Голову, что седеет 
и светится как подсвечник, 
когда серебристые пряди 
ветров мимо взлобья реют,
несу я по доньям улиц, склоняя, спускаюсь ниже.
Щебечут прибрежные птички. 
Этого мало - иди же!

Так ходить, так разглядывать сцены, 
сны и фиесты, и стены,
осколки в очах синагог, 
и пламя, что пожирает 
тросы швартовых в порту, 
пламя любви, 
наготу...

Так выслушивать рыки голодных 
народов - их голос иной, 
не плачу голодных под стать. Опускается вечер на голову,
ноздри чуют красный удой 
из потопа горячего. Спросим 
друг друга: кому начинать?

Помноженный на всех нас, 
я буду стрелять бесстрашно
и умирать многократно. 
Я - тот, кто с плугом над пашней, 
Я законник - среди фолиантов, 
захлебнувшийся криком "Газ!" 
Я - усопшая среди лютиков, 
и ребенок - горящий факел, 
что бежит к безответной маме,
Я - убитый снарядом в храме,
и повешенный поджигатель. 
Я - чёрным крестиком на полях.
...................
О, жатва, жатва грохота и вспышек... 
Успеет ли извилистость реки 
избавиться от ржавчины кровавой, 
от братской крови, 
прежде, чем колонны 
столиц опять взнесутся надо мною? 
И налетит рой ласточек метелью. 
И свистнет возле головы крыло 
сквозь птичью тьму.  
Иди, иди же дальше!


................


głowę która siwieje a świeci jak świecznik

kiedy srebrne pasemka wiatrów przefruwają

niosę po dnach uliczek

jaskółki nadrzeczne

świergocą to mało idźże

tak chodzić tak oglądać sceny sny festyny

roztrzaskane szybki synagog

płomień połykający grube statków liny

płomień miłości

nagość

tak wysłuchiwać ryku głodnych ludów

a to jest inny głos niż ludzi głodnych płacz

zniża się wieczór świata tego

nozdrza wietrzą czerwony udój

z potopu gorącego

zapytamy się wzajem ktoś zacz

rozmnożony cudownie na wszystkich nas

będę strzelał do siebie i marł wielokrotnie

ja gdym z pługiem do bruzdy przywarł

ja przy foliałach jurysta

zakrztuszony wołaniem gaz

ja śpiąca pośród jaskrów

i dziecko w żywej pochodni

i bombą trafiony w stallach

i powieszony podpalacz

ja czarny krzyżyk na listach

o żniwa żniwa huku i blasków

czy zdąży kręta rzeka z braterskiej krwi odrdzawieć

nim się kolumny stolic znów podźwigną nade mną

naleci wtedy jaskółek zamieć

świśnie u głowy skrzydło poprzez ptasią ciemność

idźże idź dalej