iншымi прыгодамi.
  Мама перадала яму пояс i паведамiла:
  - У iм зашытыя паперы ѓ якiх наш з тваiм бацькам шлюб, завяшчанне, прызнанне дзяцей, i тое што павiнны атрымаць у спадчыну. Ты павiнен быць графам!
  Эдманд рыкнуѓ:
  - Я стану герцагам! Няма iмператарам!
  Канстанцыя прыгразiла пальчыкам:
  - Не балбачы! У двары не любяць балбатуноѓ, i можна апынуцца ѓ турме Бастылii!
  Хлапчук дзёрзка адказаѓ:
  - Я зламаю ѓсе краты i прапару шпагай жывот каменданту!
  Мама засмяялася i звярнулася да Грыма:
  - Глядзi каб мой сын не ѓляцеѓ у непрыемнасцi!
  Слуга заѓважыѓ:
  - Я пастараюся ѓжо! Ваш сын проста чарцяня! I любiць бiцца...
  Канстанцыя ѓздыхнула. Яе сын любiѓ бiцца, i кiдаѓся на вясковы хлапчукоѓ з найменшай нагоды. I разам з тым быѓ адыходлiвы i вясёлы. Як усе аднагодкi рана паспрабаваѓ вiно, i кахаѓ спяваць, пускаць у ход кулакi. Не па гадах моцны i галоѓнае спрытны. Ён далёка пойдзе!
  Калi вядома ж не згорне шыю. А гэта магчыма.
  Хлопчык сеѓ на каня белай масцi. Ягоны конь быѓ добры, з каралеѓскай стайнi. У гэтым плане Эдманд прыкметна выйграваѓ у параѓнаннi са сваiм бацькам. Прыгажун у яго конь, i такая пышная грыва. Толькi сам наезнiк глядзеѓся на яго фоне драбнаватым.
  Але хлопчык так спрытна сядзеѓ у сядле, што нiякiх сумневаѓ не ѓзнiкала, хто тут наезнiк, а хто пад сядлом.
  Слуга Грымо скакаѓ на чорным канi, i гэта нават прыгожа: чорны колер i белы разам.
  Эдманд быѓ у блiскучых боцiках са шпорамi, i ѓ раскошнай гарнiтуры. Сам што не наесцi мушкецёр, няхай i маленькi.
  Развiтаѓшыся з мамай i сястрой, i яшчэ некалькiмi слугамi, пара рушыла далей.
  Эдманд гарцаваѓ на белым канi, прыгожы, i вельмi прыбраны хлопчык са шпагай i парай пiсталетаѓ за поясам.
  З iм рухаѓся i ѓзброены да зубоѓ слуга. Яны былi цiкавай парай. Юны шляхетны сеньёр i яго суправаджальнiк у чорным гарнiтуры.
  Сястра з усмешкай заѓважыла:
  - Ты маленькi рыцар - проста прыгажова!
  Эдманд пагадзiѓся:
  - Я вялiкi воiн!
  Пасля чаго пара стала выдаляцца ад квiтнеючага i пышнага маёнтка. Хлопчык адразу ж прышпорыѓ каня - яму хацелася хуткасцi i абшараѓ.
  Пацан у радасцi заспяваѓ, любiмую песню бацькi, якую той часта выконваѓ, перад iмi;
  Пара-пара-парадуемся на сваiм вяку,
  Прыгажунi i кубку, шчаслiваму клiнку!
  Пакуль-пакуль-калыхаючы пер'ем на капелюшах,
  Лёсу не раз шапнём: Мерсi Боку!
  
  Iзноѓ рыпiць пацёртае сядло,
  I вецер халодзiць былую рану,
  Куды вас васпан, к чорту, занесла,
  Няѓжо вам спакой не па кiшэнi!
  
  Пара-пара-парадуемся на сваiм вяку,
  Прыгажунi i кубку, шчаслiваму клiнку!
  Пакуль-пакуль-калыхаючы пер'ем на капелюшах,
  Лёсу не раз шапнём: Мерсi Боку!
  
  Патрэбныя Парыжу грошы - Се ля Вi,
  Крынiца teksty-pesenok.ru
  А рыцары яму патрэбны, Тым больш!
  Але што такое рыцар без кахання?
  I што такое рыцар без удачы?!
  Пара-пара-парадуемся на сваiм вяку,
  Прыгажунi i кубку, шчаслiваму клiнку!
  Пакуль-пакуль-калыхаючы пер'ем на капелюшах,
  Лёсу не раз шапнём: Мерсi Боку!
  Хлопчык праспяваѓ i пачаѓ круцiць галавой ва ѓсе бакi. Як добра ѓвесну на поѓднi Францыi, усё так усё квiтнее i паветра напоены мёдам i пахам травы i экзатычнай садавiны.
  Эдманд дастаѓ шпагу з похваѓ i стаѓ ёю махаць. Ён дзейнiчаѓ энергiчна з вялiкiм энтузiязмам. I яго клiнок чарцiѓ у паветры кругi. I гэта так заварожвала хлапчука.
  Пацан едзе па дарозе i энергiчна махае зброяй. А затым пачынае ссякаць шабляй галiны. I сыплюцца ѓ розныя бакi лiсце i рознае дрэва.
  Эдманд ѓвесь у захапленнi, i яму здаецца што гэта падаюць пад яго ѓдарамi ворагi Францыi.
  I ён змагаецца з цэлым войскам...
  Па дарозе з'явiлася двое дзяцей гадоѓ дзесяцi - хлопчык i дзяѓчынка. А убачыѓшы грознага пацана якi сячэ галiны, i яго не меней пагрозлiвага з выгляду слугу, дзецi кiнулiся бегчы, мiльгаючы, круглымi, пыльнымi, голымi пятачкамi.
  Эдманд наѓздагон прагарлапанiѓ:
  - Я вам пасеку!
  I як засмяецца... Грымо заѓважыѓ:
  - Палохаць дзяцей доблесцi не трэба!
  Хлапчук ледзь не ткнуѓ вастрыём шпагi ѓ вока слузе, i прагарлапанiѓ:
  - Замоѓкнi! А гэта станеш крывым як Ганiбал!
  I дзяцюк разрагатаѓся ... i паказаѓ мову. Яму было загадала. Ён адчуваѓ сябе дарослым, i вельмi баявым хлопцам. Здавалася можна i горы звярнуць.
  Грыма адзначыѓ:
  - У горадзе могуць знайсцiся хлопцы больш сур'ёзны!
  Эдманд прапiшчаѓ:
  - Я буду бiцца за караля i сам за сябе!
  I зноѓ крутануѓ шпагай. Яму было жудасна крута i цiкава, лiтаральна ѓсё.
  I цiкаѓнасць распiрала хлапчука. Жадалася шмат i адразу.
  Але пакуль яны ехалi па лесе, i нiчога цiкава. Вось прайшлi дзве сялянкi. Адна жанчына гадоѓ трыццацi ѓ грубых чаравiках, другая зусiм юная дзяѓчына, басанож i ѓ больш кароткай, сцiплай сукенцы.
  Яны пакланiлiся хлапчуку. Той нахiлiѓся i вастрыём шпагi паказытаѓ голую, круглую пятачку дзяѓчыне. Так усмiхнулася ѓ адказ i пiскнуѓ:
  - Монсеньер што вам заѓгодна!
  Хлапчук хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - Пакуль нiчога! Хаця малачка ѓ вас знойдзецца!
  Дзяѓчына працягнула гарлачык. Хлопчык крыху выпiѓ i кiѓнуѓ iм:
  - Iдзiце з мiрам!
  Жанчына i дзяѓчына рушылi. Эдманд падумаѓ, што, калi ён стане старэйшым у яго будзе жонка. А можа, i некалькi. Вось як у арабаѓ - гарэмы! Добра было б мець трыста жонак!
  I яны б танцавалi i спявалi песнi! У маладосцi жанчыны такiя прыгожыя.
  Але гады жудасна псуюць iх ператвараючы ѓ старых - гарбатых i маршчынiстых.
  I гэта такая пачварнасць глядзець брыдка!
  А вось у юнацтве амаль усе жанчыны прыгожыя, i на iх любуешся. Асаблiва падабацца, калi ѓ iх светлыя валасы, тады тварык здабывае хараство непаѓторную.
  Вось яго мама юная i прыгожая i ён спадзяецца яна не састарэе нiколi.
  А ён сам калi вырасце то перасягне свайго бацьку i стане найвялiкшым ваяром.
  Хлапчук зноѓ заспяваѓ любiмую песню Дартаньяна;
  Шпагi нагала, дваране!
  Пыл Парыжа - гэта прах.
  Усюды кроѓ - на лiльскай тканiне,
  На брабанцкiх карунках.
  
  Калi сам вам шпагi даѓ,
  Як магу спынiць я
  У грудзi якi ѓлятае метал,
  Кровапралiцце, кровапралiцце?
  
  Дуэлянты, забiякi,
  Вы клiнкi скрыжавалi зноѓ.
  Вы б'ецеся дзеля бойкi,
  Дзеля смеху льяце кроѓ.
  
  I калi перадсмяротны крык
  Затрымцiць, нiбы птушка,
  Ваша сумленне нi на iмгненне
  Не абудзiцца, не абудзiцца!
  
  Хоць за трон на ратным полi
  Кроѓ пралiць вам не ѓпершыню,
  Але яе куды больш
  На парыжскай маставой.
  
  Калi сам вам шпагi даѓ,
  Як магу спынiць я
  У грудзi якi ѓлятае метал,
  Кровапралiцце, кровапралiцце?
  Аннiка прачнулася, Томi ткнуѓ яе пальцам у бок:
  - Ты чаго спiш! Алег ужо тваю планету захапiѓ!
  Дзяѓчынка абурылася:
  - I чаму вы мяне не разбудзiлi?
  Пэпi доѓгая панчоха ѓпэѓнена адказала:
  - Таму, што ты моцна стамiлася! Ды i мы таксама стамiлiся! I не супраць паспаць!
  Маргарыта заѓважыла:
  - Хоць падзей было шмат, але ѓ вас яшчэ ёсць час. Можна, куды-небудзь яшчэ зматацца. Вось напрыклад, хочаце ѓ альтэрнатыѓны сусвет, дзе Гiтлер спачатку пакарыѓ Брытанiю i ѓсе яе калонii, а затым i ЗША i толькi ѓ сорак шостым годзе напаѓ на СССР?
  Гэта вельмi цiкава!
  Алег пацвердзiѓ:
  - У Гiтлера шмат мiльёнаѓ салдат у тым лiку i замежных дывiзiй пад стрэльбай, танкi серыi Е, рэактыѓная авiяцыя, i нават дыскалёты, а таксама балiстычныя ракеты. I плюс яшчэ з усходу надыходзiць Японiя. Пры такiх суадносiнах сiл ваяваць вельмi нават цiкава!
  Томi пiскнуѓ:
  - Ого! Гэта цiкавая мiсiя! Вы я бачу сапраѓдныя дзецi-монстры i можаце ѓсё!
  Маргарыта паправiла:
  - Вонкава мы як дзецi, i не монстры, а служым дабру!
  Аннiка заѓважыла са смяшком:
  - А хiба Сталiн дабро?
  Алег адказаѓ з мiлым выглядам:
  - Сталiн, з аднаго боку вядома ж зло. Але камунiсты не ставiлi нiколi адну нацыю вышэй за другую i былi iнтэрнацыяналiстамi. А вось гiтлераѓцы ставiлi. Так што...
  Пэпi доѓгую панчоху ѓсклiкнула ва ѓсё горла.
  - За нашу перамогу над ворагам! Слава Швецыi!
  Анiка згодна кiѓнула:
  - Вось лепш за ѓсё дапамагчы Карлу Дванаццатаму перамагчы Пятра Першага i заваяваць увесь свет! Гэта будзе куды страмчэй!
  Томi пацвердзiѓ:
  - Вось менавiта - гэта значна страмчэй!
  Алег хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - Адгадай тады загадку! Зможаш адгадаць, i мы дапаможам перамагчы Пятра Першага якi таксама быѓ добрай сволаччу!
  Шведскi хлопчык тупнуѓ босай ножкай i пiскнуѓ:
  - Добра загадвай!
  Хлопчык-тэрмiнатар задаѓ пытанне:
  - Што хутчэй за вятры i павольней чарапахi!
  Пэпi хiхiкнула i заѓважыла:
  - Занадта лёгкая загадка! I чаму менавiта вятры. Гепард i тое хутчэй бяжыць, чым вецер, а гоначны аѓтамабiль цi самалёт тым больш!
  Маргарыта пацвердзiла:
  - Вось менавiта, трэба казаць - хутчэй фатона! Тады гэта будзе больш дакладна!
  Алег заѓважыѓ:
  - Тады i чарапаха не самы павольны персонах. Можа быць параѓнаць з нечым iншым, напрыклад смаѓжом?
  Томi хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - А што сэнс загадкi хiба не абстрактны?
  Хлопчык-тэрмiнатар пацвердзiѓ:
  - Ды абстрактны!
  Хлапчук-швед адказаѓ:
  - Тады гэта думкi! Думка адначасова i хутчэй фатона i павольней чарапахi!
  Алег свiснуѓ:
  - Ого! Ну ты i даеш! Як атрымалася!?
  Томi адказаѓ:
  - Я думаю - значыць iсную!
  Аннiка пiскнула:
  - Ну вось мой брат сапраѓды адгадаѓ! Цяпер, давай выконвай абяцанае, ляцi дапамагай перамагаць Карлу Дванаццатаму!
  Пэпi доѓгую панчоху пацвердзiла:
  - Вось менавiта! Калi абяцаѓ, то выконвай!
  Алег заѓважыѓ:
  - А як на рахунак таго, што абяцанага тры гады чакаюць? Цi нават тры стагоддзi?
  Томi загарэѓся:
  - Не! Паляцiм прама зараз!
  Маргарыта заѓважыла:
  -Тэрмiны выканання абяцанага не агавораны! Памятайце як у мульцiку Пеця i воѓк, з Лихо, быѓ заключаны кантракт без агаворкi тэрмiнаѓ!
  Аннiка пiскнула i ѓсклiкнула, забiѓшы босымi ножкамi:
  - Гэта зусiм несумленна! Давай дапамагай Карлу!
  Пэпi доѓгая панчоха адказала i падвяла вынiк:
  - Ну вядома ж мы Карлу Дванаццатаму дапаможам! Без гэтага не абысцiся! А пакуль давайце такую вось мiсiю - трэцяя сусветная вайна - з аднаго боку СССР i з iншай ЗША!
  Алег рыкнуѓ:
  - Я не буду ваяваць супраць СССР!
  Аннiка пiскнула:
  - А я не буду ваяваць супраць ЗША!
  Маргарыта кiѓнула.
  - Ды тут у нас ёсць рознагалоссi! Супраць Гiтлера мы ѓсе адзiныя, але ѓ дадзеным выпадку я думаю i Пэпi хутчэй за Амерыку!
  Дзяѓчынка кiнагераiня адказала:
  - А тут можна i жэрабя кiнуць! Я ѓ дадзеным выпадку зусiм нейтральная!
  Томi прапанаваѓ:
  - Давайце тады ваяваць супраць Гiтлера якi захапiѓ увесь мiр! Гэта будзе куды лепш, чым астатнiя iдэi!
  Алег узяѓ i праспяваѓ:
  Мы мiрныя людзi, але наш бронецягнiк да хуткасцi святла паспеѓ разагнацца, за светлае заѓтра мы будзем ваяваць, i будзем бадацца!
  Маргарыта на гэта запярэчыла:
  - Лепш цалавацца! I кахаць адзiн аднаго!
  Пэпi доѓгая панчоха падвяла вынiк:
  Несмяротную славу здабылi ѓ бiтвах,
  За Швецыю Радзiму разам з Расiяй...
  Дойдзем да перамогi ва ѓсiх пакаленняѓ,
  I будзем павер усiх у сусвеце шчаслiвейшымi!
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"