Рыбаченко Олег Павлович
Pippi Pończoszanka ratuje Mikołaja Ii

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    Pippi Pończoszanka i jej przyjaciele Tommy i Annika trafiają do czasów carskiego imperium Mikołaja II. Ta magiczna drużyna dzieci pomaga wygrać wojnę rosyjsko-japońską, ratując w ten sposób carską Rosję przed rewolucją, zamieszkami i przewrotami.
  Pippi Pończoszanka ratuje Mikołaja II
  ADNOTACJA.
  Pippi Pończoszanka i jej przyjaciele Tommy i Annika trafiają do czasów carskiego imperium Mikołaja II. Ta magiczna drużyna dzieci pomaga wygrać wojnę rosyjsko-japońską, ratując w ten sposób carską Rosję przed rewolucją, zamieszkami i przewrotami.
  ROZDZIAŁ 1
  Dzieci bawiły się z Pippi w kolejną grę przygodową. Tak się złożyło, że udało im się obrabować miejski bank. Najsilniejsza dziewczynka świata skakała, brodząc w kałużach bosymi, dziecięcymi stopami. Sterowała jachtem, który sama zbudowała. Pippi kręciła jachtem i śpiewała:
  Jak żyliśmy, walcząc,
  I nie bojąc się śmierci...
  Tak właśnie będziemy odtąd żyć...
  Mój ojciec jest szlachetnym księciem,
  I umowa nie doszła do skutku,
  W morskiej fali i wściekłym ogniu,
  I w ogniu wściekłym, wściekłym!
  I puściła oko do chłopca i dziewczynki stojących na brzegu, napiętych żyłką wędkarską, nad którą unosił się latawiec w kształcie potwora. Pippi była bardzo zadowolona. Podczas ich ostatniej przygody uwolniła ojca z rąk morskich rabusiów. I to było wspaniałe. Ale oczywiście znowu się rozstali. I była w tym mądrość. Kiedy dzieci mieszkają blisko siebie, a raczej z rodzicami, szybko się tym nudzą i zaczynają się kłócić, a zanim się obejrzą, zaczynają się nienawidzić.
  Rzeczywiście, czasami rodzice i dzieci są najbardziej nieprzejednanymi wrogami. Dlatego Pippi nie chciała spędzać zbyt wiele czasu z ojcem, którego uratowała przed strasznym losem. Rabusie omal nie zagłodzili jej ojca na śmierć. Chociaż odrobina diety była korzystna dla tego króla Mórz Południowych, pomagając mu schudnąć.
  Ale Pippi ma też matkę. I ona też jest ważną osobą, czarownicą władającą potężną magią. Nie uznaje jednak swojej córki, a Pippi ma z nią zupełnie chłodny stosunek. Chociaż magia to cudowna rzecz. Skąd więc ta dziewczyna bierze tak fenomenalną siłę fizyczną?
  Musiała kąpać się w jakimś napoju jako niemowlę, choć nie pamięta, w jakim. A co by się stało, gdyby zwykły śmiertelnik wypił taki magiczny eliksir?
  Tommy i Annika to słodkie dzieciaki, ale całkiem zwyczajne, bez żadnych szczególnych zdolności, poza być może bujną wyobraźnią i zdolnością pisania. A Pippi z pewnością świetnie się z nimi bawi.
  Oto Tommy w krótkich spodenkach, pogoda jest ciepła i słoneczna. Chłopiec coś krzyczy i pociąga za sznurek. To całkiem zabawne.
  Annika śmieje się i krzyczy:
  - Hura! Smok szybuje wyżej!
  Dzieci chodzą w sandałach, pozornie bojaźliwe, by nie chodzić boso, jak Pippi, i mogą myśleć, że są zbyt biedne. Zwłaszcza że Szwecja, jako kraj północny, zazwyczaj nie miewa szczególnie gorących lat. Ale zimy też nie są mroźne, dzięki Prądowi Zatokowemu.
  Pippi skierowała swój mały jacht w stronę brzegu i zacumowała. Radośnie oznajmiła:
  - Wiesz, moja matka wcale nie umarła i wcale nie jest aniołem!
  Annika zawołała z radością:
  - Świetnie, że żyje! A ty nie jesteś sierotą!
  Tommy zauważył:
  - Ja też myślałam, że matka tak silnej fizycznie dziewczyny nie mogła po prostu umrzeć!
  Pippi zachichotała i odpowiedziała:
  - Więc ona mi coś wysłała!
  A bohaterska dziewczynka złapała butelkę za szyjkę bosymi palcami i podrzuciła ją wysoko. Ostatnio Pippi postanowiła całkowicie zrezygnować z butów i używać dolnych kończyn równie skutecznie, jak rąk! I rzeczywiście, rzuciła butelką i złapała ją z powrotem.
  Tommy wykrzyknął:
  - Ale naprawdę nie powinieneś był odmawiać pracy w cyrku! Byłbyś bezcenny!
  Bohaterka-dziewczyna odpowiedziała szczerze:
  - Nie lubię mieć szefów i przełożonych nade mną! Wolę być swoim własnym szefem!
  Annika pisnęła i zauważyła:
  - No tak, to wspaniale! Stać się cool i być sobą!
  Pippi zachichotała i zauważyła:
  - Zdejmij buty! Będziemy ćwiczyć rzucanie przedmiotami palcami u stóp. Czuję, że wkrótce czekają nas bardzo ekscytujące przygody.
  A bohaterka wzięła rybę i złapała ją bosymi palcami stóp. Pofrunęła w powietrzu, a jej srebrne łuski lśniły w słońcu.
  Chłopiec zapytał ze słodkim spojrzeniem:
  - Może otwórz butelkę? Zobaczmy, co przysłała twoja mama.
  Pippi zachichotała, podskoczyła, zrobiła salto, a następnie zręcznie wylądowała, po czym odpowiedziała:
  - Nie! Zrobimy to trochę później! Na razie nauczę cię rzucać nożami bosymi stopami!
  I bohaterska dziewczyna skoczyła na brzeg. Potem zakręciła się jak bąk. Zrobiła to na czubku stopy, zręcznie zbierając kamyki z brzegu drugą nogą i rzucając nimi. Trafiła wrony, które straciły pióra, krakały ze strachu i odleciały.
  Pippi roześmiała się i zaśpiewała:
  Kar, kar, kar, kar,
  Wrony krzyczą...
  Mają taki dar,
  Król ma wielkie trony,
  A im pozostaje tylko krzyk - kar!
  Po czym dziewczyna zatrzymała się i krzyknęła:
  - No, chodź, zdejmij buty, bo sam to zrobię!
  Tommy i Annika, widząc, że Pippi mówi poważnie, nie sprzeciwiali się. Zwłaszcza że pogoda była ciepła i słoneczna. A dzieci uśmiechały się, gdy drobne kamyki na brzegu rzeki kłuły ich bose stopy.
  Bohaterska dziewczyna zaćwierkała:
  Zahartuj się, jeśli chcesz być zdrowy,
  Spróbuj obyć się bez lekarzy...
  Po czym chwyciła płaski kamyk bosymi palcami stóp i rzuciła nim tak zręcznie, że zatoczył łuk i wrócił do Pippi.
  Dziewczynka pisnęła:
  - No i jak jest?
  Tommy odpowiedział z podziwem:
  - Fajny!
  Pippi powiedziała surowo:
  - Teraz twoja kolej!
  Chłopiec niezgrabnie próbował podnieść płaski kamyk dziecięcą stopą, ale ten wyślizgnął mu się z bosych palców. Tommy spróbował ponownie i znów mu się nie udało. Dopiero za trzecią próbą chłopcu udało się chwycić kamyk dziecięcą stopą.
  Pippi wydała rozkaz:
  - Rzuć to!
  Tommy podniósł nogę i rzucił nią, ale natychmiast stracił równowagę i upadł.
  Kilkoro dzieci kręcących się w oddali wybuchnęło śmiechem. Penny też się zaśmiała, mówiąc:
  "Tak, może i jesteś mały, ale niezdarny jak hipopotam!"
  Tommy, mimo lekkiego stłuczenia kolana, zachował poczucie humoru i śpiewał:
  Wszystko wymaga umiejętności,
  Hartowanie, trening!
  Przy każdej porażce,
  Dowiedz się, jak się bronić!
  Pippi skinęła głową z aprobatą:
  - Dobrze mówisz! No to teraz jesteś Anniką!
  Dziewczynka również miała problem ze złapaniem kamyka bosymi palcami stóp za pierwszym razem. A kiedy go rzucił, ledwo udało jej się utrzymać równowagę, z wyciągniętymi ramionami. Kamyk jednak przeleciał tylko metr, zanim spadł.
  Pippi zauważyła:
  - Płeć piękna przewyższyła silniejszą!
  Tommy krzyknął:
  - Pozwól mi to zrobić jeszcze raz!
  Tym razem chłopiec zręczniej podniósł płaski kamyk i cisnął nim nad wodę. Niezbyt skutecznie, ale tym razem poleciał dalej.
  Pippi skinęła głową z aprobatą i powiedziała:
  Ucz się, ucz się i jeszcze raz ucz się!
  Chłopiec i dziewczynka zaczęli ćwiczyć. Zbierali kamyki - na szczęście było ich mnóstwo wzdłuż brzegu, gęste - i rzucali nimi. I im się udało - tak sobie.
  Pippi od czasu do czasu strzelała do wron, lecz nie śmiertelnie, w wyniku czego traciły pióra i zaczynały śpiewać:
  Czarny kruk w obliczu śmierci,
  Ofiara czeka o północy...
  Czarny kruk, strażnik nieśmiertelności,
  Spotka się z tobą przy grobie!
  Niektórzy chłopcy zdjęli też buty i zaczęli rzucać kamieniami. Słychać było śmiech dzieci, a czasem nawet pięści.
  Tommy zauważył:
  - Zły przykład jest zaraźliwy!
  Annika zadała pytanie kontrujące:
  - Czemu jest źle? Szykujemy się na nowe walki i przygody!
  Chłopiec odpowiedział logicznie:
  "Co powstrzymuje cię przed rzucaniem kamieniem lub nożem ręką? Nigdy nie rzucisz czymś tak celnie nogą!"
  Pippi wyraziła sprzeciw:
  - Jak to możliwe, że jeszcze się to nie stało!
  A dziewczyna-bohaterka wzięła kamyk i chwyciwszy go bosą stopą, rzuciła go tak, że przeleciał obok i rozłupał grubego bąka na pół.
  Chłopcy i dziewczęta klaskali w dłonie i gwizdali z podziwu.
  Tommy jednak nie zmienił zdania:
  "Pippi to fenomen! Ale my, zwykłe dzieci, nie potrafimy tego zrobić! Niewielu dorosłych potrafi to, co ona!"
  Chłopiec w dżinsach wykrzyknął:
  - To super dziewczyna! Gdyby tylko nauczyła się latać!
  Pippi odsłoniła zęby i odpowiedziała:
  - Nauczę się! Moja mama umie latać!
  -Czy ona jest aniołem?
  Dziewczyna-bohaterka ryknęła:
  - Nie, ona jest czarownicą! I to najpotężniejszą czarownicą na świecie!
  Annika zapytała:
  - Zło czy dobro?
  Pippi westchnęła i odpowiedziała:
  - Inaczej! Ale częściej źle niż dobrze! Ale czasem pomaga dobrym ludziom!
  Tommy potwierdził skinieniem głowy:
  - Dobrze, jeśli pomoże ludziom, zyska wtedy dobrą sławę!
  Pippi odpowiedziała, stając na rękach i śpiewając:
  - Kto pomaga ludziom,
  On marnuje swój czas...
  Z dobrymi uczynkami,
  Nie możesz stać się sławnym!
  Po czym roześmiał się tak słodko. Na brzegu pojawiło się kilku policjantów. Byli w mundurach i hełmach. Zaczęli gwizdać.
  Pippi wstała i zapytała:
  - Jakie oskarżenia, policjanci!
  Policjant mruknął:
  - Dlaczego straszysz wrony?
  Dziewczyna-bohaterka roześmiała się i odpowiedziała:
  - Ale czy to naprawdę kruki? To demony, które uciekły z podziemi! Nie widzisz? A ich głosy są iście demoniczne!
  Policjanci się roześmiali, a inny zapytał:
  - Czy wam, dzieci, nie jest zimno, gdy chodzicie boso?
  Tommy odpowiedział:
  - Nie! Dobrze, że jest ciepło!
  - Uważaj, bo stracisz nogi!
  I para się odwróciła, byli na jakimś półmechanicznym, półmotorowym skuterze. I wszystko zaczęło brzęczeć.
  Pippi zachichotała i ze śmiechem zauważyła:
  I chcę, chcę, chcę, chcę, jeszcze raz,
  Biegaj po dachach goniąc gołębie...
  Podrażniaj chłopców, dawaj im popalić...
  Zburz wszystkie słupki na hulajnodze!
  Tommy zauważył z uśmiechem:
  - Może pójdziemy do kiosku i kupimy lody?
  Pippi zachichotała i zaćwierkała:
  Robienie czegoś, co jest całkowicie złe,
  Jest słodsze nawet od lodów!
  Annika logicznie zauważyła:
  - Jeśli każdy będzie robił to, czego nie powinien, to niedługo nie będzie można chodzić po ulicach z powodu brudu i nieczystości!
  Tommy potwierdził:
  - Choć porządek jest nudny, nie sposób bez niego żyć!
  Pippi logicznie zauważyła:
  - Dokładnie - potrzebujemy złotego środka. Równowagą między anarchią a dyktaturą jest demokracja!
  Jeden z chłopców zauważył:
  - Jesteś mądry! Prawdopodobnie jesteś świetnym uczniem!
  Pippi pokręciła głową:
  - Nie chodzę do szkoły!
  Chłopcy zapytali chórem:
  - Dlaczego?
  Dziewczyna-bohaterka śpiewała:
  Co to za życie szkolne?
  Gdzie każdego dnia jest test,
  Dodawanie, dzielenie,
  Tabliczka mnożenia!
  Tommy zaśpiewał w odpowiedzi:
  Gdyby nie było szkół,
  Dokąd poszedłby człowiek...
  Do czego mógłby się posunąć człowiek?
  Znów zamieniłbym się w dzikusa!
  A chłopiec, tym razem z bosymi palcami u stóp, rzucił kamyki dość celnie i trafił wronę, która straciła kilka piór.
  Pippi powiedziała poważnie:
  - Jesteś taki mądry, ale zapomniałeś, że do wron nie można strzelać!
  Tommy pisnął:
  - Czemu blaster miałby krzyczeć, a twój milczeć? Sam zacząłeś je gonić!
  Dziewczyna-bohaterka zauważyła:
  - A ja jestem chuliganką! Dzieci, nie bierzcie ze mnie przykładu! Jestem bardzo niegrzeczna!
  A Pippi wyciągnęła rękę i złapała Tommy'ego za nos bosymi palcami u stóp. Chłopiec pisnął; to naprawdę bolało, a dziewczyna-bohaterka dysponowała tytaniczną siłą. Annika krzyknęła:
  - Co ty robisz? Urwiesz mu nos!
  Pippi puściła i zaćwierkała:
  Niech niebiosa pomogą,
  A postęp nie podlega dyskusji...
  Będziesz wierzyć w cuda,
  A wtedy możesz zostać z niczym!
  Rzeczywiście, nos Tommy'ego był bardzo spuchnięty i wyglądał jak śliwka. I wyraźnie bolał.
  Pippi ponownie skinęła głową na znak zgody:
  - Tak, jestem szkodliwy, obrzydliwy, jestem szkodliwy, skrajnie szkodliwy! A moja matka jest szkodliwa, po prostu szatan!
  Tommy powiedział ze łzami w oczach:
  - A co jeśli rodzice mnie zapytają, kto tak nadmuchał mi nos?
  Bohaterska dziewczyna powiedziała pewnie:
  - Zagoi się przed ślubem! W międzyczasie może zajmiesz się czymś innym!
  Annika zapytała z dziecięcym uśmiechem:
  - Co mamy zrobić?
  Pippi zasugerowała:
  "Zagrajmy w grę. Rzucimy wysoko kamieniami i policzymy je. Wygrywa ten, którego kamień spadnie ostatni, a wszyscy inni dostają kopniaka!"
  Chłopcy natychmiast posmutnieli i zaczęli piszczeć:
  - Nie! Nie! Nie! To nie przejdzie! Nasze czoła nie są z żeliwa!
  Pippi roześmiała się i zauważyła:
  - To silniejsza płeć! Bać się małej dziewczynki!
  Jeden z jasnowłosych chłopców odpowiedział:
  - Masz siłę słonia!
  Dziewczyna-bohaterka roześmiała się i zaśpiewała:
  Jestem Pippi Superman,
  Nie potrzebuję pomocy...
  Zaraz to napiszę,
  Dziki słoń!
  Jak lew skradam się w ciemnościach,
  Pływam jak flądra...
  I zmysł węchu jak u psa,
  I oko jak u orła!
  Po czym Pippi znów stanęła na rękach, rzuciła kilka kamyków na swoje bose, dziecięce stopy i zaczęła żonglować.
  Wyglądało to bardzo fajnie i ekspresyjnie.
  Annika próbowała stanąć na rękach, ale straciła równowagę i upadła. Wtedy Tony jej pomógł i dziewczynie jakimś cudem udało się wstać, a chłopak trzymał ją za bose stopy. Jednak stanie na rękach było trudne i Annika upadła.
  Pippi zauważyła:
  "Dzieciaki, powinniście trenować. Przyjaciółki Supergirl nie powinny być takie słabe. Hańbicie siebie i mnie!"
  Tony mruknął w odpowiedzi:
  Chłopcze szwedzki, weź miecz w dłonie,
  Nie pozwól, aby twój honor został zdeptany przez wstyd...
  Będzie kawałek ziemi dla wroga,
  Wierzę, że punkt zwrotny nastąpi wkrótce!
  Pippi zauważyła z dobrodusznym wyrazem twarzy:
  - Dobrze piszesz, mały Byronie, ale musisz jeszcze trochę poćwiczyć!
  Anniki skinęła głową:
  - Jesteśmy gotowi!
  Pozostali chłopcy i dziewczęta potwierdzili, tupiąc bosymi stopami:
  - Oczywiście, sto procent!
  Pippi śpiewała, kręcąc się jak bąk:
  Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć,
  Oblicz w kolejności...
  Będziemy liczyć dzieci,
  Rozpoczyna się ładowanie!
  I zaczęła wydawać polecenia. Najpierw dzieci przykucnęły z wyciągniętymi przed siebie rękami, potem wykonały inne ćwiczenia. Wyglądały na szczęśliwe i zadowolone.
  Pippi zaśpiewała ponownie, puszczając oko:
  Jeden strajk, dwa strajki,
  On jest zdumiony...
  Jeden strajk, dwa strajki,
  On leży...
  Jedna deska, dwie deski,
  Trumna jest budowana,
  Jedna szpatułka, dwie szpatułki,
  Kopią dół!
  Tommy zaprotestował i ze złością tupnął bosą nogą:
  - Nie! To są złe i niegodziwe piosenki, nie powinniśmy ich śpiewać!
  Annika potwierdziła:
  - Właśnie tak, musisz zaśpiewać coś milszego, bardziej serdecznego, na przykład...
  A dziewczyna zaćwierkała:
  Chłopcy biegną przez pole,
  Słońce radośnie świeci dla każdego...
  Dzieci skaczą jak króliczki,
  Wierzę, że młodzi ludzie nie będą mieli żadnych problemów!
  Pippi zaprotestowała i tupnęła bosą, dziecięcą stopą tak mocno, że pod jej okrągłym obcasem rozsypał się kamyk:
  - Nie! To się nie uda! Świat jest okrutny i pełen złoczyńców, a zło musi zostać ukarane! Dobro musi mieć pięści!
  Jeden z chłopców zauważył:
  - Jeśli nie będziesz się bronił, z pewnością zostaniesz wyrzutkiem i nawet dziewczyny będą cię bić!
  Pippi obróciła się i zaśpiewała:
  Każdy, kto jest mężczyzną, rodzi się wojownikiem,
  I tak się stało, że goryl zabrał kamień...
  Gdy wrogów jest bez liku,
  A w sercu płomień płonie mocno!
  
  Chłopiec widzi w snach karabin maszynowy,
  On woli czołg od limuzyny...
  Od urodzenia będzie on wyciągał takie ustawienie,
  Że na świecie szanuje się tylko siłę!
  Tommy śmiało odpowiedział agresywnej dziewczynie:
  Bycie silnym nie jest złe, to na pewno,
  Ale nadal musimy ugotować kulki!
  Chłopcy zaczęli hałasować. Jeden z nich, najwyższy, zauważył:
  "Jaki sens ma inteligencja bez siły? Napakowany idiota mógłby udusić nawet najbardziej zatwardziałego akademika!"
  Tommy odpowiedział:
  - Ale mądry człowiek potrafi zmusić tysiąc głupich botyrów, żeby mu służyli!
  Chłopiec zachichotał i odpowiedział:
  - Każ mi coś zrobić, skoro jesteś taki mądry! Przysięgam, że cię nie posłucham!
  Tommy zaśmiał się cicho i mruknął:
  - Założę się, że potrafię cię zmusić, żebyś posłusznie wykonał polecenie!
  Dość wysoki chłopiec warknął:
  - NIE!
  Tommy powiedział spokojnym głosem:
  - Stań na tym kamieniu i zobaczysz!
  Chłopiec, który wyglądał na trzynaście lat, czyli był dużo starszy i wyższy od swojego towarzysza, stał boso na kamieniu i mruknął:
  - No to co, robimy to!
  Tommy powiedział z uśmiechem:
  - Spełniłeś już moją prośbę stając na kamieniu!
  Chłopiec zeskoczył i warknął:
  - Nie, to się nie liczy!
  Pippi wyraziła sprzeciw:
  - Wszystko się liczy! Więc teraz pobiegniesz do sklepu i kupisz wszystkim dzieciakom tort Królowej Śniegu za własne pieniądze.
  Dość duży jak na swój wiek, w rzeczywistości jest niemal w tym samym wieku co Tommy, chociaż wygląda starzej, ma około trzynastu lat, powiedział z westchnieniem:
  - Tort Królowej Śniegu? Nie mam takich pieniędzy!
  Pippi warknęła:
  - Kłamiesz! Mam to! Przeszukam ci kieszenie i zabiorę wszystko, co masz!
  Chłopiec westchnął i powiedział:
  - Chciałem sobie kupić rower z silnikiem!
  Dziewczyna-bohaterka zachichotała i zauważyła:
  - Naprawdę? No cóż, masz niezły rower, nawet bez silnika! Chodź, zjedzmy trochę ciasta, zanim pomaluję ci twarz siniakami!
  Chłopiec chciał coś powiedzieć, ale Pippi wzięła kamyk w prawą dłoń. Ścisnęła go tak mocno, że zdawał się pękać pod naciskiem i rozsypywać na piasek.
  Bohaterska dziewczyna warknęła:
  - No i co tam stoisz?
  Chłopiec rzucił się do ucieczki, nawet nie zakładając trampek, jego bose pięty migały niczym łapy jakiegoś małego zwierzątka.
  Pippi uśmiechnęła się i zaśpiewała:
  Och, dlaczego, dlaczego, dlaczego,
  Światło było zielone...
  I dlatego, ponieważ, ponieważ,
  Że kochał życie!
  Tommy zauważył:
  - Dlaczego jesteście oboje silni i sprawiedliwi?
  Annika westchnęła:
  "Królowa Śniegu to wspaniałe ciasto. Ale potrzebuje też..."
  Jedna z dziewcząt pisnęła:
  - Świeże mleko!
  Pippi odpowiedziała pewnie:
  - No, to nie będzie problemem, mleko będzie!
  I bohaterska dziewczyna zagwizdała. I rzeczywiście, pojawił się bosy chłopiec w krótkich spodenkach, trzymający wiadro. Coś białego pluskało się w nim.
  Pippi rzuciła chłopcu małą złotą monetę, która niczym magiczna sztuczka nagle pojawiła się w jej pustej dłoni. Chłopiec skłonił się i podziękował. W drugiej ręce trzymał koszyk z papierowymi kubkami. Nieopodal stał pomarańczowy stolik, przy którym usiadły dzieci. Chłopiec w krótkich spodenkach i podartym T-shircie nalał im mleka do szklanek. Pojawił się młody więzień z dość dużym tortem, bogato udekorowanym kwiatami i dużymi płatkami śniegu z lukru.
  Pippi wyciągnęła nóż zza paska i zaczęła kroić. Na jej gest chłopak w podartej koszulce i krępy mężczyzna, który przyniósł ciasto, usiedli przy stole.
  Pippi odpowiedziała z uśmiechem:
  - W moim sercu nie ma zła! Ucztujmy!
  Odcięła też kawałek dla siebie, po czym powiedziała:
  - Ale jedz powoli! Powiem ci coś!
  Dziewczyna-bohaterka zachichotała i zauważyła:
  "Moi przyjaciele Tommy, Annika i ja uwolniliśmy mojego ojca z pirackiej niewoli. Wiecie o tym. Ale nie myślcie, że po prostu ich wszystkich rozrzuciłam jak kocięta. Po pierwsze, było tam mnóstwo piratów, po drugie, mieli muszkiety i armaty, a mimo to, mimo że jest silną dziewczyną, nie jest kuloodporna!"
  Wysoki chłopiec skinął głową i zauważył:
  - Tak, rozumiem, siła nie rozwiąże wszystkiego!
  Pippi skinęła głową z uśmiechem:
  - Więc mój przyjaciel Tommy wpadł na oryginalny plan!
  Wszyscy chłopcy i dziewczęta wykrzyknęli chórem:
  - I jaki plan!
  Tommy śpiewał:
  - Niestety, wojsko jest przeszkodą,
  Siła to inteligencja, nie potrzeba...
  Nie będziemy rzucać się na atak,
  Brak siły, brak siły, brak siły,
  To wymaga inteligencji!
  Pippi roześmiała się i odpowiedziała:
  - To jest nasz wielki sekret,
  Wierzyć czy nie?
  Annika zauważyła z uśmiechem:
  "Aby pokonać najsilniejszego wroga, musisz poznać jego słabości. W przeciwnym razie znajdziesz się jak królik w snopie światła!"
  Tommy potwierdził:
  - Zwiadowcy już w połowie pokonali wroga!
  Zapadła cisza. Dzieci spokojnie zjadły pyszne ciasto i popiły je świeżym, niemal parującym mlekiem. Annika nagle zapytała:
  - Czyje to mleko?
  Jeden z chłopców mruknął:
  - Czyje? Smaczniejsze niż krowie!
  Chłopiec w podartej koszulce odpowiedział:
  - To mleko jednorożca. I dobrze leczy wszystkie rany.
  Tommy mechanicznie dotknął swojego nosa, który niedawno spuchł od stalowych zacisków na gołych palcach Pippi, i powiedział:
  - Wow! Wszystko poszło świetnie! Świetnie!
  Chłopiec w podartej koszulce skinął głową:
  "Tak, to cudowne mleko! Jeśli ktoś ma blizny, to one też znikną. Ale niestety, jednorożca doi się tylko raz w tygodniu!"
  Pippi skinęła głową, pstryknęła palcami, po czym wrzuciła złotą monetę i napisała:
  "Ten chłopiec wcale nie jest taki prosty. Wygląda na bardzo biednego, ale tak naprawdę był kiedyś paziem Świętego Mikołaja, ale potem wyrzucono go za jakieś wykroczenie!"
  Chłopiec w podartej koszulce skinął głową:
  - Niestety, wyrzucili mnie z ważnego powodu! Prawie doprowadziłem do ogólnego załamania nerwowego!
  A dziecko czarodziej zaśpiewało:
  Wojewoda Frost przewodził bitwie,
  I mocno potrząsnął swoją laską...
  Powstał śnieg i wielkie zamiecie,
  Śnieżyca zgięła brzozę!
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Tommy wykrzyknął:
  - Wow! Totalna wisienka na torcie, a co to takiego?
  Chłopiec, ubrany w podartą koszulkę, przez co było widać jego wyrzeźbione mięśnie brzucha, odpowiedział:
  "Z laską!" - dodał szybko chłopiec. "Chciałem, żeby wiosna nadeszła szybciej, ale trzeba umieć dobrze posługiwać się laską. Gdyby jednak zadziałało, mogłoby być jeszcze gorzej: rozpętałyby się straszne powodzie, a słońce byłoby tak gorące jak Sahara w Europie!"
  Tommy odpowiedział chórem:
  Nie ma cudów na tym świecie,
  Jesteśmy otoczeni zgiełkiem i pośpiechem...
  I zawsze mi czegoś brakuje,
  I ciągle czuję, że czegoś mi brakuje!
  Zimą lata, zimą lata,
  Jesienią i wiosną!
  Pippi warknęła gniewnie:
  - Wydaje mi się, że brakuje ci inteligencji! A głupoty jest za dużo!
  Tommy roześmiał się i odpowiedział:
  - Nasze umysły muszą być dobre, a serca bardzo mądre!
  Annika pisnęła z uśmiechem:
  Impulsy duszy o cudownym pięknie,
  Twardy wojownik walczył za swoją ojczyznę...
  W końcu spełniły się cudowne sny,
  Nie bał się armii złowrogich wrogów!
  Pippi odpowiedziała słodko:
  - Tak, rozumiem, umiesz rymować, ale walczyć nie potrafisz!
  Tommy odpowiedział:
  - Nie! Pamiętasz, jak mi pokazałeś niskiego kopniaka, a ja go zręcznie odtworzyłem, a piraci zderzyli się głowami z hukiem!
  Annika dodała:
  - I ja go podwiozłem, a bosman piracki stoczył się ze schodów!
  Wysoki chłopiec zagwizdał:
  - Wow, wygląda na to, że za dużo o tym myślisz!
  W odpowiedzi Pippi rzuciła chłopcu kawałkiem śmietany bosymi palcami u stóp, trafiając go prosto w nos i syknęła:
  - Słuchaj, jeśli będziesz oczerniał moich przyjaciół, dostaniesz po łapach!
  Tommy wykrzyknął z patosem:
  Grzeszny człowiek otrzyma to, co mu się należy,
  Spłoniesz w ogniu jak pająk...
  Demony będą cię dręczyć w podziemiach,
  Ci, którzy czcili Szatana!
  Annika zachichotała i zauważyła:
  - Tak, mój brat jest naprawdę super! Komponuje jak Byron!
  Pippi potrząsnęła pięścią:
  - Bądź bardziej skromny! Skromność to ukoronowanie talentu! Zwłaszcza że Byron... cóż, to piękny rym, delikatnie mówiąc, ale jeśli chodzi o treść, nie powiedziałbym, że jest rewelacyjna!
  Jedna z dziewcząt siedzących przy stole pisnęła:
  Rymowali wszystko, co mogli,
  Byliśmy po prostu wyczerpani,
  Ile bananów potrafisz zebrać?
  Lepiej napij się trochę kokosa!
  A dzieci wybuchnęły śmiechem. Ich śmiech był radosny i figlarny, a ogólnie były takie, cóż, słodkie, a ich twarze były przyjemne. Młodość jest zazwyczaj piękna, czego nie można powiedzieć o starości.
  Tommy zauważył:
  - Wiele dzieci potrafi układać rymy! To ich wyjątkowy dar!
  Annika skinęła głową z uśmiechem:
  - A zwłaszcza, jeśli ma charakter duchowy i sprawia, że kwiecień, a nawet maj rozkwita w duszy!
  Pippi zachichotała i zaćwierkała:
  - Niech Tommy zaśpiewa coś z duszą! Dam mu za to trzy całe złote monety!
  Jedna z dziewcząt pisnęła:
  - Pozwól mi śpiewać i tańczyć!
  Pippi roześmiała się i odpowiedziała:
  - Może... Ale ja chcę, żeby chłopak sam coś ułożył, coś bardzo dowcipnego i pięknego!
  Wysoki chłopiec zauważył:
  - Wydałem pieniądze na tort. Chcesz, żebym zatańczył?
  Bohaterka-dziewczyna zachichotała:
  - Nie! Już widziałem taniec hipopotama!
  Annika ćwierkała z uśmiechem:
  Słonie, hipopotamy, tygrysy, syreny,
  Potrafią tak szybko tańczyć, gdy są pod presją!
  Pippi przerwała:
  - Nie proszę cię o wykonanie parodii, proszę cię o wykonanie czegoś pełnego duszy!
  Tommy skinął głową z przekonaniem.
  -Proszę bardzo!
  Po czym chłopiec, który miał zdolność rymowania, zaczął śpiewać:
  To co zrobiłeś jest wspaniałe,
  Łaska została wylana na rodzaj ludzki!
  To jest to, co mi dałeś, święty Boże,
  Duszo, radości, serdeczne miłosierdzie!
  
  Lucyfer, który zamienił nas w Sodomę,
  Potomstwo grzechu i pychy!
  Podniósł miecz ku świętemu tronowi Pana,
  I postanowił, że teraz jest wszechmocny!
  
  Chór.
  Boże mój, jaki jesteś piękny i czysty,
  Wierzę, że masz całkowitą rację!
  Oddałeś swoje chwalebne życie na krzyżu,
  I teraz gorycz w moim sercu pozostanie na zawsze!
  
  Jesteś Panem piękna, radości, pokoju i miłości,
  Ucieleśnienie nieograniczonego, jasnego światła!
  Przelałeś drogocenną krew na krzyżu,
  Planeta została uratowana dzięki bezgranicznemu poświęceniu!
  
  Zło szaleje w zbuntowanych sercach,
  Szatan rozdziera ludzkość swoimi pazurami!
  Lecz śmierć w proch zostanie wrzucona,
  A Pan będzie z nami na zawsze!
  
  Diabeł wypowiedział wojnę Panu Bogu.
  Wróg walczył okrutnie i zdradziecko!
  Ale Chrystus zmiażdżył szatana miłością,
  Udowodnił swoją prawdę na krzyżu!
  
  My, bracia, musimy połączyć się w jeden nurt,
  Skieruj swoje serce, umysł i uczucia ku Jezusowi!
  Aby Wielki Bóg pomógł nam zostać zbawionymi,
  I na wieki będziemy chwalić Pana!
  
  Aby dusza na zawsze znalazła spokój,
  Cały świat musi współpracować w żniwie Pańskim!
  I na zawsze, Wszechmogący, będziemy z Tobą,
  Chcę modlić się coraz żarliwiej!
  
  To co zrobiłeś będzie trwało wiecznie,
  Nieskończony i mądry władco wszechświata!
  Oświeciłeś mnie strumieniami życia,
  I wierzę, że nasza miłość będzie prawdziwa!
  Dzieci klaskały w dłonie, a na ich słodkich twarzach malowało się szczęście.
  Pippi Pończoszanka wykrzyknęła:
  - Brawo! Zasłużyłeś, dzieciaku, nie tylko na trzy, ale na cztery złote monety.
  A bohaterska dziewczynka rzuciła żółtym kółkiem bosymi palcami. Tommy je złapał. Potem Pippi rzuciła kolejne opaloną stopą. I chłopiec znowu je złapał.
  Trzecią piłkę zręcznie złapałem w dłoń. Ale czwartej Tommy nie trafił.
  Pippi zauważyła:
  - Jeszcze daleko ci do bycia małpą!
  Chłopiec odpowiedział na to logicznie:
  - Ale małpy nie układają piosenek! A zręczność bez inteligencji jest jak pistolet bez celownika!
  Dziewczyna-bohaterka mruknęła:
  - Nie da się z tym dyskutować! To szaleństwo...
  Pippi chciała zażartować, ale nic dowcipnego nie przyszło jej do głowy. Podrzuciła więc kamyk bosą stopą wyżej. Poleciał tak wysoko, że zniknął jej z oczu.
  Bohaterska dziewczyna warknęła:
  - Nie ma nikogo silniejszego ode mnie! I będziesz mi posłuszny!
  Annika zauważyła:
  - Poddaj się, może tak, ale sama siła nie wystarczy, żeby ludzie cię pokochali! A często jest wręcz przeciwnie!
  Tommy logicznie zauważył:
  - To tak jak w bajce, kiedy dziecko krzyknęło do dziewczynki: "Kazałam ci bić cię batem, a ty będziesz mnie bardzo kochać!"
  Pippi zachichotała i pisnęła:
  Świat opiera się na przemocy,
  Wulkan wściekłości wybucha z pełną siłą...
  Najwyższe napięcie sił,
  Budzi się z bólem i strachem!
  Chłopcy i dziewczęta syknęli z niezadowolenia. A Tommy oznajmił:
  - Nie, to jest złe!
  Annika śpiewała również:
  Wszyscy ludzie na dużej planecie,
  Zawsze powinniśmy być przyjaciółmi,
  Dzieci zawsze powinny się śmiać,
  I żyj w spokojnym świecie,
  Dzieci powinny się śmiać,
  Dzieci powinny się śmiać,
  Dzieci powinny się śmiać,
  I żyj w pokojowym świecie!
  Pippi zachichotała i zauważyła:
  - No cóż, zostało powiedziane, ale pokój jest pojęciem względnym i wyjaśnię ci to jasno i rymem!
  Po czym dziewczyna-bohaterka zaczęła śpiewać:
  Jeśli we wszechświecie występują problemy,
  Nie dzieje się to za wszelką cenę...
  Nie chcesz już zmian,
  Ten człowiek nie wie, czego chce!
  
  A oto Czarnobóg o potężnej mocy,
  Wielki ma uniwersalną moc...
  Zadaje człowiekowi cios prosto w czoło,
  Aby ludzkość nie zdziczała całkowicie!
  
  Tak, Wszechmogący Różdżka Go stworzyła,
  Aby ludzie mieli sens rozwoju...
  Aby człowiek chciał wszystkiego naraz,
  I ludzie nauczyli się walczyć twardo!
  
  Gdy wojownik pokonuje zło,
  Rod stworzył to dla dobra człowieka...
  A dla duszy i ciała wylał dobroć,
  Nigdy nie jest za późno, żeby nauczyć się walczyć!
  
  Czego chce Wszechmogący Bóg?
  Aby nie odważyli się rzucić elfów na kolana...
  Aby zły los nie rządził,
  Aby mogły rozwijać się setki pokoleń!
  
  Tak, Chernobog jest zachętą dla ludzi,
  Żeby nie było lenistwa, stagnacji...
  Żebyś roztrzaskał orkiestrę na kawałki,
  Przejdźmy przez Okrlin w przyjaznej formacji!
  
  Więc nie zgub się, jeśli będzie ciężko,
  Gdy Ojczyznę spotykają nieszczęścia...
  Rod zrobi to pięknie i łatwo,
  Gdyby tylko ludzie się ruszyli!
  
  A Chernobog jest po prostu twoim starszym bratem,
  Choć jest surowy, kocha cię bezgranicznie...
  Osiągniesz najlepszy wynik,
  Kiedy będziesz służyć Elfii na zawsze!
  Pippi śpiewała z taką agresywną siłą i naprawdę świetnie. A potem zagwizdała. Kilka wron zemdlało naraz. A kiedy upadła, jedna uderzyła w hełm policjanta, który potajemnie obserwował zabawę dzieci. I policjant rzeczywiście stracił przytomność.
  Tommy zaświergotał z pewnością siebie:
  Słońce świeci nad nami,
  Nie życie, lecz łaska...
  Do tych, którzy są za nas odpowiedzialni,
  Najwyższy czas to zrozumieć!
  Jesteśmy małymi dziećmi,
  A my uwielbiamy żuć!
  A nasza matka mówi nam,
  Podczas gdy żuję kapustę...
  I będzie gotował owsiankę,
  Mam nadzieję, że jest pusta!
  Pippi odpowiedziała na to, tupiąc bosą, silną nogą:
  - Nie! To nie przejdzie! Nie możesz powiedzieć matce, żeby była pusta, to jest podłe i brzydkie!
  Annika wyjaśniła:
  - Brat miał na myśli, że owsianka będzie pusta, a nie w ogóle dla mamy!
  Tommy potwierdził:
  - Nie lubię jeść owsianki. No, może kaszka manna z dżemem jest okej, ale na przykład jęczmień czy owsianka nie są wcale smaczne!
  Jedna z dziewcząt siedzących przy stole pisnęła:
  Kasza manna z dżemem figowym jest niesamowita! Gorąco polecam!
  Chłopiec w podartej koszulce, były sługa Świętego Mikołaja, śpiewał ze słodkim wyrazem twarzy:
  Czekolada, czekolada, czekolada,
  Wierzę, że w naszym domu zapanuje harmonia!
  Pippi wykrzyknęła:
  - No, tańcz! Chcę, żebyś nas rozśmieszył!
  Chłopiec miał zamiar zaprotestować, ale dostrzegłszy surowe spojrzenie silnej dziewczyny, potulnie wstał z krzesła. Odszedł i zaczął tańczyć coś niezrozumiałego.
  Minęły nas bose stopy chłopca, który wyglądał na jakieś trzynaście lat. Pippi i inne dzieci zachichotały. To było naprawdę zabawne.
  Tommy wyrzucił z siebie coś, co nie do końca było związane z tematem:
  - Pani, nie powinna się obrażać na zające!
  Chciał kontynuować, ale coś w rymie nie grało... Pippi jeszcze przez chwilę patrzyła, jak bosonogi chłopiec tańczy, ale znudziło jej się to. I wydała rozkaz:
  - Raz, dwa, trzy - stój!
  Taniec się zatrzymał. A dziewczyna-bohaterka zawołała:
  - Wszyscy, rozejść się! Moi przyjaciele idą za mną, otwierajmy butelkę!
  Po czym podskoczy i przeskoczy dobre dziesięć metrów, po czym wyląduje.
  Dzieci nie kłóciły się i poszły każda w swoją stronę. Tommy i Annika zostali z Pippi.
  Chłopiec nawet zaśpiewał:
  Dzieci, przygotujcie się do szkoły,
  Kogut dawno temu zapiał...
  Wystarczy umyć twarz kremem,
  Pierwszoklasiści tego nie potrafią!
  Bohaterska dziewczyna warknęła:
  - Nie jesteś pierwszoklasistą! Jesteś już prawie dorosły! Dziesięć lat to praktycznie kamień milowy!
  Tommy wziął go i znów zaćwierkał:
  O diecie hollywoodzkiej
  Przeprowadziłem się tak szybko, jak to było możliwe...
  Ale dwa bankiety były machane,
  Trzy urodziny, rocznica!
  Annika zachichotała i zauważyła:
  "Wciąż cudownie być dziećmi, a nie dorosłymi! Na przykład, możemy jeść, ile chcemy, i nie tyć, nawet bez diety!"
  Pippi zauważyła agresywnie:
  - Zjadę cię tak ostro, że nawet nie będziesz potrzebował diety! To pewne! Będziesz szczupły jak patyk!
  Tommy wykrzyknął:
  Rodzinna kolacja w restauracji,
  Sycący lunch w fińskiej saunie...
  Zbiornik znajduje się...
  Pogrzeb, miłe przyjęcie!
  Udali się do domu, w którym mieszkała Pippi Pończoszanka. Po powrocie ojca, Króla Mórz Południowych, Pippi nieco przebudowała swój dom. Pomalowała go na pomarańczowo i nadała mu kształt pąka róży.
  Dzieci chodziły boso, a Tommy'ego i Annikę drapały już stopy od drobnych kamyków. Początkowo jest to niezauważalne, ale jeśli długo idzie się ścieżką, gdy stopy nie są przyzwyczajone do chodzenia boso, po chwili można poczuć się, jakby ktoś bił je bambusowymi pałeczkami.
  I tak chłopiec i dziewczynka zaczęli jęczeć i utykać, ale nie włożyli skarpetek i sandałów z dumy, aby nie okazać się słabymi przed Pippi.
  Ale gdy weszli do domu i ich zniszczone, podrapane stopy stanęły na miękkim, jedwabistym, niedawno zakupionym perskim dywanie, odczuli prawdziwie błogie uczucie.
  Tommy, chłopiec w wieku około dziesięciu lat, pisnął:
  - Jakie łaskoczące i przyjemne!
  Annika zgodziła się:
  - Tak, to wspaniałe, to jak głaskanie kota!
  Pippi skinęła głową:
  "Świetnie ci idzie. Widziałem, jak bardzo masz posiniaczone nogi. Ale wytrzymałaś i nie przestawałaś się uśmiechać. I za to ci dziękuję!"
  Po czym bohaterska dziewczyna postawiła butelkę na czarnym, lakierowanym stole. Wskoczyła boso na powierzchnię węgla i zaśpiewała:
  Nie poddawajcie się, chłopaki-wojownicy,
  Idź śmiało do walki...
  Wtedy będziesz wielki,
  W zaciętej walce wręcz!
  Tommy zauważył:
  - Naturalnie, że będziemy wspaniali!
  Pippi położyła butelkę na stole i uderzyła w dno. Korek wyleciał. A w następnej chwili, złożona kartka papieru. Na niej było napisane: "Co to jest po arabsku?"
  Pippi zmrużyła oczy i zauważyła:
  - Chyba znam ten język! Jest w nim zapisanych wiele zaklęć.
  A dziewczyna-bohaterka zaczęła czytać, poruszając ustami.
  A potem powiedziała z uśmiechem:
  "Wow! Okazuje się, że moja matka przysłała mi medalion, który może nas przenieść w czasie. Ale mówi mi też, że jest przetrzymywana przez Kościeja. A Kościej stawia nam warunek: pomóc Mikołajowi II pokonać Japonię, a dopiero potem uwolnić moją matkę. A co ciekawe, Artemida - tak ma na imię moja matka - chce, żebym faktycznie pomógł Rosjanom pokonać Japończyków... Chociaż, szczerze mówiąc, nie obchodzi mnie to!"
  Tommy zauważył:
  "Rosjanie są źli. Pokonali króla Karola XII i zajęli nasze ziemie. Lepiej by było, gdybyśmy pomogli naszym towarzyszom pokonać Piotra Wielkiego!"
  Annika tupnęła swoją małą, bosą stopą i pisnęła:
  "Dokładnie, pomóżmy Karolowi XII. Co nas obchodzi car Mikołaj II? Niech Japończycy go pokonają, a raczej nie przeszkadzajmy im w pokonaniu Rosji!"
  Pippi wyraziła sprzeciw:
  - Nie! Moja matka uważa, że lepiej utrzymać dynastię Romanowów u władzy w carskiej Rosji i ma rację, przynajmniej jeśli chodzi o politykę. Więc muszę iść i pomóc temu nieudacznikowi carowi!
  Tommy zagwizdał:
  - O, rozumiem! Zapowiada się ciekawa przygoda!
  Annika dodała:
  - Walka z dorosłymi? To nawet lepsze niż walka z piratami!
  Pippi pisnęła:
  - Pójdziesz za mną! Czy wolisz udawać tchórza?
  Tommy rozłożył ręce w geście zdziwienia:
  - A nasi rodzice...
  Annika wtedy zaprotestowała:
  "Pippi ma specjalny zegarek. Tam, gdzie przygoda trwa miesiąc, tutaj trwa tylko minutę. Pamiętasz, jak Pippi i ja polecieliśmy, żeby uwolnić ojca Króla Mórz Południowych? Zajęło to kilka dni, a w naszym świecie nikt nawet tego nie zauważył. Więc nie bój się, twoi rodzice niczego nie zauważą".
  Pippi skinęła głową:
  - Dokładnie! W nowym świecie czas będzie płynął inaczej. I nawet jeśli zostaniemy tu na dłużej, nadal będziemy dziećmi. Ma to swoje zalety - o wiele trudniej będzie nas zabić. Inny bieg czasu zapewni ochronę przed kulami, bombami, pociskami i odłamkami!
  Tommy podrapał się po głowie i zauważył:
  - To prawda? Czy będziemy nieśmiertelni?
  Bohaterska dziewczyna odpowiedziała:
  - Niezupełnie... Gdyby to było takie proste. Ale ochrona jest w zasadzie możliwa. To co, idziesz ze mną czy nie?
  Annika zauważyła:
  - Co, nic ze sobą nie zabierzemy?
  Pippi odpowiedziała logicznie:
  "Jesteście tylko małymi dziećmi na tym świecie, nawet nie nastolatkami. Jeśli wrócicie do rodziców i zaczniecie grzebać w ich rzeczach, zaczną zadawać pytania i was nękać. Dlatego najlepiej będzie, jeśli sam zajmę się zapasami. Trzy plecaki - dwa małe dla ciebie i jeden duży dla mnie - są już gotowe. Możemy więc ruszać już teraz!"
  Tommy zauważył:
  "Nasi rodzice wyjechali dziś w odwiedziny i wrócą dopiero jutro. Mamy więc trochę czasu. Poza tym powiedzieliśmy im, że będziemy u ciebie, Pippi, i ufają ci..."
  Annika skinęła głową:
  - Zgadza się, dobrze zjedliśmy, poszliśmy na spacer i jesteśmy zmęczeni. Może powinniśmy się trochę zdrzemnąć?
  Dziewczyna-bohaterka zmarszczyła czoło i odpowiedziała:
  - Dobrze! Dam wam pozwolenie na odpoczynek i sen przez kilka godzin. Nabierzecie sił, dzieci!
  Tommy uśmiechnął się i zapytał:
  - Czy ty nie jesteś dzieckiem?
  Pippi odpowiedziała radosnym spojrzeniem:
  "Jestem dzieckiem, naprawdę, ale już tyle widziałem. Potrafiłem czarować w wieku dwóch lat, ale ukrywałem to przed tobą. Więc nie myśl o mnie jak o małolatce! Albo przedstawicielu młodszego pokolenia!"
  Annika wybuchnęła śmiechem i zauważyła:
  W głębi serca wiem, że nie jesteśmy dziećmi,
  Masz swoich przyjaciół...
  Tylko najlepsze lata na świecie,
  Daje nam obojgu pamięć!
  Tommy westchnął i zauważył:
  - Kiedy dorośniemy, będziemy musieli się rozstać, a ty będziesz miała własnego męża! I będziemy się rzadko widywać!
  Annika roześmiała się i odpowiedziała:
  "Może lepiej pozostać dziećmi na zawsze? To byłoby naprawdę wspaniałe - wieczne dzieciństwo, koniec z papierosami i alkoholem - które śmierdzą okropnie!"
  Pippi uśmiechnęła się i odpowiedziała:
  - Pożyjesz i zobaczysz, czy będziesz szczęśliwy, czy nie. Może i tobie dzieciństwo się znudzi! Ale teraz chodźmy spać, żeby się odświeżyć. Potem będzie naprawdę fajnie.
  Dzieci rozsiadły się na dużym, dmuchanym materacu. Był miękki i wygodny dla chłopca i dziewczynki. I szybko zaczęły pociągać nosem.
  I Pippi zaczęła czytać encyklopedię wojen. Umiała czytać i pisać, choć celowo nie chodziła do szkoły. Czym więc była wojna rosyjsko-japońska? Dla szwedzkiego dziecka była jak bajkowa bitwa myszy z żabami. I co w tym takiego interesującego? Chociaż Szwedzi uważają Rosjan za złych, to Japończycy zaatakowali pierwsi. I uderzyli na eskadrę w Port Arthur. I uszkodzili trzy duże rosyjskie okręty. I to wydarzyło się na początku lutego, w europejskim stylu.
  Tak, to rzeczywiście był szach-mat. Od tego momentu wojna była w dużej mierze dowodzona przez Japończyków. Wojska rosyjskie przegrywały bitwy, choć Japończycy ponieśli większe straty. I tak to trwało... Aż do Cuszimy, która zakończyła się całkowitą katastrofą rosyjskiej floty. I w końcu samurajowie zdobyli Sachalin. Na szczególną uwagę zasługuje heroiczna próba przełamania krążownika Wariag.
  Pippi wykrzyknęła:
  "Co za zadanie! Z jednej strony troje dzieci, ledwie dziesięcioletnich, a z drugiej potężna armia i flota Kraju Kwitnącej Wiśni. Siły są zupełnie nierówne!"
  Tymczasem Tommy i Annika marzyli o czymś ekscytującym.
  ROZDZIAŁ NR 3.
  Chłopiec i dziewczynka szli drogą, w jakimś nowym, fascynującym świecie. To było jak Niemcy, nie współczesne, lecz średniowieczne. Dzieci były ubrane w łachmany i boso, ale pogoda była słoneczna i ciepła. Ich stopy były już zrogowaciałe, więc kamyki i żwir nie bolały. Wręcz przeciwnie, ich zrogowaciałe podeszwy były komfortowe.
  Przejechał obok rycerz w towarzystwie chłopca-gierma. Wojownik miał na sobie srebrną zbroję i bogaty strój. Chłopiec również był schludnie ubrany i nosił lakierowane buty, oznakę dobrobytu. Dzieci i młode kobiety, jeśli już się natknęli, zazwyczaj chodziły boso. Starsi mężczyźni i kobiety nosili buty z łyka.
  Tommy zauważył to, zerkając na siebie. Miał na sobie tylko podartą koszulę i spodnie za kolano, również tłuste i pełne dziur:
  - Dlaczego odnieśliśmy takie zwycięstwo?
  Annika, która również miała na sobie krótką, podartą, brudną bawełnianą sukienkę i była boso, z podrapanymi nogami i stopami czarnymi od kurzu, odpowiedziała:
  "A teraz wyruszamy na pielgrzymkę do Rzymu. I chociaż nasi rodzice nie są biedni, chodzą w łachmanach!"
  Chłopiec puścił oko i zauważył:
  - Pielgrzymka do Rzymu? Jakież to byłoby interesujące!
  Ale jak dotąd nic ciekawego się nie wydarzyło. Dzieci szły już długo. Nogi zaczynały ich już boleć ze zmęczenia, a brzuchy były puste. Stopy miały też lekko zdrętwiałe od ostrych kamieni, a odciski na podeszwach swędziały.
  Poza tym słońce schowało się za chmurą, przez co zrobiło się znacznie zimniej. Była tu wiosna i pod drzewami wciąż można było dostrzec śnieg.
  Tommy i Anika dotarli do wioski i próbowali pukać do drzwi. Ale nikt ich nie wpuścił, wręcz przeciwnie, zostali okrzyczani i przepędzeni.
  Dzieci nie mogły znaleźć miejsca, by się osiedlić, więc ruszyły dalej. Słońce całkowicie zaszło. Zrobiło się zimno. Chłopiec i dziewczynka byli półnadzy, w podartych łachmanach, które nie dawały ciepła.
  I muszą iść dalej, żeby się rozgrzać. I to jest trudne. Łydki bolą ich po całodziennej pracy, bolą ich stopy, zaczynają boleć ich plecy, a głód rośnie. Ale nie mogą się zatrzymać. Niestety, nie ma nigdzie stogów siana, do których mogliby się wdrapać i ogrzać. Więc muszą iść dalej.
  Tommy, aby odwrócić uwagę od coraz większego bólu w nogach, wyczerpany długim marszem, zapytał Annikę:
  - Dlaczego jedziemy do Rzymu?
  Bosa, wyczerpana dziewczyna odpowiedziała bez wahania:
  - Żeby Papież pobłogosławił wyprawę dzieci do Jerozolimy!
  Chłopiec nadepnął na ostry kamień małą, bosą stopą. Ale jego zrogowaciałe i poskręcane podeszwy poczuły jedynie tępe ukłucie. Szli już długo. Wcześniej było jeszcze trudniej. Ale skóra na dziecięcych stopach rośnie szybko i staje się mocniejsza niż na ich butach.
  Tommy logicznie zauważył:
  "Po co błogosławić wyprawę dzieci? A właściwie, po co w ogóle ją organizować? Niech Arabowie żyją, jak chcą, a naszym zadaniem nie jest maszerować do Jerozolimy i prowadzić kolejne dziesięć tysięcy dzieci!"
  Annika zaprotestowała:
  "Jeśli dzieci pójdą na wędrówkę, aniołowie będą je błogosławić i chronić. A potem, podążając za bosymi stopami dzieci, sam Pan Jezus Chrystus i Najświętsza Matka Boża, Maryja, wkroczą do Jerozolimy!"
  Chłopiec westchnął i zauważył:
  - A co, jeśli w naszym świecie są anioły? Widziałeś kiedyś któregoś?
  Dziewczyna odpowiedziała z uśmiechem:
  - Aby zobaczyć anioły, potrzebujesz wizji duchowej!
  A potem dzieci mimowolnie zamknęły oczy, przed nimi błysnęło światło i ukazała się dziewczyna o cudownej urodzie. Jej skóra była biała jak śnieg, oczy lśniły jak szafiry, a włosy kręcone i miały barwę złotego liścia. Była cała promienna, jakby słońce wzeszło w nocy.
  Dzieci mimowolnie zamarły. Nawet dziewczynka upadła na kolana.
  A chłopcu odmówiły posłuszeństwa nogi.
  Dziewczyna o złotych włosach rzekła czule:
  - Nie bój się! Jestem aniołem!
  Tommy odpowiedział z uśmiechem:
  -Widzę, że jesteś aniołem! Jak cudownie!
  Dziewczyna stąpała boso, jej sukienka zdawała się być utkana z gwiazd, a plecy lśniły łabędzimi skrzydłami. Jakże była piękna - ludzkie dziewczyny nigdy nie są tak słodkie, tak olśniewające, a jednocześnie tak delikatnie piękne. I choć jej skóra była biała jak śnieg, nie wydawała się blada; wręcz przeciwnie, wydawała się pełna życia i energii.
  A gdy bose stopy anioła dotknęły kamieni, zaczęły na nich rozkwitać delikatne, piękne kwiaty: żółte, czerwone, białe. I uniósł się cudowny aromat.
  Dziewczynka-anioł skinęła głową:
  - Drogie dzieci, wiem, że teraz przeżywacie trudny czas. Jesteście głodni, zmęczeni i boli was każda kość w ciele, ale to minie!
  Tommy skłonił się i odpowiedział:
  - Służba Chrystusowi wymaga poświęcenia!
  Dziewczynka-anioł pstryknęła palcami i w jej dłoniach pojawiły się dwa ciasteczka. A piękna kobieta powiedziała:
  - Zjedz je, a poczujesz się lekko i przyjemnie!
  Dzieci ostrożnie podniosły ciasteczka z anielskim jedzeniem i ugryzły. Smak był naprawdę pyszny. A ich ciała napełniły się energią.
  Dziewczynka-anioł powiedziała:
  "Jedź do Rzymu i niech Bóg cię błogosławi! Przekaż Papieżowi wezwanie do marszu dzieci. A Wszechmogący da ci znak, że ci uwierzą!"
  Tommy odpowiedział ukłonem:
  - Wypełnimy rozkaz Boga Wszechmogącego!
  Dziewczyna pokręciła głową, jej włosy lśniły niczym kopuła prawosławnej cerkwi, i zniknęła. Pozostało tylko kilka klombów w kształcie bosych, dziewczęcych stóp, każdy pełen cudownych kwiatów.
  Annika zauważyła:
  - To prawdziwy cud! A ty wątpiłeś, że anioły istnieją!
  Tommy odpowiedział z westchnieniem:
  - Teraz nie mam wątpliwości! Sam to widziałem!
  Chłopiec i dziewczynka zjedli ciasteczka, które podarował im piękny anioł. Zmęczenie zniknęło bez śladu, a oni poczuli się pełni energii.
  Dzieci znów ruszyły energicznym krokiem drogą. Były pełne i jednocześnie radosne, nie tylko wtedy, gdy człowiek objada się po brzegi.
  A nastrój jest tak radosny. I właśnie nadszedł czas na śpiew. Tommy zaczął śpiewać, a Annika dołączyła:
  My, dzieci, maszerujemy ku błogosławionemu Rzymowi,
  Tam Święty Papież udziela łaski...
  Tron katolicki jest najważniejszy,
  Wyśle naszą młodą armię na kampanię!
  
  Chłopaki, ruszamy na największą kampanię,
  A pułki będą orać Palestynę...
  Korona katolicyzmu jest prawdziwa,
  I musimy czytać książki o Bogu!
  
  Tu bose stopy chodzą po ostrych kamykach,
  Podeszwy dzieci są jak kości kopyt...
  Niech będzie czczony Abel, nie Kain,
  A zły pasożyt zostanie zmiażdżony!
  
  Pan pojedna wszystkich ludzi,
  Pokaże wszystkim łaskawe oblicze Chrystusa...
  Cud przyjdzie od Maryi Dziewicy,
  A wyczynów wojennych nie będzie mało!
  
  My, dzieci, powoli przechodzimy przez Rzym,
  I jesteśmy bardzo szczęśliwi widząc to miasto...
  Niech Pan powita nas czułym uściskiem,
  I będzie przyjemny, jasny układ!
  
  Jestem Tommy, chłopak, mam siostrę Annitę,
  Jesteśmy dziećmi ze Szwecji, kraju miłego...
  A nasze serca są otwarte na Jezusa,
  Bądźmy wierni Panu całymi duszami!
  
  Wyruszyliśmy więc na tę największą kampanię,
  I tysiące bosych dzieci tupie...
  Prawdziwy cherubin leci nad nami,
  Niech złoczyńca zostanie rozmazany na ścianie!
  
  Gdy jesteśmy na piaskach Palestyny,
  Wierzę, że anioł ochroni nas przed złymi ostrzami...
  Jesteśmy zjednoczeni sercem z Maryją,
  I na zawsze staniemy się kochaną rodziną!
  
  Od Boga przyjdzie do nas rozkaz, uwierz mi,
  Walcz z wrogami czymś więcej niż tylko mieczem...
  Ze światła Maryi przyjdzie przebaczenie,
  Musimy ocalić wszechświat w walce!
  
  Kiedy Jezus przyjdzie z tronu niebios,
  I będzie żartobliwie wskrzeszał umarłych...
  To będzie taka wielka korona, uwierz mi,
  A przyjaźń dzieci z Chrystusem jest monolityczna!
  
  Annita i Tommy otrzymają ciasto łaski,
  I oni także będą ucztować przy Chrystusie na wieki...
  Życie w niebie będzie lepsze dla wszystkich, uwierz mi,
  Tylko nie jęczcie z bólu, chłopaki!
  
  Królestwo Niebios wkrótce nadejdzie,
  Wielkość Boga ujrzy cały świat, cały wszechświat...
  Zły Kain pójdzie do piekła ognistego,
  A zatem diabeł jest głupi na próżno!
  
  A wy, dzieci, służcie Matce Bożej,
  Módlmy się do Chrystusa i Maryi w miłości...
  Kochaj swego przyjaciela i nie grzesz złem,
  Bo sukcesu nie da się zbudować na krwi!
  
  Tutaj Bóg wskrzesił wszystkich ludzi naraz i szybko,
  Teraz wszystkie są pięknymi, młodymi ogierami...
  Nie będzie już Gomory, Sodomy,
  Przecież każdy jest posłuszny i uczciwy przed Wszechmogącym!
  Dzieci skończyły śpiewać i tupały na sporą odległość swoimi bosymi, małymi, szorstkimi stopami.
  Ale wciąż było ciemno i nie było śladu zmęczenia. A oczytany Tommy przypomniał:
  "Ale mówimy, że papież udziela łaski. Ale czy katolicy w średniowieczu nie wymordowali milionów ludzi w ogniu inkwizycji, krucjat i innych wojen religijnych?"
  Annika odpowiedziała z westchnieniem:
  - Tak, to się wydarzyło... Ale to już historia, a co mówi przyszłość?
  Chłopiec podniósł kamyk bosymi palcami u stóp, podrzucił go i odpowiedział:
  Nasza przyszłość jest mglista,
  W naszej przeszłości jest czasem piekło, czasem niebo...
  Nasze pieniądze nie trafiają do naszych kieszeni,
  Jest poranek, wstawaj!
  Dziewczynka zachichotała i zauważyła:
  "Tak, to prawda, przyszłość jest mglista. Ale wiesz, w każdym razie, kiedy piękne kobiety są torturowane i palone na stosie, to bandytyzm i nie ma na to żadnego usprawiedliwienia!"
  Tommy skinął głową na znak zgody:
  - Oczywiście, że nie!
  Młody mężczyzna nagle pojawił się przed dziećmi. Błyszczał jaskrawym szkarłatem. Był przystojny, ale jego szmaragdowe oczy były twarde, a krótko przycięte włosy fioletowe. Nosił szkarłatną zbroję, a na plecach miał krwistoczerwone skrzydła - nie łabędzie, lecz nietoperzowe. Jego róg był niewidoczny, ale w prawej ręce trzymał ostry, martwy miecz.
  Annika wykrzyknęła:
  "Diabeł!"
  Młody człowiek odparł z uśmiechem, który mimo białych zębów wydawał się złowrogi:
  - Nie! Słowo "diabeł" tłumaczy się z greckiego jako "oszczerca"! A ja zawsze mówię prawdę!
  Tommy zapytał:
  - A kim jest papież?
  Młody człowiek, cały w szkarłacie, odpowiedział:
  - To jest głowa Kościoła rzymskokatolickiego!
  Annika uśmiechnęła się i zauważyła:
  - Generalnie dobrze! A jak mam się do ciebie zwracać?
  Piękny anioł odpowiedział:
  - Mówcie mi Lucyfer!
  Tommy odpowiedział z uśmiechem:
  - Szatan czy Lucyfer - to jedno i to samo!
  Młody człowiek wyraził sprzeciw:
  - Nie! Kiedy jestem miły, jestem Lucyferem, ale kiedy jestem zły, staję się Szatanem!
  Annika zauważyła:
  - Lucyfer oznacza nosiciela światła, jak Prometeusz!
  Tommy zauważył:
  - A Szatan oznacza przeciwnika! I to nie tyle Boga, co stworzenia!
  Lucyfer skinął głową z uśmiechem:
  - Tak, racja! Widzę, że jesteście dziećmi ponad wiek bystrymi i bardzo wykształconymi. Ale powiedz mi, dlaczego Bóg dopuszcza zło?
  Młodzi obdartusy zawahali się, ich twarze wyrażały głębokie zamyślenie.
  Annika odpowiedziała z westchnieniem:
  - Nie wiem! Wątpię, żeby jakikolwiek ksiądz albo teolog potrafił odpowiedzieć!
  Tommy zasugerował:
  - Może więc byłaby wolność wyboru! Przecież gdyby nie było zła, wszyscy podążaliby tą samą drogą!
  Lucyfer mruknął:
  - Jesteś mądrym chłopcem! Masz, weź!
  I rzucił złotą monetę. Tommy zręcznie ją złapał. Przyjrzał się uważnie. Rzeczywiście była złota i przedstawiała chłopca w koronie z profilu.
  Tommy wykrzyknął:
  - Wow! Wygląda jak ja!
  Lucyfer skinął głową:
  - To ty! Możesz zostać księciem, a nawet królem!
  Annika zauważyła:
  "Kiedy Szatan coś oferuje, najlepiej tego nie przyjmować - może to być niebezpieczne! Zwłaszcza jeśli umowa jest podpisana krwią!"
  Tommy potwierdził, tupiąc ze złością dziecinną nogą:
  - Nie sprzedam swojej duszy!
  Lucyfer uśmiechnął się i zauważył:
  "Tylko ten, kto ją posiada, może sprzedać swoją duszę. A ten, kto ją posiada, nigdy jej nie sprzeda. Ale to paradoks... Jednakże, chłopcze, jeśli chcesz, uczynię cię królem bez żadnych warunków!"
  Tommy zmrużył oczy i zapytał:
  - Bez żadnych warunków, gdzie jest haczyk?
  Młody człowiek odpowiedział z uśmiechem:
  "Bycie królem to nie tylko wielka radość, ale i odpowiedzialność. I nie myśl, że będziesz czerpał przyjemność z zajmowania się skomplikowanymi sprawami państwowymi każdego dnia!"
  Chłopiec wzruszył ramionami:
  "Można żyć i dobrze się bawić, siedząc na tronie, a potem oddać władzę kardynałowi! Tak właśnie było z Richelieu!"
  Lucyfer zauważył:
  - Tak, to możliwe. Ale kardynał może chcieć sam zostać królem!
  Tommy odpowiedział:
  "Richelieu nie chciał! A zresztą wielu miliarderów ma menedżerów, podczas gdy sami żyją wystawnie i dobrze się bawią!"
  Annika potwierdziła:
  - Tak, nawet czytałem o takich ludziach!
  Lucyfer śpiewał:
  Jesteś królem i wszystko jest Tobie poddane,
  To jasne, to jasne..
  A cała ziemia drży,
  Pod obcasem króla!
  Chłopiec zachichotał i zauważył:
  - Drży mi pod bosym obcasem! Taki mały i dziecinny!
  Młody mężczyzna skinął głową:
  - Więc chcesz zostać królem!
  Annika szepnęła głośno:
  - Nie zgadzaj się, będzie źle!
  Tommy wyjaśnił:
  - Który stan?
  Lucyfer odpowiedział z uśmiechem:
  - W tym przypadku Francja! I to będzie wspaniałe!
  Chłopiec obejrzał się i odpowiedział:
  - Wiesz, jak się boisz wilków, to nie idź do lasu! Zgadzam się! Będę królem!
  Annika pisnęła:
  - To pozwól mi być księżniczką! Przecież jestem jego siostrą!
  Lucyfer zawołał:
  - Tak zrobię!
  I zakręciło się wokół własnej osi. W ziemię uderzyło kilkanaście piorunów naraz.
  Tommy znalazł się na tronie. Bardzo dużym tronie, tak dużym, że jego plecy nie mogły go dotknąć. Na głowie miał koronę, dość ciężką; podłożyli nawet pod nią poduszkę, żeby głowa dziecka nie zsunęła się i nie wspięła się na ramiona.
  Na nogach miał masywne buty wysadzane drogocennymi kamieniami. I ogólnie sprawiał wrażenie otyłego. Jego mundur był na niego za duży, a na nim widniały ordery, również z kamieni szlachetnych, złota i platyny, co utrudniało jego noszenie.
  Chłopiec rozejrzał się dookoła. Sala tronowa była dość duża i luksusowa, z posągami i złoconymi ścianami.
  Było tam pełno służby i dworzan. Po prawej stronie Tommy'ego siedziała dziewczyna. Miała na sobie suknię dosłownie wysadzaną diamentami. A na głowie miała koronę z drogich kamieni.
  Chłopiec ledwo rozpoznał Annikę. Dziewczyna mrugnęła do niego.
  Sam akt siedzenia na tronie w tym obszernym mundurze, za dużym w stosunku do wzrostu i budowy ciała, z ciężką koroną na głowie, na złotej powierzchni nie jest zbyt przyjemny.
  Tommy nawet szepnął:
  Królowie mogą wszystko,
  Królowie mogą wszystko...
  I los całej ziemi,
  Czasami tak!
  Ale cokolwiek powiesz,
  Ale cokolwiek powiesz,
  Poślub się z miłości,
  Ani jeden, ani jeden król nie może!
  Ani jeden, ani jeden król nie może!
  Chłopiec nie zauważył, że przeszedł z szeptu w dźwięk. A publiczność klaskała i krzyczała:
  - Brawo! Brawo!
  - Niech żyje król!
  - Niech żyje cesarz!
  Tommy powiedział z uśmiechem:
  - No cóż, jestem szczęśliwy!
  I nagle uświadomiłem sobie, że bycie królem wcale nie jest takie nieprzyjemne. Wręcz przeciwnie, miało swoje pozytywne strony.
  I chłopiec-monarcha zaczął śpiewać:
  Nie tylko miecz, nie tylko bicz,
  Korona potrzebuje miłości...
  Przecież bez miłości nawet dwie minuty,
  Nie możesz usiąść na tronie!
  
  Miłość jest pomocnikiem we wszystkim,
  Czasami wyrządza krzywdę umiejętnie...
  I nazywamy ją świętą,
  A my nazywamy ją obrzydliwą!
  
  Dla miłości we wszystkich królestwach,
  Zawsze wyzywali nas na pojedynek...
  Wygląda na to, że walka o miłość jest pożyteczna,
  Niech nasze marzenie się spełni!
  
  A król jest panem ludu,
  I krótko mówiąc, wielki gentleman...
  Zobaczymy Eden daleko,
  I niech Pan będzie jeden!
  
  Będziemy walczyć za Francję,
  Jak wierne są nasze serca Ojczyźnie...
  W końcu wojownicy światła wiedzą, jak walczyć,
  Dla wiary, miłości i marzeń!
  
  Będziemy biec przez morza jak strzały,
  I eskadra na morza brytyjskie...
  Twarze dzieci będą pełne radości,
  Chłopiec jest odważnym i śmiałym żeglarzem!
  
  Do króla, jeśli jest tylko dzieckiem,
  Ja też chcę biegać boso...
  Głos słowika jest tak wyraźny,
  Nie można złapać ptaka siłą!
  
  Nie, lubię, gdy moje serce jest smutne,
  To bardzo smutny scenariusz,
  Budzą się jasne uczucia,
  Chłopiec ładuje swój karabin maszynowy!
  
  Są lody czekoladowe,
  I fajna marmolada z rodzynkami...
  Pionier maszeruje w oddziale,
  On naprawdę idzie na paradę!
  
  Kiedyś miałem plecak,
  Chłopiec również chodził do szkoły...
  Wykonał wesoły taniec,
  To by było wystarczająco dużo siły!
  
  Ale teraz jestem królem na tronie,
  I naprawdę trudno jest służyć...
  Siedzę w wspaniałej królewskiej koronie,
  A w twoich rękach jest berło, nie wiosło!
  
  Mogę zamówić powieszenie,
  Każdy, kto jest mi przeciwny...
  Takie są dzieci,
  Zdawanie sprawy w bitwie!
  
  Wrogowie Francuzów nie mają szans,
  Teraz jestem ich panem...
  Wierzę, że piłka wpadnie do kieszeni,
  I narodzi się dziedzic, syn!
  
  Nie rzucaj słów na wiatr,
  Aby uniknąć głupoty, wiedz...
  Diabły szaleją w podziemiach,
  Cóż, aniołowie czczą niebo!
  
  Będzie wspaniale chłopaki,
  Bo teraz korona jest na mnie...
  Potrafimy nawet rozbić atom,
  Uszczęśliwiaj ludzi na Ziemi!
  
  Pan Jezus jest ponad nami,
  Nosimy Matkę Bożą w naszych sercach...
  Wyrazimy naszą wiarę w wierszu,
  A Pan będzie przez nas kochany!
  
  Choć jestem jeszcze chłopcem, uwierz mi,
  Ale jego umysł jest podobny do umysłu starszego człowieka...
  Jesteśmy tak potężnymi dziećmi,
  Bóg nie stworzył nas na próżno!
  
  Gdzie pełza zły jaszczur,
  No więc dokąd lata smok?
  Bestia piekielna otwiera paszczę,
  Nieczysta Sodoma się buntuje!
  
  Nigdy nie znamy żadnych przeszkód,
  Przez wiarę w Pana Boga Chrystusa...
  Musimy walczyć za Francję,
  Chronimy matkę i ojca!
  
  Jeśli z nieba spadnie śnieg,
  Wiedz, że łaska się pomnoży...
  Jesteśmy za Francją z mocą herbu,
  Złodziej ucieknie w dzikim strachu!
  
  No cóż, krótko mówiąc, chłopak jest zwinny,
  Pokona wszystkie złe orki, uwierz mi...
  Wilk będzie wytresowany, aby czuć głód,
  Chociaż jest wolną bestią!
  
  Dotrzemy do końca obozu,
  I zdobędziemy szczyty wszystkich gór,
  Zapytajmy diabła z piedestału,
  Niech zapanuje światło, szczęście i pokój!
  ROZDZIAŁ NR 4.
  Do sali tronowej weszły piękne służące w krótkich spódniczkach i z bosymi, opalonymi stopami. Niosły ogromny, bogato zdobiony tort. Deser był naprawdę imponujący, z kremowymi łabędziami, różami, motylami i ważkami - po prostu piękny.
  Dziewczęta były prześliczne i nosiły we włosach złote broszki ozdobione drogocennymi kamieniami. A jednak ich stopy były bose; widać było nawet zrogowaciałe podeszwy, co wskazywało, że dziewczęta chodziły bez butów praktycznie przez cały rok.
  Tommy i Annika to dzieci, które w swoich snach stały się królami i królowymi, książętami i księżniczkami.
  Wyciągnęli złote widelce i łyżki i zaczęli kroić kawałki. Inne dzieci, ubrane w swoje odświętne stroje, również zaczęły jeść. Zajadali się tym biszkoptem gęsto nasączonym śmietaną, mlekiem skondensowanym i czekoladą.
  Tommy zauważył:
  - To bardzo dobry deser! I pachnący, jak mieszanka miodu i dzikich ziół!
  Annika zgodziła się:
  - Tak, to ciasto jest pyszne! I niech inne dzieci też je zjedzą!
  Jedna z dziewcząt zauważyła:
  - A niektórzy pruderyjni twierdzą, że słodycze są szkodliwe dla dzieci!
  Tommy odpowiedział:
  - To naturalne, że dzieci jedzą słodycze i inne smakołyki! A to, co naturalne, nie może być szkodliwe!
  A potem Pippi Pończoszanka, superbohaterka, rzuciła się na tort. Śmietanka, czekolada i mleko skondensowane rozprysły się wszędzie.
  Annika odpowiedziała zirytowana:
  - Jaką dobrą rzecz zepsułeś!
  Pippi zaczęła śpiewać:
  Ile ich ciast jest dobrych,
  Pozostawiony, by leżeć na piasku...
  W pobliżu nieznanej wioski,
  Na bezimiennej wysokości!
  Tommy zaśmiał się i zauważył:
  - No dobra, mam nadzieję, że to nie nasze ostatnie ciasto. Może przyniesiemy jeszcze jedno!
  Pippi roześmiała się i odpowiedziała:
  "Nie bój się! Wszystko, co zniszczone, można przywrócić. W tym zmartwychwstanie umarłych! Chociaż po śmierci nie umieramy na zawsze!"
  A ta fajna dziewczyna podskoczyła, trzasnęła bosymi palcami u stóp i zdarzył się cud. Rozbite ciasto zostało złożone w jedną całość. Z wyjątkiem kawałków, które książę i księżniczka zdążyli już odciąć.
  Jeden ze szlachetnych chłopców mruknął:
  - To jest niepoważne!
  Annika odpowiedziała:
  - Czemu to nie jest fajne?
  Młody hrabia zauważył:
  - Bo dziwactwo jest fajniejsze niż śmieszne!
  Pippi zachichotała i zauważyła:
  - Widzieliśmy, że nic strasznego się nie stało! A teraz zaczynasz wylewać krokodyle łzy!
  Tommy odpowiedział:
  - Nie krokodyle łzy, a łzy dzieci!
  Annika wykrzyknęła:
  - Dobrze, pokrój ciasto na kawałki.
  Prześliczne, bose, opalone, a zarazem jasnowłose dziewczęta zaczęły kroić ciasto na kawałki i układać je na ozdobnych talerzykach. A dzieci z radością zajadały się tymi pysznościami.
  Pippi uśmiechnęła się i odpowiedziała z zadowolonym wyrazem twarzy:
  - Chleb już masz, ale widowiska ci brak!
  Tommy zaśmiał się i zauważył:
  - Oczywiście, że cyrki są potrzebne, bez dwóch zdań! Nie samym chlebem człowiek żyje!
  Annika zauważyła z uśmiechem:
  "Nie tylko człowiek, ale i dziecko. A dzieci potrzebują rozrywki podwójnie!"
  Pippi zagwizdała i zawołała:
  Daj nam pionierską piosenkę,
  Albo przyjdzie Ławrientij Beria!
  I zabrzmiały brązowe rogi, zabrzmiały bębny. I całe tuziny chłopców i dziewcząt wbiegło do sali. Byli boso - chłopcy w krótkich spodenkach, dziewczynki w krótkich spódniczkach. A dzieci były opalone, jasnowłose i nosiły czerwone krawaty. I śmiały się, a ich perłowe zęby błyszczały. A oczy młodych leninistów błyszczały jak szmaragdy i szafiry.
  Annika wykrzyknęła:
  - Wow! Powiedzmy, że jest super! A dzieciaki tutaj to nie byle jakie dzieciaki, od razu widać, że są super!
  Tommy zapytał:
  - Dlaczego noszą czerwone krawaty?
  Pippi odpowiedziała ze śmiechem:
  "Bo to jest fajne! A dokładniej, to młodzi pionierzy. Walczą o szczęście całej postępowej i mniej postępowej ludzkości. A ich celem jest zbudowanie komunizmu!"
  Annika pisnęła:
  - Czym jest komunizm?
  Dziewczyna-bohaterka odpowiedziała ze śmiechem:
  - To jest społeczeństwo, w którym nie ma pieniędzy!
  Mała księżniczka zawołała ze zdziwieniem:
  - Czy to jest dobre?
  Tommy wykrzyknął:
  - Właśnie o to chodzi - to jest złe! A świat bez pieniędzy jest obrzydliwy!
  Pippi zachichotała i odpowiedziała:
  - Trudno się z tym nie zgodzić! Ale najpierw posłuchajcie tej piosenki w wykonaniu chóru bosonogich chłopców w krótkich spodenkach. Myślę, że uznacie ją za interesującą!
  Annika zachichotała i zaćwierkała:
  Spójrz, jakie to interesujące,
  Nie wiadomo, co jest śpiewane!
  I poznaj światło nauki,
  Niech ten wyczyn będzie opiewany!
  Pippi ryknęła:
  - Dobra! Dość tych plotek. Niech śpiewają i pokażą, co potrafią.
  A chór chłopców w czerwonych krawatach i krótkich spodenkach, tupiących bosymi, dziecięcymi, opalonymi stopami, śpiewał z wielkim entuzjazmem i poczuciem ekspresji:
  Jestem chłopcem z czasów wielkiej rosyjskiej ery,
  Kiedy chcemy wstrząsnąć całym światem żartem!
  Przecież wielcy ludzie wcale nie są pchłami,
  A każdy wojownik jest dla mnie idolem!
  
  Urodziłem się jako chłopiec w szczególnym stuleciu,
  W którym komputer decyduje się grać...
  A kto w rozpaczy przywdziewa szatę,
  Zima jest tak żywa, że kręci się w kółko!
  
  Nie, Afryka w naszej rozległej Rosji,
  Ale Syberia ma nieograniczoną moc...
  A nasze dziewczyny są najpiękniejsze w całym wszechświecie,
  A każdy chłopiec jest bohaterem od urodzenia!
  
  Kochaj Chrystusa i czcij Wielkiego Pana,
  Niech Bóg Rod panuje nad nami na wieki!
  Liście żółkną i złocą się,
  Wierzę, że Syn Boży Swarog doda mi sił!
  
  Wszyscy mamy mnóstwo przygód do przeżycia,
  Kroczyć po powszechnej spirali na zawsze...
  Czy chcesz mieć wiele różnych hobby?
  Niech Bóg-Człowiek będzie uwielbiony na wieki!
  
  Przyznać się do wszystkiego na świecie to dumne słowo,
  W którym znajduje się jedno serce Najwyższego Ojca-Rodki.
  A po śmierci jest ciąg dalszy życia,
  I uwierz mi, będziemy w stanie dotrzeć do nieba, aż do końca!
  
  Wierzcie mi, planeta doceniła wielkość Rosjan,
  Ciosem damasceńskiego miecza faszyzm został zmiażdżony...
  Jesteśmy doceniani i kochani przez wszystkie narody świata,
  Już niedługo ustanowimy święty komunizm na naszej planecie!
  
  Będziemy wysyłać statki kosmiczne do różnych światów,
  I będziemy wyżej i chłodniejsi niż wszyscy inni, Rod Grant.
  Przecież najsilniejszymi Rosjanami są piloci,
  Odważny wojownik, który rozniesie każdego na strzępy!
  
  Będziemy mogli wznieść się ponad wszechświat,
  I zrobić coś, co przerazi diabła...
  Przecież najważniejsze dla rosyjskiego wojownika jest tworzenie,
  A gdy zajdzie potrzeba, wojownik uratuje Ojczyznę!
  
  Ku chwale Rosji, rycerzu czynów,
  Dobądź miecza i walcz zaciekle...
  A rosyjscy wojownicy, nie patrzycie,
  Zbudujmy komunizm w zabawny sposób!
  
  Przyszłość niesie ze sobą surową przestrzeń,
  Ale wierzę, że razem uda nam się stworzyć komfortową atmosferę...
  A porządek stanie się piękny i nowy,
  I oczyścimy wszelką obrzydliwość ogniem!
  
  Przecież w naszym kraju Bóg i Sztandar to jedno,
  Żołnierz-proletariusz w ekstazie z powodu bitwy...
  Niech ci z wojowników mają już siwe włosy,
  A ktoś jest bez brody, ale i w bitwie jest jak król!
  
  Rosja wzniosła się dziś ponad świat,
  Dzioby rosyjskich orłów błyszczą jak złoto.
  Stwórz sobie bożka proletariackiego Boga,
  Więcej działania i mniej bolesnych myśli!
  Szlachetne dzieci, wysłuchawszy wspaniałej pieśni Chóru Pionierów, wybuchnęły gromkimi brawami. Po ich rozpromienionych twarzach widać było, że piosenka im się spodobała.
  Annika napisała na Twitterze:
  Jedna deska, dwie deski,
  Będzie drabina...
  Jedno słowo, dwa słowa,
  Będzie piosenka!
  Tommy zauważył:
  - Jaką nagrodę możemy im za to dać? - rozkazał młody książę. - Dajcie chłopcom odznakę honorową, królewscy muzycy!
  Pippi roześmiała się i odpowiedziała:
  - Odznaka? Co w tym takiego wspaniałego! Chociaż pewnie woleliby pieniądze. Inaczej nie kupią nawet sandałów; chłopcy chodzą boso.
  Annika dodała:
  - I dziewczyny też!
  Tommy zauważył z uśmiechem:
  "W takim razie lepiej by było, gdyby kupili miękkie, ciepłe buty na zimę. A latem bieganie boso jest naprawdę przyjemne, zwłaszcza po trawie. Te bose, wrażliwe, dziecięce podeszwy tak cudownie łaskoczą!"
  Pippi zachichotała i zaśpiewała:
  Boso, po prostu boso,
  Pod lipcowym grzmotem,
  I przy dźwiękach fal!
  Boso, po prostu boso,
  Zatańczmy,
  Chłopaku, jesteśmy z tobą!
  A bohaterka rzuciła złoty widelec bosymi palcami. Przeleciał i został zręcznie złapany przez młodego wojownika.
  Dzieci pionierów podniosły prawą rękę w geście powitania i krzyknęły:
  W bezkresie cudownej Ojczyzny,
  Zahartowani w walce i zmaganiach...
  Skomponowaliśmy radosną piosenkę,
  O wielkiej przywódczyni!
  
  Pippi jest chwałą bitwy,
  Pippi - lot naszej młodości!
  Walcząc i zwyciężając pieśnią,
  Nasi ludzie podążają za dziewczyną!
  Walcząc i zwyciężając pieśnią,
  Nasi ludzie podążają za dziewczyną!
  A dzieci pionierów zaczęły tupać swoimi bosymi, opalonymi, wyrzeźbionymi stopami, małymi, zwinnymi palcami.
  Tommy, ten chłopak w koronie zauważył:
  - To jest cudowne i fajne!
  Tymczasem służące wniosły do sali na złotej tacy ogromną tabliczkę czekolady. Położyły ją przed młodym królem i królową. Tommy i Annika wzięli złote noże i widelce, wysadzane małymi diamentami, i zaczęli kroić sobie kawałki.
  A bohaterska dziewczyna Pippi krzyknęła:
  - No dalej, dzieciaki, dołączcie do nas!
  A pionierzy w czerwonych krawatach szli energicznie, boso, do stołu. Czekał na nich kolejny poczęstunek.
  Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, złote noże i widelce pojawiły się dla dzieci w krótkich spodenkach i spódniczkach. I zaczęły pożerać tabliczkę czekolady.
  I Pippi nacisnęła przycisk. Ogromny kolorowy telewizor pojawił się na ekranie. Miał płaski ekran, podejrzanie nowoczesny nawet jak na tamte czasy. I zaczął wyświetlać film o piratach.
  Rzeczywiście, piraci składali się z chłopców i dziewcząt. Dziecięca załoga z szablami. Chłopcy z nagimi, umięśnionymi torsami, niektórzy z nagimi torsami, inni opaleni, jeszcze inni boso, niczym dzielni wojownicy. Było jasne, że pomimo młodego wieku byli gotowi i zdolni do walki.
  A wraz z nimi dziewczęta w krótkich tunikach, uzbrojone w łuki. Choć broń wydaje się na pierwszy rzut oka niewielka, potrafi zadać celny cios.
  Piracka brygantyna z wielokolorowym żaglem bardzo szybko zmierza w stronę fortu.
  A oto sama Pippi w roli kapitana pirackiego statku. Pokazuje swoje zdjęcie. I wygląda imponująco. Dziewczyna, o której można by powiedzieć: potrafiłaby zatrzymać galopującego konia i wejść do płonącej chaty! A ona szczerzy zęby i mruga okiem.
  A brygantyna sunie po morzu, a szmaragdowa woda pieni się po burtach jak piwo.
  A teraz fort, najeżony działami, zbliża się coraz bardziej. A jego działa już zaczynają strzelać. Pippi sama rzuca się do steru i rozpoczyna manewry. Działa strzelają, a kule armatnie lecą, z pewnością mijając brygantynę.
  Dziewczyna kapitan pokazuje swój długi, pomarańczowy język i śpiewa:
  Pippi Pończoszanka,
  Ta dziewczyna jest taka fajna...
  Uderzy złodzieja w czoło,
  Biedactwo ma bosą stopę!
  Spadające kule armatnie powodują wrzenie wody. Niektóre elementy żeliwne i żeliwne są podgrzewane w ogniu, aż będą żarzyły się na czerwono. Po uderzeniu w wodę wydają syczący i bulgoczący dźwięk.
  Pippi zamachnęła się swoim dość długim, wysadzanym diamentami mieczem. Cisnęła kulę armatnią. Uderzenie roztrzaskało ją, rozrzucając złote monety.
  Dziewczynka wzięła ją i zaćwierkała:
  Rdzenie są z czystego szmaragdu,
  Słudzy pilnują wiewiórki!
  A piękna bohaterka wzięła kolejną kulę armatnią i strąciła ją bosym obcasem. Siła uderzenia posłała ją w stronę fortu. Trafiła w haubicę i przewróciła ją. Kilku spalonych orków poleciało we wszystkie strony. Pippi skrzywiła się. Wydawało jej się to jednocześnie zabawne i zabawne. W końcu była dziewczyną, której trzeba było szukać.
  Annika i Tommy wykrzyknęli z zachwytem:
  - Jesteś super!
  Bohaterska dziewczyna odpowiedziała z radością:
  - Nie tylko super, ale hiper!
  Wtedy Pippi zapaliła lont przyczepiony do garnka z trocinami. Następnie rzuciła go w stronę fortu. Dar Zagłady zatoczył szeroki łuk i wpadł do piwnicznego magazynu.
  Słychać było eksplozję... Najpierw cichą. A potem zaczęła detonować amunicja. Ogień rozprzestrzeniał się, ogarniając nowe zakamarki. Z rozbitego i podpalonego garnka wydobywał się płonący olej.
  I nagle bierze proch i detonuje. I robi to z kolosalną siłą. Dosłownie, cały fort, wraz z orkami go strzegącymi, eksplodował.
  Cała fala tsunami uderzyła w brygantynę. Dosłownie uniosła ją na grzbiet. Statek gwałtownie się zatrząsł. Chłopcy i dziewczynka upadli, kopiąc małymi, bosymi stopami. Ale potem minęło jeszcze kilka fal, a brygantyna uspokoiła się i stanęła na nogi.
  Pippi śpiewała z zachwytem:
  Ludzie, proszę bądźcie cicho, bądźcie cicho,
  Niech wojny znikną w ciemności,
  Bocian na dachu, szczęście pod dachem,
  I na Ziemi!
  Po czym brygantyna, obsługiwana przez dziecięcą, piracką załogę, pewnie wyruszyła w stronę zrujnowanego fortu. Była to podróż zdesperowanej i agresywnej załogi.
  Dokładniej rzecz ujmując, nie żeglował już; brygantyna zacumowała. A potem nastąpiło zejście na ląd.
  Z bosymi, opalonymi, muskularnymi stopami, klaszczącymi w rytm uderzeń, chłopcy-piraci w krótkich spodenkach i dziewczęta w tunikach wyskoczyli na brzeg. Rozpoczął się napad bandytów. Większość orków w wysadzonym forcie zginęła i została okaleczona. Ale niektórzy wciąż żyli i próbowali stawiać opór.
  Pippi, skacząc pierwsza, podbiegła i posiekała naraz trzy brzydkie niedźwiedzie ruchem wiatraka. To był naprawdę poważny cios. Reszta chłopców i dziewczynka poszli w jej ślady. To była prawdziwa rzeź. I posiekane, panierowane mięso spadło. A dzieci podskoczyły i uderzyły się bosymi piętami w brody.
  Pippi pobiegła przed wszystkimi i zaśpiewała:
  Urodziłam się jako dziewczyna, która wcale nie była słaba,
  Zginała paznokcie, jakby leżała w kołysce...
  Dla mnie nie było żadnych tabu,
  Poszła i pobiegła w kierunku świetlistego celu!
  
  Tak bardzo chciałem sięgnąć nieba,
  I sięgnij ręką po gwiazdę, lekko grając...
  Gdzieś, uwierz mi, piechota rusza do bitwy,
  Z dzikim obrazem wojownika Jedi!
  
  A wróg nie wie, z kim ma do czynienia, uwierz mi,
  To jest Pippi - imię córki olbrzyma...
  Uwierz mi, jej głos się nie załamał.
  Jesteśmy na zawsze jednością z Panem!
  
  Każdego dnia śmiało dokonuję jakiegoś wyczynu,
  Tworzenie nowych przestrzeni przekonań...
  Nie wiem co robić bez marzenia,
  Wykazuję się stałością w walce!
  
  Znajdę miejsce na świecie dla dziewczyny,
  Z bohaterską, nieziemską siłą wiem...
  Wierz mi, ona ma czysty głos,
  Nawet z Szatanem może sobie łatwo poradzić!
  
  Nie poddawaj się, gdy w walce pojawiają się problemy,
  I walcz dzielnie, jak wielki wojownik...
  Wszyscy wrogowie zostali w bitwie dosłownie rozerwani na strzępy,
  Będzie nowy wyścig tysiąca twarzy!
  
  Ta wojowniczka nie ma żadnych problemów, uwierz mi,
  Potrafi poradzić sobie nawet z brutalnym rabunkiem...
  I choć teraz wyglądamy jak dzieci,
  Ona zostanie bohaterką, uwierz mi!
  
  Nie znam słowa "nie" i słowa "słabość",
  I ruszam do ataku w pełnym zapału...
  Wierzę, że zła starość nie nadejdzie,
  Już niedługo pokonamy sporo mil!
  
  Bóg Stwórca stworzył Ziemię dla szczęścia,
  Chce, żeby rozkwitła i rozwinęła się...
  Mówi, że nie akceptuję złośliwości,
  Niech Słowo Pana się spełni!
  
  Będzie praca dla wielkich osiągnięć,
  Będziemy mogli zbudować Raj we wszechświecie...
  I uwierz mi, wzmocnimy ciało,
  W bitwie światła, z niezmienną mocą!
  
  Bóg nie pozwoli na smutek, uwierzcie mi ludzie,
  Stworzymy nowe, uwierz mi, przestrzenie...
  Przekroczmy linię siódmego morza,
  Pokonamy zarośla, rzeki i morza!
  
  A na polach źdźbła trawy mają barwę szmaragdową,
  A kwiaty lśnią jak rubiny...
  Niech Wszechmogący stworzy cud szczęścia,
  Podbij najbliższe głębiny!
  
  Pippi powie: Jestem wdzięczna Bogu,
  Że stworzył Ziemię z ziaren piasku...
  Wyobraź sobie morze jako kąpiel,
  Jak miąższ środka arbuza!
  
  Krótko mówiąc, łaska nadejdzie,
  Będziemy w stanie osiągnąć wielkie zwycięstwa...
  I uwierz mi, źli nie będą nas już sądzić,
  Będą razem, dzieci i ich dziadkowie!
  Śpiewali z uczuciem i ekspresją. Pippi śpiewała pierwsza, ale potem dołączyły do niej inne dziewczynki i chłopcy. I tak rozpoczęła się niesamowita bitwa.
  Annika wykrzyknęła:
  - Brawo! To jest niesamowite!
  Tommy potwierdził:
  - Wspaniały!
  Pippi z uśmiechem przypominającym pieszczotę zapytała:
  - Chcesz wziąć w tym udział?
  Dzieci wykrzyknęły chórem:
  - Tak, chcemy!
  Bohaterska dziewczyna odpowiedziała:
  - Skacz tutaj!
  Chłopiec-król i dziewczynka-królowa rzucili się na ekran telewizora. I natychmiast zostali przeniesieni. Tommy wyleciał na drugą stronę, boso w krótkich spodenkach, a Annika w tunice, z bosymi, okrągłymi, różowymi obcasami, które również migały.
  Dzieciaki wymachując mieczami rzuciły się na hordy orków i zaczęły bezlitośnie je mordować.
  Pippi nawet radośnie śpiewała:
  Setki po setkach, pułk po pułku,
  Wojownicy Szwecji, pocięci mieczem!
  Tommy, ten mały chłopiec w krótkich spodenkach, uderzył orka w złotym hełmie bosym dziecięcym obcasem w podbródek i złamał mu szczękę, przez co wypadły mu zęby.
  Po czym chłopiec zaśpiewał:
  W imię Boga Thora idziemy,
  Będziemy walczyć zaciekle i umiejętnie...
  A naszą chwałę potwierdzimy stalowym mieczem,
  Chłopak zabiera się do pracy w krótkich spodenkach!
  Annika, ta dziewczyna, jest również huraganem, walczącym z wielkim entuzjazmem. Demonstruje swoje niezwykłe umiejętności bojowe. Jej miecze imitują wiatrak, ponownie ścinając głowy. A młody wojownik mówi:
  Walczymy dla chwały Peruna,
  Gotowy na niespotykane dotąd zwycięstwa...
  A gdzieś wyją słudzy szatana,
  Dziewczyna zrzuci gniew z piedestału!
  A potem bosy obcas dziewczyny z całej siły uderza w czyjąś szczękę, a ork pada na ziemię. Dziewczyna zrywa się jak pantera. I znów jej miecze błyskają jak błyskawica. To prawdziwa wojowniczka o krwawych zdolnościach.
  I zaczyna śpiewać:
  Szwecja, mój kraj jest piękny
  Wewnątrz siebie mieszka dumna dziewczynka...
  Będę wiedział, że jest szczęśliwa,
  Każdy dzień wita nowy rok!
  I znów bosy dziecięcy obcas trafia w cel. Ranny ork upada z roztrzaskaną szczęką. A pozostali orkowie wbijają przeciwnikowi nóż w plecy. Takie walki naprawdę się zdarzają. I można by rzec, że są imponujące.
  A Pippi Pończoszanka uderzyła bosymi stopami w pół skoku. I złamała szczęki orkom, które zostały wyrzucone w powietrze i przebite bronią ich własnych włóczni. A potem nadszedł chaos.
  Annika, pokonując wrogów, rzekła:
  Walczymy o Sztokholm,
  W imię Swaroga...
  Przelewamy złą krew,
  Dla dobra armii Bożej!
  A dziewczyna znów tnie mieczami, niczym pioruny o śmiercionośnej sile. A głowy odciętych orków toczą się.
  Tommy zakręcił spinnerem na końcu, powalając dwa kudłate niedźwiedzie naraz i warknął:
  - Niech moc i światło będą z nami!
  Wtedy młody król zagwizdał... A Pippi Pończoszanka i Annika zagwizdały razem z nim. Oszołomione i mocno wstrząśnięte, wrony rzuciły się na głowy orków. Spadły i przebiły dziobami grzbiety wściekłych, agresywnych i brzydkich niedźwiedzi.
  ROZDZIAŁ NR 5.
  Dzieci się obudziły. Annika krzyknęła:
  - Jakiż cudowny sen miałem!
  Tommy potwierdził ze słodkim uśmiechem:
  - Ja też! Było szczególnie fajnie, gdy kruki spadały na głowy orków!
  A brat i siostra wzięli się za ręce i zaśpiewali:
  Nie znamy słowa tak, słowa nie,
  Nie znamy żadnych stopni ani nazwisk!
  Potrafimy sięgnąć gwiazd,
  A co najważniejsze, to jest marzenie!
  W ten sposób dzieci zdały sobie sprawę, że widziały to samo i że to nie był sen. Potem poszły umyć ręce, zęby i zjeść śniadanie, które wyglądało całkiem uroczo. Chłopiec i dziewczynka byli radośni - czekały ich nowe przygody i prawdziwe bitwy.
  Po śniadaniu pobiegli, błyskając bosymi obcasami, do domu Pippi. Mama krzyknęła:
  - Gdzie pójdziesz bez butów? Przeziębisz się!
  Annika krzyczała co sił w płucach:
  - Ale jest ciepło!
  Tommy wykrzyknął:
  "Dzieci muszą hartować swoje podeszwy! Żeby nie były miękkie i delikatne, ale zrogowaciałe i twarde! Zwłaszcza chłopcy powinni podążać śladami Indian!"
  A dzieci przyspieszyły. Rano było jeszcze chłodno. A kamyki lekko kłuły ich gołe podeszwy, które dopiero zaczynały chropowacieć. Ale było w tym coś cudownego i wielka przyjemność, a Annika i Tommy byli dosłownie zachwyceni nowymi doznaniami. I jakże przyjemnie było, gdy kłująca powierzchnia łaskotała różowe, gołe podeszwy o wdzięcznym wygięciu okrągłego obcasa, dziecięcych stóp.
  Annika i Tommy biegną do domu Pippi, pełni sił i energii, śpiewając:
  Wierzę, że dzieciństwo będzie trwać wiecznie,
  Nigdy nie dorośniemy...
  Miną wieki i lata,
  I stajemy się młodsi duchem i ciałem!
  A dzieci podskoczyły, przewróciły się i trochę pospacerowały na rękach. Widząc, jak silna jest Pippi, chłopiec i dziewczynka nieustannie trenowali, więc mogli trochę pobiegać, kopiąc w ten sposób bosymi, dziecięcymi stopami. W końcu zmęczyły im się ręce, więc znowu wstali i zaćwierkali:
  Siłacze wchodzą na arenę,
  Nie wiedząc, że w życiu jest smutek...
  Zginają podkowy jak bułki,
  A łańcuchy rozrywają się przy ruchu ramion!
  Biegli w stronę domu, gdy na ich spotkanie wyleciał mały dwupłatowiec. Pippi siedziała za sterami. Rozpuściła włosy, które powiewały na wietrze niczym proletariacki sztandar. Dziewczyna Terminator zaśpiewała:
  Jestem najfajniejszy na świecie,
  Jeśli się ruszę, filar runie...
  Skaczę boso po kamieniach,
  Wyruszę na świętą kampanię!
  I pociągnęła za dźwignię. Z góry posypały się wielobarwne płatki kwiatów.
  Annika roześmiała się i zauważyła:
  Nikt nie jest silniejszy od Pippi,
  Księżyc, księżyc, kwiaty, kwiaty,
  Często w życiu czegoś nam brakuje,
  Miłość i dobroć!
  Dziewczynka, bosymi stopami, podniosła kawałek ceramiki i rzuciła go wysoko. Tym razem jej się udało. Trafił kruka w ogon, a jedyne, co z niego wyleciało, to latające pióro.
  Tommy wykrzyknął z podziwem:
  - Jesteś niesamowita, Anika! Udało ci się coś takiego zrobić!
  Annika wykrzyknęła:
  - Ty też spróbuj, bracie!
  Chłopiec podniósł kawałek szkła bosymi palcami i rzucił nim z całej siły. Przeleciał obok, chybiając wrony, ale trafiając w szyszkę. Spadł i wylądował w ulu. Pszczoły natychmiast poderwały się do lotu, głośno brzęcząc.
  Pippi wykrzyknęła:
  - Jesteś kimś innym! Dziecko obudziło pszczoły!
  Tommy odpowiedział:
  - Nie jestem dzieckiem, lecz młodym wojownikiem!
  Annika roześmiała się wściekle:
  Jestem wojownikiem światła, na kolanach dzikusów,
  Zmiecę z powierzchni ziemi każdego, kto sprzeciwia się Szwedom!
  Pippi obnażyła zęby, które błyszczały jak perły. Bosa stopa małej bohaterki trzasnęła palcami. Ognisty pulsar wyleciał, napęczniał w locie i rozrósł się do rozmiarów balonu. Chłopiec i dziewczynka wykrzyknęli ze zdziwienia:
  - Bardzo fajnie!
  Pippi wyraziła sprzeciw:
  - Już będzie fajnie, a nawet fajniej!
  I jednym ruchem prawego palca wskazującego bańka pękła i złote monety wysypały się na zewnątrz. Spadły niczym złote krople deszczu.
  Cała gromadka dzieci, które przybiegły zobaczyć cudowny samolot bohaterki, rzuciła się, by złapać złote monety. I dzieliły się nimi ze śmiechem. Zbierały pieniądze z trawy. Kilku chłopców i dziewczynek wpychało monety do ust. Było to zarówno zabawne, jak i śmieszne.
  Pippi wybuchnęła śmiechem i zauważyła:
  - Widzisz! Czy może być jeszcze chłodniej?
  Tommy zaśpiewał w odpowiedzi:
  A ilu ich tam było, każdy fajniejszy od drugiego,
  I wszyscy znali prawdę i wszyscy czuli się lepiej!
  Annika zapytała z uśmiechem:
  - Kto był fajniejszy od drugiego?
  Chłopiec boso ubrany w dżinsy odpowiedział:
  - Królowie! O kim mieliście na myśli?
  Dziewczyna-wojowniczka prychnęła pogardliwie:
  - Królowie! Co macie na myśli!
  Pojawił się kolejny chłopiec. Wyglądał jak Annika i Tommy, miał około dziesięciu lat. Miał na sobie krótkie spodenki i tylko to. Jego nagi tors wyróżniała brązowa opalenizna i wyraźnie zarysowane mięśnie ciała, ułożone niczym kafelki, a ręce i nogi wyglądały jak z drutu. Jego włosy wydawały się wyjątkowo lekkie na tle czekoladowej skóry, a stopy były bose, ale rozstawione jak małpie łapki.
  Podniósł kamyk bosymi palcami i rzucił nim niezwykle wysoko. Poleciał, strącając parę gzów w kształcie łuku, i wbił się w drzewo.
  Chłopiec śpiewał:
  I niech jakiś idiota to powie,
  Że królowie żyli łatwo i szczęśliwie...
  Wczoraj był tron, dziś szafot,
  Cóż za niebezpieczny zawód!
  Pippi skinęła głową z uśmiechem:
  Poznajcie Olega! Pochodzi z kraju, który jeszcze nie istnieje - z Białorusi. Choć wygląda na nasz wiek, tak naprawdę jest dorosłym, który marzył o byciu dzieckiem. I teraz jego marzenie się spełniło, ale teraz musi nam pomóc w naszej misji. Czwórka wojowników - dwie dziewczyny i dwóch chłopców - podzielona równo między silniejszą i piękniejszą płeć.
  Oleg powiedział z uśmiechem:
  Nie da się żyć bez kobiet, na tym świecie nie ma kobiet...
  W nich jest majowe słońce, a świat miłości rozkwita!
  Ale chłopcy też są potrzebni, nawet jeśli mają swoją porcję siniaków,
  I nie obchodzi ich ile masz lat!
  Chłopiec stanął na rękach. Podrzucił kamyk w powietrze i zaczął nim żonglować bosymi, dziecięcymi stopami. I robił to bardzo zręcznie. Dorzucił kolejny niebieski kamyk, potem zielony, a potem czerwony.
  Tommy zauważył z uśmiechem:
  - Jakie sprytne! Czy Pippi jest twoim bratem?
  Bohaterska dziewczyna odpowiedziała logicznie:
  - To mój przybrany brat! Choć nie jesteśmy spokrewnieni, to jednak jesteśmy pokrewnymi duszami!
  Annika zachichotała i zauważyła:
  - Więc jestem twoją siostrą - duchem!
  Pippi warknęła gniewnie:
  - Dorośnij do poziomu swojej siostry!
  Wtedy bohaterska dziewczyna wylądowała na trawniku i zachichotała, skacząc boso na miękką, szmaragdową trawę. Skoczyła w powietrze, obracając się siedem razy i śpiewając:
  Dlaczego nie jestem trawnikiem,
  Czemu nie jestem łąką...
  Pippi skacze jak króliczek,
  I nie czuje się boso!
  I cały kwartet wybuchnął śmiechem. I inne dzieci też się śmiały. Było ich prawie setka. I pozbierały złote monety rozsypane po trawie.
  Pippi zauważyła z uśmiechem:
  - Spójrzcie na tych gości! Teraz mam drużynę!
  Oleg zapytał:
  - Czy powinniśmy od razu lecieć na ratunek Mikołajowi II, czy też urządzić małą ucztę?
  Annika skinęła głową:
  - Może powinniśmy zorganizować pożegnalną kolację lub przyjęcie dla dzieci?
  Tommy roześmiał się i zauważył:
  - Dobry pomysł! Zjedliśmy tylko lekką przekąskę, a w brzuchach jeszcze trochę miejsca!
  Oleg dowcipnie zauważył:
  - Pusty żołądek jest o wiele łatwiej znieść niż pustą głowę!
  Pippi nie protestowała. Wyciągnęła różdżkę zza paska. Potrząsnęła nią, powodując, że z nieba spadły najróżniejsze smakołyki.
  Oleg zauważył z uśmiechem:
  - Magia nas zjednoczyła, to jest nasza siła!
  Dzieci zbierały smakołyki. Były cukierki, ciasta, pączki, czekoladki i cukierki marmoladowe.
  A po kolejnym machnięciu różdżki bohaterki-dziewczyny z góry zaczął spadać ogromny tort. Leżał na złotej tacy, a mnóstwo balonów spowalniało jego spadanie.
  Oleg również przyłączył się do łapania smakołyków. Chłopiec skakał jak króliczek i kręcił się w powietrzu.
  Tommy westchnął i powiedział:
  - Szkoda, że nie mogę tego zrobić w ten sposób!
  Pippi warknęła:
  - Jeśli nie potrafisz, nauczymy cię, jeśli nie chcesz, zmusimy cię!
  Annika roześmiała się i zaśpiewała:
  Że światło naucza,
  To jest jasne jak słońce...
  Bez żadnych wyjątków,
  Powiem ci prawdę!
  Dziewczynka stanęła boso na torcie z kremem i dokładnie go poplamiła. Potem zaczęła wycierać bosą, dziecięcą stopę o trawę.
  Pippi roześmiała się chórem i powiedziała:
  - Uważaj! Te smakołyki mogą być magiczne, ale i tak trzeba je zrobić!
  Tommy zapytał ze zdziwieniem:
  "Jak to wszystko działa? Jestem jeszcze mały, ale przeczytałem w podręczniku do nauk ścisłych, że istnieje prawo zachowania materii. I że materia nie może zniknąć ani pojawić się z niczego!"
  Oleg odpowiedział:
  Rzecz w tym, że materia może przemieszczać się między wymiarami i wszechświatami równoległymi. A za pomocą magii można ją przekształcić w te cudowne przysmaki. Na przykład, zwykłe drewno może stać się ciastem poprzez proste transformacje, a nawet najbardziej prości magicy potrafią zamienić wodę w syrop i napoje gazowane!
  Pippi skinęła głową:
  - Dokładnie! Mogę powiedzieć, że materia w Hiperwszechświecie stale rośnie. Materia rośnie... Czas przecież rośnie. A czas, materia i przestrzeń są ze sobą połączone. Zatem w czasie przeszłość rośnie, co oznacza, że przestrzeń się rozszerza, a masa materii rośnie! Zatem w pewnym sensie Hiperwszechświat jest Bogiem, który tworzy światy. A czarodzieje i magowie są w pewnym sensie pomniejszymi bogami!
  Oleg wziął ją i zaczął śpiewać z entuzjazmem, uczuciem i wyrazem:
  Czego człowiek w żaden sposób nie może powstrzymać;
  Jego pragnienie stania się Bogiem Wszechmogącym...
  Tak więc centrum wszechświata jest Jedna Ziemia,
  Wszystko na tym świecie istnieje po to, aby mogło być nam poddane.
  
  Jednym pociągnięciem pędzla powstaje cały wir galaktyk,
  Gwiazdy wyglądają w nim jak szkarłatne maki, a planety jak stokrotki!
  Przecież Bóg Stwórca nie uspokoił się w człowieku,
  Nie chce być małym robaczkiem!
  
  Możemy zrobić wszystko, aby stworzyć takie prawo,
  Jaki bilion parseków - w czekoladzie!
  Nasz umysł jest tornadem wulkanów,
  Nauka przyniosła nagrodę swemu gatunkowi!
  
  Nie mogę uwierzyć, że były czasy-
  Kiedy byliśmy jeszcze dzikusami.
  Gdy ogień i deszcz są złem i katastrofą,
  A lwy i tygrysy nazywaliśmy królami!
  
  Gdy pług wygiął się w krzywy kloc,
  Niewolnik kopał ziemię ciężką motyką!
  Następnie podlaliśmy bujną łąkę,
  Zła starość dręczy cię jak stojak!
  
  No cóż, a ty, nauko, moja droga matko,
  Znaleziono sposób, by uczynić myśl nieśmiertelną!
  Możemy śmiało rozrywać legiony,
  I poznaj bezkresne przestrzenie wielkiego wszechświata!
  
  Dokonaliśmy czegoś takiego, że Pan,
  Chyba sam na to nie wpadł!
  Mamy supermięso z plazmy Princeps,
  A w głowach kwazarów mieści się potęga i mądrość!
  
  Rozpoczął swoją podróż ze zwykłym pistoletem,
  Na początku mogła jedynie przesunąć drzewo.
  Ale coś fajniejszego niż metal stało się,
  Natychmiastowe uleczenie rany!
  
  Teraz jesteśmy ludźmi, plemieniem nadczłowieków,
  Potrafimy dokonać tego, co niemożliwe!
  Rozwiąż każdy z problemów,
  Zmiana wszechświata nie jest dla nas trudna!
  
  Ale jeśli chcesz, możesz naprawdę stać się Bogiem,
  Służ człowiekowi jak psu bez strachu!
  Przecież świat Szwedów jest poza zasięgiem możliwości superarmii,
  Oby nigdy więcej nie została pobita!
  Chłopiec podskoczył i obrócił się w powietrzu kilka razy. W tym samym czasie tort z kremowymi różami, rybkami i motylami wylądował. Był tak puszysty, pachnący i niesamowicie pyszny.
  Oleg strzelił bosymi, dziecięcymi palcami u stóp, a w jego prawej dłoni pojawiła się stalowa szabla z rękojeścią wysadzaną diamentami.
  Chłopiec, błyskając bosymi, okrągłymi, dziecięcymi obcasami, podbiegł do ciasta i zaczął kroić je na kawałki.
  Wieczne dziecko krzyknęło:
  - Spokojnie, dzieci! Wystarczy dla wszystkich!
  Tommy zapytał z uśmiechem:
  - Ile masz lat?
  Oleg odpowiedział ze złością:
  - Dużo, ale nie powiem!
  Annika zachichotała:
  - To jakaś tajemnica? Lubisz dotrzymywać sekretów i tajemnic!
  Chłopiec w krótkich spodenkach podskoczył i zaśpiewał:
  Powiem wszystkim,
  Nie mam tajemnic...
  Nie jestem szafą ani muzeum,
  Utrzymaj tajemnice przed przyjaciółmi!
  Pippi zachichotała i zauważyła:
  - Tak, on jest już bardzo stary, a brał już udział w takich misjach, niektóre nawet fajniejsze niż ta, na którą jedziemy dzisiaj!
  Oleg zaśmiał się i zaśpiewał:
  Byłem w różnych krajach,
  A jeśli chcę...
  Jest albo późno, albo wcześnie,
  Zabierzemy cię do lekarza!
  
  Zwinny jak makak,
  Bardziej wytrzymały niż wół...
  I zmysł węchu jak u psa,
  I oko jak u orła!
  Chłopiec skoczył wyżej i zakręcił się w powietrzu. Znów wylądował na bosej pięcie. Potem, z werwą, jego szabla pokroiła kawałki pachnącego, wielowarstwowego ciasta. Dzieci zaczęły zajmować swoje miejsca. Pippi ponownie machnęła różdżką i talerze pofrunęły z jej domu w stronę siedzącej młodej drużyny.
  Wyglądały, jakby latały i mieniły się w powietrzu.
  Rozproszyły się i wylądowały przed dziećmi siedzącymi na trawie. Kawałki ciasta poleciały w ich stronę.
  Wyglądało pięknie. Oleg uniósł rękę, a na palcu wskazującym młodego wojownika błysnął pierścień.
  Młody wojownik oznajmił:
  "Pokażę ci jedną z moich poprzednich misji! Opowiem ci, a hologram pokaże film".
  I Oleg rozpoczął swoją niespieszną opowieść.
  W jednej z alternatywnych rzeczywistości Japonia zdecydowała się zaatakować radziecki Daleki Wschód w lipcu 1941 roku. Oczywiście, coś takiego mogło się wydarzyć w prawdziwej historii. Hirohito po prostu wykazał się typowym dla samurajów i Bushido pragnieniem oszczędzenia swoich ludzi. Ale tutaj postąpił tak, jak można by oczekiwać od Japończyka - nie zważając na cenę zwycięstwa. Poza tym, zajęcie Dalekiego Wschodu po zajęciu Moskwy przez Niemców byłoby jak grabież. A to jest odrażające dla Japończyków. A cena zwycięstwa nie ma znaczenia; kluczem jest zwycięstwo. Nic dziwnego, że podczas wojny rosyjsko-japońskiej za panowania Mikołaja II stosunek ofiar śmiertelnych do rannych wynosił trzy do jednego, co było niekorzystne dla samurajów. Niemniej jednak Japończycy słusznie byli dumni z tego zwycięstwa.
  Teraz również istniała chęć zemsty za bitwę pod Chałchin-Goł, a jednocześnie chęć zademonstrowania, że za wszelką cenę będą wytrwali w walce o zwycięstwo i nie będą czekać na klęskę Armii Czerwonej. Japończycy dysponowali dość liczną piechotą. Nawet bez kolonii populacja Japonii nie jest mniejsza od niemieckiej - około stu milionów - a z koloniami jest większa niż ZSRR.
  Więc samurajowie ruszyli i ruszyli do ataku. Japończycy nie mają wielu czołgów, a te, które mają, są małe, ważą piętnaście ton, ale są mobilne, dobrze radzą sobie w terenie i mają silniki diesla.
  Krótko mówiąc, samurajowie pięli się w górę. Ich flota była znacznie potężniejsza niż radziecka i było jasne, że Armia Czerwona nigdy nie dotrze do ojczyzny. Samurajowie mieli również przewagę w powietrzu, dysponując kilkoma bardzo zdolnymi asami i myśliwcami. Na przykład słynny Zero, wówczas najlżejszy i najbardziej zwrotny myśliwiec na świecie, był niezwykle trudny do odparcia.
  Wobec dużej masy piechoty i samolotów wojska radzieckie znajdowały się w trudnej sytuacji.
  Stalin, inaczej niż w prawdziwej historii, nie tylko nie był w stanie wycofać ani jednej dywizji z Dalekiego Wschodu, ale był zmuszony spowolnić postępy dużych mas piechoty, która, inspirowana kodeksem Bushido, bez lęku parła naprzód, a aby zapobiec natychmiastowemu załamaniu się frontu, musiał tam również wysłać rezerwy.
  W rezultacie naziści byli w stanie okrążyć i pokonać wojska radzieckie na Ukrainie znacznie szybciej. Ofensywa na Moskwę rozpoczęła się kilka tygodni wcześniej, a nazistom udało się wkroczyć do stolicy przed nadejściem jesiennych odwilży.
  W tych warunkach Oleg musiał oczywiście ratować ZSRR.
  Już na obrzeżach Moskwy on i Pippi spotkali nazistów.
  Dziewczyna-bohaterka skinęła głową:
  "Ja też nie jestem taki młody, na jakiego wyglądam. Biorę tylko raz w roku tabletkę młodości i mówię: połknę tę tabletkę, nie chcę być stary!"
  Oleg skinął głową na znak zgody:
  "Tak, a Pippi i ja spotkaliśmy faszystów na obrzeżach radzieckiej stolicy. I oczywiście mieliśmy magię ochronną i różdżki".
  Pippi dodała z uroczym uśmiechem:
  "I kilka innych artefaktów! W szczególności, gdy machnęliśmy naszymi magicznymi różdżkami, niemieckie czołgi i transportery opancerzone zamieniły się w tabliczki czekolady. A nazistowscy żołnierze w ich wnętrzu zaczęli zamieniać się w żelki pokryte cukrem pudrem. W ten sposób pierwsza kolumna żołnierzy, która weszła do środka, została zneutralizowana".
  Hologram przedstawiał Moskwę i jej przedmieścia, po których poruszały się niemieckie czołgi. Niemieckie pojazdy nie wyglądały na szczególnie duże ani groźne. W rzeczywistości, z krótkimi lufami, T-4 wyglądał zupełnie niegroźnie, podczas gdy T-2 przypominał mały samochód. Ale potem, machnąwszy czarodziejskimi różdżkami, zaczęli oblewać chłopca i dziewczynkę czekoladową skorupką. I te pojazdy zaczęły wyglądać całkiem apetycznie.
  A żołnierze w mgnieniu oka zamienili się w żelki w czekoladzie albo beczki miodu. Co wyglądało niesamowicie zabawnie.
  A teraz dzieciaki biegną po smakołyki. Wiele dzieci, pomimo jesieni i chłodu, pokazuje bose stopy. Wśród pionierów modne było chodzenie boso.
  Uważano, że chłopcy i dziewczęta powinni po prostu być zahartowani i nie chorować.
  A Pippi i Oleg polecieli w inne miejsce, by kontynuować swoje cudowne transformacje. I wyglądało to niesamowicie.
  A potem, na przykład, kiedy T-4 zamienia się w ciasto, a T-3, dość potężny czołg, w stertę ciast wypełnionych kremem i płynną czekoladą. To jest po prostu zachwycające, muszę przyznać.
  W co można by przekształcić tak niebezpieczny samolot szturmowy jak Ju-87? W coś niszczycielskiego i przekonującego. A dokładniej, w coś apetycznego. Na przykład w stertę lizaków i pianek.
  Pippi zaćwierkała:
  Będą wspaniałe smakołyki,
  I różne kreskówki!
  Rozerwiemy wszystkich na strzępy jak bibułę,
  Zjedz do syta dziczyznę!
  A może by tak zamienić potężnego Junkersa-88 w tacę z gorącym, galaretowatym mięsem? Albo coś jeszcze bardziej apetycznego?
  A także, gdy zamiast bomb spadają z góry pomarańcze i mandarynki. Które można jeść ze smakiem. A może nawet dojrzałe melony. Motocykle z żołnierzami SS, które zamieniają się w arbuzy. Jakie to wszystko pyszne.
  Oleg wziął ją i zaśpiewał:
  Najsmaczniejsze rzeczy na świecie,
  Zrobimy to jak rakiety...
  Promień lasera świeci nad planetą,
  Wierz mi, nie ma fajniejszego chłopaka!
  Pippi wzięła ją i podniosła:
  Wkrótce śnieg roztopi się w słońcu,
  Wierz mi, nie ma fajniejszych dziewczyn!
  A młoda wojowniczka trzasnęła bosymi palcami u stóp. A nacierający żołnierze Wehrmachtu zamienili się w dojrzałe banany. Wow. Kiedyś armia, teraz hipermarket spożywczy. A wszystko takie pyszne i świeże.
  Pippi zachichotała i zaćwierkała:
  Nie poddawaj się, nie poddawaj się, nie poddawaj się,
  W walce z Fritzem my, dzieci, jesteśmy dynamitem...
  I proszę, chłopcze, nie przejadaj się,
  Pokonaj swoich wrogów, a będziesz wiecznie syty!
  Dziewczynka zagwizdała i z nieba znów zaczęło spadać coś tak pysznego i wonnego.
  Na przykład samoloty Luftwaffe zaczęły zamieniać się w watę cukrową. I padały jak płatki śniegu. Liczne dzieci krzyczały z radości, podskakiwały i klepały się w stopy, które poczerwieniały od zimna niczym gęsie łapki.
  Oleg wykrzyknął:
  Do krwawej, świętej i sprawiedliwej bitwy,
  Maszerujcie, naprzód, ludzie pracujący!
  Dla potęgi, światła i chwały,
  Posuwamy się naprzód i śmiało maszerujemy!
  A chłopak i dziewczyna polecieli dalej. Czystka była potrzebna nie tylko w Moskwie, ale i na innych frontach!
  Dzieciaki Supermana jak zwykle są w formie! I wszystko robią po prostu rewelacyjnie!
  Pippi zauważyła:
  Pomóż swojemu przyjacielowi życzliwością i słowem,
  Niech pokonani wrogowie się rozproszą...
  Czy możemy sobie to wybaczyć?
  Kiedy nie uczymy zła lekcji!
  ROZDZIAŁ NR 6.
  Kuszący i pełen życia film trwał dalej. Dzieciaki krążyły wokół Moskwy, rozprawiając się z hordą. Oprócz oddziałów niemieckich, napotkały również Włochów. Pod wpływem magii bojowej przemieniły się w niezwykle soczyste i słodkie ananasy. A gdy dzieci rzucały się na nie i je jadły, słodki sok pomarańczowy spływał im po policzkach. Wyglądało to absolutnie odjazdowo i uroczo.
  Oleg zauważył z ironicznym uśmiechem:
  - A my jesteśmy jak ogrodnicy!
  Pippi odpowiedziała z uśmiechem:
  - Nie ogrodnicy, ale superogrodnicy!
  Oleg obrócił się, uwolnił śmiercionośny pulsar ze swoich bosych palców u stóp i wyjaśnił:
  - A więc nie super, ale hiperogrodnicy!
  Pulsar uderzył w kolumnę piechoty i pojazdów pancernych. W jego miejscu wyrosły palmy pełne pomarańczy i kokosów. Co wydawało się wręcz cudowne.
  Pippi zaćwierkała:
  Tak, to cudowne! To tak, jakby Afryka zawitała do Rosji! Może ty, mój chłopcze, będziesz miał coś przeciwko?
  Oleg odpowiedział chichocząc:
  - Tak, chciałem być chłopcem! I na szczęście nim zostałem! Ale dlaczego twoim? Kim ja dla ciebie jestem?
  Pippi roześmiała się i zauważyła:
  - Ale Hitlera nazywają też moim Führerem, jakby był czyjąś własnością!
  Chłopiec terminator roześmiał się i odpowiedział:
  - Czego można oczekiwać od wściekłego Führera?
  Dziewczyna-wojowniczka mruknęła:
  - Może zaśpiewasz coś o Afryce!?
  Oleg zaczął z uśmiechem:
  Małe dzieci,
  Nie za nic w świecie,
  Nie wybieraj się do Afryki na spacer!
  Pippi energicznie pokręciła głową, kontynuując rozpraszanie pulsarów za pomocą różdżki:
  - Nie! To ze starej radzieckiej kreskówki! Daj coś nowszego i swojego!
  Chłopiec-terminator śpiewał z uczuciem i wyrazem:
  Jesteśmy w dżungli, w krainie dzikich małp,
  Gdzie banany są zielone, tam jest mnóstwo kanibali!
  Musieliśmy przepłynąć ocean,
  Z taką kipiącą energią!
  
  Rosja kazała nam iść -
  Dotrzyj tam, gdzie znajduje się równik!
  No cóż, co to jest, że Bóg jest Jeden i nie Jeden,
  I nie mamy tylko jednego granatu!
  
  Wysłali młodych pionierów do walki,
  Powiedzieli, że to tylko staż!
  Aby każdy chłopiec był odważny,
  Energia przyspieszenia dużych rakiet!
  
  Strzelam z karabinu maszynowego prosto w cel -
  Spójrz na tych wojowników w kolorze khaki!
  Nie będą w stanie kontrolować naszej Ojczyzny,
  Pindos i inni tyrani!
  
  Taki surowy rozkaz z Ojczyzny -
  Naucz się, chłopcze, walczyć jak dziki lew!
  A jeśli czerwony przywódca wydał rozkaz,
  Nie bądź żałosnym obrazem klauna!
  
  Łuska mocno mnie poparzyła w policzek,
  Nie ma jeszcze na nim twardych zarostów!
  Ale ja służę mojej Ojczyźnie od dawna, uwierz mi,
  Nie myślcie, że jesteście słabeuszami, nastolatkowie!
  
  Nasz był otoczony przez plemię Mau-mam,
  Oni nie mają włóczni, oni mają granatniki!
  W odpowiedzi uderzymy stalą,
  Rosyjscy piloci pomogą z nieba!
  
  W Rosji każdy wojownik od przedszkola,
  Dziecko sięga po pistolet!
  I pokonaj armię najeźdźców,
  Bard opiewał wyczyny poematu!
  Piosenka była radosna, a dzieci tymczasem przemieniały stacjonujące wokół Moskwy wojska w najróżniejsze pyszne i apetyczne rzeczy. Ale na tym się nie skończyło. Wojska były również na flankach. Na przykład, na południu, naziści oblegli już Sewastopol i zbliżali się do Stalingradu. A dalej, na Zakaukaziu, Turcja otworzyła front. Osmanowie wielokrotnie walczyli z Rosją i uznali, że nadszedł czas, by ponownie przystąpić do wojny. I skorzystać z terytorium ZSRR. Japończycy zaś już okrążyli Władywostok i zdobyli Kraj Nadmorski, a także Chabarowsk. I byli już prawie okrążeni przez Ałma-Atę. Tak wyglądała tragiczna sytuacja na wschodzie. Oleg i Pippi wsiedli na latający dywan i pobiegli walczyć z samurajami.
  Oleg zagwizdał po raz ostatni. I liczne wrony zamieniły się w ptysie, a czekoladki w złotych opakowaniach posypały się na ziemię.
  Chłopiec-terminator wydawał się być bardzo zadowolony:
  - Pokazałem swoją najwyższą klasę,
  Lepsze niż Adidas!
  Pippi zachichotała i zapytała zaskoczona:
  - Czy ludzie w XXI wieku pamiętają jeszcze markę Adidas?
  Młody wojownik odpowiedział z uśmiechem:
  "Wątpię, żeby ktokolwiek to pamiętał! Ale "Adidas" to nazwa, która się naprawdę dobrze rymuje. Dlatego zarówno dzieci, jak i nastolatki często używają jej w swoich piosenkach".
  Bohaterka śpiewała ze swoim ukochanym, wypuszczając pulsar w stronę stada wron. Zaczęły one przemieniać się w kiełbaski, zarówno mięsne, jak i serowe, z dodatkami. A wojownik śpiewał:
  Zamiast mikrofonu ogon przyjmuje mruczenie,
  Piosenka nie jest nowa, ale jest nasza...
  Kotek, kotek, miau - to cała muzyka,
  Kiciu, kiciu, miauczenie - to wszystkie słowa!
  Oleg uśmiechnął się i zauważył:
  - Powinienem zaśpiewać coś bardziej heroicznego i imponującego. Na przykład tak.
  Chłopiec Terminator strzelił bosymi palcami u stóp i zaśpiewał z zachwytem, siłą i furią:
  Jestem współczesnym chłopcem,
  Dla mnie komputer to najwyższa klasa.
  Nawet jeśli morze gwałtownie się wzburzy,
  Faszystowski jeżozwierz nas nie połknie!
  
  Jestem wojownikiem, bezczelnym od kołyski,
  Siedząc na nocniku, strzelił laserem...
  Jest dużo chłopców i dziewcząt,
  Dla kogo Stalin jest ideałem!
  
  Wszystko potrafię zrobić za pomocą odpowiedniego żartu,
  Laptop, więc uderz ich w głowę.
  Uczynimy świat tak interesującym, że aż bolesnym,
  Rosjanie są przyzwyczajeni do wygrywania wszędzie!
  
  Skończyłem, żartobliwie, jako chłopiec, w wojnie światowej,
  Bardzo dobrzy faceci w szybkiej wojnie...
  Z faszystów mogę zrobić kotlet,
  Przecież lenistwo wcale mi nie odpowiada!
  
  Dla chłopca nie ma przeszkód, uwierz mi,
  Będzie w stanie pokonać Fritzów...
  Już niedługo na Ziemi odbędą się parady,
  Niedźwiedź wpadł we wściekłość i zaryczał!
  
  Jestem takim fajnym facetem,
  Pionierem bitew był...
  Dla mnie wojna to nic wielkiego,
  A Führer krzyczał wulgaryzmy na próżno!
  
  Oto zima, chodzę boso po mrozie,
  Odsłoniwszy zęby, biegnę szybko.
  Moja dziewczyna ma rude warkoczyki,
  I śmiertelny dar dla wroga!
  
  Tutaj, chłopcze, dzielnie pokonaj faszystów,
  Tam Stalin osobiście mi rozkazał...
  Palec naciska spust,
  Rozbiłem potężnego "Tygrysa"!
  
  To, czego chcieli Fritzowie, dostali,
  Cała trumna chłopców ode mnie.
  Chłopiec przejechał kilka szalonych mil,
  Uderzyć faszystów prosto w czoło!
  
  Uwierz nam, nic nas nie powstrzyma,
  Faszysta nigdy nie wygra.
  Nawet szalony król na tronie,
  Nawet zły pasożyt-zdrajca!
  
  Jesteśmy odważnymi chłopcami,
  I przyzwyczaili się do pokonywania Fritzów...
  Przecież nawet przedszkolaki są odważne w walce,
  Zawsze zdajemy egzaminy z doskonałymi wynikami!
  
  Słowianie nie mogą znieść upokorzenia,
  Stańmy wszyscy mocno przeciwko Fritzom...
  Bo w sercach płomień zemsty płonie,
  Zmiażdżmy naszych wrogów stalową ręką!
  
  Rosyjskie plemię to plemię olbrzymów,
  Jesteśmy w stanie zniszczyć zło na strzępy.
  Przecież ludzie i armia to jedność,
  Żeby dać faszystom solidne lanie!
  
  Nie będziemy w stanie ponieść porażki,
  No cóż, w takim razie my sami nie jesteśmy warci ani grosza.
  Poproś sąsiada o wybaczenie -
  Powstań z kolan, mój kraju!
  
  Mamy rakiety, samoloty,
  Ale za Fritzem kryje się potężny Wujek Sam.
  W przyszłości będziemy budować statki kosmiczne -
  I śmiało budujmy komputer!
  
  Naszej siły nie da się po prostu zmierzyć,
  Ona jest jak wściekły wulkan...
  Kto sieje proso na łące,
  No to wywołamy huragan!
  
  Nie ma na planecie miejsca wyżej położonego niż Ojczyzna,
  Więc każdy z nas jest wojownikiem i wojowniczką.
  Dzieci śmieją się z radości i szczęścia,
  Smutek i żal znikną - koniec!
  
  A kiedy spacerujemy po Berlinie,
  Mostek krok po kroku wybija klaski.
  Cherubini oświetlają nam drogę,
  Każdy jest czarodziejem, potężnym magikiem!
  Wojownik z furią skandował coś takiego. I właśnie dotarli do Ałma-Aty, obleganej przez Japończyków. A dzieci Terminatorów nagle wystrzeliły pulsary z różdżek. I w tym samym momencie trzasnęły bosymi stopami. I zamiast japońskich żołnierzy pojawiły się kiście dojrzałych bananów i pozłacane kieliszki lodów. A czołgi Kraju Kwitnącej Wiśni zamieniły się w wspaniałe, puszyste torty o orientalnym stylu.
  Pippi zaczęła podskakiwać i śpiewać:
  Proszę, żeby nikt nie był zaskoczony,
  Jeśli magia się zdarzy!
  Jeśli tak będzie, jeśli tak będzie, jeśli tak będzie
  Teraz wydarzy się magia!
  A dzieciaki zaczęły robić fajne metamorfozy... Nawet samoloty zaczęły przemieniać się w słodką, dmuchaną kukurydzę. I to było po prostu cudowne. A wata cukrowa lśniła jak diamenty w promieniach jesiennego słońca.
  Oleg wziął go i zaćwierkał:
  - Nasze przysmaki są przepyszne - po prostu przepyszne! Pożeramy je jak steki na śniadanie!
  Pippi wybuchnęła śmiechem. Dmuchnęła i w jednej chwili tuzin japońskich szturmowców zamienił się w żelki posypane zachori. Tak, to świetnie.
  Dziewczyna Terminator zauważyła:
  - O ileż cudowniejszy byłby świat, gdyby żyły na nim same dzieci!
  Oleg skinął głową na znak zgody:
  - Z tym nie można dyskutować!
  A dzieci trzasnęły bosymi palcami u stóp, a w stronę wrogów ruszyła iście huraganowa wichura. I po raz kolejny groźni wojownicy z Kraju Kwitnącej Wiśni okazali się niezwykle smaczni.
  Na przykład, potężne działo samobieżne z armatą kalibru 150 mm zostało przekształcone w łabędzia otoczonego brzoskwiniami o zapachu miodu, obranymi mandarynkami i liśćmi cukru. To była prawdziwa uczta, prawdziwa uczta. Jakże bogato i apetycznie to wyglądało.
  Oleg zauważył z zadowolonym wyrazem twarzy:
  - Takie tu uczty macie!
  Pippi skinęła głową na znak zgody:
  - Tak, wspaniałe uczty! I to jest wspaniałe!
  A dzieci kontynuowały czarowanie i dokonywanie przemian.
  Oleg, zainspirowany, śpiewał z wielkim entuzjazmem i żarliwością:
  Chłopiec żył w XXI wieku,
  Marzył o podboju kosmosu...
  Że Ojczyzna ma legiony sił,
  Kwazary oświetlą stolicę!
  
  Ale chłopiec natychmiast stał się podróżnikiem w czasie,
  A na pierwszej linii frontu światowego ognia...
  Jest topniejący, rozdarty metal,
  I wygląda na to, że nie ma tu miejsca do życia!
  
  Chłopiec zawsze przyzwyczajony był do życia w luksusie,
  Kiedy banany i ananasy są wszędzie...
  No cóż, oto problem,
  To tak jakbyś znalazł Judasza!
  
  Słychać grzmoty, słychać ogniste grzmoty,
  Burza błysków przeleciała przez niebo...
  Wierzę, że Wehrmacht zostanie pokonany,
  Bo serce ma odwagę chłopca!
  
  Urodzony do walki, rozważ od przedszkola,
  My, chłopaki, naprawdę lubimy dzielnie walczyć...
  Ty, Wehrmachcie, który nacierasz w hordzie, rozbij ją,
  I zrób z Hitlera żałosnego klauna!
  
  Za Ojczyznę, za synów Stalina,
  Wstali, zaciskając pięści jeszcze mocniej...
  Ale jesteśmy fajnymi rycerzami orła,
  Będziemy mogli wygnać Führera za Wisłę!
  
  Wiedz, że to jest siła pionierów,
  Że nic na świecie nie może się z nią równać...
  Już niedługo zbudujemy raj we wszechświecie,
  Święte twarze z ikon będą błogosławić!
  
  Oddamy serca naszej Ojczyźnie,
  Bardzo kochamy naszą Ojczyznę...
  Nad nami jaśnieje cherubin,
  My sami będziemy sędziami faszyzmu!
  
  Teraz wróg pędzi prosto na Moskwę,
  A chłopiec stoi boso w zaspie...
  Zatrzymam tę hordę, wierzę,
  Nie obetną dziewczynie włosów, ja wiem, warkoczyki!
  
  Bardzo szybko stałem się pionierem,
  A chłopak będzie miał stalową wolę...
  Przecież nasze serce jest zbudowane z tytanu,
  A głównym przywódcą jest wszechwiedzący geniusz Stalin!
  
  Jestem pionierem, biegam boso zimą,
  A moje pięty zrobiły się czerwone od mrozu...
  Ale Hitler zostanie zmiażdżony kosą,
  I dajmy pocałunek szkarłatnej róży!
  
  Wierzcie mi, dla Rosji jesteśmy orłami,
  I nie pozwolimy Führerowi dotrzeć do stolicy...
  Choć siły Szatana są silne,
  Wierzę, że wkrótce obedrzemy Adolfa ze skóry żywcem!
  
  Mamy taką moc - wszyscy ludzie,
  My, dzieci, walczymy o sprawiedliwość...
  A Hitler jest znanym złoczyńcą,
  I nie otrzyma miłosierdzia od ludu!
  
  Mamy dla Ciebie bardzo mocny karabin maszynowy,
  Co tak celnie strzela do faszystów...
  Poprowadź ogień, a będą rezultaty,
  Zwycięstwo przyjdzie w promiennym maju!
  
  Uczynimy Ojczyznę ponad gwiazdami,
  Już niedługo podniesiemy czerwoną flagę nad Marsem...
  Bo Bóg Jezus Chrystus jest z nami,
  To Imię będzie na wieki w chwale!
  
  Ale Stalin jest także bratem pionierów,
  Choć dzieci są o wiele odważniejsze od starszych...
  Chłopiec ma dobrze wycelowany karabin maszynowy,
  Zestrzelił wieże faszystów!
  
  Chociaż zaspy śnieżne były wysokie,
  Chłopiec walczy z Fritzem boso...
  Nie jest dla niego trudne zabicie faszysty,
  Przynajmniej zdał egzamin, oczywiście, że jest bardzo rygorystyczny!
  
  A chłopiec też obliczył literę,
  Nazista został zastrzelony i ścięty...
  W sercu płonie płomień i metal płonie,
  Führer nie pozwoli na dezinformację na temat Ojczyzny!
  
  A ty kochasz swoją ojczyznę,
  Ona jest jak matka dla wszystkich ludzi, wiesz...
  Kocham Jezusa i Stalina,
  I dajcie Führerowi porządne lanie!
  
  Cóż, faszystowski atak już wyschł,
  Wygląda na to, że nazistom kończy się energia...
  Hitler dostanie cios w ryj,
  I będziemy śpiewać pod tym czystym niebem!
  
  Twój chłopiec biegał w krótkich spodenkach przez całą zimę,
  I nawet nie zauważyłem kataru...
  Nie rozumiem, co jest w tym przeziębieniu,
  Czasami dzieci są zbyt chore!
  
  Wiosną już bardzo łatwo jest walczyć,
  Przyjemnie jest taplać się w kałużach aż do samego końca...
  Usiedli w łodzi, wzięli wiosło,
  Co było dla nas bardzo interesujące!
  
  Walczyć i odważyć się za Ojczyznę,
  My, pionierzy, będziemy bardzo odważni...
  Zdawanie egzaminów z samymi piątkami,
  Żeby szybko pokazać się światu!
  
  Wierzę, że myśliwce przybędą do Berlina,
  Chociaż wojna nie przebiega zbyt gładko...
  Zdobędziemy ogrom wszechświata,
  Jednak sytuacja maluszka nie wygląda jeszcze najlepiej!
  
  Choć oczywiście na wojnie zawsze tak jest,
  Każdy krzak niesie ze sobą niebezpieczeństwo...
  Ale będzie marzenie pionierskie,
  Chłopiec boso jest bardzo zwinny!
  
  On, chłopcze, z precyzją trafia w faszystów,
  Ponieważ pionier ma honor w sercu...
  Führer otrzyma cios w czoło,
  A resztę ukarzemy jako przykład!
  
  Cokolwiek mogę zrobić, zrobię, wiesz?
  Przecież Rosjanie są niezwyciężeni w walce...
  Zbudujmy czerwony raj we wszechświecie,
  Ludzie na zawsze zjednoczyli się z partią!
  
  I uwierz mi, nasi wrogowie nas nie wymażą,
  Dokonamy cudu jak giganci...
  Zerwij kajdany wszechświata,
  A Hitler to podły Judasz!
  
  Lata miną, czasy przyjdą,
  Święty w bezgraniczności komunizmu!
  A Lenin będzie z nami na zawsze,
  Zmiażdżymy jarzmo faszyzmu!
  
  Jak dobrze Chrystus wskrzesi każdego,
  A jeśli to nie nastąpi, to nauka...
  Przecież człowiek dorósł do potęgi,
  Życie nie jest łatwe, bracia, wiecie o tym!
  
  Wielkość Ojczyzny będzie w tym,
  Że wszyscy, nie wiedząc o tym, zakochali się w niej...
  Wielkość świętego kraju polega na jednym,
  Do bezgranicznej i najwspanialszej Rosji!
  
  Jestem pionierem, podczas gdy jej chłopiec,
  I uwierzcie mi, nie chcę dorastać...
  Wkrótce zobaczę wiele różnych krajów,
  I zepchnę Führera i jego hordę w bagno!
  
  Wy też bądźcie wojownikami z odwagą,
  Aby nasza wiara stała się silniejsza od stali...
  Ojcowie są dumni z pionierów,
  Gwiazdę bohatera dał towarzysz Stalin!
  
  Krótko mówiąc, grzmot wojskowy ucichnie,
  Będziemy pracować z zapałem na placu budowy...
  W końcu komunizm jest silnym monolitem,
  Wieś jest równie piękna jak stolica!
  
  I przyznaję, że jestem z tego powodu bardzo zadowolony,
  Że byłem w piekle i ogniu...
  Teraz jestem tak dumny, że mogę wziąć udział w paradzie,
  Hojna jest Ojczyzna w nieskończonej chwale!
  Japońska armia przeszła gruntowną transformację. A dzielne dzieci poleciały dalej, do Kraju Nadmorskiego. Po drodze natknęły się na samoloty. Machnięciem różdżki przemieniły się w pyszne i pachnące przedmioty. Ciasta były szczególnie imponujące. Niektóre miały kształt żaglówek, inne róż, a jeszcze inne były jeszcze bardziej efektowne i kolorowe. Babeczki również spadały na ziemię.
  A na dole biegali boso chłopcy i dziewczynki. Rzucali się na spadające z nieba smakołyki i łapczywie je pożerali. Co też wyglądało wspaniale.
  Oleg zauważył:
  - Czy karmimy głodnych?
  Pippi zauważyła z uśmiechem:
  - Jakiż odważny japoński żołnierz zakończyłby życie w brzuchu dziecka? Ale dokąd trafia jego dusza?
  Chłopiec-terminator odpowiedział:
  - Ale dusza jest pierwsza, przed ciałem! Byłem dorosły, a teraz jestem w ciele dziecka. Ciało się zmieniło, ale dusza pozostaje ta sama i nieśmiertelna! I to jest cudowne!
  Dziewczyna Terminator zauważyła:
  -Ale czy ciało nie wpływa na postrzeganie świata?
  Oleg potwierdził:
  - Oczywiście, że tak, ale w tym przypadku to i lepiej!
  Pippi skinęła głową z uśmiechem:
  - Tak, to wielkie szczęście być wiecznym dzieckiem!
  "Oczywiście, nie popadając w dziecinność!" dodał wieczny chłopiec.
  ROZDZIAŁ NR 7.
  W Kraju Nadmorskim dzieci postanowiły nieco zmienić styl ataku. I po raz pierwszy użyły pulsarów bojowych. Choć były to prymitywne narzędzia, wszyscy zostali nakarmieni smakołykami. Czemu nie uderzyć ich wiązkami energii i piorunami? W rezultacie kilka pułków samurajów zostało spalonych. Wtedy Pippi kapryśnie wykrzyknęła:
  - Nie! To nie jest estetyczne! Wróćmy do robienia z Japończyków smakołyków!
  Oleżka zachichotała i zaćwierkała:
  - Nie jesteśmy żałosnymi robakami, potrafimy od razu zamienić samurajów w smakołyki!
  A walczące dzieci odwróciły się, załadowały pistolety i hiperblastery i ruszyły wściekle w stronę Japończyków. Po prostu zaczęły strzelać...
  Rzucili się na czołgi, topiąc je, a trawa zajęła się ogniem. A samurajowie zaczęli być rozrywani i smażeni jak szaszłyki. Tak brutalnie to będzie.
  Pippi Pończoszanka zachichotała i wypuściła bańkę magoplazmy bosymi palcami stóp. Japońscy żołnierze zaczęli przemieniać się w coś pysznego i apetycznego.
  I był pyszny, rozpływający się w ustach pasztet mielony, gołąbki w śmietanie, ptysie w czekoladzie i coś jeszcze wspaniałego. A co tu było tak pysznego, że nawet widać było błyskające bose, różowe szpileczki dzieci. I podbiegły do tych pyszności, a ciasta były polane śmietaną i najlepszymi dodatkami.
  Chłopiec i dziewczynka, wielcy wojownicy, których broń zmieniała się nieustannie niczym w grze komputerowej, śpiewali:
  Jak dobrze, gdy jedzenie jest słodkie,
  A wszystko w życiu jest takie wspaniałe...
  Niech Twoje marzenie się spełni,
  Jak bajka, a jednak nie błaha!
  Japońscy żołnierze napotkali magiczną i zdumiewającą siłę. I tak, pod wpływem magii, ich samoloty zaczęły przemieniać się w naleśniki wypełnione miodem, kremem czekoladowym, mlekiem skondensowanym i całą masą innych pysznych i aromatycznych rzeczy, niczym twist.
  A transformacja dokonała się online - w czasie rzeczywistym. I jakie to było piękne. I polecieli, lądując gładko.
  W tym samym czasie wojska radzieckie również przechodziły transformację. Tak dziwną i cudowną. Byli dorosłymi mężczyznami - nie najprzyjemniejszymi w czasie wojny. A teraz stali się dwunasto-, trzynastoletnimi chłopcami o miłych twarzach. I to jest cudowne!
  No cóż, który dorosły nie chciałby znów być dzieckiem?
  Oleg zauważył z uśmiechem:
  - Tak, to naprawdę wspaniałe!
  Pippi zaćwierkała:
  - Naprawdę, to cudowne! Chłopcy są o wiele słodsi niż dorośli, a zwłaszcza starsi ludzie. Spójrzcie na nasze śliczne buźki!
  A dzieci zaczęły się śmiać i wystawiać języki. I nawet zaczęły gwizdać.
  Liczne wrony i sępy zamieniły się w ciastka ze swoich gwizdów, a także lizaki, czekoladki, marmoladę i mnóstwo innych pachnących rzeczy. I jak tu wszystko radośnie wygląda.
  Żelki spadają, a japońska piechota, a także kawaleria w czołgach, przemieniają się w coś tak cudownego, że aż budzi nieopisany apetyt.
  A radzieccy żołnierze, głównie mężczyźni, zamienili się w chłopców. I pluskali się bosymi, dziecięcymi stopami. I nie chlapali już wodą, tylko słodkim syropem, napojami gazowanymi, coca-colą i koktajlami w czekoladzie. Jakież to wszystko było cudowne i wspaniałe - przepyszne smakołyki. A płyny pod bosymi stopami chłopców były przepyszne.
  Pippi Pończoszanka zauważyła:
  - Czy dobrze ich wycisnęliśmy?
  Oleg skinął głową:
  "Japończycy stali się ostatnio tacy mili. Ale czy naprawdę warto było zamieniać radzieckich żołnierzy w dzieci?"
  Dziewczyna zachichotała:
  - Czyż to nie wspaniale być chłopcem?
  Olezhka zapytała:
  - Co w tym takiego fajnego?
  Pippi odpowiedziała z uśmiechem:
  - Bo nie musisz się golić!
  A dzieciaki wybuchnęły śmiechem. I jak to komicznie wyglądało. A potem myśliwiec Zero, potężna maszyna, najbardziej zwrotna na świecie. I który zamienił się w watę cukrową. A potem polali go syropem czekoladowym - wyobraźcie sobie, jakie to pyszne.
  A te ciasta, które się pojawiły, zwłaszcza te z kadzi. I sposób, w jaki były pokryte różami, zrobione z kremu, dżemu i konfitur, były tak pyszne i wspaniałe.
  Oleg zauważył:
  - Czy pracujemy prawidłowo?
  Pippi skinęła głową:
  - Tak, jest pięknie i pysznie!
  Chłopiec zachichotał i strzelił bosymi palcami. A wrony stały się nowym rodzajem ciasta, niektóre nawet w kształcie trójrożca. I powiedzmy, jakie to było piękne.
  To jest naprawdę, powiedzmy, hiper.
  Dzieciaki świetnie się bawiły... Niektóre ciasta były ozdobione nie tylko kwiatami, ale także rybkami, motylami czy ważkami. I dlaczego ciasto nie miałoby mieć kształtu ptaka, kałamarnicy czy meduzy, w jaskrawych kolorach? A jakież to było pyszne i przyjemne dla oka.
  Pippi zauważyła:
  - Jak powiedział Iwan Groźny - piękno!
  Oleg odpowiedział z uśmiechem:
  - Albo może hiper!
  Pippi skinęła głową:
  - Można nawet powiedzieć hiper!
  Wojowniczka Margarita zauważyła:
  - Życie jest piękne, ale jeszcze piękniejsze jest dobre życie!
  Annika zauważyła po ugryzieniu kawałka ciasta:
  - Życie tutaj jest jak wakacje!
  Tommy potwierdził, próbując różowego ciasta czekoladowego:
  - Jest po prostu cudownie!
  Dzieci wydawały się bardzo szczęśliwe. Bawiły się i szczerzyły zęby. To był piękny świat. Jednak Tommy zauważył:
  "Mikołaj II nie jest naszym carem! Może powinniśmy zająć się swoimi sprawami!"
  Annika dodała z irytacją:
  - A ile ziemi Rosja zabrała Szwecji? Wliczając kraje bałtyckie i Finlandię. I my im pomożemy?
  Pippi mruknęła:
  "Ja też nie jestem zachwycona Rosją. Ale wyższe mocarstwa twierdzą, że wygranie tej wojny leży w interesie białej rasy! A przecież jesteśmy biali". Dziewczyna tupnęła bosą, smukłą stopą i dodała:
  "Jeśli Japonia wygra, nastąpi cała seria wydarzeń, które doprowadzą do powstania potwora takiego jak Chiny. I nie sądzę, żeby to było dobre dla Europy!"
  Annika zapytała:
  - A co, jeśli Rosja ruszy na Sztokholm i podbije Europę? Co się wtedy stanie?
  Oleg stwierdził zdecydowanie:
  - Po co nam to, do cholery? Przecież i tak musimy wyżywić Europę!
  Pippi skinęła głową:
  "Autokratyczna Rosja nie ma powodu, by anektować również Europę. Jest wyjątkowo wolnomyślna. A car umacnia autokrację!"
  Margarita dodała:
  "Naprawdę nie ma powodu, żeby toczyć wojnę z Europą. Chyba że ona pierwsza zaatakuje. Zarówno podczas pierwszej, jak i drugiej wojny światowej to armie europejskie najpierw najechały Rosję, a nie odwrotnie!"
  Pippi wyraziła sprzeciw:
  Podczas I wojny światowej carska Rosja najechała Prusy Wschodnie i początkowo zajęła Galicję. Nie myślcie, że Rosjanie są takimi niewinnymi owieczkami. Rosja to imperialny, mięsożerny drapieżnik. Tak jak Niemcy, Wielka Brytania i Francja. Nie chodzi o to, że jest gorsza, ale też nie jest lepsza!
  Annika wzięła ją i zauważyła:
  "Ale my, Szwedzi, porzuciliśmy podboje. Postanowiliśmy budować szczęście we własnym kraju, a nie podbijać obce ziemie. I trzeba przyznać, że nam się to udało. Ale im więcej ziemi Rosja zagarnia, tym gorzej żyje jej lud. A obce ziemie nie dają chleba".
  Pippi zachichotała i zauważyła:
  - Właśnie dlatego nie warto zagarniać cudzego terytorium. Bierz, co masz pod ręką i nie szukaj niczego innego!
  Oleg roześmiał się i odpowiedział:
  - My, Rosjanie, walczymy nie po to, by zdobywać obce ziemie i podboje, lecz po to, by uszczęśliwić wszystkie narody!
  Margarita zachichotała i zauważyła:
  - Ale nie wszyscy chcą takiego szczęścia - to głupcy!
  Pippi podskoczyła, zrobiła siedem salt i zawołała:
  - Nie narzucaj ludziom swoich wyobrażeń o dobru i złu. W przeciwnym razie możesz się mylić!
  Annika skinęła głową, pokazując swą niedziecinną inteligencję:
  - Każda religia uważa się za najwłaściwszą! Ale nie może być tak, że wszyscy są głupi, a ty jesteś jedynym mądrym!
  Oleg znów się zaśmiał i odpowiedział:
  - Gdzie znajduje się środek Wszechświata?
  Pippi tupnęła bosą, silną nogą tak mocno, że bruk rozłupał się na małe kawałki, i odpowiedziała z uśmiechem:
  - Z punktu widzenia każdego obserwatora, on sam jest centrum wszechświata, albo tam, gdzie znajduje się środek ziemi - tam, gdzie ty stoisz!
  Tommy się roześmiał, dzieci uwielbiają się śmiać i zauważył:
  - A środek ziemi jest w literze m - jeśli napiszesz ją po rosyjsku!
  Annika zachichotała i zaćwierkała:
  - Mów po rosyjsku albo zgiń, mów po rosyjsku - Ein, zwei, dre!
  Pippi Pończoszanka zauważyła:
  "Jak na wasz wiek, dzieciaki, jesteście zdolni do czytania i pisania i wiecie dużo. Nie każdy wie, jak się pisze "ziemia" po rosyjsku".
  Dzieci uznały to za zabawne... Ale ostatecznie udało im się wytropić i pokonać Japończyków.
  Na lądzie samurajowie naprawdę dostają solidne lanie. Ale na morzu?
  Oleg zauważył z uśmiechem:
  "W tej wojnie morze może być ważniejsze niż ląd! Japonia jest prawdziwą panią mórz Oceanu Spokojnego. To kraj wyspiarski i oczywiście ten, kto jest najsilniejszy na wodzie, zdominuje".
  Pippi Pończoszanka wykrzyknęła:
  - No to chodźmy na magiczny dywan! Zróbmy bałagan z Japończykami!
  Annika zauważyła:
  "Lubię Japończyków - są tacy odważni. I nie szczędzą życia; są wielkimi patriotami swojej ojczyzny! A dla Szwecji Rosja jest tradycyjnym wrogiem od czasów Wikingów".
  Oleg zauważył z uśmiechem:
  "Dziś przyjaciel, jutro wróg, a pojutrze znowu przyjaciel! Wszystko się zmienia. Kto by pomyślał, że Czeczeni staną się filarem oparcia dla prezydenckiego tronu, a jutro znów będą mogli się zbuntować - to wszystko kręci się w kółko!"
  Pippi Pończoszanka zachichotała i wskoczyła na latający dywan, śpiewając:
  Oko za oko, krew za krew,
  I wszystko w kółko, od nowa!
  I zaśmiała się. Dzieci usiadły na latającym dywanie. W końcu to wspaniali wojownicy i szybko się uczą. Samurajom trudno z nimi walczyć. Japończykom z ich odwagą, a małym dzieciom z ich magią.
  Annika i Tommy grali w warcaby podczas lotu. I to była świetna zabawa - wspaniała gra. Chociaż Tommy zauważył:
  - Branie jest obowiązkowe - to jest złe!
  Annika zachichotała i odpowiedziała:
  - To zupełnie inna historia!
  Pippi zasugerowała:
  - Spróbujcie dobrych, świeżych szaszłyków!
  I rzeczywiście, jednym machnięciem różdżki na szpikulcu pojawiły się kawałki soczystego pieczonego mięsa. Pippi zanurzyła je w sosie pomidorowym i podała dzieciom do spróbowania.
  Oleg i Margarita zauważyli:
  - Świetnie nam idzie!
  Młodzi wojownicy zjedli szaszłyk i czuli się świetnie. Wyglądali na bardzo radosnych. Nie nazwalibyście tych walczących dzieci słabymi. To byli prawdziwi wojownicy. Naprawdę byli zdolni do wielu rzeczy.
  Oto pierwszy japoński niszczyciel na wodzie. Pippi machnęła magiczną różdżką i natychmiast przeobraził się w bardzo apetyczne danie na pływającej tacy. Wyszło całkiem nieźle, można by rzec.
  Oleg dmuchnął i taca popłynęła w stronę brzegu, przynosząc dzieciom jedzenie i radość. To była naprawdę wspaniała przygoda.
  Chłopiec-wojownik śpiewał:
  - Wzdłuż nieskończonych fal,
  Futro i kaftan są w modzie!
  Dzieciaki świetnie się bawiły. Były wspaniałymi dzieciakami.
  Zaatakowali więc krążownik z powietrza. I on również zamienił się w górę ciastek.
  I stało się to szybko, w sposób wymuszony. Tak wspaniale to było. Efekt był po prostu fantastyczny.
  Annika zauważyła ze słodkim spojrzeniem:
  - Efekt fantastyczny!
  Tommy ćwierkał:
  - I żyjemy w bajce!
  Dzieciaki są absolutnie zachwycone. Odsłaniają swoje małe buźki i śmieją się. Oleg i Margarita też chichoczą. Naprawdę się bawią. No cóż, powiedzmy, że to prawdziwe dzieciaki.
  Nowe przygody czekają. Oleg i Margarita jednak wspominają stare.
  Oleg Rybaczenko dotarł na front. Nadszedł kwiecień, wszystko rozkwitło i odwilżyło. Wojska przybywały. Władze carskie wycofały znaczne siły z centrum i północy, tak aby, zgodnie z planem Brusiłowa, główne ataki skierować na Austrię i Turcję. Innymi słowy, aby wyeliminować najsłabsze ogniwa państw Osi Berlińskiej i Sojuszu Czterech Mocarstw.
  Car zrozumiał, że musi dotrzeć do Stambułu przed Brytyjczykami, aby przejąć kontrolę nad Azją Mniejszą, Cieśninami i Konstantynopolem, a jednocześnie rozbić Austro-Węgry.
  Na zachodniej Ukrainie wszystko już kwitnie. Drogi wkrótce wyschną, a wojska będą mogły ruszyć naprzód. Armia carska jest w dobrych nastrojach. Nadeszła wiosna, a zwycięstwo wydaje się bliskie. W zeszłym roku Austriacy zostali mocno odparci. A teraz niemal wierzą w sukces. A Rosjanie nie są z tych, którzy się poddają.
  Generalnie filmy z czasów ZSRR mocno wyolbrzymiają niechęć żołnierzy do walki. W rzeczywistości żołnierze są dość pogodni. I wszyscy są w dobrym humorze.
  Zwłaszcza oficerowie, którzy są chętni do walki.
  Oleg wygląda jak chłopiec w wieku około dwunastu lat. Już zaczął zapominać, że był dorosły. I jak cudownie jest być chłopcem. Biegasz boso i w krótkich spodenkach, twoje bose stopy pluskają się w wiosennych kałużach i wydaje się to naturalne.
  Niestety, dorosły nie może sobie pozwolić na walkę w samych spodenkach, bo inni pomyślą, że jest szalony.
  Jak cudownie! Jest już kwiecień 1917 roku, a car jeszcze nie został obalony.
  Jak cudownie, że istnieje szansa na wygranie I wojny światowej, zjednoczenie Słowian i aneksję Konstantynopola. I twoje marzenie się spełniło - jesteś teraz chłopcem, a co najważniejsze, gwiazdą historii. To znaczy, że na zawsze pozostaniesz chłopcem i nikt cię nie zabije!
  I jakże cudownie byłoby przejść z dorosłości do wiecznego dzieciństwa, wolnego od groźby starości, choroby, utraty zębów i innych nieszczęść. Za to byłbym gotów spędzić czas w więzieniu i harować przez kilka miesięcy w zakładzie dla nieletnich. A ile czasu spędziłeś w więzieniu? Tylko trzy miesiące? Niewielka cena za wieczne dzieciństwo.
  I oto twoje marzenie się spełniło - jesteś na czele! I możesz dokonywać bohaterskich czynów. Na szczęście twoje ciało jest szybkie, silne, wytrzymałe i masz doskonały refleks. Powrót do dzieciństwa daje ci wiele.
  Nie jesteś już tylko dzieckiem, stałeś się nowoczesny. I to z pewnością lepsze niż bycie dorosłym. I nie ma potrzeby tęsknić za minionym dzieciństwem; ono zawsze jest tutaj, tuż obok ciebie.
  Istnieje coś takiego jak sprawiedliwość na tym świecie. Kiedy marzenia spełniają się po niezliczonych porażkach. A twój ukochany król, który ci odpowiada, zasiada na tronie. A ty, silny i szybki chłopak, odporny na kule, na wojnie - o której marzyłeś od dzieciństwa - odnalazłeś siebie.
  Tak, ale w dawnym życiu i rzeczywistości wszystko jest gorsze: na tronie zasiadają uciążliwi Putin i Łukaszenka, po których wielkich czynów się nie spodziewasz. A kim oni w ogóle są? I nie ma zjednoczonego Imperium Rosyjskiego! I oczywiście to Romanowowie są prawowitymi carami, a nie ci dwaj parweniusze.
  I czujesz się tak dobrze, masz tyle wigoru i energii. Jesteś chłopcem i chłopcem na zawsze! Jak cudownie!
  Oleg Rybaczenko nawet zaczął skakać z radości... Dostał swoje pierwsze zadanie wojskowe: dostarczyć paczkę do sąsiedniego pułku. Ale nie dali mu konia. "Jesteś tylko dzieciakiem" - mówili - "dasz sobie radę bez niego!".
  No i co z tą ciszą? Chłopak rzucił się biegiem, błyskając bosymi obcasami. Droga była wyboista i widać było, że każdy potrafi zrzucić podkowę z konia. Ale taki chłopak, i do tego były skazaniec, z ogolonymi na łyso włosami - komu by go było żal?
  Oleg biegnie... Dobrze, jego ciało stało się jeszcze bardziej wytrzymałe niż wcześniej. Biegnie się łatwo, a kłująca powierzchnia jest przyjemna dla jego zrogowaciałych stóp.
  Ale podróż jest długa - sto pięćdziesiąt mil! I oczywiście wysłali go, żeby mógł to zrobić w jeden dzień. Konno można z łatwością przejechać tak długą drogę, ale bosonogi chłopiec - nie ma litości!
  Oleg biegnie szybko, nie zwalniając tempa. Jest radosny i zadowolony z zadania. Choć oczywiście można by to było powierzyć dorosłemu łącznikowi.
  Łączność przewodowa nie jest jeszcze wszędzie dostępna, a kurierów nie brakuje. Jednak przed ofensywą liczy się każdy koń. I tylko Oleg Rybaczenko, w swojej klasycznej sylwetce, potrafi przebiec sto mil bez zatrzymywania się.
  Chłopiec biegnie, podziwia przyrodę i po drodze wyobraża sobie coś interesującego.
  Załóżmy, że Hitler i mocarstwa zachodnie zgodziły się na negocjacje i zamrożenie konfliktu 1 maja 1944 roku. I tak się rzeczywiście stało. Fritzowie, wykorzystując okazję, przerzucali wojska na Białoruś, przygotowując się do odparcia ataku. Nazistowskie Niemcy wciąż miały 324 dywizje - potężną siłę. Z tego 58 dywizji, dziesięć dywizji pancernych i pięć dywizji SS, stacjonowało we Francji, aby zapobiec lądowaniu aliantów. A teraz nadarzyła się okazja, by przerzucić je na wschód. Co więcej, pojawiła się sytuacja z czołgami. Naziści rozpoczęli już masową produkcję Tygrysów i Panter, podczas gdy Sowieci dopiero zaczęli przerzucać IS-2 i T-34-85. Sytuacja była więc dla nazistów jak najbardziej korzystna. Mogli naprawdę przejść do ofensywy.
  A Führer podjął decyzję podyktowaną konfiguracją frontu: przeprowadzić ataki flankujące z Mołdawii i północnej Ukrainy wzdłuż zbieżnych osi. To było naprawdę potężne posunięcie.
  Oczekiwano, że w walkach wezmą udział zarówno czołgi Tygrys II, jak i Maus. Ten drugi prezentował się bardzo groźnie, ale był dość drogi i trudny w produkcji, choć sterowalny i gotowy do walki. Produkcja samolotów III Rzeszy dogoniła ZSRR, co pozwoliło jej na uwolnienie się na froncie zachodnim. Ponadto doszło do wymiany jeńców, w wyniku której wielu niemieckich i włoskich pilotów powróciło. W ten sposób równowaga sił przechyliła się na korzyść nazistów.
  Samoloty Hitlera przewyższały radzieckie samoloty pod względem szybkości i uzbrojenia. Na przykład Focke-Wulf miał sześć dział, z czego dwa były 30-milimetrowe i cztery 20-milimetrowe. A ME-109M miał trzy działka 30-milimetrowe i dwa 15-milimetrowe. Oto jak potężni byli naziści. A ich prędkość przekraczała siedemset kilometrów na godzinę. Tymczasem radziecki Jak-9, najszerzej produkowany samolot, miał tylko jedno działo 20-milimetrowe i jeden karabin maszynowy. Jak mógł konkurować z Niemcami? LA-5 miał dwa działa 20-milimetrowe. Nawet najnowszy Jak-3, który dopiero zaczął wchodzić do służby latem 1944 roku, miał tylko jedno działo i dwa karabiny maszynowe, podczas gdy LA-7, który również wszedł do służby latem, miał dwa działa 20-milimetrowe.
  Jak można przeciwstawić się nazistom? Niemcy mają też myśliwiec odrzutowy ME-262, który właśnie zaczął przybywać na front, ma cztery działa kalibru 30 mm i osiąga prędkość maksymalną 900 kilometrów na godzinę.
  Cóż więc można zrobić przeciwko takiej potędze? Radzieccy piloci mają ciężko w powietrzu. I nie są w stanie stawić czoła takiej potędze.
  Naziści rozpoczęli więc ofensywę flankującą 20 czerwca, a ich czołgi rozpoczęły atak klinowy. Aktywne było również lotnictwo.
  Wojska radzieckie nie wytrzymały ciosu i zawahały się. Co za starcie! Mausy parły jak łomy... I spróbujcie powstrzymać sto osiemdziesiąt ton.
  W odpowiedzi dowództwo sowieckie rozpoczęło ofensywę na Białorusi.
  Ale istniała tam silna linia obrony. Co więcej, naziści wzmocnili słabe punkty i wykopali nowe okopy. Mimo to wojska radzieckie posuwały się naprzód. Było jasne, że przewagę liczebną można pokonać samą liczebnością.
  Oleg i Margarita wraz z innymi pionierami postanowili podjąć walkę z niemieckim klinem, który zbliżał się od strony terytorium Mołdawii.
  Batalion pionierski kopał okopy i zaminowywał, aby odeprzeć ataki.
  Dzieci pracowały boso, a chłopcy mieli na sobie tylko krótkie spodenki, z odsłoniętymi torsami. Byli opaleni od słońca i kościści od racjonowania. Oleg był rzeczywiście bardzo muskularny. I wymyślił serię nieprzyjemnych niespodzianek dla niemieckiego lotnictwa. Na przykład, boso-pionierzy budowali rakiety w kształcie domków dla ptaków ze sklejki, używając trocin i pyłu węglowego jako materiałów wybuchowych. Te rakiety były naprowadzane dźwiękiem. A samo urządzenie było wielkości ziarnka grochu.
  A jeśli taka rakieta wystartuje, to będzie prawdziwa katastrofa. Margarita produkuje zdalnie sterowane miny przeciw czołgom. To też wymaga pewnej pomysłowości. Te kołowe samochody załadowane materiałami wybuchowymi staranowały czołgi.
  Dzieciaki pracują, biegają, ich bose, różowe obcasy lśnią. To cudowne dzieciaki. Chłopcy i dziewczynki - tutaj w czerwonych krawatach - są po prostu wspaniali.
  Wśród nazistowskich samolotów szturmowych znajdował się TA-152, będący ewolucją Focke-Wulfa. Również on mógł się pochwalić potężnym uzbrojeniem i sześcioma działami, ale o wiele lepszymi osiągami, osiągając prędkość do 800 kilometrów na godzinę, co było praktycznie limitem dla samolotów z napędem śmigłowym. Ta potężna, wielozadaniowa maszyna mogła służyć jako myśliwiec, samolot szturmowy lub bombowiec frontowy.
  Ale w tym przypadku to szturmowiec. I pędzi w kierunku pozycji pionierów. A raczej oni pędzą. Całe stado leci.
  A za nimi Focke-Wulfy.
  A dzieci, boso, z błyszczącymi, zakurzonymi obcasami, wystrzeliwują, podpalając zapałkami schody ze sklejki, posyłając w niebo śmiercionośne dary zagłady. I rakiety startują, zostawiając za sobą dymiące, fioletowe ogony. Wznoszą się coraz wyżej i wyżej. A potem, gdy te dary zagłady uderzają w samochody, uderzając w nie i dosłownie je paląc, roztrzaskując na kawałki i odłamki. I tak wszystko się rozpada, a te piekielne płatki płoną. Tak niszczycielskie i niepowtarzalne.
  Młodzi wojownicy są naprawdę najfajniejsi. I pokazują, co potrafią. Niezwykli młodzi wojownicy.
  Dziewczyna-partyzantka Lara śpiewa:
  - Niech moja ojczyzna będzie chwalebna,
  ZSRR, kraj świętych Sowietów...
  Narody świata tworzą braterską rodzinę,
  Niech będą opiewane bohaterskie czyny!
  Dziewczyna naprawdę pięknie śpiewała. A naziści zostali zestrzeleni bez zbędnych ceregieli. A dzicy i potężni szturmowcy III Rzeszy nie mieli z nią żadnych szans. Jak wspaniale! A rakiety stworzyły powalający pokaz fajerwerków. Na szczególną uwagę zasługują dzieci w czerwonych krawatach; to wspaniali wojownicy. A innowacje technologiczne świadczą o najwyższym poziomie umiejętności.
  Oleg nawet zaśpiewał z uśmiechem:
  Każdy to wie,
  Szczere słowa...
  Dzieciaki dręczą,
  Doprowadzają cię do szaleństwa!
  I jak mały chłopiec wybucha śmiechem. I ponad sto niemieckich samolotów szturmowych zostaje zestrzelonych. Takie wybitne dzieci tutaj, które pokazują, że potrafią czynić cuda. Nie dzieci, ale cuda.
  Mały Petka ćwierkał, tupiąc swą małą, bosą stopą:
  - Niech moja Ojczyzna będzie chwalebna, towarzyszu Stalinie, krewnym wszystkich dzieci!
  A młodzi wojownicy śpiewali:
  Stalin mieszka w moim sercu,
  Abyśmy nie znali smutku...
  Drzwi do kosmosu zostały otwarte,
  Gwiazdy migotały nad nami!
  
  Wierzę, że cały świat się obudzi,
  Będzie koniec faszyzmu...
  A słońce będzie świecić,
  Oświetlając drogę komunizmowi!
  Po czym mali wojownicy klasnęli w dłonie.
  ROZDZIAŁ NR 8.
  Wspomnienia Olega przerwały mu sen. Zbliżały się pancerniki eskadry Togo.
  Nadszedł czas, by się z nimi rozprawić. Dzieci na latającym dywanie były już gotowe do ataku na wroga. Nagle jednak pojawił się przed nimi moździerz z tłuczkiem. A dokładniej, rudowłosa i dość atrakcyjna kobieta z miotłą. Obróciła się i warknęła:
  - Zjem was, dzieciaki!
  Pippi Pończoszanka zaśpiewała w odpowiedzi:
  Babciu, jesteś moją myszką,
  Zjem cię ze skórą i wszystkim!
  Męka bez wytchnienia,
  Jasne błyski,
  W mroku problemów!
  I tak zaczęli wymieniać pulsary. Baba Jaga posyłała je z miotły, a Pippi z różdżki. Oleg tymczasem postanowił nie dać się rozproszyć rudowłosej piękności, której miedziano-rude włosy powiewały na wietrze niczym proletariacki sztandar. Zaczął więc okładać pięściami togowskie okręty wojenne. Pierwszy z nich otrzymał magiczne trafienie i zaczął wirować. A potem zderzył się z sąsiednim. Rozległ się trzask, a oba duże okręty stanęły w płomieniach i zaczęły nabierać wody. Oleg zaśpiewał z furią:
  Rosyjski wojownik jest najsilniejszy ze wszystkich,
  Samuraj zadaje cios...
  Będziemy świętować sukces,
  Podbijanie wszystkich nie jest daremne!
  Pancerniki tonęły. Ich załogi wyskakiwały za burtę i próbowały się ratować.
  Margarita również dokonała cudu, rzucając zaklęcie swoją różdżką. I na pancerniku zaczęły kwitnąć bujne i żywe kwiaty o niezwykłej urodzie.
  Dziewczyna śpiewała:
  Księżyc, księżyc, kwiaty, kwiaty,
  Ufamy naszej ojczyźnie, naszym nadziejom i marzeniom!
  Nadzieje i marzenia!
  Często w życiu brakuje nam miłości i dobroci!
  Miłość i dobroć!
  Cały pancernik, łącznie z działami, był pokryty różami i stokrotkami. A dzielni żołnierze samurajowie zamienili się w motyle ze skrzydłami. I trzeba przyznać, że było to całkiem zabawne. Cóż za cudowna przemiana - nie mogła być piękniejsza.
  A Pippi Pończoszanka kontynuowała wymianę prezentów z Babą Jagą. I wyglądało to imponująco. Jakby bajka naprawdę się rozwijała. Każda z nich puściła pioruny. Zderzyły się, rozpadając się w fajerwerk. Po czym Baba Jaga, wyglądająca raczej jak kobieta około trzydziestki niż staruszka, zagruchała:
  - To będzie miało na ciebie śmiertelny wpływ!
  Pippi zachichotała i zauważyła:
  - Banalna groźba! Zbyt banalna!
  Baba Jaga ryknęła:
  - Więc teraz grozisz!
  Dziewczyna z bosymi stopami pisnęła:
  - Rozproszę cię na atomy po całym wszechświecie!
  Rudowłosa kobieta zachichotała i zauważyła:
  - To jest o wiele ciekawsze i bardziej angażujące! No cóż, jeśli potrafisz, to spróbuj!
  Pippi zachichotała i zaćwierkała:
  - Nie ocieraj łez,
  Jeśli upadniesz, nie płacz, wstań!
  Baba Jaga rzuciła kolejną chmurę ognistych kul w dziewczynkę i latający dywan. Pippi również potrząsnęła różdżką. I płatki zaczęły spadać w bardzo ciekawy sposób, niczym płatki kukurydziane.
  Pippi wzięła ją i zagruchała:
  - Nie poddam się! A moja bosonoga drużyna się nie podda!
  Chłopcy i dziewczęta mieli do czynienia z Japończykami. Kolejny pancernik zaczął się przemieniać w coś pysznego. Ale to jest niesamowicie fajne i może być pyszne. I nawet tłuszcz kapie i błyszczy.
  Oleg zauważył ze słodkim spojrzeniem:
  - Zbudujemy komunizm, atakując w górę, nie w dół!
  Chłopiec wybuchnął śmiechem, wystawiając język. Walczący terminator dziecięcy. To było naprawdę zajebiste.
  Annika wzięła ją, roześmiała się i zaczęła śpiewać:
  Chwała Szwecji, jest cudowna,
  Że kraj ten zachwycił cały świat...
  Wróg atakuje niebezpiecznie,
  Ale będziemy świętować zwycięstwo!
  Dziewczyna również chwyciła pocisk i wystrzeliła go swoją maleńką, bosą stopą - coś niesamowicie śmiercionośnego. W ciągu kilku sekund gigantyczny pancernik przeobraził się w pączka, również kolosalnego rozmiaru, a marynarze w rodzynki, również wysokie jak mężczyzna i pokryte miodem. To było niesamowite. Takie pyszne smakołyki.
  Dzieci były zachwycone, aż podskakiwały i wyginały plecy. To prawdziwa radość. Zachodzą takie cudowne przemiany.
  Ale Pippi nie była taka łatwa. Baba Jaga niespodziewanie otrzymała posiłki: pojawił się rosły, otyły mężczyzna w cylindrze, z długą brodą i siedmioogoniastym biczem w dłoniach. I ryknął:
  - Karabas Barabas - chodźmy teraz na lunch!
  Latał na drewnianym koniu i wymachiwał batem, jakby chciał zabić dzieci.
  Pippi Pończoszanka pisnęła:
  - Dzieci, pomóżcie!
  A młody zespół skupił się na Karabasie Barabasie. W brodatego potwora wystrzelono pulsary. Który roztrzaskał się na mastodonta. I Karabas Barabas pokrył się kwiatami i dosłownie rozkwitł. Jakby był bzem. Tak właśnie naprawdę rozkwita.
  Annika pisnęła i zaćwierkała:
  - Banzai! Naprzód ku kosmicznym wyżynom!
  Tommy dodał, szczerząc zęby:
  - Nasze zwycięstwo jest tuż za rogiem! I zdepczemy Karabasa! A raczej, bosymi stopami!
  Oleg i Margarita również łyknęli. Karabas Barabas kompletnie stracił panowanie nad sobą i rozkwitł jak krzak bzu.
  Baba Jaga, widząc, że zamiast groźnego doktora nauk lalkowych pojawił się bukiet kwiatów, zachichotała i ryknęła:
  - Światło było zielone,
  I dlatego, ponieważ, ponieważ,
  Że kochał życie...
  I wszyscy biegną, biegną, biegną, biegną,
  I biegnę!
  I Baba Jaga rzeczywiście uciekła. Miotła i moździerz pozostawiły po sobie płonący blask.
  Pippi zwolniła kroku na dywanie i zauważyła:
  - Użyliśmy za dużo magii, musimy odpocząć!
  Oleg skinął głową na znak zgody:
  "Tak, zużyliśmy sporo magii. Co więcej, rosyjska eskadra nie jest jeszcze gotowa do wypłynięcia: naprawiają uszkodzone statki. Mamy więc czas na medytację i regenerację".
  Chłopiec dał przykład, siadając w pozycji lotosu. Pozostałe dzieci poszły w jego ślady. Ich bose stopy nagle zwróciły się na zewnątrz. I to była, że tak powiem, wspaniała medytacja. Takie wyjątkowe dzieci.
  Oleg pogrążył się we wspomnieniach swoich poprzednich, bardzo ciekawych wyczynów.
  Po odparciu niemieckiego ataku, siły desantowe złożone z dzieci-podróżników w czasie zostały odwołane. Bosonogie dzieci-wojownicy i wynalazcy próbowali protestować - Wielka Wojna Ojczyźniana wciąż trwała, a ZSRR potrzebował pomocy. Jednak Czarnobóg oświadczył, że rosyjscy demiurgowie powinni interweniować w realnym świecie tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne. Armia Czerwona musi jednak poradzić sobie z tą plagą samodzielnie.
  I znów nadszedł czas, aby przyjrzeć się walce z boku.
  Dzięki interwencji dziecięcego oddziału desantowego wojska radzieckie odparły atak z Mołdawii, ale penetracja z drugiej flanki, z północnej Ukrainy, okazała się groźna. Co więcej, ofensywa przeciwko Finlandii na Przesmyku Karelskim okazała się mało skuteczna.
  Finowie zajęli Linię Mannerheima i zdołali odeprzeć ataki. Co jednak najważniejsze, Szwecja przystąpiła do wojny. W tym królestwie wszyscy pragnęli zemsty za porażki poniesione w poprzednich wojnach z Rosją, sięgających czasów Wikingów. Szczególnie jednak pamiętano Karola XII. Oczywiście, postawa kręgów reakcyjnych w Stanach Zjednoczonych również odegrała swoją rolę: sprzedali oni Szwecji znaczną ilość sprzętu na kredyt, skutecznie nastawiając ją przeciwko ZSRR.
  Z tego powodu czerwcowa ofensywa na Przesmyku Koreańskim zakończyła się niepowodzeniem. Stalin, znany niekiedy ze swojej nadmiernej ostrożności, odnotował również ofensywę na Białorusi.
  Dzięki temu Niemcy mogli zwiększyć presję z północy i ominąć sowiecką linię obrony.
  Walka pokazała, że Tygrys II, w zmodernizowanej wersji z silnikiem o mocy tysiąca koni mechanicznych, to potężny czołg przełamujący. I nie zacina się już ani nie psuje. Choć naziści wciąż mają niewiele takich pojazdów.
  Tak czy inaczej, Niemcy wdarli się głęboko z północnej Ukrainy. Ofensywa z Mołdawii została wznowiona, zwłaszcza gdy do walki wkroczyły nowe jednostki włoskie, w tym wyzwoleni jeńcy wojenni. Sytuacja stała się wówczas niezwykle napięta. Włoska piechota została zmuszona do szturmu, a za nią blokowały oddziały SS. I to miało swoje skutki. Znaczne siły radzieckie w tym wybrzuszeniu były zagrożone okrążeniem. Zakończenie Lend-Lease również miało negatywny wpływ. Radziecki przemysł zbrojeniowy był w szoku. Adaptacja i znalezienie alternatywnych tras zajęło trochę czasu.
  A potem Turcja uderzyła na Zakaukazie. I powstał nowy front. Turcy zaatakowali milionową armią. Zdobyli Erywań i Batumi. Aby zamknąć linię frontu, byli zmuszeni zaangażować do walki rezerwy sztabowe. To ponownie wsparło niemiecką ofensywę. Niektóre wojska radzieckie zostały okrążone i zmuszone do odwrotu z dużymi stratami. I nie wszystkim udało się przebić. Większość zginęła lub została schwytana. Cały sprzęt został utracony.
  Zmusiło to dowództwo i samego Stalina do tymczasowej defensywy na całym froncie. Sytuacja zaczęła się robić napięta. A potem Japonia, z którą Stany Zjednoczone i Wielka Brytania również zamroziły wojnę, nadciągnęła ze wschodu. Tam również trzeba było przegrupować siły. Naziści wykorzystali okazję i odcięli Odessę od głównych sił. Następnie posuwali się w kierunku Winnicy i Żytomierza.
  Ta sytuacja okazała się trudna. Co więcej, musieliśmy zmierzyć się z wieloma nowymi wrogami naraz. I to okazało się zupełnie nieplanowane.
  Co więcej, sytuacja pogorszyła się wraz z wprowadzeniem nazistowskich bombowców odrzutowych Arado, które były tak szybkie, że radzieckie myśliwce nie mogły ich dogonić i były niezwykle trudne do zestrzelenia przez działa przeciwlotnicze. To też nie była bułka z masłem.
  A Niemcom udało się nawet zbombardować Moskwę, co negatywnie odbiło się na morale żołnierzy.
  W dziedzinie konstrukcji czołgów wreszcie pojawiły się pierwsze niemieckie działa samobieżne nowej generacji - E-10 i E-25. Ich zasadnicza różnica w stosunku do poprzednich pojazdów nazistowskich polegała na konstrukcji: silnik i skrzynia biegów były zamontowane obok siebie, a skrzynia biegów bezpośrednio na silniku. Pozwoliło to zaoszczędzić na wale głównym i nadało niemieckim działom samobieżnym niski profil. E-10, z armatą 75 mm kalibru 48 EL, podobnie jak T-4, miał zaledwie metr i czterdzieści centymetrów wysokości, podczas gdy E-25, z armatą Panther, miał metr i pięćdziesiąt centymetrów wysokości.
  Dzięki temu działa samobieżne były lekkie, zwrotne, niewykrywalne i zdolne do szybkiego obrotu, co rekompensowało brak obrotowej wieży. Co najważniejsze, były łatwe w produkcji i niedrogie. Pierwszy E-10 miał pancerz przedni o grubości 60 mm i 30 mm boczny, ważąc dziesięć ton. To, w połączeniu z silnikiem o mocy 400 koni mechanicznych, zapewniało dobrą manewrowość. E-25 ważył tylko dwadzieścia ton z silnikiem o mocy 700 koni mechanicznych i był również szybki. Pancerz przedni był grubszy: 80 mm, a pancerz boczny miał 50 mm. Ponadto oba działa samobieżne miały bardzo stromo nachylony pancerz przedni.
  Pojawienie się tych pojazdów było dla Armii Czerwonej sygnałem ostrzegawczym. Były szybkie, dyskretne i niedrogie. Dodatkowo miały doskonałą optykę i noktowizory. Wszystko było najwyższej klasy.
  Nie było więc jeszcze na to odpowiedzi. T-44 okazał się prymitywnym czołgiem i wymagał dalszego rozwoju. Jedynie SU-100, oparty na podwoziu czołgu i T-34, mógł przynieść pewien postęp, ale pociski do armaty zaczęto produkować dopiero w listopadzie 1940 roku.
  Niemcy jednak przewyższali ich w tempie produkcji. Stopniowo przełamywali kolejne linie obronne, aż wojska radzieckie wycofały się za Dniepr. Wasilewskiemu w końcu udało się przekonać Stalina do poddania Kijowa i zajęcia korzystniejszej pozycji obronnej. Naczelny Dowódca, pamiętając lekcję z 1941 roku, tym razem nie stawiał oporu.
  Armia Czerwona pozostawała w strategicznej defensywie aż do nadejścia głębokiej jesieni, z ulewnymi deszczami. Okazało się jednak, że niemieckie działa samobieżne E-10 i E-25 doskonale radziły sobie w błocie, dorównując pod tym względem T-34-85. I oczekiwania, że Niemcy się zatrzymają, nie do końca się sprawdziły. Choć prawdą jest, że natarcie w błocie i przy złej pogodzie jest trudniejsze. A Stalin liczył na zimę niczym mannę z nieba.
  Jednak zima stała się jeszcze gorsza. Niemieckie bombowce odrzutowe stawały się coraz liczniejsze i bombardowały, gdzie tylko chciały. Lekkie działa samobieżne nazistów były potężne. Pojawił się również E-25 z działem 88 mm i stanowiskiem 71 EL. Był on również bardzo niebezpieczny: miał 120-milimetrowy, mocno pochylony pancerz przedni, 80-milimetrowy pancerz boczny i ważył trzydzieści ton. Było to bardzo niebezpieczne działo samobieżne, którego nawet IS-2 nie mógł przebić od przodu. A jego działo dosłownie niszczyło każdy pojazd w zasięgu wzroku. To był druzgocący cios.
  Radziecka ofensywa zimowa zakończyła się niepowodzeniem. Co więcej, pod koniec lutego sami naziści przeszli do ofensywy. Nowe myśliwce He-162 - lekkie, tanie, łatwe w produkcji i niezwykle zwrotne - zdobyły przewagę w powietrzu, a sytuacja Armii Czerwonej stała się jeszcze bardziej nagląca. Obrona w centrum została przełamana, a naziści odbili Smoleńsk, zagrażając Moskwie. Wojska radzieckie desperacko próbowały kontrataku, ale z marnym skutkiem. Dział samobieżnych SU-100 było wciąż za mało, a T-34-85 nie stanowił żadnego zagrożenia dla Armii Czerwonej.
  W tym samym czasie, w marcu, naziści w końcu otrzymali na froncie pełnoprawny czołg typu E. E-50 był mały, kompaktowy i miał niski profil. Ważąc 45 kg (104 funty) jak Pantera, miał silnik zdolny do wytworzenia mocy do 1200 koni mechanicznych, pancerz grubości Tygrysa-2, aczkolwiek z bardziej pochylonymi działami, oraz potężniejsze działo kalibru 88 milimetrów (100EL). Wieża była mniejsza i węższa, a osłona działa, niczym świński ryj, zakrywała cały przód wieży. Dzięki temu nowy czołg był praktycznie nieprzebijalny od frontu. Jego prędkość przekraczała siedemdziesiąt kilometrów na godzinę.
  Tak to przyspiesza. A problemy Armii Czerwonej narastały. W marcu Niemcy przebili się na północy, ponownie odcinając Leningrad od kontynentu. Sytuacja stała się krytyczna.
  A pod koniec kwietnia rozpoczęła się ofensywa na Moskwę.
  I tutaj udało się już nakłonić rosyjskich bogów, aby pozwolili na interwencję przybyszom w czasie.
  I tak batalion chłopców i dziewcząt staje do walki z nazistami. I to jest dobra walka.
  Oleg bardzo chciał zbudować rakiety właśnie w tym celu. I na przykład nakierować je na dźwięk. Ale nie miał czasu, a chłopcy i dziewczęta, z bosymi, błyszczącymi różowymi obcasami, rozpierzchli się po szczelinach.
  Naziści latali stosunkowo nisko i zadawali bardzo ostre i śmiercionośne ciosy.
  Chłopiec, Oleg, podróżnik w czasie, sięgnął po karabin. Nie był to Mosin, ale karabin przeciwpancerny, ze specjalnym, większym nabojem zdolnym do odpalenia paliwa. Dla zwykłego chłopca, a nawet dorosłego, trafienie odrzutowego samolotu szturmowego pędzącego z prędkością tysiąca kilometrów na godzinę byłoby niemal niemożliwe. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że spód niemieckiego samolotu jest pokryty wytrzymałym, pancerzem.
  Ale Oleg jest już doświadczonym wojownikiem; wielokrotnie walczył za Rosję, ZSRR czy Ruś Kijowską. Ma ogromne doświadczenie i supermoce.
  Chłopiec przyciska bosą piętę do kamieni na dnie zakamuflowanej celi i strzela.
  A potem uderza w samolot szturmowy o dużej mocy i nazista płonie.
  Nawiasem mówiąc, lata tu także dwuosobowy samolot szturmowy HE-483, uzbrojony w dwa działka lotnicze kal. 37 mm, sześć działek kal. 30 mm z przedłużonymi lufami oraz dwa działka kal. 20 mm, które są większe jak na samoloty.
  To dwuosobowy samolot szturmowy. I zaczyna się rozbijać. Oleg ma karabin, taki przeciwpancerny, ale młody geniusz osobiście go zbudował, żeby był bardziej kompaktowy, lżejszy i mniejszy. Więc na pewno pokona nazistę.
  Chłopiec Sieriożka, również boso, w krótkich spodenkach, lekko brudny, woła:
  - Wow! Strzelaj do samolotów!
  Oleg odpowiedział z uśmiechem:
  Nasz radziecki pionier,
  Doskonały przykład dokładności!
  Chłopiec oparł się piętom, które zostały poddane wszelkim próbom: pieczone w ogniu, przypalane gorącym żelazem i bite bambusowymi i gumowymi kijami. Jego stopy przetrwały to wszystko, a mimo to pozostały niemal dziecinne w wyglądzie, zgrabne w kształcie i zwinne jak małpie łapki, a może nawet bardziej.
  A Oleg strzelił celnie. Strzelał niemal instynktownie. I z niesamowitą precyzją. Trafił pancerz prosto w kolbę, zapalając zbiorniki paliwa. A potężny niemiecki samolot zaczął dymić i skręcać w przeciwnym kierunku.
  Oleg ćwierkał:
  - Raz! Dwa! Trzy! Rozszarpcie złe orki!
  Chłopiec chciał strzelić ponownie, przeładowując broń. Ale usłyszał głos bóstwa, najwyraźniej demiurga. Nie staraj się za bardzo - nie zwracaj na siebie zbytniej uwagi!
  Oleg skinął głową ze smutnym uśmiechem:
  - To jasne!
  Już przyciągnęli uwagę, naprawdę. A każda misja jest czymś. Jak podczas innej wojny alternatywnej, kiedy dostali rozkaz pokonania Japończyków. Wtedy chłopak i dziewczyna po prostu zaczęli wystawiać do walki niszczyciele samurajów.
  I wtedy Oleg zaczął nawet śpiewać z radości:
  Syn ery kosmicznej,
  Wędrował po wielkim świecie...
  Wierz mi, jego sprawy wcale nie są złe,
  A życie jest niekończącą się dziecięcą zabawą!
  
  Na początku, w połowie wieku, okazało się,
  Zerwali mu buty...
  I boso po śniegu wędrował,
  Zaspy śnieżne upiekły mi bose pięty!
  
  Ale to tylko zahartowało chłopca,
  I uwierzcie mi, on naprawdę stał się silniejszy...
  I uderzył dzika łokciem w ryj,
  I ten złoczyńca wpadł w otchłań!
  
  Chłopiec nie podda się dorosłym w walce,
  Jego przeznaczeniem jest zabijanie złych orków...
  Aby zły Kain nie przyszedł ze sztyletem,
  A ci bohaterowie nie musieli cierpieć!
  
  Wojownik jest młody i na pewno odważny,
  Rzuca się do ataku...
  Kiedy chłopiec-chłopak zabiera się do pracy,
  Wrogowie są po prostu marnowani!
  
  Skończyłem więc jako chłopiec okrętowy piratów,
  I to jest też bardzo fajne, wiesz...
  A dla kupców oczywiście jest kara,
  A ten gruby pies nie pójdzie do nieba!
  
  Chłopiec całkiem dobrze żeglował po morzach,
  Pozostałem dzieckiem, nie dorastając...
  Ale miał taki fajny cios,
  To, co pozostało z ciał dorosłych, było trupem!
  
  Oto ogromny galeon, który zabrali,
  Wierz mi, jest w nim złoto aż po brzegi...
  Można dosłownie zobaczyć odległości komunizmu,
  Fortuno, jesteś ulubieńcem synów!
  
  No cóż, może powinniśmy kupić sobie jakiś tytuł?
  Bosonogi chłopiec zostanie hrabią...
  A pokażemy królowej figę,
  Wątpliwości i strach zniknęły!
  
  Ale wydarzyło się coś tak odważnego,
  Kaci znów złapali chłopca...
  I nie licz teraz na litość,
  Albo jeszcze lepiej, krzycz na wieszaku!
  
  Chłopiec został bardzo boleśnie pobity batem,
  Przypalili mu pięty ogniem i żelazem...
  I śniło mu się pole, rozległe,
  Hiszpanie założyli buty!
  
  Szumowina długo torturowała chłopca,
  Jednak nie udało im się odkryć prawdy...
  A głos dziecka jest tak wyraźny,
  A prawda wyjdzie na jaw - wystarczy być odważnym!
  
  Cóż za pętla czeka chłopca,
  Prowadzą go na szafot, żeby go stracić...
  Białe płatki śniegu unoszą się na niebie,
  Niech ochłodzą twoje lekko posiniaczone czoło!
  
  Chłopiec stąpa boso,
  Na śniegu, a na stopach mam pęcherze...
  Podeszwy są wypalane szczypcami,
  Krwawi i źli kaci!
  
  Ale chłopiec poczuł się lepiej po śniegu,
  Uśmiechnął się i radośnie zaśpiewał...
  Przecież z nim jest alfa, jasna omega,
  A ona potrafi tak wiele!
  
  Oto chłopiec już stoi na szafocie,
  Prawie naga, pokryta bliznami i pęcherzami...
  Ale wygląda na to, że dziecko jest pozłacane,
  Jak książę w dziecięcych, jasnych snach!
  
  Już mi założyli linę na szyję,
  A kat był gotowy przewrócić krzesło...
  Chłopiec wyobraził sobie dziewczynę boso,
  Ledwo powstrzymałem smutny krzyk, który wyrwał mi się z piersi!
  
  Ale wtedy kula przebiła kata dokładnie,
  I pozbyli się złych katów...
  Królowa znów zostaje oszukana,
  A chłopcu światło łaski promieni!
  
  Chłopiec został uwolniony od kary,
  Chłopiec znów płynie statkiem...
  A katy nie dogoni obstrukcji,
  Teraz gniją w ziemi!
  
  Ale przygody znów czekają,
  Średniowiecze zniknęło niczym fala...
  Oczekujemy przebaczenia od tych, którzy są niewinni,
  Cudowny sen się spełni!
  
  To inny czas, przygoda,
  A samolot wiruje na niebie...
  Za tortury pomszczą się tylko potomkowie,
  A ty ruszaj do ataku z piosenkami do przodu!
  
  Chłopiec płynie na pancerniku,
  Znów jest chłopcem okrętowym, już nie piratem...
  Słońce świeci jasno na niebie,
  Tak po prostu jest!
  A teraz rakiety z trocin i sklejki trafiają w nazistów. I wali w faszystowskie czołgi. Dzieciaki są ewidentnie bardzo sprawne, ich gołe, różowe obcasy lśnią. I nie poddają się, nie kładą się pod wrogiem.
  Oleg i Margarita wystrzelili nowszą broń - kawałek antymaterii. Tak malutki, tysięczna grama. Ale eksplodował z siłą dwudziestu ton materiałów wybuchowych. To naprawdę druzgocące. Ilu nazistów zginęło. Samoloty wirowały na niebie i przeciągały się. Zaczęły się zderzać i płonąć. Zapanował chaos, który ogarnął całe Niemcy. Wobec którego niemieckie siły powietrzne, w tym He-162, były bezsilne.
  ROZDZIAŁ NR 9
  Rekonwalescencja po tak trudnej magicznej bitwie przebiegła pomyślnie. Dzieci czuły się po medytacji ożywione. Ich nastrój wyraźnie się poprawił, podobnie jak pragnienie nowych przygód i zwycięstw.
  Oleg zauważył z radosnym wyrazem twarzy:
  - Gwiazdy komunizmu czekają! Będę latał po niebie śpiewając!
  Margarita zachęcała chłopca:
  - Naprawdę zrobimy to wszystko naprawdę dobrze! A japońska flota zostanie zmiażdżona!
  Pippi Pończoszanka wykrzyknęła:
  - Tak, to jest wspaniałe! Zaraz zrobimy z tego coś pysznego.
  Annika zachichotała i tupnęła swoją małą, bosą stopą:
  - Będzie cudownie! I super!
  Tommy wziął ją i zaśpiewał:
  Świat wspaniałych przygód czeka na dzieci,
  Wiem, że to już niedługo - Nowy Rok!
  A chłopiec wybuchnął śmiechem. To naprawdę zabawne dzieciaki. I naprawdę fajne.
  Latający dywan poleciał w poszukiwaniu floty Togi, poobijanej, ale wciąż sprawnej. Było jasne, że bez morza nie byłoby wojny. Oleg zawsze był zdumiony, jak armia rosyjska zdołała przegrać z Japończykami na lądzie. I jak nieudolne było rosyjskie dowództwo. Same najazdy Kozaków mogłyby przerazić Japończyków.
  Pech z Kuropatkinem, który tak naprawdę jest głównym winowajcą fiaska rosyjskich wojsk. I tak naprawdę, jakiego dowódcę mógł mieć ktoś o takim nazwisku jak Kuropatkin? Najwyraźniej kiepskiego. Kuropatwa to spokojny ptak.
  Podczas pierwszych bitew z Japończykami ten idiota zakazał nawet kamuflowania dział. Czyż nie jest głupcem?
  No dobrze, to będzie bitwa woli. Teraz pokażą samurajów na morzu.
  Latający dywan nabrał prędkości. A wiatr wiał mi w twarz. To było naprawdę magiczne.
  Pippi jednak zauważyła:
  "Baba Jaga posiada wielką magiczną moc. Unikaj spotkania z nią!"
  Oleg żartobliwie śpiewał:
  Musimy zachować naszą godność,
  Od wszelkich niepotrzebnych spotkań!
  A latający dywan wykonał manewr oskrzydlający. To była akcja bojowa. A raczej marsz, bo jeszcze nie było walki.
  Po drodze natknęli się na japoński niszczyciel. Dzieciaki zabrały go i zrobiły z niego zapiekankę z gęsi z przepysznym pieczeniem. Była absolutnie pyszna. A do tego udekorowana bananami, ananasami, brzoskwiniami i pomarańczami. To jest coś naprawdę pysznego. A aromat jest tak apetyczny.
  Pippi trzasnęła bosymi palcami stóp, a ostry sztylet pojawił się, szybko krojąc jedzenie na cienkie plasterki. Taca popłynęła następnie w kierunku rosyjskich brzegów, by nakarmić głodne dzieci.
  Annika pisnęła i zachichotała:
  - Naszą ojczyzną jest Szwecja, jesteśmy świetnymi kucharzami!
  Tommy wykrzyknął:
  - Z ciasteczkami kremowymi!
  I rzeczywiście, kolejny niszczyciel został przemieniony przez dziecięcą magię w górę pysznych, miodowych ciasteczek. Jak wspaniale i cudownie to wyglądało. To jest właśnie magia cukiernictwa - po prostu rewelacja. A ciasteczka były ogromną, puszystą górą. Oleg i Margarita dmuchnęli na nie i posłali je w stronę rosyjskich brzegów. To było fantastyczne.
  Dzieciaki będą zachwycone. A góra udekorowanych ciasteczek popłynie w ich stronę, niesiona magicznym prądem. To prawdziwa rozkosz.
  Margarita zaświergotała:
  Jemy najpyszniejsze jedzenie na świecie,
  Niech Ojczyzna będzie święta i piękna...
  Potężny cherubin unosi się nad nami,
  Przeżyliśmy nasze życie, uwierzcie mi, na próżno!
  Taka właśnie była wesoła dziewczyna. To po prostu okropne tło. Jak to mówią, działaj energiczniej.
  Młody wojownik wspominał ich chwalebne wyczyny w AI.
  Bohaterski opór dziecięcych oddziałów specjalnych pomógł spowolnić nazistowskie natarcie na Moskwę. Ale wojna wciąż trwała. I nadszedł czas na ofensywę. Tymczasem Japończycy posuwali się naprzód na Dalekim Wschodzie. Mieli sporo lekkich czołgów z silnikami Diesla. Wydawały się małe, ale były dobrze zamaskowane i mogły przedzierać się przez lasy. Władywostok upadł. I sytuacja stała się groźna.
  Oleg i Margarita pomogli radzieckim konstruktorom stworzyć unikatowe działo samobieżne. Załoga składała się z jednego członka, który obsługiwał joystick i znajdował się w pozycji leżącej. Pojazdy były napędzane silnikiem elektrycznym, a akumulator zasilany był lekkimi grawitonami. To naprawdę niesamowicie potężna maszyna - zdolna do osiągania prędkości do 1000 kilometrów na godzinę, a nawet do lotu.
  Oleg i Margarita jako pierwsi przetestowali tę maszynę na samurajach. Dzieci przeszły do ofensywy, działając w parach i wysyłając śmiercionośne dary zagłady. To naprawdę niszczycielski efekt.
  Dosłownie latając, dwie maszyny strzelały do Japończyków z grawitacyjnych blasterów. Broń ta zużywa niewiele energii, jest praktycznie niezawodna i niszczy każdą materię.
  Oleg, naciskając przyciski joysticka swoimi bosymi, dziecięcymi stopami, podniósł go i zaczął śpiewać:
  Moją ojczyzną jest wielki ZSRR,
  Kiedyś się w nim urodziłem...
  Wierzcie mi, atak Wehrmachtu był dziki,
  Jakby Szatan był jego krewnym!
  
  Dla pionierów jest czymś powszechnym, że walczą,
  On nie widzi w tym żadnego problemu...
  Oczywiście, ucz się doskonale,
  Czas na zmiany!
  
  Dzieci nie okażą słabości w walce,
  Pokonają złych faszystów...
  Sprawimy radość naszym przodkom,
  Zdałem egzaminy celująco!
  
  Z czerwonym krawatem zawiązanym wokół szyi,
  Stałem się pionierem, małym chłopcem...
  To nie jest tylko zwykłe "cześć",
  A ja mam rewolwer w kieszeni!
  
  Jeśli nadejdzie ciężka bitwa,
  Wierzcie mi, obronimy ZSRR...
  Zapomnij o swoich smutkach i wyrzutach,
  Niech zły pan zostanie pokonany!
  
  Mój krawat jest jak róża w kolorze krwi,
  A on lśni i łopocze na wietrze...
  Pionier nie będzie jęczał z bólu,
  Spełnijmy Twoje marzenie!
  
  Biegaliśmy boso w zimnie,
  Obcasy błyszczą jak koło...
  Widzimy odległe światło komunizmu,
  Choć pod górę trudno się wchodzi!
  
  Hitler atakuje Rosję,
  Ma masę różnych zasobów...
  Wykonujemy trudną misję,
  Sam Szatan rusza do ataku!
  
  Czołgi faszystów są jak potwory,
  Grubość pancerza i długa lufa...
  Rudowłosa dziewczyna ma długie warkocze,
  Nabijemy Führera na pal!
  
  Jeśli musisz chodzić boso po zimnie,
  Chłopiec pobiegnie bez wahania...
  I zerwie różę dla słodkiej dziewczyny,
  Jego przyjaźń to solidny monolit!
  
  W oddali zobaczymy komunizm,
  Jest w tym pewność, uwierz mi...
  Napoleon dostał klapsa w rogi,
  I drzwi do Europy zostały uchylone!
  
  Piotr Wielki był wielkim carem,
  Chciała, żeby Rosja była rajem...
  Podbił dzikie przestrzenie Uralu,
  Chociaż pogoda tam wcale nie przypomina maja!
  
  Iluż jest bohaterów w Ojczyźnie,
  Nawet dzieci są świetnymi wojownikami...
  Armia maszeruje w groźnej formacji,
  A ojcowie są dumni ze swoich wnuków!
  
  Święty przywódco towarzyszu Stalinie,
  Podjął ważny krok w stronę komunizmu...
  Z ruin najbardziej koszmarnych ruin,
  Wystrzelił pocisk w pysk Führera!
  
  Iluż jest bohaterów w Ojczyźnie,
  Każdy chłopak jest supermenem...
  Armia maszeruje w groźnej formacji,
  A chłopaki nie będą mieli żadnych problemów!
  
  Będziemy bronić naszej Ojczyzny z odwagą,
  A faszystom damy kopa w tyłek...
  I nie będzie grzeczną dziewczynką,
  Pionier uważany jest za pokrewnego Bogom!
  
  Złamiemy kręgosłup Hitlera w bitwie,
  To będzie jak Napoleon pokonany!
  W oddali zobaczymy komunizm,
  Wehrmacht zostanie unicestwiony!
  
  Wkrótce na planecie zapanuje radość,
  Uwolnimy cały świat...
  Polećmy na Marsa rakietą,
  Niech dzieci cieszą się szczęściem!
  
  Najlepszym przywódcą jest towarzysz Stalin,
  On jest bohaterem, chwałą i ojczyzną...
  Faszyści zostali rozerwani na strzępy,
  Teraz jesteśmy sztandarem komunizmu!
  
  Chłopiec nie będzie tolerował niegrzeczności Fritza,
  On mu odpowie stanowczo...
  Wierzę, że to będzie mądrość,
  A słońce świeci promiennymi kolorami!
  
  Dołączę do Komsomołu w Berlinie,
  Tam chłopcy będą chodzić z bosymi piętami...
  Będziemy wyć jak pobity Führer w toalecie,
  I przypniemy go szpilką!
  
  ZSRR jest przykładem dla narodów,
  Wiem, że świat będzie taki cudowny...
  Przynieśmy wolność całej planecie,
  Wiatr wypełni żagle marzeń!
  
  Stalin powstanie ponownie z grobu,
  Nawet jeśli tam leży...
  My, pionierzy, nie możemy się zginać,
  Miejsce złych orków jest w latrynie!
  
  A gdy przyjdzie bogini Łada,
  Co daje ludziom miłość i radość...
  Chłopiec będzie nagrodzony na zawsze,
  A potem uderzy w złego Kościeja!
  
  Front z pewnością płonie wściekle,
  A pole płonie suchą trawą...
  Ale wierzę, że zwycięstwo jest w maju,
  To będzie chwalebny los pioniera!
  
  Oto Ojczyzna, Ojczyzna Swaroga,
  To marzenie jest niezwykle bogate...
  Z rozkazu Boga Szczęścia Roda,
  W pałacu będzie komnata dla każdego!
  
  Wierzę, że proletariusz zrzuci swoje kajdany,
  Pokonamy wrogów jednym zamachem...
  Zaśpiewajmy przynajmniej miliony arii,
  I będziemy rozdzierać nasze koszule w walce!
  
  Pionier w końcu to odda,
  Szczęście całego wszechświata...
  Zły Kain zostanie zniszczony,
  Naszą działalnością będzie tworzenie!
  
  Potem nadejdzie czas światła,
  To sprawi, że marzenie każdego z nas się spełni...
  Bohaterskie czyny są opiewane,
  A rakiety mają większy zasięg!
  
  Wróg Ojczyzny zostanie zniszczony,
  Ci, którzy się poddadzą, zostaną oszczędzeni, oczywiście...
  Uderzmy Führera młotem w twarz,
  Aby była nadzieja w komunizmie!
  
  Wierzę, że smutek się skończy,
  Orzeł będzie śpiewał marsz milionów...
  Wierz mi, będziemy mieli morze zwycięstw,
  Nasze czerwone legiony dziecięce!
  
  To właśnie wtedy w Paryżu i Nowym Jorku,
  A także Berlin, Tokio, Pekin...
  Dzwoniący głos pioniera,
  Będzie śpiewał o wiecznym świecie szczęścia!
  
  Jeśli będzie trzeba, wskrzesimy umarłych,
  Polegli bohaterowie powstaną ponownie...
  Droga do zwycięstwa jest na początku długa,
  A potem pochowamy Führera!
  
  A gdy we wszechświecie komunizmu,
  Moc będzie potężna i majestatyczna...
  Dla pięknego, niekończącego się życia,
  Chłopcy wykonali świetną robotę!
  
  Choć są boso,
  Ale prawdziwa władza spoczywa w...
  Chłopcy będą biec ścieżką,
  A Adolf zostanie śmiało rozszarpany na strzępy!
  
  Dlatego my, sokoły, jesteśmy fajni,
  Zmiażdżymy wszystkich bandytów orków...
  Drzewa kokosowe zakwitną,
  Wygląd pioniera z pewnością jest dumny!
  
  To będzie sztandar komunizmu,
  Pięknie jest wściekać się na wszechświat...
  I taki sztandar czerwonej mocy,
  Cud dla wszystkich członków partii!
  Podejmiemy się każdego zadania,
  I uwierz mi, zawsze wygrywamy...
  Tu słońce wschodzi nad Ojczyzną,
  Wszechświat stał się cudownym rajem!
  Dzieci latały, śpiewały i rozgromiły Japończyków. To był prawdziwy taniec czarownic. Zarówno Oleg, jak i Margarita pokazali swoje niezwykłe umiejętności. A samurajowie uciekli.
  Ale wynik wojny wciąż jest niejasny. Stany Zjednoczone wraz z Japonią zaatakowały Daleki Wschód. To naprawdę poważna sprawa. Potężne bombowce B-29 lecą w kierunku radzieckich miast i fabryk. A jest ich mnóstwo. A dary zagłady spadają na nich jak deszcz.
  Amerykańskie czołgi też są w zestawie. I to poważne - na przykład Super Pershing z działem kalibru 90 mm i lufą 73EL. To niebezpieczne dla wszystkich radzieckich pojazdów. I tylko IS-3 ma szansę stawić mu czoła w starciu czołowym.
  Koalicja Hitlera się rozszerzyła. Wielka Brytania już przystąpiła do wojny. I tak pojawiły się brytyjskie czołgi Churchill. A także Tortilla. Był to bardzo niebezpieczny czołg ze względu na gruby pancerz - 230 mm z przodu i 170 mm po bokach. Jego główną wadą była ogromna masa, osiemdziesiąt ton, i silnik o mocy 600 koni mechanicznych. W rezultacie miał niską prędkość i częste awarie.
  Ale naziści pomogli Brytyjczykom zainstalować na Tortilli potężny silnik turbiny gazowej o mocy 1500 koni mechanicznych. Dzięki temu statek ożył i zaczął poruszać się z niebezpieczną prędkością.
  Gdzie walczyli bojownicy batalionu dziecięcego. Armia Czerwona wygrywała, ale nie mogli się rozpaść. Sytuacja była tak alarmująca.
  Oleg znów walczy pieszo, musi odeprzeć zmasowany atak ze strony wojsk niemieckich i zagranicznych.
  Spośród czołgów średnich, E-50 i Panther-3 są liczniejsze i chętniej wchodzą do walki. I one również są bardzo trudne do powstrzymania.
  Naziści nie dotarli jeszcze do batalionu dziecięcego, który jest prawie nieuzbrojony.
  Korzystając z okazji, dzieci zbudowały swoje pierwsze rakiety, które wyglądały jak domki dla ptaków.
  Pionierka Oksana, tupiąc bosą nogą, zapytała:
  -Czy na pewno zaatakują szturmowców Hitlera?
  Oleg odpowiedział ze smutnym wyrazem twarzy:
  "Jeszcze nie, ale jeśli zamontujemy urządzenie naprowadzające, które wykryje charakterystyczny dźwięk odrzutowca, naziści nie będą mogli uciec. To prawda, że scena musiałaby być większa i musiałyby zostać dosypane więcej pyłu węglowego, żeby tak szybkie samoloty szturmowe mogły ich dogonić!"
  Margarita Korshunova dodała:
  "Nie martw się, wiemy, co robimy. Potrzebujemy najprostszych części do odbiornika radiowego i urządzenie będzie gotowe!"
  Chłopiec Sasza pisnął:
  - Wow, to kolosalne! Czy naprawdę da się to wyprodukować na skalę przemysłową?
  Oleg energicznie skinął swoją jasną głową:
  - Oczywiście! I zrobimy to! I nawet jeśli niebo będzie zasnute niezliczonymi samolotami Luftwaffe, na pewno je oczyścimy!
  Petka, młody pionier, zauważył:
  - Nie uklękniemy! A tak w ogóle, zróbmy coś z czołgami!
  Oleg skinął głową na znak zgody:
  "Możemy też produkować pociski do zwalczania czołgów. Ale w takim przypadku ładunek musiałby być kumulacyjny!"
  A dzieci-wojownicy kontynuowali swoją pracę. O wiele ciekawiej jest majsterkować niż kopać rowy. Najważniejszy jest oczywiście system naprowadzania. No i jeszcze potrzeba zbierania pyłu węglowego. Jest jeszcze bardziej destrukcyjny niż trociny.
  I rzeczywiście przywieźli coś zrobionego z brykietów. I rzeczywiście, powstało coś o kolosalnej mocy. I tak dobrze zmontowane.
  Oleg pamiętał, jak kiedyś robił takie rakiety, żeby walczyć z armią Batu-chana. Wtedy walczyli z Tatarami mongolskimi pod Riazaniem. Udało im się stworzyć tonę podobnych rakiet z węgla i trocin. A potem poszli i je wysadzili.
  Cios zadany armii mongolsko-tatarskiej był druzgocący. Masowe rzesze jeźdźców i koni zginęły w mgnieniu oka. Armia mongolska została dosłownie wybita tysiącami. Ci, którzy przeżyli, odebrali to jako cios zesłany przez rosyjskich bogów. I dosłownie rozpierzchli się jak zające, gdy rzucił się na nich lew.
  Nastąpiło zmiażdżenie i wielka liczba głowic nuklearnych została zmiażdżona i przełamana.
  Armia rosyjska pokonała potężną hordę czterystu tysięcy jeźdźców praktycznie bez strat. I trzeba przyznać, że było to naprawdę niezwykłe osiągnięcie.
  Oleg nawet zauważył:
  - Przewaga technologiczna jest ważniejsza niż liczebność wojsk!
  A potem oni, wraz z kilkoma chłopcami i dziewczynkami z dziecięcych oddziałów specjalnych, dali fantastyczny występ! Odparli inwazję hordy.
  Po ataku rakietowym, jedyne, co zrobili, to zaatakowali armię Batu Khana, a raczej to, co z niej pozostało, hiperblasterami. Spopielili samego Jihangira wraz z jego gwardią honorową. Po tym wydarzeniu stało się jasne, że Mogołowie długo będą musieli czekać bez dowódcy zdolnego poprowadzić hordę do bitwy i zaatakować Rus.
  Ale teraz wróg jest o wiele silniejszy. Oleg jest tylko z dziewczynką, Margaritą, a dzieci nie mają hiperblasterów. A bez nich Trzecia Rzesza nie zostanie tak łatwo pokonana.
  Oleg nie zdradził jeszcze sekretu, jak proste trociny czy pył węglowy mogą eksplodować tak skutecznie. Zwłaszcza że ZSRR ma ten sekret dziś, a Niemcy będą go mieli jutro. To miecz obosieczny.
  Chłopiec-terminator wycelował pocisk i wystrzelił go na odległą trajektorię. Najwyraźniej spodziewał się, że w coś trafi.
  Margarita podeszła do niego i kapryśnie zauważyła:
  - To nie jest dozwolone, to nie jest konieczne! Więc przyszliśmy ucztować czy walczyć?
  Oleg zauważył:
  Gdybyśmy wysłali tu batalion dziecięcych oddziałów specjalnych z bronią kosmiczną, nie zostałby nawet ślad po nazistach. Ale to byłoby zbyt proste rozwiązanie. Poza tym Gron musi się tym zająć sam. W przeciwnym razie, jeśli zrobimy za niego całą robotę, nie będzie ciekawie. A atakowanie nazistów hiperblasterami jest prymitywne.
  Margarita skinęła głową i potrząsnęła złotymi włosami:
  - Może masz rację! Ale siły są bardzo nierówne!
  Oleg zauważył:
  - Im więcej wrogów, tym wojna jest ciekawsza!
  Dziewczyna, która przybyła, tupnęła bosą, dziecięcą nogą i zapytała:
  - No to zaśpiewaj coś, żeby było zabawniej!
  Chłopiec, który przybył, zaśpiewał z entuzjazmem i odwagą:
  A Olezhek jest nadal bosonogim chłopcem,
  W upały dzieci nie potrzebują butów...
  I skacze po zbroi jak króliczek,
  Jeśli zajdzie taka potrzeba, prześcignie Szatana!
  
  Oto bitwa rozgrywająca się na wzburzonym morzu,
  Wierz mi, świat jest naprawdę cudowny...
  Nie jak gdzieś w ciemnym podziemiu,
  Oto dziewczyny urządzają sobie ucztę bitewną!
  
  Ten świat jest dość techniczny,
  Na każdego mężczyznę przypada milion dziewczyn!
  I uwierz mi, wszystko na świecie jest wspaniałe,
  Gdy jest cały legion piękności!
  
  Szkoda, że jesteś chłopcem, a nie mężczyzną,
  W przeciwnym razie pokazałbym to dziewczynom...
  Jest powód, dla którego nie dorastasz,
  Oto przeznaczenie, które dał Wszechmogący Różdżka!
  
  Ale toczą się zacięte walki,
  Na morzu słowo gejzer oznacza wodę...
  A chłopak będzie miał, wiesz, osiągnięcia,
  Zwycięstwa chłopca będą widoczne wszędzie!
  
  Z ogromnej armaty wylatuje pocisk,
  I opisał wysoki łuk...
  Pogoda jest jak w ciepłych tropikach maja,
  Wdychasz wieczne źródło dymem!
  
  Piękne dziewczyny biegają po pokładzie,
  Wysyłają światło bosymi obcasami...
  I dźwięczny głos wojowników,
  Świętuj radość i sukces!
  
  Więc skierowali broń w stronę przeciwnika,
  I oddali bardzo celną salwę...
  A pieśń ta przenika wprost do duszy,
  I uderzyłeś go kolanem w ryj!
  
  Oleg walczył zaciekle z dziewczynami,
  I położył kres legionom orków...
  Aby planeta stała się bardzo cicha,
  I rządził promienny świat światła!
  
  Cóż, Bóg nie opuści chłopca,
  Chłopiec dojrzał w bitwach...
  Wściekle nakręca mile -
  Zadaje miażdżący cios!
  
  Swaróg nauczył dziewczęta dzielnej walki,
  Aby mogli pokazać wszystkim swoją klasę,
  I nie ma myśli o poddaniu się wrogowi,
  Naprawdę przywalimy temu draniowi w oko!
  
  Tutaj zatopiono okręt wojenny orków,
  Wszystkich kudłatych wysłali na dno...
  Zmiażdżyli hordę dzikich niedźwiedzi,
  I pokazali to tak, jakby życie było filmem!
  
  No cóż, a co z chłopcem, wiecznym zwycięzcą,
  Ma na sobie krótkie spodenki, jest opalony i wygląda fajnie...
  A władca będzie widziany w bitwie,
  Złamanie szczęki bosym obcasem!
  ROZDZIAŁ NR 10.
  No dobrze, dzieciaki zrobiły sobie przerwę. I oto flota Togo znów się przed nimi pojawiła. Nadal całkiem spora eskadra. No cóż, czemu by się przy tym nie pobawić?
  A Oleg i Pippi uwolnili magiczną falę. Pomknęła w kierunku japońskiej floty. I potężny okręt nagle przeobraził się w górę pysznych kotletów oblanych sosem. A marynarze z Kraju Kwitnącej Wiśni zamienili się w sery i grzyby. I wyglądało to pysznie, zwłaszcza z dodatkiem suszonych śliwek.
  A następnym tortem bojowym jest już tort Tika Skazka, tyle że ogromny, pokryty kremem i wieloma wspaniałymi dekoracjami.
  Więc jeśli jesteś chłopcem, nie wstydź się,
  Jeśli jesteś niskiego wzrostu, to jesteś bardziej zwinny...
  I uśmiechaj się częściej, młody wojowniku,
  Ghul ci się nie straszny, Kościeju!
  
  Tutaj chłopiec rzucił czymś bosą stopą,
  Nastąpiła bardzo silna, potężna eksplozja...
  A piechota Orkszy zginęła,
  To było tak, jakby pękł mi ropień krwi!
  
  Dziewczyny zaciekle atakują orków,
  Piękność rzuca się na pokład niczym lawina...
  Tym niedźwiedziom nie zostało już wiele czasu,
  Taką właśnie mamy załogę!
  
  Zepchniemy włochatych pod ziemię,
  Te, które naprawdę śmierdzą...
  I zmiażdżymy także długonose trolle,
  To jest nasza postać - monolit!
  
  A potem walki ucichły,
  Wygraliśmy - to wiem na pewno...
  I trafiają we wszystko, uwierz mi, w cel,
  Zbudujmy to, wiem, że na tej planecie jest raj!
  
  Chłopiec znów został porwany przez wiry,
  I rzuca się w kosmiczną zamieć...
  Chłopiec, uwierz mi, wcale nie jest cichy,
  I nie przeklina kapryśnego losu!
  
  Tak, to jest czas przyszłości, wiesz,
  Gdzie statki migoczą w kosmosie...
  A wy, chłopaki, jesteście odważni, śmiało,
  Aby Twoja pożyczka nie skończyła się z zerami!
  
  Przecież statki kosmiczne są po prostu super,
  Szybki jak huragan...
  Wszystko szaleje na gorącej zupie twarogowej,
  Uderzamy z taką furią!
  
  A w przyszłości wszystko będzie fajne i cudowne,
  Wszyscy młodzi i piękni, uwierzcie mi...
  Tak więc Najwyższy nie pracował na próżno,
  Chociaż mięsożerna bestia już ryczy!
  
  A bosonogie dziewczęta atakują legiony,
  Są tak niesłychanie piękne...
  A statków kosmicznych jest po prostu miliony,
  No to do dzieła, orkowie, osły!
  
  Więc chcesz nowych przygód?
  A fajne superkosmiczne zwycięstwa?
  Niech orki dostąpią pomsty,
  Aby nie było śladu po złych kłopotach!
  
  Tak walczę zaciekle jako chłopiec,
  W skafandrze kosmicznym i boso jednocześnie...
  Że nigdy nie będę żałować swojego dzieciństwa,
  A ja uderzę cię w twarz!
  
  Więc przygody będą nieskończone,
  Przecież życie jest tylko dziecięcą zabawą...
  Zjemy ciasta i ciasteczka,
  A blaster z hiperplazmą pędzi ku igle!
  
  Teraz będę wędrować po świecie,
  Aby zaszczepić dobroć i prawdę...
  Przecież chłopcy zawsze umieli walczyć,
  Zdobądź tylko A+!
  Annika zachichotała i zauważyła:
  - Cóż za przysmak! Japończycy robią coś więcej niż tylko dżem!
  Tommy również się roześmiał i odpowiedział:
  - Ja też chcę trochę poczarować! Będzie super!
  Pippi skinęła głową z uśmiechem:
  - Tak, to możliwe! Nauczę cię, jak robić fajne metamorfozy!
  Oleg potwierdził słodkim spojrzeniem:
  - Damy radę! I generalnie im więcej dobrych czarodziejów, tym lepiej!
  Margarita potwierdziła:
  "Pamiętam, jak broniliśmy Riazania. Hordy Batu-chana nacierały z całych sił. Ale Pippi Pończoszanka i grupa marynarzy pod wodzą jej ojca przyszli nam z pomocą!"
  Annika pisnęła:
  - Chłopcy-marynarze? Ale czy załoga jej ojca nie była dorosła?
  Dziewczynka zachichotała i odpowiedziała:
  "Kiedy się przeprowadzili, stali się dziećmi - paradoks czasowy. A mój ojciec też stał się chłopcem!"
  I tak Pippi Pończoszanka zachichotała, a kolejny statek przeobraził się w bajkowy tort. Japońska marynarka wojenna ma ciężkie chwile. Chociaż przy takiej magii, transformacja nie wymaga wielkiej inteligencji. Jest o wiele ciekawiej, gdy walka jest wyrównana.
  To jak w grach komputerowych, gdzie zazwyczaj masz równe szanse ze sztuczną inteligencją. Ale to zależy od gry. W niektórych grach szanse są równe, w innych komputer może mieć więcej zasobów. A w niektórych to Ty masz więcej zasobów. Można więc powiedzieć, że to dynamiczne impulsy.
  To tak, jakby jakiś karzeł, próbując wyrównać szanse, stworzył dla Niemców niesamowity czołg, zmieściwszy pancerz i uzbrojenie Tygrysa Królewskiego w masie trzydziestu pięciu ton i wysokości półtora metra. W rezultacie powstał pojazd lepiej chroniony niż Tygrys II dzięki bardziej stromemu nachyleniu pancerza, szybki i zwrotny, cichy i trudny do trafienia, a do tego tańszy i łatwiejszy w produkcji. Co więcej, dzięki swojej niewielkiej masie jest praktycznie niezniszczalny i nie grzęźnie w błocie.
  Samochód, który się pojawił, był, można by rzec, imba. I rzeczywiście, II wojna światowa ciągnęła się dalej.
  Ale jaki w tym sens? Zginęło jeszcze więcej ludzi! Wielka Wojna Ojczyźniana trwała niecałe cztery lata. Nie najdłuższa w historii. Na przykład Iwan Groźny walczył o Inflanty przez dwadzieścia pięć lat. I ostatecznie przegrał. Ale była to wojna najbardziej krwawa pod względem ofiar w ludziach.
  Peppi i Oleg zamienili po dwa kolejne statki w przepyszne dania. I było fantastycznie.
  A Margarita zamieniła ostatni okręt wojenny w wielką górę czekoladek i pączków unoszących się na tacy.
  Jednak magia dziecięcej drużyny zaczęła słabnąć, więc pokonali oni dłuższy dystans i odlecieli, aby nabrać sił.
  Tak właśnie latali...
  Oleg odpowiedział:
  - Nasze przygody na zewnątrz nie wyglądają poważnie, ale w rzeczywistości robimy coś wielkiego!
  Margarita zauważyła ze słodkim spojrzeniem:
  Klęska carskiej Rosji w starciu z Japonią nie była wyłącznie negatywna. Na przykład, utworzono Dumę Państwową, wydano manifest wolnościowy, zezwolono na wiele ustępstw religijnych, a prasa zyskała większą swobodę wypowiedzi!
  Pippi potwierdziła:
  "To nie jest takie oczywiste. Muszę jednak powiedzieć, że reformy można wdrażać odgórnie. Nie wszystko musi odbywać się poprzez rewolucję i przewroty".
  Latający dywan zniknął za chmurą. Oleg, Pippi i Margarita pogrążyli się w medytacji.
  Aby się rozerwać, Annika i Tommy kupili tablet i włączyli jakiś film.
  Na ekranie zobaczyli wilka goniącego zająca. A wilk ciągle pakował się w kłopoty. Cegły spadały mu na głowę, autobus go potrącał, a czasem oblewał keczupem. To był naprawdę godny podziwu widok. A kiedy wilk nierozważnie wylądował w pralce. Najpierw został odwirowany, a potem wyżymaczka, pozostawiając go całkowicie rozpłaszczonym, Annika zauważyła:
  - Co? Śmieszna kreskówka!
  Tommy zauważył:
  - Wygląda na to, że wilk jest głównym złoczyńcą, ale tak mi go szkoda! Zawsze pakuje się w kłopoty!
  Dziewczyna westchnęła i odpowiedziała:
  - Dobro nie zawsze triumfuje w życiu, a zło nie zawsze zostaje pokonane! A dobro i zło to pojęcia względne!
  Chłopiec skinął głową:
  - Tak, zgadza się! Na przykład, według Biblii Bóg jest dobry, a Szatan zły. Ale Bóg zabił tyle milionów, że nie sposób ich zliczyć, a Szatan zabił tylko dziesięć osób.
  A dzieci westchnęły i zauważyły:
  Pułapki, morderstwa, zasadzki,
  Każdy krok, każdy krok...
  Cóż za paradoks, na Boga!
  Nie mogę ci ufać!
  A młode damy zaczęły gwizdać nosami.
  Oleg wspominał misję specjalną. Coś w niej nie wyszło w ZSRR. W każdym razie Hitler, znany ze swojej bystrej intuicji, nakazał przegrupowanie wojsk niemieckich i wzmocnienie flanek wokół Stalingradu. W rezultacie ofensywa radziecka, rozpoczęta 19 listopada 1942 roku, została przerwana. Naziści w dużej mierze odparli siły radzieckie zarówno w centrum, jak i na południu. Stalingrad był trudny do utrzymania, ale wojska radzieckie nadal utrzymały niewielką część miasta, aczkolwiek za wysoką cenę.
  W związku z pokrywą lodową zaopatrywanie miasta było praktycznie niemożliwe.
  Wojska radzieckie również posuwały się naprzód na północy, ale naziści również tam utrzymali swoje pozycje. W lutym i marcu ataki zostały ponownie odparte w centrum i na południu. Nazistom udało się uniknąć załamania frontu zimą. A wiosną, po uzupełnieniu sił poprzez całkowitą mobilizację i szereg działań mających na celu zwiększenie produkcji broni, planowali ponowny natarcie.
  Walki w Afryce ciągnęły się w nieskończoność. Rommelowi udało się przeprowadzić skuteczniejszy kontratak na Amerykanów niż w rzeczywistości, biorąc do niewoli ponad pięćdziesiąt tysięcy jeńców. Stało się tak, ponieważ dysponował większymi siłami, podczas gdy Hitler, pozostając w defensywie, zużył mniej rezerw i mógł wzmocnić afrykańskie ugrupowanie. Amerykanie, trafieni, zachowali się tchórzliwie w tych okolicznościach i uciekli z Maroka, a Rommel z całych sił zaatakował Brytyjczyków. Oni również uciekli, wycofując się aż do Ammanu. Ale tym razem Rommel ich nie puścił.
  W rezultacie naziści zdobyli Egipt. W tych okolicznościach Churchill i Roosevelt zgodzili się na zamrożenie działań wojennych i zawieszenie broni. Rozpoczęły się negocjacje. Niemcy byli w stanie rozmieścić wszystkie swoje siły powietrzne na wschodzie.
  I tak w czerwcu rozpoczęła się wielka niemiecka ofensywa nad Wołgą. W bitwach brały udział najnowsze czołgi: Tygrys, Pantera, Lew i działo samobieżne Ferdinand.
  I parli z zawrotną prędkością. A potem na froncie wschodnim pojawił się superas Johann Marseille. Miał już na koncie ponad pięćset zestrzeleń samolotów. I mnóstwo odznaczeń, w tym Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze Złotymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami, Krzyż Zasługi Wojennej z Diamentami oraz Order Orła Niemieckiego z Diamentami. Był również pierwszym niemieckim żołnierzem, który otrzymał wszystkie stopnie Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego. A także Puchar Luftwaffe z Diamentami.
  A teraz jest na froncie wschodnim. I radzieccy piloci od razu poczuli jego żelazną rękę. To było prawdziwie agresywne i niszczycielskie uderzenie.
  Wtedy Oleg, Margarita i Pippi włączyli się do walki. W przeciwnym razie ZSRR by nie przetrwał.
  Chłopiec i dwie dziewczynki tupali bosymi stopami i śpiewali:
  Pokażemy najwyższą klasę,
  Władcy Wszechświata...
  Nasza firma "Adidas"
  Natychmiast wyłączy dopływ prądu do wszystkich!
  I tak niemieckie czołgi, pod wpływem magii bojowej, zaczęły zamieniać się w ciasta. Inaczej nie można się oprzeć czołgowi "Lw". Zmiażdży i rozniesie wszystko. Taka jest jego siła. I zamienili go w ciasto, a właściwie kilka czołgów "Lwów" zamienionych w ciasta, z różami i bitą śmietaną - co za gratka.
  A samoloty, zwłaszcza te szturmowe, zamieniono w ciasta, serniki i watę cukrową. I to było niesamowicie fajne i niesamowite.
  I taki zabójczy, a zarazem apetyczny wpływ mają dzieci-geniusze i czarodzieje.
  Oczywiście, konwersja czołgów ratuje Armię Czerwoną. "Lew" jest szczególnie niebezpieczny. Waży dziewięćdziesiąt ton i ma silnik o mocy tysiąca koni mechanicznych. Przedni pancerz kadłuba ma grubość 150 mm i jest nachylony pod kątem pięćdziesięciu stopni. Boki mają grubość 100 mm i również są nachylone. A przedni pancerz wieży ma aż 240 mm grubości, z nachylonym jarzmem. To dopiero jest moc. A radzieckie pociski odbijają się od takiego czołgu jak groch od metalu.
  A mali czarodzieje zamienią go w pyszne ciasto z bardzo puszystym i jaskrawo kolorowym lukrem. A naziści nie będą z tego zadowoleni. A Focke-Wulf nagle zamieni się w ogromny rożek lodowy, pokryty czekoladą i na patyku. To też jest niesamowicie fajne.
  To jest naprawdę niesamowite. A dzieciaki dosłownie ryczą z radości. I cały batalion pionierów biegnie: chłopcy i dziewczęta, ich bose, lekko zakurzone obcasy lśnią. To jest naprawdę, naprawdę niesamowite. I naprawdę, naprawdę fajne.
  Tego nie da się opowiedzieć w bajce ani opisać piórem.
  A przemiany trwają. Teraz żołnierze piechoty zamienili się w beczki miodu, pokryte czekoladą. A potem pojawiło się mnóstwo marmolad posypanych cukrem pudrem. I wszystko skończyło się niesamowicie dobrze.
  A potem bojowe wozy piechoty stały się czekoladowymi goframi i pysznymi babeczkami. Co też jest niesamowicie fajne.
  Oleg, Peppi i Margarita wybuchnęli śmiechem, wystawiając języki:
  - Cóż za fragment!
  I machali różdżkami jeszcze mocniej, wysyłając magiczne promienie z pierścieni na bosych palcach dzieci. To było niesamowicie fajne. A jeśli spróbujesz, może je rozerwać na kawałki.
  Oleg śpiewał, zamieniając się w różne wyroby cukiernicze:
  Proszę, aby nikogo nie zaskoczyło,
  jeśli zdarzy się magia!
  Jeśli się stanie, jeśli się stanie, magia się wydarzy!
  Margarita zauważyła:
  - Tak będzie!
  Na tym odcinku frontu wszystkie dywizje Hitlera zostały przemienione w coś apetycznego. A potem mali czarodzieje polecili, by dokonać swoich magicznych transformacji. I naprawdę im się to udało.
  To naprawdę niesamowici faceci. I nie ma nikogo fajniejszego od nich.
  I tak latają wzdłuż linii frontu i transformują się. Robią to w bardzo swobodny sposób! I takie cuda się zdarzają.
  Pippi Pończoszanka żartobliwie śpiewała:
  Czekoladki i cukierki,
  Nakarmimy Fritzów, dzieciaki!
  Będzie pyszne jedzenie,
  I marzenie się spełni!
  I tak polecieli i przeobrazili faszystów. Ale magiczna energia się wyczerpała i nadszedł czas na regenerację.
  W międzyczasie naziści rozpoczęli produkcję czołgów Tygrys-2 i Pantera-2, które były bardzo poważnymi i bardziej zaawansowanymi technologicznie czołgami niż poprzednie.
  Wojska radzieckie próbowały nacierać w centrum, ale ich natarcie zostało ponownie zatrzymane. A naziści, że tak powiem, utrzymali swoją pozycję również na południu.
  Walki ciągnęły się w nieskończoność. A teraz Tygrysy Królewskie i Pantery znów ruszają do ataku. A na niebie widać ME-309 - niezwykle groźny myśliwiec z trzema działami kalibru 30 mm i czterema karabinami maszynowymi. I rozdziera radzieckie wojska.
  A Johann Marseille otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z platynowymi liśćmi dębowymi, mieczami i diamentami za siedemset pięćdziesiąt zestrzelonych samolotów. Niszczył radzieckie samoloty jak szalony! I stał się niebezpiecznym człowiekiem.
  Tak się wkręciłem, że nie mogłem przestać. I nie mogłem zmienić nogi.
  A potem Niemcy wzięli dwie pilotki - Albinę i Alwinę. I zaczęły miażdżyć radzieckie samoloty. Co więcej, obie dziewczyny są bardzo pięknymi, muskularnymi blondynkami i walczą w bikini i boso.
  I tak naziści znów nacierali, przełamując radzieckie linie obrony wzdłuż Wołgi. Ale mali czarodzieje zakończyli swój magiczny doład i powrócili. Johann Masel przeobraził się w dużego, oblane czekoladą lizaka, a jego samolot ME-309 w mistrzowsko przyrządzonego jesiotra na pozłacanej, lekkiej tacy. I gładko opadł.
  A pilotki stały się pięknymi figurkami z tabliczek czekolady wypełnionych miodem i mlekiem skondensowanym. A ich myśliwce stały się bułeczkami z rodzynkami posypanymi cynamonem i lukrem.
  I oni również gładko wylądowali na trawie. A liczne dzieci pobiegły, by spróbować smakołyków. Jakże migotały ich bose podeszwy, szare od trawy i kurzu. To było piękne i cudowne.
  Oleg śpiewał z zachwytem:
  Wszyscy ludzie na dużej planecie,
  Zawsze powinniśmy być przyjaciółmi...
  Dzieci zawsze powinny się śmiać,
  I żyj w pokojowym świecie!
  Dzieci powinny się śmiać,
  Dzieci powinny się śmiać,
  Dzieci powinny się śmiać,
  I żyj w pokojowym świecie!
  I tak Pippi Pończoszanka zamieniła masę niemieckiej piechoty w tłuste kotlety polane sosem pomidorowym. To było naprawdę pyszne.
  A dziewczynka pisnęła:
  - Niech żyje trema przed bitwą!
  Margarita zachichotała i odpowiedziała:
  - Chwała naszym duchowym impulsom!
  A dzieci kontynuowały swoje transformacje. Tam, czołgając się po polu, stał ogromny czołg "Szczur". Ważył trzy tysiące ton, a to była potęga - cała bateria dział dużego kalibru.
  Oleg zauważył:
  - No dalej, wszyscy trzej uderzmy go magią!
  A dzieci-czarodzieje jednomyślnie wzięły i uwolniły magiczną energię ze swoich magicznych różdżek i bosych stóp.
  A superczołg "Szczur" nagle zamienił się w całą górę kolorowych, hojnie pomalowanych ciastek. To było niesamowite i fajne.
  I wielu radzieckich żołnierzy zamieniało się w dzieci - mężczyźni stawali się dziesięcio-, dziewięcioletnimi chłopcami, stąpającymi bosymi stopami po trawie. To był efekt uboczny magii - powrót do dzieciństwa. I jak cudownie i chłodno to wyglądało. I przystojni, słodcy chłopcy, w kontraście do nieogolonych, śmierdzących, dorosłych mężczyzn.
  Oleg zauważył ze śmiechem:
  - To wspaniale, kiedy dzieciństwo powraca!
  Pippi Pończoszanka skinęła głową:
  - Byliście dorośli, a teraz jesteście dziećmi na zawsze! A ja nigdy nie byłam dorosła! I to jest świetne i super!
  Chłopiec roześmiał się i odpowiedział:
  - Na zawsze pozostajemy dziećmi! Tylko lata się zmieniają!
  I tak armia niemiecka zamieniła się w najróżniejsze tabliczki czekolady. Ale szczególnie pięknie było, gdy te domowej roboty były zawinięte w złote pucharki do lodów. To było nieopisane i zachwycające doświadczenie.
  Margarita zaświergotała:
  - To byłoby niesamowite! A może zrobimy z Berlina Hitlera!
  Pippi Pończoszanka zauważyła:
  - Musimy zgromadzić więcej magii! Chodźcie, dzieciaki, spotkajmy się.
  Podczas gdy młodzi czarodzieje nabierali sił, naziści pozyskali myśliwce odrzutowe ME-262, które wciąż były przeciętne, ale znacznie groźniejsze były bombowce odrzutowe Arado. Oferowały one prawdziwą prędkość i celność bombardowania.
  Naziści mają również działa samobieżne - E-10 i E-25 - które są niezwykle wytrzymałe. Są małe, mają niski profil i są bardzo zwrotne. Mają też dobrze nachylony pancerz, który pozwala pociskom rykoszetować, i, co najważniejsze, są łatwe w produkcji. Tak, naziści mają kilka nowych, niebezpiecznych broni.
  Ale dzielne dzieci pojawiły się ponownie. I zaczęły przerabiać technologię Hitlera na coś pysznego. A konkretnie na ciasta marmoladowe, ciasteczka i lody. A te niesamowite ciasta i duże tabliczki czekolady zaczęły zamieniać się w samoloty odrzutowe. I to było po prostu hiperkwazaryczne.
  Oto cudowne i niesamowite przemiany, które miały miejsce. To było jak bajka.
  A mali czarodzieje się radowali. Pracowali z magicznymi różdżkami i zakładali pierścienie na palce swoich bosych, małych stóp. I zrobili to wspaniale.
  I tak zaatakowali całą linię frontu, co miało niezwykle potężny efekt. Co było niezwykle skuteczne. I oczywiście, dlaczego nie zamienić Hitlera w coś innego? Na przykład ciasto Napoleon upieczone z Führerem byłoby całkiem niezłe. I można by je popijać szampanem. Muszę przyznać - było niezwykle skuteczne. A Führer z pewnością zapłaci za to cenę.
  Pippi Pończoszanka zachichotała i zauważyła:
  - Jeśli Hitler zostanie zjedzony, wynik będzie wspaniały!
  Margarita zauważyła:
  "Ten owoc, a raczej ciasto, może wywołać prawdziwą niestrawność. Co byłoby najfajniejszą rzeczą na świecie?"
  Oleg odpowiedział chichocząc:
  "Najfajniejszą rzeczą na świecie jest technomagia. To coś fajniejszego niż tylko technologia i sama magia! To coś ultrapulsarnego!"
  I dzieci znów wypuściły swoje magiczne promienie! I znów cudowne przemiany, i będzie bardzo pięknie i cudownie.
  Pippi Pończoszanka zauważyła:
  - Naładujmy się jeszcze trochę, a potem weźmiemy Hitlera i poprawimy go - zrobimy z niego kotlet!
  Margarita pisnęła:
  - A może lepiej byłoby ciasto?
  Oleg zauważył:
  - A co, gdyby Hitlera zamieniono w chłopca i wysłano do kolonii pracy dla młodocianych?
  Pippi wyraziła sprzeciw:
  - Żeby wyrósł i był dla nas zagrożeniem? Nie, niech to będzie albo kotlet, albo wielki cukierek!
  A dzieci ruszyły na przegrupowanie. I żeby uzupełnić swoje oddziały bojowe, magów i różdżki.
  Podczas załadunku Niemcy pozyskali również czołgi Panther-3 i Tygrys-3. Pojazdy te są bardzo potężnie uzbrojone i brutalne.
  Ale co z nimi zrobić? Muszą być produkowane masowo, ale nie ma na to czasu.
  Więc mali czarodzieje postanowili nie tracić czasu na drobiazgi i polecieli do Berlina.
  To był dobry ruch. A oto dziecięca drużyna w stolicy Trzeciej Rzeszy. I nagle, zza wszystkich dział, uderzyli ze swoją kosmiczną, magiczną mocą.
  I tak oto oddział bezpieczeństwa III Rzeszy, złożony z wybranych żołnierzy, przekształcił się w istny wysyp wielkich cukierków, różnego rodzaju marmolady i batoników. A wszystko to tak pyszne i rozpływające się w ustach. A czołgi zaparkowane przy wejściu do Kancelarii Rzeszy, a zwłaszcza ogromne "Myszki", zamieniły się w torty, ozdobione rybkami, kwiatami i różnokolorowymi motylami z kremu.
  I oczywiście, mali czarodzieje nie mogli zapomnieć o Hitlerze. Wzięli go więc i zamienili w... czekoladowego zajączka z przepysznym likierem w środku. Co za pyszne dzieło sztuki. A jego otoczenie i cały niemiecki rząd zamienili się w przeróżne smakołyki.
  Ale to nie był koniec. Reszta berlińczyków nagle przeobraziła się w dzieci, nie starsze niż dziesięć lat. I w maleńkich, bosych, różowych szpilkach pobiegli szturmować Kancelarię Rzeszy.
  A zbrodniarze wojenni i żołnierze SS zostali przemienieni w gałki pysznych lodów polane czekoladą i różowym lukrem. A młode stworzenia pochłonęły je wszystkie do perfekcji. I oblizały wargi.
  Oleg zauważył słodkim wzrokiem:
  - Tak powinniśmy postępować z nazistowskimi Niemcami!
  Margarita zgodziła się z tym:
  "To naprawdę najskuteczniejszy i najbardziej realny efekt. Kiedy rozwiązujesz problemy nie brutalną siłą, a delikatną i korzystną magią!"
  Pippi Pończoszanka zauważyła:
  "Najwyraźniej Adolf Hitler i inni łajdacy z jego otoczenia nigdy nie wyobrażali sobie, że zostaną strawieni w żołądkach dzieci. Trzeba przyznać, że to po prostu niezwykle wyrafinowana forma egzekucji!"
  Oleg uśmiechnął się i odpowiedział:
  - Jak to mówią - umieraj pięknie!
  A dzieci szybowały coraz wyżej. Bez Hitlera i najwyższych rangą dowódców Trzeciej Rzeszy, pozostałe siły faszystowskie szybko skapitulowały. I tak zakończyła się Wielka Wojna Ojczyźniana. Ale oczywiście pojawiło się pytanie: czy Stalin nie powinien zostać również przemieniony w przysmak? W końcu był też krwawym dyktatorem i katem. Ale to już inna historia i misja. Chociaż, oczywiście, wszystko jest możliwe. I magia nie zna granic.
  Pippi Pończoszanka śpiewała:
  Zło jest być dumnym ze swojej mocy,
  I wygląda na to, że cały świat się z nim pogodził...
  Ale będziemy mogli odwdzięczyć się naszym wrogom,
  Jeśli zawodnik nie będzie miał jej przy sobie, będzie to wstyd i hańba!
  ROZDZIAŁ NR 11.
  Oczywiście, najważniejsze było dobicie japońskiej floty, która i tak była osłabiona. Owszem, to była kwestia techniki i niezbyt skomplikowana. Ale co dalej? Zawrzeć pokój z Japonią albo spróbować przejąć nad nią całkowitą kontrolę. W końcu Kraj Kwitnącej Wiśni stanowi dla Rosji stałe zagrożenie.
  Co więcej, jest bardzo prawdopodobne, że I wojny światowej nie da się uniknąć i w takim przypadku Japończycy mogliby uderzyć na Daleki Wschód.
  Cóż, decyzję w tej sprawie musi podjąć przede wszystkim sam car. A dzieci czarodziejów powinny na razie całkowicie opuścić morze. Wtedy Japonia nie będzie mogła już walczyć w strefie wpływów Rosji.
  Ale to oczywiście nie wystarczy. Bo za kilka lat, z pomocą Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, Japończycy odbudują swoją flotę. A jeśli dojdzie do kolejnej wojny z Niemcami i Austro-Węgrami, nie można wykluczyć zdradzieckiego ciosu w plecy, mającego na celu pomszczenie poprzedniej porażki.
  Dzieci pobiegły i poszły na poszukiwanie resztek japońskiej floty.
  I tak kilka niszczycieli padło ofiarą magicznego zaklęcia. I zostały przemienione w wspaniałe przysmaki. Były tace z wykwintnymi smakołykami, ciastami, górami czekoladek i ciastek. Tak niesamowite były te transformacje. Można powiedzieć, że były wspaniałe!
  I tak mali czarodzieje przejęli kontrolę nad krążownikami. I zrobili to znakomicie i wspaniale.
  Oleg zauważył:
  - Jak mawiał Lenin: najpierw herbata, potem dobre jedzenie i koniecznie strzelanie!
  Margarita zauważyła z uśmiechem:
  - A my mamy o wiele bardziej humanitarne metody - na zrobienie czegoś zdrowego i smacznego!
  Pippi Pończoszanka pisnęła:
  - To jest prawdziwy posiłek za dolara!
  I transformacje zaczęły się od nowa. I pojawiło się mnóstwo rzeczy. Wszystko było takie świeże, pyszne, apetyczne i słodkie. I te pachnące przysmaki, w które przemieniały się statki Imperium Wschodzącego Słońca.
  Oleg zauważył:
  - To jest jedzenie! Zgadzasz się ze mną!
  Dzieci krzyknęły chórem:
  - Tak!
  Annika zauważyła ze słodkim spojrzeniem:
  - Zarówno chłopcy, jak i dziewczynki mogą mieć bóle brzucha! Więc przejadanie się jest szkodliwe!
  Tommy dodał z uśmiechem:
  - A przed jedzeniem należy umyć ręce!
  Pippi Pończoszanka roześmiała się i odpowiedziała:
  - Oczywiście, że powinieneś myć ręce! Ale nie zaszkodzi też umyć dzieciom stóp przed snem!
  Młodzi wojownicy zaczęli indywidualnie przebudowywać statki, a resztki japońskiej floty rozproszyły się. Wszyscy rozproszyli się w różnych kierunkach.
  Oleg zauważył słodkim wzrokiem:
  - Proszę, żeby nikt się nie zdziwił,
  Jeśli magia się zdarzy!
  Pippi Pończoszanka odpowiedziała, zmieniając kolejnego niszczyciela w coś apetycznego:
  Co za głowa,
  Obejrzyj i powtórz...
  To jest o, o, o, o,
  To jest o, o, o!
  Dziewczyna wzięła go i wypuściła z okrągłego, bosego pięty wielką, lśniącą bańkę. I połknęła cały krążownik.
  Oleg zauważył z uśmiechem:
  Mieliśmy kiedyś misję, w której Chamberlain nie zrezygnował ze stanowiska i udało mu się podpisać traktat pokojowy z Hitlerem. W rezultacie naziści, którzy zaatakowali ZSRR, byli znacznie silniejsi, zwłaszcza w lotnictwie. I właśnie tutaj nasze fenomenalne siły kosmiczne okazały się pomocne!
  Margarita skinęła głową:
  "Oczywiście! Ale wyższe mocarstwa pozwoliły nam interweniować dopiero wtedy, gdy naziści rozpoczęli szturm Moskwy, a spadochroniarze widzieli już Kreml przez lornetki. Gdyby to się stało wcześniej, nie byłoby tylu ofiar!"
  Pippi Pończoszanka zachichotała i zauważyła:
  - Sztuka wojskowa wymaga największych poświęceń!
  Oleg skinął głową z uśmiechem:
  - Lepiej nie mogłeś tego powiedzieć!
  Margarita wykrzyknęła:
  - Ale możesz tak powiedzieć, prawda, młody geniuszu?
  Chłopiec-terminator skinął głową:
  - Tak, dam radę! I co z tego wyniknie?
  Pippi Pończoszanka śpiewała z uśmiechem:
  - Będę cię kochać namiętnie! Niech mówią, że to niebezpieczne!
  Annika i Tommy pisnęli, szczerząc zęby:
  - Błagamy cię! Popisz się dowcipem, nasz drogi chłopcze!
  Oleg Rybachenko zaczął wypowiadać slogany:
  Goła kobieta założy najbardziej zniszczone buty, z flakami i wszystkim!
  Jeśli nie zdążysz zdjąć butów, zostaniesz włóczęgą!
  Jeśli jesteś tępy, to uderzysz tylko mocno samego siebie!
  Dobrze jest mieć klub, ale źle jest być klubem!
  Żelazne pięści mogą pomóc ci przetrwać, ale drewniana głowa doprowadzi do śmierci!
  Gdy władca nie ma króla w głowie, w kraju panuje anarchia i sprzedaż idzie na marne!
  Korona nie jest na głowę, tak jak kapelusz!
  Nawet korona nie spoczywa na dębie!
  Niezależnie od tego, jak mocny jest dąb, jest to najmniej trwały materiał na głowę!
  Kto uderza się kijem w głowę, temu kijem też dostanie w głowę!
  Polityk trzyma w ręku portfel i pałkę, ale jego pieniądze są drewniane, a pałka papierowa!
  Jasna głowa to ostatnia rzecz, która pasuje do siwych włosów!
  Może nie jesteś blondynką, ale pięknie jest mieć jasną duszę. Dziewczyny potrafią bić wrednych ludzi, żeby inni mogli żyć szczęśliwie!
  Nie można zbudować silnej obrony z dębów, opierając się tylko na pniach!
  Jeśli polityk nie jest dzięciołem, to będzie zbierał wióry, i to nie tylko od wyborców-słupków!
  Mimo że polityk nie jest orłem, uważa wyborców za wrony i dzięcioły!
  Jeśli pozwalasz politykom brać od ciebie wióry, to z pewnością jesteś dzięciołem!
  Polityk jest lisem w stosunku do swoich wyborców, ale chomikiem w stosunku do samego siebie!
  Mądry polityk jest jak lis w kurniku, a głupi jest jak byk w składzie porcelany!
  Porządek ustanawia się w ciszy, a polityk tworzy chaos słowami!
  Polityk dużo mówi, zwłaszcza wtedy, gdy chce zamknąć ludziom usta!
  Kłócenie się z politykiem jest jak brodzenie w moździerzu; skończy się to tylko tym, że rozerwiesz sobie język i będziesz kłamać dla zysku!
  Polityk jest krzyżówką lisa i wilka, ale często gra świnie!
  Im większy polityk jest lisem, tym bardziej zachowuje się jak świnia!
  Polityka to prawdziwa menażeria: wilki, zające, kury, koguty i dzięcioły, ale lis zawsze zostaje wybrany królem!
  Dyktator udający lwa jest prawdziwą świnią!
  Polityk może uchodzić za lwa tylko wtedy, gdy wyborca jest skończonym osłem!
  Polityk przebiera się za owczą skórę, ale jedyne, co łączy go z wilkiem, to krwiożerczość, a jeśli chodzi o inteligencję, to jest zupełnym baranem!
  Lepiej mieć za władcę wilka w owczej skórze, niż barana w skórze lwa!
  Polityk, niczym owca, beczy o pokoju, ale jego wilcze kły szczerzą się podczas wojny!
  Polityk, aby zdobyć głosy wyborców, krzyczy jak słowik, a traktuje ich jak dzięcioły!
  Jeśli przemówienie polityka przypomina ci trel słowika, nie bądź wroną w tym przypadku!
  Jeśli polityk śpiewa jak słowik, to znaczy, że uważa cię za odpowiedniego kandydata na zwierzynę łowną!
  Polowanie na wyborców różni się od polowania w lesie tym, że myśliwy robi tyle hałasu, ile tylko może!
  Polityk, w przeciwieństwie do kieszonkowca, robi dużo hałasu, gdy kradnie, a gdy rabuje, posługuje się pochlebstwami!
  Polityk jest w pewnym sensie także bogiem, ale lepiej w niego nie wierzyć!
  Polityk uwielbia obiecywać wyborcom Księżyc, ale zapomina dodać, że nie ma tam życia poza piaskiem!
  Biada nie bierze się z braku inteligencji, lecz z braku praktycznej wiedzy!
  Wszystkie problemy świata nie są spowodowane pieniędzmi, lecz ich brakiem w niezbędnej ilości!
  Politykowi dano język, aby mógł ukryć swoje myśli, ale żadna elokwencja nie ukryje jego szarej nędzy!
  Jeśli żelazo pójdzie na łańcuchy, nie zostanie nic na miecze; jeśli srebro będzie wykorzystywane w przemówieniach, nie zostanie nic na płacenie żołdu!
  Czy polityk ma dar dotrzymywania obietnic? Ma, ale nie z darem!
  Słoń tworzy wielką górę gówna, a lis-polityk tworzy jeszcze większą górę słownej biegunki!
  Polityk hojnie wylewa słodki miód przemówień, zalewając wyborców słowną biegunką!
  Słodkie przemówienie polityka jest jak strumień miodu, tylko ty płyniesz po nim i lądujesz na śmietniku!
  Polityk może spełnić swoją obietnicę tylko wtedy, gdy sprawi, że wyborcy uwierzą w niemożliwe!
  W wyborach bierze udział wielu polityków, ale nie ma kogo wybrać, niektórzy są pniakami, niektórzy kłodami, niektórzy lisami, niektórzy świniami, niektórzy niedźwiedziami - z frustracji pozostaje tylko jedno - płakać!
  Polityk, który często krzyczy, powinien dostać klapsa w ucho!
  Polityk, w przeciwieństwie do słowika, nigdy nie śpiewa bez powodu i ma dar lisa!
  Polityk chce zostać orłem, ale wyborca nigdy nie będzie miał praw ptaka!
  Dlaczego masz prawa ptaka? Bo w myślach jesteś dzięciołem!
  Polityk ma wiele różnych piosenek, ale wszystkie mają tę samą melodię: wybierz mnie!
  Wyborca jest jak piernikowy ludzik, ucieka przed zającem, wilkiem, niedźwiedziem, ale piękny polityczny lis wciąż go pożera!
  Polityk będzie używał słodkich słów, aby odwołać się do inteligencji muchy, treli słowika, dowcipu dzięcioła, ale jego świńską naturę dostrzeże tylko oko jastrzębia!
  Kobieta jest także dobrym politykiem i przynajmniej daje szansę na to, że dotrzyma obietnicy wierności i sprawi przyjemność!
  Żołnierz musi mieć siłę dębu, ale nie głowę dębu!
  W każdym dębie jest dziupla, w każdej głowie dębu jest otwór, z którego wypływa mózg!
  Jeśli jesteś mądry jak dąb, wygniesz się jak osika!
  Jeśli nie masz przebiegłości lisa, żywcem obedrą cię ze skóry!
  Jeśli jesteś głupi jak dąb, to cię oskubią!
  Młody żołnierz jest lepszy niż schorowany generał!
  Za każdy nowy garnitur polityk oszukuje wyborców!
  Jeśli jesteś mądry jak dąb, zające obedrą cię jak lipę!
  Przebiegły lis obedrze lwa ze skóry nawet trzy razy, jeśli ten jest baranem!
  Jeśli nie chcesz stać się lisem, będziesz skomleć jak głodny pies!
  Polityk to lis, który patroszy wyborców-kurczaki w biały dzień!
  Jeśli staniesz się głupi jak pień, zostaniesz oskubany nie tylko przez chytre lisy, ale także przez tchórzliwe zające!
  Nawet orzeł może wyglądać jak mokry kurczak, dzięki sprytnemu lisowi!
  Człowiek marzący o roli lwa często staje się osłem zaoranym przez lisa!
  Człowiek ma ambicje lwa, upór osła, niezdarność niedźwiedzia, wdzięk słonia, ale lis zawsze potrafi go złapać na lasso!
  Rudy lis, krwawy polityk!
  Kobieta zjednuje sobie silnych mężczyzn, grając na ich słabościach. Polityk przekonuje słabych wyborców, wyraźnie ich przegrywając!
  Kobieta jest najsprytniejszym politykiem. Nie musi się uczyć, żeby zostać lisem, ale musi wiedzieć, jak założyć buty, nie chodząc boso!
  Kobieta także kocha młodość, ale zieleń dolara jest dla niej droższa niż zieleń wieku patrona!
  Zieleń młodości dziewczyny przyciąga zielone banknoty mężczyzn tuczonych dolarami!
  Nie goń za zielonym dolarem, kłopoty mają zielone oczy i chrupiącą skorupkę!
  Wierząc w Boga, nie zniżaj się do poziomu zwierzęcia: człowiek nie jest posłuszną owcą ani śmierdzącą kozą!
  Zarabianie na wierze ludzi jest jak wylewanie gnoju na złoto; nieufność będzie narastać!
  Wierząc w niedzielę, nie pozwól, aby w tygodniu było siedem piątków!
  Wiara w wieczne płomienie piekła doprowadza do wrzenia mleko przesądów, z którego pianę zbierają łajdacy religii!
  Tylko pnie i dęby, pozwalając się ogołocić, wierzą w piekielny ogień wiecznego płomienia!
  Co lśni w płomieniach wiecznego piekła? Blask złotych monet w kieszeniach religijnych łotrów!
  Oszuści wykorzystują Boga, aby napełniać sobie kieszenie. I nie tylko ludzie pustogłowi dają się oszukać!
  Religijni łobuzy obdzierają owce ze skóry i łamią rogi kozom; zależy im tylko na zysku, a wiara jest dla nich pracą dorywczą!
  Uczciwy ksiądz jest jak wegetariański wilk, tylko wiara jest zawsze uczciwa, a jej wykorzystanie jest egoistyczne!
  Każda religia jest bajką, ale zyski płynące z tej fantazji są naprawdę bajeczne!
  Ci, którzy pozwalają sobie wmówić, że jedzą makaron, będą wiecznie głodni!
  Nigdy nie będziesz miał dość tego gówna!
  Makaron na uszach to danie najnowszej świeżości, które wywołuje mdłości!
  Czy to jest Bóg, nikt nie wie, ale człowieka ciągle krzyżują, jakby był obrazem Chrystusa!
  Człowiek dąży do opanowania mocy Bożej, lecz póki co spotyka go tylko ukrzyżowanie, które nie jest zgodne z wolą Boga!
  Człowiek sercem dąży do dobra, umysłem do zysku, a żołądkiem do obżarstwa, a na końcu, na nogach, zostaje wciągnięty do dołu!
  Jeśli człowiek ma inteligencję goryla, będzie pracował jak koń i jadł jak pies!
  Człowiek pozwala się ujarzmić, ale żeby orać, musi zostać uderzony biczem przymusu!
  Polityk ma dużą kieszeń, ale jest tylko małym kieszonkowcem!
  Polityk, który obiecuje wyborcom księżyc, po dojściu do władzy pozostawia za sobą księżycowy krajobraz i jęczenie głodu do słońca!
  Diabeł w każdym polityku namawia go, aby zajął miejsce Wszechmogącego Boga, ale polityk ma bardzo mało talentu!
  Człowiek dąży do wszechmocy, ale jego postęp moralny nie czyni go lepszym!
  Na wojnie, jak w dobrym teatrze, kolejny akt jest nieprzewidywalny, łzy na pewno poleją się!
  Wojna jest jak film: akcja jest wciągająca, nigdy nie jest nudna, ale niestety, jest całkiem realna i zabija!
  Jeśli nie jesteś wyluzowany, będziesz spokojny na wojnie!
  Kat uwielbia broń w postaci topora, lecz w bitwie posługuje się nim zręcznie!
  Zupę można ugotować siekierą, ale tego, co zostało napisane bohaterskim piórem, nie da się wyciąć toporem kata!
  Istnieją nieograniczone możliwości dla tych, którzy nie stawiają sobie ograniczeń!
  Nawet najsilniejsza osoba nie poradzi sobie z przytłaczającymi ambicjami!
  Człowiek jest daleko od Boga, bo niedaleko jest od makaka w jego naśladowaniu natury!
  Polityk jest bogiem w swoich ambicjach, człowiekiem w swoich metodach i zwykłą świnią w rozkoszowaniu się wynikami!
  Ten, kto za życia nie jest wilkiem, będzie obdarty ze skóry trzy razy, a ten, kto w umyśle nie jest lisem, będzie wypatroszony jak kurczak!
  Wilk jest zawsze głodny, człowiek jest zawsze niezadowolony, a polityk nie potrafi powiedzieć ani słowa prawdy!
  Lis ma cenne futro, ale zapewnienia lisa składane politykom są nic nie warte!
  Więcej mleka od kozy niż rozumu ma polityk, który w umyśle jest baranem!
  Podczas wyborów politycy są jak ci, którzy są pomiędzy dżumą a cholerą, chociaż politycy są o wiele bardziej zaraźliwi ze względu na swoją schizofrenię!
  Polityk ma wilczego nosa do zysku, ale sam jest świnią, którą trzeba wypatroszyć!
  Polityk jest baranem, który dąży do lwiego tronu, lecz po dotarciu na szczyt zamienia się w lisa, patroszącego wyborców-kurczaki!
  Nie ufają politykom, ale głosują, nie rozumieją muzyki, ale chętnie jej słuchają, nie jedzą makaronu, ale chętnie jej słuchają!
  Złoto jest piękne tylko z wyglądu, ale w rzeczywistości ludzkość zawsze cierpiała z powodu tego metalu i stawała się arogancka!
  Odsłaniając piersi, kobiecie łatwiej jest zdzierać z mężczyzny trzy skóry!
  Bose stopy dziewcząt zakładają mężczyznom kalosze!
  Jeśli umysł człowieka jest butem, to zawsze skończy w kaloszu!
  Kobieca stopa, odsłonięta w odpowiednim momencie, włoży cię w kalosz każdego buta!
  Mężczyzna, który często patrzy na gołe kobiece nogi, ma kłopoty!
  Bosa stopa kobiety dobrze mieści się pod piętą i doskonale pasuje do kalosza!
  Mężczyzna jest gotowy wywrócić się na drugą stronę, żeby tylko zerwać dziewczynie buty!
  Możesz wywrócić każdy but na drugą stronę, mając na sobie goły damski obcas!
  Bosa stopa kobiety może wywrócić każdego mężczyznę na drugą stronę, nawet jeśli będzie ostatnim butem!
  Jeśli chcesz wywrócić mężczyznę na drugą stronę, zdejmij mu buty; jeśli chcesz włożyć go w kalosz, pokaż piętę!
  Dlaczego dzieciństwo jest bose? Bo bosa stopa kobiety sprawia, że mężczyźni tracą głowy, jakby byli chłopcami!
  Pragnienie zobaczenia nagiej kobiety sprawia, że mężczyzna odwraca się na drugą stronę!
  Aby rozebrać kobietę, najpierw trzeba jej porządnie założyć buty!
  Rozbierając się we właściwym momencie, bizneswoman jest w stanie żywcem obdarć mężczyznę ze skóry!
  Kobieta, która w porę się rozbierze, nie zostanie włóczęgą i całkowicie oszuka mężczyznę!
  Bosonoga kobieta założy mężczyźnie but, włoży go w kalosz, wywróci na drugą stronę i zrobi z niego ostatniego włóczęgę!
  Człowiek podobny jest do gibbona, tylko, niestety, częściej pod względem intelektu niż potencji!
  Ten człowiek ma upór osła i ambicje lwa, ale w rzeczywistości jest kozą!
  Mężczyzna jest jak szambo dla krowy i kobiety, nie można się bez niego obejść, ale zbliżanie się do niego jest obrzydliwe!
  Co mają ze sobą wspólnego mężczyzna i toaleta w damskiej toalecie? Kobiety beczą tylko na mężczyzn!
  Kobieta jest przebiegłym lisem, który potrafi pożreć każdego lwa jak królika!
  Kobieta potrzebuje mężczyzny jako chłopca do bicia; jeśli mężczyzna nie będzie ją bił, nie będzie życia!
  Kobieta potrzebuje mężczyzn tak jak świnia rogów, ale futro podarowane przez mężczyzn jest bezcenne!
  Nie wszystko złoto, co się świeci, i nie wszystko skarb, co się olśniewa!
  Ale i tak lepiej kupić kota w worku niż lisa w owczej skórze!
  Nawet najsilniejszego lwa można utrzymać na smyczy pod kontrolą przebiegłego lisa!
  Nawet jeśli masz siłę kota, możesz pokonać lwa przebiegłością lisa!
  Jeśli nie chcesz być dzięciołem, nie licz wron!
  Łatwiej sprawić, żeby wrona śpiewała jak słowik, niż politykowi spełnić swoje obietnice wyborcze!
  Kłócenie się z politykiem jest jak liczenie wron i bycie ostatnim dzięciołem!
  Lis nie ma największych kłów wśród zwierząt, ale zabija najwięcej ludzi!
  Nieproszony gość jest gorszy niż kot w worku!
  Jeśli jesteś kłodą mózgu, będziesz pracował jak kłoda i nie znajdziesz złotego klucza!
  Jeśli nie chcesz się uczyć jak Pinokio, do końca życia pozostaniesz kłodą!
  Jeśli jesteś tak zaradny jak Pinokio, to twoja inteligencja nie jest bułką z masłem!
  Umysł człowieka, który niczym Pinokio biegnie do teatru zamiast do szkoły, jest niczym kłoda!
  Zakopując złoto w ziemi, stajesz się poddanym krainy głupców!
  Jeśli zakopujesz złote talenty, zginiesz za miedzianego pensa!
  Góry złotych i srebrnych przemówień nie są warte ani jednego złamanego grosza!
  Jeśli polityk zwariuje, wyborca pójdzie na dno!
  Zdolny rzemieślnik może zrobić Pinokia z kłody drewna, ale ktoś o bystrym umyśle zabłądzi w bagnie, nawet mając złoty klucz!
  Aby naród mógł dojrzeć do demokracji, potrzebuje słońca wolności, ale w mroku despotyzmu na zawsze pozostanie politycznie zielony!
  Pippi krzyknęła ze złości:
  - Dość, przesadziłeś! Już mi głowa pęka!
  Margarita zauważyła:
  - Ale ma kilka dobrych aforyzmów, prawda?
  Annika wykrzyknęła:
  - Cudowne aforyzmy!
  Tommy potwierdził energicznie:
  - Tak, to wspaniale!
  A dzieci klaskały w dłonie. To wszystko było naprawdę niesamowicie piękne. A teraz ostatnie japońskie statki zamieniły się albo w torty, albo w górę ciastek, albo w górę cukierków i czekoladek w jaskrawo zapakowanych opakowaniach. Były też lizaki, żelki, a nawet lody z rodzynkami, ananasem i kandyzowanymi owocami. Wyszło przepięknie - nie ma co komentować.
  Oleg zauważył ze słodkim uśmiechem:
  - Spójrzcie, jak świetnie potrafimy przekuwać naszych wrogów w coś pożytecznego!
  Margarita zachichotała i odpowiedziała:
  - Szalony zwrot!
  Pippi Pończoszanka potwierdziła:
  - Do diabła!
  Annika i Tommy pisnęli:
  - A teraz ruszajmy!
  I śmiali się dziecinnymi głosami. Poszło całkiem gładko.
  Oleg stwierdził tutaj:
  - Musimy znów naładować naszą magiczną energię!
  Margarita potwierdziła:
  - Dokładnie! To będzie nasza kosmiczna, niezwykła moc!
  Pippi Pończoszanka pisnęła:
  - Działajmy i czyńmy zło!
  Annikę to zaskoczyło:
  - Dopuścić się nikczemności? A ja myślałem, że jesteś miły!
  Oleg zaśmiał się i zauważył:
  - Nasza przyjaciółka Pippi zrobiła taki żart!
  Tommy odpowiedział poważnym tonem:
  Za takie żarty,
  Są przerwy między zębami!
  Margarita mruknęła:
  - Nie drażnij jej, bo sama może ci wybić zęby!
  Pippi zachichotała i zauważyła:
  - Dokładnie tak! Muszę przyznać, że jestem naprawdę fajną dziewczyną!
  Annika zapytała poważnie:
  - Czy możemy poznać Carlsona?
  Oleg odpowiedział radosnym spojrzeniem:
  -Wszystko co niemożliwe jest możliwe, wiem to na pewno!
  Pippi Pończoszanka zauważyła:
  - Znam Karlssona! Nie jest zły, ale za dużo je! Ale jestem pewien, że ma dobrą duszę!
  Margarita zauważyła:
  - A teraz zanurzymy się w magicznej medytacji i nabierzemy sił!
  ROZDZIAŁ NR 12.
  Oleg Rybaczenko wspominał inną ze swoich misji. Stalin zdecydował się zaatakować siły alianckie już 30 maja 1945 roku. Istniał ku temu pewien powód. W istocie wiadomo było już, że Stany Zjednoczone posiadają bombę atomową. Ale masowa produkcja zajęłaby trochę czasu. Skoro więc głowice jądrowe nie były jeszcze produkowane masowo, dlaczego by nie zacząć? Japonia jeszcze nie została pokonana, a ZSRR miałby nowego sojusznika.
  A ludzie jeszcze nie ochłonęli, choć są zmęczeni. Wyobraźcie sobie rozgrzanego ciężarowca stojącego przez chwilę w bezruchu, żeby się uspokoić. A kiedy ochłonie i podejdzie do ciężarów, ryzykuje naderwanie ścięgien. Długa przerwa i demobilizacja osłabią więc ludzi i armię.
  A teraz wszyscy się już zebrali i rozgrzali. Żołnierze mieli czas na odpoczynek, ale nie stracili jeszcze swoich umiejętności i formy.
  Postanowili więc, wykorzystując element zaskoczenia, zaatakować zarówno Amerykanów, jak i Brytyjczyków.
  Przybliżony rozkład sił wyglądał następująco: alianci mieli około sześciu milionów żołnierzy na frontach w Europie. Stalin miał sześć i pół miliona. Plus rezerwy i jednostki tyłowe po obu stronach.
  Liczba czołgów jest mniej więcej równa, a alianci być może nawet nieco liczniejsi. Pod względem jakości Sherman jest najpopularniejszy, zbliżony do T-34-85. Nieco mniejszy kaliber amerykańskiego czołgu rekompensuje lepsza jakość pocisku i balistyki.
  Sherman ma również lepszą widoczność i optykę, a także stabilizator hydrauliczny, który poprawia skuteczność ognia w ruchu. T-34 ma większy zasięg przelotowy dzięki silnikowi wysokoprężnemu. Silnik amerykańskiego czołgu jest jednak praktycznie bezgłośny, co pozwala mu podkraść się niezauważonym.
  Pancerz jest porównywalnej grubości, ale amerykański czołg jest lepszej jakości. Sherman ma również przyzwoity karabin maszynowy przeciwlotniczy, który może być użyty przeciwko samolotom szturmowym. Amerykanie mogą produkować bardzo wiele takich czołgów. Mają ich nawet więcej niż radzieckie czołgi, nie licząc możliwości amerykańskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego. USA mają również Pershinga, czołg formalnie klasyfikowany jako czołg średni, ale w rzeczywistości, ważący ponad czterdzieści ton, można go sklasyfikować jako czołg ciężki. Jego działo kal. 90 mm jest lepsze od radzieckiego T-34, ale gorsze od IS-2. Jednak amerykańskie działo ma większą szybkostrzelność i jest celniejsze. Przedni pancerz wieży jest porównywalny z IS-2, ale kadłub, zwłaszcza jego górna część, jest lepiej chroniony. Boki zarówno wieży, jak i kadłuba są grubsze.
  Co więcej, Pershin wszedł do służby w armii amerykańskiej dopiero niedawno i obecnie jest mniej liczny niż IS-2. Jednak biorąc pod uwagę możliwości amerykańskiego przemysłu, może go znacznie przewyższyć.
  Stany Zjednoczone również posiadają Super Pershinga, ale jest ich bardzo niewiele i dopiero zaczynają wchodzić do służby. Ten czołg przewyższa IS-2 pod względem przebijalności pancerza dzięki 90-milimetrowemu pancerzowi i lufie 73EL, a także grubości przedniego pancerza wieży. Jednak ze względu na zwiększoną masę, osiągi amerykańskiego czołgu są jeszcze gorsze niż IS-2. Zwykły Pershing przewyższa natomiast ciężki czołg radziecki, ale ustępuje T-34-85.
  Ogólnie rzecz biorąc, czołgi są stosunkowo wyrównane. Alianci mogą mieć niewielką przewagę pod względem liczby i jakości swoich czołgów średnich. Brytyjski gigant Churchill, w szczególności, przewyższa radziecki czołg pod względem opancerzenia. I nie tylko T-34-85, ale nawet IS-2. Co prawda, jego działo jest mniej więcej porównywalne z działem T-34. Niektóre Shermany są uzbrojone w działo o długości 4,7 metra i mają lepsze uzbrojenie niż T-34.
  Brytyjczycy mają dobry czołg Challenger, ale nie jest on produkowany na szeroką skalę, podobnie jak Tortilla. Ten ostatni nie jest nawet czołgiem, a działem samobieżnym i waży osiemdziesiąt ton. Ma jednak doskonały pancerz - 230 mm grubości z przodu i 170 mm z boków i tyłu. Ma też długolufową armatę kalibru 94 mm. Nikt nie jest w stanie stawić czoła takiemu pojazdowi; w starciu czołowym ustępuje prawdopodobnie tylko niemieckiemu działu samobieżnemu Jagdtiger. To drugie ma armatę kalibru 128 mm, lufę kalibru 57EL i wieżę z 250 mm pancerzem przednim.
  Nawiasem mówiąc, niemiecki pojazd jest nieco lżejszy, ważąc siedemdziesiąt pięć ton, ale ma gorszy pancerz boczny tylko o 82 mm.
  Oprócz czołgów, Stany Zjednoczone dysponują również wieloma działami samobieżnymi różnego typu. Na przykład "Witch" jest niewielki, lekko opancerzony, zwłaszcza po bokach, ale bardzo mobilny i szybki - to najpopularniejszy model, ale są też cięższe. Należą do nich potężny "Big Tom" i T-93 z haubicą kalibru 240 mm. Innymi słowy, Stany Zjednoczone mają jeszcze większą przewagę w dziedzinie dział samobieżnych. Choć ZSRR również ma ich kilka. Najnowszy SU-100 to dobry niszczyciel czołgów, ale wciąż nie jest powszechnie używany; SU-152 jest dość potężny, a na rynku jest kilka mniejszych pojazdów.
  Ogólnie rzecz biorąc, piechota jest mniej więcej równa, a alianci mają niewielką przewagę w działach samobieżnych i czołgach. Ale w samochodach i motocyklach Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i ich sojusznicy mają znacznie większą przewagę. Prawdopodobnie nawet kilkukrotnie większą. Zwłaszcza że większość radzieckich samochodów i motocykli została dostarczona w ramach Lend-Lease.
  I, niestety, alianci mają większą mobilność. Cóż, jeśli weźmiemy pod uwagę marynarkę wojenną, to alianci mają miażdżącą przewagę, zwłaszcza jeśli chodzi o lotniskowce i pancerniki. ZSRR nie ma jeszcze ani jednego lotniskowca ani pancernika. W okrętach podwodnych siły radzieckie również są słabsze, ale nie aż tak drastycznie. Ale w okrętach nawodnych i transportowcach Zachód ma miażdżącą przewagę. Zatem lądowanie w Stanach Zjednoczonych jest nierealne.
  Alianci mają również przewagę w lotnictwie, zwłaszcza w bombowcach. I nawet bez broni jądrowej są w stanie przysporzyć ZSRR poważnych problemów. W myśliwcach równowaga sił jest lepsza, ale Zachód nadal ma przewagę zarówno pod względem liczebności, uzbrojenia, jak i szybkości samolotów.
  W lotnictwie potencjał do dominacji mają zarówno Stany Zjednoczone, jak i Wielka Brytania, zwłaszcza że Japonia już została niemal pokonana w powietrzu.
  Prawdą jest, że radzieccy piloci mają duże doświadczenie bojowe, ale ich śmiertelność jest wyższa niż ich sojuszników.
  Krótko mówiąc, decyzję Stalina o rozpoczęciu nowej wojny, bez kończenia II wojny światowej, należy uznać za bardzo odważną, a nawet awanturniczą.
  Ale postawiono na zaskoczenie taktyczne, a także na fakt, że wojska radzieckie były lepiej wyszkolone i toczyły bardziej zacięte walki z nazistami niż alianci. Stalin postanowił więc zaryzykować.
  I niczym hazardzista rzucił kostką.
  I rzeczywiście, taktyczne, a może nawet strategiczne, zaskoczenie zadziałało.
  Już w pierwszych dniach walk wojska radzieckie odniosły znaczące sukcesy.
  A ludzie oczywiście byli zirytowani, musieli walczyć ponownie, ale propaganda szybko oczarowała wszystkich.
  I tak rozpoczęła się ofensywa, od tworzenia kieszeni. Jednak po otrząśnięciu się z początkowego szoku alianci rozpoczęli kontratak, zwłaszcza za pomocą samolotów. B-29 były tak potężne, że radzieckim myśliwcom trudno było je dogonić, a co dopiero zestrzelić. Dodatkowo posiadały uzbrojenie obronne - dwanaście karabinów maszynowych - "superfortecę".
  Zaczęli bombardować radzieckie fabryki wojskowe, a także Leningrad i Moskwę. Sytuacja wojsk radzieckich uległa pogorszeniu. Co więcej, wróg był mobilny i zdołał wycofać większość swoich sił z okrążenia. Zbudował też nowe linie obrony.
  W USA i Wielkiej Brytanii rekrutowani są nowi żołnierze z kolonii i dominiów, tworzone są też dziesiątki nowych dywizji.
  Na morzu, oczywiście, alianci mają miażdżącą przewagę. A Japonia praktycznie nie stanowi już przeszkody.
  To znaczy, że postępy wojsk radzieckich zaczęły zwalniać i niekiedy przeradzały się w kontrataki.
  ZSRR pozyskał kolejny czołg, IS-3, pojazd z dobrze chronioną wieżą, zwłaszcza z przodu, ale cięższy i o gorszych właściwościach jezdnych, głównie ze względu na cięższą część przednią. Ponadto, ze względu na bardziej złożony kształt, IS-3 był droższy, bardziej złożony i trudniejszy w produkcji.
  Sytuacja stała się jeszcze trudniejsza dla wojsk radzieckich. Chociaż wróg również poniósł ciężkie straty, a wielu żołnierzy alianckich dostało się do niewoli.
  Stalin nie był szczególnie zadowolony. A momentami wręcz wściekły. Blitzkrieg zakończył się porażką. A długa wojna z USA i Wielką Brytanią, opierająca się na rozległych koloniach i dominiach, była kosztowna. Poza tym Ameryka miała sojuszników, zwłaszcza Brazylię, kraj największy pod względem liczby ludności i terytorium. I inne kraje Ameryki Łacińskiej, z wyjątkiem proniemieckiej Argentyny. W związku z tym znaczne siły były przerzucane na front z innych regionów.
  Sytuacja ZSRR nie jest zatem najlepsza. Japonia po cichu rozpoczęła negocjacje z sojusznikami. A teraz ogłosili zamrożenie konfliktu. Tymczasowa cisza przed burzą.
  Co więcej, w Stanach Zjednoczonych Truman zaczął namawiać Japonię do otwarcia drugiego frontu przeciwko ZSRR. Twierdził, że w tym przypadku Kraj Kwitnącej Wiśni zachowa wszystko, co obecnie posiada, w tym znaczne terytoria kolonialne.
  Którego samurajowie nie mogli utrzymać w starciu z USA i Wielką Brytanią. Japonia mogła również przejąć kontrolę nad Dalekim Wschodem. I to jest świetne. Oczywiście, na razie Mikado i jego świta postanowili grać na zwłokę. Aby zobaczyć, kto wygra. Nie zaatakowali wtedy ZSRR, i to na dobre i na złe. Niektórzy byli za, inni przeciw. A walka z USA nie była najlepszym pomysłem, biorąc pod uwagę, jak wielki potencjał mieli Amerykanie, zwłaszcza ekonomiczny.
  Zatem na razie ZSRR wciąż miał nadzieję i szanse. Zwłaszcza że alianci nie byli szczególnie silni w ofensywie przeciwko silnemu i zmotywowanemu wrogowi. A wojska radzieckie były naprawdę doświadczone.
  Pierwszy miesiąc zakończył się rzeką Ren. A potem kolejny miesiąc był względnie stabilny.
  Więc to była krwawa koleina. Siły powietrzne były w gorszej sytuacji. Ale Moskwa była dobrze osłonięta działami przeciwlotniczymi, w tym 100 mm. A LA-7 mógł stawić czoła B-29, zwłaszcza że miał teraz trzecie działo.
  Do walki z Latającymi Fortecami potrzebne były samoloty z potężniejszym uzbrojeniem. Opracowano Jak-3, uzbrojony w trzy działka. Jedno z nich miało kalibru 37 mm, a dwa 20 mm. Samoloty stały się cięższe. ZSRR również podejmował próby szybkiego rozwoju samolotów odrzutowych.
  Ale na razie to tylko projekty. Lato się skończyło. Nadeszła jesień. Deszcze lały jak z cebra.
  Zarówno w Związku Radzieckim, jak i na Zachodzie toczyły się dyskusje o tym, czy nadszedł czas na rozpoczęcie negocjacji pokojowych. Ale Stalin, oczywiście, chciał więcej. Chociaż, biorąc pod uwagę nowe realia na polu bitwy, można było żądać więcej. Austria, w szczególności, była całkowicie pod kontrolą sowiecką. Część północnych Włoch również. Niemcy aż po Ren były całkowicie pod kontrolą Armii Czerwonej. I część Belgii i Holandii. A zatem było już więcej niż wcześniej. I można było rozważyć pokój.
  Ale Stalinowi się nie spieszyło i zamierzał zająć jeszcze więcej terytoriów.
  Jesień upłynęła głównie na bardziej zaciętych, pozycyjnych bitwach. Wojska radzieckie prowadziły powolną ofensywę. I na razie powoli robiły postępy.
  Tak było, aż nadeszła zima. Wojska radzieckie zdawały się lepiej walczyć w chłodne dni. Ale opór aliantów stawał się coraz silniejszy. W walkach brało udział wiele czołgów. Szczególnie wzrosła liczba Pershingów. I rzeczywiście sprawiały one poważne problemy. A straty sowieckie rosły.
  Japonia oczywiście nie zapuści się na Syberię zimą. Na razie konsoliduje swoje siły i utrzymuje bierną postawę. Zwiększyła jednak produkcję czołgów średnich. Japońskie czołgi były mniej więcej porównywalne z T-34-85 pod względem opancerzenia i uzbrojenia, a pod względem osiągów dorównywały silnikowi Diesla.
  Było to przygotowanie do przyszłej wojny z ZSRR. W tym samym czasie rozpoczęto również produkcję samolotów odrzutowych na licencji niemieckiej.
  Japończycy próbowali także odbudować swoją zniszczoną i poobijaną flotę.
  Zimę spędziliśmy na bitwach i na polu bitwy. A wiosną alianci podjęli próbę kontrofensywy. I działali z niezwykłą energią.
  Zwłaszcza w lotnictwie. W tym przypadku ZSRR znalazł się w opłakanym położeniu: bez dostaw duraluminium z kolonii amerykańskich i brytyjskich nie był w stanie produkować samolotów o takiej samej liczbie i jakości. ZSRR zaczął przegrywać bitwę powietrzną, znacznie ustępując pod względem liczby i jakości produkowanych samolotów. Na przykład nowszy, lepiej uzbrojony Jak-3 nie mógł dotrzymać kroku bez dostaw amerykańskiego duraluminium. A LA-7 również wyraźnie się pogorszył. Sytuacja nie była więc dobra.
  A w powietrzu sojusznicy są na wysokości.
  Zarówno wojska radzieckie, jak i ZSRR bombardują bezlitośnie. Nie potrzebują nawet broni jądrowej. USA mają już kilka bomb atomowych. I mogłyby ich użyć. Pytanie brzmi: jak? Moskwa leży daleko od linii frontu, ale Leningrad również może paść ofiarą. Co więcej, USA mają bazy w Norwegii. Plan zakłada zrzucenie bomby na drugą stolicę ZSRR 1 maja 1946 roku.
  I oto nadlatują groźne B-29. Planują zrzucić trzy bomby naraz. Co będzie bardzo bolesne. I będą miały silną eskortę myśliwców. Ataki planowane są na fabryki wojskowe, ale dotknięte zostaną również dzielnice cywilne - są one w pobliżu, a broń jądrowa pokrywa ogromne obszary. Oto potworna sytuacja, która zaistniała.
  A mali czarodzieje Oleg Rybaczenko, Małgorzata Korszunowa i Pippi Pończoszanka przyszli z pomocą ZSRR i postanowili zapobiec bombardowaniu atomowemu Leningradu.
  Oto młodzi czarodzieje latający na magicznym dywanie. A ogromna flota samolotów już pędzi w kierunku Leningradu. Jest ich ponad trzysta pięćdziesiąt naraz. Oprócz bomb atomowych planują zrzucić również bomby konwencjonalne.
  Pippi Pończoszanka oblizała wargi. Bombowców było ponad trzy i pół setki. Ale myśliwców było ponad tysiąc. Były też Mustangi i groźne Airacobry, a także RE-51 z ośmioma potężnymi karabinami maszynowymi. No cóż, spróbuj się temu oprzeć.
  Cóż, musieliśmy odeprzeć ataki myśliwców i zmylić działa przeciwlotnicze. Taka była sytuacja bojowa.
  No więc Oleg, Margarita i Pippi wyciągnęli swoje magiczne różdżki. I machali nimi, dokonując transformacji. I nagle amerykańskie i brytyjskie myśliwce nagle zamieniły się w kulki z waty cukrowej lub czekoladowe torty. A ciężkie bombowce B-29 stały się wspaniałymi torciami na pozłacanych tacach. A potem nastąpił wspaniały spektakl. I zstąpili. I było tu coś naprawdę wspaniałego. I takie pyszne wyroby cukiernicze. I tak pyszne i wspaniałe.
  I były tam takie piękne róże, kremowe motyle, zwierzęta i ptaki. Cudownie i uroczo.
  I tak półtora tysiąca samolotów zaczęło się transformować na naszych oczach. I jakże to było magiczne. Dokonywały się spektakularne i niepowtarzalne transformacje.
  Oleg i Margarita, te wieczne dzieci, trzasnęli bosymi palcami u stóp. I nastąpiła cudowna przemiana. Jak cudownie to wszystko się potoczyło.
  Pippi Pończoszanka wykonała wspaniałą robotę, machając swoimi magicznymi różdżkami. I to było perfekcyjne. I transformacje zostały wykonane. I jakie cudowne gałki lodów z wanilią, rodzynkami, orzechami i miodem wyleciały z B-29.
  A transformacja nastąpiła niemal natychmiast, a powstałe elementy były cudowne. Opadały powoli i płynnie. I to było coś niesamowicie fajnego. I jak niesamowicie fajne to było.
  I jak pięknie...
  Oleg, chłopiec, który wyglądał na nie więcej niż dwanaście lat, użył bosych palców u stóp, ozdobionych pierścionkami. To było naprawdę niesamowite. I Margarita też machnęła różdżką. I tak dalej, zrzucając dziewczyny z bosych pięt śmiercionośną stalą najwyższej klasy czarów.
  To było niesamowicie fajne. A moc będzie potężna.
  Pippi również dokonała tej przemiany w wyjątkowy sposób.
  I tysiąc pięćset samolotów stało się przysmakiem. I są takie piękne ciasta, ciastka, góry słodyczy i tyle innych cudownych i wspaniałych rzeczy. Wszystko tutaj jest takie cudowne, a nastąpiła taka ogromna przebudowa.
  Mali czarodzieje zamienili także trzy bomby atomowe w beczki wypełnione czekoladą na zewnątrz oraz słodkim likierem i skondensowanym mlekiem w środku.
  To wspaniale. Ale na razie dzieci-czarodzieje zniknęły z pola widzenia. A wojna trwała dalej. ZSRR nie miał jeszcze czołgu T-54 gotowego do masowej produkcji. Ale IS-3 brał udział w akcji - czołg z dobrze chronionym przednim pancerzem, zwłaszcza wieży. Pełne 250 milimetrów pancerza - nazywano go nawet "Szczupak". Przedni pancerz kadłuba i wieży był również pochylony, co zapewniało dobrą ochronę. Boki były mniej chronione. Osiągi jezdne - ciężka wieża mocno obciążała przednie podwozie, ale w Europie było to nadal akceptowalne.
  IS-3 to prawdziwa bestia. Choć jego prowadzenie i ergonomia nie powalają, to doskonała ochrona, zwłaszcza w przedniej części wieży, jest jego atutem. I to właśnie tam najczęściej trafiają.
  Jednak czołg ten nie był produkowany w dużych ilościach i jego budowa była pracochłonna. Dlatego wyprodukowano również IS-2, a także konia roboczego T-34-85. Przyzwoity niszczyciel czołgów SU-100 nie był produkowany w dużych ilościach, ponieważ planowano produkcję T-54.
  Amerykanie nieznacznie zmodernizowali Super Pershinga, instalując mocniejszy silnik o mocy 810 koni mechanicznych. Zwiększyło to prędkość i zwrotność pojazdu, a także zmniejszyło jego podatność na awarie. Co więcej, dzięki pomocy niemieckich naukowców, ulepszono armatę Swedepershinga, która oddawała osiem strzałów na minutę zamiast czterech. Co najważniejsze, czołg zaczął być produkowany na szerszą skalę i w coraz większych ilościach.
  Mógł już konkurować z IS-2 i T-34-85, wyraźnie je przewyższając. Sherman jest nadal w produkcji. Tyle że jego działo zostało zmodernizowane do armaty o długości 4,7 metra. Dzięki temu pojazd ten przewyższa T-34 pod każdym względem.
  T-34-85 jest nadal najliczniej produkowanym czołgiem w ZSRR, pomimo wszystkich swoich wad.
  A sytuacja wojsk radzieckich zaczęła się pogarszać. Stany Zjednoczone produkowały rocznie około 100 000 samolotów różnych typów. I z 1500 z nich wytwarzano smakołyki - i wszelkiego rodzaju wspaniałe słodycze. I to takie pyszne, aromatyczne, z fajnymi malowaniami.
  A Wielka Brytania produkowała kolejne pięćdziesiąt tysięcy samolotów rocznie. Albo sto pięćdziesiąt tysięcy samolotów - oczywiście, miażdżyli. I znowu wojska radzieckie bombardowały, a niebo było pełne dziur. I wywierali presję. A teraz alianci również robili postępy. Łamali sowiecki system.
  A teraz przebili się przez Ren i stają się coraz wyższe i bardziej strome. I tworzą przyczółki. A we Włoszech wojska radzieckie są już atakowane i zaczynają się zapadać.
  W ZSRR również występowały problemy. Rok 1946 charakteryzował się słabymi zbiorami i głodem. Na dodatek rosła przestępczość.
  Wszystko więc przerosło wszelkie granice rozsądku. I tak pod koniec lata rozpoczęła się ofensywa aliantów. Tymczasem Japonia, po odbudowie sił i otrzymaniu dodatkowej broni od USA, głównie Shermanów, rozpoczęła zdecydowaną ofensywę. Samurajowie dysponowali liczną piechotą i byli dość odważni.
  W efekcie już w pierwszych dniach inwazji ze wschodu linia obronna została przełamana, a Władywostok odcięty.
  ZSRR miał już problemy z rezerwami i siłą roboczą w szóstym roku Wielkiej Wojny. Kraj był naprawdę wyczerpany. A potem była jeszcze Japonia.
  Stalin nawet się zaniepokoił i zaczął proponować negocjacje aliantom. Ci jednak nie chcieli już powrotu do porozumień jałtańskich. Podnieśli kwestię całkowitego zniszczenia zarówno ZSRR, jak i komunizmu. I chociaż wojska radzieckie wciąż znajdowały się w Europie, były pod silnym ostrzałem.
  Stany Zjednoczone nabyły potężny bombowiec B-36, wyposażony w działa jako uzbrojenie obronne. Mógł on przenosić do piętnastu ton bomb i miał sześć silników.
  Amerykanie zaczęli również nabywać samoloty odrzutowe. Ich ataki stawały się coraz potężniejsze i bardziej śmiercionośne.
  Dzieci-czarodzieje oczywiście chcieli interweniować, ale im przeszkodzono. Powiedzieli, że Stalin jest agresorem. A jeśli alianci zrobili coś zabronionego, to niech działają.
  I rzeczywiście, 7 listopada 1946 roku siły alianckie podjęły kolejną próbę zrzucenia pięciu bomb atomowych na Moskwę, tym razem większych i potężniejszych, wykorzystując do tego celu przerażające bombowce B-36 Terminator.
  I tak potężna flota licząca dwa i pół tysiąca samolotów wystartowała, planując zrzucić bomby konwencjonalne i atomowe, by zrównać sowiecką stolicę z ziemią. To był potężny i niebezpieczny ruch.
  A oto Oleg Rybachenko, Margarita Korshunova i Pippi Pończoszanka znów w akcji.
  Oto oni, latający na magicznym dywanie. Dwie dziewczynki i chłopiec, trzymający magiczne różdżki. A na ich bosych palcach u stóp widniały pierścienie z artefaktami. Co też miało swój efekt.
  I tak, przed armadą, młodzi czarodzieje machnęli magicznymi różdżkami. I nagle nastąpiła cudowna transformacja. Jak w bajce. Kule i pociski wystrzelone przez sprzymierzonych bojowników w dzieci zamieniły się w czekoladki i cukierki. Kule i pociski, przemienione w czekoladki i cukierki w jaskrawych opakowaniach, gładko opadały w dół. Dzieci chwytały je i śmiały się serdecznie. A teraz zaczęły zachodzić jeszcze głębsze transformacje.
  Dwie dziewczynki i chłopiec stukali bosymi palcami stóp, wykorzystując magię pierścieni. W rezultacie myśliwce szybko zaczęły przemieniać się w górę pączków i lukrowanych ciast, tak pachnących i lśniących - prawdziwie smakowitą rozkosz. A pierwszymi, które doświadczyły tej cudownej transformacji, były same myśliwce. A były to potężne maszyny. Na przykład Mustang otrzymał mocniejszy silnik, a zamiast sześciu karabinów maszynowych zainstalowano działka lotnicze. I to jest poważna sprawa.
  I tak ten potężny myśliwiec zamienia się w górę ciast, która łagodnie opada. A potem łapie je mnóstwo dzieci. I spadają też czekoladki. Co, trzeba przyznać, samo w sobie jest zachwycające.
  Ale bombowce, a raczej ich piloci, zaczynają się denerwować i zrzucają bomby na radzieckie miasta, zanim dotrą do Moskwy.
  Ale nawet tutaj następuje transformacja. Bomby stają się wielkimi beczkami, czekoladowymi na zewnątrz i wypełnionymi skondensowanym mlekiem, likierem i miodem w środku. I łagodnie opadają, żeby się nie rozbić. Szkoda byłoby, gdyby taki skarb się zmarnował.
  Margarita, uwalniając magiczne promienie zarówno ze swojej różdżki, jak i bosych palców u stóp, zaćwierkała:
  - Zabijamy naszych wrogów! Mój pierwszy ruch jest moim ostatnim ruchem!
  Oleg również dokonywał transformacji. Mają tak fenomenalną moc. I potrafią czynić niepowtarzalne cuda. I nadal to robią. A flota samolotów staje się tak apetyczna i pyszna. A wszystko jest takie pachnące, wspaniałe i słodkie.
  A teraz bombowce są pod urokiem dziecięcej magii. I zamieniają się w ogromne rożki lodowe w pozłacanych szklankach. I posypane czekoladowym proszkiem. I różnymi kandyzowanymi owocami, rodzynkami i wszelkiego rodzaju jagodami. Cóż za zachwycająca przemiana, powiedzmy.
  Coś się tu dzieje - cud demilitaryzacji. A potem dzieje się coś niesamowitego. Setki maszyn zostają przemienione naraz. A potem bombowce zamieniają się nawet w ciasta.
  B-36, a raczej ich piloci, w tej chwili bezmyślnie naciskają przyciski i zrzucają pięć bomb atomowych. I spadają. I lecą powoli, żeby dać amerykańskim samolotom szansę na ucieczkę.
  Ale magiczne promienie doganiają te bomby. W trakcie lotu, w ciągu kilku sekund, przeobrażają się, naginając prawa fizyki, stając się ciastkami pokrytymi wykwintnym kremem. A ten krem mieni się wszystkimi kolorami tęczy.
  A ciastka stały się takie apetyczne, z małymi zwierzątkami i wszelkiego rodzaju owadami z kremu, i było tak niesamowicie fajnie. I tak ciastka łagodnie opadały. A tłumy głodnych dzieci, w bosych, błyszczących różowych szpilkach, rzucały się na nie.
  A oto same bombowce B-36, zakryte. I przekształciły się w coś cudownego. Była to masa pucharków do lodów, góry lizaków i żelków. I teraz one również zaczęły spadać.
  Pippi Pończoszanka zaćwierkała:
  -Czynimy ze świata żelazny porządek, przemieniamy zło w świat fajny i pożyteczny!
  I tak mali czarodzieje oszaleli. Zaczęli uwalniać coraz więcej magicznych promieni zarówno ze swoich różdżek, jak i bosych stóp. A ich różdżki nie są zwykłymi magicznymi różdżkami. Wewnątrz nich kryją się bardzo cenne artefakty.
  I tak amerykańskie samoloty, większość z nich przemieniona w coś pysznego, wraz ze swoimi pilotami, rzuciły się do ucieczki, ratując się. Ale mali czarodzieje nie wycofali się. Ścigali uciekające skrzydlate sępy. I działali bardzo agresywnie. To była sytuacja bojowa, i to śmiertelnie niebezpieczna.
  Co, nawiasem mówiąc, nie przyniosło śmierci, a raczej, powiedzmy, przyjemność. Piloci, nawiasem mówiąc, nie zniknęli, tylko zamienili się w siedmio- lub ośmioletnie dzieci, a teraz biegali w krótkich spodenkach, tupiąc bosymi stópkami i podjadając smakołyki.
  To była prawdziwa bitwa. Dzieciaki wzięły gwizdki i zadęły w nie. Rezultatem była prawdziwie cudowna transformacja. Fala magii wystrzeliła z różdżek, pierścionków na bosych palcach u stóp i wszelkiego rodzaju innych cudownych rzeczy. Wszystkie samoloty pokryła paląca fala. A samochody zamieniły się w górę ciast, lodów, marmolady, lizaków, pączków, pierniczków, wielkich pianek w czekoladzie i tak dalej.
  To było pyszne. Piloci stali się chłopcami, a kilka pilotek dziewczynkami, a teraz małe dzieci biegały i się wierciły.
  W ten sposób zakończył się nalot i strata kolejnych 2,5 tysiąca samolotów.
  Po takiej porażce alianci zgodzili się na negocjacje pokojowe. Stalin zaproponował kompromis - powrót do konferencji jałtańskiej.
  Obawiając się dalszych podstępów ze strony Stalina, sojusznicy zgodzili się. Co więcej, w tym przypadku wojska radzieckie musiałyby się wycofać.
  Gorzej było z Japonią. Zdobyła całe Kraje Nadmorskie z wyjątkiem Władywostoku, a samurajowie zajęli Chabarowsk. Przeprawili się też przez Amur w różnych miejscach i zdobyli większość Mongolii.
  Ale tutaj porozumienie z aliantami zostało łatwo osiągnięte. ZSRR przerzucił wojska z zachodu na wschód, a USA, Wielka Brytania i ich sojusznicy wznowili działania wojenne przeciwko Japonii. I tak rozpoczęła się wielka ofensywa.
  Wojska radzieckie wyparły Japończyków z Kraju Nadmorskiego już tej zimy i przejęły kontrolę nad Mandżurią i Port Arthur. Alianci zdobyli Okinawę i wylądowali na samym kontynencie japońskim.
  A gdy bomby atomowe zostały zrzucone na Hiroszimę i Nagasaki, cesarz ogłosił kapitulację.
  23 lutego 1947 roku zakończyła się II wojna światowa. Podpisano nowe porozumienia. ZSRR przejął kontrolę nad Wyspami Kurylskimi i południowym Sachalinem. W Chinach do władzy doszedł prosowiecki rząd Mao Zedonga.
  Krótko mówiąc, to było jak prawdziwa historia. Z tą różnicą, że dodali może kilka milionów dodatkowych zwłok. I wszyscy pamiętali dziwne cuda, kiedy samoloty zamieniały się w najróżniejsze smakołyki, a piloci w dzieci. I to było naprawdę fajne. Tak piękne i zachwycające. A jednak nikt nigdy nie odkrył tego fenomenu.
  A wieczni czarodzieje-dzieci Oleg Rybaczenko, Małgorzata Korszunowa i Pippi Pończoszanka kontynuowali swoje niezliczone misje na całym świecie i walczyli o prawdę i sprawiedliwość w tym i wielu innych wszechświatach.
  ROZDZIAŁ NR 13.
  Ale dziecięca drużyna składająca się z pięciu młodych wojowników nadal lata na latającym dywanie. Po drodze natknęli się na japoński niszczyciel. Oleg strzelił bosymi stopami, a statek natychmiast zmienił się w coś niesamowicie apetycznego. Był wypełniony preclami i miodem. Był tak aromatyczny i pokryty warstwą czekolady.
  Margarita zauważyła z uśmiechem:
  - To jest świetne!
  Pippi Pończoszanka zauważyła:
  - Gdy jest magia, jest ona stosunkowo prosta!
  Annika zachichotała i zauważyła:
  - Jasne, to fajne!
  Tommy powiedział z uśmiechem:
  - Możemy zjeść siebie!
  A dzieci wybuchnęły śmiechem i ochlapały swoje bose stópki. Cudowne młode stworzenia.
  Oto kolejny japoński krążownik złapany i zamieniony w tort. Ale zgodzicie się, że to nie wystarczyło. Mówiąc dokładniej, większość japońskiej floty została już zniszczona, a raczej przekształcona. Cóż za obrót spraw obrali.
  Dzieci kontynuowały lot.
  Pippi wzięła ją i zaczęła śpiewać:
  Niech panowanie Mikołaja będzie chwalebne,
  Niech w nim rozkwitną girlandy szczęścia...
  Walczę za Rusa, jesteś niezwykle odważny,
  Wojownik na pewno będzie fajny!
  Dzieciom Terminatora w końcu udało się zlokalizować kilka japońskich statków, które przetrwały katastrofę. Pippi i Margarita wręczyły swoje różdżki Tommy'emu i Annice, ostrzegając ich:
  - Stuknij bosymi palcami. Wtedy będziesz mógł wykonać naprawdę fajną magię!
  Chłopiec i dziewczynka, ich maleńkie, bose, dziecinne stópki, wpadli na siebie. Posypały się iskry. Dzieci się śmiały. Machały magicznymi różdżkami. A statki z japońskimi marynarzami zaczęły przemieniać się w coś niesamowicie pysznego i rozpływającego się w ustach. Były to czekoladowe torty i góry pachnących, ptysiowych ciasteczek. A na kolejnej tacy pojawiła się góra pączków z miodem.
  Pippi zachichotała i zauważyła:
  - Dobrze czarujesz!
  Margarita wykrzyknęła:
  - Dobra robota chłopaki!
  A dzieci śmiały się z radości...
  Oleg przypomniał sobie inną ich misję.
  Hitler zdecydował się przerwać ofensywę pod Kurskiem, logicznie argumentując, że atakowanie najsilniej ufortyfikowanej pozycji jest nielogiczne. Sycylia również wymagała umocnienia - planowano tam lądowanie aliantów. Tymczasem III Rzesza musiała przejść do defensywy. Potrzebny był też czas na wyszkolenie świeżo zrekrutowanej piechoty. Naziści postanowili więc okopać się tam, umacniając swoje pozycje.
  A lądowanie na Sycylii zakończyło się katastrofalną klęską aliantów. Stalin rozpoczął ofensywę dopiero w sierpniu 1943 roku, jednocześnie na obu kierunkach - Orła i Charkowa. 5 sierpnia wojska radzieckie podjęły próbę ataku na III Rzeszę. Niemcy się tego spodziewali. Bitwy pokazały, że Pantera to bardzo dobry czołg w obronie. Znakomicie radzi sobie z zadaniem zniszczenia T-34-76 z odległości do dwóch kilometrów, strzelając do piętnastu pocisków na minutę. Tygrys również jest całkiem dobry i trudny do zniszczenia. A działo jest potężne, kalibru 88 mm.
  Niemcy ufortyfikowali się całkiem dobrze, zwłaszcza w kierunku Charkowa. Walki ciągnęły się aż do późnej jesieni. W kierunku Orła wojska radzieckie posunęły się zaledwie o piętnaście kilometrów, a w kierunku Charkowa nie było żadnych postępów. W połowie października ofensywa, która kosztowała Armię Czerwoną ogromne straty, została przerwana - straty były zbyt duże, a rezultaty mierne.
  Podczas gdy Niemcy utrzymywali linię frontu, Pantera-2 weszła do produkcji we wrześniu - potężniej uzbrojona, lepiej chroniona, z silnikiem o mocy 900 koni mechanicznych i ważąca 53 tony. Ale na razie stara Pantera wciąż dotrzymuje kroku. Do produkcji wszedł również Tygrys-2, również z mocniejszym działem i lepszym systemem ochrony.
  Ale Stalin nie dał się zwieść - nadchodziła zima, czas zwycięstw Armii Czerwonej. Wtedy wydarzyło się coś nieoczekiwanego: po klęsce na Sycylii izolacjoniści w Stanach Zjednoczonych zyskali na znaczeniu, argumentując, że nie ma sensu ingerować w sprawy Europy, skoro powinni skupić się na Japonii. Roosevelt przystał na propozycję Hitlera, by ogłosić rozejm i rozpocząć negocjacje. Churchill jednak zawołał, że nie będzie walczył bez Stanów Zjednoczonych. I tak 1 października 1943 roku zamrożono działania wojenne. Rozpoczęły się negocjacje. W geście dobrej woli Hitler zawiesił masową eksterminację Żydów.
  I tak rozpoczął się handel. Pociągi pełne Żydów zaczęły być wysyłane do USA i Wielkiej Brytanii, a w zamian naziści otrzymywali surowce, produkty naftowe, złoto, a nawet broń. W szczególności czołg Churchill, dobrze chroniony i stosunkowo mobilny, generalnie odpowiadał nazistom. Brytyjski czołg Challenger, podobny pod względem opancerzenia i uzbrojenia do Panthera I, ważył zaledwie trzydzieści trzy tony.
  Ale układ sił w powietrzu uległ szczególnej zmianie. Niemcy zdołali przerzucić swoje samoloty z frontu zachodniego i Morza Śródziemnego. Ponadto doszło do wymiany jeńców, a wielu niemieckich i włoskich pilotów powróciło, zmieniając układ sił przede wszystkim w powietrzu.
  Niemcy nabyli również samolot myśliwsko-szturmowy TA-152, uzbrojony w sześć działek i rozwijający prędkość maksymalną 760 kilometrów na godzinę. Ten samolot był potężny. Dzięki potężnemu uzbrojeniu i opancerzeniu mógł służyć jako myśliwiec, samolot szturmowy i bombowiec liniowy. Był prawdziwym koniem roboczym. I trudno mu było się oprzeć.
  Pojawiły się również myśliwce odrzutowe, ale ME-262 wciąż nie jest idealny. Nadal są zbyt drogie i ciężkie, ale posiadają cztery działka kal. 30 mm. Potężna prędkość dochodząca do dziewięciuset kilometrów zapewnia tym samolotom przeżywalność. Rozbijały się częściej niż byli zestrzeliwani przez radzieckich pilotów.
  Sześciominutowy czas lotu ME-163 był zbyt krótki, aby mógł być efektywnie wykorzystany. Był jednak bezogonowy, mały i bardzo szybki.
  Hitler, jak to mówią, miał swój atut. Dostawy Lend-Lease do ZSRR ustały. Miało to również szczególnie istotny wpływ na lotnictwo. Pojawiły się niedobory miedzi, materiałów wybuchowych i duraluminium. To również wpłynęło na front. W grudniu wojska radzieckie podjęły próbę ofensywy na południu, a w styczniu na północy, w pobliżu Leningradu. Tym razem nazistom udało się odeprzeć sowieckie ataki i utrzymać się. W lutym wojska radzieckie podjęły próbę ofensywy w centrum. I również zakończyła się ona niepowodzeniem. Nadszedł marzec... Zima, najtrudniejszy okres dla nazistów, minęła, a nadeszła wiosna. A Hitler już palił się do ofensywy.
  W III Rzeszy i na terenach okupowanych panował stan wojny totalnej. Produkcja czołgów, zwłaszcza Panther-2 i Tiger-2, stale rosła. Niemiecki Tiger-2, w przeciwieństwie do prawdziwego czołgu, miał mocniejszy silnik, osiągający tysiąc koni mechanicznych, co czyniło go potężnym czołgiem przełamującym. Produkcja TA-152 również rosła. Produkowano również Ju-288, pojazdy, które osiągały prędkość do 650 kilometrów na godzinę i przenosiły cztery tony bomb przy normalnym obciążeniu oraz sześć ton przy przeciążeniu.
  W serii znalazł się również ME-309, potężny myśliwiec z trzema działkami kalibru 30 mm i czterema karabinami maszynowymi. Samolot ten, zdolny do osiągania prędkości do 740 kilometrów na godzinę, był zarówno groźny, jak i przerażający.
  Reakcja ZSRR na to w powietrzu była słaba. Pojawił się jedynie nieco szybszy LA-7. Jednak Jak-3 napotkał problemy. Dostawy duraluminium z USA i Wielkiej Brytanii ustały, a z powodu niedoborów Jak-3 nie mógł wejść do produkcji.
  Musieli ograniczyć się do Jak-9, dość lekko uzbrojonego samolotu z pojedynczym działem kalibru 20 mm i pojedynczym karabinem maszynowym, rozwijającego prędkość maksymalną 600 kilometrów na godzinę. I to była wersja wzorcowa. W praktyce jednak samolot był jeszcze wolniejszy i cięższy.
  Nieco lepiej było w przypadku czołgów: w marcu do produkcji trafiły modele T-34-85 i IS-2, wyposażone w potężniejsze uzbrojenie i nieco lepszy poziom ochrony.
  W kwietniu wojska radzieckie podjęły próbę natarcia na południe, lecz bez powodzenia.
  Tymczasem Hitler gromadził swoje siły. Formowano legiony i dywizje cudzoziemskie. Tymczasem naziści powstrzymywali się. Guderian został mianowany szefem Sztabu Generalnego. Radził czekać na ofensywę sowiecką i zaskoczyć Armię Czerwoną kontratakiem, ponieważ linie obronne były zbyt silne, by podjąć próbę frontalnego ataku.
  I tak 22 czerwca 1944 roku, po zebraniu sił, Stalin rozpoczął operację Bagration. Wojska radzieckie rozpoczęły wielką ofensywę w centrum. Po obu stronach znajdowały się dobre czołgi. Niemcy mieli już przewagę w sprzęcie. Mieli więcej czołgów, byli potężniejsi i mieli przewagę w powietrzu. I to było bardzo imponujące.
  Stalin rozpoczął ofensywę bez znaczącej przewagi sił. W rezultacie wojska radzieckie zostały zaatakowane z flanki. Utworzyły się kotły okrążające Armię Czerwoną.
  Ponad siedemset tysięcy radzieckich żołnierzy dostało się do niewoli, a w centrum doszło do poważnej katastrofy. Naziści, przełamawszy linie frontu, zbliżali się już do Moskwy.
  A naziści już opływają Moskwę z różnych stron.
  Wtedy Oleg i dziewczyny znów ruszyli do boju, pomagając Rosji, a raczej ZSRR.
  Potem dołączyła do nich bosonoga dziewczyna, Margarita. Również dorosła kobieta, pisarka, stała się dwunastoletnią dziewczynką w zamian za nieśmiertelność i wyruszyła na misję.
  Wojownicy XXI wieku raz jeszcze starli się z nazistami XX wieku.
  Faszystowskie brązowe imperium ma zbyt wielu żołnierzy. Płyną jak nieskończona rzeka.
  Oleg Rybaczenko, siekąc nazistów swoimi szablami, zarówno piechotą, jak i czołgami, ryknął:
  - Nigdy się nie poddamy!
  A z bosej stopy chłopca wyleciał ostry krążek!
  Margarita, miażdżąc swoich oponentów, szczerząc zęby, mruknęła:
  - Na świecie jest miejsce na bohaterstwo!
  Z bosych stóp dziewczyny wylatywały trujące igły, trafiając nazistów, ich samoloty i czołgi.
  Natasza także morderczo rzuciła bosymi stopami i zawyła:
  - Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.
  A jej miecze przeszły przez faszystów w młynie.
  Zoya, tnąc wrogów, krzyknęła:
  - Po nowe zamówienie!
  A z jej bosych stóp wylatywały nowe igły. I wbijały się w oczy i gardła hitlerowskich żołnierzy i samolotów.
  Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i wściekli.
  Augustyna, wycinając białych żołnierzy i czołgi, pisnęła:
  - Nasza żelazna wola!
  A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny dar. I tkaniny i białe myśliwce spadają.
  Swietłana sieka młynarza, jej miecze są jak błyskawice.
  Faszyści padają jak ścięte snopy.
  Dziewczynka rzuca igłami bosymi stopami i piszczy:
  - On wygra dla Mateczki Rosji!
  Oleg Rybaczenko atakuje nazistów. Chłopiec-terminator dziesiątkuje brązowe oddziały.
  W tym samym czasie z bosych palców u stóp chłopca wystrzeliwują igły z trucizną, rozrywają lufy karabinów i zestrzeliwują samoloty.
  Chłopiec ryczy:
  - Chwała przyszłej Rusi!
  I w ruchu odcina wszystkim głowy i twarze.
  Margarita miażdży również swoich przeciwników.
  Jej bose stopy drżą. Naziści giną masowo. Wojownik krzyczy:
  - Ku nowym granicom!
  A potem dziewczyna po prostu bierze i sieka...
  Masa zwłok żołnierzy faszystowskich.
  A oto Natasza w ofensywie. Rozwala nazistów wraz z ich czołgami i śpiewa:
  - Ruś jest wielka i promienna,
  Jestem bardzo dziwną dziewczyną!
  A z jej bosych stóp wylatują dyski. Te, które przecinały gardła faszystów. To dopiero dziewczyna.
  Zoya jest w ofensywie. Obcina brązowych żołnierzy obiema rękami. Pluje przez słomkę. I rzuca śmiercionośnymi igłami bosymi stopami - zestrzeliwując czołgi i samoloty.
  A jednocześnie śpiewa sobie:
  - No, klubiku, jedziemy!
  Och, moja najdroższa, da radę!
  Augustyn, wycinając nazistów i eksterminując brązowych żołnierzy, piszczy:
  - Cały kudłaty i w skórze zwierzęcej,
  Rzucił się na policję z pałką!
  I bosymi stopami rzuca we wroga czymś, co zabiłoby słonia, nie mówiąc już o czołgu.
  A potem piszczy:
  - Wilczarze!
  Swietłana przechodzi do ofensywy. Sieka i tnie nazistów. Bosymi stopami obrzuca ich śmiercionośnymi podarkami.
  Zarządza młynem za pomocą mieczy.
  Zmiażdżyła masę walczących i krzyknęła:
  - Nadchodzi wielkie zwycięstwo!
  I znów dziewczyna rusza się dziko.
  A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły, niszczące czołgi i samoloty.
  Oleg Rybaczenko skoczył. Chłopiec wykonał salto. Pokonał w powietrzu hordę nazistów.
  Rzucał igły bosymi palcami u stóp i bełkotał:
  - Chwała mojej pięknej odwadze!
  I chłopiec znów staje do walki.
  Margarita rusza do ofensywy, siejąc spustoszenie wśród wrogów. Jej miecze są ostrzejsze niż ostrza młynów. A jej bose palce u stóp ciskają darami śmierci, podpalając czołgi i samoloty.
  Dziewczyna wpada w furię, mordując brązowych wojowników bez żadnych ceregieli.
  I co jakiś czas podskakuje i kręci się!
  A dary zagłady od niej odlatują.
  A naziści padają martwi. I całe stosy trupów piętrzą się.
  Margarita piszczy:
  - Jestem amerykańskim kowbojem!
  I znów jej bose stopy zostały ukłute igłą.
  A potem jeszcze kilkanaście igieł!
  Natasza jest również bardzo opanowana w ofensywie.
  I rzuca przedmiotami bosymi stopami, a potem pluje przez rurkę.
  I krzyczy na cały głos:
  - Jestem iskrzącą śmiercią! Wystarczy, że umrzesz!
  I znów piękno jest w ruchu.
  Zoya szturmuje gruzy zwłok nazistów. A bumerangi zniszczenia wystrzeliwują z jej bosych stóp.
  A brązowi wojownicy wciąż padają i padają.
  Zoya krzyczy:
  - Dziewczyno boso, zostaniesz pokonana!
  A z bosego obcasa dziewczyny wylatuje kilkanaście igieł, które wbijają się prosto w gardła nazistów.
  Padają martwi.
  Albo raczej zupełnie martwy.
  Augustyna jest w ofensywie. Rozgromia brązowe oddziały. Jej miecze są w obu rękach. I cóż to za niezwykła wojowniczka.
  Przez wojska faszystowskie przechodzi tornado.
  Dziewczyna z rudymi włosami ryczy:
  - Przyszłość jest ukryta! Ale zwycięży!
  A w ofensywie pojawia się piękność o ognistych włosach.
  Augustyn ryczy w dzikiej ekstazie:
  - Bogowie wojny wszystko zniszczą!
  A wojownik przechodzi do ofensywy.
  A z jej bosych stóp wylatuje mnóstwo ostrych, trujących igieł.
  Swietłana w bitwie. I taka olśniewająca i zadziorna. Jej gołe nogi tryskają tak śmiercionośną energią. Nie człowiek, a śmierć o blond włosach.
  Ale jeśli się rozkręci, nie będziesz w stanie tego zatrzymać.
  Swietłana śpiewa:
  - Życie nie będzie miodem,
  Więc wskakuj do tańca w kole!
  Niech Twoje marzenie się spełni -
  Piękno zamienia mężczyznę w niewolnika!
  A w ruchach bosonogiej dziewczyny widać coraz więcej wściekłości.
  Postępy Olega przyspieszają. Chłopiec pokonuje nazistów.
  Jego bose stopy rzucają ostre igły, rozrywając czołgi i samoloty.
  Młody wojownik piszczy:
  - Szalone imperium rozniesie wszystkich na strzępy!
  I chłopak znowu rusza w drogę.
  Margarita jest dziką dziewczyną w swoim działaniu. I miażdży swoich wrogów.
  Rzuciła bosą stopą ładunek wybuchowy wielkości ziarnka grochu. Eksplodował, natychmiast wyrzucając w powietrze setkę nazistów i dziesięć czołgów.
  Dziewczyna krzyczy:
  - Zwycięstwo i tak do nas przyjdzie!
  I będzie niósł młyn z mieczami - lufy czołgów lecą w różnych kierunkach.
  Natasza przyspieszyła. Dziewczyna rozcina brązowych wojowników. I cały czas krzyczy:
  - Zwycięstwo czeka Imperium Rosyjskie.
  I wytępimy nazistów w przyspieszonym tempie.
  Natasza jest dziewczyną Terminatora.
  Nie myśli o zatrzymaniu się lub zwolnieniu, a czołgi i samoloty są zestrzeliwane.
  Zoya atakuje. Jej miecze zdają się przecinać sałatkę z mięsa i metalu. Krzyczy na cały głos:
  - Nasze zbawienie trwa!
  A gołe palce u stóp także powodują takie igły.
  A masa ludzi z przebitymi gardłami leży w stosach zwłok, a także w zniszczonych czołgach i zestrzelonych samolotach.
  Augustina to dzika dziewczyna. I niszczy wszystkich jak hiperplazmatyczny robot.
  Zniszczyła już setki nazistów. Ale tempo wciąż rośnie. A wojownik wciąż ryczy.
  - Jestem niezwyciężony! Najfajniejszy na świecie!
  I znów piękno atakuje.
  A z jej bosych stóp wylatuje groszek. A trzystu nazistów i kilkanaście czołgów zostaje rozerwanych na strzępy przez potężną eksplozję.
  Augustyn śpiewał:
  - Nie odważysz się zająć naszej ziemi!
  Swietłana również atakuje. I nie daje nam chwili wytchnienia. Dzika dziewczyna z Terminatora.
  I wycina wrogów i eksterminuje nazistów. A masa brązowych bojowników już padła w rowie i na drogach.
  Szóstka oszalała i rozpoczęła dziką bitwę.
  Oleg Rybaczenko wraca do akcji. Naciera, wymachując obydwoma mieczami. A mały terminator wykonuje wiatrak. Martwi naziści padają.
  Masa trupów. Całe góry krwawych ciał.
  Młody pisarz wspomina szaloną grę strategiczną, w której udział brali także konie i ludzie.
  Oleg Rybachenko piszczy:
  - Biada Dowcipowi!
  I pieniędzy będzie mnóstwo!
  A chłopiec-terminator jest w nowym ruchu. I jego bose stopy coś wezmą i rzucą.
  Genialny chłopiec ryknął:
  - Klasa mistrzowska i Adidas!
  To był naprawdę fajny występ. A ilu nazistów zginęło? I najwięcej z najwybitniejszych "brunatnych" bojowników.
  Margarita również walczy. Rozgromia armie cynamonu i stali i ryczy:
  - Wielki pułk szturmowy! Wpędzamy wszystkich do grobu!
  A jej miecze cięły nazistów. Masa brązowych bojowników już padła.
  Dziewczyna warknęła:
  - Jestem jeszcze fajniejszy niż pantery! Udowodnij, że jestem najlepszy!
  A z bosego obcasa dziewczyny wylatuje groszek z potężnymi ładunkami wybuchowymi.
  I uderzy we wroga.
  I zniszczy część wrogów, czołgi, a nawet samoloty.
  A Natasza to prawdziwa siłaczka. Pokonuje przeciwników i nie daje nikomu spokoju.
  Ilu nazistów już zabiłeś?
  A jej zęby są takie ostre. A jej oczy takie szafirowe. Ta dziewczyna to prawdziwa kata. Chociaż wszyscy jej partnerzy to prawdziwi katowie!
  Natasza krzyczy:
  - Zwariowałem! Dostaniesz karę!
  I znowu dziewczyna pokroi mieczami wielu nazistów.
  Zoya jest w ruchu i pocięła wielu brązowych wojowników.
  A ich bose stopy rzucają igły. Każda igła zabija kilku nazistów. Te dziewczyny są naprawdę piękne.
  Augustyna naciera i miażdży przeciwników. I nie zapomina krzyknąć:
  - Nie uciekniesz z trumny!
  A dziewczyna wyjmie zęby i je pokaże!
  A jaka ruda... Jej włosy powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar.
  I ona dosłownie kipi gniewem.
  Swietłana w ruchu. Rozwaliła mnóstwo czaszek i wieżyczek czołgów. Wojowniczka szczerząca zęby.
  Wystawia język. Potem pluje przez słomkę. Po czym wyje:
  - Będziecie martwi!
  I znów śmiercionośne igły wystrzeliwują z jej bosych stóp, uderzając w piechotę i samoloty.
  Oleg Rybachenko skacze i odbija się.
  Bosonogi chłopiec wystrzeliwuje pęk igieł, strąca czołgi i śpiewa:
  - Chodźmy na wędrówkę, załóżmy duże konto!
  Zgodnie z oczekiwaniami, młody wojownik jest w szczytowej formie.
  Jest już dość stary, ale wygląda jak dziecko. Tylko bardzo silny i umięśniony.
  Oleg Rybachenko śpiewał:
  - Nawet jeśli gra nie będzie toczyła się według zasad, to i tak przebijemy się, frajerzy!
  I znów z jego bosych stóp posypały się śmiercionośne i szkodliwe igły.
  Margarita śpiewała z zachwytem:
  - Nie ma rzeczy niemożliwych! Wierzę, że nadejdzie świt wolności!
  Dziewczyna ponownie rzuciła śmiercionośną kaskadę igieł w nazistów i ich czołgi, po czym kontynuowała:
  - Ciemność odejdzie! Majowe róże zakwitną!
  A wojowniczka rzuca grochem bosymi palcami, a tysiąc nazistów natychmiast wzbija się w powietrze. Armia brązowego, piekielnego imperium rozpływa się na naszych oczach.
  Natasza w bitwie. Skacze jak kobra. Wysadza wrogów w powietrze. I tak wielu nazistów ginie, a samoloty się rozbijają.
  Dziewczyna biła ich mieczami, węglowymi kulkami, włóczniami i igłami.
  I w tym samym momencie ryczy:
  - Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie!
  I chwałę Rosjan znajdziesz!
  Z bosych palców u stóp wystrzeliwują nowe igły, przebijające przeciwników.
  Zoya wpada w szał. Atakuje nazistów, tnąc ich na drobne kawałki.
  Wojowniczka rzuca igłami gołymi palcami. Przebija przeciwników, a potem ryczy:
  - Nasze całkowite zwycięstwo jest już bliskie!
  I ona niesie ze sobą dziki wiatrak swoimi mieczami, zmiatając czołgi. To się nazywa prawdziwa dziewczyna!
  A teraz kobra Augustyna przeszła do ofensywy. Ta kobieta to koszmar dla wszystkich.
  A jeśli się włączy, to się włączy.
  Po czym rudowłosa weźmie i zaśpiewa:
  - Rozwalę wam wszystkim czaszki! Jestem wspaniałym snem!
  A oto jej miecze w akcji, przecinające mięso i metal.
  Swietłana również przechodzi do ofensywy. Ta dziewczyna nie ma żadnych zahamowań. Po jej zmasakrowaniu, spada masa trupów, spadają samoloty i czołgi.
  Blond terminator ryczy:
  - Jak będzie dobrze! Jak będzie dobrze - wiem to!
  A teraz od niej odlatuje śmiercionośny groszek.
  Oleg zmiecie setkę nazistów jak meteor. A nawet weźmie i rzuci bombę.
  Jest niewielki, ale zabójczy...
  Jak rozerwie się na małe kawałki.
  Chłopiec Terminator wył:
  - Burzliwa młodość strasznych maszyn!
  Margarita zrobi to samo w walce.
  I wytnie masę brązowych bojowników. I wytnie duże polany.
  Dziewczynka piszczy:
  - Lambada to nasz taniec na piasku!
  I uderzy z nową siłą.
  Natasza jest jeszcze bardziej zaciekła w ofensywie. Niszczy nazistów jak szalona. Nie są w stanie stawić czoła takim dziewczynom jak ona.
  Natasza wzięła ją i zaśpiewała:
  - Bieganie w miejscu to ogólna forma pojednania!
  A wojowniczka zasypała przeciwników gradem ciosów.
  Będzie także rzucał dyskami bosymi stopami.
  Oto młyn. Masa brązowych głów wojskowych potoczyła się do tyłu, a czołgi stanęły w płomieniach.
  Ona jest waleczną pięknością. Pokonać taką żółtą armadę.
  Zoya rusza do ataku, miażdżąc wszystkich. A jej miecze są jak nożyce śmierci.
  Dziewczynka jest po prostu urocza. A z jej bosych stóp wystrzeliwują bardzo trujące igły.
  Atakują swoich wrogów. Przebijają im gardła i robią trumny, a także powodują eksplozję czołgów i samolotów.
  Zoya wzięła ją i pisnęła:
  - Jeżeli w kranie nie ma wody...
  Natasza krzyknęła z zachwytem:
  - Więc to twoja wina!
  I bosymi palcami rzuca czymś, co zabija doszczętnie. To się nazywa prawdziwa dziewczyna.
  A z jej gołych nóg wystrzeli ostrze i uderzy w mnóstwo żołnierzy, odcinając wieżyczki czołgów.
  ROZDZIAŁ NR 14.
  Augustyna w ruchu. Szybka i niepowtarzalna w swoim pięknie.
  Jakie ona ma jasne włosy! Powiewają jak proletariacki sztandar. Ta dziewczyna to prawdziwa jędza.
  A ona sieka swoich przeciwników, jakby urodziła się z mieczem w ręku.
  Rudowłosa, przeklęta bestia!
  Augustyna wzięła ją i syknęła:
  - Głowa byka będzie tak duża, że wojownicy nie stracą rozumu!
  I teraz znów rozgromiła masę wojowników.
  Oleg Rybachenko mruknął:
  - Tego mi było trzeba! To dziewczynka!
  Margarita, rzucając sztylet bosą stopą, łamiąc wieżę czołgu, potwierdziła:
  - Duża i fajna dziewczyna!
  Augustyn chętnie się z tym zgodził:
  - Jestem wojownikiem, który zagryzie każdego na śmierć!
  I znów, bosymi palcami stóp, wystrzeli morderczą broń.
  Swietłana nie ma szans w walce ze swoimi przeciwnikami. Nie jest dziewczyną, ale skończyć z taką wiedźmą w płomieniach.
  I piszczy:
  - Jakie błękitne niebo!
  Augustine, wypuszczając ostrze bosą stopą, odcinając wieżę czołgu, potwierdziła:
  - Nie jesteśmy zwolennikami rozboju!
  Swietłana, wycinając wrogów i zestrzeliwując samoloty, ćwierkała:
  - Nie potrzebujesz noża przeciwko głupcowi...
  Zoya pisnęła, rzucając igłami bosymi, opalonymi stopami:
  - Nakłamiesz mu mnóstwo kłamstw!
  Natasza, wycinając nazistów, dodała:
  - I zrób to z nim za marne grosze!
  A wojownicy będą skakać w górę i w dół. Są tacy krwawi i fajni. Jest w nich całe mnóstwo emocji.
  Oleg Rybachenko prezentuje się bardzo stylowo w walce.
  Margarita śpiewała:
  - Uderzenie jest mocne, ale facet jest zainteresowany...
  Młody geniusz wprawił w ruch coś w rodzaju wirnika helikoptera. Odciął kilkaset głów zarówno nazistom, jak i czołgom, po czym wrzasnął:
  - Całkiem wysportowany!
  I oboje - chłopiec i dziewczynka - są w idealnym porządku.
  Oleg, ścinając brązowych żołnierzy, bełkotał:
  - I wielkie zwycięstwo będzie nasze!
  Margarita syknęła w odpowiedzi:
  - Zabijamy wszystkich - bosymi stopami!
  Ta dziewczyna naprawdę jest takim aktywnym terminatorem.
  Natasza zaśpiewała w ofensywie:
  - W świętej wojnie!
  Wojownik wystrzelił ostry dysk przypominający bumerang. Poleciał po łuku, siekąc masę nazistów i wieże czołgów.
  Zoya dodała, kontynuując eksterminację:
  - Nasze zwycięstwo będzie!
  A z jej bosych stóp wylatywało więcej igieł, trafiając w mnóstwo żołnierzy i samolotów.
  Blondynka powiedziała:
  - Zaszachujmy wroga!
  I wystawiła język.
  Augustyna, machając nogami i rzucając ostrymi swastykami, bełkotała:
  - Flaga imperialna naprzód!
  Swietłana chętnie potwierdziła:
  - Chwała poległym bohaterom!
  A dziewczęta krzyczały chórem, miażdżąc nazistów:
  - Nikt nas nie zatrzyma!
  A teraz dysk spada z bosych stóp wojowników. Rozdarte ciała i wieżyczki czołgów zostają zerwane.
  I znów wycie:
  - Nikt nas nie pokona!
  Natasza wzbiła się w powietrze, tnąc swoich przeciwników i uskrzydlone sępy, po czym oznajmiła:
  - Jesteśmy wilczycami, smażymy wroga!
  A z jej bosych palców u stóp wypadnie śmiercionośny dysk.
  Dziewczyna aż się wykręciła z ekstazy.
  A potem mruczy:
  - Nasze obcasy kochają ogień!
  Tak, dziewczyny są naprawdę seksowne.
  Oleg Rybachenko bełkotał:
  - Oj, jeszcze za wcześnie, ochrona daje!
  I puścił oko do wojowników. Roześmiali się i obnażyli zęby w odpowiedzi.
  Natasza poćwiartowała nazistów i pisnęła:
  - Nie ma radości na naszym świecie bez walki!
  Chłopiec zaprotestował:
  - Czasami nawet walka nie jest zabawna!
  Natasza zgodziła się:
  - Jeśli nie ma siły, to tak...
  Ale my, wojownicy, jesteśmy zawsze zdrowi!
  Dziewczyna rzucała igłami we wroga bosymi palcami u stóp, wysadzała w powietrze masę czołgów i śpiewała:
  -Żołnierz zawsze zdrowy,
  I gotowi na wyczyn!
  Po czym Natasza ponownie zaatakowała wrogów, niszcząc wieże czołgów.
  Zoya to niezła laska. Właśnie rzuciła całą beczką w nazistów. I wysadziła kilka tysięcy jednym wybuchem.
  Po czym pisnęła:
  - Nie możemy przestać, nasze obcasy błyszczą!
  I dziewczyna w stroju bojowym!
  Augustyna też nie jest słaba w walce. Bije nazistów jak snop zboża, wybijając ich łańcuchami.
  I ścinając swoich przeciwników, śpiewa:
  - Uważaj, będzie jakiś pożytek,
  Jesienią będzie ciasto!
  Rudowłosy diabeł naprawdę ciężko pracuje w walce, niczym diabełek z pudełka.
  A oto Swietłana, walczy. I daje popalić nazistom.
  A jeśli trafi, to trafi.
  Z niego wylatują krwawe bryzgi.
  Swietłana rzuciła surowo, rozrzucając bose stopy i rozpryskując kawałki metalu, które topiły czaszki i wieżyczki czołgów:
  - Chwała Rosji, wielka chwała!
  Czołgi pędzą naprzód...
  Podziały w czerwonych koszulkach -
  Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!
  Dziewczyny stanęły do walki z nazistami. Siekają ich i tną. Nie wojowniczki, ale prawdziwe pantery wypuszczone na wolność.
  Oleg jest w bitwie i atakuje nazistów. Uderza ich bezlitośnie, rozrywa czołgi i krzyczy:
  - Jesteśmy jak byki!
  Margarita, miażdżąc brązową armię i przecinając czołgi, podniosła:
  - Jesteśmy jak byki!
  Natasza zaczęła po prostu wyć, wycinając brązowych myśliwców razem z czołgami:
  - Kłamać nie wypada!
  Zoya rozszarpała nazistów i krzyknęła:
  - Nie, to nie jest wygodne!
  On także wypuści gwiazdę bosą stopą i wykończy masę faszystów.
  Natasza wzięła ją i pisnęła:
  - Nasz telewizor się pali!
  A z jej gołej nogi wylatuje śmiercionośny kłąb igieł.
  Zoya, miażdżąca także nazistów i ich czołgi, pisnęła:
  - Nasza przyjaźń jest monolitem!
  I znowu rzuca z taką siłą, że kręgi rozmywają się we wszystkich kierunkach. Ta dziewczyna to istna anihilacja przeciwników.
  Dziewczyna, bosymi palcami u stóp, wystrzeliwuje trzy bumerangi. I to tylko zwiększa liczbę zwłok.
  Po czym piękność powie:
  - Nie damy wrogowi litości! Będzie trup!
  I znów coś śmiercionośnego odlatuje z gołej pięty.
  Augustyn również całkiem logicznie zauważył:
  - Nie jedne zwłoki, a wiele!
  Potem dziewczyna chodziła boso po krwawych kałużach i zabiła wielu nazistów.
  I jak on ryczy:
  - Masowe morderstwo!
  A potem uderzy hitlerowskiego generała głową. Rozbije mu czaszkę i powie:
  - Banzai! Pójdziesz do nieba!
  Swietłana jest bardzo wściekła w ofensywie, szczególnie przy niszczeniu czołgów, piszczy:
  - Nie będziesz miał litości!
  A tuzin igieł odrywa się od jej bosych palców u stóp. Samoloty rozbijają się, gdy przebija wszystkich. A wojowniczka bardzo się stara, by poszatkować i zabić.
  Oleg Rybachenko piszczy:
  - Ładny młotek!
  A chłopiec, bosą stopą, rzuca też fajną gwiazdę w kształcie swastyki. Skomplikowana hybryda.
  I masa nazistów upadła.
  Oleg ryknął:
  - Banzai!
  A chłopak znów rzuca się na dziki atak. Nie, w nim kipi moc, a wulkany bulgoczą!
  Margarita rusza do akcji. Rozerwie wszystkim brzuchy.
  Dziewczyna potrafi rzucić pięćdziesiąt igieł jedną nogą na raz. I ginie mnóstwo wrogów wszelkiego rodzaju, czołgi i samoloty zostają zniszczone.
  Margarita śpiewała radośnie:
  - Raz, dwa! Smutek nie jest problemem!
  Nigdy się nie zniechęcaj!
  Trzymaj nos i ogon do góry.
  Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!
  Tak agresywna jest ta grupa. Dziewczyna uderza cię i krzyczy:
  - Prezydent Smoka zamieni się w trupa!
  Natasza to prawdziwa terminatorka w bitwie. I bełkotała, rycząc:
  - Banzai! Bierz to szybko!
  A granat odleciał jej z bosej stopy. I uderzył w nazistów jak gwóźdź. I zniszczył masę mastodontów i uskrzydlonych, piekielnych machin.
  Cóż za wojownik! Wojownik wszystkich wojowników!
  Zoya również atakuje. Taka dzika piękność.
  I wzięła ją i wybełkotała:
  - Naszym ojcem jest sam Biały Bóg!
  I będzie wycinał nazistów potrójnym młynem!
  A Augustyn w odpowiedzi ryknął:
  - A mój Bóg jest czarny!
  Rudowłosa jest prawdziwym uosobieniem zdrady i podłości. Dla wrogów, oczywiście. Ale dla przyjaciółek jest po prostu kochana.
  I, jakby bosymi stopami, weźmie go i rzuci. I masę wojowników brązowego imperium, a także ich czołgi i samoloty.
  Rudowłosa krzyknęła:
  - Rosja i czarny Bóg są za nami!
  Wojowniczka o ogromnym potencjale bojowym. Nie ma nikogo lepszego od niej. Potrafi rozrywać wieżyczki czołgów i skrzydła nazistowskich samolotów.
  Augustyn syknął:
  - Zmieciemy wszystkich zdrajców na proch!
  I puszcza oko do swoich partnerów. Ale ta ognista dziewczyna nie jest typem osoby, która potrafi dać spokój. Chyba że śmiertelny spokój!
  Swietłana, miażdżąc wrogów, rzekła:
  - Pociągniemy cię w kolejce!
  Augustyn potwierdził:
  - Zabijemy wszystkich!
  A z jej bosych stóp znów leci dar totalnej zagłady! I tyle czołgów i samolotów jednocześnie roztrzaskało się na drobne wióry.
  Oleg zaśpiewał w odpowiedzi:
  - To będzie kompletny banzai!
  Augustyna, rozdzierając nazistów gołymi rękami, siekając ich mieczami i rzucając igłami bosymi palcami stóp, niszcząc jednocześnie czołgi i samoloty, powiedziała:
  - Krótko mówiąc! Krótko mówiąc!
  Natasza, niszcząc brązowych wojowników, pisnęła:
  - Krótko mówiąc - banzai!
  I zniszczmy naszych przeciwników z dziką zaciekłością.
  Oleg Rybachenko, krytykując swoich oponentów, powiedział:
  - Ten gambit nie jest chiński,
  I uwierzcie mi, debiut będzie w Tajlandii!
  I znów ostry, tnący metal dysk wystrzelił z bosej stopy chłopca. Odciął wieżyczki czołgów i ogony samolotów.
  Margarita, siekając wojowników brązowego imperium i pancerze czołgów, śpiewała:
  - A kogo spotkamy w boju,
  A kogo spotkamy w bitwie...
  Nie będziemy żartować na ten temat -
  Rozerwiemy cię na strzępy!
  Rozerwiemy cię na strzępy!
  Dobrze sobie wtedy poradzili z nazistami... A Rosja Sowiecka pokonała brązowe imperium podczas ataku na Moskwę.
  Wojna jeszcze się nie skończyła, ale ZSRR miał teraz szansę pokonać samych nazistów. Szóstka była więc zmuszona ponownie przerwać swoją superfajną misję.
  A potem Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa - wieczne dzieci, które postanowiły walczyć z nazistami.
  I tak chłopiec i dziewczynka, trzymając w rękach magiczne różdżki, wzięli je i zaczęli nimi machać.
  I tak niemieckie samoloty zamieniły się w ciasta pokryte czekoladą i kremem.
  I zaczęły spadać, całkiem gładko. A ciastka ślizgały się bardzo pięknie. I zrobiło się trochę stromo.
  Chłopiec trzasnął bosymi palcami u stóp. Zmiany zaszły. I niemieckie czołgi zaczęły się transformować.
  I Oleg machnął swoją magiczną różdżką. I tak wyglądały te transformacje.
  A mała Margarita również trzasnęła bosymi palcami u stóp. I znów zaczęły się dziać transformacje najwyższego rzędu.
  A tam, gdzie stały czołgi Panther-2 i Tygrys-2, zaczęły pojawiać się torty z różami, motylami, wiewiórkami, rybami i bitą śmietaną. Było naprawdę pięknie.
  A dzieci zrobiły to tak pięknie. Młodzi wojownicy lecieli wzdłuż linii frontu i przemieniali się. I machali różdżkami. I nastąpiły kosmiczne zmiany.
  I tak czołgi zamieniły się w góry ciast, pączków oblanych czekoladą lub babeczek z lukrem.
  Więc Margarita i Oleg zaczęli działać, a swoimi bosymi stopami czynili cuda i wywoływali przemiany.
  Dzieci zaczęły śpiewać i przygotowywać w zbiornikach różnego rodzaju pyszne słodkości.
  Oleg i Małgorzata zaczęli śpiewać:
  Człowiek jest tylko wędrowcem we wszechświecie,
  Chroń nas od zła, cherubinie!
  Choć cierpimy i każdy z nas jest wygnańcem,
  Z drżeniem nosimy Jezusa w naszych sercach!
  
  I nie potrzebujemy uczty pełnej rozkoszy,
  Sok z przemówień pełen pustych pochwał!
  Musimy osiągnąć doskonałość,
  Oświecaj świadomość bosonogich dusz!
  
  I nie będziemy stworzeniem nic nieznaczącym,
  Nie szczędził swego serca, aby oddać się Bogu!
  Nie wypada stawać twarzą w twarz z fałszywą hipokryzją,
  Pozbądź się typowych problemów!
  
  Cóż, diabeł, używając złych,
  Straszliwy miecz wzniósł się nad Ojczyzną!
  Piekielne, straszne użądlenia kobry,
  I grozi podpaleniem naszego kruchego świata!
  
  Jakże podły jest umysł, jeśli służy,
  Do szatana i bezgranicznych namiętności!
  Przez krew jak chłopiec przez kałuże,
  Rozkład się szerzy, rozdzierając kraj!
  
  Już są góry trupów,
  Strzela do wszystkich ludzi kosą!
  I morze dziecięcych łez, których oczy były pełne smutku,
  Morze bloków egzekucyjnych - triumf katów!
  
  Ale będziemy stać razem w obronie naszej Ojczyzny,
  Pomodliliśmy się do świętych ikon!
  I ściągając plecak paskiem,
  Bagnetami naprzód - miażdżymy wrogów!
  
  I nikt nie będzie drżał w nikczemnym strachu,
  Bo Ojczyzna to my!
  Wychowany w trudnych warunkach i zadłużony,
  Wojownik nigdy nie zdradzi Rusi!
  
  I bez względu na to, jakie problemy mogą się pojawić,
  Jak okrutny jest uśmiech Szatana!
  Nie pozwolimy, by nasza flaga została przeciągnięta przez kurz,
  Dla mnie Bóg jest Świętym Ideałem!
  
  Aniołowie z natchnieniem Chrystusa,
  Nadchodzi wojna, ci, którzy umarli, powstaną!
  Służyć Rosji z całych sił przez stulecie,
  Bóg jest z nami, rycerzami - Rosjanie zwyciężą!
  Tak śpiewali i tak się przekształcali. I tak ta armia Wehrmachtu stała się czymś niepoważnym. A teraz stawała się coraz bardziej fenomenalna i kosmiczna.
  I tak wszystkie czołgi Hitlera zamieniły się w ciasta, i to bardzo apetyczne, z różami, bitą śmietaną i pysznymi smakołykami. I jak pięknie to wszystko wyszło.
  A samoloty zamieniły się w coś niesamowicie apetycznego. I było tu tyle pyszności. A niemiecka i zagraniczna piechota zamieniła się w przystojnych chłopców, jakieś siedem, osiem lat. A te dzieci były takie posłuszne i kulturalne. I całkiem urocze.
  I tupią swoimi małymi, bosymi stopami. To jest dopiero fajne!
  To było takie zwycięstwo...
  Ale potem nadeszła wojna z Japonią. Oczywiście Stalin nie mógł się bez niej obejść. A było tak pięknie i fajnie.
  I tak chłopiec i dziewczyna, i armia dziewcząt, chwycili i pięknie uwolnili swoje bose palce u stóp, trzasnęli i uwolnili pulsary z magoplazmy.
  Po czym dzieci i dziewczęta zaczęły niszczyć Japończyków, śpiewając przy tym.
  I robili to aktywnie.
  Moja ojczyzna jest w burzliwej bitwie,
  Gdzie bezgraniczny ocean wrze...
  W duszy dziecka są niezapominajki,
  Przynajmniej czasami można zobaczyć mgłę!
  
  Jezus jest Stwórcą Wielkiego Wszechświata,
  Za nas ludzi poszedł na krzyż...
  Z niezachwianym duchem w walce,
  Umarł i zmartwychwstał w radości!
  
  Z Bogiem Swarogiem - to są bracia,
  Ten wojownik i miecz wojenny Słowian...
  Jeden z Najwyższych zmierzał na ukrzyżowanie,
  A jeszcze inny rozwalał piece!
  
  Dla kogo miecz jest wielką nagrodą,
  Ludzie, pokłońcie się Chrystusowi...
  Upadli przyniosą ci pocieszenie,
  Uwierz mu, powiem ci prawdę!
  
  Czego Bóg chce od nas, facetów?
  Abyś ty, chłopcze, walczył za Rus...
  I strzelaj do swoich wrogów z karabinu maszynowego,
  Walcz o swoje marzenia i nie bój się!
  
  Wojownicy wielkiego Swaroga,
  Jego brat Bóg Perun...
  Robisz wiele dla ludzi,
  Kraj rosyjski rozkwita!
  
  Biały Bóg przynosi ludziom dobro,
  Oczywiście, że będziesz z nim szczęśliwa...
  On przebaczy naszym grzesznikom i nie potępi ich,
  Oto układ, jaki dostaliśmy!
  
  Jesteś tylko dzieckiem dla Boga,
  On będzie cię bardzo kochał...
  Dziewczyny mają dźwięczny głos,
  Niech myśliwy stanie się zwierzyną!
  
  Chrystus Pan stworzył radość,
  Aby mogli ucztować hucznie...
  Zatrzyma atak dzikiej hordy,
  Jeśli będzie trzeba, zabijemy!
  
  Wytępiliśmy hordy Mamai,
  Mimo że wampir Batu atakował...
  Po prostu rozniesiemy nuklearne bomby na strzępy,
  Nawet Szekspir nie potrafiłby tego opisać swoim piórem!
  
  Bogowie, wy tworzycie wszechświat,
  Wszechmogąca Różdżka będzie z nami...
  Nie gniewamy Go naszymi czynami,
  I wtedy każdy dostanie kadencję!
  
  Niech ci, którzy walczyli, będą w Edenie,
  Iriy chroni dusze sprawiedliwych...
  Ludzie, nie poddawajcie się chimerze,
  Będzie monolit dla Ojczyzny!
  
  Jak my kochamy naszą Ojczyznę, chłopaki,
  
  Kijów jest matką rosyjskich miast...
  Wierz mi, wróg spotka się z odwetem,
  I nie ma potrzeby marnowania zbędnych słów!
  
  Rod stworzył Wszechświat poprzez zabawę,
  Otwierając niebiosa słowem...
  Dziewczynka boso przedziera się przez śnieg,
  Czynienie cudów w bitwie!
  
  Nie ma zbawienia poza Jezusem,
  Łada, matka bogów, obdarzy rajem...
  I nie wierzcie różnym pokusom,
  Wybierasz bycie głową rodziny!
  
  On da życie tym, którzy zginęli w bitwie,
  Niech wszystko nabierze dla Ciebie nowego blasku...
  Groźny Kain zostanie zniszczony,
  Będzie raj bez granic bytu!
  
  Nieskończone przestrzenie,
  Święta Ruś zwycięży...
  Jeśli będzie trzeba, roztopimy góry,
  Zapisz swoje osiągnięcia w notatniku!
  
  Czarny Bóg też jest potrzebny, wiesz?
  Żeby niedźwiedź-człowiek nie zasnął...
  Chłopiec odważnie biegnie przez kałuże,
  Nawet jeśli spadnie napalm!
  
  Moja matka, bogini szczęścia Łada,
  Od początku świata raj siał...
  Przyniesie nagrodę wojownikowi,
  Raj rozkwita w pełni!
  
  Ona jest wiecznie młodą dziewczyną,
  Chociaż dała początek wielu Bogom...
  Chodzi z wąską talią,
  Tak pięknie, że brak słów!
  
  Moja Ojczyzna jest nieskończonością,
  Japończycy urodzili się, aby pokonywać...
  My, chłopaki, służymy Rodzinie na zawsze,
  Boże, uosobienie wiosny!
  
  A gdy przyjdzie Chrystus Pan,
  Co obiecuje wskrzesić każdego...
  Przyjdzie zastęp Boży o tysiącu twarzy,
  Niech ludzie żyją w szczęściu Rodnonowszczyzny!
  
  My, dzieci, jesteśmy największą nagrodą,
  Aby na zawsze zachować świetlaną młodość...
  Przecież Bogini Raju Łada jest z nami,
  Z nią nić życia nie zostanie zerwana, wiem!
  
  W bitwach z wrogiem przenosiliśmy góry,
  To tak jakby Ilja Muromiec rąbał...
  Skarbiec był pełen łupów, wiesz,
  Włożyliśmy w bitwę mnóstwo wysiłku!
  
  Kochaliśmy naszych bogów, uwierz mi,
  Kto dał takie życie, wiesz...
  Że otrzymali nieśmiertelność w radości,
  Że nawet doczekamy się komunizmu!
  
  Więc na początek rozbiliśmy To,
  Otworzył Rosji drogę do Chin...
  Eskadra samurajów została zatopiona,
  Niech Wschód zamieni się w raj!
  
  Już niedługo polecimy na Marsa, uwierz mi,
  Wenus będzie także nasza, po prostu wiedz...
  W ciele wciąż jesteśmy dziećmi sprzed wieków,
  Chociaż walczymy lepiej niż Jedi!
  
  Tak, Port Arthur jest teraz na zawsze rosyjski,
  Mandżuria jest ziemią rosyjską...
  Czemu jesteś taki smutny, chłopcze?
  Marynarka wojenna to przyjazna rodzina!
  
  Każda wojna się skończy, uwierz mi,
  Nawet jeśli wiele krwi zostało przelane na próżno, wiedz o tym...
  Znaleźliśmy szczęśliwą nieśmiertelność,
  Podaruj innym radość życia!
  
  Krzyczmy - nasza Łada będzie w chwale,
  Swaróg z Chrystusem, Perun przez wieki...
  Płomienie piekielne nie spalą planety,
  Wielkie marzenie się spełni!
  
  Pewnego dnia i my dorośniemy,
  Prawdopodobnie urodzimy milion dzieci...
  Zróbmy naprawdę fajną imprezę,
  Przecież nasza siła to legion!
  
  Teraz chłopak i dziewczyna są w stanie wojny,
  Bose pięty dzieci-bojowników...
  A przed Edenem będą odległości,
  I w tym momencie pokonaj Japończyków dzielnie!
  Piękny kwartet dziewcząt, oczywiście, nie może się powstrzymać od uderzenia wroga. Wojowniczki zostają wysłane, by wesprzeć Rosję w nadchodzącej wojnie z Japonią.
  Ale najpierw musisz wypełnić pierwszą część swojego przeznaczenia i uratować ludzkość przed najstraszniejszą infekcją w historii planety Ziemia!
  Natasza, Zoja, Augustyna i Swietłana są obecnie na specjalnej misji - walczą z hordami Cesarstwa Japońskiego.
  I to jest naprawdę fajne!
  Ale potem wydarzyło się coś niesamowitego. Czarodzieje ninja przywołali hordy koronawirusów. I tak koronawirusy zaczęły wspierać Kraj Kwitnącej Wiśni. I zaczęły działać bardziej agresywnie, a dziewczyny ruszyły do walki.
  Dziewczyny z powodzeniem walczyły z wojskami walczącymi z koronawirusem. Razem z nimi byli Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa.
  Natasza bazgrała bosymi palcami stóp postacie nadciągających wojowników imperium zakaźnego koronawirusa.
  Ona gruchała:
  - Za naszą wielką Ojczyznę!
  Zoya, uderzając swoje przeciwniczki swoimi szkarłatnymi piersiami i naciskając przyciski bazooki, powiedziała:
  - Dla szczęścia ludzi na Ziemi!
  A rudowłosa Augustyna, pisząc o koronawirusach, agresywnie zauważyła:
  - Za największy komunizm na planecie Ziemia!
  I on także przyjmie i rzuci śmiercionośny dar swoimi bosymi palcami.
  Swietłana strzelała do wroga z wielką celnością, trafiając go w cel. Następnie, używając bosego obcasa, pisnęła:
  - Za Ojczyznę, która jest ponad całym światem!
  ROZDZIAŁ NR 15.
  Cztery dziewczyny z wielką wprawą rozprawiły się z koronawirusami. I je zabiły.
  A dziewczyny płakały wniebogłosy:
  - Chwała epoce komunizmu!
  Oleg Rybachenko pomachał bosą, dziecięcą stopą i wypuścił pulsar, krzycząc:
  - Za Świętą Ruś!
  Margarita Korszunowa kontynuowała walkę, działając z kolosalną energią. A z jej gołego, dziecięcego obcasa wystrzeliły magoplazmatyczne kule energii, miażdżąc koronawirusy.
  - Chwała Ojczyźnie ZSRR!
  I zajmijmy się koronawirusami jeszcze intensywniej.
  Natasza zauważyła bardzo dowcipnie, bazgrząc do wroga:
  - Nasza ziemia jest uwielbiona,
  Szczęście unosi się nad planetą...
  Jesteśmy jedną rodziną,
  Pieśni ludu są śpiewane!
  Te dziewczyny są mistrzyniami wszystkiego, co robią.
  A sposób, w jaki niszczą koronawirusy, jest widokiem godnym podziwu.
  A wojownicy są po prostu super.
  Zoya, strzelając do koronawirusów, zaćwierkała:
  - Szczęście Ojczyzny jest w dziewczętach!
  Augustyn zgadzał się z tym:
  - Oczywiście, że u dziewczynek - szczególnie tych z rudymi włosami!
  Swietłana uderzyła Chińczyka i krzyknęła:
  - I będzie wspaniale!
  I po raz kolejny wojownicy zaraźliwego imperium koronawirusa są atakowani. To jest, powiedzmy, dziewczyna!
  Oleg Rybaczenko nagle odrywa się i dmucha. A koronawirusy zamieniają się w pierniki, a on krzyczy:
  - Wspaniały komunizm!
  Margarita zachichotała, wystrzeliła błyskawice z ust i zaśpiewała:
  Kocham komunizm ZSRR,
  Utopimy wszystkich w toalecie ogromnego...
  Niech drży nieokiełznany Sam,
  Swoją mocą, która wcale nie jest skromna!
  Ale inne piękności też walczą.
  Oto walcząca Alenka.
  I jej drużyna dziewczyn w bikini.
  Rzucają w swoich wrogów darami śmierci, używając bosych stóp.
  I piszczą:
  Krawat rozkwitł w wspaniały szkarłatny kwiat,
  Już niedługo dziewczyny będą musiały wstąpić do Komsomołu!
  Alenka rzuciła wrogowi śmiercionośny dar bosymi palcami,
  i wzięła ją i pisnęła:
  - Wierzę w komunizm, żeby żyć!
  Anyuta pisała też o żołnierzach walczących z koronawirusem. Była aktywna, a jej bose palce u stóp rzucały bardzo bolesne dary śmierci.
  Dziewczynka pisnęła:
  - Nasz świat będzie komunistyczny!
  A rudowłosa Alla bazgrała o koronawirusach. I robiła to z niezwykłą precyzją. I z wielką intensywnością miażdżyła oddziały koronawirusa w imperium, używając do tego sierpa.
  A wojownik rozpaczliwie
  Rzucała granaty bosymi palcami u stóp i ćwierkała:
  - O nowe zwycięstwa komunizmu!
  A dziewczynka znów się roześmiała i pisnęła.
  Combat Maria również miażdżyła wrogów. I całe stosy zwłok zarażonych koronawirusem zostały usypane. Dziewczyna używała też swoich szkarłatnych sutków, przyciskając je do
  przycisk bazooki.
  I zestrzeliło żołnierzy zakażonych koronawirusem, ale rakieta trafiła w czołg.
  Igrzyska olimpijskie również agresywnie zwalczają koronawirusy.
  Jej bose stopy wyrzucają naraz całą beczkę materiałów wybuchowych.
  Igrzyska olimpijskie rozbrzmiewają:
  - Za wielki komunizm,
  Ani kroku w górę!
  Marusia również strzela do wroga. I robi to z wyjątkową celnością. Pokonuje mnóstwo żołnierzy z koronawirusem. A dziewczyna przez cały czas śpiewa:
  - Chwała krajowi komunizmu,
  W luksusie szkarłatnych sztandarów...
  Pokonaliśmy faszystów,
  Świat został uratowany przed ogniem!
  I znów, z bosymi palcami, rzuci śmiertelny dar śmierci.
  To są dziewczyny tutaj.
  Matryona również strzela do koronawirusów i trafia je bardzo celnie. I piszczy:
  - Wierzę, że nastanie świat świętego komunizmu!
  Jest ich cały batalion, boso i prawie nago. A te dziewczyny są ładne i bardzo seksowne.
  Stalenida zabija koronawirusy i ryczy na całe gardło:
  - Nasza święta Ojczyzna jest uwielbiona -
  Będziemy rosnąć od krawędzi do krawędzi!
  To dziewczyna z Komsomołu. A potem naciska swoim truskawkowym sutkiem. I wróg jest kompletnie oszołomiony.
  Weronika bardzo celnie strzelała do koronawirusów, gruchając:
  - Chwała mojej Ojczyźnie!
  Wiktoria, trafiając celnie i prawidłowo w przeciwnika, gruchała:
  - Za potężny komunizm!
  I bosymi palcami stóp rzuciła śmiercionośny dar.
  Serafima, pisząc o wrogach, bardzo logicznie zauważyła:
  - Nasza siła rośnie!
  A bosymi palcami stóp rzuciła niezwykle śmiercionośny dar śmierci.
  Stalenida zauważył agresywnie, niszcząc koronawirusy:
  - Czy jestem najsilniejszy w rzucaniu granatami?
  Alenka odpowiedziała z powątpiewaniem:
  - W tej sprawie jesteśmy wszyscy silni!
  I jak będzie rzucał śmiercionośne dary.
  Anyuta, pisząc o koronawirusach, całkiem logicznie zauważyła:
  - Jesteśmy bardzo silni w sprawach militarnych! I to jest nasze szczęście!
  A także będzie wyzwalał niszczycielską siłę za pomocą bosego obcasa.
  Rudowłosa Alla, strzelając do swoich przeciwników i kosząc ich, logicznie zauważyła:
  - Chwała nie przychodzi leniwym!
  I jak rzuca w przeciwnika czymś absolutnie śmiercionośnym, używając do tego bosych palców u stóp.
  Combat Maria również oddała bardzo celny strzał w kierunku wroga. Zniszczyła mnóstwo koronawirusów. A bosymi stopami posłała na wroga falę zniszczenia.
  A potem on ją weźmie i naciśnie na wroga swoim truskawkowym sutkiem.
  To naprawdę wojownicza dziewczyna.
  Igrzyska olimpijskie również walczą z koronawirusami. Robią to z zapałem i hukiem:
  - Chwała czasom komunizmu!
  I strzela też za pomocą rubinowego sutka. I to jest jej bardzo mocny ruch. Ta dziewczyna jest po prostu rewelacyjna!
  Marusya, celując w koronawirusy, zauważyła:
  - Jak długo możemy gloryfikować komunizm?
  Olimpias warknęła:
  - Do ostatniej kropli krwi!
  I dziewczyna znów rzuciła granat o śmiercionośnej sile bosymi palcami stóp.
  Matryona, pisząc o koronawirusach, całkiem logicznie i dowcipnie zauważyła:
  - Nasze zwycięstwo będzie w świętej wojnie!
  I znów dziewczyna rzuci dar zagłady bosymi palcami stóp.
  To naprawdę dziewczyna z najwyższej półki.
  Ale takie jest codzienne życie dziewcząt...
  Gdy następowała przerwa i pauza w walce, wojownicy przez jakiś czas grali w karty.
  Alenka zauważyła z uśmiechem:
  "To nie jest wojna z Niemcami. Byli w mniejszości. A te koronawirusy po prostu rozprzestrzeniają się jak zaraźliwa rzeka".
  Anyuta skinęła głową na znak zgody:
  "Z Niemcami było jednak o wiele łatwiej. Praktycznie obsypywali nas trupami".
  Rudowłosa Alla zauważyła z chichotem, rzucając asa bosymi palcami u stóp:
  "Ale technologia wroga jest słabsza od naszej. Poza tym, wróg jest odważny, ale głupi. My jesteśmy odważni i mądrzy".
  Maria zauważyła to z uśmiechem, tnąc wroga ze śmiertelną siłą, dosłownie go kosząc - choć tylko w myślach:
  - Walka jest ciężka, ale naprawdę się nie poddamy!
  Olimpiada logicznie i rozsądnie zauważyła:
  "To tylko gadanie i demagogia. Naprawdę dobrze byłoby złapać głównego zakaźnego mikroba. Wtedy wojna by się skończyła!"
  Marusia zwątpiła i rzuciła kartę:
  "To mało prawdopodobne. Jego kręgi nie są lepsze. Walka z koronawirusem będzie długa i trudna".
  Matryona dodała z westchnieniem:
  - Dopóki zdrowy rozsądek nie zapanuje wśród wszystkich!
  Alenka skinęła głową na znak zgody:
  "Możemy polegać tylko na zdrowym rozsądku. Nie da się zabić wszystkich koronawirusów, bo jest ich za dużo. A wojna może się ciągnąć przez długi czas".
  A dziewczyny smutno się śmiały.
  Tak, wdaliśmy się w wojnę z imperium dysponującym ogromną, zaraźliwą mocą.
  Ale w powietrzu pilotki walczą desperacko. Weźmy na przykład Alvinę, Albinę i Helgę. Dziewczyny walczą w powietrzu z samolotami zakażonymi koronawirusem.
  A tam jest zrobione ze sklejki.
  Albo strzelają do celów naziemnych.
  Alvina postanowiła zestrzelić samolot z koronawirusem bosymi palcami u stóp i pisnęła:
  - To będzie moje zwycięstwo!
  Albina odcięła imperialny myśliwiec koronawirusa, zręcznie go ogłuszyła, skosiła bosymi palcami u stóp i krzyknęła:
  - Za naszą Ojczyznę!
  Helga uderzyła w czołg z koronawirusem i zagruchała:
  - Gdzie komunizm, tam nasza Ojczyzna!
  To wojownicy, którzy są prawdziwym huraganem i fenomenalną siłą kosmiczną, siejącą zniszczenie.
  I razem jest stworzenie.
  Albina niszczy samoloty Imperium Koronawirusa. Są znacznie gorsze od radzieckich, wiele z nich to maszyny własnej roboty. Ale Imperium Koronawirusa próbuje zwyciężyć liczebnie.
  I wywiera bardzo poważną presję.
  Ale dziewczyny naprawdę pokonują koronawirusy. I robią to z niesamowitą precyzją. Jakby były potworami.
  Alvina również zwalcza koronawirusy bosymi palcami u stóp i śpiewa:
  - Komunizm to nie tylko idea,
  Dziewczyny, jestem bez słów ze szczęścia!
  A wojownik znów atakuje samoloty imperium koronawirusa z zabójczą siłą.
  Następnie przechodzi do celów naziemnych.
  Rzeczywiście, kontakt z koronawirusami jest niebezpieczny. To potężne i zakaźne imperium z ogromną populacją.
  Mają dużo piechoty i rzucają ją do walki. Trzeba przyznać, że kobiety w ZSRR
  Walki w NRD.
  Ale jak silni są liczebnie nasi wrogowie.
  Helga, walcząc z wrogiem i celnie atakując wrogów zarażonych koronawirusem, zauważyła:
  - Jestem dziewczyną, która jest prawdziwym marzeniem i pięknością dla wszystkich.
  I znów powali wroga bosymi palcami swoich zgrabnych stóp.
  No cóż, powiedzmy, że chodzi o konkretną dziewczynę.
  Nie, wrogowie nie mogą sobie poradzić z takimi pięknościami.
  Elżbieta walczy z koronawirusami w zbiorniku.
  I nie jest jej łatwo. Ale wygrywa i pokonuje swoich wrogów.
  I ryczy na cały głos:
  - Chwała czasom komunizmu w ZSRR!
  Jekaterina, również strzelająca, logicznie zauważyła:
  - Odniesiemy zwycięstwo!
  Elena również trafiła wroga, przebiła zbiornik z koronawirusem i krzyknęła:
  - Jestem super pięknością!
  Euphrosyne również skrytykowała koronawirusy i krzyknęła:
  - Za naszą Ojczyznę!
  Więc ta czwórka - cztery E - stawiła czoła wrogom Trzeciej Rzeszy - koronawirusowi. I ruszyli, niszcząc koronawirusy.
  Przeciwko takim dziewczynom koronawirusy, nawet te dzikie
  w liczbach - słabe.
  Elżbieta była niezwykle zadziorną i agresywną dziewczyną. Uwielbiała mężczyzn, zwłaszcza przystojnych i jasnowłosych.
  Elżbieta śpiewała, strzelając bosymi palcami do wroga:
  - Za Ojczyznę i zwycięstwo do końca!
  Elena, strzelając do koronawirusów i tnąc je jak papier ścierny, pisnęła:
  - Za komunizm!
  A dziewczyna użyła bosych palców u stóp.
  Jekaterina, pisząc o koronawirusach, natknęła się na następujący pomysł:
  - Za Ojczyznę!
  A także zacznie poruszać bosymi stopami.
  Eufrozyna również bije wroga bosymi palcami i piszczy:
  - Za komunizm ideologiczny!
  Cóż za kwartet! Jak miażdżą i niszczą swoich wrogów. Nie dziewczyny, a generałów. I nokautują wrogów tak bardzo, że to przeraża.
  Są to dziewczyny najwyższych lotów i akrobacji lotniczych.
  Elżbieta zauważyła ze śmiechem:
  - Nasze umiejętności są bardzo duże!
  Tak, to są dziewczyny na lądzie... A oto i one na niebie.
  Anastasia Vedmakova zestrzeliwuje samolot z koronawirusem bosymi stopami. I piszczy:
  - Za świetne pomysły!
  Oto Akulina Orłowa, która z gołymi palcami u stóp i piskiem walczy z koronawirusem:
  - Za komunizm na całym świecie!
  A Mirabella Magnetic atakuje wojska zakaźnego imperium koronawirusa i wrzeszczy:
  - Chwała Ojczyźnie!
  Te pilotki są po prostu zachwycające i wspaniałe. Mają w sobie tyle piękna i zachwytu. Na całym świecie te dziewczyny były u szczytu swoich możliwości i stały się legendami.
  W Imperium Koronawirusa czczono je jako Walkirie, a za ich głowy wyznaczano wysokie nagrody.
  Anastasia Vedmakova relacjonowała z powietrza czołg z koronawirusem i gruchała:
  - Chwała niezwyciężonemu ZSRR!
  Akulina Orłowa oddała strzał ze swojej pozycji w kierunku piechoty walczącej z koronawirusem i mruknęła:
  - Chwała naszej wielkiej Ojczyźnie!
  Mirabella Magnetic, miażdżąc niezliczoną armię wroga, imperium zakaźnego koronawirusa, ryknęła:
  - Chwała KPZR!
  Anastasia Vedmaka, zestrzeliwszy kolejny samolot z koronawirusem, pisnęła:
  - KPZR - SS!
  Akulina ze złością zauważyła, krzycząc na Mirabellę:
  - Nie waż się tak żartować!
  A dziewczyna uderzyła w duży drewniany zbiornik z koronawirusami.
  Anastasia Vedmakova zachichotała i odpowiedziała:
  - To żart, tylko żart!
  Mirabella uderzyła bosym obcasem w samochód z koronawirusem i pisnęła:
  - Z komunizmem nie można żartować!
  To dziewczyny, które już otrzymały złote gwiazdki Bohatera ZSRR za walkę z imperium koronawirusa. To właśnie takie wojownicze dziewczyny.
  A Gerda z NRD także walczy ze swoją załogą.
  Te dziewczyny są po prostu superfajne!
  Gerda strzela do wroga bosymi palcami u stóp i piszczy:
  - Za Ojczyznę!
  Charlotte również atakuje koronawirusy i piszczy:
  - Za naszą Ojczyznę!
  A także przypala bosymi palcami stóp.
  Kristina również zaraziła się koronawirusem bosymi palcami u stóp i pisnęła:
  - Za Ruś i epokę komunizmu!
  Magda atakuje koronawirusy, niszczy je i krzyczy na całe gardło:
  - Za Ojczyznę od krańca do krańca!
  To są dziewczyny na tanku. I to jest ich agresja, pełnia siły i wielkość wojowniczek.
  To są piękne dziewczyny...
  Jak walczą wojowniczki z Japonii?
  Niebieska dziewczyna ninja weźmie wiatrak z mieczami i odetnie głowy koronawirusom. A potem odpali go bosymi stopami.
  trujące igły, które przebiją wiele koronawirusów.
  Po czym zaśpiewa:
  - Ku chwale naszej Japonii!
  Żółta dziewczyna ninja odcina głowy żołnierzom walczącym z koronawirusem, a jednocześnie rzuca grochami zniszczenia bosymi palcami u stóp i piszczy:
  - W imię Ojczyzny!
  Czerwona dziewczyna ninja tnie koronawirusy na kawałki mieczami i krzyczy:
  - Chwała czasom komunizmu!
  Biała dziewczyna ninja odcina głowy żołnierzom zarażonego koronawirusem imperium, rozcina ich i krzyczy:
  - Za największy komunizm Japonii!
  I znów rzuci bosymi palcami u stóp mordercze grochy śmierci.
  To są dziewczyny... I oczywiście w bikini. I tak się kłócą. A jak spluną, to będzie kompletna katastrofa.
  Niebieska dziewczyna ninja pisnęła, odcinając głowy koronawirusom:
  - Jesteśmy wojownikami - ultra i super!
  I bosym obcasem rzuca domowej roboty ładunek wybuchowy. I powoduje ogromne zniszczenia.
  Te dziewczyny są po prostu super!
  A oto walcząca Jane Armstrong.
  Piękna dziewczyna z łatwością łapie koronawirusy w zbiorniku.
  I robi to z ogromną, agresywną siłą.
  Jane mówi z przyjemnością:
  - Chwała komunizmowi!
  I znowu strzela do koronawirusów.
  I Gertruda strzeliła, i to całkiem celnie. Po czym wybełkotała:
  - Chwała komunizmowi!
  Oczywiście, że używałem też bosych palców u stóp.
  I wtedy Malanya poszła i uderzyła tę dziewczynę.
  I zrobiła to z niezwykłą precyzją. Przebiła przeciwnika i krzyknęła:
  - Za ZSRR!
  Użyłam także bosych palców u stóp.
  I tak właśnie Monika to zrobiła. I zrobiła to z niezwykłą precyzją. Rozbiła maszynę koronawirusa i mruknęła:
  - Za wielkie idee pokoju!
  Oto dziewczyny - najwyższy poziom akrobacji lotniczych we wszechświecie.
  Jane, choć naciskała bosą piętą, zauważyła:
  - No cóż, jeśli chodzi o wszechświat, to już jest za dużo!
  Gertruda zauważyła z uśmiechem:
  - Zespół Gerdy nie jest gorszy od naszego!
  I znów weźmie i strzeli do wroga bosą stopą.
  Malanya, uderzając wrogów z wielką celnością, zauważył:
  - Za wielką Rosję!
  Monika, niszcząc koronawirusy z kolosalną prędkością, krzyknęła:
  - Również dla Wielkiej Brytanii!
  Jane zgodziła się:
  - Wielka Brytania jest wspaniałym krajem i odzyskamy wszystkie nasze kolonie!
  Gertruda pisnęła ze śmiechu i naciskając bose palce u stóp na guziki:
  - Naprzód, ku Ojczyźnie!
  Malanya także postukała bosymi palcami u stóp i zagruchała:
  - Za Wielką Brytanię!
  Monica również skrytykuje koronawirusy i Yelp:
  - Za najlepszą armię świata, Anglię!
  Te dziewczyny to po prostu najwybitniejsze pilotki czołgów.
  To są sojusznicy...
  Oleg Rybaczenko i Margarita Korszunowa również walczą z koronawirusami. Te nieśmiertelne dzieci przyszły z pomocą ZSRR, ponieważ koronawirusów jest zbyt wiele.
  I należałoby ich choć trochę przerzedzić. Zwłaszcza że w imperium koronawirusa jest więcej mężczyzn niż kobiet. A ich zabicie jest moralnie łatwe.
  Oleg Rybaczenko użył swoich mieczy, aby odciąć koronawirusy i ich głowy, po czym zaćwierkał:
  - Chwała czasom komunizmu!
  A bosymi palcami u stóp chłopiec wystrzeliwuje coś śmiertelnie groźnego dla koronawirusa.
  Margarita Korszunowa również ostro skrytykowała koronawirusy, siekając je niczym sierp, i gruchała:
  - Chwała Ojczyźnie!
  A bosymi stopami rzucała grochem za pomocą materiałów wybuchowych.
  I rozdarł masę żołnierzy z koronawirusem.
  Po czym nieśmiertelne dzieci nagle zaczną głośno gwizdać. A chmara oszołomionych wron spadnie na głowy żołnierzy koronawirusa, przebijając je.
  I robi to duże wrażenie.
  Ci goście są super i ultra klasowi!
  Oleg Rybachenko, wieczny chłopiec z koronawirusem, znów pisnął:
  -Za wielki komunizm!
  A nieśmiertelne dziecko z bosymi stopami rozpocznie zniszczenie.
  Margarita Korszunowa ponownie zaatakowała koronawirusy, rozcięła je na części i bosymi palcami u stóp dała im śmiertelny dar, krzycząc:
  - Za naszą Ojczyznę!
  A teraz dzieci znów gwiżdżą, a stado wron, cierpiących na zawały serca, spada na głowy bojowników z koronawirusem.
  Koronawirusy są z pewnością bardzo odważne. Ale ich przywódcy, na czele z potężnym Bacillusem, najwyraźniej stracili rozum.
  Dlatego wojownicy imperium zakaźnego koronawirusa desperacko parli naprzód.
  A na zdobytych terytoriach dopuszczają się bestialskiego okrucieństwa.
  W szczególności wciągnęli schwytaną członkinię Komsomołu na rusztowanie i zaczęli ją rozciągać. Zakuli bose stopy dziewczyny w dyby i zawiesili na nich ciężarki. A potem zaczęli
  Przypalili jej pięty gorącym żelazem. A potem wychłostali dziewczynę biczem, a potem bili ją rozpalonym drutem kolczastym. I to było takie bolesne. A potem piękność
  Zerwali i połamali jej palce u bosych stóp. Potem przypalili jej klatkę piersiową pochodniami i wyrwali dziewczynce nozdrza rozpalonymi do czerwoności szczypcami. A gdy tylko koronawirusy dotarły do członka Komsomołu,
  Nie wyśmiewali jej, nie torturowali na śmierć.
  A tortury trwały dalej. W zdobytych wioskach wszystkich, zarówno dzieci, jak i dorosłych, bito kijami po bosych piętach. Dzieci bito kijami po bosych piętach, zwłaszcza
  okrutne. I nie było w tym ani krzty litości.
  Stosowano wszelkiego rodzaju tortury.
  Tamara również walczy z koronawirusami...
  Również wojownik klasy bojowej.
  A na koronawirusy spada coraz więcej pocisków niczym prawdziwa fala tsunami.
  Tamara i Dominika celują wyrzutniami w koronawirusy.
  I naciskają przyciski bosymi palcami u stóp.
  A Dominika nawet użyła szkarłatnego sutka.
  I ćwierkała, szczerząc zęby:
  - Jestem super dziewczyną!
  Viola i Aurora również wystrzeliwują koronawirusy z wyrzutni.
  I robią to z wielką precyzją, cały czas śpiewając:
  - Niech żyje nasz komunizm, niech żyje on!
  Zniszczymy faszyzm!
  Viola, naciskając przycisk joysticka swoim szkarłatnym sutkiem, wysłała pocisk w stronę koronawirusów i zauważyła:
  - Walczymy z koronawirusami, a oni są komunistami!
  Aurora odpowiedziała chichotem, posyłając w stronę przeciwniczki błyskawice bosym obcasem:
  - Zboczony komunizm, gorszy od zboczonego faszyzmu!
  Viola roześmiała się, znów rzuciła wrogowi dar śmierci bosymi palcami i zauważyła:
  - Nie ma czegoś takiego jak faszyzm, który nie byłby zboczony! To jest samo zboczenie!
  Aurora, po tym jak wysłała wrogowi podarunek w postaci szkarłatnego sutka, zanotowała:
  - Komunizm potrafi być naprawdę zboczony! Nawet za Stalina wymordowano i zabito wielu niepotrzebnych ludzi!
  W odpowiedzi Viola wysłała kolejną rakietę w stronę koronawirusów i zaśpiewała:
  W trudnych chwilach był dla nas inspiracją,
  Wzmocniwszy wolę, stali się...
  Uratował świat przed zarazą -
  Drogi towarzyszu Stalinie!
  
  Na wielu zmierzonych obrazach,
  W nieskończonym wszechświecie...
  Otworzyłeś nam właściwą drogę -
  Wskazywać na to będzie zawsze!
  To dziewczyny z gołymi, opalonymi nogami.
  Alenka, strzelając do koronawirusów i potrząsając piersiami z czerwonymi sutkami, zauważyła:
  - Komunizm będzie!
  A bosymi palcami stóp rzuciła śmiercionośny dar.
  Anyuta zwróciła się ku koronawirusom, skosiła je i zagruchała:
  - Za wielkie zwycięstwa dziewcząt!
  A jego szkarłatny sutek naciska jak guzik bazooki.
  Te dziewczyny są po prostu świetne.
  A koronawirusy zwalczane są z wielkim, jeśli nie przytłaczającym, entuzjazmem.
  Rudowłosa Alla, rozbijając koronawirusy, krzyknęła:
  - Za Ojczyznę i Matkę naszą!
  I jak rzuci wrogowi śmiercionośny dar zagłady, używając do tego bosych stóp.
  A potem Maria uderzy, również bosymi palcami u stóp. I rozerwie masę koronawirusów.
  Po czym grucha:
  - Chwała epoce komunizmu!
  Igrzyska olimpijskie, strzelając do koronawirusów, radośnie i wesoło zauważyły:
  - Za nowego przywódcę komunistów!
  A dziewczyna znów rzuciła bosymi palcami śmiercionośny dar śmierci i zniszczenia.
  ROZDZIAŁ NR 16.
  A te dziewczyny są po prostu hiperaktywne.
  I są tak wojownicze.
  Marusia, okładając przeciwników ciosami i rzucając w wroga darami śmierci bosymi stopami, pisnęła:
  - Za największe zwycięstwa Ojczyzny!
  Matriona, pisząc coś o koronawirusach, gruchała:
  - Za Ojczyznę, która jest ponad dachem!
  I znów dziewczynka będzie strzelać do koronawirusów z bazooki, naciskając przycisk sutkiem truskawkowym.
  Ta dziewczyna jest najwyższa ze wszystkich klas.
  Oto jak dziewczyny podjęły się walki z koronawirusem i zaczęły gruchać:
  - Wielka tajemnica Ojczyzny,
  Ku Twojej wiernej, mądrej i chwalebnej czci...
  Wzmocnijmy waszą jedność -
  Będziemy na zawsze razem z Ojczyzną!
  Stalenida, strzelając do koronawirusów, była dość agresywna i miała pozytywny wynik. I rzucała go bosymi stopami.
  Dar śmierci. I rozniesie w pył masy wojowników zakaźnego imperium koronawirusa. Jest wojowniczką najwyższej rangi.
  Stalenida śpiewała z uśmiechem:
  - Niech komunizm będzie gloryfikowany,
  Mao, zniszczymy cię...
  Tylko że idziemy w górę, a nie w dół.
  Uderzmy bandytę w twarz!
  Taka właśnie jest wojowniczka. I w ten sposób miażdży te cholerne koronawirusy. I nic jej nie powstrzyma.
  Weronika, walcząc z koronawirusem, powiedziała:
  - O zwycięstwo idei komunistycznych na całym świecie!
  Wiktoria, bazgrząc o wojownikach imperium zaraźliwego koronawirusa i rzucając granatami bosymi palcami stóp, pisnęła:
  - Za Rosję i wolność do końca!
  I znów rzuciła bosymi palcami morderczy dar unicestwienia.
  Serafima rozbijała koronawirusy, niszcząc je z wielką łatwością, i rzucała dary śmierci bosymi palcami stóp.
  Po czym gruchnęła:
  - Za idee świętego komunizmu!
  Stalinida, opierając się na koronawirusie, ostro zauważyła:
  - Kiedy słyszysz słowo "święty", od razu kojarzy Ci się z fałszem i kłamstwem!
  Weronika zachichotała i zauważyła:
  - Ależ Ławrientij nie jest święty!
  Stalenida rzuciła granat w koronawirusa bosą stopą i pisnęła:
  - Nasz Sekretarz Generalny i Przewodniczący nie są niczym szczególnym!
  Weronika, odsłaniając kołyskę i bazgrząc coś o koronawirusach, śpiewała:
  - Wierzę diabłu, wierzę diabłu, wierzę diabłu,
  Ale żyj jak dawniej! Ale żyj jak plaża! Nie jestem mamą!
  Nie mamo! Nie mogę!
  Wiktoria z uśmiechem zauważyła, pisząc coś o koronawirusach:
  - Wszystko będzie dobrze!
  Weronika zgodziła się z tym:
  - Na pewno wygramy!
  Stalenida zgodziła się:
  "Nie możemy przegrać! Bo jesteśmy Rosjanami! A Rosjanie to naród, który nawet gdy ciągle przegrywa, po prostu idzie i wygrywa z niesamowitą furią!"
  Wiktoria skinęła głową:
  - To jak bokser, który przegrywa przez czternaście rund, ale w piętnastej wraca i wygrywa!
  Weronika roześmiała się, szczerząc zęby:
  - Tak, całkiem możliwe! No cóż, jak wygra, to wygra!
  Serafima zauważyła agresywnie, szczerząc zęby:
  - Będziemy najsilniejsi na świecie i pokonamy wszystkich!
  I bosymi stopami raz jeszcze wyśle wrogowi niezwykły dar, zadając mu śmierć.
  Te dziewczyny są pierwszorzędne.
  Z taką dziewczyną, myślę, że każdy może zwariować, albo stracić głowę.
  Stalenide zmiażdżył koronawirusy i zaśpiewał:
  - Jesteśmy najsilniejsi na świecie,
  Wymoczymy wszystkie prątki w toalecie...
  Moskwa nie wierzy w łzy,
  I damy tej złowrogiej infekcji solidnego kopa w mózg!
  Stalenida to właśnie taka urocza dziewczyna. Można ją po prostu nazwać hiperaktywną i super.
  Z takimi dziewczynami można patrzeć w przyszłość z optymizmem. Chociaż koronawirusów jest prawie miliard, a w przeciwieństwie do ZSRR, mężczyzn jest tam znacznie więcej niż kobiet.
  A koronawirusy uwielbiają walczyć.
  Ale nie są w tym zbyt dobrzy.
  Powstała nierówna linia frontu. Tam, gdzie dotarły koronawirusy, tam, gdzie stacjonowały wojska radzieckie lub rosyjskie.
  Nikt nie ma dużej przewagi.
  Stalenida, pisząc o koronawirusach, nagle pisnęła, szczerząc zęby i mrugając:
  - Za Ojczyznę do samego końca!
  Wiktoria pisnęła z wściekłości:
  - Zadajcie Prezydentowi Smokowi całkowitą śmierć!
  Weronika zgodziła się z tym:
  - Śmierć Prezydentowi Smokowi przez Tumba-yumba!
  A Amerykanie oczywiście są gotowi pomóc zaraźliwemu imperium. Są nawet gotowi sprzedawać broń na koronawirusa na kredyt. A to okrutna polityka wobec USA.
  W ten sposób wywierają presję na Armię Czerwoną.
  Ale dopóki w filmie występują bohaterki, ZSRR nie może zostać pokonany.
  Oto walczące Alice i Angelica. Takie zaciekłe i eleganckie złodziejki. I z furią i siłą atakują koronawirusy.
  Alicja wystrzeliła z karabinu snajperskiego, przebiła koronawirusa i rzuciła go bosymi palcami stóp.
  nóż, śmiertelny dar śmierci, pisnął:
  - Za Ojczyznę ZSRR!
  To właśnie ona jest taką wojowniczką. Jest pełna siły i agresji.
  Angelica jest zdrowa i rudowłosa. Rozniesie koronawirusy jak szalona. Zniszczy ich kolosalną masę. A potem ryknie:
  - Chwała nowym członkom Komsomołu!
  I jak on się śmieje.
  Alicja, strzelając do koronawirusów i celnie je trafiając, logicznie zauważyła:
  - Potrafimy pokonać każdą hordę!
  A Alicja wystrzeliła z bazooki, wykorzystując szkarłatny sutek swojej piersi.
  To dziewczyna, która prezentuje prawdziwą klasę.
  Angelica również uderzy we wroga, zniszczy mnóstwo koronawirusów, a potem krzyknie:
  - Za Ojczyznę!
  Te kobiety są tak agresywne i zdolne do, powiedzmy, wiele.
  Alicja zauważyła z uśmiechem, siekąc swoich wrogów:
  - Ojczyzno nasza, zabijmy te żółte pałeczki!
  Angelica z dziką furią odnotowała zniszczenia koronawirusów:
  - My komuniści staniemy się silniejsi na świecie!
  I bosymi palcami stóp chwyta i rzuca granat z ładunkiem TNT.
  Tak dziewczyny oszalały.
  I niszczą wrogów z kolosalną siłą.
  Natasza, strzelając do koronawirusów i naciskając przycisk bazooki swoim szkarłatnym sutkiem, zauważyła:
  - Dla Rosji nie ma takiego problemu jak liczba wrogów!
  Zoya, pisząc o koronawirusach, zgodziła się:
  - Możemy pokonać każdą armię wroga!
  Walcząca dziewczyna Augustina, pisząc do żołnierzy walczących z koronawirusem, wystrzeliła bazookę z truskawkowym sutkiem i krzyknęła:
  - Jestem pięknością śmierci!
  A Swietłana uderzy w nas z hukiem, jak koronawirus. I bosymi palcami pobiegnie do nazistów, klasę pałeczek, i zawyje:
  - Dla ZSRR w nowym świetle!
  Natasza znów dała klapsa, naciskając przycisk swoim rubinowym sutkiem. I to było piękne. I dość agresywne.
  Natasza zauważyła ze śmiechem:
  - Myślimy, że możemy wszystko i potrafimy!
  Zoya zaprotestowała z uśmiechem:
  - Nie wszystkie! Nie możemy złapać głównej bakterii!
  Natasza westchnęła i zaatakowała wroga bosym obcasem:
  - Złapiemy też Megbacillę! Jest stary, też niedługo umrze!
  Zoya roześmiała się i odpowiedziała:
  - Może przyjść jeszcze jeden, jeszcze wściekły!
  Augustyna, niszcząc koronawirusy, które rozprzestrzeniały się w dużych ilościach, uderzyła je także malinowym sutkiem z bazooki i pisnęła:
  - Wszystko będzie dobrze, dziewczyny! Jestem tego pewna!
  I dodała, kopiąc dar śmierci bosym obcasem i rozrywając koronawirusy.
  - Zło nie jest nieskończone!
  Swietłana logicznie zauważyła, miażdżąc nadciągających wojowników Imperium Koronawirusa:
  - Nasz kraj stanie się wspanialszy i nowocześniejszy!
  I tak jak w przypadku koronawirusów, po prostu uderzy.
  I to jest jej agresywna intuicja i kolosalna moc.
  Dziewczyny oczywiście potrafią zdziałać wiele, gdy są złe, a jeszcze więcej, gdy są miłe.
  Albina i Alvina walczą bardzo zaciekle w powietrzu.
  Albina zestrzeliwuje samolot należący do sił powietrznych walczących z koronawirusem i grucha:
  - Bogini Łada jest za nami!
  Alvina zestrzeliła samolot szturmowy z koronawirusem i zauważyła:
  - Bogini Łada jest Bóstwem pisanym z dużej litery!
  To są prawdziwe dziewczyny. I niesamowicie fajne.
  A Helga, ze swojego samolotu szturmowego, wciąż zwalcza koronawirusy na lądzie. I jest bardzo sprawną wojowniczką. I tak zręcznie, celnym strzałem, zniszczyła wieżyczkę czołgu z koronawirusem.
  To jest dziewczynka...
  I grucha:
  - Za budowę komunizmu na całym świecie!
  Albina zauważyła, że podczas precyzyjnego modyfikowania koronawirusów:
  - Dla najlepszych umysłów radzieckich!
  I zatrzyma machinę rozprzestrzeniania się koronawirusa.
  Te dziewczyny są prawdopodobnie najwyższej klasy.
  Alvina, grzmiąc przeciwko koronawirusowi, logicznie zauważyła:
  - Potrafimy wszystko - i pokażemy to każdemu!
  I zniszczył kolejny wynalazek koronawirusa.
  Dziewczyny są najwyższą klasą.
  Ale chłopiec też może być bardzo dobrym wojownikiem.
  Zwłaszcza jeśli jest to nieśmiertelny chłopiec.
  Tutaj Oleg Rybachenko śpiewał z wielkim entuzjazmem:
  - Chwała Ojczyźnie Komunizmu,
  Kochamy Cię, nasza ojczyźnie...
  Zniszczymy radość faszyzmu,
  Nawet jeśli Szatan nas atakuje!
  A chłopak znów będzie ciąć koronawirusy mieczami. A potem wykona wachlarzowaty wiatrak. A bosymi palcami stóp przyjmie i rzuci śmiercionośny dar.
  do wroga.
  Ten facet - powiedzmy sobie szczerze, jest super facetem!
  Margarita Korszunowa, atakując nadciągające koronawirusy i rzucając w przeciwnika śmiercionośnymi podarkami bosymi palcami stóp, pisnęła:
  - Poza granicami Rosji, poza Szanghajem!
  Oleg Rybaczenko, siekając wroga, energicznie skinął głową:
  "Nadal będziemy mieli granice poza Szanghajem. Ale wróg jest wyjątkowo silny liczebnie!"
  Margarita Korszunowa zgodziła się z tym:
  - Wróg jest bardzo silny! Ale i tak wygramy!
  I bosymi palcami stóp wystrzeliwuje śmiercionośny dar śmierci.
  Oleg Rybaczenko, pisząc o koronawirusach, całkiem rozsądnie zauważył:
  - Nasza armia będzie w Fedyczkinie!
  Margarita Korszunowa zgodziła się:
  - Mam nadzieję! O ile przy tym nie wykrwawimy się na śmierć!
  Chłopiec terminator odpowiedział pewnie:
  - Nasze zwycięstwo jest nieuniknione!
  Dziewczyna wojowniczka, rzucając cytryną bosą stopą, zgodziła się:
  - Wierzę w to! Naprawdę wierzę!
  I jak wojowniczka, po prostu się śmieje.
  I wtedy nieśmiertelne dzieci nagle zaczęły gwizdać chórem. Ich gwizdanie sprawiło, że tysiące wron zemdlało. I, tracąc przytomność, padły na ziemię.
  koronawirusy i przebić im czaszki.
  I wiercą dziury w głowach żołnierzy zakaźnego imperium koronawirusa. I wpędzają wrogów do grobu.
  Po zagwizdaniu Margarita ze śmiechem zauważyła:
  - Ty i ja jesteśmy jak Złodzieje Słowików!
  Oleg Rybachenko skinął głową na znak zgody:
  - Zupełnie jak słowiki!
  A chłopiec wybuchnął śmiechem...
  I znów nieśmiertelne dzieci zagwizdały. A wrony poczuły ogromny ból. Straciły przytomność i spadły jak krople deszczu. I masa koronawirusów zginęła.
  Po czym dzieci zaśpiewały chórem:
  - Czarny wojownik w obliczu śmierci,
  Ofiara czeka o północy...
  Wierz lepiej niż ktokolwiek inny na świecie,
  Pochowamy Cię w ziemi!
  Te dzieciaki naprawdę są takie, jakich potrzeba! I to prawdziwi wojownicy.
  Oleg Rybaczenko zamachnął się dwoma mieczami, ściął głowy siedmiu żołnierzom walczącym z koronawirusem naraz i zaśpiewał:
  - Nie bez powodu jestem znany jako siłacz,
  Siedem jednym ciosem!
  Margarita Korszunowa, analizując koronawirusy, zauważyła:
  - Będziemy pierwsi na Marsie i wszędzie indziej!
  Oleg Rybaczenko, który po raz kolejny rozprawił się z koronawirusem, zauważył:
  - Będziemy pierwsi wszędzie!
  I rzuciła śmiercionośny granat w bose stopy chłopca w wieku około dwunastu lat.
  Tak więc dzieci, obdarzone nieśmiertelnością przez rosyjskich bogów, walczą zaciekle i dzielnie. I działają z kolosalną energią.
  Istnieje więc szansa, że koronawirusy zostaną zniszczone.
  Zarówno Alice, jak i Angelica niszczą koronawirusy za pomocą karabinów snajperskich.
  I robią to dokładnie.
  I rzucają granatami bosymi palcami u stóp.
  Alicja nacisnęła przycisk swoim szkarłatnym sutkiem, co spowodowało wybuch bazooki i rozproszenie masy koronawirusów.
  Dziewczyna zaćwierkała:
  - Jestem najfajniejszy!
  Angelika nacisnęła swój rubinowy sutek, wyrzuciła masę koronawirusów i pisnęła:
  - Nie! Jestem najfajniejszy!
  A wojownicy gwizdali. A tysiące oszołomionych wron spadło na głowy koronawirusów.
  Po czym dziewczęta zaczęły śpiewać:
  - Pójdziemy do walki śmiało,
  Za władzę Sowietów...
  Wyeliminujemy koronawirusy -
  Do tej piosenki!
  To było naprawdę fajne.
  Dziewczyny zaczęły walczyć z koronawirusami jeszcze bardziej energicznie. I użyły magicznej plazmy. A koronawirusy zaczęły zamieniać się w tabliczki czekolady. Wypełnione, delikatnie mówiąc, skondensowanym mlekiem, miodem i dżemem. I jakież to było piękne i bojowe.
  Pippi Pończoszanka była twardą wojowniczką. A koronawirusy nie były dla niej przeszkodą. I wszystko potoczyło się tak pięknie. A zamiast koronawirusów były szklanki lodów w czekoladowej skorupce z wanilią i coś tak aromatycznego, pięknego, niesamowicie apetycznego i kuszącego! To jest cudowne, pokryte sosem czekoladowym, wiśniami, pistacjami i kandyzowanymi owocami.
  Pippi Pończoszanka, przepełniona radością, wybuchnęła potokiem uskrzydlonych aforyzmów:
  Dziewczyna nie boi się biegać boso po śniegu, boi się, że pan młody może okazać się głupim głupcem, obutym po uszy!
  Żołnierz na wojnie staje się młodszy i dojrzalszy jednocześnie, polityk biorący udział w zakulisowej walce starzeje się i dojrzewa, jednocześnie stając się dziką bestią!
  Żołnierz jest poborowym i staje się profesjonalistą w wojnie; polityk nie zna ograniczeń czasowych i jest profesjonalistą w odnoszeniu zwycięstw!
  Żołnierz musi być krzemieniem, ale nie kamiennym; polityk od dawna ma kamienne serce, lecz jest twardy jak guma!
  Dobry żołnierz w bitwie jest jak diabeł - musi ugasić pożar, zdolny polityk jest jak sam szatan w swojej podłości, a w dotrzymywaniu obietnic jest typowym wężem!
  Żołnierz może zginąć na polu bitwy, ale to lepsze niż umrzeć pod strumieniem słodkich kłamstw z ust polityków w czasie pokoju!
  Ten, kto urodził się wojownikiem, umrze jako bohater, ten, kto został politykiem, jest już martwym łajdakiem i żywym trupem!
  Polityka jest wtedy, gdy mówisz jedno, masz na myśli drugie, robisz trzecie, a rezultatem jest czwarte, które i tak obraca się przeciwko tobie i pozostaje obrzydliwością!
  W polityce nie ma braci, lecz mnóstwo biednych krewnych; nie ma książąt z bajek, lecz mnóstwo nagich królów; nie ma prawdy, nawet na chwilę, lecz wystarczająco dużo kłamstw, by wystarczyło na jedno pokolenie!
  Miłość przychodzi, kiedy najmniej się jej spodziewasz, politycy trzymają się razem, kiedy nie dzwonisz!
  Miłość nie zna wieku, politycy potrafią zrobić każdą brudną sztuczkę!
  Polityk to potwór udający przystojnego mężczyznę, ale żadna fantazyjna zbroja nie ukryje jego świńskiego ryja i wilczych kłów!
  Żołnierz również jest w pewnym sensie potworem, ponieważ zabija na polu bitwy, ale w przeciwieństwie do polityka, jest na równych prawach, podczas gdy wyborca zawsze jest przegranym!
  Kobieta pragnie miłości i szczęścia dla siebie i swojej rodziny, polityk jest przede wszystkim zainteresowany szkodzeniem innym i jest opętany miłością do pieniędzy!
  Kobieta jest jak róża: kuszący zapach, uderzający wygląd, ostre kolce. A do czego podobny jest polityk, uderzający odorem, odrażającym wyglądem i kłującą ostrością kaktusa?
  Kobieta jest uosobieniem piękna i czystości, nawet jeśli nie zawsze jest doskonała, natomiast polityk zawsze będzie uosobieniem podłości i brzydoty!
  Chłopiec chodzący boso nie grzeszy i nie kradnie tak często, jak polityk dopuszcza się nieczystych czynów i gra nieczysto!
  Dziecko uwielbia bawić się bronią, ale jest przy tym urocze; polityk uwielbia nią grzechotać, ale zamiast strachu budzi wstręt i śmiech!
  Naukowcy twierdzą, że człowiek pochodzi od małp, a chociaż polityk jest typowym naczelnym, zwłaszcza dla ludzi sukcesu, to jest on spokrewniony z szakalem!
  Człowiek ma boską naturę twórczą, ale zostaje ukrzyżowany przez polityków, którzy z natury są po prostu diabelscy i tworzą chaos!
  Polityk to wcielony diabeł, nie władca piekła, lecz stwórca podziemnego świata na Ziemi, w którym diabły wymykają się spod kontroli i sieją chaos!
  Sędzią żołnierza jest Bóg i czas, ale polityk jest łajdakiem nawet bez procesu, a jego bezprawie nie zna granic czasu!
  Żołnierz nie szuka pokoju i burza też go nie wzywa, polityk zakopuje swoje wyczyny, bardzo zazdrosny pasożyt!
  Żołnierz bywa niechętnym wojownikiem i nie chce zabijać, ale wypełnia święty obowiązek wobec Ojczyzny, podczas gdy polityk jest dobrowolnym zdrajcą, który lubi ośmieszać się i nie wypełniać swoich zobowiązań wobec wyborców!
  Żołnierz rozwiązuje zagadki w bitwie, polityk opracowuje przebiegłe kombinacje, ale nie potrafi rozwiązać sprawy pokojowo!
  Polityk to generał, który zamiast epoletów nosi kartonowe naramienniki głupca, podczas gdy sam jest lisem!
  Żołnierz może przegrać w karty, ale polityk, nawet nie grając, nosi naramienniki z szóstek!
  Żołnierz jest niezłym wojownikiem, gdy ma poukładane w głowie, ale polityk to tylko świnia, dostanie wróbla od orła!
  Żołnierz wie, co to strach, ale przezwycięża samego siebie; polityk wie, co to honor, ale przekręca to, by pasowało do jego potrzeb!
  Jeśli kobieta nie boi się pokazać swoich gołych nóg i nie pozwala założyć butów, to znaczy, że urodziła się z czepkiem!
  Wojownik, który nie da się trzykrotnie obdarć ze skóry, rodzi się ze srebrną łyżeczką w ustach!
  Kobieto, nie wstydź się chodzić boso, bój się, że znajdziesz się pod obcasem filcowego buta!
  Jeśli nie chcesz połknąć ostrza noża, to zyskaj bystry umysł i stalową wytrzymałość!
  Ostrze miecza głupca może przebić ciało, ale tylko ostre słowo mądrego człowieka może naprawdę trafić w serce!
  Żołnierz jest diabłem o czystym sercu, polityk podaje się za Boga, ale ma brudne myśli!
  Nie wstydź się swej nagości, kobieto, która szukasz księcia-mężczyzny, wstydź się, że poślubiłaś nagiego króla!
  Kobieta, która potrafi trzykrotnie obdarć mężczyznę ze skóry bosymi stopami, urodziła się ze srebrną łyżeczką w ustach!
  Kobieta, która urodziła się w koszuli na plecach, z nagim ciałem, zakłada mężczyźnie buty, nawet jeśli ten nie jest zupełnym głupcem!
  Dla kobiety ważniejsze jest urodzenie się w czepku niż otrzymanie luksusowej sukni od nagiego cesarza!
  Lepiej jest dla kobiety chodzić nago, niż pozwolić, by mężczyzna w butach zdarł z niej trzy razy skórę, lepiej jest dla niej chodzić boso, niż obuta w tępe buty!
  Jeżeli bosonoga kobieta, odsłaniająca swe piersi, otrzymuje oklaski, a nie obelgi i gwizdy, to znaczy, że urodziła się w czepku i nie pozwala nikomu założyć sobie butów!
  Słabości kobiet zamieniają się w siłę przyciągania, a jeśli mężczyzna okaże słabość, zostanie zepchnięty w bagno bezsilności!
  Kobieta musi umieć wybaczać, jeśli chce odnieść sukces, a mężczyzna, jeśli chce coś osiągnąć, nie może sobie dawać spokoju!
  Miejsce orła należy do tego, który potrafi śpiewać jak słowik i nie potrafi liczyć wron!
  Ten, kto liczy wiele wron, jest zupełnie pozbawiony skrzydeł i nie ma dzioba!
  Ten, kto sprzedaje swoją ojczyznę za złoto, nie jest wart ani grosza i pod szlachetnym kruszcem pokryje się rdzą zdrady!
  Okradając swoich potomków, zostaniesz zrujnowany do granic pustki, ponieważ wszystko utonie w bezdennym basenie zbrodni przeszłości!
  Wojownik musi być mądry jak sowa, odważny jak orzeł i nie liczyć wron w bitwie, inaczej skończy jak oskubany kurczak!
  To nie jest problem, kiedy jesteś młody, ale to kompletna katastrofa, kiedy w jakimkolwiek wieku brakuje ci rozumu i pomysłowości!
  Chłopiec chce być żołnierzem i iść na wojnę, by stać się bohaterem, polityk chce być dowódcą, siedzieć z tyłu i popełniać podłe czyny!
  Żołnierz chce owsianki z mięsem, ale dostaje od dowódców owsiankę brzozową i zgniłą świnię, którą politycy podłożyli mu pod talerz!
  W walce potrzebny jest nie tylko ostry bagnet i stalowa szabla, ale także bystry umysł i nerwy ze stali, a także złote ręce wynalazcy!
  Ludzie nie potrzebują monarchy na tronie, lecz króla w swoich głowach; nie srebrnych przemówień polityków, lecz srebrnych rubli w ich portfelach!
  Inteligencja i odwaga, niczym mąż i żona, rodzą zwycięstwa tylko parami, a matka chrzestna każdego sukcesu - szczęście, wcale nie będzie trzecim kołem u wozu!
  Młodość jest słodka, starość gorzka i pleśniowa, a kobieta jest jak mucha w stosunku do słodyczy, choroba jest jak bąk w stosunku do starości!
  Lepiej być młodym wyborcą niż starym politykiem. Młodość też daje się nabrać na słodkie słówka, ale nie znosi kłamstw!
  W młodości każde przedsięwzięcie idzie gładko, ale na starość i w bezczynności wszystko staje w miejscu!
  W młodości więcej radości sprawia praca, niż lenistwo na starość, więc wypijmy za to, że młodość nie kończy się bez pracy!
  Dziewczyna jest piękna w młodości, łyżka do obiadu, a polityk w grobie!
  Chłopcy noszący bose obcasy są szczęśliwsi niż dorośli, których politycy obdzierają ze skóry i butami sięgającymi aż do uszu!
  Dziewczynie będzie lepiej, jeśli będzie chodzić boso niż w wysokich obcasach, nawet jeśli będzie musiała się dla nich zniżyć moralnie!
  ROZDZIAŁ NR 17.
  No dobrze, na tym kończyły się wspomnienia i marzenia Pippi Pończoszarki. Dziewczyna i jej załoga skutecznie zniszczyli japońską flotę. Budowa nowej zajęłaby dużo czasu, więc carska Rosja pod wodzą Mikołaja II skutecznie wygrała wojnę.
  Teraz pozostaje tylko pytanie: czy Imperium Romanowów na tym poprzestanie, czy też spróbuje podbić także Japonię?
  Pippi Pończoszanka zauważyła:
  - Czy Japończycy chcą stać się rosyjską prowincją?
  Oleg odpowiedział pewnie:
  - Jeszcze nie! Ale z czasem ich przekonamy!
  Annika zauważyła:
  "Gdyby Rosja najechała Japonię, to byłoby za dużo. Wszystko musi być uczciwe!"
  Tommy, chłopiec, tupnął bosą, dziecięcą stopą i zauważył:
  "Naprawdę, dlaczego mielibyśmy pomagać agresywnemu imperium, w którym monarchia absolutna podbija cały świat? Cóż, w tym przypadku agresorem była Japonia, zemściliśmy się i pozwoliliśmy carowi i Mikado zawrzeć pokój!"
  Margarita zaprotestowała:
  "Jeśli zostawimy Japonię za liniami Rosji, to podczas I wojny światowej uderzy nas ona w plecy! Nie, powinniśmy wylądować i włączyć Kraj Kwitnącej Wiśni do Imperium Rosyjskiego!"
  Pippi Pończoszanka zasugerowała:
  - No to głosujemy!
  Oleg wyraził sprzeciw:
  - Te dzieci nie mają supermocy. Nie mają prawa głosu!
  Annika zaprotestowała:
  - Dlaczego?! Przecież ty też jesteś dzieckiem!
  Margarita zaprotestowała:
  - Tylko wyglądamy jak dzieci! Ale w rzeczywistości Pippi i ja jesteśmy o wiele starsze, niż wyglądamy!
  Tommy odpowiedział pompatycznie:
  - Bohaterstwo nie zna wieku!
  Oleg wzruszył ramionami i zauważył:
  - Lepiej mieć jednego króla na jednej planecie, niż stu pomniejszych tyranów!
  Pippi Pończoszanka zauważyła:
  - Może to i lepiej, ale... Ludzie powinni mieć wolność wyboru i prawo, między innymi, do życia w osobnym państwie!
  Annika potwierdziła:
  - Dokładnie! To jak wspólny dom, ale każdy ma swoje mieszkanie, co jest o wiele wygodniejsze!
  Oleg zasugerował:
  - No to rzućmy monetą! Jeśli wypadnie orzeł, kontynuujemy wojnę i przejmujemy kontrolę nad Japonią, a jeśli reszka, kończymy ją i zawieramy pokój!
  Pippi miała wątpliwości:
  - Znam te sztuczki, z twoimi umiejętnościami wyjdzie ci orzeł!
  Margarita zasugerowała:
  - To niech Tommy odejdzie. Ona nie umie oszukiwać!
  Dziewczyna tupnęła bosą nogą i odpowiedziała:
  - No więc jestem gotowy!
  Oleg podrapał się po gładkim czole i zauważył:
  - Wiesz, lećmy teraz do wszechświata, gdzie toczy się wojna inflancka. Później rzucimy monetą!
  Pippi skinęła głową ze słodyczą:
  - Tak, tak! Dokąd jedziemy? Są tam dwa punkty rozgraniczające: bitwa pod Czasznikami i oblężenie Połocka. W obu już byliśmy. Gdzie jest ten trzeci punkt?
  Oleg zauważył:
  Doszło do oblężenia Rewala przez Iwana Groźnego. Gdyby miasto zostało zdobyte, Inflanty mogłyby zostać podbite. Inną możliwością był wybór Iwana Groźnego na króla Rzeczypospolitej Obojga Narodów. A także marsz wojsk rosyjskich na Rygę. Wtedy też Rosja miała ogromne możliwości! I Słowianie jako całość, wraz z ich zjednoczeniem, mogli stworzyć jedno państwo!
  Margarita odpowiedziała słodkim spojrzeniem:
  "A oblężenie Rewala było dobrym momentem. Chociaż bitwa pod Czasznikami była jeszcze lepsza: to pierwszy raz, kiedy armia rosyjska poniosła klęskę w wojnie inflanckiej!"
  Pippi Pończoszanka wyraziła sprzeciw:
  "Była już bitwa pod Czasznikami! Po co dalej pomagać Rosji - to przecież imperialny drapieżnik! Może lepiej pomóc komuś innemu!"
  Oleg zauważył z uśmiechem:
  "Rosja to wyjątkowe imperium. Wyróżniała się szczególną odpornością i tym, że jej mniejszości narodowe nie były szczególnie chętne do wyjazdu! A komu zamierzasz pomóc?"
  Pippi odpowiedziała słodkim spojrzeniem:
  "Są różne możliwości! Na przykład pomóc Cesarstwu Rzymskiemu? To przecież również wysoko cywilizowane imperium i ma rzymskie prawo - oni nie są dzikusami, oni szanują prawa człowieka!"
  Margarita zauważyła z uśmiechem:
  - A gdybyśmy tylko mogli wrócić do czasów Nerona albo Kaliguli! To byłoby naprawdę zabawne!
  Annika zachichotała i zauważyła:
  "Czemu to nie jest pomysł? Może za czasów Juliana Apostaty! I załóżmy, że Rzym znów stałby się pogański! Ciekawe, jak wyglądałby świat!"
  Oleg skinął głową z uśmiechem i odpowiedział:
  - A ja już zmieniłem ten świat! Mam ci powiedzieć?
  Pippi Pończoszanka skinęła głową:
  -No chodź, będzie ciekawie i fajnie!
  Tutaj znalazł się obok Juliana Apostaty. Słynny rzymski cesarz znalazł się w trudnej sytuacji podczas bitwy z Partami. Jednak następcy Cezara walczyli dzielnie i odparli Partów. Sam cesarz, otoczony przez niewielki oddział, desperacko próbował przedrzeć się na swoją stronę.
  Oleg Rybaczenko wyskoczył na gorący piasek. Chłopiec-terminator natychmiast zdał sobie sprawę, że to nie do końca sen, zwłaszcza że pęcherze na podeszwach, wciąż nie do końca zagojone, zaczęły go boleć. Ale nie było czasu na myślenie - musiał uratować cesarza!
  Młody strażnik jednym ciosem z wyskoku powalił pięciu Partów, którzy już okrążyli cesarza. Wtedy Oleg Rybaczenko zręcznie chwycił oba miecze i ruszył do walki. Czterech pierwszych perskich wojowników padło z odciętymi głowami. Wtedy chłopiec rzucił sztylet gołymi palcami, a ten obrócił się w locie, przecinając gardła trzem łucznikom.
  Oleg Rybachenko zawołał radośnie:
  - To jest męska walka!
  Potem rozpoczął zdecydowany atak. Jego miecze śmigały jak kosiarki do trawy. Rozcinały każdego w zasięgu wzroku, przecinając kończyny Persów. Jeden z głównych partyjskich dowódców, próbując dotrzeć do cesarza, stracił rękę. A potem głowę.
  Oleg Rybaczenko rzucił z helikoptera pięć sztyletów naraz, siekąc cały szereg łuczników. Potem krzyknął:
  - Godzina fortuny! Czas na zabawę!
  A jego miecze zdziesiątkowały partyjską armię. Dowódca armii, król Persji Indemon, patrzył szeroko otwartymi oczami. Półnagi, muskularny chłopak mordował każdego w zasięgu wzroku, zasypując trupami każdą drogę do Juliana. Nigdy wcześniej władca Partii nie widział tak zaciekłego wojownika. A fakt, że był zaledwie młodzieńcem bez brody, budził poważny strach.
  Nagle prawdziwie pogańscy bogowie postanowili wspomóc Starożytny Rzym i zamiast się wycofać, Julian przywrócił religię przodków na Ziemię! I teraz to albo Herkules, albo syn Herkulesa walczy z armią Partów.
  A Oleg Rybaczenko wpadał w coraz większą furię. Ciskał ciężkimi, ostrymi przedmiotami. Dźgał i uderzał wrogów starożytnego Rzymu, a jego miecze zdawały się niczym nieodparte błyskawice. Chłopiec-terminator zainspirował resztę Rzymian. Krzycząc: "Herkules! Herkules jest z nami!", rzucili się na Partów, podwajając i potrajając swoje siły. Sam cesarz walczył.
  Julian był tylko nieco ponadprzeciętnego wzrostu, ale dobrze zbudowany i przystojny. W chwili śmierci miał zaledwie trzydzieści dwa lata i nie wiadomo, co czekałoby Imperium Rzymskie, gdyby apostata żył dłużej. Wygląda jednak na to, że Partowie ustąpili i zaczynają się wycofywać.
  Reszta rzymskiej armii podsyciła zapał. Król Indemon próbował odwrócić losy bitwy i z tysiącem wybranych nieśmiertelnych ruszył do boju. Ale to był jego fatalny błąd.
  Oleg Rybaczenko zauważył bardzo rosłego mężczyznę - wyższego od Wałujewa, w koronie na głowie i z ramionami niczym szafa, odzianego w złotą kolczugę. Chłopiec, widząc, jak słuchają rozkazów władcy, zdał sobie sprawę, że nadszedł czas, by działać. Podniósł upuszczony przez Persa łuk. Szybko naciągnął go stopą, niemal zrywając cięciwę. Potem wypuścił strzałę, mentalnie śledząc jej lot.
  A gdy przemknął obok, kolczaste żądło przebiło szyję partyjskiego króla, przecinając mu tętnicę szyjną. A ogromny władca, ważący półtora, a może nawet dwieście kilogramów, spadł ze swojego słonia.
  Śmierć króla była z pewnością druzgocącym ciosem dla armii. Zwłaszcza gdy młodszy następca tronu, Oleg Rybaczenko, próbował przejąć dowództwo i strzelił do niego z łuku. W rezultacie również ten wróg został przeszyty przez skorpiona. Rzymianie, widząc cesarza chętnego do walki, zawołali: "Apollo, Apollo jest z nami!".
  A Oleg Rybaczenko bił Partów rękami i nogami.
  I ta armia barbarzyńców rzuciła się do ucieczki. Rzymianie ścigali Partię, a w tym wilczym pędzie przebaczenie i litość nie wchodziły w grę. Biada tym, którzy uciekają, i podwójna biada tym, którzy uciekają przed Rzymianami.
  Armia wschodnia rozpływała się na naszych oczach, podczas gdy latyńskie pułki, legiony i kohorty nie ustawały w walce. Pancerni i silni, rozbijali i niszczyli wszystko, co napotkali, i mordowali szlachtę...
  ROZDZIAŁ E 5
  Oleg Rybaczenko podszedł na skinienie cesarza. Spojrzał na niego życzliwie. Ludzie w starożytności byli nieco niżsi niż w XXI wieku, więc Oleg wyglądał na jakieś czternaście, piętnaście lat według rzymskich standardów. To znaczy, można go już było uznać za mężczyznę, choć bez brody. Julian spojrzał na jego zadrapania i siniaki i zapytał z szerokim uśmiechem:
  - Czy jesteś bogiem?
  Oleg Rybachenko odpowiedział szczerze i uczciwie:
  - Jestem człowiekiem!
  Julian westchnął ciężko i również szczerze odpowiedział:
  - Szkoda... Wielka szkoda!
  Chłopiec-terminator był tym rozgniewany i odpowiedział ostro:
  - Nie ma czego żałować! Człowieku, to brzmi dumnie!
  Julian skinął głową z aprobatą i poklepał chłopca po ramieniu:
  - Dobrze powiedziane! Człowiek brzmi dumnie i musi być dumny, a nie glina w rękach garncarza!
  Armia mruknęła z aprobatą. Kapłan polowy zaczął przygotowywać pogańskie nabożeństwo ku czci zwycięstwa. Julian postanowił wskrzesić stare kulty. Jednym z nich był kult Jowisza, Marsa i Mitry. Choć było jasne, że pogańska wiara wymaga modernizacji. Zaproponowano różne pomysły. W końcu istniała już doktryna o Polach Elizejskich - raju dla wojowników i herosów, uczonych. Dlaczego więc nie uczynić jej oficjalną doktryną? Poddaj się cesarzowi, wyróżnij się w służbie, a otrzymasz harem w zaświatach, gdzie będziesz mógł wydawać wspaniałe uczty, pozostając wiecznie młodym i silnym! Po co więc elicie doktryna Chrystusa?
  Oleg Rybaczenko, który również nie przepadał za tradycyjnym chrześcijaństwem, zauważył:
  - Człowiek jest kowalem swojego własnego szczęścia i garncarzem swojego własnego sukcesu!
  Julian wyciągnął rękę do chłopca, uścisnął ją mocno i powiedział z całą szczerością:
  - Bądź moim synem i dziedzicem! Jesteś mądry ponad swój wiek i posiadasz nadludzką siłę!
  Następnie cesarz wyciągnął pierścień Cezara zza pasa. Pierścień ten zazwyczaj wręcza osobie, którą wybierze na swojego następcę, i zazwyczaj jest to znak adopcji.
  Oleg Rybachenko włożył pierścień na palec wskazujący i z entuzjazmem powiedział:
  - Mam nadzieję, że okażą się godni losu i zostanę synem cesarza...
  Julian rozgromił armię Partów i ponownie oblegał ich dobrze ufortyfikowaną stolicę. Przybycie Olega Rybaczenki zostało powitane z radością. Cesarz rzymski ucałował chłopca i uniósł go nad siebie silnymi ramionami, mówiąc:
  - Dzięki bogom! Już myślałem, że nie żyjesz!
  Oleg, zdając sobie sprawę, że prawdy nie da się tak łatwo wytłumaczyć, odpowiedział:
  - Szczerze mówiąc, Wasza Wysokość, moim prawdziwym ojcem jest Apollo i czasami zabiera mnie na Olimp i do innych światów, abym nie przyzwyczaił się za bardzo do ludzi!
  Cesarz, znany w prawdziwej historii jako odstępca, był zaskoczony:
  - Widziałeś Olimp?
  Oleg Rybaczenko, jak wszyscy intelektualnie rozwinięci chłopcy, uwielbiał komponować i dlatego chętnie potwierdził:
  - Tak!
  Julian wykrzyknął z podziwem:
  - I widziałem Jowisza!
  Młody rycerz, szeroko się uśmiechając i ukazując perłowe zęby, odpowiedział:
  - Mój dziadek Jupiter przesyła Ci pozdrowienia! I życzy Ci powodzenia!
  Cesarz krzyknął co sił w płucach:
  - Chwała bogom! Niech przyniosą zwycięstwo!
  Młody dziedzic natychmiast zasugerował, aby nie opóźniać ataku, ponieważ teren wokół był zdewastowany i rzymskim żołnierzom trudno było zdobyć żywność i napoje.
  Oleg, uzbrojony w najdoskonalszy rzymski łuk, który jeszcze udoskonalił, wyruszył na polowanie. Najlepiej było zaplanować atak, mając na oku samą twierdzę i zabijając wrogów po drodze.
  Oleg Rybaczenko strzelił z dystansu do wojownika ze szkarłatnymi piórami na hełmie. W odpowiedzi na chłopca poleciała chmura strzał. Młody wojownik jednak nie zwracał na nie uwagi - i tak go po prostu ominęli - i spokojnie rozprawiał się z przeciwnikami, maszerując energicznie, od czasu do czasu rzucając się do biegu, okrążając mur.
  Miasto rzeczywiście było duże, tylko nieznacznie mniejsze od Rzymu i otoczone wysokimi murami. Trajanowi Wielkiemu i wielu innym zdobywcom nie udało się go zdobyć. A jednak to właśnie ono było główną potęgą Partii. Podbij je, a twoje panowanie, Rzymie, będzie mogło sięgnąć aż do Indii.
  Oleg zauważył, że mury miejskie były niemal wszędzie wysokie, grube i zwieńczone blankami. Zdobycie takiego miasta wymagałoby wielu długich drabin i nie ma gwarancji, że je znajdziecie. Obrona jest nieco słabsza tam, gdzie miasto jest obmywane przez rzekę, gdzie nurt jest rwący. Można zmienić bieg rzeki, ale zajęłoby to co najmniej dwa miesiące ciężkiej pracy. Jakie są więc inne możliwości?
  Na przykład, wysadź mur i przebij się przez wyłom! To najprostszy sposób, ale wymaga materiałów wybuchowych. Ale w pobliżu miasta rośnie spory las. A przy odrobinie umiejętności materiały wybuchowe można zrobić z... trocin, dodając proste minerały i sole. Chłopiec, stojąc boso, wyczuł, że w glebie obecne są właśnie te minerały i sole.
  Najlepsze miejsce do podkopania najwyższego punktu muru, gdzie skupia się najwięcej wrogich żołnierzy, jest już na wyciągnięcie ręki. Teraz Partowie będą żałować, że odważyli się zaatakować Rzym.
  Oleg Rybaczenko, wystrzeliwszy cztery kołczany, powrócił do obozu i z radością doniósł Julianowi:
  "Bogowie pokazali mi, jak zdobyć fortecę! Ale niech twoi wojownicy służą w naszym rytuale!"
  Cesarz rzymski wydał surowe rozkazy:
  - Słuchaj mojego syna, tak jak słuchasz mnie!
  A żołnierze, widząc Olega Rybaczenkę w akcji, odkrzyknęli w odpowiedzi pozdrowienie. Młody carewicz gorączkowo wydawał rozkazy. Tonę trocin trzeba zmieszać z minerałami, a powstanie potężna bomba z czasów antycznych. Powinna być o wiele skuteczniejsza niż proch strzelniczy i nie gorsza od nitrogliceryny. To był prawdziwy pomysł młodego Terminatora. Oleg sam wyrąbał las i zmielił kłody na tarcze i trociny.
  Wierząc w wolę bogów, armia rzymska działała harmonijnie, sprawnie i energicznie. Szybko zgromadzono trociny i potężne drewniane tarcze. Jednak Partowie podjęli próbę wypadu. Oleg Rybaczenko radośnie wymachiwał dwoma mieczami, a kawaleria zaatakowała zza zasadzki. Kilka tysięcy Persów zostało otoczonych. Młody rycerz kopnął ich dowódcę w szczękę, powodując utratę masy zębów. Wtedy jego miecze zaczęły działać niczym brzytwy. I Partowie znaleźli się w pułapce, otoczeni przez najdzielniejszą armię świata.
  Tak, w armii rzymskiej walczyło teraz wielu barbarzyńców, ale to ją wzmocniło, ponieważ wchłonęła świeżą krew i nowe techniki walki.
  Oleg Rybaczenko odniósł większy sukces niż inni w tej rzezi. Chłopiec celowo wskakiwał w wielkie kałuże krwi, by ochlapać rzymskich wojowników. Uwielbiali to, jakby otrzymywali boską łaskę, siłę i szczęście od samego syna Apollina.
  Podobnie wielu w Rzymie radowało się z powrotu dawnych kultów pogańskich i z wielką przyjemnością modliło się do Fortuny. Chrześcijaństwo jednak wydawało się zbyt wrogie przyjemnościom życia i przez to nieatrakcyjne. Co więcej, czy w ogóle istniałby raj? I czy ktokolwiek żyjący w IV wieku w ogóle widział zmartwychwstałego Chrystusa?
  A ich bogowie są prości, zrozumiałi, ludzcy... I nikt nie stawiał poważnego oporu odrodzonym kultom!
  A teraz wojownicy Rice'a, chociaż połowa z nich nie jest Latynosami, lecz barbarzyńcami, z entuzjazmem wypełniają rozkazy Imperatora, jego Syna i Syna Apollina.
  W nocy przygotowano już wystarczającą ilość trocin i minerałów. Oleg Rybaczenko nie czekał do świtu, lecz rozkazał natychmiast skierować wóz do centralnego punktu obrony wroga.
  A schwytane partyjskie konie, niosąc śmiercionośny ładunek, rzuciły się w stronę królewskiej wieży. Popędzano je, a ich pęciny i nogi przypalano płonącymi pochodniami i uderzeniami długich batów. I chociaż Persowie otworzyli ogień bez ładu i składu w nocy, było już za późno.
  Oleg Rybaczenko, aby wzmocnić swój głos, krzyknął przez wielki miedziany róg:
  - Niech imię bogów się spełni! Niech Jowisz będzie nam pomocą!
  Eksplozja była tak potężna, że zrzuciła hełmy z głów Rzymian nawet z odległości kilku mil. Partowie jednak ucierpieli tysiąc razy bardziej. Wybuch podniósł ich główne schrony, a mury zawaliły się. Setki perskich żołnierzy zginęło na miejscu, a jeszcze więcej zostało okaleczonych...
  Oleg Rybaczenko, którego również rzuciła fala uderzeniowa, upadł na kolana, ale natychmiast podskoczył. Młody rycerz ponownie warknął:
  - A teraz do ataku, przyjaciele! Ku chwale naszego Boga Apollina!
  I rzucił się pierwszy, błyskając bosymi, chłopięcymi obcasami, na których oblepiał je kurz z krwi. Za nim pędziła cała rzymska armia, niezliczona, przynajmniej w tym koszmarze.
  Oleg jako pierwszy dotarł do pozycji Partów i szybko wspiął się pod zawalony mur. Młody terminator szalał z podniecenia. Zmasakrował każdego, kto pojawił się w zasięgu wzroku, choć było już jasne, że Partowie stracili zdolność do prawdziwej walki. Ich duch walki gwałtownie osłabł, a wszelka chęć stawiania oporu Rzymianom wyparowała. Mimo to rzeź trwała nadal, a prawdziwa rzeź trwała.
  Oleg Rybaczenko, wymachując mieczami i wycinając kolejną polanę, zaśpiewał całą balladę:
  Jestem rycerzem Rzymu i miecza...
  Pan wezwał mnie do walki!
  Świat nagle zyskał kata,
  I lepiej chwal Swaroga!
  
  Postanowiliśmy wskrzesić wielkie marzenie,
  Ten człowiek stał się tak silny jak Bóg!
  I zakochali się w mądrości i pięknie,
  Który ucieleśnia impuls serc w metal!
  
  Nie, Cezar nie był poganinem,
  Nie miał sobie równych w walce...
  A Rzym w promienistej chwale,
  Wyzwanie dla strachu-szatana!
  
  Wszystko obróci się w proch,
  Ale tylko duch jest nieśmiertelny!
  Znajdźmy siłę w słowach,
  Tego nie możemy powiedzieć na głos!
  
  Wierz mi, człowiek to nie trup,
  To co najlepsze jest w nim, on zawsze żyje...
  Promień chwały nie zgasł...
  Gwiazda miłości w sercach!
  
  A co to jest krew,
  Ona daje nam życie...
  Z bólu rodzi się miłość,
  I trzymaj się tego!
  
  Wierz, że nie jesteś słaby,
  A on był silny duchem!
  Niech niewolnik zginie w ciele,
  Damy radę z uzdą!
  
  Kiedy przezwyciężysz tchórzostwo,
  I dziki horror zniknie...
  Potem wznosisz się ponad dachy,
  Licząc twarze bogów!
  
  Olimp przyjdzie i rozpali ogień,
  I będzie światłość promienna...
  Ale nie dotykaj słabego bohatera,
  Klient okulisty...
  
  Kto depcze małego robaka,
  On sam jest nic niewart w sercu!
  A moją wielką pasją jest
  Dwie gałązki pieprzu pod ogonem!
  
  Krótko mówiąc, Belobog, chodź,
  Stanę się Apollinem...
  Skreślimy zera długopisem,
  Miliony są za nami!
  Stolica Partii padła, a nad nią powiewała teraz rzymska flaga. Oleg Rybaczenko wziął w swoje silne dłonie klucz do Azji i zbliżył się do cesarza Juliana. Julian podziękował swojemu następcy i oddał mu go, mówiąc: "Chwała Apollowi".
  Julian buduje nową stolicę. Oleg również zaczyna produkować... Tu ponownie spotyka cesarza Juliana. Królestwo Partów, które przysporzyło Rzymianom tyle problemów, i Julian, już wtedy nazywany Wielkim, postanawiają odbudować Babilon.
  Pojawienie się Olega Rybaczenki, adoptowanego syna cesarza i uważanego za syna Apollina, Rzymianie odebrali jako znak od bogów.
  Westalki obsypały chłopca płatkami róż. Oleg deptał je bosymi stopami, dumnie wypinając pierś, krocząc niczym triumfujący kawalerzysta. Płatki przyjemnie łaskotały jego bose pięty, co podnosiło go na duchu. Julian uścisnął dłoń chłopca, zrogowaciałą od żołnierskiego trudu, mówiąc:
  "Och, mój synu! Kazałem odlać twój złoty posąg ze skarbów zdobytych na Partach, ze szmaragdami zamiast oczu! Skoro jesteś synem Apollina, jesteś niczym bóg piękna i sztuk walki!"
  Oleg Rybaczenko odpowiedział skromnie, krzyżując ramiona na umięśnionej klatce piersiowej:
  - Jestem jak bóg, będąc człowiekiem!
  Julian skinął głową w stronę chłopca i oznajmił:
  - Na twoją cześć i na cześć początku odrodzenia Babilonu zorganizujemy walki gladiatorów!
  Oleg powiedział szczerze:
  - Mniej rozlewu krwi! Nasi bogowie nie wymagają poświęceń, lecz odwagi i męstwa!
  Julian zgodził się z tym:
  - Niech tak będzie! Ale ci Partowie, którzy się nie podporządkowali, muszą zginąć w walce gladiatorów, aby nie przysparzać Rzymowi dalszych kłopotów!
  Rybachenko Jr. odpowiedział na to:
  "Niech bogowie zadecydują o ich losie! Tylko nie pozwólcie kobietom i dzieciom brać w tym udziału!"
  Julian odpowiedział niejednoznacznie:
  - Ci, którzy nie są dla nas niebezpieczni, nie wezmą udziału w tańcu śmierci!
  Posąg, odlany dla Olega Rybaczenki, był jeszcze wyższy niż w rzeczywistości, a jego szmaragdowe oczy błyszczały. Chłopiec-bóg trzymał w dłoniach dwa miecze o stalowych ostrzach i rękojeściach zdobionych rubinami. Rzeźbione mięśnie były idealnie wierne oryginałowi.
  Potem odbyła się wystawna uczta, a podczas niej rozegrała się pierwsza walka gladiatorów. Walczyli dwaj starannie umyci i naoliwieni Partowie. Rzucili się na siebie z mieczami. Większy z nich otrzymał kilka ciosów mieczem w pierś i brzuch i padł na piasek. Walka trwała krótko i niemal wszyscy Rzymianie, niezadowoleni z wyniku, kiwali głowami z dezaprobatą - "Wykończcie go!" - powstrzymał się Oleg. Nie chciał sprawiać wrażenia ani okrutnego, ani miłosiernego.
  Part bezczelnie zadźgał swojego rodaka na śmierć. To był właściwie koniec gladiatorskiego widowiska. Dopiero pod koniec uczty, gdy Julian, niczym Neron, zaśpiewał, wojownicy zostali ponownie wezwani na listy. Tym razem walka rozegrała się między dwoma nastolatkami.
  Walczyli dość długo, zadając sobie nawzajem liczne rany. W końcu, kompletnie wyczerpani, przebili sobie nawzajem piersi mieczami i zamarli.
  Oleg Rybachenko zauważył z niezadowoleniem:
  - Obiecałeś ojcze, że w walkach gladiatorów nie będzie dzieci!
  Julian odpowiedział zdecydowanie, uderzając pięścią w stół:
  - To nawet nie są dzieci! Mają już czternaście lat!
  Wynik ten wywołał pewne rozczarowanie wśród Rzymian, którzy wygwizdali poległych żołnierzy.
  ROZDZIAŁ 18.
  Oleg nie protestował. Sam nie uważał czternastolatków za dzieci. Skoro chłopak może być już z kobietą, to nie jest dzieckiem!
  Walki gladiatorów rozpoczęły się następnego dnia.
  Partowie walczyli ze sobą. Byli wściekli, atakowali i dźgali. Przelano mnóstwo krwi i potu.
  Już w pierwszej bitwie po obu stronach walczyło po dwudziestu ludzi. Ci, którzy wyszli pierwsi, nosili zielone przepaski biodrowe, a ci, którzy wyszli później, żółte. Bitwa była zacięta i wyrównana. Zieloni zwyciężyli, z których na nogach pozostało tylko trzech, i nawet oni byli poważnie ranni.
  Druga walka okazała się nieco mniej krwawa od pierwszej.
  Tym razem po obu stronach stanęło piętnastu mężczyzn. Niektórzy nosili pomarańczowe opaski, inni niebieskie. Ciężkie buty dudniły o piasek. Sami gladiatorzy byli półnadzy, wielu owłosionych, co sprawiało, że widowisko było dość barbarzyńskie i napięte. Pomarańczowi gladiatorzy wydawali się silniejsi, choć ogólnie walka była zacięta. Ciosy wymieniano zaciekle, a krew lała się strumieniami.
  Obie strony kołysały się niczym fale na wietrze.
  Pomarańczowi okazali się silniejsi, pięciu z nich pozostało na nogach. Rzymianie nie okazali litości niebieskim, którzy upadli i zginęli.
  Bitwy toczyły się na wielką skalę. Na przykład, trzy lwy i pięciu Partów walczyło tępymi mieczami. To była krwawa łaźnia... Tym razem szczęście uśmiechnęło się do lwów; poza tym zwierzęta zostały oszczędzone, a miecze dane jeńcom były krótkie, zardzewiałe i długie, nieostrzone.
  Potem na ring weszli nastolatkowie uzbrojeni jedynie w sztylety. Rozległ się jęk, wrzask i gryzienia. Byli spleceni w uścisku, dźgając się sztyletami, uderzając głowami i kopiąc. Chłopcy byli tak wściekli, że nie obchodziło ich, kto jest w której drużynie. Po prostu zabijali się nawzajem, okaleczali i wykańczali na miejscu.
  Jeden z nich wyrwał drugiemu nawet doskonałość, powodując śmierć tego drugiego na skutek silnego bólu.
  To brutalne i obrzydliwe, a jednocześnie krwawe i urzekające. Doświadczasz mieszanki podniecenia, przyjemności i obrzydzenia, gdy nadzy, spoceni, zakrwawieni i pokaleczeni nastolatkowie rozszarpują się nawzajem bronią i gryzą.
  W starożytności dzieci rodziły się masowo, a w walkach gladiatorów brało udział wielu chłopców. Byli oni mniej cennym towarem i budzili mniejsze współczucie. Młodzi niewolnicy często walczyli zupełnie nago i zawsze boso.
  Gladiatorki również prawie zawsze chodzą boso, z wyjątkiem najsłynniejszych z nich. Dziewczyny te, aby podkreślić swój wyższy status, noszą eleganckie sandały.
  Niewolnikom nie wolno nosić butów, dopóki nie osiągną pełnoletności. Tylko w ujemnych temperaturach zakłada się im surowe, drewniane buty, aby zapobiec zamarznięciu cennego inwentarza. A jeśli dziecko jest z natury silne i odporne na śnieg, lepiej zostawić je bez tuniki. Aby nie wyglądać jak niewolnicy, dzieci wolnych Rzymian, a zwłaszcza patrycjuszy, noszą sandały lub kapcie, a w chłodne dni buty.
  Oleg Rybaczenko, jako syn boga Apollina, był oczywiście wolny od takich uprzedzeń. Jednak niektórzy partyjscy jeńcy, patrząc na chłopca w krótkich spodenkach siedzącego obok cesarza, najwyraźniej wzięli go za honorowego dermatologa i zaczęli szeptać.
  Oleg ma bardzo dobry słuch i nieprzyjemnie jest o tobie tak myśleć. Dwie półnagie niewolnice podeszły do księcia i zaczęły przyjemnie masować bose stopy chłopca. Tak miło jest być dotykanym przez Azjatki. Podobno one również były pojmanymi niewolnicami w podbitej Partii.
  Tylko jeden z nastolatków utrzymał się na nogach, choć i on z powodu licznych ran nie mógł ustać prosto i poruszał się na czworakach.
  Następna bitwa była nieco bardziej egzotyczna. Cztery krokodyle kontra dwudziestu Partów z kijami. I tylko jeden z nich miał siekierę. Aligatory rzuciły się na więźniów, którzy oddawali im ciosy kijami. Niektórzy Partowie uciekli. Krokodyl to przerażające zwierzę. Jego szczęki pękły, a Part, przegryziony, padł w zębach.
  Inny wojownik stracił już nogi, inny ręce. A gladiator zjada krokodyle z wielkim apetytem.
  Wysoki Pers z siekierą rzucił się na aligatora. Aligator nawet nie zareagował: jego skóra była tak twarda. Odpędzał wszystko, co wpadło mu w oko, i rzucił się, by pożreć każdego, kto wpadł mu w kły.
  Powstała krwawa masa, która zaczęła się rozprzestrzeniać po piasku i żwirze.
  Oleg Rybachenko zaczął flirtować z niewolnicami... A potem się odsunął.
  Pippi Pończoszanka wykrzyknęła:
  - Teraz pomóżmy Iwanowi Groźnemu!
  Oleg gwizdnął:
  - Wow! Zmieniłeś zdanie? Nadal chcesz ratować imperium?
  Margarita uderzyła się w bosą, wyrzeźbioną stopę i zaćwierkała:
  "Nadludzie ratują imperium! Chociaż panowanie Iwana Groźnego to jeszcze nie imperium i to nie do końca Rosja. Ale cóż mogę powiedzieć - w końcu imperium powstaje!"
  Annika zauważyła:
  "Ale tak naprawdę, dlaczego nie nazwać tego imperium? Za czasów Iwana Groźnego Moskwa była już dużym krajem. Większym niż na przykład imperia austriackie czy japońskie, więc można je tak nazwać!"
  Oleg skinął głową na znak zgody:
  - No dobrze! Więc darujmy sobie to zamieszanie i niepotrzebne kłótnie. Czy oblężenie Revalu wystarczy?
  Pippi Pończoszanka wyraziła sprzeciw:
  - Nie najlepszy pomysł! Pamiętasz, jak przed wojną inflancką armia rosyjska maszerowała na Wyborg?
  Margarita potwierdziła:
  - Tak, była taka potyczka! Odcinek, o którym nie wszyscy wiedzą i na który nie zwrócili uwagi!
  Pippi skinęła głową:
  "Teraz pomóżmy Iwanowi Groźnemu zdobyć Wyborg! Wtedy wojska rosyjskie będą miały silniejszą pozycję na Bałtyku!"
  Annika zachichotała i odpowiedziała:
  - Naprawdę? Zwariowałeś? Wyborg to szwedzkie miasto! A my jesteśmy Szwedami, więc chcesz oddać nasze miasto Rosji?
  Tommy skinął głową:
  - Dokładnie! Iwan Groźny walczył ze Szwecją! Piotr Wielki też! Lepiej byłoby pomóc Karolowi XII niż rosyjskiemu carowi!
  Pippi Pończoszanka skinęła głową i odpowiedziała:
  - A ja byłem tym, który pomógł Karolowi XII, mam ci powiedzieć?
  Dzieci wykrzyknęły chórem:
  - Zapraszamy!
  A wojownik z warkoczykami zaczął snuć opowieść.
  Dzięki interwencji Carlisle'a i bosonogiej dziewczynki Pippi Pończoszanka, szwedzki król przetrwał zagładę Norwegii, a zamiast tego ją zdobył. W rezultacie Norwegia dołączyła do królestwa. Carlisle, wieczny chłopiec, i Pippi Pończoszanka stworzyli hologram ogromnego, przezroczystego ptaka w kształcie gołębicy z gałązką laurową. Norwegia poddała się Karolowi XII i z radością przyjęła jego panowanie.
  Jednak Szwecja, wyczerpana wojną z Rosją, nie mogła już dłużej kontynuować wojny i podpisano traktat pokojowy. Car Piotr zgodził się na sformalizowanie nabytków terytorialnych jako zakupów o znacznych kosztach i na coroczne, bezpłatne dostarczanie Szwedom dużych ilości zboża.
  Wojna się skończyła, ale Karol XII pragnął zemsty. Zebrał i rozbudował swoje siły. I tak w 1737 roku, gdy armia rosyjska była zajęta wojną z Turcją, potężna armia Karola XII zdobyła i oblegała Wyborg. Miasto-twierdza było dobrze bronione i miało silny garnizon.
  Tym razem Carlson postanowił pomóc królowi Szwecji.
  I tak oto grubas z motorem przedostał się do rosyjskiej twierdzy. Dokonał tego, używając peleryny-niewidki, a najlepszą ochroną przed psami jest tłuszcz lamparta.
  I tak młody czarodziej włamał się do prochowni i zapalił lont w lufie. Potem wyszedł z piwnicy.
  Bezpiecznik się przepalił i nagle nastąpił wybuch. Ściana zawaliła się wraz z centralnym grzejnikiem, pozostawiając kolosalną dziurę.
  Następnie armia szwedzka ruszyła do ataku. Był on szybki i zacięty. Jednak armia rosyjska nie była już w stanie stawić skutecznego oporu. Wyborg upadł. Droga do Petersburga stanęła otworem.
  Wojska Karola XII oblegały stolicę Rosji. Po drodze dołączyła do niego grupa szlachty, niezadowolonej z autokracji i mającej nadzieję, że życie będzie łatwiejsze i lepsze w Szwecji, kraju bardziej demokratycznym i z parlamentem.
  Na polu bitwy rozegrała się bitwa. Po jednej stronie walczyły wojska rosyjskie, po drugiej szwedzkie.
  Rosjanami dowodził osobiście Biron, a Szwedami Karol XII.
  Wynik bitwy był niepewny. Rosjanie wciąż mieli przewagę liczebną, choć niewielką. Ale po raz kolejny interweniował gruby chłopak ze Sztokholmu, Karleseon. I po raz kolejny jego interwencja miała negatywny wpływ na Rosjan. Oprócz wiecznego chłopaka Karleseona, była tam również dziewczynka, Gerda, która również władała magią. Nosiła pierścień na każdym palcu bosej stopy.
  Blondynka kiedyś pokonała Królową Śniegu i teraz chciała pomóc swoim szwedzkim braciom.
  A jej bosym stopom nie bał się ani śnieg, ani rozżarzony węgiel.
  I tak te małe czarodziejki rozpętały falę strachu wśród rosyjskiej kawalerii. Konie spłoszyły się i rzuciły do ucieczki. Szeregi kozaków i huzarów zmieszały się i starły, kłując się nawzajem włóczniami i szablami.
  A potem Szwedzi dodali kartacze i wycięli w pień mnóstwo rosyjskiej piechoty.
  Następnie do walki wkroczyli szwedzcy lansjerzy. Karol XII wykonał sztuczny manewr, oskrzydlając Rosjan i atakując ich tyły.
  Carleson, machając różdżkami, wystrzelił pulsary w stronę armii rosyjskiej i zaśpiewał:
  Niech Szwecja będzie piękna,
  Największy z krajów...
  Po prostu niebezpiecznie jest z nami współpracować,
  Jesteśmy prawdziwymi dziećmi huraganu!
  W pewnym sensie Carleson rzeczywiście jest dzieckiem, choć ma już kilkaset lat. Jego ojciec jest karłem, a matka mumią. I może żyć tysiące lat w ciele. A jak wiemy, ludzie mają nieśmiertelną duszę, która może żyć wiecznie, w przeciwieństwie do ciała.
  Nawet teraz tysiące zamordowanych dusz spieszą do nieba, gdzie Wszechmogący Bóg i święci będą ich sądzić.
  Ludzie giną masowo. Karol XII jest już w podeszłym wieku. Trzydzieści siedem lat temu rozgromił przeważającą liczebnie armię Piotra Wielkiego pod Narwą. I teraz robi to ponownie. Tylko tym razem ma po swojej stronie siłę Carlesona i Gerdy. A te dzieci naprawdę potrafią czynić cuda.
  A potem powróciła Pippi Pończoszanka. Również wiecznie bosa, z rudymi włosami, które lśniły jak płomień znicza olimpijskiego.
  Chociaż te małe czarodziejki są złe dla Rosji. Ale Gerda jest Dunką, a Karleson Szwedem, jak Pippi, i można ich zrozumieć. I dlaczego Baba Jaga nie miałaby pojawić się po stronie rosyjskiej? Czy jesteśmy czarownicami, czy nie, czy jesteśmy patriotkami, czy nie?
  Ale w tym przypadku jakoś nie pojawił się ze strony rosyjskiej ani goblin leśny, ani duch wodny, ani Baba Jaga, ani kikimora.
  Armia rosyjska dowodzona przez Birona została pokonana. Karol XII zdobył Petersburg. Wówczas Anna Janowna przeniosła stolicę do Moskwy i próbowała kontynuować wojnę.
  Karol XII, zgromadziwszy siły, rozpoczął inwazję w głąb Rosji. Sytuację zaostrzyła trwająca wojna z Imperium Osmańskim.
  A chan krymski zaatakował południowe regiony Rosji, niszcząc Tułę, Riazań i Kijów.
  Wojska osmańskie ruszyły następnie na Astrachań. Tym razem były dobrze przygotowane i zdołały oblegać miasto. Dysponowały potężną artylerią, która obracała w pył domy i mury. Tymczasem Karol XII zbliżał się do Moskwy. Decydująca bitwa rozegrała się w pobliżu drugiej stolicy Rosji.
  A potem Carleson i Gerda, a wraz z nimi szwedzka Pippi Pończoszanka, wszyscy rzucili się na armię rosyjską w jednym szeregu. I zaczęli machać swoimi magicznymi różdżkami.
  A potem Pippi i Gerda - te wieczne dziewczyny - trzaskały bosymi stopami, każda z nich miała pierścień z magicznym artefaktem. I rozpętała się straszliwa burza, oślepiając Kozaków i huzarów. Zawrócili i rozdeptali własną piechotę. To była prawdziwie piekielna ciemność.
  A Pippi i Gerda ciskały artefaktami we wrogów, dosłownie ich przebijając. A potem Carlson rozpętał potworną burzę. I oszołomione wrony zaczęły spadać w niebo, przebijając głowy rosyjskich żołnierzy.
  A dziewczęta, bosymi palcami u stóp, wystrzeliwały ogniste pulsary i śpiewały:
  Jesteśmy dziećmi Szwecji, podzieliliśmy los Napoleona,
  Choć boso nawet na śniegu, mróz...
  Dziewczyny nie przejmują się prawem policyjnym,
  Ponieważ Chrystus przyniósł łaskę!
  
  Chcę powiedzieć hipokrytom, że jesteście po prostu okropni,
  Potępiasz nas wszystkich na próżno...
  My, dziewczyny, jesteśmy wielkimi łobuzami,
  Nawet Karabas nam się nie boi!
  
  Każdy z nas nie jest tylko dzieckiem,
  Albo po prostu mówiąc, naprawdę jest supermanem...
  A głos Pippi jest bardzo wyraźny,
  Wiem, że chłopak nie będzie miał żadnych problemów!
  
  Zdobędziemy ogrom wszechświata,
  Chociaż nasze stopy są brudne i bose...
  A naszym zajęciem jest tworzenie,
  W imię naszej pięknej Szwecji!
  
  My, dzieci, wiecie, wcale nie jesteśmy kalekami,
  A wojownicy Ziemi Świętej...
  Wysławiajmy naszą Ojczyznę, uwierz mi, na zawsze,
  W imieniu naszej szwedzkiej rodziny!
  To jest właśnie ten rodzaj starcia, który zainscenizowały Wieczne Dzieci. I jak ciężko było żołnierzom armii rosyjskiej.
  Co prawda, tym razem armia carska miała po swojej stronie parę leśnych goblinów. Próbowali oni posłać w stronę Szwedów ożywione, chodzące drzewa, groźnie machając gałęziami i korzeniami.
  Ale Pippi i Gerda trzasnęły bosymi stopami, a drzewa wybuchły błękitnym płomieniem. Ich liście dosłownie zwęgliły się i zostały zapylone. A przerażone drzewa, dręczone i trzęsące się ze strachu, rzuciły się na rosyjskie wojska. To dopiero była zabawa.
  I gobliny leśne były w tarapatach. Wtedy Carleson wyczarował dużą klatkę. I oba brodate stworzenia znalazły się w niej.
  Byli naprawdę przygwożdżeni... A armia rosyjska została zaatakowana przez trójkę groźnych dzieciaków ze Skandynawii. Nic dziwnego, że są potomkami Wikingów. A kiedy szwedzcy lansjerzy pojawili się na tyłach, wynik bitwy był przesądzony.
  Po klęsce na Polu Marsowym carska Rosja zawarła pokój ze Szwecją.
  Musieli oddać wszystkie ziemie podbite wcześniej przez Piotra Wielkiego, a także Nowogród i Psków, i zapłacić Skandynawom ogromną daninę.
  Jakie nieszczęście czeka zwyciężonych?
  Ale carskiej Rosji udało się odbić Astrachań z rąk Turków. Nastąpił okres pokoju. Następcą Anny Janowny został Iwan VI, jeszcze niemowlę, a następnie Elżbieta Pietrowna.
  Zaczęła więc przygotowywać się do wojny zemsty przeciwko Szwecji. Karol XII rozpoczął wojnę w Europie, aby odzyskać dawne posiadłości swojego imperium, a nawet je powiększyć.
  Początkowo Szwedzi, z pomocą Carlesona, Gerdy i Pippi Pończoszanka, odnosili sukcesy. Ale potem Karol XII zaatakował Danię. Gerda zwróciła się przeciwko niemu. Carleson i Pippi również uciekli. Potężna Brytania przystąpiła do wojny ze Szwecją. A wkrótce potem Prusy, gdzie panował wielki monarcha Fryderyk II. W tym czasie Karol XII był już stary, zgrzybiały i nie tak błyskotliwy.
  Kazachstan również przyłączył się do carskiej Rosji, stając się coraz większy i silniejszy.
  I wielka armia rozpoczęła oblężenie Nowogrodu. A potem Baba Jaga nadleciała z moździerzem. I zaczęła popisywać się najróżniejszymi sztuczkami i trikami.
  Gdy tylko machnie miotłą, w powietrze natychmiast wystrzeli tysiąc Szwedów, po czym zaczną się kręcić i wirować.
  Baba Jaga po prostu poszła i warknęła:
  - Ale pasaran!
  A potem znowu kręcił miotłą. A potem dołączyła kikimora, no to dopiero była zabawa. Był rok 1754, a król Szwecji miał siedemdziesiąty drugi rok panowania.
  Nie miał siły ani energii. Krótko mówiąc, wojska rosyjskie szturmowały Nowogród z pomocą Baby Jagi i kikimory.
  Psków został odcięty; jego garnizon poddał się bez walki.
  Następnie wojska rosyjskie obległy Narwę. Tymczasem w Europie Prusacy i Brytyjczycy walczyli ze Szwedami. A potem dołączyli do nich Francuzi.
  Aleksander Suworow wyróżnił się w szturmie na Narwę, a twierdza ta również upadła. Carska Rosja pokazała swoją potęgę, a pod wodzą Elżbiety Pietrowny nastąpiło odrodzenie. Wojska rosyjskie odbiły Rygę i Rewal w 1755 roku. Następnie zdobyto Wyborg. Wojna ze Szwedami trwała nadal. W Europie ostatnia szwedzka twierdza padła w 1757 roku, a Szwedzi zawarli haniebny pokój. Wojna z Rosją szalała przez jakiś czas, aż do grudnia 1758 roku. Wtedy w końcu zmarł Karol XII, który przeżył siedemdziesiąt sześć lat - wiek znaczny jak na tamte czasy. Jego wnuk zawarł pokój, oddając wszystkie terytoria, które Szwedzi zdołali zdobyć pod wodzą Anny Janowny, a nawet nieco więcej.
  I tak wojna się skończyła. Carleson i Pippi Pończoszanka nigdy nie interweniowali, a tym samym, można by rzec, dopuścili się zdrady. Jednak leśne gobliny, Baba Jaga i kikimory odegrały ważną rolę, a pod koniec pojawił się nawet duch wody. I to było wspaniałe. Jedyny problem polegał na tym, że gdy wojska rosyjskie próbowały ruszyć na Sztokholm, Pippi Pończoszanka machnęła magiczną różdżką i ziejące ogniem pióra spadły na rosyjskie okręty, podpalając rosyjską eskadrę.
  Po czym Elżbieta Pietrowna zawarła pospieszny pokój. Trzy lata później zmarła, a Piotr III wstąpił na tron, ale to już inna historia.
  Oleg i Margarita wykrzyknęli:
  - Hiperkwazaryczny! A Carleson jest tuż obok!
  Potem drużyna bosonoga postanowiła zrobić sobie przerwę od ratowania świata i zagrać w piłkę nożną! Wzięli latający dywan i wylądowali na lądzie, wybierając odpowiedni trawnik.
  Oleg i Małgorzata po jednej stronie, a Pippi Pończoszanka, Annika i Tommy po drugiej. Chociaż zdecydowanie brakuje dzieci i gra nie jest zbyt wygodna, to i tak szkoda.
  Dzieci mimo wszystko rzucały piłką i śmiały się. To była świetna zabawa. W końcu ciało wpływa na umysł, a nawet gdy jesteś stary, ale twoje ciało jest młode, nadal dobrze się bawisz.
  Oleg przypomniał sobie jedną alternatywę.
  Piotr Wielki nie zmarł w 1725 roku; wręcz przeciwnie, cieszył się zdrowiem i siłą bohatera, pomimo złych nawyków. Kontynuując wojnę na południu, wielki car podbił cały Iran i dotarł do Oceanu Indyjskiego. Tam, na jego wybrzeżu, rozpoczęto budowę miasta portowego. Następnie, w 1730 roku, wybuchła wielka wojna z Turcją. Trwała pięć lat. Ale carska Rosja podbiła Irak, Kuwejt, Azję Mniejszą i Kaukaz oraz Krym i jego miasta graniczne.
  Piotr Wielki, jak mawiają, umocnił swoją pozycję na południu. W 1740 roku wybuchła nowa wojna z Turcją. Tym razem Stambuł upadł, a carska Rosja podbiła Bałkany i dotarła do Egiptu. Rozległe terytoria znalazły się pod panowaniem carskim.
  W 1745 roku armia carska wkroczyła do Indii i włączyła je do wielkiego imperium. Zdobyto również Egipt, Etiopię i Sudan. W 1748 roku carska Rosja zajęła Szwecję i Finlandię.
  To prawda, że car zgrzybiał kością - mimo to był już dość stary. I rozpaczliwie pragnął znaleźć jabłko młodości, aby móc podbić świat na czas. Albo wodę życia. Albo jakikolwiek inny eliksir. Podobnie jak Czyngis-chan, Piotr Wielki pragnął nieśmiertelności. A właściwie, Czyngis-chan też był śmiertelny, ale dążył do nieśmiertelności, choć mu się to nie udało.
  Piotr obiecał tytuł księcia i tytuł książęcy lekarzowi, naukowcowi lub czarownikowi, który mógłby obdarzyć go nieśmiertelnością. I tak na całym świecie rozpoczęły się poszukiwania eliksiru nieśmiertelności, czyli wiecznej młodości.
  Oczywiście, znalazła się cała masa szarlatanów, którzy oferowali swoje mikstury, ale testowano je na starych królikach doświadczalnych i w razie niepowodzenia - wykonywano na nich karę śmierci.
  Ale wtedy do Piotra Wielkiego przybył chłopiec w wieku około dziesięciu lat i potajemnie wszedł do pałacu. Powiedział wysokiemu starcowi, że istnieje sposób na przywrócenie mu młodości. W zamian Piotr Wielki musiałby zrzec się tronu i władzy. Miałby stać się dziesięcioletnim chłopcem i otrzymać szansę na nowe życie. Czy car był na to gotowy?
  Piotr Wielki zapytał chłopca ochrypłym głosem:
  - W jakiej rodzinie będę?
  Chłopiec boso ubrany w krótkie spodenki odpowiedział:
  - Żadnego! Będziesz bezdomnym chłopcem i będziesz musiał sam znaleźć swoją drogę w życiu!
  Piotr Wielki podrapał się po łysym czole i odpowiedział:
  "Tak, dałeś mi trudne zadanie. Nowe życie, nowe życie, ale jakim kosztem? A co, jeśli na trzy dni stanę się chłopcem, żeby się nad tym zastanowić?"
  Chłopiec w krótkich spodenkach odpowiedział:
  - Nie, trzy dni - tylko trzy godziny próby!
  Piotr Wielki skinął głową:
  - Już idzie! A trzy godziny wystarczą, żeby to ogarnąć!
  Chłopiec tupnął bosą stopą.
  I wtedy Piotr poczuł niezwykłą lekkość w ciele i zerwał się na równe nogi. Był już chłopcem. Co prawda, bosy i w łachmanach, ale zdrowym, pogodnym młodzieńcem.
  Obok niego stał znajomy, jasnowłosy chłopiec. Wyciągnął rękę. I znaleźli się na kamienistej drodze. Padał mokry śnieg, a Piotr był prawie nagi i bosy. I było ponuro.
  Chłopiec skinął głową:
  - Tak, Wasza Wysokość! Taki jest los biednego chłopca!
  Petka zapytał go:
  - Jak masz na imię?
  Chłopiec odpowiedział:
  - Jestem Oleg, co?
  Były król stwierdził:
  - Spokojnie! Jedźmy szybciej!
  Chłopiec zaczął maszerować bosymi, szorstkimi stopami. Oprócz zimna i wilgoci, dręczył go również głód. Nie było zbyt wygodnie. Chłopiec-król zapytał drżącym głosem:
  - Gdzie możemy przenocować?
  Oleg odpowiedział z uśmiechem:
  - Zobaczysz!
  I rzeczywiście, przed nimi pojawiła się wioska. Oleg gdzieś zniknął. Piotr Wielki, teraz chłopiec, został zupełnie sam. Ale skierował się do najbliższego domu. Doskoczył do drzwi i zaczął walić w nie pięściami.
  Na twarzy właściciela pojawiła się ponura twarz:
  - Dokąd musisz iść, zwyrodnialcu?
  Petka wykrzyknął:
  - Pozwól mi przenocować i daj mi coś do jedzenia!
  Mistrz chwycił bat i uderzył chłopca po prawie nagim ciele. Nagle zaczął krzyczeć. Mistrz uderzył go ponownie, a Piotr rzucił się do ucieczki, błyszcząc obcasami.
  Ale to nie wystarczyło. Spuścili na niego wściekłego psa. I jak rzucił się na chłopca.
  Petka biegł tak szybko, jak mógł, ale jego pies ugryzł go kilka razy i oderwał kawałki mięsa.
  Jak rozpaczliwie krzyczał chłopiec-car z bólu i upokorzenia. Jakie to było głupie i podłe.
  A potem zderzył się czołowo z wozem pełnym obornika. Strumień odchodów spadł na niego, pokrywając go od stóp do głów. A gnojowica piekła go w ranach.
  Piotr krzyknął:
  - O mój Boże, dlaczego to się ze mną dzieje?
  I wtedy ocknął się. Oleg stanął obok niego; wyglądał na trochę starszego, miał około dwunastu lat, a chłopiec-czarodziej zapytał króla:
  - Cóż, Wasza Wysokość, czy zgadza się na tę opcję?
  Piotr Wielki zawołał:
  - Nie! I wynoś się stąd, zanim każę cię zabić!
  Oleg zrobił kilka kroków, przeszedł przez ścianę jak duch i zniknął.
  Piotr Wielki przeżegnał się i odpowiedział:
  - Cóż za demoniczna obsesja!
  Wielki car i pierwszy cesarz Wszechrusi i Imperium Rosyjskiego zmarł w 1750 roku. Zmarł po dość długim życiu, zwłaszcza jak na czasy, gdy nie znano nawet pomiaru ciśnienia krwi, podczas chwalebnego i udanego panowania. Jego następcą został wnuk, Piotr II, ale to już inna historia. Jego wnuk miał własne królestwo i prowadził wojny.
  ROZDZIAŁ NR 19.
  Po pokonaniu Japonii nie zaszkodziłoby zrobić sobie przerwę. Ale carat i Mikołaj II uznali, że samurajowie prawdopodobnie będą domagać się zemsty. Wojna z Niemcami i Austro-Węgrami była nieunikniona. I lepiej było ją prowadzić z Japończykami jako poddanymi - dodatkowi żołnierze nie zaszkodziliby. Więc, jak głosi przysłowie, rozbijmy to. I tak rozpoczęły się desanty.
  I tak rozpoczęły się desanty. Brakowało parowców i transportowców. Używano barkasów, a zaopatrzenie transportowano krążownikami i pancernikami, a także wieloma innymi środkami transportu. Car nakazał wykorzystanie floty handlowej do desantów.
  Wojska rosyjskie odparły atak samurajów, którzy próbowali wyprzeć je z przyczółka. Jednak armia carska utrzymała się, a zmasowany atak został odparty z dużymi stratami.
  W trakcie szturmu czarownice siekały szablami i rzucały granatami we wroga bosymi stopami.
  Z pewnością byli w najniebezpieczniejszych pozycjach. A potem zaczęli strzelać z karabinów maszynowych. Każdy pocisk trafił w cel.
  Natasza strzeliła, rzuciła granat bosymi palcami u stóp i zaćwierkała:
  - Nie ma nikogo fajniejszego ode mnie!
  Zoja, strzelając z karabinu maszynowego, rzuciła bosymi palcami stóp dar śmierci i pisnęła:
  - Za cara Mikołaja II!
  Aurora, kontynuując ogień z karabinów maszynowych, podskoczyła, odskoczyła i powiedziała:
  - Za wielką Ruś!
  Swietłana, nadal nękając wroga, obnażyła zęby i rzuciła granat bosym obcasem, agresywnie:
  - Za carskie imperium!
  Pippi Pończoszanka machnęła różdżką i pod wpływem jej magii japońscy żołnierze zaczęli zamieniać się w bujne kwiaty.
  Dziewczyna zaćwierkała:
  - Jestem najsilniejszy na świecie, zniszczę swoich wrogów!
  Annika jest również uzbrojona w magiczną różdżkę i potrafi zamieniać samurajów w serniki, wątróbkę i pierniki.
  Dziewczynka piszczy:
  - Za świętą Szwecję!
  I stuka bosymi palcami u stóp!
  W rezultacie zachodzą nowe transformacje.
  Tommy również czyni cuda za pomocą magicznego artefaktu. Wyobraźcie sobie japońskich żołnierzy w kształcie pucharków do lodów.
  Chłopiec w wieku około dziesięciu lat wykrzykuje:
  - Oto gwiazdy szwedzkiego komunizmu!
  Wojownicy nadal uderzali i walili. Byli tak pełni energii. Strzelali do siebie nawzajem i miażdżyli nacierających samurajów.
  Zabił już tysiące, dziesiątki tysięcy Japończyków.
  A pokonani samurajowie uciekają... Dziewczyny są w ich starciu naprawdę zabójcze.
  A Rosjanie bagnetami poćwiartowali samurajów...
  Atak został odparty. Nowe wojska rosyjskie lądują na wybrzeżu. Przyczółek się powiększa. Nieźle jak na imperium carskie, oczywiście. Jedno zwycięstwo za drugim. Admirał Makarow również będzie pomagał swoimi działami, zmiatając Japończyków.
  A teraz wojska rosyjskie już posuwają się przez Japonię. A ich lawina jest nie do zatrzymania. Ciosą wroga i kłują go bagnetami.
  Natasza, atakując samurajów i tnąc ich szablami, śpiewa:
  - Białe wilki tworzą stado! Tylko wtedy rasa przetrwa!
  A jak rzuca granat bosymi palcami u stóp!
  Zoya śpiewa razem z nami z dziką agresją. I kopiąc bosymi stopami, ona również śpiewa coś wyjątkowego i potężnego:
  -Słabi giną, są zabijani! Chroniąc święte ciało!
  Augustyna, strzelając do wroga, siekając szablami i rzucając granatami bosymi palcami stóp, piszczy:
  - W bujnym lesie toczy się wojna, zagrożenia nadchodzą zewsząd!
  Swietłana, strzelając i rzucając dary śmierci bosymi stopami, wzięła je i pisnęła:
  - Ale zawsze pokonujemy wroga! Białe wilki kłaniają się bohaterom!
  A dziewczęta śpiewają chórem, niszcząc wroga, rzucając śmiercionośnymi pociskami bosymi stopami:
  - W świętej wojnie! Zwycięstwo będzie nasze! Naprzód, cesarski sztandar! Chwała poległym bohaterom!
  Pippi Pończoszanka kłapie bosymi palcami stóp i dokonuje cudownych transformacji japońskich żołnierzy. I już wazony z kwiatami stoją w kolumnach.
  Dziewczyna Terminator ryczy:
  - Naprawdę stałem się sławny!
  Dziewczyna Annika macha swoją magiczną różdżką i zgadza się:
  - Zdecydowanie tak!
  I stuka bosymi palcami. Dzieją się cuda i niesamowite transformacje.
  Tommy również machnął najpierw swoją magiczną różdżką, magicznie przemieniając Japończyka w lody w czekoladzie. Chłopiec strzelił bosymi palcami u stóp, powodując, że pistacje posypały się deszczem - cudownie.
  I powiedział:
  - Car Mikołaj - zwyciężaj bardzo dzielnie!
  Oleg Rybachenko też walczy. Ten bosonogi chłopak wystrzeliwuje palce u stóp coś bardzo niszczycielskiego. A potem uderza cię jak hiperblaster.
  Po czym zaśpiewa:
  Będziemy w stanie podnieść wielką Ruś z kolan,
  Rosja znów stanie się supermocarstwem...
  A rosyjska flaga zabłyśnie nad planetą,
  Dajmy ludziom szczęście, pokój i miłość!
  Margarita Korszunowa, ta energiczna dziewczyna, również stuka bosymi palcami stóp. Wykonuje cudowne, baśniowe transformacje i śpiewa:
  Mikołaj Wielki Car,
  Pokonuje samurajów...
  Walczysz i trzymasz się,
  Uczyńmy naszą Ojczyznę rajem!
  I znów dziewczęta strzelają i śpiewają z ogłuszającym wyciem:
  - Nikt nas nie powstrzyma! Nikt nas nie pokona! Białe wilki miażdżą wroga! Białe wilki oddają hołd bohaterom!
  Dziewczyny idą i biegną... A armia rosyjska naciera na Tokio. A Japończycy giną i zostają zmieceni z powierzchni ziemi. Armia rosyjska naciera. I jedno zwycięstwo za drugim.
  A potem przeżywają kilka przygód, Anastazja też, z batalionem bosonogich dziewcząt. A Skobielew jest tuż obok.
  Dlatego podbój Japonii w całości miał sens. Wojska zostały przerzucone do kraju macierzystego.
  Dziewczyny i ich batalion starły się z samurajami na lądzie. Dziewczyny odpowiedziały na nie celnymi strzałami, szablami i granatami rzucanymi bosymi stopami.
  Piękna Natasza rzuciła bosą stopą cytrynę i pisnęła:
  - Za cara i Ojczyznę!
  I strzelił do Japończyków.
  Wspaniała Zoya również rzuciła granat bosymi palcami u stóp i pisnęła:
  - Za Ruś Pierwszą Wezwaną!
  I udało jej się też pokonać samuraja.
  Wtedy rudowłosy Augustyn dał klapsa i pisnął:
  - Chwała Matce Królowej!
  I przebiło także wroga.
  Anastazja również zaatakowała, wystrzeliwując bosymi stopami całą beczkę materiałów wybuchowych, rozpraszając Japończyków wzdłuż i wszerz:
  - Chwała Rusi!
  I Swietłana strzeliła. Rozgromiła Japończyków i zadała druzgocący cios cytryną gołymi obcasami.
  Krzyknęła co sił w płucach:
  - Ku nowym granicom!
  Natasza zaatakowała Japończyka i pisnęła:
  - Za wieczną Ruś!
  I ona też ciąła samuraja:
  Doskonała Zoya wzięła na siebie zadanie uderzenia Japończyka. Rzuciła granat w przeciwnika bosą stopą i pisnęła:
  - Za zjednoczone i niepodzielne imperium carskie!
  A dziewczyna zagwizdała. Widać było, że nastolatka znacznie urosła: wysokie piersi, wąska talia i krągłe biodra. Miała już figurę dojrzałej, muskularnej, zdrowej i silnej kobiety. A jej twarz była taka młodzieńcza. Dziewczyna z trudem stłumiła chęć seksu. Pozwoliła im się tylko pieścić. A jeszcze lepiej, z inną dziewczyną; przynajmniej nie straci dziewictwa.
  Pippi Pończoszanka walczy bardzo agresywnie. Pokazuje kły. Macha też magiczną różdżką i kłapie bosymi palcami stóp. A samurajowie zamieniają się w czekoladowe beczki wypełnione miodem.
  Wojownik wykrzykuje:
  - Naprzód do Tokio!
  Annika również daje niesamowity efekt. Jej magiczna różdżka jest jak meteor. A jej bose palce u stóp klikają.
  Wojownik śpiewa:
  Będzie miasto nie na Wenus,
  Bolszewicy powstali...
  I na przekór chłodnej chimerze,
  Szwedzkie pułki powstały!
  Tommy również wykonuje fajne zakręty podczas walki. A bose palce u stóp małego chłopca robią coś niesamowitego i wyjątkowego.
  Młody wojownik wykrzykuje:
  - Za fajnym komunizmem!
  Oleg Rybachenko również nie marnuje czasu. Jego hiperblaster wali Japończyków, jednych smażąc, a innych transformując.
  Chłopiec Terminator pisnął:
  - I samuraj padł na ziemię! Pod naporem stali i ognia!
  Dziewczyna Margarita energicznie potwierdziła, miażdżąc wrogów i klikając bosymi palcami swoich dziecięcych, zwinnych stóp:
  - Tak, polecieliśmy! I to jest niesamowite!
  Cool Zoya zwinnie rzuca granaty w Japończyków bosymi stopami. I całkiem jej się to udaje.
  Augustina jest bardzo ruda i bardzo piękna. I ogólnie dziewczyny w batalionie są cudowne, po prostu najwyższej jakości.
  Augustyna rzuca granat bosą stopą i ćwierka:
  - Niech Wielka Rosja będzie chwalebna!
  I też się kręci.
  Jakie dziewczyny, jakie piękności!
  Anastazja też skacze. To duża dziewczyna - dwa metry wzrostu i waży sto trzydzieści kilogramów. Nie jest jednak gruba, ma wyrzeźbione mięśnie i zad konia pociągowego. Bardzo kocha mężczyzn. Marzy o dziecku. Ale jak dotąd się nie udało. Wielu się jej po prostu boi. A ona jest bardzo agresywna.
  To nie jej mężczyźni proszą, ale ona bezczelnie ich ściga. Bez wstydu i zażenowania.
  I to jej się podoba. Bycie aktywną imprezą.
  Anastazja jest również niezwykłą wojowniczką, która dokonała wielu bohaterskich czynów. Anastazja dowodzi ich batalionem.
  Rzuca też granat bosą stopą i krzyczy:
  - W kraju zajaśnieje światło!
  Swietłana rzuca cytrynę bosą stopą i szepcze:
  - Chwała Rusi!
  Wspaniała Zoya również wykonuje rzut bosymi palcami u stóp i ryczy:
  - Ku chwale świętej Ojczyzny!
  Augustyn piszczy:
  - Z nieziemskim smutkiem!
  A prezent rzucony bosą stopą także poleci.
  Oleg Rybachenko, skacząc i kopiąc samuraja w brodę bosym obcasem, piszczy:
  - Banzai!
  Wtedy Anastazja zaczyna wyć. Rzuca też bosymi stopami całą masę granatów.
  A bohaterska dziewczyna ryczy:
  - W imię Białego Boga!
  Natasza również rzuciła granat bosymi palcami u stóp i krzyknęła:
  - W imię Chrystusa!
  I oddała parę strzałów.
  I Anastazja zaczęła strzelać z karabinu maszynowego. Była w tym bardzo dobra.
  Krótko mówiąc, ta dziewczyna jest bestią.
  Bosonoga Natasza pisnęła z pewnością siebie:
  - Jestem supermanem!
  I rzuciła granat bosą stopą.
  Bosonoga Zoya również oddała strzał. Zestrzeliła Japończyka.
  Ćwierkał:
  - Chwała Rosji!
  I bosą stopą rzuciła granat.
  Augustyn także pisnął:
  - Za Świętą Ruś!
  Anastazja rzuciła w Japończyka całą skrzynią. A potem zaczęła ryczeć z wściekłości:
  - Za Swaroga!
  Natasza wzięła ją i pisnęła:
  - Na nowy system!
  I rzuciła granat bosą stopą!
  Swietłana jęknęła:
  - Do mięśni ze stali!
  Odpaliła też granat bosymi palcami stóp.
  Bosonoga Zoya również zaczęła piszczeć:
  - Za miłość i magię!
  I bose stopy w ruchu.
  Augustyna, rudowłosa diablica, wzięła i rzuciła skrzynkę z granatami, krzycząc:
  - Poza granicami na Marsie!
  Anastazja rzuci też beczkę dynamitu i wymamrocze:
  - Za porządek światowy Rosji.
  A Natasza warknęła:
  - Oto nowa droga do szczęścia!
  Po czym dziewczyny wybuchnęły śmiechem.
  Pippi Pończoszanka wściekle atakuje. A jej magiczna różdżka czyni cuda. I znowu, niezrównane transformacje. I byli żołnierze, a teraz są czekoladowe i waniliowe cukierki.
  Wojownik piszczy:
  - Hyperquasar kuku-kukuryku!
  Annika również wykazuje najwyższy poziom determinacji, czyni cuda i wykrzykuje:
  - Megawaty i dukaty!
  Tommy również robi coś wyjątkowego. Jego magiczna różdżka jest w ciągłym ruchu.
  Terminator Boy mówi:
  - To będzie wielki krok! Łysy osioł zdechnie!
  Oleg też nie traci czasu. Wyjmuje zza pazuchy gwizdek i dmucha w niego. Rozlega się cudowny dźwięk. Chłopiec tupie bosym obcasem o bruk i piszczy:
  - Tu jest rosyjski duch! Tu pachnie Rosją!
  Margarita stuknęła bosymi palcami. Luksusowe szklanki zostały odtworzone, a rodzynki i wata cukrowa zaczęły się wysypywać. Dziewczyna pisnęła:
  Wielki Car Mikołaj-
  On zbuduje Raj na Ziemi!
  Pippi Pończoszanka wzięła pończochę i powiedziała:
  - Nie jest problemem, jeśli król jest sadystą, ale gorzej, jeśli ludzie są masochistami!
  I to jest takie wspaniałe! Dziewczyny są cudowne!
  Wojska carskiej Rosji zmierzały w kierunku Tokio.
  Armia rosyjska zaatakowała Tokio.
  Na czele szli chłopiec i dziewczynka: Oleg Rybachenko i Margarita.
  Dzieci wymordowały Japończyków i ruszyły w kierunku pałacu cesarskiego. Mikado uroczyście oświadczył, że nie opuści stolicy i pozostanie tam na zawsze.
  Oleg Rybachenko oddał serię w kierunku samuraja i rzucił granat bosą stopą, piszcząc przy tym do siebie:
  - Rus nigdy się nie podda!
  Margarita również rzuciła bosą stopą cytrynę i syknęła, szczerząc zęby:
  - Wygrywamy albo giniemy!
  Pippi Pończoszanka błysnęła swoimi wydłużającymi się mieczami i zawołała:
  - Rosjanie nie umierają!
  Annika poprawiła bose palce u stóp, kłapiąc nimi i uwalniając śmiercionośny pulsar:
  - Nie, Szwedzi nie umierają!
  Tommy jest małym, ale już dość umięśnionym chłopcem, kręci dwiema magicznymi różdżkami i piszczy:
  - Nasza droga do caratu będzie wesoła!
  I batalion dziewcząt przedarł się do pałacu Mikada. Wszystkie dziewczyny są w mundurach, same w majtkach. I tak, prawie nagie, walczą jak bohaterki.
  Anastazja rzuca granat bosą stopą i piszczy:
  - Nikolai, jesteś Mikado!
  Natasza również posłała dar śmierci, obnażając nagą kończynę i krzycząc, szczerząc zęby:
  - Nasz król jest najfajniejszy!
  I jak ona lśni jak perły! I taka olśniewająca dziewczyna.
  Bosonoga Zoya także ćwierka z radości i wystrzeliwuje granat bosą stopą:
  - Jestem zwycięzcą w psychologii!
  I wystawiła język.
  Rozgromił swoich samurajów.
  Augustine, ten rudy diabeł, też strzela. I robi to tak celnie. Kosi Japończyków.
  I ryczy na cały głos:
  - Chwała mojej świętej ojczyźnie!
  I szczerzy zęby!
  Swietłana jest także potężną kobietą, która może po prostu wziąć i wystrzelić całą skrzynię materiałów wybuchowych.
  A Japończycy latali we wszystkich kierunkach.
  Dziewczyny przechodzą do ofensywy, miażdżąc przeciwniczki i osiągając namacalny sukces. Bije z nich niesamowita gracja, niestrudzona determinacja i brak słabości. A ich nagie piersi to najlepsza gwarancja niezniszczalności i niezatapialności.
  Oleg nawet zauważył:
  - To jest jakieś nieprzyzwoite!
  Margarita zauważyła z uśmiechem:
  - A to już jest postmoderacja!
  Pippi zachichotała i zaśpiewała:
  Szwecja to piękny kraj,
  Jest w tym dużo wolności...
  Gdzieś tam osiadł Szatan,
  I piekielna jaskinia została rozkopana!
  Annika pisnęła:
  - Mikado będzie nasz!
  I trzasnęła bosymi palcami u stóp, swoimi dziecięcymi, rzeźbionymi stopami!
  Tommy, po skoszeniu całego szeregu Japończyków, zaćwierkał:
  - Za wielkie i wspaniałe zwycięstwa! Chwała Szwecji!
  Anastazja, pokonując Japończyków, ćwierka:
  - Dębowe ręce, ołowiana głowa!
  I bosą stopą rzuca granat. Rozprasza samurajów.
  Półnaga Natasza także strzela.
  Miażdży Japończyków i rozsadza ich na strzępy.
  Coraz bliżej pałacu. A bosa stopa rzuca granat.
  Przerażeni Japończycy poddają się i rozpadają.
  Terminator Girl mówi:
  - Niech Perun będzie z nami!
  Bosonoga Zoya, przepiękna dziewczyna Terminatora, strzela sobie w głowę i miażdży militarystów. Obnaża zęby.
  Dziewczyna wychrypiała:
  - Jesteśmy rycerzami największej Rosji!
  Dziewczyna rzuciła granat bosą stopą, rozpraszając wrogów.
  Fajna Zoyka wzięła to i zaśpiewała jeszcze raz:
  - Suworow uczył nas patrzeć naprzód! A jeśli już staniemy, to aż do śmierci!
  I uśmiechnęła się szeroko.
  Płomienny Augustyn także śpiewał i ryczał:
  - Ku nowym granicom!
  I dodała z uśmiechem:
  - I zawsze jesteśmy do przodu!
  Swietłana, potężna dziewczyna, również uderzyła na wroga. Rozproszyła gwardię cesarską i krzyknęła:
  - Za osiągnięcia epoki!
  I znów latają granaty rzucane bosymi stopami.
  Dziewczyny naciskają na wroga. Pamiętają bohaterską obronę Port Arthur, która będzie pamiętana przez wieki.
  Ech, jak taka armia mogła przegrać w prawdziwej historii, i to z Japończykami?
  To jest hańba.
  Anastazja rzuca granat bosą stopą i gwiżdże:
  - Za rosyjską granicą!
  Natasza również rzuciła coś śmiercionośnego bosą stopą i rozpaczliwie pisnęła, szczerząc zęby:
  - Do nowych sukcesów!
  I oddała serię w kierunku Japończyków.
  A potem Zoya, boso, po prostu poszła i zaczęła rozwalać. A potem nawet rzuciła granat bosą stopą.
  A potem zaśpiewała:
  - Nie ulegniemy dyktatowi wroga!
  I odsłoniła swoją małą buzię!
  Piękna, bardzo młoda dziewczyna o sylwetce atletki. I bardzo odważna.
  A Augustine uderza w Japończyków jak bomba. Miażdży ich, a bosą stopą zręcznie rzuca granat.
  I rozprasza wrogów, jakby butelki spadły z piłki.
  Dziewczynka płacze:
  - Czekolada, to nasza specjalność!
  Augustyn naprawdę uwielbia czekoladki. A za cara targowiska są pełne towarów. Co można powiedzieć o carze Mikołaju? Teraz, nieudany car staje się wielki na naszych oczach. A raczej, car zdobył fortunę Putina; sam Putin, wręcz przeciwnie, stał się równie pechowy jak Mikołaj II. Ale czyny cara Romanowów stają się wielkie! Wystarczy, żeby dziewczyny walczyły na froncie, a Oleg Rybaczenko dokonał bohaterskiego czynu.
  I para dziecięcych bohaterów, którzy uniemożliwili Japończykom zdobycie Góry Wysokiej. Kiedy ważyły się losy Port Artura.
  I tak zmieniło się Imperium Rosyjskie.
  Pippi Pończoszanka, zamieniając samurajów w rośliny, zauważyła:
  - Planeta skacze jak piłka! Damy radę ci oddać!
  Swietłana również wystrzeliła serię pocisków i zburzyła zewnętrzny mur pałacu cesarskiego za pomocą karabinów maszynowych.
  Dziewczyny biegają teraz po swoich pokojach. Wojna dobiega końca.
  Anastazja mówi z entuzjazmem:
  - Wierzę, że czeka mnie szczęście!
  I znowu rzuca granat bosą stopą.
  Natasza, rzucając śmiercionośny ogień, ćwierka i haftuje swoich przeciwników:
  - Na pewno będę miał szczęście!
  I znów leci granat, rzucony bosą stopą.
  Następnie boso Zoya wypuszcza kilka połączonych ze sobą bomb, wystrzeliwując je bosymi stopami i niszcząc swoich przeciwników.
  Po czym wybucha śmiechem:
  - Jestem dziewczyną-kometą.
  I znowu rzuca ogniste języki śmierci.
  A potem pojawia się Augustine, ta dziewczyna Terminator. Sposób, w jaki po prostu wszystkich zmiotła. Po prostu wspaniały.
  Wojownik, który jest prawdziwym demiurgiem bitwy.
  I piszczy do siebie:
  - Nasza załoga jest w świetnych humorach!
  A potem pojawiła się Swietłana. Taka olśniewająca i promienna. Jej niespożyta energia zaraża wszystkich. Zdolna pokonać praktycznie każdego wroga.
  A wojowniczka obnaża swoje perłowe zęby. A jej są większe niż u konia. To dopiero dziewczyna.
  Swietłana zachichotała i ryknęła:
  - Dla bakłażanów z czarnym kawiorem!
  A dziewczęta krzyczały chórem na cały głos:
  - Na Marsie zakwitną jabłonie!
  Oleg Rybachenko wykrzyknął:
  - A nawet Jowisz stanie się zamieszkały!
  Pippi zawołała z uśmiechem:
  - Tak, grawitony zostaną zamienione na elektryczność i hiperprąd, wiem to!
  Annika wzięła go, trzasnęła bosymi palcami u stóp, zrobiła z samurajów placki i mruknęła:
  - Dążenia Supermana!
  Mikado wahał się przed popełnieniem harakiri i podpisał kapitulację. Car Aleksy II został ogłoszony nowym cesarzem Japonii. W tym samym czasie Kraj Kwitnącej Wiśni przygotowywał się do referendum w sprawie dobrowolnego zjednoczenia z Rosją.
  Wojna dobiega końca. Ostatnie jednostki gromadzą broń.
  Batalion dziewcząt ustawiał więźniów w szeregu. Mężczyźni musieli uklęknąć i ucałować bose stopy dziewcząt. Japończycy robili to z wielkim entuzjazmem. Nawet im się to podobało.
  Oczywiście, że są takie śliczne. I nie ma znaczenia, że ich stopy są trochę zakurzone. Jest jeszcze ładniej i bardziej naturalnie. Zwłaszcza, gdy są opalone. I takie szorstkie.
  Japończycy całują gołe stopy i oblizują usta. I dziewczynie się to podoba.
  Anastazja zauważa z patosem:
  - A kto twierdził, że wojna nie jest dla kobiet?
  Natasza zachichotała w odpowiedzi:
  - Nie, wojna jest dla nas najsłodszym ze wszystkich okresów oczekiwania!
  I wystawiła język. Jak cudownie jest być całowaną w tak upokarzający sposób.
  Całują też bosy, okrągły obcas Zoyki. Dziewczyna piszczy z zachwytu:
  - To wspaniale! Chcę kontynuację!
  Czerwony Augustyn ostrzegał:
  - Pozostań dziewicą do ślubu! I będziesz z tego powodu szczęśliwa!
  Bosonoga Zoya zachichotała i powiedziała:
  - Chwała mojej świętej ziemi! Niewinność przynosi tylko ból!
  Dziewczyna odsłoniła twarz.
  Swietłana z dumą zauważyła:
  - Pracowałam w burdelu. I nie potrzebuję dziewictwa!
  Bosonoga Zoya zapytała chichocząc:
  - I jak ci się podobało?
  Swietłana szczerze i zdecydowanie stwierdziła:
  - Lepiej być nie może!
  Półnaga Zoya powiedziała szczerze:
  - Każdej nocy śni mi się, że jakiś mężczyzna bierze mnie w posiadanie. To takie cudowne i przyjemne. I nie chcę niczego innego.
  Swietłana zaproponowała dziewczynie:
  - Po wojnie możesz pójść do najbardziej prestiżowego burdelu w Moskwie czy Petersburgu. Uwierz mi, spodoba ci się tam!
  Półnaga Zoya wybuchnęła śmiechem i zauważyła:
  - To jest coś, o czym warto pomyśleć!
  Natasza zasugerowała:
  - Może powinniśmy zgwałcić więźniów?
  Dziewczyny zaśmiały się z tego żartu.
  Generalnie, tutejsze piękności są kapryśne. I strasznie kochliwe. Wojna sprawia, że dziewczyny stają się agresywne. Wojownicy nadal oferowali jeńcom swoje bose, zakurzone stopy do pocałunku. Podobało im się to.
  Potem zaczęły się ciekawsze występy. Fajerwerki eksplodowały na niebie. I było całkiem fajnie. Grała muzyka, dudniły bębny.
  Carska Rosja podbiła Japonię. Co, ogólnie rzecz biorąc, było przewidywalne. Armia rosyjska cieszyła się bardzo dobrą reputacją. Było mnóstwo śpiewu i tańca bosych Japonek.
  Wszystko jest piękne i bogate... W samej Rosji również panuje radość ze zwycięstwa. Oczywiście nie wszyscy się cieszą. Dla marksistów był to druzgocący cios. Autorytet cara został wzmocniony. A jego szanse wzrosły. Poparcie społeczne było kolosalne.
  Po podboju Japonii Rosja kontynuowała politykę ekspansji na Chiny. Regiony chińskie dobrowolnie przeprowadzały referenda i przyłączały się do imperium. Najbardziej utytułowany car Rosji, Mikołaj Romanow, prowadził bardzo skuteczną politykę ekspansji Rosji na południowym wschodzie. Chiny stopniowo ulegały wchłonięciu.
  Gospodarka imperium carskiego, uniknąwszy rewolucyjnych wstrząsów, przeżyła gwałtowny rozkwit. Budowano drogi, fabryki, zakłady, mosty i wiele innych. Kraj sprzedawał zboże i szeroką gamę produktów spożywczych.
  Produkowała najpotężniejsze bombowce świata: Ilja Muromiec i Swiatogor, a także najszybsze lekkie czołgi Łuna-2. I dysponowała imponującą liczbą trzech milionów żołnierzy - armią w czasie pokoju pięciokrotnie większą niż armia niemiecka.
  Car Mikołaj Istniał naprawdę szczęśliwy zbieg okoliczności. Teraz wojska rosyjskie rozpoczynają atak na stolicę Japonii. I wszystko jest takie cudowne.
  Dziewczyny tutaj oczywiście wyprzedzają wszystkich innych, a ich determinacja i wyczyny są na najwyższym poziomie.
  Zwłaszcza, gdy rzucają granatami boso. To zazwyczaj budzi szok i grozę wśród samurajów.
  I oto są, wspinają się na mury japońskiej stolicy. I rąbią ludzi i konie na kawałki. Roztrzaskali przeciwników na kawałki. Nacierają, dziewczyny krzyczą i śmieją się! I bosymi obcasami kopią ludzi w brody. Japończycy przewracają się na łeb na szyję. I padają na swoje pale.
  A wojownicy machają szablami jeszcze mocniej.
  A samurajowie ponosili klęskę za klęską. Teraz wojska rosyjskie zdobyły Tokio.
  Pięcioro dzieci-wojowników uderza palcami o bose stopy i mówi:
  - Szkoda, że taka bajka tak się kończy!
  Mikado ucieka w strachu, ale nie może uciec. Dziewczyny biorą go do niewoli i wiążą!
  Wspaniałe zwycięstwo! Cesarz Japonii abdykuje na rzecz Mikołaja II. Tytuł cara rosyjskiego zostaje znacznie rozszerzony. Korea, Mongolia, Mandżuria, Wyspy Kurylskie, Tajwan i sama Japonia stają się prowincjami rosyjskimi. Chociaż Japonia cieszy się niewielką, ograniczoną autonomią, jej cesarzem jest Rosjanin, car autokratyczny!
  Mikołaj II pozostaje monarchą absolutnym, nieograniczonym pod każdym względem. Jest carem autokratycznym!
  A teraz także cesarz Japonii, Rusi Żółtej, Bogdychan, Chan, Kagan, i tak dalej, i tak dalej...
  ROZDZIAŁ NR 20.
  Tak, szczęście było głównym czynnikiem. Zauważcie tylko, ile szczęścia Putinowi udało się pokonać! XXI wiek, niestety, nie sprzyja podbojom!
  I co z tego, że wróg Putina, McCain, zmarł na raka mózgu? To z pewnością szczęśliwy zbieg okoliczności; nie sposób nawet wymyślić spisku, żeby twój wróg umarł tak okropną i nieprzyjemną śmiercią!
  Ale dla Rosji zysk jest żaden.
  Ale dla Mikołaja II szczęście i pomyślność Putina przyniosły znaczące zdobycze terytorialne. I właściwie, dlaczego los miałby obdarowywać Putina? Jak Rosja skorzystała na nagłej śmierci Sobczak i uniknięciu nominacji na prezesa Sądu Konstytucyjnego?
  A car Mikołaj II Wszechrusi był postacią niezwykłą. Naturalnie, po tak wielkim zwycięstwie jego władza i autorytet zostały wzmocnione. To oznacza, że można wprowadzić pewne reformy. Szczególnie w prawosławiu! Zezwalając szlachcie na posiadanie czterech żon, tak jak w islamie. A także przyznając żołnierzom prawo do drugiej żony w nagrodę za bohaterskie czyny i wierną służbę.
  Świetna reforma! Skoro liczba niewiernych i obcokrajowców w imperium wzrosła, liczba Rosjan musi wzrosnąć. Ale jak to zrobić? Rekrutując kobiety z innych narodów. Przecież gdyby Rosjanin poślubił trzy Chinki, miałby z nimi dzieci, a jakiej narodowości byłyby te dzieci?
  Oczywiście, Rosjanin ze strony ojca! I to wspaniale! Mikołaj II, obdarzony postępowym umysłem, był bardziej religijny z wyglądu niż z duszy. I oczywiście to on służył państwu, a nie odwrotnie!
  Mikołaj II wzmocnił w ten sposób swój autorytet wśród elity. Było to coś, czego mężczyźni od dawna pragnęli. Przyspieszył również rusyfikację peryferii.
  Cóż, księża też nie protestowali. Zwłaszcza że wiara osłabła w XX wieku. A religia służyła carowi, bez wielkiej wiary w Boga!
  Ale zwycięstwa militarne sprawiły, że Mikołaj zyskał popularność wśród ludzi, a ci przyzwyczajeni do autorytaryzmu niechętnie wprowadzali jakiekolwiek zmiany. Rosjanie nigdy nie znali innego rodzaju rządów!
  A gospodarka kwitnie, płace rosną. Dziesięcioprocentowy wzrost każdego roku. Naprawdę, po co zmieniać?
  W 1913 roku, z okazji trzysetnej rocznicy Romanowów, car Mikołaj II ponownie skrócił dzień pracy do 10,5 godziny, a w soboty i dni poprzedzające święta - do ośmiu godzin. Zwiększono również liczbę dni wolnych od pracy i świąt. Dzień kapitulacji Japonii, urodziny cara, urodziny carycy oraz dzień koronacji również były obchodzone jako święta.
  Po odkryciu, że następca tronu cierpi na hemofilię, car Mikołaj ożenił się z drugą żoną. W ten sposób kwestia sukcesji została rozwiązana.
  Ale zbliżała się wielka wojna. Niemcy marzyły o ponownym podziale świata. Jednak carska Rosja była gotowa do wojny.
  W 1910 roku Rosjanie zaanektowali Pekin i rozszerzyli swoje imperium. Wielka Brytania zgodziła się na to w zamian za sojusz przeciwko Niemcom.
  Armia carska była największa i najpotężniejsza. Jej liczebność w czasie pokoju sięgała trzech milionów i tysiąca pułków. Niemcy miały w czasie pokoju tylko sześćset tysięcy. Potem były Austro-Węgry, ale ich wojska były niezdolne do walki!
  Ale Niemcy wciąż planują walkę z Francją i Wielką Brytanią. Jak to możliwe, że uda im się utrzymać dwa fronty?
  Rosjanie mają pierwsze na świecie masowo produkowane lekkie czołgi Łuna-2, a także czterosilnikowe bombowce Ilja Muromiec, myśliwce Aleksandr uzbrojone w karabiny maszynowe i wiele innych. I oczywiście potężną flotę.
  Niemcy nie mają równych sił.
  A Niemcy postanowili nawet zaatakować Belgię, omijając Paryż. Nie mieli tu absolutnie żadnych szans.
  Ale wojna i tak się rozpoczęła. Niemcy wykonały swój fatalny ruch. I ich wojska ruszyły na Belgię. Ale siły były nierówne. Wojska rosyjskie posuwały się już przez Prusy i Austro-Węgry. A czołg Łuna-2, poruszający się z prędkością 40 kilometrów na godzinę, jest już kolosalną siłą.
  I pamiętajcie, car Mikołaj miał szczęście, że wybuchła wojna. Nawet sam car nie zaatakowałby Niemiec. Ale Rosjanie mieli ogromną, przytłaczającą przewagę w siłach zbrojnych, czołgach, lepszej artylerii i lotnictwie, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym. I silniejszą gospodarkę, która pomogła im uniknąć recesji spowodowanej rewolucją i klęską wojenną. I tak to się stało - stały wzrost i sukces za sukcesem.
  Niemcy byli ewidentnie atakowani. A teraz sami przypuścili główny atak na Francję i Wielką Brytanię. I co innego mogli zrobić?
  A Włochy wypowiedziały wojnę Austro-Węgrom! Jedynym plusem jest to, że Turcja przystąpiła do wojny z Rosją. Ale to jeszcze lepiej dla cara; w końcu może odzyskać Konstantynopol i Cieśniny! Więc...
  A potem są cztery czarownice, wiecznie młode rodzimowiercy Natasza, Zoja, Aurora i Swietłana, w walce! I uderzą! Uderzą i Niemców, i Turków!
  Ale jest też oczywiście Pippi Pończoszanka, a wraz z nią Tommy i Anika, a te dzieci także używają swoich wspaniałych i bardzo fajnych magicznych różdżek.
  A potem Pippi Pończoszanka uderza wroga pulsarem. I kawałki niemieckich żołnierzy rozlatują się we wszystkich kierunkach.
  Dziewczyna wykrzykuje:
  - Szach-mat!
  Annika również atakuje wrogów czymś niezwykle śmiercionośnym i jednocześnie zamienia ludzi Kaisera w tabliczki czekolady.
  Po czym ćwierka:
  - Szwecja jest fajniejsza niż Niemcy!
  Tommy, ten chłopak, który również został prawdziwym terminatorem i jest najfajniejszym wojownikiem, mruknął:
  - Jesteśmy niezwyciężeni!
  I machnął czarodziejską różdżką.
  Oleg zauważył to, zrobił wiatrak ze swoich mieczy i zaczął mordować Niemców:
  - A tak naprawdę, rywalizacja z nami jest jak całowanie rekinów!
  Margarita zachichotała, zwróciła się do ludzi Kaisera i zauważyła:
  - Całowanie rekinów nie jest takie złe!
  Po czym dzieci wybuchnęły śmiechem.
  Potem wsadzili bose palce u stóp do paszczy i gwizdali ogłuszająco. Przerażone wrony, doznając rozległego zawału serca, padły na ziemię, przebijając dziobami głowy Niemców.
  Pippi Pończoszanka mruknęła:
  - To jest cudowne!
  Annika poprawiła się, rzucając bumerangiem bosymi palcami u stóp:
  - Bardziej trafne byłoby określenie - hiperpulsar!
  Tommy odpowiedział, machając różdżkami i dokonując transformacji:
  - A dokładniej hiperkwazar!
  A dzieci trzaskały bosymi stopami. W rezultacie na Niemców spadł dosłownie deszcz czekoladowych dropsów i karmelków. Spadały też marmolady i tabliczki czekolady, a także krople mleka skondensowanego i wanilii oraz wiele innych słodkich i puszystych rzeczy.
  Pisarz i poeta Oleg Rybaczenko obudził się. Jak zawsze, młoda czarownica-czarodziejka spełniła swoją obietnicę, dając Mikołajowi II fortunę Władimira Putina, a teraz Oleg Rybaczenko musi spełnić swoją. Przebudzenie nie było łatwe. Ostry bicz uderzył w jego chłopięce ciało. Skoczył. Tak, Oleg Rybaczenko jest teraz muskularnym chłopcem, skutym łańcuchami za ręce i nogi. Jego ciało jest opalone do szpiku kości, szczupłe i żylaste, z wyraźnie zarysowanymi mięśniami. Prawdziwie silny i wytrzymały niewolnik, z twardą skórą tak stwardniałą, że ciosy nadzorcy nie są w stanie jej przeciąć. Biegniesz z innymi chłopcami na śniadanie, wstając ze żwiru, gdzie młodzi niewolnicy śpią zupełnie nago i bez koców. To prawda, jest tu ciepło, klimat jak w Egipcie. A chłopiec jest nagi, tylko łańcuchy. Są one jednak dość długie i nie przeszkadzają w chodzeniu ani pracy. Ale nie da się w nich robić długich kroków.
  Przed jedzeniem płuczesz ręce w strumieniu. Dostajesz swoją porcję: puree z ryżu i zgniłe kawałki ryby. Jednak dla głodnego chłopca-niewolnika wydaje się to przysmakiem. A potem idziesz do kopalni. Słońce jeszcze nie wzeszło i jest całkiem przyjemnie.
  Bose stopy chłopca stały się tak szorstkie i zrogowaciałe, że ostre kamienie wcale nie sprawiały bólu, a nawet przyjemnie łaskotały.
  Kamieniołomy, w których pracują dzieci poniżej szesnastego roku życia. Oczywiście, mają mniejsze taczki i narzędzia. Ale muszą pracować piętnaście lub szesnaście godzin, tak jak dorośli.
  Śmierdzi, więc załatwiają się prosto w kamieniołomach. Praca nie jest trudna: rąbanie kamieni kilofami, a następnie noszenie ich w koszach lub na noszach. Czasami muszą też pchać wózek kopalniany. Zazwyczaj chłopcy pchają je dwójkami lub trójkami. Ale Oleg Rybaczenko jest przydzielony sam; jest bardzo silny. I włada kilofem jak dorosły mężczyzna. Ma do wykonania o wiele większe zadanie niż pozostali.
  To prawda, dają coraz częściej. Trzy razy dziennie, a nie dwa.
  Niewolnik, którego ciało opanował Oleg Rybaczenko, przebywa tu już od kilku lat. Jest posłuszny, pracowity i opanował każdy ruch niemal do perfekcji. Jest naprawdę niesamowicie silny, wytrzymały i praktycznie niestrudzony. Mimo to chłopiec ledwo urósł i teraz wygląda na nie więcej niż dwanaście lat, choć jest przeciętnego wzrostu jak na swój wiek.
  Ale ma siłę... kilku dorosłych. Młody bohater. Który jednak prawdopodobnie nigdy nie dorośnie i nigdy nie zapuści brody.
  I dzięki Bogu! Jako pisarz i poeta, Oleg Rybaczenko nie lubił się golić. Pracujesz i rozbijasz kamienie, kruszysz je. I do kosza. Potem niesiesz do wózka. Ciężko pcha, więc dzieci robią to na zmianę.
  Chłopcy tutaj są prawie czarni, ale ich rysy twarzy są albo europejskie, indyjskie, albo arabskie. W rzeczywistości, rysy europejskie są znacznie bardziej powszechne.
  Oleg przygląda im się uważnie. Niewolnikom nie wolno mówić; są bici batem.
  Oleg Rybaczenko też na razie milczy. Uczy się. Oprócz strażników płci męskiej są tam też kobiety. One też są okrutne i używają batów.
  Nie wszyscy chłopcy mają tak twardą skórę jak Oleg. Wielu z nich pęka i krwawi. Strażnicy potrafią ich zatłuc na śmierć. Praca jest bardzo ciężka, a chłopcy zaczynają się obficie pocić, zwłaszcza o wschodzie słońca.
  A tu nie jest jedno słońce, a dwa. I przez to dzień jest bardzo długi. A pracy jest mnóstwo. Chłopcy nie mają czasu na sen i odpoczynek. To dla nich prawdziwa męka.
  Oleg Rybaczenko pracował, mechanicznie siekając i ładując. Mieszał rzeczy...
  I wyobraziłem sobie, co się stało, gdy Mikołaj II zyskał majątek prezydenta Rosji Władimira Putina.
  Natasza, Zoja, Aurora i Swietłana atakują Austriaków w Przemyślu. Armia rosyjska natychmiast zajęła Lwów i zaatakowała twierdzę.
  Dziewczyny boso i w bikini spieszą się ulicami miasta.
  Rozwalają Austriaków i rzucają małymi dyskami bosymi stopami.
  W tym samym czasie dziewczęta śpiewają:
  - Car Mikołaj jest naszym mesjaszem,
  Potężny władca potężnej Rosji...
  Cały świat się trzęsie - dokąd to doprowadzi?
  Zaśpiewajmy dla Mikołaja!
  Natasza rozcina Austriaków, rzuca granat bosymi palcami u stóp i śpiewa:
  - Za Rus'!
  Zoya także miażdży wrogów i śpiewa z werwą:
  - Za carskie imperium!
  A granat rzucony bosą stopą leci! Co za zabójcza dziewczyna! Potrafi zmiażdżyć szczękę i wypić morze!
  A Aurora także rzuci dyskiem bosymi palcami, rozproszy Austriaków i zapiszczy:
  - Za wielkość Rosji!
  I szczerzy swoje bardzo ostre zęby! Które błyszczą jak kły.
  Swietłana nie zapomina ustąpić i ryczy:
  - Ruś Świętego i Niezwyciężonego Mikołaja II!
  Dziewczynka wykazuje ogromną pasję. Rzuca przedmiotami bosymi stopami i rzuca prezentami!
  Pippi Pończoszanka również jest pełna energii i entuzjazmu. A jej magiczna różdżka się przemienia. Dziewczynka ćwierka:
  Czasem brzoza, czasem jarzębina,
  Krzew malin po drugiej stronie rzeki...
  Moja ojczysta ziemia, ukochana na zawsze,
  Gdzie indziej można znaleźć coś takiego?
  Gdzie indziej można znaleźć coś takiego!
  Annika zachichotała i również wystrzeliła w kierunku wroga ognisty i śmiercionośny pulsar, mówiąc:
  - Za wielką Szwecję!
  Oleg trzasnął bosymi palcami u stóp, co spowodowało wystrzelenie kilku wielobarwnych bąbelków, które uderzyły w wrogie oddziały, i skorygował:
  - Za wielką Rosję!
  Tommy, chłopiec walczący, zauważył agresywnie, strzelając piorunami ze swojej magicznej różdżki:
  - Czeka nas wielkie zwycięstwo!
  Margarita zauważyła, odsłaniając swoje perłowe zęby, które lśniły jak lustro:
  - Za wielkie osiągnięcia!
  Natasza, strzelając, tnąc i rzucając śmiercionośną bronią bosymi stopami, piszczy:
  - Kocham mojego Rusa! Kocham mojego Rusa! I rozbiorę was wszystkich na kawałki!
  A Zoya także strzela i wyje, rzucając czymś wybuchowym bosymi palcami u stóp:
  - Wielki Carze Mikołaju! Niech góry i morza należą do niego!
  Aurora, krzycząc z dziką, szaloną wściekłością i rzucając prezentami bosymi palcami stóp, wyje:
  - Nikt nas nie powstrzyma! Nikt nas nie pokona! Piękne dziewczyny miażdżą wrogów bosymi stopami, bosymi obcasami!
  I znów dziewczęta pędzą dziko. W locie zdobywają Przemyśl i śpiewają, komponując w biegu;
  Chwała naszej świętej Rusi,
  Jest w tym wiele przyszłych zwycięstw...
  Dziewczyna biegnie boso,
  I nie ma nikogo piękniejszego na świecie!
  
  Jesteśmy dzielnymi rodzimowiercami,
  Czarownice zawsze chodzą boso...
  Dziewczyny naprawdę kochają facetów,
  Twojej wściekłej urody!
  
  Nigdy się nie poddamy,
  Nie ugniemy się przed naszymi wrogami...
  Chociaż mamy bose stopy,
  Będzie dużo siniaków!
  
  Dziewczyny wolą się spieszyć,
  Boso na mrozie...
  Jesteśmy prawdziwymi wilczymi szczeniętami,
  Potrafimy uderzać!
  
  Nikt nie może nas powstrzymać,
  Groźna horda Fritzów...
  I nie nosimy butów,
  Szatan się nas boi!
  
  Dziewczyny służą Bogu Rodowi,
  Co jest, oczywiście, świetne...
  Jesteśmy za chwałą i wolnością,
  Kaiser będzie paskudnym zwierzęciem!
  
  Dla Rosji, która jest najpiękniejsza ze wszystkich,
  Wojownicy powstają...
  Zjedliśmy trochę tłustej owsianki,
  Wojownicy są nieugięci!
  
  Nikt nas nie zatrzyma,
  Dziewczęca siła jest gigantyczna...
  I nie uroni ani jednej łzy,
  Bo jesteśmy utalentowani!
  
  Żadna dziewczyna nie może się zgiąć,
  Zawsze są silni...
  Walczą zaciekle za Ojczyznę,
  Niech Twoje marzenie się spełni!
  
  Będzie szczęście we wszechświecie,
  Słońce będzie nad Ziemią...
  Z Twoją niezniszczalną mądrością,
  Pochowajmy cesarza bagnetem!
  
  Słońce zawsze świeci dla ludzi,
  Nad rozległym krajem,
  Dorośli i dzieci są szczęśliwi,
  A każdy wojownik jest bohaterem!
  
  Nie ma czegoś takiego jak za dużo szczęścia,
  Wierzę, że będziemy mieli szczęście...
  Niech zła pogoda się rozproszy -
  A wstyd i hańba wrogom!
  
  Nasza rodzina Bóg jest tak najwyższy,
  Nie ma nikogo piękniejszego od Niego...
  Wzniesiemy się wyżej w duszy,
  Żeby wszyscy się wściekli i zwymiotowali!
  
  Wierzę, że pokonamy naszych wrogów,
  Z nami jest Biały Bóg, Bóg Rosjan...
  Pomysł będzie radosny,
  Nie pozwól, aby zło przekroczyło twoje progi!
  
  Krótko mówiąc, do Jezusa,
  Bądźmy zawsze wierni...
  On jest rosyjskim Bogiem, posłuchaj,
  On kłamie, że jest Żydem, Szatanem!
  
  Nie, w rzeczywistości Bóg jest Najwyższy,
  Nasza Święta Główna Rodzina...
  Jak niezawodny jest On jako dach,
  I jego Syn-Bóg Swaróg!
  
  Krótko mówiąc, dla Rosji,
  Nie ma wstydu w umieraniu...
  A dziewczyny są najpiękniejsze ze wszystkich,
  Siła tej kobiety jest jak siła niedźwiedzia!
  Dziewczynek jest już sześć: Anastazja, Aurora, Augustyna, Zoja, Natasza, Swietłana.
  A wraz z nimi jest jeszcze piątka magicznych dzieci, które potrafią dokonać czegoś naprawdę niezwykłego.
  Oleg wziął ją i zawołał:
  - Nie powinniśmy padać na kolana!
  Margarita przytaknęła temu, klikając bosymi palcami u stóp:
  - Nie okażemy litości katom!
  Pippi Pończoszanka, bijąc wroga, wykrzyknęła:
  - Topór cesarza czeka!
  Annika dodała z uśmiechem:
  - Na wielkie wyścigi!
  Tommy pisnął:
  - I apel!
  Wszystkie one są pięknościami, które pojawiły się na skutek przesunięcia pól czasowych hipernoosfery.
  Niesamowicie szczęśliwy Putin przekazał swoje fenomenalne szczęście Mikołajowi II, a nagroda była kolosalna. A czarownice zaczęły pojawiać się coraz częściej. Oczywiście, sześć czarownic nie wygrałoby wojny w pojedynkę, ale kto powiedział, że będą walczyć same?
  Co gorsza, car Mikołaj II, pomimo tak niezwykłego szczęścia, rzadko walczył. Choć walczył często. Jego imperium, podobnie jak Czyngis-chana, pęczniało. Miało liczną populację i największą armię na świecie. W jej skład wchodzili zarówno Persowie, jak i Chińczycy. Teraz wojska rosyjskie wkroczyły do Bagdadu, nadciągając ze wschodu i miażdżąc Turcję, która nieostrożnie przystąpiła do wojny.
  A tam dziewczyny walczą... Przemyśl upadł... Wojska rosyjskie nacierają. A oni wciąż śpiewają piosenki.
  W Rusi panuje autokracja,
  Ty, Lenin, zmarnowałeś szansę na władzę...
  Chryste wiernie broń Ojczyzny,
  Kopnąć wroga prosto w twarz!
  
  Bandyta napadł na moją ojczyznę,
  Wróg chce zdeptać komnaty królewskie...
  Kocham Jezusa całym sercem -
  Żołnierze ruszają do ataku śpiewając!
  
  W Rosji każdy rycerz jest olbrzymem,
  I był bohaterem praktycznie od kołyski...
  Nasz król jest jak Bóg na całej Ziemi, jeden i ten sam,
  Srebrzysty śmiech dziewcząt płynie!
  
  Świat rosyjski jest piękny, bez względu na to, jak na niego patrzysz,
  W nim jaśnieje chwała prawosławia...
  Nie możemy zboczyć z błogosławionej ścieżki,
  Sokół nie zamieni się w papugę!
  
  Rosja jest największym z krajów-
  Święty pokazuje drogę do wszechświata...
  To prawda, że nadszedł huragan śmierci,
  Oto dziewczyna biegnąca boso we krwi!
  
  My, rycerze, zjednoczymy się i zwyciężymy.
  Zjednoczymy się i wrzucimy Niemców w piekło...
  Cherubin, strażnik Ojczyzny,
  Wierzę bandytom, będzie naprawdę źle!
  
  Będziemy bronić tronu Ojczyzny,
  Kraj rosyjski jest dumny i wolny...
  Wehrmacht stoi w obliczu druzgocącej klęski,
  Krew rycerzy będzie przelana szlachetnie!
  
  Zakończymy naszą podróż zdobywając Berlin,
  Rosyjska flaga ozdobi wszechświat-
  My wspólnie z autokratą będziemy rozkazywać:
  Włóż wszystkie swoje siły w pokój i tworzenie!
  Dziewczyny śpiewają i walczą naprawdę dobrze. Powalają wrogów na kolana i każą im całować ich piękne, zakurzone pięty.
  Cesarz oczywiście zdawał sobie sprawę, że jest w poważnych tarapatach. Armia carska była silniejsza i dysponowała lepszym sprzętem. Co prawda Skobielewa już nie było, ale byli inni, młodsi i równie zdolni dowódcy. Rozgromili Niemców i zmusili ich do kapitulacji.
  A galaktyka dziewcząt jest zupełnie nieśmiertelna i śpiewa sama do siebie;
  Jesteśmy aniołami surowej dobroci,
  Niszczymy i zabijamy każdego, bez litości...
  Kiedy horda najechała kraj,
  Udowodnijmy, że to wcale nie są małpy!
  
  Ból znamy od wczesnego dzieciństwa,
  Przyzwyczailiśmy się do kłótni odkąd byliśmy w pieluchach...
  Niech będzie wychwalany czyn rycerzy
  Chociaż moja sylwetka wygląda na strasznie chudą!
  
  Wierz mi, nie możesz mi zabronić żyć pięknie,
  Jeszcze piękniej jest umierać pięknie...
  Więc nie płacz, kochanie,
  Jesteśmy ogniwami monolitycznej całości!
  
  A ziemia Sowietów jest miękka,
  W nim każdy człowiek jest zawsze wolny!
  Poznaj ludzi, jedną rodzinę,
  A rosyjski rycerz jest odważny i szlachetny!
  
  Dano zrozumieć wyczyn rycerzy,
  Dla tego, kto jest odważny w swoim dumnym sercu...
  Wierz mi, nasze życie to nie film,
  Jesteśmy pod osłoną: szaro, czarno!
  
  Kaskada strumieni wylewała się niczym diamenty,
  Wojownik śmieje się jak dziecko...
  Przecież jesteś dzieckiem zrodzonym z Rusi,
  A głos jest młody, głośny, bardzo wyraźny!
  
  Oto pokonany smok o stu głowach,
  Pokażemy światu nasze powołanie...
  Jesteśmy milionami ludzi z różnych krajów,
  Poczujmy natychmiast tchnienie Pana!
  
  Wtedy wszyscy zmartwychwstaną po śmierci,
  A raj będzie piękny i kwitnący...
  Najwyższy będzie uwielbiony na ziemi,
  A krawędź rozkwitnie blaskiem, stanie się grubsza!
  Tak przebiegał końcowy etap podboju nowych ziem przez Rosję.
  EPILOG
  Pippi Pończoszanka, Annika i Tommy wracali do Szwecji.
  Byli bardzo radośni i szczęśliwi. Byli z nimi Oleg i Margarita. Chłopiec z innej epoki zasugerował:
  - Chcesz zagrać?
  I włączył hologram bransoletki. Tommy ożywił się i zapytał:
  - W co teraz będziemy się bawić?
  Chłopiec-terminator odpowiedział bez wahania:
  - Wszystko! Mamy najszerszy wybór! Ale my, chłopcy, oczywiście uwielbiamy bawić się w wojnę!
  Tommy roześmiał się i zapytał:
  - Czy będę miał własną armię?
  Oleg skinął głową na znak zgody:
  - Oczywiście, że tak!
  Annika zachichotała i odpowiedziała:
  - Choć to wspaniałe, to już mam dość wojny i jest ona strasznie nudna!
  Pippi Pończoszanka zauważyła:
  - Tak, wojna bywa nudna. A jednak nikt nie może się bez niej obejść.
  Cała historia ludzkości jest jedną nieustającą wojną.
  Tommy ćwierkał:
  - No to się tnijmy!
  Pięcioro dzieci postanawia zagrać na komputerze w coś o tematyce kosmicznej. Co prawda, na początku dostajesz tylko pięć jednostek - w tym przypadku bose dziewczyny w bikini. I tysiąc jednostek określonych zasobów, w tym żywności. Potem zaczynasz budować bez zbędnych ceregieli. Najpierw centrum społecznościowe do produkcji innych jednostek. Potem młyn, studnie, kopalnie ze złożami i wiele więcej.
  Tak buduje się miasta, i to o sporych rozmiarach. Oczywiście, jest akademia nauk, akademia wojskowa, mennica - wszystko.
  Oczywiście, kiedy je budujesz. Mają też koszary i fabryki. Na początku bardziej prymitywne. Od łuków i włóczni, po miecze. A potem produkcja balist, katapult i wielu innych rzeczy. W szczególności czegoś w rodzaju ognia greckiego. Który również płonie ogniem.
  A potem pojawiają się karabiny. Najpierw te bardziej prymitywne, ładowane od lufy. Ale potem te bardziej skomplikowane, strzelające od zamka. A potem powstają bomby i jednorożce. I wiele więcej.
  A Akademia Nauk działa. Annika, ku swojemu zaskoczeniu, odkrywa świat gier komputerowych. I to nie tylko tych prostych, ale strategii militarno-ekonomicznych. Jakież to wciągające. To jak zarządzanie prawdziwym imperium.
  Oto pierwsze fabryki czołgów. Jest tu mnóstwo miejsca na rozwój. Pierwsze czołgi były całkiem fajne - z czasów Ententy. A pierwsze samoloty - to były po prostu samoloty. Ale później sprawy stały się bardziej skomplikowane. I bombowce. Najpierw dwusilnikowe, potem czterosilnikowe. To też prawdziwa siła. A gra jest znakomita. A Annika wykonała swoje ruchy...
  Niezauważona dziewczyna mechanicznie wzięła łyk czekoladowego koktajlu i zasnęła, śniąc.
  Mały, piękny dom stał w kwitnącym ogrodzie. Rosły tu winnice, kwitły bujne kwiaty, a otoczenie było cudownie przyjemne i piękne. Nawet fontanna przed domem wyrzucała czyste, krystaliczne strumienie. Wszystko wydawało się cudowne, magiczne tego wiosennego dnia.
  Jednak piękna, szczupła, jasnowłosa kobieta wydawała się taka smutna. W dłoniach w rękawiczkach trzymała wachlarz, którym machnęła.
  Piękna, rumiana dziewczyna w wieku około szesnastu lat podbiegła do niej i zapytała z uśmiechem:
  - Mamo, dlaczego jesteś taka smutna?
  Kobieta westchnęła i odpowiedziała:
  - Dziewczyno, właśnie usłyszałem straszną nowinę - twój ojciec umarł!
  Dziewczyna podniosła ręce:
  - Karol D'Artagnan został zabity!
  Kobieta skinęła głową na znak zgody:
  - Tak, córko! I to jest straszna wiadomość!
  Dziewczyna była rozdarta i wybuchnęła płaczem.
  Chłopiec pobiegł w ich stronę. Jasnowłosy chłopiec, około dwunastu lat, bardzo podobny do matki. Krzyknął, wymachując mieczem:
  - Pomszczę cię, D'Artagnanie!
  Kobieta skinęła głową i uspokoiwszy się, rzekła:
  - Zginął na wojnie z Holendrami! I to było kilka miesięcy temu!
  Chłopiec tupnął nogą w bucie i warknął:
  - Chcę iść na wojnę i walczyć!
  Matka skinęła głową do syna:
  "Jesteś wspaniałym facetem, prawdziwym bohaterem i zupełnie jak twój ojciec! Ale jesteś jeszcze za młody, żeby wstąpić do wojska! Dorośnij i ucz się!"
  Chłopiec rzucił agresywnie:
  "Syn d"Artagnana jest już akademikiem od urodzenia! A ja jestem gotów pójść dalej i podbić mieczem różne kraje!"
  Mama pokręciła głową i powiedziała:
  - Ty niegrzeczny chłopcze! Najpierw skończ szkołę! A potem możesz dołączyć do pułku muszkieterów!
  Dziewczyna zauważyła:
  "Nasz ojciec jest hrabią! To znaczy, że Edmund D"Artagnan odziedziczy teraz tytuł hrabiego i jego majątek!"
  Młoda kobieta skinęła głową na znak zgody:
  "To prawda! Ale musimy przedstawić królowi specjalne dokumenty do zatwierdzenia. Zawierają one pisemne potwierdzenie naszego małżeństwa od biskupa i uznanie naszych dzieci przez d'Artagnana. I oczywiście testament dla naszej rodziny!"
  Oczy chłopca zabłysły, a on powiedział:
  "Jestem teraz hrabią! Więc natychmiast pojadę do Paryża i wstąpię do służby królewskiej!"
  Młoda kobieta zauważyła:
  "Tak, pojedziesz, ale będziesz studiował na uniwersytecie! I będzie ci towarzyszył doświadczony i doświadczony sługa. Razem przedstawicie królowi dokumenty i wstąpicie w prawa dziedziczenia!"
  Chłopiec zagwizdał i zauważył:
  - Zawsze marzyłem o odwiedzeniu Paryża! Byłoby cudownie!
  Młoda kobieta skinęła głową:
  "Grimaud będzie ci towarzyszył! Przygotuj się do podróży, mój mały koguciku. Pamiętaj tylko, że jesteś jeszcze młody i nie dorównasz dorosłym mężczyznom w walce, więc nie czepiaj się nikogo bez potrzeby!"
  Edmond krzyknął i zacisnął pięści:
  - Potrafię się bronić!
  Piękna kobieta skinęła głową:
  "Jutro rano pójdziecie z Grimaudem... Ale teraz, dzieci, zasiądźmy do stołu! Wspomnijmy waszego ojca, a po obiedzie pójdziemy do kaplicy i zapalimy świece za spokój jego duszy!"
  Chłopiec uderzył pięścią w stół i krzyknął:
  - Mój ojciec będzie archaniołem w ogrodzie Bożym!
  Dziewczyna skinęła głową:
  - Jeśli Bóg pozwoli!
  A dzieci pobiegły do stołu zastawionego przez służbę, gotowe uczcić pamięć swego sławnego ojca, wsławionego wieloma wyczynami.
  Stół wyglądał całkiem przyzwoicie i dostatnio, chociaż rodzina od dłuższego czasu żyła w długach.
  Matka kawalera Konstancji de d'Artagnan przygotowywała syna do podróży. Była arystokratką o niezwykłej urodzie, pochodzącą ze starej, ale zubożałej rodziny. Miała blond włosy z lekko kręconymi lokami. Była bardzo podobna do swojej pierwszej miłości, Konstancji, tylko o wiele bardziej wdzięczna, z arystokratycznym rodowodem i jaśniejszymi, jaśniejszymi włosami.
  Konstancja ma dziewczęcą talię i nie sposób się domyślić, że ma więcej niż dwadzieścia pięć lat. Ma świeżą twarz i perłowe zęby. Nie jest taka prosta, a do tego świetnie włada szermierką. Nic dziwnego, że Karol d'Artagnan zakochał się w niej całym sercem i duszą.
  I poślubił ją w tajemnicy, ale praktycznie nikt o tym nie wiedział. Nawet przyjaciele d'Artagnana!
  I wszyscy myśleli, że tak wspaniała i charyzmatyczna osoba odeszła nie pozostawiając prawowitych spadkobierców.
  Ale piękna córka D'Artagnana, bardzo podobna do matki, jest wysoka i piękna, podobnie jak jej syn. Jest również bardzo przystojnym chłopcem, o śnieżnobiałych włosach odziedziczonych po blondynce, choć jego ojciec ma czarne włosy. Edmond nie przypomina ojca z wyglądu, ale jest równie śmiały, zwinny, normalnego wzrostu jak na swój wiek i doskonale posługuje się mieczem oburęcznym.
  Ojciec kochał syna i uczył go, a matka była szermierzem od dzieciństwa. To była niezwykła historia, kiedy poznali ojca.
  Karol d'Artagnan miał reputację wiecznego kawalera i kobieciarza. Dlatego postanowił zachować swoje sekretne małżeństwo w tajemnicy przed opinią publiczną. Jego testament również był trzymany w tajemnicy, nawet przed przyjaciółmi.
  Cała czwórka zawarła umowę o dziedziczeniu majątku. Najwyraźniej kapitan królewskich muszkieterów był tym zażenowany i potajemnie spisał testament na rzecz swojej żony i dzieci.
  A fortuna d'Artagnana była pokaźna. Po pierwsze, odziedziczył majątki Portosa i Athosa, a po drugie, sam król nadał mu tytuł i hrabstwo. Do tego dochodziły jego wcześniejsze oszczędności. Teraz wszystko to miało trafić do Aramisa. Ale Aramis był już księciem, generałem zakonu jezuitów, a jego majątek był nieoceniony. Cóż więc dobrego przyniosłoby mu dziedzictwo d'Artagnana? W każdym razie Konstancja była pewna, że ostatni z żyjących przyjaciół d'Artagnana odrzuciłby taki dar.
  A jego syn, Edmund, odziedziczy tytuł hrabiego i znaczną część ziemi. Plus trzy zamki Portosa, zamek Atosa i zamek d'Artagnana. Oraz ich przytulny domek.
  Chłopiec podskakiwał niespokojnie. Służący Grimauda był wysokim, barczystym mężczyzną w średnim wieku. Był też utalentowanym szermierzem, doskonałym strzelcem i silnym fizycznie. Konstancja była przekonana, że gdyby coś się stało, ochroni jej bezczelnego syna. Z pewnością walczył jak diabeł, ale wciąż był małym chłopcem - zaledwie dzieckiem.
  Dobrym pomysłem byłoby podjęcie przez niego studiów na uniwersytecie w Paryżu, a następnie uzyskanie stopnia w gwardii królewskiej.
  Chłopiec zamachnął się mieczem i przeciął motyla, warcząc:
  - Pomszczę cię, ojcze! Niech mordercy będą przeklęci!
  Konstancja odpowiedziała z uśmiechem:
  - To jest wojna! I mam nadzieję, że zostaniesz też marszałkiem Francji!
  Edmond odpowiedział śmiało:
  - Nie! Chcę zostać cesarzem! I stworzyć własne imperium jak Czyngis-chan. Podbić sto narodów i zdobyć dwieście stolic!
  Mama roześmiała się i pocałowała chłopca w czoło:
  - Mój Czyngis-chanie! Uważaj. Na świecie jest tyle złych i zazdrosnych ludzi! Niebezpieczeństwo czai się wszędzie!
  Chłopiec spojrzał na krzew bzu, który tak bujnie kwitł i wydzielał przyjemny zapach, i zaćwierkał:
  - Nie poddawaj się, nie poddawaj się, nie poddawaj się,
  W walce z piekłem nie płacz i nie bądź nieśmiały...
  Uśmiechnij się, uśmiechnij się, uśmiechnij się,
  Pamiętaj, że z uśmiechem na twarzy droga jest przyjemniejsza!
  Zjedli razem pożegnalne śniadanie. Siostra Edmonda, Elvira, była smutna. Współczuła ojcu. Było im również przykro, że pół roku później dowiedzieli się o jego śmierci.
  Po śmierci d'Artagnana wojna nie była już tak pomyślna, jak na początku. Holendrzy stawiali uparty opór. Król Słońce prowadził wojnę i rozszerzał swoje terytorium, poszukując nowych kolonii i większej chwały. Jego prawa ręka, Colbert, został ministrem finansów, de facto pierwszym ministrem, nadzorując między innymi gospodarkę i finanse.
  Następca d'Artagnana wciąż nie został wyznaczony. O to stanowisko rywalizują różne grupy.
  Edmond jadł szybko, jak wszyscy chłopcy. Pochłonął sałatkę mięsną, pożarł prosiaka i poczuł się ciężko. Pełny brzuch dziecka przygniatał go do ziemi.
  Chłopiec pospieszył, by wsiąść na konia. Nie mógł się doczekać, by dotrzeć do Paryża, choć podróż była dość długa. I pragnął cieszyć się bitwami, walkami i innymi przygodami.
  Mama podała mu pas i powiedziała:
  - Zawiera dokumenty dotyczące naszego małżeństwa z twoim ojcem, testament, uznanie naszych dzieci i spadek, który mamy otrzymać. Powinieneś zostać hrabią!
  Edmond warknął:
  - Zostanę księciem! Nie, cesarzem!
  Constance wskazała palcem:
  - Nie gadaj! Na dziedzińcu nie lubią gaduł, a ty możesz wylądować w Bastylii!
  Chłopiec odpowiedział śmiało:
  - Rozbiję wszystkie kraty i przebiję brzuch komendanta mieczem!
  Mama roześmiała się i zwróciła do Grimauda:
  - Upewnij się, że mój syn nie wpadnie w kłopoty!
  Sługa zauważył:
  - Zrobię, co w mojej mocy! Twój syn to prawdziwy diabeł! I uwielbia walczyć...
  Constance westchnęła. Jej syn uwielbiał bić się i atakował wiejskich chłopców przy najmniejszej prowokacji. A mimo to był pogodny i wesoły. Jak wszyscy jego rówieśnicy, wcześnie spróbował wina, uwielbiał śpiewać i używać pięści. Był silny jak na swój wiek, a co najważniejsze, zwinny. Zajdzie daleko!
  Chyba że złamie sobie kark. A to jest możliwe.
  Chłopiec dosiadł białego konia. Był to piękny okaz, pochodzący z królewskich stajni. Pod tym względem Edmond zdecydowanie górował nad ojcem. Jego koń był przepiękny, z bujną grzywą. Tylko jeździec wydawał się nieco mniejszy w porównaniu z nim.
  Ale chłopiec siedział w siodle tak zręcznie, że nie było wątpliwości, kto jest jeźdźcem, a kto znajduje się pod siodłem.
  Sługa Grimaud jechał na czarnym koniu, który wyglądał przepięknie: czarno-biały.
  Edmond nosił lśniące buty z ostrogami i luksusowy garnitur. Sam był muszkieterem, choć skromnym.
  Pożegnawszy się z matką, siostrą i kilkoma innymi służącymi, małżeństwo ruszyło w dalszą drogę.
  Edmond jechał na białym koniu, przystojny i bardzo inteligentny chłopiec z mieczem i parą pistoletów za pasem.
  Towarzyszył mu ciężko uzbrojony służący. Tworzyli interesującą parę: młody szlachcic i jego eskorta w czarnym garniturze.
  Siostra zauważyła z uśmiechem:
  - Ty mały rycerzyku jesteś po prostu cudowny!
  Edmond zgodził się:
  - Jestem wielkim wojownikiem!
  Po czym para zaczęła oddalać się od kwitnącej i bujnej posiadłości. Chłopiec natychmiast spiął konia - tęsknił za szybkością i przestrzenią.
  Chłopiec z radością zaczął śpiewać ulubioną piosenkę swego ojca, którą często wykonywał przed nimi;
  Czas, czas, będziemy się radować w naszym życiu,
  Za piękność i puchar, za szczęśliwe ostrze!
  Żegnajcie, kołyszące się pióra na ich kapeluszach,
  Szepczmy losowi nie raz: Merci Boku!
  
  Zużyte siodło znów skrzypi,
  A wiatr chłodzi starą ranę,
  Gdzie do cholery pan wylądował, panie?
  Czy naprawdę cisza i spokój są dla Ciebie nieosiągalne?
  
  Czas, czas, będziemy się radować w naszym życiu,
  Za piękność i puchar, za szczęśliwe ostrze!
  Żegnajcie, kołyszące się pióra na ich kapeluszach,
  Szepczmy losowi nie raz: Merci Boku!
  
  Paryż potrzebuje pieniędzy - C'est la vie,
  Source: teksty-pesenok.ru
  A rycerzy potrzebuje jeszcze bardziej!
  Ale czymże jest rycerz bez miłości?
  A czymże jest rycerz bez szczęścia?!
  Czas, czas, będziemy się radować w naszym życiu,
  Za piękność i puchar, za szczęśliwe ostrze!
  Żegnajcie, kołyszące się pióra na ich kapeluszach,
  Szepczmy losowi nie raz: Merci Boku!
  Chłopiec zaśpiewał i zaczął obracać głową we wszystkie strony. Jak cudownie jest na południu Francji wiosną, wszystko kwitnie, a powietrze wypełnia się miodem i zapachem ziół i egzotycznych owoców.
  Edmond wyciągnął miecz z pochwy i zaczął nim wymachiwać. Działał energicznie, z wielkim entuzjazmem. A jego ostrze kreśliło kręgi w powietrzu. I to zahipnotyzowało chłopca.
  Chłopiec jedzie drogą, energicznie wymachując bronią. Potem zaczyna ścinać gałęzie szablą. Liście i drzewa rozrzucają się we wszystkich kierunkach.
  Edmund jest zachwycony i zdaje mu się, że wrogowie Francji padają pod jego ciosami.
  I walczy z całą armią...
  Po drodze pojawiło się dwoje dzieci, około dziesięcioletnich - chłopiec i dziewczynka. Widząc groźnego chłopca ścinającego gałęzie i jego równie groźnie wyglądającego sługę, dzieci rzuciły się do ucieczki, błyskając okrągłymi, zakurzonymi, bosymi obcasami.
  Edmond krzyknął za nim:
  - Zaraz ci przyłożę!
  A jak się śmiał... Grimaud zauważył:
  - Nie ma potrzeby straszyć dzieci odwagi!
  Chłopiec niemal wbił służącemu czubek miecza w oko i krzyknął:
  - Zamknij się! Bo staniesz się krzywy jak Hannibal!
  Chłopiec wybuchnął śmiechem... i wystawił język. Kazano mu. Czuł się jak dorosły mężczyzna i prawdziwy wojownik. Czuł, że może przenosić góry.
  Grimaud zauważył:
  - W mieście mogą być poważniejsi faceci!
  Edmond pisnął:
  - Będę walczyć za króla i za siebie!
  I znowu obrócił miecz. Był strasznie spokojny i interesował się dosłownie wszystkim.
  A chłopiec był tak ciekaw, że aż kipiał z ciekawości. Chciał dużo i od razu.
  Ale gdy jechali przez las, nic ciekawego się nie wydarzyło. Potem minęły ich dwie wieśniaczki. Jedna z nich była kobietą około trzydziestki w prymitywnych butach, druga bardzo młodą dziewczyną, bosą i ubraną w krótszą, skromniejszą sukienkę.
  Ukłonili się chłopcu. Pochylił się i połaskotał dziewczynkę w bosy, okrągły obcas czubkiem miecza. Uśmiechnęła się w odpowiedzi i pisnęła:
  - Wasza Ekscelencjo, rób, co chcesz!
  Chłopiec zachichotał i odpowiedział:
  - Jeszcze nic! Chociaż masz trochę mleka!
  Dziewczynka podała mu mały dzbanek. Chłopiec napił się trochę i skinął im głową:
  - Idź w pokoju!
  Kobieta i dziewczyna ruszyły się. Edmond pomyślał, że kiedy dorośnie, będzie miał żonę. A może nawet kilka. Zupełnie jak Arabowie - haremy! Fajnie byłoby mieć trzysta żon!
  I tańczyły i śpiewały piosenki! Kobiety są takie piękne, kiedy są młode.
  Jednak lata okrutnie je rozpieszczają, zamieniając je w stare kobiety - garbate i pomarszczone.
  I to jest takie brzydkie, że aż obrzydliwie się na to patrzy!
  Ale w młodości prawie wszystkie kobiety są piękne i podziwia się je. Szczególnie podobają mi się, gdy mają jasne włosy; wtedy ich twarze nabierają niepowtarzalnego uroku.
  Oto jego matka, młoda i piękna, i ma nadzieję, że nigdy się nie zestarzeje.
  A gdy dorośnie, przewyższy swojego ojca i zostanie największym wojownikiem.
  Chłopiec zaczął ponownie śpiewać ulubioną piosenkę D'Artagnana;
  Dobądźcie miecze, szlachcice!
  Pył Paryża zamienia się w popiół.
  Wszędzie jest krew - na tkaninie Lille,
  Na koronce brabanckiej.
  
  Jeśli on sam dał wam miecze,
  Jak mogę to zatrzymać?
  Metal wlatuje w klatkę piersiową,
  Rozlew krwi, rozlew krwi?
  
  Pojedynkowicze, tyrani,
  Znów skrzyżowałeś ostrza.
  Walczysz dla samej walki,
  Przelewasz krew w imię śmiechu.
  
  A gdy krzyk konających
  Będzie trzepotać jak ptak,
  Twoje sumienie nie jest ani na chwilę
  Nie obudzi się, nie obudzi się!
  
  Nawet o tron na polu bitwy
  To nie pierwszy raz, kiedy przelałeś krew,
  Ale jest tego o wiele więcej
  Na paryskim chodniku.
  
  Jeśli on sam dał wam miecze,
  Jak mogę to zatrzymać?
  Metal wlatuje w klatkę piersiową,
  Rozlew krwi, rozlew krwi?
  Annika się obudziła, Tommy szturchnął ją palcem w bok:
  - Po co śpisz? Oleg już przejął twoją planetę!
  Dziewczyna była oburzona:
  - Czemu mnie nie obudziłeś?
  Pippi Pończoszanka odpowiedziała pewnie:
  - Bo jesteście strasznie zmęczeni! I my też jesteśmy zmęczeni! I nie mielibyśmy nic przeciwko spaniu!
  Margarita zauważyła:
  "Chociaż wydarzyło się wiele, wciąż masz czas. Możesz pojechać gdzie indziej. Na przykład, czy chciałbyś przenieść się do alternatywnego wszechświata, w którym Hitler najpierw podbił Wielką Brytanię i wszystkie jej kolonie, potem USA, a ZSRR zaatakował dopiero w 1946 roku?"
  To jest bardzo interesujące!
  Oleg potwierdził:
  "Hitler ma miliony żołnierzy, w tym zagraniczne dywizje, pod bronią, czołgi serii E, samoloty odrzutowe, a nawet samoloty w kształcie dysku i pociski balistyczne. A potem jest jeszcze Japonia nadciągająca ze wschodu. Przy takiej równowadze sił wojna jest całkiem interesująca!"
  Tommy pisnął:
  - Wow! To ciekawa misja! Widzę, że jesteście prawdziwymi potworami i możecie wszystko!
  Margarita poprawiła:
  - Na zewnątrz jesteśmy jak dzieci, a nie potwory, ale służymy dobru!
  Annika zauważyła z uśmiechem:
  - A czy Stalin był dobry?
  Oleg odpowiedział słodkim spojrzeniem:
  "Stalin, z jednej strony, jest zły, to oczywiste. Ale komuniści nigdy nie stawiali jednego narodu ponad drugim i byli internacjonalistami. A naziści tak. Więc..."
  Pippi Pończoszanka krzyknęła na cały głos:
  - Za zwycięstwo nad wrogiem! Chwała Szwecji!
  Annika skinęła głową na znak zgody:
  "Najlepiej byłoby pomóc Karolowi XII pokonać Piotra Wielkiego i podbić świat! To byłoby o wiele fajniejsze!"
  Tommy potwierdził:
  - Właśnie tak - jest o wiele fajniej!
  Oleg zaśmiał się i odpowiedział:
  - To zgadnij zagadkę! Jeśli ci się uda, pomożemy ci pokonać Piotra Wielkiego, który też był dobrym draniem!
  Szwedzki chłopiec tupnął bosą nogą i pisnął:
  - Okej, pomyśl życzenie!
  Chłopiec Terminator zadał pytanie:
  - Co jest szybsze od wiatru i wolniejsze od żółwia!
  Pippi zachichotała i zauważyła:
  "To za łatwa zagadka! I po co wiatr? Gepard potrafi biec szybciej niż wiatr, nie mówiąc już o samochodzie wyścigowym czy samolocie!"
  Margarita potwierdziła:
  - Właśnie o to chodzi, powinieneś powiedzieć: szybciej niż foton! Wtedy będzie dokładniej!
  Oleg zauważył:
  "Więc żółw nie jest najwolniejszą osobą. Może powinniśmy porównać go do czegoś innego, na przykład ślimaka?"
  Tommy zaśmiał się i odpowiedział:
  - Ale czy znaczenie tej zagadki nie jest abstrakcyjne?
  Chłopiec-terminator potwierdził:
  - Tak, streszczenie!
  Szwedzki chłopiec odpowiedział:
  - A więc myśli! Myśl jest jednocześnie szybsza od fotonu i wolniejsza od żółwia!
  Oleg gwizdnął:
  - Wow! Jesteś kimś innym! Jak to się stało!?
  Tommy odpowiedział:
  - Myślę - więc istnieję!
  Annika pisnęła:
  "No cóż, mój brat zgadł! A teraz idź i spełnij obietnicę, leć i pomóż Karolowi XII wygrać!"
  Pippi Pończoszanka potwierdziła:
  - Dokładnie! Skoro obiecałeś, to dotrzymaj słowa!
  Oleg zauważył:
  - A co z tym, że czekają trzy lata na to, co obiecano? A może nawet trzy wieki?
  Tommy wybuchnął złością:
  - Nie! Lecimy natychmiast! -
  zauważyła Margarita.
  "Termin realizacji obietnicy nie jest określony! Pamiętasz, jak w kreskówce "Pietia i Wilk" podpisano umowę z Licho bez określonego terminu!"
  Annika pisnęła i krzyknęła, tupiąc bosymi stopami:
  - To niesprawiedliwe! No dalej, pomóż Karlowi!
  Pippi Pończoszanka odpowiedziała i podsumowała to następująco:
  "Oczywiście, że pomożemy Karolowi XII! Nie możemy się bez tego obejść! Ale na razie zajmijmy się tą misją: III wojna światowa - ZSRR po jednej stronie, a USA po drugiej!"
  Oleg warknął:
  - Nie będę walczył z ZSRR!
  Annika pisnęła:
  - A ja nie będę walczył z USA!
  Margarita skinęła głową:
  - Tak, mamy tu różnice! Wszyscy jesteśmy zjednoczeni przeciwko Hitlerowi, ale w tym przypadku myślę, że Pippi jest bardziej za Ameryką!
  Bohaterka filmu odpowiedziała:
  - Tu nawet możemy rzucać losy! Jestem w tej sprawie całkowicie neutralny!
  Tommy zasugerował:
  - To walczmy z Hitlerem, który przejął władzę nad całym światem! To będzie o wiele lepsze niż inne pomysły!
  Oleg wziął ją i zaśpiewał:
  Jesteśmy pokojowo nastawieni, ale nasz pociąg pancerny zdołał rozpędzić się do prędkości światła. Będziemy walczyć o świetlaną przyszłość i będziemy się kłócić!
  Margarita wyraziła sprzeciw:
  - Lepiej się całować! I kochać!
  Pippi Pończoszanka podsumowała to następująco:
  Nieśmiertelną chwałę zdobyto w bitwach,
  Za Szwecję, Ojczyznę, wspólnie z Rosją...
  Osiągniemy zwycięstwo we wszystkich pokoleniach,
  I uwierzcie mi, będziemy najszczęśliwszymi ludźmi we wszechświecie!
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"