Адной ранiцы сталася так,
што сонца ўзышло на захадзе,
сэрца забiлася справа,
а душа выйшла вонкi,
цела ўвабраўшы ўсярэдзiну.
I адгэтуль мы памiралi аднойчы
i жылi ўжо назаўсёды,
адзiн мiг (пакуль не зразумелi,
што сонца глядзiцца ў люстра поўнi).